Monthly Archives: maj 2020

Opinia 1

Na bazie „kilkuletniego” doświadczenia zdążyliśmy się już z Jackiem przyzwyczaić do sytuacji, gdy podczas niemalże „hurtowych” dostaw urządzeń na testy czasem coś pozornie nieistotnego z przekazu słowno-muzycznego kierowanego do nas przez dystrybutora/wytwórcę ulatuje uwadze, bądź z pamięci. Tak też było i tym razem, gdyż czymś całkiem oczywistym w momencie otrzymania przeuroczego combo Dave & Étude Chord Electronics było nasze skupienie na elektronice i towarzyszącemu jej „mebelkowi”, przy nieco pobieżnej weryfikacji dołączonego do ww. seta okablowania. Po prostu na podstawie oględzin i odczuć natury organoleptycznej założyliśmy, że skoro dystrybutor marki – cieszyński Voice, dorzucił je do puli, to najwidoczniej muszą spełniać kryteria tak jakościowe, jak i cenowe. Krótko mówiąc wkroczyliśmy na grunt tzw. „wartości postrzeganej”, a ta w przypadku przedmiotu naszych dzisiejszych dywagacji była adekwatna do klasy ww. elektroniki. Generalnie chodzi o to, że Cardasy Clear Reflection (otrzymaliśmy dwa przewody, stąd liczba mnoga) ewidentnie pasowały nam tak pod względem aparycji, jak i brzmienia (ups, i się wygadałem) do pułapu 10+ kPLN. Jakież było nasze zdziwienie, gdy odkryliśmy, iż przy kasie zapłacimy za nie rzeczywiście powyżej owej magicznej (przynajmniej pod względem psychologicznym) kwoty 10 000 PLN, o ile tylko zdecydujemy się na zakup … 3, słownie trzech, sztuk. Jeśli powyższy, nieco chaotyczny wstęp Państwa w jakiś sposób zaintrygował, to nie pozostaje mi nic innego, jak tylko zaprosić Was na dalszy ciąg moich osobistych wynurzeń.

Zaglądając do katalogu Cardasa niezorientowani w temacie złotousi akolici audio mogą ze zdziwieniem odkryć, iż pomimo swojej wielce nobliwej aparycji, nasz dzisiejszy gość plasuje się dokładnie po środku amerykańskiej oferty przewodów zasilających. Pod nim jest otwierający listę Iridium, a następnie Parces i Cygnus. Natomiast pnąc się w górę firmowej hierarchii napotkamy Clear, Clear Beyond i topowy Beyond XL. Stąd też zapewne jego zaskakująco przystępną cena.
Standardowe, kartonowe pudełka z firmowym logotypem kryją zabezpieczone cienkimi płatami szarej gąbki tytułowe przewody, kartkę z pozdrowieniami od producenta i certyfikat autentyczności. Oczywiście przewód na czas transportu spinany jest rzepem więc szanse na obtłuczenie przypominających ciekłą rtęć, albo inną „terminatoropochodną” substancję, wtyków śmiało możemy określić jako znikome. Ich połyskliwość, oprócz niewątpliwych zalet natury estetycznej niesie jednak ze sobą konieczność stosowania rękawiczek, gdyż wtyki zbierają materiał daktyloskopijny w tzw. okamgnieniu a opalcowane wyglądają mało elegancko. Sam przewód z kolei chroni jedynie taka sama jak w interkonektach i głośnikowcach czarna izolacja wykonana z materiału o nazwie Alcryn.
Jeśli zaś chodzi o wewnętrzną budowę, to Clear Reflection Power zawiera trzy, podobne do tych w Clear Power, przewodniki o średnicy 11,5 awg, z których dwa, poza żyłą uziemiającą, są podwójnie ekranowane a we wnętrzu zastosowano dielektryk PFA z cząsteczkami powietrza. Konfekcję wykonano z użyciem nad wyraz biżuteryjnych, firmowych wtyków 3455R (dostępnych również w wersji 20A) o miedzianych, pokrytych srebrem i rodem złączkach i zaciskach.

W kwestii brzmienia zachodziłem w głowę jak tytułowy przewód zasilający wpisze się nie tylko w firmową, co właściwą swojemu sygnałowo-głośnikowemu rodzeństwu estetykę. Pójdzie drogą dalszego zwiększania wolumenu i spektakularności, czy może wybierze własną i skupi się na temperowaniu tego, co ww. towarzystwo, w wielce przyjemny uchu sposób z iście hollywoodzkim stylu może nie „rozdmuchało”, bo to niezbyt eleganckie określenie, co „uatrakcyjniło”. Przewrotnie powiem, że Cardasowi Clear Reflection Power, którego w dalszej części pozwolę sobie w skrócie nazywać CRP, udało się znaleźć złoty środek pomiędzy owym – nieco „stereotypowym” amerykańskim podejściem do tematu dynamiki i skali generowanego spektaklu, a nieco bardziej wyważonej emocjonalności. Proszę mnie tylko źle nie zrozumieć. CRP to pełnokrwisty Cardas i wręcz śmiem twierdzić, że jeden z najciekawszych w ofercie, jednak jego „sygnatura” nie jest wcale tak prosta do zdefiniowania. Chociaż może źle się wyraziłem, gdyż w dużym uproszczeniu jest, bowiem CRP najłatwiej określić mianem szalenie muzykalnego i zamknąć temat. Dysonans natury poznawczej ujawnia się jednak, gdy próbujemy ową przysłowiową „muzykalność” dopasować do materiału źródłowego w stylu „In Requiem” Paradise Lost, czy „The Living Dead” Grave Digger, przy czym Nick Holmes z ekipą jeszcze potrafi wpleść nieco eterycznych smyczków i nastrojowych, akustycznych akordów. Niemniej jednak to dość ciężki i złożony kawałek muzyki, którą odmieniana przez wszystkie przypadki muzykalność po prostu by uładziła, zafundowała pluszowe papucie i podała ciepłe mleko z miodem. Tymczasem CRP zdolne były w pełni zachować konieczny ładunek agresji i brutalności a jednocześnie na tyle ucywilizować przekaż, że całość sprawiała zdecydowanie bardziej atrakcyjne, aniżeli do tej pory wrażenie. Poza delikatnie podbitym przełomem średnicy i wyższego basu, co dodawało przekazowi drajwu i motoryki, pojawiła się przyjemna soczystość i mięsistość środka pasma. Dzięki temu gitarowe riffy miały większy wygar (neologizm będący synonimem czadu) a ich górne rejestry niby intensywniej wwiercały się w nasze mózgownice, jednak zamiast chłodu ich barwa miała lekko szampańską poświatę. Nieco faworyzowane były też partie wokalne, jednak nie poprzez ich przybliżanie ku słuchaczowi, co kierowanie na nie dodatkowej wiązki światła i skupienie naszą uwagi. Co ciekawe tytułowy Cardas nie wykazywał większych chęci do majstrowania przy wolumenie i masie dźwięku, ponadto nie wybijał się na tle konkurencji większą głośnością, co np. jest jedną z głównych cech mojego dyżurnego Acoustic Zen Gargantua II.
Za to w kategoriach bezwzględnych z pewnością wypadałoby wspomnieć o lekkim przyciemnieniu przekazu, co z jednej strony sprawia, że nawet te nie do końca referencyjne nagrania mają okazję powrócić w nasze łaski, jednak z drugiej strony wybrzmienia kierowane są częściej w głąb sceny aniżeli ku sklepieniom pomieszczeń w jakich dokonano rejestracji. Czy to źle? W żadnym wypadku, po prostu inaczej. Jeśli bowiem weźmiemy na tapet takie perełki, jak „Monteverdi – A Trace of Grace” Michela Godarda i „En el amor” Natašy Mirković okaże się, iż z łatwością jesteśmy w stanie przystać na delikatne obniżenie sklepienia przy jednoczesnym przyroście głębokości kreowanej sceny. W dodatku, jeśli uwzględnimy fakt, iż CRP pracować będzie najczęściej w systemach zapewne operujących na pułapie ok. 10 kPN za komponent, to po pierwsze sama elektronika może, nazwijmy to delikatnie, nie być skora do kreowania hektarów trójwymiarowej przestrzeni, a po drugie bez porównania do znacznie droższej konkurencji (vide Furutech Nanoflux Power NCF) trudno będzie tytułowym przewodom cokolwiek zarzucić. Przewrotnie od siebie dodam, że nawet mając okazję bezpośredniego porównania patrząc na relację jakość/cena amerykańskie druty również świetnie się bronią.

Cardas Clear Reflection Power to przewód szalenie trudny do zaszufladkowania. Z jednej strony jego wartość postrzegana jest iście high-endowa, z drugiej, przynajmniej jak na nasze redakcyjne standardy, śmiało możemy określić go mianem wręcz budżetowego, a z trzeciej i to właśnie na niej powinniśmy się skupić podczas dokonywania naszych wyborów, to jeden z przewodów, których grzech byłoby jeśli nie posiadać na stałe w swoim systemie, to na pewno posłuchać. Jego obecność w torze po prostu sprawia przyjemność słuchaczom, a jak by nie patrzeć na nasze hobby, właśnie o to w nim powinno chodzić.

Marcin Olszewski

System wykorzystany podczas testu
– CD/DAC: Ayon CD-35 (Preamp + Signature)
– Odtwarzacz plików: Lumin U1 Mini
– DAC: Chord DAVE
– Selektor źródeł cyfrowych: Audio Authority 1177
– Gramofon: Kuzma Stabi S + Kuzma Stogi + Dynavector DV-10X5
– Przedwzmacniacz gramofonowy: Tellurium Q Iridium MM/MC Phono Pre Amp
– Wzmacniacz zintegrowany: Accuphase E-800
– Końcówka mocy: Bryston 4B³, Chord Electronics Étude, Abyssound ASX-2000
– Kolumny: Dynaudio Contour 30 + podkładki Acoustic Revive SPU-8 + kwarcowe platformy Base Audio
– IC RCA: Tellurium Q Silver Diamond
– IC XLR: Organic Audio; Vermöuth Audio Reference
– IC cyfrowe: Fadel art DigiLitz; Harmonic Technology Cyberlink Copper; Apogee Wyde Eye; Monster Cable Interlink LightSpeed 200
– Kable USB: Wireworld Starlight; Goldenote Firenze Silver; Fidata HFU2
– Kable głośnikowe: Signal Projects Hydra; Vermöuth Audio Reference Loudspeaker Cable
– Kable zasilające: Furutech FP-3TS762 / FI-28R / FI-E38R; Organic Audio Power + Furutech CF-080 Damping Ring; Acoustic Zen Gargantua II; Furutech Nanoflux Power NCF
– Listwa zasilająca: Furutech e-TP60ER + Furutech FP-3TS762 / Fi-50 NCF(R) /FI-50M NCF(R)
– Gniazdo zasilające ścienne: Furutech FT-SWS(R)
– Platforma antywibracyjna: Franc Audio Accessories Wood Block Slim Platform; Finite Elemente Carbofibre SD & HD
– Stopy antywibracyjne: Finite Elemente Cerabase compact, Cerapuc, Ceraball
– Switch: Silent Angel Bonn N8
– Przewody ethernet: Neyton CAT7+, Wireworld Chroma 8 + Starlight 8, Audiomica Anort Consequence + Artoc Ultra Reference + Arago Excellence, Cardas Audio Clear Network
– Stolik: Rogoz Audio 4SM

Opinia 2

Próbując przeanalizować retorykę piewców żonglowania różnego rodzaju okablowaniem w systemach audio tak na szybko widzę cztery główne przypadki. Pierwszy, naturalnie całkowicie zrozumiały i do tego w pełni akceptowalny przez pogromców zagadnień audio voo-doo, to zapewnienie przepływu prądu niosącego energię z życiodajnej sieci i wszelkiego rodzaju sygnałów zapisanych w impulsach elektrycznych. Drugi, naturalnie stojący już w opozycji do wszelkiej maści „audio-mierniczych” mówi o pozwalającej stroić zestaw audio pod konkretne potrzeby, różnorodności grania takich produktów. Trzeci, w moim mniemaniu mocno przesadzony, forsuje teorię, iż wytrawny audiofil kablem jest w stanie wprowadzić więcej pozytywnych zmian w dźwięku, aniżeli znacznie lepszym konstrukcyjnie komponentem. Zaś czwartym, patrząc na odwieczną wojnę damsko-męską o nie tylko eksponowanie zestawu audio w centralnym miejscu salonu, ale również nieplanowane w budżecie domowym jakiekolwiek w nim zmiany, dlatego tłumaczącym taką popularność zjawiska zabawy w podmianki drutów, jest łatwe ukrycie ich przed okiem żony, a co za tym idzie zapewnienie długiego domowego miru – kable zazwyczaj są za szafką, dlatego nietrudno je schować. Nie wierzycie w byt ostatniego punktu? Zapewniam potencjalnych niedowiarków, taka sytuacja jest bardzo częstym, nie zawahałbym się nawet powiedzieć, jedynym pozwalającym pozostać przy zdrowych zmysłach niejednego audiofila losem. Skąd to wiem? Od co najmniej dwóch znajomych. Po co aż tak się nad tym rozwodzę? Z prostej przyczyny. Otóż w dzisiejszym recenzenckim starciu będziemy mieli przyjemność przyglądać się wręcz idealnym przedstawicielom zabawy z żoną w chowanego w postaci dwóch kabli sieciowych Clear Reflection Power, pochodzącej zza wielkiej wody (USA), będącej jednym z głównych graczy na światowym rynku marki Cardas Audio, której dystrybucja u nas pozostaje w rękach cieszyńskiego Voice’a.

Nie muszę chyba nikogo przekonywać, iż clou budowy tego rodzaju akcesoriów jest pilnie strzeżoną przez każdego producenta tajemnicą, dlatego idąc za informacjami producenta jedyne co na temat tytułowych drutów mogę powiedzieć, to fakt, że mamy do czynienia z jakby rozwojem technologicznym niegdyś topowej serii Golden Reference. Czyli? Po zgłębienie się w temat budowy poprzedników zapraszam do studiowania Internetu, natomiast z tego co udało mi się ustalić, w najnowszej odsłonie wspomniany kabel oparty jest o trzy żyły – dwie sygnałowe podwójnie ekranowane, z prostą, niefiltrowaną żyłą uziemiającą. Zaś temat terminowania każdego przewodu rozwiązują firmowe wtyki Cardasa 3455R z miedzianymi złączami i klipsami, na które nałożono srebro i rod. Tak zbudowane i ubrane w grafitową otulinę kable spakowano w estetyczne pudełka. Koniec kropka. Tak Wiem, trochę skąpo z tymi informacjami. Jednak tak prawdę mówiąc nas interesuje głównie ich oferta brzmieniowa, dlatego też bezzwłocznie zapraszam zainteresowanych do kolejnego akapitu.

Jak wieść gminna niesie, produkty Cardas Audio są ostoją barwy, nasycenia i gładkości. Oczywiście udział każdej z wymienionych składowych zależy od stopnia zaawansowania danej konstrukcji. Niemniej jednak biorąc na tapet poprzedni i dzisiaj testowany model, bez dwóch zdań mamy do czynienia z idealną równowagą powyższych ingrediencji, do których dochodzi niezbędna dla pokazania żywiołowości muzyki nutka witalności przekazu. Jak to wygląda w najnowszej odsłonie? W moim odczuciu, a jak widać, wspomniane kable sprawdzałem nie tylko na źródle, czy przedwzmacniaczu, ale również na bardzo prądożernej końcówce mocy Gryphon Mephisto, dzisiejsi bohaterowie w zderzeniu z modelem Golden Reference zebrali się lekko na basie, przez co poprawili rozdzielczość środka pasma, by zwieńczyć przekaz świetnie wybrzmiewającymi, teraz dźwięczniejszymi niż wcześniej wysokimi tonami. Aplikacja Clear Reflection w mój tor nie skutkowała już siłowym szukaniem gęstości generowanej przez zestaw muzyki, tylko tchnęła weń odrobinę informacji i lotności. Ale spokojnie, to nie było wywrócenie szkoły brzmienia Cardasa do góry nogami, tylko symboliczne podążenie za światowym trendem nadania dźwiękowi odpowiedniego luzu, który powoduje, że muzyka staje się bardziej nieprzewidywalna w domenie błyskotliwości i swobody wybrzmiewania, co natychmiast przekłada się na zwiększenie jej przecież oczekiwanego przez nas pakietu emocjonalności. Co na to konkretna muzyka? Powiem tak. Z uwagi na wspomniany przypływ otwartości dźwięku, praktycznie każdy nurt, nawet szaleńcza w aspekcie przenikliwości międzykolumnowego eteru elektronika z najnowszym dziełem jankesów brzmiała wyraźnie lepiej. Był oddech, gdy trzeba ból spowodowany zaplanowanymi przez muzyków zniekształceniami i co jest domeną tej stajni kablowej, świetne, bo mocne i dobrze kontrolowane uderzenie na dole. Tak prezentował się również rock, free jazz, a nawet muzyka Baroku. I to bez względu na fakt, czy w odtwarzaczu lądowały składy symfoniczne, czy kameralne. Barwa w połączeniu z rozdzielczością i świetnym napowietrzeniem z dziecinną łatwością pozwalały oddać systemowi prawdę o środowisku, w którym realizowano dany projekt muzyczny z jego reakcją na dane wydarzenie, czyli zazwyczaj nieodłącznym echem w kubaturach kościelnych włącznie. Zaskoczeni, że Cardas potrafi zaczarować słuchacza zarezerwowanymi niegdyś jedynie dla rozdmuchujących przekaz produktów konkurencji, artefaktami rozwibrowania i eteryczności dźwięku? Jeśli tak, to nie znacie jeszcze jego nowego dziecka. Ale zaznaczam, to jest efekt aplikacji naszego punktu zainteresowania w rozdzielczy tor audio. Niestety wszystkie inne próby wykorzystania go jako leku na zbyt anorektyczne granie posiadanej zbieraniny mogą skończyć się co najwyżej doraźną pomocą, a nie wyciskaniem z systemu najlepszych aspektów. Owszem, będzie lepiej, ale nie wykorzystacie maksimum jego możliwości. Cardas Audio Clear Reflection Power powinien służyć jedynie jako delikatna przyprawa soniczna, a nie ratunek dla dźwiękowego Frankensteina. Jeśli się do tego zastosujecie, ten kojarzony jako ratunek dla zbyt jasnych zestawień kabel w najnowszej odsłonie pokaże Wam, o co w połączeniu muzykalności i swobody w wybrzmiewaniu systemu chodzi.

Jak sugeruje powyższy tekst, Cardas Audio nadal jest orędownikiem przyjemnego w odbiorze, bo solidnie nasyconego brzmienia naszych układanek. Jednak ten sam materiał udowadnia również, że w stosunku do poprzednika Amerykanie poczynili ciekawy, nieco zwiększający ilość powietrza w muzyce krok do przodu. To z jednej strony nadal jest oferta z fantastyczną barwą w tle, jednak w pakiecie wzbogacona o witalność przekazu. Czy dla wszystkich? Będąc bezwzględnym, powinienem powiedzieć, że posiadacze tak zwanych „audio ulepków” powinni trzymać się od niej z daleka. Jednak idąc za ważną informacją testu przypominam, jeśli ten ulepek nosi symptomy rozdzielczości, nie zaszkodzi spróbować. Jaki jest tego sens? Otóż z autopsji wiem, iż czasem nawet drobna ingerencja w kwestię oddechu dobiegającej do słuchacza muzyki może spowodować pozytywne zmiany w reszcie podzakresów. A przecież bardzo często wielu z Was właśnie o takie drobne zmiany walczy. Dlatego też znając pełne spektrum potrzeb melomanów, potencjalnego klienta widzę w każdym z Was.

Jacek Pazio

System wykorzystywany w teście:
– źródło: transport CEC TL 0 3.0
– przetwornik cyfrowo/analogowy dCS Vivaldi DAC 2.0
– zegar wzorcowy Mutec REF 10
– reclocker Mutec MC-3+USB
– Shunyata Research Sigma CLOCK
– Shunyata Sigma NR
– przedwzmacniacz liniowy: Robert Koda Takumi K-15
– końcówka mocy: Gryphon Audio Mephisto Stereo
Kolumny: Trenner & Friedl “ISIS”, Dynaudio Contour 60
Kable głośnikowe: Tellurium Q Silver Diamond
IC RCA: Hijiri „Million”, Vermouth Audio Reference
XLR: Tellurium Q Silver Diamond
IC cyfrowy: Harmonix HS 102
Kable zasilające: Harmonix X-DC 350M2R Improved Version, Furutech NanoFlux NCF, Furutech DPS-4 + FI-E50 NCF(R)/ FI-50(R), Hijiri Nagomi, Vermouth Audio Reference Power Cord
Stolik: SOLID BASE VI
Akcesoria:
– antywibracyjne: Harmonix TU 505EX MK II, Stillpoints ULTRA SS, Stillpoints ULTRA MINI
– platforma antywibracyjna SOLID TECH
– zasilające: Harmonix AC Enacom Improved for 100-240V
– akustyczne: Harmonix Room Tuning Mini Disk RFA-80i
– listwa sieciowa: POWER BASE HIGH END
– panele akustyczne Artnovion
Tor analogowy:
– gramofon:
napęd: SME 30/2
ramię: SME V
– wkładka: MIYAJIMA MADAKE
– Step-up Thrax Trajan
– przedwzmacniacz gramofonowy: RCM THERIAA

Dystrybucja: Voice
Cena: 3 990 PLN

To się nazywa złota seria, jeszcze nie opublikowaliśmy recenzji topowej integry E-800 a już wylądowały u nas legendarne A-klasowe i oczywiście również topowe końcówki mocy Accuphase A-250.

cdn. …

Opinion 1

I am sure, that when I would ask an aspiring music lover a difficult question, from the area of loudspeaker building – “What is the main characteristic of the loudspeakers manufactured by the German company Gauder Akustik?” – the response would surely be the continued usage of ceramic Accuton drivers. Yes, those porcelain based, white, mesh covered (to protect the fragile membranes) are the hallmark of this brand. But this is not the whole truth, as when you take the time to have a closer look at their catalog, in its lower parts, we will find a few products, where the sound is generated by speakers with aluminum diaphragms. I am talking about the Arcona series, which, after many years of market success, gained a new version. This introduction of the new version resulted in the current test of the newest product from Gauder Akustik, the Arcona 100 Mk II, provided by the Katowice based distributor RCM.

Looking at the attached pictures of the Arcona 100 Mk II and confronting them with the previous version, you can immediately spot two differences. First, and most important one, as it very much determines the sonic characteristics of this version, is the replacement of the AMT tweeter with an Accuton one. The second one is only visual, giving the loudspeaker a more coherent look, as all the drivers were painted in the same color as the cabinet – black. Looking at the construction of the cabinets themselves, their sides are still curved, going from the front baffle to the back. They were also painted in glossy black, adding a tad of nobility to the design. Talking about technicalities, we have here a three-way construction, where there are two bass drivers at the bottom, a single midrange driver and a the mentioned ceramic tweeter on top. But that is only the front. The back is mostly rounded, but to place the single wire terminals and the socket for bass amount adjustment – a wire jumper is used for this purpose – there is a flat place designed in the lower part of the cabinet. Finalizing the description of the looks of those speakers I cannot omit the information, that the loudspeakers are standing on four spikes as standard, but you ca use a small upgrade (which is actually quite big in sonic terms, but about that in a moment) by exchanging those spikes for spiked aluminum feet, which also extend the support base of the speakers.

Before I move to the main part of the review, there is important information I need to share. As I mentioned in the previous paragraph, there was a part, that I checked with my own ears. What am I talking about? Well, the test had two versions. The first one, using the spikes supplied with the speakrs, was short and had only the purpose of comparing the sound of the new to the old Arcona. But still it did happen and I will start my description with that. So how do I rate that approach? Good. And this not due to the cosmetic improvements of the produced sound, but by being offered a very even sound, and this time with a less bloated lower part. The bass was not as dominating as with the previous version, but acts as support to the rest of the sound spectrum. Is it a pity? You do not need to worry, the constructors thought about everything, and if you need more lower registers with the Mk II, you can increase their amount using the jumper. But I was very satisfied with the tonal balance proposed by the tested speakers, as it was by far not anorectic, but knew when to support the other parts of the sound spectrum by appropriate oomph. That was the case on the standard spikes. However things got more colorful when time came to bolt-on the feet extending the loudspeaker base. What does this mean? You may not believe that, but music gained a lot of brilliant volatility. This was no more an act of thoughtless reproduction of notes, often forceful, but building of an airier virtual stage, which never assaults the listener. In short, the sound got a shot of vitality, something very pleasant, what directly translated into higher pleasure of listening to music. Of course I do not claim, that the first attempt was a failure comparable only to the middle ages, but I am slightly exaggerating the effect to show you, what was the direction and amount of change. From my end I must confess, that once I heard, what difference was made by this upgrade, when I would be buying them, I cannot imagine listening to music in different configuration. Why? For once because many interesting reproductions of music, which require from the loudspeakers good vitality and close to the real world suspension in the air of the reproduced notes from small baroque ensembles. But not only those, as this kind of reproduction is also expected by many contemporary genres, headed by jazz. So if you listen to that kind of music, I am absolutely convinced, that even a tryout of the better loudspeaker support will result in buying this additional upgrade. But OK. This is my opinion about the changes introduced by this accessory. But how was it with certain music? Here things are easier. From the very beginning the portfolio of Gauder Akustik was associated with coping well with heavier genres, what was again confirmed by Metallica and the concert disc “S&M”. And that not only in case of reproducing a well-constructed wall of sound – I always listen to this disc quite loud – but also due to increasing the openness of the reproduction, what increased the impression of being there, on the live event. It was a little different, but equally good, with electronic music. This one cannot reproduce the reality of a live event, as it was generated in computers, but due the mentioned openness of sound, it is filling the space between speakers completely. The low frequencies were strong, saturation of the midrange was good and it was more expressive on the top end, compared to the older version. Why more expressive? Well, this was clearly shown by my beloved jazz. I am talking about the reproduction of treble as presented in the context of cymbals. With the AMT tweeter I had always the impression, that the cymbals are made from a too thin metal sheet, I would even say, from metal foil, which can be moved by the slightest breeze. Seemingly everything was there, but it was strangely aethereal and thin. Yet in this case we are dealing with a piece of heavy, thick, round metal, what was ideally shown by the Accuton tweeter. How? It was just that with each hit of the cymbal you could hear the resistance it poses to the drumstick, what translated into a bigger amount of the wood making up the drumstick in the sound and its more noble decay. I know, those are nuances, but they are very important to us, and this is the reason I am talking about this so much. Of course you cannot forget about the influence of the better stability of the speakers on the projection of the sound picture in jazz and classical music. Compared to the older version it was like upping the threshold one notch, or translating this into something more comprehensible, it improved the placement of the sounds in the ether, what in jazz, playing with silence, as well as sacral pieces needing cooperation with the churches’ interiors is very important, if not to say, necessary.

I do not know, how deep are the changes to cross-overs done during the overhaul made by Roland Gauder, the owner of the brand and the main designer of the speakers in one – the tweeter you can just see – but the new version of the Arcona 100 Mk II is much better than its predecessor. And this is not just cosmetics, but as you can see from the text above, those are hard things, that allow us to enjoy our music in a more faithful way. Is this an offering for everybody? Frankly speaking, I see no counterindications for anyone. Of course, if someone is focused on paper drivers’ sound from speakers like Tannoy, or tubes like Avantgarde Acoustic, then that person will probably not decide to buy the tested today, sleek and rounded German speakers. However I think that even such person, when listening to the Arcona will appreciate their attempt at showing a world full of energy and swing, and this is what music is about.

Jacek Pazio

Opinion 2

Well, they say never the same river twice, but it cannot be denied, that faith is deceitful and can tangle our paths in such a way, that the past catches up with us, or history is making a full circle turn and we start where we left off. This kind of coincidence, similar in its unexpectedness, happened with the tested loudspeakers, as on one hand it became a reason for my private retrospection, and about that in just a second, on the other, it was a great example of how we can observe evolution within a given brand, something we mentioned in our last publication. But first things first. In terms of retrospection – the readers who follow my writing most probably noticed something that happened in December 2018, when I changed my Gauder Arcona 80 for the Dynaudio Contour 30. The 80 were great, and I have very good memories about them, but the Danish speakers offered “bigger” and livelier sound, what, taking into account my musical taste, was just bulls-eye. But one and a half year have passed and in the meantime Dr. Roland Gauder showed a second generation of his catalog opening Arcona to the world. A generation, which in the times of “cost optimization” is not only surprising, but seems also to be a splendid example of the mentioned brand evolution and at the same time reference to my past speakers. So to not prolong this introduction too much I invite you to meet the loudspeakers placed one notch above the 80, the Gauder Arcona 100 Mk II.

It cannot be denied, that besides a slight change of the name, which could indicate only some kind of face-lifting, the new installment of the Gauder kept only the general shape of the cabinet and placement of the drivers from its brethren, everything else underwent a certain revolution. Let us Focus on the visible things first. The cabinets are the same as before, there is nothing to tell about. They are made from 22mm MDF and the side walls are rounded and flow together at the back. The three 7” drivers in the front, using X-Pulse membranes, went to the dark side of the force, with which I mean, that the diaphragms were changed from milk white to satin black. The two lower drivers reproduce bass, while the third one is responsible for the midrange. On top there is the tweeter, and in fact it is the cherry on top, because instead of the, otherwise very good, AMT, the Arcona Mk II feature a new ceramic driver, designed with Accuton, covered with the characteristic mesh. The change of the tweeter needed a change in the cross-over, but please do not worry. There were no savings there and we still have a fully symmetrical topology with a 50dB/oct. slope, based on Mundorf components.
Another novelty is a jumper, allowing to modify the amount of lower frequencies, which is located above the single WBT Nextgen wire terminals, we know already from the previous version. This solution is known in the higher Gauder models and seems to be a logical step towards the full unification of the company offerings, and might be a foreshadowing of things happening in the Mk 3, where hopefully we will see classy porcelain Accutons instead of the polymer coated aluminum midrange and bass X-Pulse drivers. But enough of those wishful thinking and foretokens, it is time to stand firm on the ground, where there are things happening too. As usual with the Gauder, at least with most models, the bass-reflex port is blowing to the floor, and besides the adjustable spikes, there is an option to use the so called Spike Extension, which increases the stability of the speaker, and, according to the company materials, allow for even better control of the reproduced sound spectrum. Due to the support of the Polish distributor, the Katowice based RCM, we were able to test the manufacturer’s declarations during the test, because we received the standard spikes as well as the optional extensions in the delivered package.

In the Katowice listening room the 100 played for only a dozen or so hours, I added almost a week to this runtime before starting with critical listening. And in addition we immediately mounted the Spike Extension to be able to spot changes compared to standard spikes. Why this way round? The reason is blatantly obvious – every regress is perceived much stronger than progress, and thus it is easier to catch any assets and nuances we are deprived of, when going back.
Now returning to the black tested speakers, from the first sounds of the energetic album “Aequilibrium” from the Italian, progressive power-metal formation Noveria, it was clear, that the new version of the “budget” Gauder is absolutely not afraid of the harder sounds and feels in such murderous, for the human senses that is, climates fares like a fish in the water. Even without the jumper set to increase the amount of lower notes, the bass is going down very low, and at that, it was in great balance between a truly iron-hand control and pleasure provoking roundness. Due to that the ecstatic drum passages of Omar Campitelli supported by Adrea Acangeli violently stroking the strings of the base guitar could enchant with their diversity, and not flow together into a formless pulp. Also the juicy and full of epic bombast guitar riffs of Francesco Mattei did not need to be ashamed of anything, as each and every time the Gauder made every effort to show their richness and Dream Theater like virtuosity. The important part is, that in this merciless wall of sound, there was no trace of chaos. Each, even most broken melodic line, had sense, every accord was in put into context, and the vocals do not exist for themselves, but were part of the whole. Frankly speaking, I was most afraid of the top end, as the AMT used to date in the Arcona seemed not only a good, but an ideal choice. And in some way I was right, as “seemed” was in this case key, and the exchange of the yellow harmonica to the porcelain cone brought the Arcona to another level of resolution and refinement. If someone expected the dulling, attributed to the Accuton, or the “deficit” of airiness of the stage, then I am sorry – not this time. Dr. Gauder knows the Accuton like no-one else, and it is worth noticing, that the drivers applied in his speakers are often especially modified. Of course you should not expect the same kind of freedom and shine like in the much more expensive Vescova Mk II, equipped with diamond tweeters, but the direction of the modifications introduced by the constructor is in that way.
Changing the repertoire to something quieter showed the German floorstanders from a surprisingly lyrical perspective. The still warm, full of moody, mellow sounds bathing in electronic sauce, only about fifteen minutes long EP “Bedroom EP” Selah Sue sounded extremely coherent and dense. The loudspeakers immediately “disappeared” from our listening room; they just plainly dematerialized, like classy monitors, and we remained there with the music. The matte vocal sound of the singer was not the result of the way the speakers presented it, but from the native timbre this red-headed vocalist has. It was similar with the even more rough sounding Barb Jungr, who, on the disc “Hard Rain [The Songs of Bob Dylan & Leonard Cohen]”, can be very harsh on systems reproducing sibilants somewhat too enthusiastic. Yet with the Gauder in the sound path, the mentioned singer was treated with appropriate attention, but without crossing the thin line between palpability and aggressiveness.
The ability to reproduce lower frequencies was tested by our on call disc “Khmer” from Nils Petter Molvær, where the synthetic bass reached levels, where the devil is saying “good night” and even with the blinds open, there is darkness everywhere. Additionally those truly infrasound, ambient movements did not disturb the rest of the sound spectrum, where the acoustic guitar of Roger Ludvigsen and the leader’s trumpet reside.

A small change, placing the speakers upside down and changing the Spike Extension to standard spikes and turning them back to the proper way … and ouch. No, this is not bad sound, as the character of the speakers remained, but telling the truth, everything lost motoric and resolution. I can easily say that the sound “sat down” and the timing, which was ever present to that moment, disappeared somewhere. A repeat of what we just listened to showed, that you can live with the sound, but you should not reach to far back with your memory, to how the 100 played with the optional supports on.
Things improved the following day, when the comparison was not so direct and fresh. People say that time is a healer, and probably here this became true, as the trauma I felt the previous day disappeared. However if you would agree for a listening session with the distributor, I would warmly encourage you to have those Gauder speakers equipped with the Spike Extension. Then you will be able to hear the full potential of the speaker.

The Gauder Arcona 100 Mk II are big, three-way, floorstanding loudspeakers, so no repertoire is able to shake them. And they are absolutely better than their, very good on their own, predecessor. This gives them credit of trust from the start, which they not only did not spend, but even extend with other assets coming from the use of a ceramic tweeter and redesign of the cross-over. So if you have appropriately sized listening room and a high current, or just strong, amplification, then you should have a peek at the tested speakers just from curiosity.

Marcin Olszewski

System used in this test:
– CD transport” CEC TL 0 3.0
– DAC: dCS Vivaldi DAC 2.0
– Reference clock: Mutec REF 10
– Reclocker: Mutec MC-3+USB
– Shunyata Research Sigma CLOCK
– Shunyata Sigma NR
– Preamplifier: Robert Koda Takumi K-15
– Power amplifier: Gryphon Mephisto Stereo
– Loudspeakers: Trenner & Friedl “ISIS”
– Speaker Cables: Tellurium Q Silver Diamond
– IC RCA: Hijri „Million”, Vermouth Audio Reference
– IC XLR: Tellurium Q Silver Diamond
– Digital IC: Harmonix HS 102
– Power cables: Harmonix X-DC 350M2R Improved Version, Furutech NanoFlux NCF Furutech DPS-4 + FI-E50 NCF(R)/ FI-50(R), Hijiri Nagomi; Vermouth Audio Reference Power Cord
– Table: SOLID BASE VI
– Accessories: Harmonix TU 505EX MK II, Stillpoints ULTRA SS, Stillpoints ULTRA MINI, antivibration platform by SOLID TECH, Harmonix AC Enacom Improved for 100-240V, Harmonix Room Tuning Mini Disk RFA-80i
– Power distribution board: POWER BASE HIGH END
– Acoustic treatments by Artnovion
Analog stage:
Drive: SME 30/2
Arm: SME V
Cartridge: MIYAJIMA MADAKE
Phonostage: RCM THERIAA
Step-up: Thrax Trajan

Distributor: RCM
Price: 37 850 PLN

Technical details
Construction: 3-way double woofer bassreflex loudspeaker system
Impedance: 4 [Ohm]
Power Handling: 270 [Watt]
Dimentions (H x W x D): 114 x 21 x 39 [cm]
Weight: 29 [kg]
Finish: piano finish black and white

Opinia 1

Z czym jak z czym, ale nawet stojąc po przeciwległej stronie designerskiej barykady, w jednej kwestii chyba się ze mną zgodzicie. Mianowicie chodzi mi o fenomenalne wykorzystywanie drewna w komponentach audio przez włoskich producentów. Czy to elektronika, czy kolumny głośnikowe, zazwyczaj stolarka jest na najwyższym, żeby nie powiedzieć trudnym do doścignięcia przez wiele firm poziomie. Jak oni to robią, nie mam, najmniejszego pojęcia, jednak fakt jest faktem, że jeśli już wezmą się za pracę z drewnem, nie ma zmiłuj, końcowy efekt onieśmiela nawet znawców tego kawałka gospodarki. Takim też odzewem nie tylko użytkowników, ale również potencjalnych zainteresowanych naturalnie może pochwalić się też dzisiejszy bohater naszego spotkania. Bohater, który jakiś czas temu miał na naszym portalu swoje pięć minut. Co ciekawe nie tylko wizualne, ale również soniczne. Pamiętacie? Jeśli nie, skorzystajcie z wyszukiwarki. Jaki jest cel tych poszukiwań? Prozaiczny, gdyż na tle tamtego sparingu łatwiej będzie Wam skonfrontować poczynione przez minione lata przez producenta kroki odnoście brzmienia jego produktu. Jakiego? Już zdradzam. Otóż w dzisiejszej epopei dzięki warszawsko-krakowskiemu Nautilusowi będziemy przyglądać się kolumnom podłogowym Chario Aviator Aria. Zainteresowani? Mniemam, iż tak, dlatego też nie rozwadniając sztucznie tekstu zapraszam na kilka ciekawych wniosków o przepięknie usłojonych pannach z Półwyspu Apenińskiego.