Tag Archives: Audio Video Show 2019


  1. Soundrebels.com
  2. >
  3. Audio Video Show 2019

Audio Video Show 2019 cz.3

Jak to zwykł mawiać klasyk „nadejszła wiekopomna chwila”, czyli najwyższa pora na zajęcie się główną i zarazem największą lokalizacją stołecznego Audio Video Show, czyli PGE Narodowym. Jednak zanim rozpocznę niespieszną i wybitnie subiektywną eksplorację stadionowych lóż pozwolę sobie na małą prywatę. Po pierwsze chciałbym serdecznie podziękować Rune Skov (Gryphon), Jarkowi Orszańskiemu (Audiofast), Antoine Furburowi (MBL) i ekipie Koris za możliwość uczestnictwa w zamkniętych odsłuchach odbywających się poza oficjalnymi godzinami otwarcia wystawy, bądź też już w trakcie jej trwania. Mam nadzieję, że nikomu zorientowanemu w temacie nie trzeba wyjaśniać jak nieprzewidywalne warunki panują na tego typu „imprezach masowych” i jak krytycznym staje się nie tylko zajmowane miejsce, co stopień zapełnienia konkretnego pomieszczenia tzw. czynnikiem ludzkim. Dlatego też szansa na kilkudziesięciominutowy, indywidualny seans jest niczym przysłowiowa gwiazdka z nieba, szczególnie w przypadku, gdy w grę wchodzą systemy, które z racji swoich gabarytów, o innych aspektach nie wspominając, nie mają najmniejszych szans zagościć w naszych skromnych progach. Jeszcze raz serdeczne podziękowania.
Drugą sprawą, którą postanowiłem poruszyć w niniejszym wstępniaku jest kwestia naszej obecności, a raczej nieobecności w poszczególnych „pokojach” podnoszona zarówno przez samych wystawców, jak i Czytelników. Otóż Drodzy Państwo, skoro sam Organizator już jakiś czas temu doszedł do wniosku, iż odwiedzenie wszystkich 175 (słownie stu siedemdziesięciu pięciu ) sal w ciągu 26 godzin najzwyczajniej w świecie stało się niemożliwe, to nie pozostaje mi nic innego jak tylko wyjaśnić niedowiarkom, iż powyższe dane niezbicie wskazują na dość kłopotliwy fakt konieczności wygospodarowania na każdy z owych pokoi niecałych dziewięciu minut i to pomijając oczywiste straty wynikające z konieczności przemieszczania się nie tylko pomiędzy poszczególnymi pomieszczeniami, lecz również obiektami. Niby Organizator w tym roku zapewnił darmową komunikację kursującą w 15 min. interwałach pomiędzy PGE a Hotelem Radisson Blu Sobieski, jednak na owe działania również trzeba było przeznaczyć ładnych kilkadziesiąt minut. Krótko mówiąc „Praw fizyki Pan nie zmienisz i nie bądź Pan głąb”, dlatego też zamiast obłąkańczego pędu wybraliśmy swoistą „naturalną selekcję”, czyli jeśli gdzieś dobrze grało, załapaliśmy się na profesjonalnie prowadzoną prezentację, można było na spokojnie porozmawiać z konstruktorem, przedstawicielem marki, bądź nawet z dawno niewidzianymi znajomymi, to właśnie tam zostawaliśmy na dłużej automatycznie skracając listę oczekujących na liście punktów.
I jeszcze jedno – relacje z wystaw i targów, oraz generalnie wydarzeń mieszczących się w kręgu naszych zainteresowań prowadzimy w ramach naszego hobby, czyli dla przyjemności a nie z musu, więc będziemy szalenie wdzięczni jeśli traktować je będziecie Państwo jako nasze własną, czysto subiektywną dokumentację odbytej marszruty a nie drobiazgową dokumentację, czy nie daj Boże raport z corocznego remanentu dostępnych na rodzimym rynku dóbr doczesnych.

Skoro kwestie natury organizacyjnej zostały mam nadzieję wyjaśnione nie pozostaje mi nic innego jak zaprosić Państwa na kolejną odsłonę własnych obserwacji z dwudziestej trzeciej edycji Audio Video Show.

Skoro już we wstępniaku nadmieniłem, iż w tym roku udało nam się uczestniczyć w nad wyraz kameralnych sesjach to właśnie od nich uznałem za stosowne rozpocząć niniejszy odcinek. Na pierwszy ogień idzie zatem flagowy set Gryphona w skład którego weszły odtwarzacz Ethos, phonostage Legato Legacy, przedwzmacniacz Pandora, wzmacniacze Mephisto Solo i monstrualne kolumny Kodo w przepięknym, granatowym lakierze. Całość, w domenie analogowej wspierał równie urodziwy co duńska ferajna gramofon Grand Prix Audio Parabolica z ramieniem Spiral Groove Centroid uzbrojonym we wkładkę Soundsmith Paua a cyfrę Roon Nucleus z zasilaczem Keces Mono 19/20V. Możliwości powyższego zestawienia dane nam było poznać już na godzinę przed oficjalnym otwarciem bram, dzięki czemu w Studiu TV2 jeszcze nie porozstawiano krzeseł, więc mogliśmy niezobowiązująco krążyć po niezagospodarowanej przestrzeni w poszukiwaniu optymalnego miejsca odsłuchu, by potem próbować konfrontować poczynione wtenczas obserwacje z w pełni zaludnioną salą. I muszę się Państwu przyznać, że różnice były kolosalne. Mając TV2 wyłącznie do własnej dyspozycji najlepsze efekty osiągaliśmy idealnie pomiędzy kolumnami zostawiając sobie jakiś 2m do tylnej ściany, gdyż zbytnie przybliżenie się do czterech wież Kodo powodowało powstawanie swoistej dziury po środku sceny i niezbyt naturalne odseparowanie lewego i prawego kanału. Jednak w tzw. sweet spocie dźwięk duńskiego systemu wymykał się standardowej skali ocen, bowiem pomimo niezaprzeczalnie irracjonalnych gabarytów prezentował niezwykłe wyrafinowanie, swobodę i niejako atawistyczną niewymuszoność a to wszystko bez powiększania źródeł pozornych. Gradacja planów była wzorcowa a gdy tylko pozwalało nagranie to i same Kodo potrafiły „zniknąć”. W dodatku podczas prowadzonych rozmów sam Rune przyznał, iż do pokazania pełni możliwości ww. seta jeszcze dużo brakuje. Niemniej jednak, nawet jeśli to było granie jedynie na pół gwizdka, to i tak wystarczyło, by w pełni zasłużyć na miano najlepszego dźwięku tegorocznego Audio Video Show.

Po sąsiedzku skromnie przycupnęły równie szeroko rozstawione Wilson Audio Alexia Series 2 napędzane monoblokami Dan D’Agostino Progression Mono współpracującymi z multifunkcyjnym dCS-em Bartók DAC a dosłownie kawałek dalej, znaczy się piętro wyżej zaprezentowano jeszcze bardziej kompaktowy, co wcale nie oznacza, że mały, system z Aurenderem A30, integrą Moonriver 404 i Wilsonami Yvette. Generalnie pozwolę sobie w tym miejscu zwrócić uwagę na tegoroczny „trend” możliwie jak najszerszego rozstawienia kolumn, przez co zwykle uprzywilejowane pierwsze rzędy już na starcie były na straconych pozycjach. Jeśli więc ktoś z przyzwyczajenia polował na najbliższe systemom miejscówki, to z całkiem sporą dozą prawdopodobieństwa można założyć, że ostatni weekend mógł się dla niego okazać jednym wielkim rozczarowaniem.

Za kolejne, iście ekstremalne, doznania natury tak estetycznej, jak i sonicznej odpowiadał Antoine Furbur reprezentujący MBL-a i z dumą wyciskający wszystko co najlepsze z kruczoczarnego, szczodrze przyprószonego złotem detali systemu z charakterystycznymi kolumnami 101Xtreme, pary monobloków 9011 i 9008, przedwzmacniacza 6010 i dzielonego źródła 1621+1611. Wrażenia dynamiczne może nie niosły ze sobą takiej spektakularności, jak u ww. Duńczyków, za to holografia przekazu była nie tyle wyśmienita, co zjawiskowa i podobnie jak w poprzednio wspomnianych systemach kluczowy okazał się właściwy wybór miejscówki, gdyż zbytnie dosunięcie się do bazy kolumn, bądź zajęcie skrajnych krzeseł wprowadzało nad wyraz bolesną degradację brzmienia. Mając jednak odpowiedni punkt odsłuchowy trudno było znaleźć pretekst (piorunujące spojrzenia czekających w nieskończoność amatorów sweet spotu też nie działały) do ruszenia w dalszą trasę. Krótko mówiąc kolejny system marzeń i kwintesencja audiofilskiego sacrum w najczystszej czarno-złotej odsłonie. Od siebie dodam jeszcze tylko tyle, że na PGE ww. system MBL-a zagrał lepiej niż kiedykolwiek dane mi było usłyszeć w Monachium.

Elektroniki MBL-a, tym razem już z nieco bardziej przystępnej cenowo Noble Line ( CD/DAC N31 + przedwzmacniacz N11 + końcówka mocy N21) można było jeszcze posłuchać w towarzystwie zachwycających rozdzielczością, przestrzenią i dynamiką kolumn Raidho Acoustics TD2.2, oraz gramofonu Bergman Magne. Miłośnikom dużego dźwięku z niewielkich kolumn już po kilku taktach uśmiech nie schodził z ust. Jeśli jednak ktoś poszukiwał klasycznego amerykańskiego grania z potężnym wykopem i iście rockową zadziornością przy adekwatnej wolumenowi generowanego dźwięku rozmiarówce, to pełnię szczęścia mógł odnaleźć podczas wizyty w loży, gdzie królowały Legacy Focus SE i elektronika P.S Audio.

Już w trakcie wystawy łut szczęścia sprawił, iż trafiłem do poznańskiego Korisa, gdzie można było na własne uszy się przekonać, czy ewolucja we włoskim wydaniu podążyła właściwą ścieżką. O co chodzi? O możliwość obserwowania bratobójczej walki pomiędzy „klasycznymi”, owianymi w pełni zasłużoną legendą Sonus faberami Extrema i najnowszą inkarnacją apenińskiej myśli technicznej, czyli iście gabinetowo wykończonymi Electa Amator III. Zanim przejdę do wyniku ww. sparringu wspomnę tylko, iż za amplifikację służyły cztery monobloki Cube (bi-amping), oraz preamp MySound a w roli źródeł wystąpiły przetwornik EMM Labs DV2 + streamer EMM Labs NS1, oraz przetwornik Metronome Technologie cAQWO + transport CD/SACD tAQWO. Jakby tego było mało sprawą przesyłów sieciowych zajęły się SOtM sNH-10G z sCLK-EX + Roon ROCK na Intel Nuc a oo prąd zadbał Gigawatt PC-4 EVO w topowej specyfikacji. Nie dało się też ukryć stolika i platform Finite Elemente z serii Pagode Master Reference mk2, oraz platform (dla Metronome) Finite Elemente Carbofibre HD. Jeśli zaś chodzi o okablowanie, to na całości „łapę położyło” Tellurium Q Statement. Całe szczęście powyższą wyliczankę zamieszczam dla osobników cierpiących na nerwicę natręctw, gdyż akurat w tym secie najważniejsza była muzyka i czysto hedonistyczna frajda porównywania starego z nowym. A właśnie, jeśli cały czas zachodzicie Państwo w głowę jaki był wynik, to przynajmniej w moim mniemaniu bezdyskusyjnie wygrały Extremy prezentując wyższość nad Electami tak pod względem wyrafinowania i „karmelowości”, jak i oczywistego rozciągnięcia reprodukowanego pasma. Koherentność przekazu starszego rodzeństwa była wręcz uzależniająca a niewymuszoność, czy wręcz swoista, rozbrajająca nonszalancja sprawiały, że czas zaczynał płynąć wolniej a sprawy „na już” zmieniały swój status na „później”. Nie oznacza to bynajmniej, że Electy Amator III to jedynie perfidne odcinanie kuponów od dawnej sławy, bo tak nie jest, lecz raczej krok w kierunku zdecydowanie bardziej współczesnej estetyki dźwięku z konturowością dedykowaną plikom wysokiej rozdzielczości i całym związanym z tym dobrodziejstwem inwentarza. Czego by jednak nie mówić mając wybór bez chwili wahania brałbym Extremy a mogąc zatrzymać obie pary … byłbym w siódmym niebie.

Skoro jesteśmy przy pokazach i demonstracjach, to palma pierwszeństwa pod względem wiedzy, profesjonalizmu i merytorycznego przygotowania muzycznego należy się ekipie Top Hi-Fi a dokładnie kierownikom salonów z Kielc – Marcinowi i Sopotu – Adamowi, którzy nie tylko z wielką pasją opowiadali o prezentowanym repertuarze ale i starali się na jego podstawie pokazać najmocniejsze strony prezentowanej elektroniki Luxmana, a śmiało można powiedzieć, że było na czym zarówno oko, jak i ucho zawiesić. Marcinowi przypadły w udziale dwa zestawy – „analogowy” z gramofonem PD-151, przedwzmacniaczem CL-1000 i końcówką mocy M-900u napędzający kolumny Magico S5 MkII, oraz „cyfrowy” z odtwarzaczem D-06u, dopiero co przez nas recenzowaną integrą L-509X i przecudnej urody kolumnami B&W 802 Prestige Edition. Z powyższych zestawów płynęły niezliczone perełki muzyki klasycznej, elektroniki i najprzeróżniejszych miksów gatunków wszelakich, przy czym cześć prezentowanych nagrań pochodziła spod palców Marcina, który sam je realizował i rejestrował, więc ilość informacji i ciekawostek jakimi się dzielił ze słuchaczami była równie pasjonująca, co dźwięki wydobywające się z ww. kolumn. Różnice w omikrofonowaniu poszczególnych instrumentów, czy sceny podparte były konkretnymi przykładami, na światło dzienne wyciągane były zazwyczaj pomijane niuanse realizacyjne a oprócz komercyjnych albumów w odtwarzaczu gościły jeszcze niewydane nagrania, w tym studio-mastery. Z głośników płynęły przepiękne utwory np. na flet i klawesyn (zaskakująco nisko strojony o brzmienu z akcentem na drewno skrzyni aniżeli metaliczność strun) , czy klawesyn i sopran (zjawiskowa Iwona Stefańczyk), fortepian i sopran w „Matulu Moja” (bezkonkurencyjna Ilona Sojda), cytrę i obój (Haendla), etc. Jeśli zaś chodzi o ewentualne porównania, to stawiałbym na remis ze wskazaniem na Bowersy oferujące bardziej precyzyjny rysunek, przy jednoczesnej gładkości i wyrafinowaniu najwyższych składowych, oraz kontroli basu.
A skoro mowa o kontroli i rozdzielczości, to na scenę wkraczał Adam z systemem w skład którego weszły stylizowane na „retro” Luxmany D-380, LX-380 i kuszące wyrafinowaną politurą Elaci VELA FS 409. Co tu grało? Przede wszystkim małe składy jazzowe i …co zaskakujące również stary dobry rock, z którego ów set wyciągał wydawać by się mogło dawno zapomniane i przykryte warstwą kurzu niuanse i audiofilskie smaczki.
O poziomie prowadzonej przez ów duet „audiofilskiej konferansjerki” najlepiej świadczy fakt praktycznie pełnego obłożenia Studia TV-1 przez całą wystawę i w pełni zasłużone brawa po każdej prezentacji. Był to też nad wyraz namacalny przykład autentycznej pasji i miłości do muzyki, gdzie wykorzystywany sprzęt jest jedynie narzędziem do osiągnięcia upragnionego celu a nie celem sam w sobie.

Zdecydowanie spokojniej było na ekspozycji AVM-a, gdzie za oko łapały transparentny all in one CS8.2 Crystal i roztaczający wokół siebie błękitno-fioletową poświatę gramofon ROTATION R 5.3.

Jednak AVS to nie tylko mniej bądź bardziej zobowiązujące odsłuchy, lecz również ujęte w zdecydowanie sztywniejsze ramy konferencje, warsztaty, czy czysto techniczne demonstracje nowości prowadzone zarówno przez samych dystrybutorów, jak i oddelegowanych z kwater głównych przedstawicieli producentów. W tym roku dane nam było uczestniczyć właśnie w takiej, prezentacji dopiero co wprowadzonych do portfolio marki T+A jeszcze pachnących fabryką referencyjnego transportu PDT 3100 HV, przetwornika/streamera SD 3100 HV i jego wersji wyposażonej w wejścia analogowe i analogową regulację głośności – SDV 3100 HV.
Podczas której szef sprzedaży T+A – Oliver John od strony czysto inżynierskiej wyjaśniał zagadnienia dotyczące topologii nowych urządzeń i innowacyjności wykorzystanych w nich rozwiązań z obsługą DSD1024 włącznie.

Tuż za ścianą grał za to niedawno przez nas recenzowany dzielony zestaw TAD Labs, czyli rozbudowany o firmowe kolumny TAD Evolution One 1 TX (E1TX) tercet egzotyczny w postaci odtwarzacza/DAC-a/przedwzmacniacza D1000MK2 i dwóch stereofonicznych końcówek mocy M1000 wspomagany kondycjonerem Acoustic Dream AL5  i okablowaniem Audiomica Consequence. Przyjemnie ustawiona klimatyzacja, dyskretnie ukryta w pozornie „cywilnej” komodzie FOS Audio fos-40sxl elektronika i poziomy natężenia dźwięku pozwalające spokojnie zebrać myśli wydawać by się mogły świetną zapowiedzią miłego odsłuchu. Ot chwila muzycznego ukojenia w krainie sonicznej łagodności i wyrafinowania. Mogłyby, lecz niestety nie były ze względu na …

Nad wyraz uciążliwe i nieustannie dudniące sąsiedztwo Cube Audio. O dziwo ekipa obsługująca ww. ekspozycję nie przypominała wyklętych rycerzy ortalionu z przewieszonymi na skos „kołczanami prawilności”, ale jak było widać, a raczej słychać postanowiła kultywować wydawać by się mogło zaniechaną manierę zaznaczania własnej obecności poprzez generowanie infradźwięków.

A wystarczyło wziąć przykład z poznańskiej manufaktury Horn Acoustic, która grając z wolnostojących kolumn Vivo zasilanych lampowymi monoblokami M845 nikomu życia nie uprzykrzała serwując dźwięki rześkie i rozdzielcze, jednak bez zbytniej ofensywności.

O krok, albo nawet dwa w kierunku analityczności poszedł za to J.Sikora ze swoim gramofonem Standard Max Black z kevlarowym ramieniem KV12. Co ciekawe w torze pyszniły się lampy i z oczywistych względów królował winyl, jednak typowej analogowości i soczystości przekazu po raz kolejny nie dane mi było doświadczyć.

Wracając do przyjemniejszych, acz budzących zaskakujące kontrowersje (o czym dosłownie za chwilę) ekspozycji pozwolę sobie na pewną konsolidację rozsianych po PGE lóż zagospodarowanych przez stołeczny SoundClub. Otóż rola głównego systemu w Studio TV5 przypadła setowi w skład którego weszły źródła – reprezentujący domenę analogową gramofon Brinkmann Taurus (premiera) z ramieniem 12.1 i lampowym zasilaczem RoNT, oraz cyfrę odtwarzacz Soulution 746+, Phono 1 i Line 1 Tenora, Air Tight Opus-1, monobloki Air Tight ATM-3211 (premiera) i również premierowe kolumny Marten Mingus Orchestra. To jednak nie koniec atrakcji, gdyż tuż za jubileuszowym stolikiem Franc Audio Accessories można było zauważyć okablowanie Jorma Statement i Prime oraz listwy Verictum Cogitari. Całość prezentowała niezwykle dynamiczne oblicze audiofilskiego spojrzenia na reprodukcję dźwięku dając niejako do zrozumienia, iż z chęcią przyjęłaby dodatkowych kilkanaście (- dziesiat?) metrów, by móc w pełni rozwinąć skrzydła. Było to szczególnie zauważalne, gdy TV5-kę szczelnie wypełniał tłum słuchaczy a o dogodnym miejscu odsłuchowym można było jedynie pomarzyć.
Zdecydowanie bardziej kompaktowa propozycja czekała na gości w pokoju 140, gdzie sam Timo Engstrom z dumą zarządzał zestawem Brinkmann Taurus z ramieniem 12.1 i wkładką Air Tight PC-1s, przedwzmacniaczem gramofonowym Brinkmann Edison phono, „gałęzią cyfrową” reprezentowaną przez Brinkmanna Nyquist + Roona Nucleus, własną (premierową) amplifikacją Engstrom ARNE i kolumnami DeVore Gibbon X.
Jak co roku nie zapomniano też o nieco bardziej budżetowym secie opartym na gramofonie Brinkmann Bardo z ramieniem 12.1 z wkładką Air Tight PC-7, kolumnach DeVore Gibbon Super Nine i elektronice Emotivy (XPA-DR2, XSP-1 i premierowo ERC-4).
Oprócz wspomnianego Timo, gośćmi stołecznego dystrybutora byli również Yutaka Miura ( Air Tight), Leif Olofsson (Marten) i Matthias Luck (Brinkmann), którzy nie tylko służyli swoją fachową wiedzą podczas prywatnych „audiencji” i kuluarowych rozmów, lecz również aktywnie uczestniczyli w autorskich prezentacjach.
A właśnie – wspomniane wcześniej dalece pozamuzyczne kontrowersje. Wydawać by się mogło, że zarówno muzyka łagodzi obyczaje, jak i obecność przedstawicielek płci pięknej powinna nieco studzić emocje. I obserwując tłumy odwiedzające AVS tak też rzeczywiście było. Jednak okazuje się, że życie sobie a „wirtualna”- internetowa rzeczywistość rządzi się swoimi prawami. Otóż zdjęcie reprezentujących SoundClub hostess (Aleksandry, Martyny, Aleksandry, Agnieszki i Valerii) opisane jako „piękniejsza strona tegorocznej wystawy” okazało się solą w oku nad wyraz bojowniczo nastawionych i domniemywam feministycznie zorientowanych „koleżanek”. Padły nawet zarzuty „seksizmu” i „turbo mizoginizmu”, co jednoznacznie wskazuje na to, że choć do tej pory wydawać by się mogło, iż najgorętsze dyskusje wzbudzają tematy związane z okablowaniem, to w porównaniu z tym, co potrafi obudzić demona w wydawać by się mogło drobnej i spokojnej kobiecie, czyli druga przedstawicielka tej samej płci przebywająca w polu ich widzenia, jawią się niczym wyważone dyskusje w klubie brydżowym. Dlatego też zalecam Państwu szczególną ostrożność przy chwaleniu się znajomym popełnionymi podczas AVS zdjęciami, bo możecie zostać odsądzeni od czci i wiary, dotknięci infamią i jedynie błagać o wybaczenie ;-)

Z portfolio SoundClubu skorzystała również ESA spinając swoje strzeliste Red House’y z gramofonem Brinkmann Balance z ramieniem 10.0 i wkładką Air Tight PC-1 Supreme, oraz setem Bouldera (508 phono, 1110 pre, 1160 power). Jednak do Pana Andrzeja Zawady przychodzimy się od lat nie po to, by dywagować o sprzęcie, choć i takie tematy się pojawiają, lecz przede wszystkim posłuchać wyśmienitej muzyki i właśnie o niej rozmawiać. Tak też było i tym razem – królowały wszelakie odmiany Bluesa a perełki, które lądowały na talerzy Brinkmanna nie pozwalały spokojnie usiedzieć w miejscu. Niejako przy okazji warto było zwrócić uwagę, iż o ile dobrze pamiętam w 2017 r.  z monoblokami Nagra HD Amp takiego efektu nie było i jedynie w 2015 r.  – z potężnym Avidem intensywność doznań można było uznać za zbliżoną, co wyraźnie wskazuje na to że pozornie łatwe do wysterowania (91 dB/4 Ω) odgrody wymagają solidnej elektrowni.

Równie miłe doznania wizualno-soniczne zapewniała propozycja Premium Sound/4HiFi, gdzie kolumny AudioSolutions Virtuoso M świetnie „dogadywały się” z monoblokami Shanling A600 i zjawiskowym, lampowym przedwzmacniaczem LineMagnetic LM-512CA. Tym razem źródło było wyłącznie cyfrowe – Rockna Audio Wavedream NET + Wavedream Signature XLR DAC z obsługą ROON, gdzie corem była Rockna. Było to też kolejny system, gdzie praktycznie całość okablowano przewodami Tellurium Q z serii Statement i Silver Diamond a za adaptację akustyczną odpowiadali Mega Acoustic i Acoustic Manufacture. Nieprzesadzonym, a więc w pełni akceptowalnym przez płeć piękną designem, kusił stolik Solid Tech hybrid a wzrok przyciągał też potężny kondycjoner Unicorn Audio Grandioso.

W tym roku Rafko po raz kolejny pokazało, że i na całkiem rozsądnych poziomach cenowych można osiągnąć wielce satysfakcjonujące rezultaty. Niedowiarków do powyższej tezy przekonywał system elektroniki Exposure z kolumnami Melodiki a kilka kroków dalej nieco bardziej angażujący tak finansowo, jak i gabarytowo złożony z debiutującej superintegry Musical Fidelity M8xi i strzelistych Triangli.

Bazując na miłych wspomnieniach z monachijskiego hifideluxe zajrzałem do pokoju E.I.C, gdzie cały czas próbujące zaistnieć w audiofilskiej świadomości nadwiślańskich odbiorców kolumny Fyne Audio pyszniły się w towarzystwie integry Unison Research Performance Anniversary Cherry.

Propozycje Audio Center Poland/Voice obejmowały w tym roku systemy składające się z elektroniki Cambridge Audio, Chord, Moon, Audiovectora i akcesoriów Nordosta. W prezentowanych trzech systemach można było zapoznać się z możliwościami konfiguracji:
– Cambridge Audio Edge NQ &W z Audiovectorami R3 Arrete
– Chord (Blu mkII, Dave, Etude) /Primare (CD 35 Prisma, Pre 35 Prisma, A35.2) z Audiovectorami R3 Avantgarde  wspomaganymi subwooferami REL-a
– Moon 680D, 740P, 860Av2 z kolumnami Monitor Audio Gold 300 5G i okablowaniem, oraz akcesoriami Nordosta.
Z oczywistych względów w kwestii dynamiki najwięcej do powiedzenia z powyższego tercetu egzotycznego osiągał set z dwoma wspomagającymi reprodukcję najniższych składowych subwooferami, choć Moony z MA Gold 300 starały się dziarsko dotrzymywać mu kroku.

A teraz swoiste kuriozum i źródło dość sprzecznych odczuć, czyli konsbudowska prezentacja systemu Quad/Klipsch, gdzie ustawione w rogach wysokoskuteczne (105dB!) Klipschorny AK6 nie miały nawet najmniejszych szans pokazać co potrafią, gdyż miejsca odsłuchowe ustawiono o jakieś 3 metry za blisko, przez co stereofonii uświadczyć było nie sposób, za to serwowany na iście koncertowych poziomach głośności repertuar (m.in. Led Zeppelin) każdorazowo wywoływał szczery uśmiech. Wystarczyło jednak stanąć jakiś metr za standem z projektorem a sytuacja ulegała znaczącej poprawie.

Do grona kuriozalnych ciekawostek i zagadkowych posunięć natury marketingowej z pewnością można było w tym roku zaliczyć ekspozycję Panasonica, gdzie jedyny oferujący akceptowalne brzmienie system Technicsa … wstydliwie ukryto za kotarą na samym końcu sali. Jeśli tak wygląda „postekshumacyjna  promocja” bądź co bądź cieszącej się swojego czasu znaczną popularnością marki, to osobiście ja jej większego sukcesu nie wróżę. Wygląda na to, że z ww. koncernu Ci, którzy mieli pojęcie o sprzedaży klasycznego Hi-Fi już dawno odeszli a ludzie, którym Technicsa pod opiekę powierzono nie mają bladego pojęcia co z nią zrobić.

Kilka słów należy się oczywiście strefie słuchawkowej, w której miłośnicy wszelakiej maści konstrukcji wokół, na- i do-usznych mogli przebierać jak w ulęgałkach zarówno w czysto budżetowych, jak i wybitnie high-endowych konstrukcjach. I właśnie z tego drugiego krańca moja uwagę zwróciły topowe HiFiMany Susvara spięte ze zjawiskowym lampowym ViVa Audio Egoista 845 i niepozornym odtwarzaczem NuPrime, z którymi na głowie (słuchawkami oczywiście, gdyż elektroniki nie próbowałem na czerep zakładać) spędziłem wielce przyjemne pół godziny. Całe szczęście spontaniczną sesję udało mi się przeprowadzić przy praktycznie zerowym ruchu odwiedzających wystawę, co przy tego typu konstrukcjach ma kluczowe znaczenie, gdyż ich izolację akustyczną można uznać za umowną, co oczywiście w warunkach domowych nie jest aż tak krytyczne. Z zalet na pewno warto wymienić niezwykły komfort ich użytkowania i sposób prezentacji niebezpiecznie zbliżony do ultra high-endowych systemów kolumnowych. Z egzemplarzy nieco łatwiej osiągalnych nie można zapomnieć o nie mniej intrygujących i mających stały karnet na audiofilski Olimp Final Audio D8000 i Meze Empyrean.

Jak co roku szalonym zainteresowaniem cieszyły się ekspozycje z szeroką gama gramofonów od popularnych i budżetowych Pro-Jectów poprzez lifestyle’owy „lewitujący” gadżet Mag-Leva na olśniewających polerowanym aluminium i akrylem Transrotorach.

Jeśli chodzi o mnie to niniejszym kończę relację z tegorocznego Audio Video Show, jednak proszę zbytnio nie oddalać się od odbiorników, gdyż lada moment swoimi spostrzeżeniami podzieli się z Państwem Jacek. Do zobaczenia za rok.

Cdn. …

Marcin Olszewski

  1. Soundrebels.com
  2. >
  3. Audio Video Show 2019

Audio Video Show 2019 cz.2

Zanim dostąpimy audiofilskiego raju za jaki większość uważa PGE Narodowy, chciał, nie chciał trzeba przejść swoiste katharsis, czyli istną drogę krzyżową wspinając się z mozołem po zatłoczonych schodach Hotel Radisson Blu Sobieski. Oczywiście jednostki cierpiące na ewidentny nadmiar wolnego czasu mogą ową podróż odbyć hotelową windą, jednak z racji natłoku spotkań i obowiązków na taki komfort pozwolić sobie nie mogłem. Dlatego też w tym roku nawet nie próbowałem być u wszystkich i wszędzie ograniczając wizyty do tych pokoi, gdzie była szansa usłyszeć coś, co usłyszeć chciałem, czego byłem ciekaw, bądź ze względu na zwykły sentyment i stare, dobre czasy, kiedy to system za pięć, czy też dziesięć tysięcy wydawał się spełnieniem wszystkich marzeń i biletem wstępu do audiofilskiej elitarności. Ot taki towarzysko – nostalgiczny spacer po zatłoczonych niczym Krupówki w środku sezonu hotelowych korytarzach. W dodatku nieco przewrotnie, zamiast zwyczajowej marszruty z siódmego piętra ku parterowi postawiłem na spontaniczność i łut szczęścia, czyli jeszcze przed oficjalnymi godzinami „urzędowania” umówiłem się na ekspresową sesję fotograficzno – odsłuchową mniej więcej w połowie Sobieskiego.

Za swoiste pole position obrałem bowiem zlokalizowany na czwartym piętrze pokój nr.411 warszawskiego Audiopunktu, gdzie wreszcie mogłem przyjrzeć się z bliska i niezobowiązująco rzucić uchem na Soul Note A-2 spiętą z Grahamami LS5/9f. Choć już desktopowe Soul Note’y wykazywały wielkie serce do grania to ww. „superintegra”, przynajmniej na tle ich dotychczasowego portfolio prezentuje się wprost wybornie.

Kontynuując tematykę zbliżoną zarówno do legendarnej szkoły brzmienia BBC, jak i swoistej wizualnej prostoty nie omieszkałem odwiedzić pokoi wrocławskiego Audio Atelier, gdzie oprócz kultowych Falconów LS3/5a z elektroniką Lumina można było przedpremierowo posłuchać, pomacać i porozmawiać z konstruktorami najnowszych, zachowujących złote proporcje i wzorowane na kanonach szkoły Bauhaus monitorów Trenner & Friedl PHI opartych na 8” szerokopasmowcu – Andreasem Friedlem i napędzanych również debiutującymi A-klasowymi 100 W monoblokami Westminster Lab – Angusem Leungiem. To jednak nie koniec nowości i zagranicznych gości, gdyż wraz z rozszerzeniem oferty o elektronikę Bladeliusa ekipa z Wrocławia pojawiła się w towarzystwie … Mike’a Bladeliusa i Roberto Barletty z przepięknie wykonanymi Xavianami.

A teraz pokój niespodzianka, w którym Jerry Bloomfield z Falcon Acoustics prezentował nie tylko swój „domowy” set z oczywistymi LS3/5a, lecz również dalece bardziej dynamiczne i spektakularne HP.80 zasilane imponującym systemem Balanced Audio Technology.

Jeśli zaś chodzi o właśnie wspomnianą elektronikę BAT-a, to można ją było spotkać w pokoju 4HIGHEND wraz ze streamerami Melco i wielce intrygującymi pompowanymi stopkami antywibracyjnymi Pneumance Audio.

Z ciekawych aplikacji plikograjów nietaktem byłoby pominąć set egzotycznych, wysokoskutecznych (96dB) kolumn Rethm Maarga z ociekającą złotem elektroniką LampizatOra. O walorach wizualnych nie będę się rozwodził, jednak brzmienie na pierwszy rzut ucha wydawało się całkiem, całkiem.

Vis-à-vis „polskich złotek” również można było usłyszeć lampy, jednak w zdecydowanie bardziej industrialnym wydaniu, gdyż niemieckie monosy Octave MRE-220 z zaskakującą skutecznością w iście zamordystycznym stylu panowały nad wydawać by się mogło zdecydowanie za dużymi do hotelowego pokoiku Dynaudio Confidence 50. Jeśli ktoś do tej pory twierdził, że Dynki maja poluzowany bas i generalnie to „muły bagienne” to powinien być w miniony weekend w Sobieskim i posłuchać jak brzmi na nich Kraftwerk. Oczywiście miłośnicy doznań ekstremalnych jak co roku mogli oddać się decybelowej rozpuście w Sali Wilanów II w towarzystwie najnowszej odsłony Avantgarde’ów.

No dobrze, skoro na tapecie pojawiły się tuby, to od razu zajrzyjmy za ścianę, gdzie równie imponująco prezentowały się majestatyczne Apollony Acapelli w towarzystwie rodzimej elektroniki Martona, Ancient Audio i Sikory. O odpowiednie uzdatnienie życiodajnej energii zadbał Gigawatt.

W ramach parterowych spacerów nie omieszkałem też zajrzeć do Struss Audio, gdzie oprócz recenzowanego przez nas jakiś czas temu wzmacniacza zintegrowanego DM250 światło dzienne ujrzał wyższy model Ultimate.

Pozostając w kręgu rodzimych wytwórców najwyższy czas przyjrzeć się tematyce najbardziej polaryzującej audiofilską brać, czyli okablowaniu. Nieco asekuracyjnie na pierwszy ogień idzie zatem Audiomica, która w tym roku postawiła na pokaz „niemy”, czyli statyczną ekspozycję ¾ swojej oferty. Uważne oko było w stanie spośród owego kablowego bogactwa wyłowić m.in.  dedykowaną skromnie stojącej z boku najnowszej inkarnacji wzmacniaczy Pivetta Oltre, przeprojektowaną serię Excelence, oraz autorskie wtyki dla serii Consequece i Ultra Reference, których korpusy wykonano z opatentowanego materiału antystatycznego POM-CAP50TM.

Diametralnie odmienne podejście do zagadnienia podeszło WK Audio decydując się na czysto empiryczne doświadczenia z udziałem publiczności, czyli przepinanie pomiędzy zwykłymi – „komputerowymi” i własnymi przewodami zasilającymi. Po raz kolejny okazało się, że dla części niedowiarków usłyszeć znaczyło uwierzyć.

Z nowych, jeszcze szukających własnej drogi i walczących o rozpoznawalność marek warto wspomnieć o „młodych – gniewnych” chłopakach z manufaktury DearWolf, którzy tym razem swoje śnieżnobiałe sarenki (Roe Deer ) zaprezentowali w towarzystwie elektroniki T+A.

O podobną atencję, z pomocą 4HiFi, zabiegała też Jeleniogórska Manufaktura Audio, która zaprezentowała model Deva 1.0 w towarzystwie steampunkowego przedwzmacniacza Line Magnetic 129 B i zdecydowanie mniej kontrowersyjnego pod względem designu wzmacniacza mocy Sky Audio.

Elektronikę Sky Audio w postaci OTL-a Flash znaleźć można było spotkać również w towarzystwie przytłaczających swą posturą Tannoy’ów Westminster.

4HiFi odpowiedzialne było także za powrót kultowej w pewnych kręgach marki AudioWave w postaci przepięknych modeli 141 SE prezentowanych na firmowych standach z elektroniką YBA Genesis. Czego by nie mówić, lata lecą, wymagania rosną a te maluchy nie przestają zachwycać wyrafinowaniem i muzykalnością brzmienia. To taki rodzimy Sonus faber, tylko całe szczęście jeszcze nie „zepsuty” przez księgowych i globalizację.

Z krajowych manufaktur niewątpliwym powodem do dumy jest od kilku lat Tentogra, która w tym roku nie dość, że przekazała model Oscar o numerze 001 na licytację na rzecz Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy (wielki szacun!), to pochwaliła się kosmicznym projektem Gramy, który mając aparycję intergalaktycznego krążownika z azjatyckiego serialu SF wyceniono na całkiem rozsądne 15 000€ i to z ramieniem Kuzmy S12.

Rodzimy pierwiastek odnaleźć można było w pokoju GoldNote, gdzie pod ścianą skromnie przycupnął sobie referencyjny, słuchawkowy „brzydal” Fulianty Audio ST-18. Nieco przekornie o brzmieniu głównego – włoskiego systemu się nie wypowiem, gdyż ze względu na obłożenie czynnikiem ludzkim nijakich sensownych możliwości nie było.

Nieco więcej szczęścia miałem za to w bydgoskim Audio-connect, gdzie moją uwagę zwróciła przepięknej urody elektronika Riviera w postaci niepozornej hybrydy AIC10 i zdecydowanie bardziej „bizantyjskiej”, dzielonej amplifikacji – przedwzmacniacza APL-01 Special Edition i monobloków AFM-50. Grało toto co najmniej tak dobrze jak wyglądało, a wyglądało co najmniej tak dobrze jak młoda Monica Bellucci.

Ile potrafi zdziałać w nawet hotelowych, najdelikatniej rzecz ujmując mało przyjaznych warunkach, przemyślana adaptacja akustyczna (Artnovion) można się było przekonać w pokoju CORE trends, gdzie YG Acoustics Hailey 2.2 (testowaliśmy wcześniejszą wersję 1.2) wraz z monstrualną superintegrą Audionet HUMBOLDT zachowywały pełną czytelność i kontrolę w całym, reprodukowanym przez siebie paśmie.

Niejako na deser zostawiłem pokój w którym spędziłem chyba najwięcej czasu. Otóż system skompletowany pod banderą Sound by Hari obejmował elektronikę FM Acoustics, gramofon Vertere Acoustics (z nową, całkiem rozsądnie wycenioną wkładką Blue, za ok 2k€) i kolumny Zellaton Legacy. Wszystkie powyższe marki miały swoich reprezentantów, i tak za koordynację całości odpowiadał sam Hari Štrukelj, za gramofon Toruaj Moghaddam a kolumny firmował sam prezes Zellaton Michael Schwab. Efekt? Kiedy zasiadłem na kanapie pretekstu do tego, by z niej się zwlec szukałem przez dobre trzy kwadranse. Reprodukowana muzyka miała rozmach, swobodę i niesamowitą rozdzielczość, jednak bez nawet najmniejszych oznak ofensywności, czy ziarnistości. W tym systemie słuchać można było praktycznie każdego rodzaju muzyki i to poczynając od kameralnych jazzowych składów a kończąc na wielkiej symfonice. Zakres dynamiki oferowany przez podstawkowe Zellatony skłonił mnie do bliższego z nimi kontaktu organoleptycznego, co doprowadziło do odkrycia, iż oprócz zajmujących fronty przetworników wysoko (20 mm) i średnio (130mm)-tonowych dysponują one na ścianie tylnej 200mm membranę pasywną.

I już „poza konkursem” przedpremierowy bonus muzyczny, czyli odsłuch najnowszego albumu „20 Years Live” Tomka Pauszka z udziałem samego Artysty na systemie skonfigurowanym przez krakowskie Audio Anatomy. Przepięknie wydany winyl wylądował na talerzu gramofonu New Horizon, rola wzmocnienia przypadła integrze Audii Flight a zakończenie toru stanowiły kolumny German Physiks. W telegraficznym skrócie mogę powiedzieć tylko tyle, że wizyta pod względem muzycznym wypadła wybornie, jednak prezentacja albumu cieszyła się takim powodzeniem, że pokój dystrybutora opuszczałem z objawami delikatnego niedotlenienia. A mówią, że audiofile nie interesują się muzyką. Jasne …

cdn. …

Marcin Olszewski

  1. Soundrebels.com
  2. >
  3. Audio Video Show 2019

Audio Video Show 2019 cz.1

O ile w zeszłym roku relację z Audio Video Show rozpoczęliśmy od największej lokalizacji, czyli PGE Narodowego, to tym razem postanowiliśmy stopniować napięcie mozolnie budując oczekiwania, inaugurując zbiór czysto subiektywnych wrażeń wraz ze stosowną dokumentacją fotograficzną ze zdecydowanie najbardziej kameralnego obiektu tegorocznej wystawy – Hotelu Golden Tulip. Wydawać by się mogło, że raptem osiem sal zajętych przez sześciu wystawców to jedynie niezobowiązująca przystawka i aperitif przed właściwą audiofilską ucztą, lecz stali bywalcy doskonale zdają sobie sprawę, iż to właśnie tutaj znalazła schronienie część dystrybutorów przez długie lata prezentujących swoje specjały w ekskluzywnych, będących ostoją bezkompromisowego High-Endu wnętrzach Hotelu Bristol. Wychodząc zatem z założenia, że tradycja zobowiązuje nie pozostaje mi nic innego, jak zaprosić Państwa na swoisty wirtualny maraton po 23 edycji Audio Video Show. Do biegu, gotowi, start!

Zgodnie z wyznaczoną sobie jeszcze przed „godziną zero” marszrutą eksplorację obiektu rozpocząłem od swoistego pewniaka, czyli konfiguracji zaproponowanej przez Grobel Audio i nie zawiodłem się. Do Pana Sebastiana idzie się bowiem nie po to, by się z czymkolwiek i kimkolwiek ścigać, cokolwiek sobie wzajemnie udowadniać, lecz by delektować się muzyką i dać odpocząć skołatanym nerwom przy kojącym brzmieniu ze smakiem dobranej muzyki i odprężającym naparstku nalewki. Zbudowane przez Massimiliano Favellę (zięcia Franco Serblina) Accordo Essence grały zasilane niemalże kompletnym systemem Jadis, w skład którego weszły monobloki JA30 MKII, przedwzmacniacz liniowy JPL MkII i odtwarzacz CD Orphee. Okablowanie również pochodziło z tej samej stajni i obejmowało interkonekty PGIJ1 i głośnikowce PGSJ1. Jako ciekawostkę można było uznać obecność w ww. torze magnetofonu DAT marki Sony. Jak się okazało w pozytywnych odczuciach nausznych nie byłem osamotniony, gdyż co i rusz dało się słyszeć opinie, że nie ważne jakie trendy byłyby obecne na rynku i na co byłaby moda „u Grobela zawsze gra dobrze”. I jeszcze jedno – bez problemu można było posłuchać ulubionych płyt, więc jeśli ktoś się do wystawy przygotował, to miał okazję zweryfikować „własną nirwanę” z hotelową propozycją.

Tuż obok – a dokładnie niemalże vis-à-vis, katowicki RCM prezentował „kompaktowy”, oczywiście jak na swoje możliwości i portfolio, będący wielce ciekawą wariacją nt. zeszłorocznego set z elektroniką Thraxa, SME (z wkładką optyczną DS. Audio DS. E-1) i CEC-a, oraz kolumnami Fink Team Borg. Jednak zamiast monobloków Teres bułgarski Thrax kusił oczy i uszy zdecydowanie bardziej absorbującymi monosami Spartacus 300, które na zeszłorocznym monachijskim High Endzie można było sobie co najwyżej pooglądać.

W „dużym” systemie pyszniły się praktycznie same premiery – strzeliste Gaudery Darc 140, super-integra Vitus Audio SIA-030, czy autorski, RCM-owski ultra high-endowy phonostage BigPhono. I teraz najlepsze – owe pozorne prężenie muskułów i oferowane coraz większych i potężniejszych komponentów okazało się najzwyklejszą grą pozorów i puszczaniem oka do tych „co wiedzą” o co w tej zabawie chodzi, gdyż dawno nie dane mi było słuchać mariażu obu tych producentów w tak swobodnym i niewymuszonym wydaniu. Śmiem wręcz twierdzić, że to ww. Borgi szły bardziej w kierunku wyczynowości. W roli źródeł ciężko pracowały TechDS Air Force 3 z ramieniem SAT LM-09 uzbrojonym we wkładkę Etsuro Urushi Gold, oraz wyposażonym w napęd bezpośredni Thrax Yatrus ramieniem Schröder CB9 i wkładką My Sonic Lab Eminent Ex. Prawdziwą wisienką na tym analogowym torcie okazała się jednak fenomenalna sobotni prezentacja „The reel to reel tape revival” Kena Kesslera o fenomenie i renesansie magnetofonów szpulowych (R2R), gdzie aspekt ortodoksyjnej audiofilii ustąpił miejsca najzwyklejszej frajdzie płynącej z możliwości wielokrotnego nagrywania ulubionych audycji, transmitowanych koncertów, czyli jak by nie patrzeć powrotu do lat dziecinnych. Jako dowód posłużono się Studerem A807 mkI.

W obu setach warto było zwrócić uwagę na najnowszą linię słowackich stolików i platform Neo HighEnd, oraz adaptację akustyczną dostarczoną przez rodzimą Acoustic Manufacture.

Jeśli zaś chodzi o krakowsko-warszawską ekipę Nautilusa, która de facto ze względu na zamknięty charakter prezentacji, wyznaczała cykl dla większości zwiedzających, to Robert Szklarz i Gerhard Hirt dwoili się i troili, by zaprezentować nie tylko własną ofertę, co przede wszystkim muzykę będącą potwierdzeniem trafności ich wyboru. W głównej, przyozdobionej akustycznym „baldachimem” sali pysznił się ekstremalny system Ayona (m.in. znane z Monachium monobloki Epsilon Evo Mono na lampach KT150 i streamer S-10 mkII) wspomagany gramofonem Transrotor Artus FMD, napędzający kolumny Lumen White Light Anniversary Diamond.

Dla zachowania równowagi, tuż za ścianą skromnie przycupnął minimalistyczny set z Boenicke W13, końcówką mocy Accuphase P-7300 i Ayonem NWT i firmowym preampem/DAC-iem Stealth.

Za kwintesencję niemalże undergroundowego odłamu High-End można uznać prezentację przygotowaną przez Natural Sound, gdzie w roli źródeł wykorzystano oldschoolowego szpulaka Studera, „komercyjny” magnetofon … kasetowy Technics RS-B965 i japońską elektronikę Audio Tekne współpracującą z opartych na szerokopasmowym przetworniku grafitowych (!!!) zestawach podstawkowych SP-8716, które część czytelników może pamiętać z 2013 r. z Sobieskiego i zdecydowanie bardziej absorbujących, wysokoskutecznych (94 dB) podłogówkach Natural Sound Samurai. To było jedno z niewielu miejsc na mapie tegorocznej wystawy, gdzie nagrania „leciały” od pierwszej do ostatniej nuty i nikt nawet nie starał się żonglować repertuarem. Idealna propozycja dla wszystkich spragnionych wytchnienia i relaksu.

Niejako na zakończenie pierwszego odcinka naszej audioshowowej sagi wspomnę tylko o mekce wszystkich miłośników szeroko rozumianego dźwięku vintage, czyli Avatar Audio, gdzie pierwsze skrzypce grały zamknięte, modułowe kolumny Holophony Numer Dwa wyposażone w trzy przetworniki stożkowe – 100 mm wysokotonówkę, 200 mm średniotonowca i 300mm woofer. Może się starzeję, ale z roku na rok taka estetyka grania znajduje u mnie coraz większe zrozumienie.

Cdn. …

Marcin Olszewski