Tag Archives: Ayon S-10 II

  1. Soundrebels.com
  2. >
  3. Ayon S-10 II

AYON S-10 II English ver.

Opinion 1

For a long, long time, from the very beginning of the existence of SoundRebels, we have many times underlined in our reviews the fact, that we thought, think, and hopefully will think in the future, that a given product is best understood knowing the viewpoint of the person behind it. You approach the discussion about the basic aspects of the sound, or even just its aesthetics, when you know that and you can present your (counter)arguments directly to the constructor, not writing an email, which will never be read, or knowing, that the final effect was not the result of actions of a certain person, but rather a group of anonymous accountants, absolutely unknown to us. This is a completely different level of relationship, where the discussion with the creator relates to our own, personal observations, interpretations of what he tried to express. We can have such comfort with people like Anssi Hyvonen (Amphion), Mads Klifoth (Audiovector), Rumen Artarski (Thrax), Timo Engstrom (Engstrom), Chris Feickert (Dr. Feickert), Dr. Roland Gauder (Gauder Akustik), Oliver Gobel (Gobel), Luis Desjardins (Kronos), Franc Kuzma (Kuzma), Hans Ole Vitus (Vitus) and of course Gerhard Hirt (Ayon).
Now today we will be looking closely at a novelty coming from Gerhard’s capable hands, although not even two months passed from his last visit to the Nautilus salon in Warsaw, we can feast our eyes and ears, with the, received a few weeks ago, fully finished, commercially available, streamer Ayon S-10II. We had already a chance to have a first glance in Munich and on Kolejowa street, but it was an exhibition unit, made in the highest version, and, such kind of exhibitions we like to treat as a possibility to have some interpersonal contacts, while listening is only a second , if not, third objective.

The first, and every subsequent, look at the Ayon S-10 II reveals seemingly no changes from its predecessor. But I would like to underline the word “seemingly”, as the devil lies in the details. One cannot deny however, that the chassis remained unchanged from the outside, what should not be surprising, as achieving the level of recognition and portfolio unification Ayon has, it would be really strange, if Ayon would depart from its design. So we have a massive, almost armored, chassis with brushed aluminum plates, with the front containing only a very readable, and dimmable, 5” QVGA TFT display, with a small field on the left, which contains the IR sensor, USB socket and stand-by button. The company logo is near the left side, while the model number can be found on the far right. According to many years of tradition, the power switch is located on the bottom, near the front left leg, and the only decorative element are the two chrome plated ventilation meshes on top. Much more is happening on the back, which can offer almost everything we could desire, at least when we opt for the top version, which includes all the optional components, coming at a premium, but providing some extra functionality. Otherwise some jewel-like terminals will only have a decoration value, what is maybe not that bad, as this looks much better than any kind of temporary covers or empty spaces. But let us look at them one by one. So from the left we have analog outputs, in both RCA and XLR versions, two pairs of RCA inputs and a worked out digital sections, encompassing a set of digital inputs – a coaxial, optical and two USB-B (dedicated to directly connected discs and acting as an USB interface for a computer) and an USB-A for all the other storage (like pendrives), and Ethernet port and two antenna ports.
According to what Gerhard told us during our last meeting, as well as reading materials available on the company web pages, it is clear, that the second version of the Austrian file player underwent a thorough metamorphosis of the insides, where he go a new DAC section, dual-mono AKM 4490, a PCM-DSD converter and a completely new streaming section from StreamUnlimited. It is worth mentioning, that the Ayon S-10 II is the first product on the market, that uses that new platform. Additionally, using the, tested in the previous version, modular setup, the S-10 II can be tailored to your needs, and what is most important for the owners of the previous version, older versions of the S-10 can be upgraded to the actual one (except the server version). And yes, from the autumn, there will be an option available, to upgrade the 10 with an internal server module, designed in cooperation with JRiver. But before this happens, we can already explore all the available files from HRA (HIGHRESAUDIO), Tidal, or those who registered outside of Poland, Qobuz. The implementation of Spotify, very popular due to very nice price levels, is expected in the winter, similar to the Primephonic, which is esteemed by seasoned music lovers. A very nice touch is a vast manual (31 pages!) accompanying the player, which stipulates the step by step setup instructions, the optimal configuration of the two best software for playing the files (according to Ayon and us too) on the announced BlackBox-Server version as well as using the users computers, so the mentioned JRiver Media Server and Audirvana. Coming back to the technical part, I will just mention, that the output stage utilizes a pair of 6H30 triodes and the power supply is built around a low noise R-Core transformer.

And a few words about the company app – available for iOS and Android – which can easily be regarded as one of the most user friendly and aesthetic on the market. It is also very stable and quick, allowing absolutely hassle-free access to your files even in very worked out local systems and streaming services.
Talking half jokingly, half seriously, either in the server version or with an external hard drive (USB or NAS) the S-10 seems to be a perfect solution for all those who use streaming services, or even internet, sparsely, as the Ayon can even be quite easily managed using the dedicated remote controller, and using a dedicated network at home, you can utilize the mentioned app and listen for hours to all the files stored on the discs. Because you just need to buy the albums you want, rip and tag them and the library you already own, and the use it in digitalized form without the need to get up from your listening chair.

And what is the influence of the mentioned upgrades on the sound of the Austrian file player, when compared to its predecessor? Being maximally conservative and distrustful, I could say that it was refreshed, what would be the truth, in a way, but it would be also very unfair for the tested device as well as for the previous version of it. Because absolutely everything was improved! Additionally, please have in mind, that we received the basic version for testing, which can be later upgraded to Signature version, what will make another bettering. Yet concentrating on the specifics, I need to confess, that to the density and saturation, known from the previous iteration, we got now much better resolution and precision in pinpointing and defining the virtual sources. The edges are notably thinner and drawn with a steadier hand, although the accent is still put on its proximity and palpability. This is this characteristic saturation and intimate creation of the spectacle for one listener. This does not mean, that the sound lacks swing or dynamics, I did not observe anything like that, but I just turn your attention to it concentrating on the listener. Because usually it is assumed, that this mechanism works only one way, meaning that the listener/viewer needs to engage into the reproduced spectacle, and thus must take the first step and concentrate on it. Yet in this case, it is the Ayon, which initiates the interactions, but not with an ordinary hooking, or desperate attempts of getting attention (a scene between Shrek and the Donkey comes to mind as a kind of visualization of this, when the Donkey shouts “Take me, take me”) but only through its tubey euphony. It canot be denied, that you can hear the tubes hidden inside the S-10, and you can hear them well. And it is very good, that you can, as we get a very mature, saturated, smooth and at the same time resolved sound, what allows for many hours sessions with, not always reference grade, sound material. But please do not misunderstand me, the 10 does not average out anything, what can be confirmed by comparing “Distance Over Time” Dream Theater, or the equally virtuoso “Psychotic Symphony” Sons of Apollo with “Keeper of the Seven Keys” Helloween, where the first two albums enchant with their might, as well as three dimensionality, while the Helloween seems two dimensional and flat like a mural in comparison, so you better not pass this thin border, as even the Ayon will not help such mastering abominations. Yet the swing and truly Hollywood-like pageantry clearly indicate, that the new 10 does not have any constraints to hit when it should and crush walls when needed. The attack can be truly apocalyptical, and despite the slight rounding off the extremes nothing flows together into a formless pulp.
However it is much better to listen to sounds, which are not crippled from the start, than to search through your library to find broken recordings like the one I mentioned above, so with pure pleasure I reached for ancient music in the likes of “Sacrum Mysterium” Apollo’s Fire, where you can even hear the dust floating above the floor, where the soloists stamp from time to time. Additionally, this is exactly the repertoire, where the Ayon has the chance to shine, to spread its wings and enchant with its company branded sound with the boosted midrange and shiny, golden treble. Things get noble, but without any trace of artificial stiffening, or losing the emotional load. Absolutely not. I would even say, that in most cases the Ayon tries to intensify and underline this emotional aspect, to extract feelings even from songs like the mentioned above, coming from XIII and XIV century, where those were not really applauded by the church patriarchs.
Equally intriguing was “Khmer” Nils Petter Molvær, one of our discs on duty, were the natural instruments are supported by truly infrasound computer samples, which gained an analog, almost organic signature, while played through the tubes in the tested streamer. It is worth mentioning, that the newest version of the 10 is not trying to disappear from the sound path, and pretend it is not there. But instead announcing to everyone it is there, the tested file player just takes on the role of a certain kind of anti-depressant, making recordings we know by heart become more attractive and engaging.

The Ayon S-10 II, the second version of the Austrian streamer, present on the market since about three years, is surely more mature, so it is better than its predecessor. Using the newest contemporary technologies it has everything, what could have been liked in its predecessor by its buyers, but it not only boosts those characteristics, meaning musicality and juiciness spiced with some tube warmth, to a much higher level of refinement, but it adds visibly enhanced resolution on top of that. This does not mean, that the older version is obsolete now, but I warmly recommend to its owners to do a 1:1 comparison in their own system, and if the changes are more than just cosmetic, then the path for upgrading the owned devices to the newest specs is open.

Marcin Olszewski

System used in this test:
– CD/DAC: Ayon CD-35 (Preamp + Signature)
– Network player: Lumin U1 Mini
– Digital source selector: Audio Authority 1177
– Turntable: Kuzma Stabi S + Kuzma Stogi + Dynavector DV-10X5
– Phonostage: Tellurium Q Iridium MM/MC Phono Pre Amp
– Power amplifier: Bryston 4B³
– Loudspeakers: Dynaudio Contour 30
– IC RCA: Tellurium Q Silver Diamond
– IC XLR: Organic Audio; Vermöuth Audio Reference
– Digital IC: Fadel art DigiLitz; Harmonic Technology Cyberlink Copper; Apogee Wyde Eye; Monster Cable Interlink LightSpeed 200
– USB cables: Wireworld Starlight; Goldenote Firenze Silver; Audiomica Laboratory Pebble Consequence USB; Fidata HFU2
– Speaker cables: Signal Projects Hydra
– Power cables: Furutech FP-3TS762 / FI-28R / FI-E38R; Organic Audio Power + Furutech CF-080 Damping Ring; Acoustic Zen Gargantua II; Furutech Nanoflux Power NCF
– Power distribution board: Furutech e-TP60ER + Furutech FP-3TS762 / Fi-50 NCF(R) /FI-50M NCF(R)
– Wall power socket: Furutech FT-SWS(R)
– Anti-vibration platform: Franc Audio Accessories Wood Block Slim Platform
– Ethernet cables: Neyton CAT7+; Audiomica Laboratory Anort Consequence
– Table: Rogoz Audio 4SM3

Opinion 2

You will probably not believe me, but the birds hiding in the copse around my home is cawing, croaking and chirping loudly, that the audio files maybe did not yet reach the wall called highest sound quality, but are good enough to become the inevitable companion of enjoying music by almost each and every contemporary music lover. And this does not allow me to behave as if I would not be noticing this trend, even if I am not fully convinced to this kind of listening to music in my own listening room. Therefore, trying to be on top of what is happening in the market, when the chance arises, to meet some file playing contraption, I am taking it home to review without deliberating much about that. So are you interested what reach my hermitage lately? I can assure you, that you know that item, as this time, the Krakow and Warsaw based distributor Nautilus supplied the second version of the Austrian streamer Ayon S-10 II, the player that was the supplement for the dream system some time ago. Are you surprised with that? I am not, as every device evolves, trying to improve its sound, and after a discussion with the manufacturer I have the idea, that the included changes raise the bar for the sound a lot. So how did this encounter end? To know the answer I invite you to read on. And in addition, I can tell you, that remembering the sound signature of the predecessor, I could quite easily see in which direction the sound changes went – if there would be any.

Ayon electronics is known for using a uniform external chassis design for all its lineage. Despite usage of vacuum tubes in the electronic circuitry, the chassis is always a rounded off cuboid, sometimes higher, sometimes lower, but always black and made from brushed aluminum. Interestingly this kind of enclosure is not reserved for electronics with the tubes sticking on the outside, because depending on the device, we can find tubes also in its interiors. This, on the other hand, requires the usage of proper ventilation by the manufacturer, but after years of reviewing of audio gear, I can assure any potential sceptics, that Gerhard Hirt is doing it aesthetically enough, that those rectangular meshes could be regarded as a very nice, visual touch to his products. Writing a few words about the tested unit, there is not much to tell about its fascia, as it only carries a centrally placed, very large, and much better in terms of displayed data, thus also very nicely readable, color display, next to it on the left an USB port, allowing to play from a thumbdrive, and a button activating the operation or stand-by mode of the device. Looking from above, in the back of the unit we will only find the silvery meshes used for cooling of the interior. However a look at the back of the streamer will be very satisfactory for the potential user, as it carries a wealth of inputs and outputs, including analog RCA and XLR ones, a digital output and a whole series of digital inputs including LAN, USB, Optical, SPDIF and finally we have an IEC power socket there. The final information I must give you in this chapter is that the power switch is located on the bottom, near the front left foot.

Comparing to the previous iteration of the S-10, I mentioned above, the new version is much better. Why? For once because the preamplifier section was reworked, also the streamer section is improved as well as the output section and, something very important for many people, also the power supply was bettered. How does this translate into the sound? Defining the change with one word I would say, that the sound is more resolved, and for people who know what I am talking about, this is probably the most important aspect of a new device, often a required one. And what does this mean in terms of the new 10 playing defined kind of music? Only good things, as after the changes in circuitry, the sound, which still offers a kind of tube aftertaste, now gained on vitality. This is still a sound touching the emotions of the listener, concentrated on the midrange, with nicely colored instruments and vocals being there, but the added freedom increases the joy of listening, with the music being much clearer positioned in the ether between the loudspeakers. Importantly, the Ayon, like before, also consistently places the first plane close to the listener, inviting the artists performing into our room. I am aware that this kind of presentation is trying to please the expectations of the music lovers, but I assure you, that in this case, this is not a forceful placing of our idols on our knees, but signaling, that the front man has his rights, and players invited for the recording sessions, seated somewhere in the back of the virtual stage, is to be the background, and not the first violin of the event happening. And when we add good saturation and energy of the midrange and bass to this sound aesthetics of being close to the artists, paired with sweet, but providing full range of information treble, then we get a classy representative of a device, which is a heart breaker for all homo sapiens loving musicality. And there is a large group of them, believe me. Who is part of it? For example, it is me, I love the widely understood Baroque music. I will say this, during listening to this kind of recordings, I never noticed any overheating of the sound. Yes, it was dense, but always readable, what suggests, that the Ayon handled the way my system sounds without any issues. All arias, recitatives and most importantly historic instruments seemed to be thankful for the saturation and smoothness being set as it is by the tested player. Therefore I should not be surprising anyone, when I confess, that each disc played for the sake of the test – which I usually listen to only partially – this time was played from the beginning to the end.
After a series of discs, which were also a series of superlatives, I decided to test, how the described dense sound will influence slightly harsher rhythms from Pink Floyd and the cult “The Wall”. This is a rather calm disc and this is why I count this performance as a positive one. There is a lot of vocal and guitar show-offs on it, what the Ayon showed very nicely, with its package of musicality. It was interesting enough to try out something more edgy. In this role I used the disc “Touch” from the group Yello. And? Easy, easy. I would not describe it as a failure, I have no right to write it like that (about that in a moment), but a reevaluation of the artificially generated sounds in its, tube like, way. Things were more golden and sweet, but I cannot say it was bad. It was probably different to what the lovers of that kind of music would like, but not bad at all. As a curiosity I may add, that with the mentioned squeaks and all kinds of purposely created distortion, you could maybe complain a bit, if you were malicious, then with the vocals, especially the female one, was fantastic. So it will depend on your expectations, how you will perceive the performance of the Ayon in that kind of music. But I tell you, being fair, you cannot complain about a tube based device to avoid destroying your ears with squeaking music. This would really not be fair. For me, taking into account this aspect, it was good. With a company approach, but good.

Placing the tested player in my system, on one hand I knew what I should expect, based on the opinion of the constructor – Gerhard Hirt, on the other, with my experience, that many of such conversations are just wishful thinking, I was waiting for what would happen, with a tad of tension. It turned out to be a happy end. And what is important, the successor was better than the predecessor. Yes, it still had this manner of sounding with a tube accent, but in a very good style. So to whom I would recommend the S-10 to try out in their own systems? Everybody, who likes this kind of musical presentation. What does this mean? Nothing special. You just need to like vivid and well saturated kind of reproduced music, and then the products like the one tested today become partners for life. Will this happen in case of your encounter with the Ayon S-10 II? In this case, this is up to you.

Jacek Pazio

System used in this test:
– CD transport” CEC TL 0 3.0
– DAC: dCS Vivaldi DAC 2.0
– Reference clock: Mutec REF 10
– Reclocker: Mutec MC-3+USB
– Shunyata Research Sigma CLOCK
– Shunyata Sigma NR
– Preamplifier: Robert Koda Takumi K-15, Boulder 1110
– Power amplifier: Reimyo KAP – 777, Boulder 1160
– Loudspeakers: Trenner & Friedl “ISIS”
– Speaker Cables: Tellurium Q Silver Diamond
– IC RCA: Hijri „Million”, Vermouth Audio Reference
– IC XLR: Tellurium Q Silver Diamond
– Digital IC: Harmonix HS 102
– Power cables: Harmonix X-DC 350M2R Improved Version, Furutech NanoFlux NCF Furutech DPS-4 + FI-E50 NCF(R)/ FI-50(R), Hijiri Nagomi
– Accessories: Harmonix TU 505EX MK II, Stillpoints ULTRA SS, Stillpoints ULTRA MINI, antivibration platform by SOLID TECH, Harmonix AC Enacom Improved for 100-240V, Harmonix Room Tuning Mini Disk RFA-80i
– Power distribution board: POWER BASE HIGH END
– Acoustic treatments by Artnovion
Analog stage:
Drive: SME 30/2
Arm: SME V
Phonostage: RCM THERIAA
Step-up: Thrax Trajan

Distributor: Nautilus / Ayon
Price: 26 900 PLN; + 7 490 PLN S-10 II Signature; + 3 290 PLN S-10 II Preamp

Technical specifications:
• Conversion rate: 764kHz / 32 bit & DSD256
• DAC configuration: Fully symmetrical / Dual mono
• Tube complement: 6H30
• Dynamic range: > 120 dB
• Output impedance RCA/XLR: ~ 700 Ω
• Digital output : 75 Ω S/PDIF (RCA)
• Digital inputs: 75 Ω S/PDIF (RCA), USB-PC, TOSLINK, 2 x USB type A
• Network inputs: Ethernet, Wi-Fi
• S/N ratio: > 115 dB
• Frequency response: 20 Hz-20 kHz (+/- 0,3 dB)
• Total harmonic distortion @ 1kHz: < 0,002 %
• Analog line inputs: 2 x RCA
• Analog outputs: RCA, XLR
• Dimension (WxDxH): 480 x 360 x 120 mm
• Weight: 12 kg

  1. Soundrebels.com
  2. >
  3. Ayon S-10 II

Ayon S-10 II

Opinia 1

Od zarania dziejów, czyli od samego początku istnienia SoundRebels, wielokrotnie w naszych relacjach i recenzjach podkreślaliśmy fakt, iż wychodziliśmy, wychodzimy i mam cichą nadzieję, jeszcze przez długie lata wychodzić będziemy z założenia, że tak naprawdę dany produkt najlepiej i najłatwiej zrozumieć znając punkt widzenia osoby, która za nim stoi. Zupełnie inaczej bowiem podchodzi się do dyskusji o podstawowych aspektach dźwięku, czy też nawet samej jego estetyce, dysponując takową wiedzą i przedstawiając własne (kontr)argumenty konstruktorowi prosto w oczy, a nie pisząc na przysłowiowy Berdyczów, czy też mając świadomość, że tak naprawdę decydujący wpływ na efekt finalny, czyli brzmienie konkretnej konstrukcji, miał nie konkretny „Ktoś”, lecz grupa zupełnie nam obcych i anonimowych księgowych. To zupełnie inny poziom wzajemnych relacji, gdzie dyskusja z twórcą dotyczy naszych własnych – osobistych obserwacji, interpretacji tego, co tak naprawdę „poeta chciał wyrazić”. Na taki komfort możemy pozwolić sobie m.in. z Anssim Hyvönenem (Amphion), Madsem Klifothem (Audiovector), Rumenem Artarskim (Thrax), Timo Engströmem (Engström), Chrisem Feickertem (Dr.Feickert), Dr.Rolandem Gauderem (Gauder Akustik), Oliverem Göbelem (Göbel), Louisem Desjardins (Kronos), Francem Kuzmą (Kuzma), Hans Ole Vitusem (Vitus), i oczywiście Gerhardem Hirtem (Ayon).
I właśnie nad nowością, która wyszła spod rąk Gerharda, przyszło nam dzisiaj się pochylić, gdyż choć od Jego ostatniej wizyty w Warszawskim salonie Nautilusa nie minęły nawet dwa miesiące to my, od kilkunastu dni możemy cieszyć nie tylko oczy, co przede wszystkim uszy, już w pełni komercyjnym, czyli produkcyjnym egzemplarzem najnowszej odsłony austriackiego streamera Ayon S-10 II. Co prawda zarówno w Monachium, jak i na Kolejowej dane nam było rzucić tak okiem, jak i uchem na najnowsze, dedykowane plikom dziecko Gerharda, ale jak to zwykle bywa nie dość, że była to „obwoźna” sztuka wystawowa i to w najwyższej specyfikacji, to jak to przy tego typu wystawowo – salonowych odsłuchach bywa, warstwa dźwiękowa jest jedynie dodatkiem do celu nadrzędnego, za jaki uznajemy kontakty interpersonalne, czyli mówiąc prosto z mostu przyjacielskie pogaduchy.

Zarówno na pierwszy, jak i każdy kolejny, rzut oka Ayon S-10 II pozornie niczym nie różni się od swojego poprzednika. Podkreślam jednak, że jedynie „pozornie”, gdyż diabeł tkwi w szczegółach. Nie da się jednak ukryć, iż sama bryła odtwarzacza pozostała bez zmian, co nie powinno dziwić, gdyż trudno byłoby logicznie wytłumaczyć, gdyby po osiągnięciu obecnego poziomu rozpoznawalności i unifikacji portfolio, Ayon nagle postanowił zerwać z dotychczasowym designem. Mamy zatem masywny, pancerny wręcz, korpus ze szczotkowanych aluminiowych płyt, którego front zdobi jedynie centralnie umieszczony czytelny i oczywiście dający się przyciemnić 5” ekran QVGA TFT z wydzielonym przy jego lewej krawędzi wąskim polem mieszczącym czujnik IR, gniazdo USB i przycisk stand-by. Firmowe logo skromnie przycupnęło przy lewej, a symbol modelu przy prawej flance. Zgodnie z wieloletnią tradycją włącznik główny umiejscowiono na spodzie urządzenia w okolicach lewej przedniej nóżki a za jedyny akcent dekoracyjny można uznać dwie chromowane kratki wentylacyjne na płycie górnej. Zdecydowanie więcej dzieje się na ścianie tylnej, która do zaoferowania ma praktycznie wszystko, czego dusza zapragnie, o ile tylko zdecydujemy się na wersję full-wypas, czyli zawierającą wszystkie dostępne opcjonalnie, a co za tym idzie wymagające dodatkowych nakładów finansowych, udoskonalenia i funkcjonalności. W przeciwnym wypadku część iście biżuteryjnych terminali pełnić będzie rolę li tylko ozdobną, co wcale nie jest takie złe, gdyż prezentuje się zdecydowanie lepiej niż wszelakiej maści mniej, bądź bardziej prowizoryczne zaślepki, bądź co gorsza zionące pustką „oczodoły”. Lećmy jednak po kolei. Patrząc od lewej mamy wyjścia analogowe i to zarówno RCA, jak i XLR, dwie pary wejść liniowych (RCA) i nad wyraz rozbudowaną sekcję cyfrową obejmującą wyjście coaxialne i blok wejść w składzie – coaxial, optyczne, USB – dwa typu B (dedykowane bezpośrednio podpiętym dyskom i interfejs USB DACa dla komputerów) i typu A dla pozostałych pamięci masowych (m.in. pendrivy), Ethernet i dwa gniazda antenowe.
Zgodnie z tym, o czym podczas naszego ostatniego spotkania mówił sam Gerhard, jak i dostępnych na stronie producenta materiałów jasno wynika, iż obecna, druga inkarnacja austriackiego plikograja przeszła nader gruntowną metamorfozę trzewi obejmującą m.in. nową sekcję dual-mono DAC-a (kości AKM 4490), oraz konwertera PCM-DSD a także kompletnie nową platformę streamingową pochodzącą oczywiście od StreamUnlimited. Warto podkreślić, że Ayon S-10 II jest pierwszym streamerem na rynku ją wykorzystującą. Ponadto dzięki sprawdzonej w poprzedniej wersji, modułowej topologii S-10 mkII można niejako „uszyć na miarę” a co najważniejsze, przynajmniej dla posiadaczy poprzedniej inkarnacji, starsze wersje S-10 bezproblemowo upgrade’ować do aktualnej specyfikacji (z wyłączeniem wersji server). A właśnie, już od jesieni powinna być dostępna opcja rozbudowy 10-ki o wewnętrzny moduł serwera opracowany we współpracy z JRiverem. Zanim jednak to nastąpi bez najmniejszych problemów możemy już teraz pławić się w nieprzebranych zasobach HRA (HIGHRESAUDIO), Tidala, czy szczęśliwcy, którym udało się zarejestrować poza granicami Polski również z Qobuz-a, a implementacja popularnego głównie dzięki przystępnym planom cenowym Spotify planowana jest na wczesną zimą, podobnie zresztą jak cieszącego się dużym szacunkiem wyrafinowanych melomanów serwisu Primephonic . Szalenie miłą niespodzianką jest nad wyraz obszerna (31 stron!) instrukcja, obejmująca pełną – krok po kroku – instalację i optymalną konfigurację dwóch najlepszych wg. ekipy Ayona (naszej redakcji również) programów do obsługi i odtwarzania plików na zapowiadanej wersji BlackBox-Server, jak i własnych komputerach użytkowników, czyli wspomnianego przed dosłownie chwilą JRiver Media Server i Audirvany. Wracając do technikaliów dodam tylko, że w stopniu wyjściowym pracuje para triod 6H30 a zasilanie oparto na niskoszumowym transformatorze R-Core.

No i jeszcze dwa słowa o firmowej – dostępnej już zarówno na iOS-a, jak i Androida appce, którą spokojnie można uznać za jedną z najbardziej intuicyjnych a zarazem estetycznych na rynku. Działa przy ty stabilnie i szybko zapewniając całkowicie bezproblemowy dostęp nawet w przypadku bardziej rozbudowanych zasobów lokalnych i serwisów streamingowych.
Pół żartem, pół serio czy to w opcji serwer, czy to z zewnętrznym dyskiem (niezależnie czy sieciowym, czy USB) S-10-ka wydaje się zatem idealnym rozwiązaniem dla wszystkich tych, którzy zarówno z dobrodziejstw ww. serwisów muzycznych, jak i nawet internetu korzystają nad wyraz okazjonalnie, bądź poza miejscem zamieszkania, gdyż Ayona da się obsłużyć całkiem bezboleśnie nawet z dedykowanego pilota a „stawiając” nawet odrębną – lokalną sieć spokojnie można czerpać pełnymi garściami z dobrodziejstw dedykowanej appki i długimi godzinami odsłuchiwać zapisane na dyskach pliki. Wystarczy bowiem albo zakupić interesujące nas albumy, albo nawet zripować i otagować posiadaną płytotekę i potem korzystać z jej wersji zdigitalizowanej bez konieczności podnoszenia się z fotela.

A jak wspomniane upgrade’y wpłynęły na brzmienie tytułowego austriackiego plikograja w porównaniu do jego protoplasty? Siląc się na maksymalną zachowawczość i wręcz wymuszoną nieufność, mógłbym asekuracyjnie stwierdzić, że odświeżająco, co byłoby teoretycznie zgodne z prawdą, a zarazem krzywdzące i to nie tylko dla samego urządzenia, co przede wszystkim dla posiadaczy jego wcześniejszej wersji. Poprawie uległo bowiem kompletnie wszystko! W dodatku proszę mieć na uwadze, iż do naszej redakcji trafiła wersja bazowa – podstawowa, którą można przecież dodatkowo uszlachetnić m.in. do poziomu Signature, co również przyniesie kolejną poprawę. Skupiając się jednak na konkretach uczciwie trzeba przyznać, że do znanej z pierwszej wersji gęstości i nasycenia doszła obecnie nieporównywalnie lepsza rozdzielczość i precyzja w ogniskowaniu, definiowaniu źródeł pozornych. Krawędzie są zauważalnie cieńsze i prowadzone pewniejszą kreską, choć nadal akcent postawiony jest na ich bliskość i namacalność. To takie charakterystycznie dosaturowane i intymne kreowanie spektaklu dla jednego słuchacza. Nie oznacza to bynajmniej, że dźwiękowi brakuje rozmachu, czy dynamiki, bo nic takiego nie zaobserwowałem, a jedynie zwracam uwagę na jego skupianiu się na odbiorcy. Z reguły bowiem przyjęło się uważać, że mechanizm ten działa jedynie w drugą stronę, czyli, że to widz/słuchacz chcąc się zaangażować w reprodukowany spektakl musi wykonać przysłowiowy pierwszy krok i skupić na nim swoją uwagę. Tymczasem w niniejszym przypadku to Ayon jest inicjatorem wzajemnych interakcji, jednak nie poprzez ordynarne zaczepianie, czy też rozpaczliwe próby zwrócenia naszej uwagi (pamiętacie Państwo scenkę ze „Shreka” z Osłem i jego „wybierz mnie, mnie wybierz”?) a jedynie właśnie przez tą swoją lampową eufonię. Nie da się bowiem ukryć, iż obecne w trzewiach S-10-ki lampy słychać i słychać w dodatku bardzo dobrze. I dobrze, że je słychać, bo dzięki temu otrzymujemy dźwięk dojrzały, wysycony, niezwykle gładki z zarazem rozdzielczy, co z kolei pozwala na wielogodzinne sesje z nie zawsze referencyjnym materiałem źródłowym. Proszę tylko mnie źle nie zrozumieć, 10-ka niczego nie uśrednia co udowadnia np. porównanie „Distance Over Time” Dream Theater, czy równie wirtuozerskiego „Psychotic Symphony” Sons of Apollo z „Keeper of the Seven Keys” Helloween, gdzie pierwsze dwa albumy zachwycają zarówno potęgą, jak i trójwymiarowością, a z kolei Helloween wypada na ich tle dwuwymiarowo i płasko jak kiepska fototapeta, więc lepiej pewnej cienkiej granicy nie przekraczać, bo tego typu realizatorskim koszmarkom nawet Ayon nie pomoże. Za to rozmach i iście hollywoodzka spektakularność jasno dają do zrozumienia, że nowa odsłona 10ki nie ma najmniejszych oporów by, gdy tylko wymaga tego sytuacja nie bać się przyłoić i iść na całość niemalże burząc przysłowiowe mury. Atak potrafi być iście apokaliptyczny i pomimo delikatnego zaokrąglenia skrajów nic się nie zlewa w bezkształtną masę.
Zamiast jednak szukać dziury w całym i wertować posiadaną plikotekę w poszukiwaniu podobnych wypadków przy pracy, zdecydowanie bardziej rozsądnym zajęciem wydaje się delektowanie dźwiękami niekoniecznie już na starcie upośledzonymi, dlatego też z niekłamaną przyjemnością sięgałem np. po muzykę dawną w stylu klimatycznego „Sacrum Mysterium” Apollo’s Fire gdzie widać, znaczy się słychać, nawet kurz unoszący się nad posadzką, na której od czasu do czasu żwawo przytupują soliści. Dodatkowo właśnie na takim materiale Ayon ma szansę rozwinąć skrzydła i czarować firmową szkołą dźwięku z dopaloną średnicą i mieniącą się ciepłym złotem zachodzącego słońca górą. Robi się dystyngowanie i wykwintnie, jednak nawet bez śladu sztucznego usztywnienia, czy osłabienia ładunku emocjonalnego. O nie. Śmiem wręcz twierdzić, iż w większości przypadków Ayon stara się właśnie ów aspekt emocjonalny intensyfikować i podkreślać, by nawet w takich jak powyższe, sięgających zamierzchłych – XIII i XIV w. czasów pieśniach wyciągnąć na światło dzienne, nie zawsze mile widziane przez kościelnych patriarchów, uczucia.
Nie mniej intrygująco wypadł nasz dyżurny „Khmer” Nilsa Pettera Molværa, gdzie naturalne instrumentarium przeplata się z iście infradźwiękowymi komputerowymi samplami, które dzięki lampowej sygnaturze streamera zyskały zaskakująco analogowe i wręcz organiczne oblicze. Warto bowiem zaznaczyć, iż najnowsza odsłona 10-ki nie próbuje zniknąć w torze i udawać, że jej nie ma. Zamiast jednak ostentacyjnie oznajmiać wszem i wobec swą obecność, tytułowy plikograj pełni rolę swoistego antydepresanta sprawiającego, że nawet znane niemalże na pamięć nagrania stają się bardziej atrakcyjne i angażujące.

Ayon S-10 II, czyli druga odsłona obecnego już niemalże trzy lata na rynku austriackiego streamera jest niezaprzeczalnie dojrzalsza, czyli de facto lepsza od swojego protoplasty. Korzystając z najnowszych osiągnięć współczesnych technologii ma w sobie wszystko to, co mogło się podobać i podobało nabywcom w poprzedniku, lecz nie dość, że winduje owe cechy, czyli muzykalność i soczystość okraszone lampowym ciepłem, na zdecydowanie wyższy pułap wyrafinowania, to dodatkowo okrasza je niezaprzeczalnie lepszą rozdzielczością. Nie oznacza to bynajmniej, że starsze wersje nagle miałyby przestać grać, jednak ich posiadaczom gorąco polecam porównanie obu wersji 1:1 we własnych systemach a jeśli zauważone różnice okażą się dalekie od kosmetycznych, to przecież nic nie stoi na przeszkodzie, by upgrade’ować posiadane egzemplarze do obowiązującej specyfikacji.

Marcin Olszewski

System wykorzystany podczas testu:
– CD/DAC: Ayon CD-35 (Preamp + Signature)
– Odtwarzacz plików: Lumin U1 Mini
– Selektor źródeł cyfrowych: Audio Authority 1177
– Gramofon: Kuzma Stabi S + Kuzma Stogi + Dynavector DV-10X5
– Przedwzmacniacz gramofonowy: Tellurium Q Iridium MM/MC Phono Pre Amp
– Końcówka mocy: Bryston 4B³
– Kolumny: Dynaudio Contour 30
– IC RCA: Tellurium Q Silver Diamond
– IC XLR: Organic Audio; Vermöuth Audio Reference
– IC cyfrowe: Fadel art DigiLitz; Harmonic Technology Cyberlink Copper; Apogee Wyde Eye; Monster Cable Interlink LightSpeed 200
– Kable USB: Wireworld Starlight; Goldenote Firenze Silver; Audiomica Laboratory Pebble Consequence USB; Fidata HFU2
– Kable głośnikowe: Signal Projects Hydra
– Kable zasilające: Furutech FP-3TS762 / FI-28R / FI-E38R; Organic Audio Power + Furutech CF-080 Damping Ring; Acoustic Zen Gargantua II; Furutech Nanoflux Power NCF
– Listwa zasilająca: Furutech e-TP60ER + Furutech FP-3TS762 / Fi-50 NCF(R) /FI-50M NCF(R)
– Gniazdo zasilające ścienne: Furutech FT-SWS(R)
– Platforma antywibracyjna: Franc Audio Accessories Wood Block Slim Platform
– Przewody ethernet: Neyton CAT7+; Audiomica Laboratory Anort Consequence
– Stolik: Rogoz Audio 4SM3

Opinia 2

Pewnie mi nie uwierzycie, ale bywające w otaczającym mój dom zagajniku wszelkiego rodzaju ptactwo od dłuższego już czasu przeraźliwie kracze, skrzeczy i ćwierka, iż pliki audio może jeszcze nie doszły do ściany zwanej najwyższą jakością dźwięku, ale z pewnością są na tyle dobre, że stały się nieodzownym źródłem uciech nausznych niemal każdego współczesnego melomana. To zaś sprawia, że mimo mojego ambiwalentnego stosunku do korzystania w swoich okowach z tego typu sposobu słuchania muzyki, nie mogę przejść nad owym zagadnieniem do porządku dziennego, udając, że nic się nie dzieje. Dlatego też chcąc być na bieżąco, gdy nadarza się taka, jak w dzisiejszym odcinku okazja zmierzenia się z jakąś plikową konstrukcją, bez namysłu mówiąc kolokwialnie, biorę ją na recenzencki warsztat. Zainteresowani, co ostatnio trafiło do mej samotni? Zapewniam, że znacie, bowiem krakowsko-warszawski dystrybutor Nautilus tym razem dostarczył do redakcji drugą wersję występującego jakiś czas temu jako uzupełnienie pełnego systemu marzeń austriackiego odtwarzacza sieciowego Ayon S-10 II. Zaskoczeni takim stosunkowo szybkim rozwojem sprawy? Ja nie, gdyż urządzenia dążąc do poprawy jakości dźwięku z rozdzielnika ewaluują, a na podstawie rozmów z producentem wnioskuję, iż wprowadzone zmiany mocno podnoszą poprzeczkę finalnego soundu. Jak to się skończyło? Po odpowiedź zapraszam do lektury poniższego tekstu. A jako dodatkowy smaczek zdradzę, iż pamiętając niezobowiązującą odsłonę odsłuchową poprzednika było mi bardzo łatwo zorientować się, w którą stronę – jeśli takowe nastąpiły – poszły ewentualne zmiany.

Elektronika spod znaku austriackiego Ayona jak jeden mąż korzysta z bardzo podobnego w kwestii designu pomysłu na obudowę urządzeń. To mimo zwyczajowego wykorzystania lamp elektronowych w układach elektrycznych zawsze jest prostopadłościenna, raz niższa, a raz wyższa, posiadająca zaokrąglone narożniki, czarna skrzynka ze szczotkowanego aluminium. Co ciekawe, wspomniana obudowa nie jest zarezerwowana li tylko dla elektroniki z przymusową ekspozycją szklanych baniek na zewnątrz, gdyż w zależności od projektu owe pojemniki próżniowe znajdziemy również wewnątrz korpusu. To naturalnie wymusza na producencie zastosowanie tuż nad nimi odpowiedniej wentylacji, jednak po kilkuletnich recenzenckich bojach zapewniam potencjalnych malkontentów, iż Gerhard Hirt robi to na tyle estetycznie, że te zazwyczaj prostokątne ażurowe kratownice śmiało można traktować jako bardzo ważny wizualny smaczek jego produktów. Kreśląc kilka słów o bohaterze tego mitingu w temacie frontu nie ma specjalnego pola do popisu, bowiem jest ostoją jedynie umieszczonego centralnie bardzo dużego, znacznie lepszego od strony jakości wyświetlanych danych, a przez to czytelnego, kolorowego wyświetlacza, tuż obok niego z lewej strony ułatwiającego granie z pendrive’a wejścia USB i zaraz pod nim guzika inicjującego stan spoczynku lub pracy urządzenia. Patrząc na S-10 -kę z lotu ptaka w tylnej części górnej płaszczyzny obudowy znajdziemy mieniące się połyskującym srebrem wspomniane sekcje chłodzenia wnętrza urządzenia. Zaś kierując wzrok na plecy omawianego strumieniowca bardzo kontentującym potencjalnego użytkownika jest widok wejść i wyjść analogowych RCA/XLR, jednego wyjścia i całej baterii wejść wszelkiego rodzaju protokołów przesyłu danych cyfrowych od LAN, przez USB, OPTICAL i SPDIF, a także wieńczącym pakiet gniazd terminalem sieciowym IEC. Ostatnią ważną informacją tego akapitu jest usadowienie głównego włącznika pod spodem bryły S-dziesiątki z przodu, tuż przy lewej stopie stabilizującej całość konstrukcji na docelowym stoliku.

Nawiązując do wspominanego pierwszego występu S-10-ki nowa odsłona jest znacznie lepsza. Dlaczego? Choćby dlatego, że sporej zmianie uległa sekcja przedwzmacniacza, oprócz tego poprawiono moduł streamera, stopnia wyjściowego i co dla wielu najważniejsze solidnie przyłożono się do kwestię zasilania. Jak to przekłada się na dźwięk? Określając zmiany jednym słowem spokojnie mogę stwierdzić, że przekaz jest bardziej rozdzielczy, co dla wiedzących o czym piszę jest chyba najistotniejszą, zazwyczaj bardzo pożądaną od nowszych wersji danego urządzenia cechą. A co to oznacza w przypadku starcia się drugiej odsłony dziesiątki z konkretną muzyką? Same dobre rzeczy, bowiem po zmianach konstrukcyjnych nadal oferująca lampowy posmak fonii plastyka dźwięku teraz zyskała na witalności. To oczywiście nadal jest granie na emocjach słuchacza brylującymi w środku pasma, fajnie pokolorowanymi instrumentami i uwielbianą przeze mnie wokalizą, jednak dodana szczypta swobody zwiększa przyjemność odbioru zawieszonego znacznie czytelniej w eterze międzykolumnowym przekazu muzycznego. Co ważne. Tak jak poprzednio, tak i teraz nowy Ayon konsekwentnie stawia na bliskość pierwszego planu, pozwalając w ten sposób niemal zaprosić słuchanych artystów do swojego pokoju. Owszem, zdaję sobie sprawę, iż taka prezentacja jest obciążona specyfiką oczekiwań melomana, jednak zapewniam, w tym przypadku nie jest to siłowe sadzanie naszych idoli na kolanach, tylko zasygnalizowanie, że frontman ma swoje prawa i ktoś zaproszony na daną sesję nagraniową, a przez to posadzony nieco dalej na wirtualnej scenie muzycznej ma być raczej tłem, a nie pierwszymi skrzypcami zapisanych danej kompilacji wydarzeń sonicznych. A gdy do przywołanej estetyki bliskiego obcowania z artystami dodamy dobre nasycenie i energię tak środka, jak i dołu pasma, przy ciekawym uzbrojeniu całości w słodkie, acz dające pełen pakiet informacji wysokie rejestry, mamy rasowego przedstawiciela łamaczy serc kochających muzykalność osobników homo sapiens. A uwierzcie mi, jest ich spora grupa. Kto do niej należy? Na przykład ja, wręcz uwielbiający szeroko rozumianą muzykę Baroku. Powiem tak. Podczas słuchania tego typu materiału, ani razu nie zanotowałem poczucia przegrzania przekazu. Owszem, było gęsto, jednak czytelnie, co sugeruje, że Ayon bez problemu poradził sobie już na starcie z soczystą manierą grania mojego zestawu. Wszelkie arie, recytatywy i co ważne, instrumenty z epoki wydawały się wręcz dziękować za postawienie punktu wysycenia i gładkości w proponowanym przez testowaną konstrukcję punkcie. Dlatego też, chyba w nikim nie wzbudzę zdziwienia, gdy przyznam się, iż każda – na potrzeby testu zazwyczaj słuchana tylko częściowo – płyta kręciła się na talerzu CEC-a od dechy do dechy.
Po serii płyt będących wodą na młyn superlatyw postanowiłem sprawdzić, jak opisany sznyt gęstego grania wpłynie na nieco ostrzejsze rytmy spod znaku Pink Floyd i ich kultowego „The Wall”. To dość spokojna płyta i dlatego bez problemu zaliczam ten punkt opiniowania do udanych. Jest na niej dużo popisów wokalnych i gitarowych, co Ayon ze swym pakietem muzykalności pokazywał z bardzo dobrej strony. Po raz kolejny było na tyle ciekawie, że przyszedł czas na jazdę bez trzymanki. W tej roli wystąpiła grupa YELLO z płytą „Touch”. I? Spokojnie. Nie określiłbym, a nawet nie mam prawa napisać, że to była wpadka (O tym za moment), tylko przewartościowanie sztucznie generowanych, wszechobecnych przesterów na swoją – lampową – modłę. Było bardziej złoto i słodko, ale nie mogę powiedzieć, że źle. Ot prawdopodobnie inaczej, aniżeli życzyliby sobie wielbiciele tego typu muzy, ale nie źle w kojarzonym z tym słowem znaczeniu. Ale jako ciekawostkę dodam, że gdy przy wspomnianych piskach i wszelkiego rodzaju celowych zniekształceniach, będąc złośliwym, można było nieco pokręcić nosem, to już wokale, a w szczególności żeński wypadły fantastycznie. Zatem jak zakwalifikujecie wynik soniczny Ayona w tym rodzaju muzyki zależeć będzie od Waszych oczekiwań. Ale zastrzegam. Będąc sprawiedliwym nie można mieć pretensji do urządzenia lampowego za unikanie niszczenia narządów słuchu szkodliwym skrzeczeniem generowanej muzyki. To zwyczajnie nie fair. Dla mnie po wzięciu wspomnianej zależności pod uwagę również w tym przypadku było dobrze. Z firmowym sznytem, ale dobrze.

Stawiając rzeczony odtwarzacz strumieniowy na miejscu kaźni, z jednej strony niesiony opinią konstruktora – Gerharda Hirta, wiedziałem czego powinienem się spodziewać, zaś z drugiej nauczony doświadczeniem, iż wiele podobnych rozmów z producentami jest ich pobożnymi życzeniami, trochę w napięciu czekałem, co się wydarzy. Na szczęście wszystko zakończyło się happy end-em. I co ważne, następca był lepszy od protoplasty. Owszem nadal z przypisaną manierą szklanych baniek, ale za to w dobrym stylu. Komu poleciłbym zapoznanie się z S-10-ką we własnym systemie? Wręcz wszystkim, którzy kochają muzykalny sposób prezentacji. Co to oznacza? Nic szczególnego. Wystarczy hołdować plastycznej i dobrze wysyconej stronie zapisów nutowych, a takie jak dzisiaj oceniany produkty są wręcz idealnymi partnerami na całe życie. Czy tak się stanie w przypadku Waszego zderzenia z Ayon’em, S-10 II? Niestety, teraz pałeczka jest po Waszej stronie.

Jacek Pazio

System wykorzystywany w teście:
– źródło: transport CEC TL 0 3.0
– przetwornik cyfrowo/analogowy dCS Vivaldi DAC 2.0
– zegar wzorcowy Mutec REF 10
– reclocker Mutec MC-3+USB
– Shunyata Research Sigma CLOCK
– Shunyata Sigma NR
– przedwzmacniacz liniowy: Robert Koda Takumi K-15, Boulder 1110
– końcówka mocy: Reimyo KAP – 777, Boulder 1160
Kolumny: Trenner & Friedl “ISIS”
Kable głośnikowe: Tellurium Q Silver Diamond
IC RCA: Hijri „Million”, Vermouth Audio Reference
XLR: Tellurium Q Silver Diamond
IC cyfrowy: Harmonix HS 102
Kable zasilające: Harmonix X-DC 350M2R Improved Version, Furutech NanoFlux NCF Furutech DPS-4 + FI-E50 NCF(R)/ FI-50(R), Hijiri Nagomi
– antywibracyjne: Harmonix TU 505EX MK II, Stillpoints ULTRA SS, Stillpoints ULTRA MINI
– platforma antywibracyjna SOLID TECH
– zasilające: Harmonix AC Enacom Improved for 100-240V
– akustyczne: Harmonix Room Tuning Mini Disk RFA-80i
– listwa sieciowa: POWER BASE HIGH END
– panele akustyczne Artnovion
Tor analogowy:
– gramofon:
napęd: SME 30/2
ramię: SME V
przedwzmacniacz gramofonowy: RCM THERIAA
Step-up: Thrax Trajan

Dystrybucja: Nautilus / Ayon
Cena: 26 900 PLN; + 7 490 PLN S-10 II Signature; + 3 290 PLN S-10 II Preamp

Dane techniczne:
• Przetwornik D/A: 764kHz / 32 bit & DSD256
• Dynamika: > 120 dB
• Impedancja wyjściowa RCA/XLR: ~ 700 Ω
• Wyjścia cyfrowe: 75 Ω S/PDIF (RCA)
• Wejścia cyfrowe: 75 Ω S/PDIF (RCA), USB-PC, TOSLINK, 2 x USB type A
• Łącza sieciowe: Ethernet, Wi-Fi
• Stosunek S/N: > 115 dB
• Pasmo przenoszenia: 20 Hz-20 kHz (+/- 0,3 dB)
• Zniekształcenia THD (1 kHz): < 0,002 %
• Wejścia analogowe: 2 x RCA
• Wyjścia analogowe: RCA, XLR
• Wymiary (SxGxW): 480 x 360 x 120 mm
• Waga: 12 kg

  1. Soundrebels.com
  2. >
  3. Ayon S-10 II

Ayon S-10 II i Spirit V w Nautilusie

Opinia 1

Doskonale zdaję sobie sprawę, że w natłoku wrażeń natury wizualnej u naszych Czytelników, a u wszystkich szczęśliwców, którym udało się w tym roku dotrzeć na kolejną edycję monachijskiego High Endu, również i nausznych, mogło co nieco z prezentowanych tamże nowości umknąć. Z podobnego założenia wyszedł prawdopodobnie również krakowsko – warszawski Nautilus, który kując żelazo puki gorące, w iście ekspresowym tempie, zorganizował w swych salonach prezentację dwóch nad wyraz elektryzujących nowalijek z portfolio austriackiego Ayona – streamera S-10 II i … odświeżonej wersji flagowej integry, czyli Spirita w V już odsłonie. O ile jednak uzbrojonej w kwadrę pisankopodobnych lamp KT150 amplifikacji, jeśli pamięć i zdjęcia mnie nie zwodzą, w M.O.C.-u nigdzie nie było, to S-10ka nie tylko zagościła w firmowym zestawie, to przez większość wystawy pracowała na pełnych obrotach, tak podczas standardowych prezentacji, jak i spotkania z Lyn Stanley. Jakby tego było mało wraz z ww. elektroniką zawitał do Polski również jej konstruktor – Gerhard Hirt.
Biorąc jednak pod uwagę, iż obie prezentacje zaplanowano na wtorek (Kraków) i czwartek, czyli … dzisiaj, w Warszawie na ul. Kolejowej nieco przewrotnie postanowiliśmy odwiedzić stołeczny salon Nautilusa w … środę. Nielogiczne? Tylko pozornie, gdyż mając na uwadze spodziewane zainteresowanie wydarzeniem i oczywiście korzystając z uprzejmości Gospodarzy dokonaliśmy tzw. działań wyprzedzających umożliwiających nie tylko udokumentowanie całego procesu unboxingu ww. nowości, co przede wszystkim spokojną rozmowę z Gerhardem, na co podczas oficjalnego eventu szanse byłyby nazwijmy to delikatnie nad wyraz znikome.

A właśnie na rozmowie z właścicielem i zarazem konstruktorem Ayona zależało nam najbardziej, gdyż zarówno podczas korespondencji prowadzonej pod koniec 2013 r. w związku z recenzją kolejnej wersji Spirita 3, jak i naszego spotkania w Krakowie w lutym 2015 r., Gerhard każdorazowo wspominał, iż to co osiągnął w finalnej, oczywiście wtenczas, wersji 3-ki jest przysłowiowym dojściem do ściany i więcej z wykorzystywanej platformy wycisnąć się nie da. Krótko mówiąc koniec drogi i tyle. A jak ktoś chce lepiej, to powinien zainteresować się rozwiązaniami dzielonymi, czego dowodem było pojawienie się Spirita PA , czyli końcówki mocy. Jednak w tzw. międzyczasie co nieco w elektronice drgnęło, w głowie Gerharda i jego teamu pojawiły się nowe pomysły a i odbiorcy, szczególnie Ci z USA, na tyle intensywnie wiercili producentowi przysłowiową dziurę w brzuchu, że ten postanowił zaproponować zainteresowanym kolejną, oznaczoną V-ką (czyli piątą) odsłonę. I w tym momencie większości miłośników marki powinna zapalić się pomarańczowa lampka. O co chodzi? O zgodną z chronologią numerację a dokładnie jej pozorną niekonsekwencję. Aby jednak mieć jasny obraz sytuacji należy cofnąć się do początku drugiej dekady XXI w. i rozpocząć odliczanie. No to 3,2,1 start.

Otóż przez prawie dziewięć lat Ayon uparcie oferował Spirita w specyfikacji oznaczonej nr.3, choć przez ów okres, pomimo niezmienności nomenklatury, sam projekt przeszedł dwie, dość poważne modyfikacje. Pierwsza – rozpoczynająca austriacką sagę wersja wyposażona była w jubileuszowe Shuguang Treasure Series KT88 (50th Anniversary), a pozostałe stopnie obsługiwały JAN Philips 12AU7. Kolejna, recenzowana na naszych łamach, mogła pochwalić się już sygnowaną przez Ayona kwadrą KT88 a JAN-y zastąpiono parą Tungsoli 12AU7, oraz parą lamp sterujących 6SJ7 NOS General Electric. Z kolei w ostatniej inkarnacji pojawiły się wreszcie Tungsole KT150. Teraz mamy natomiast pachnącą fabryką 5-kę, z kwadrą 150-ek, dwiema 6SN7 i parą 12AX7, czyli gdzieś po drodze zgubiła nam się 4-ka. Owa pozorna niekonsekwencja wcale jednak niekonsekwencją nie jest, gdyż o ile przynajmniej dla nas nic w 4-ce groźnego nie ma, to w Azji, będącej jak wszem i wobec wiadomo jednym z najbardziej chłonnych rynków, powszechna jest tetrafobia, czyli niechęć/strach przed pechową liczbą 4, która np. w większości chińskich dialektów brzmi bardzo podobnie jak „śmierć”. A skala zjawiska dalece przekracza naszą obawą przed „pechową” 13-ką, gdyż nawet w budownictwie do oznaczenia kondygnacji, czy też numerów budynków Azjaci unikają jej stosowania. Wracając jednak do zmian konstrukcyjnych śmiało można powiedzieć, iż oprócz jedynie delikatnego liftingu wizualnego (pokrętła na froncie, brak widocznego przełącznika trybu pracy na płycie górnej) cała reszta została poddana nad wyraz drastycznym zmianom. Począwszy od zasilania – największy chromowany „rondel” mieści teraz dwa a nie jak dotychczas jedno toroidalne trafo, po całkowicie przeprojektowaną sekcję przedwzmacniacza, wszystko zostało wprowadzone na zupełnie inny, oczywiście wyższy poziom.
Z równą troskliwością pochylono się nad S-10 II, który zyskał nie tylko nowy wyświetlacz, ale i odświeżony moduł odtwarzacza, stopień wyjściowy, oraz bardziej precyzyjną regulację głośności. Co prawda wprawne oko patrząc na załączone zdjęcia trzewi może zauważyć zaskakujące podobieństwo do pierwotnej 10-ki, jednak dla ułatwienia dodam, iż lwia część modyfikacji miała miejsca na tych powierzchniach płytek drukowanych, które dziwnym zbiegiem okoliczności znajdują się akurat od spodu. Warto jednak podkreślić, że Gerhard, podobnie jak w Monachium, zdecydował się zaprezentować egzemplarz „cabrio”, czyli bez płyty górnej korpusu, dzięki czemu wszyscy chętni mogą do woli nacieszyć oczy widokiem czerwonych laminatów, wielce urodziwych tłuściutkich kondensatorów i generalnie bogactwem „inwentarza” a następnie np. porównać owe rozwiązania z tym, co ma do zaoferowania konkurencja. Abstrahując jednak od wnętrzności dla większości z nas i tak i tak najważniejszy będzie dźwięk. A ten … nie uprzedzając faktów, nawet jak na wytrzęsiony na polskich drogach prototypowy egzemplarz śmiem twierdzić, że poprawa w stosunku do poprzedniej wersji jest zauważalna już od pierwszych taktów.

Niejako na koniec wspomnę jeszcze tylko o pozostałych elementach skonfigurowanego na potrzeby wczorajszej prezentacji systemu, w której pozycje na flankach zajęły zjawiskowe kolumny Ayon Black Heron a lwią część okablowania stanowiły Siltechy Triple Crown i Crown 35 Years Anniversary uzupełnione przez m.in. Acrolinka 7N-PC6700 Anniversario.
Serdecznie dziękując za zaproszenie i gościnę ekipie Nautilusa od razu poprosimy o wpisanie naszej redakcji na społeczna listę oczekujących na testy tytułowych nowości.

Marcin Olszewski

Opinia 2

Dzisiejsza relacja jest w pewnym sensie zaplanowanym wyprzedzeniem wydarzeń posługując się nomenklaturą z kultowego filmu „Star Trek”, szeroko pojętej krzywej czasoprzestrzeni. O co chodzi? Już wyjaśniam. Otóż to, co pokazujemy w poniższym przedpremierowym materiale, swoje oficjalne pięć minut w warszawskim oddziale salonów audio Nautilus miało dzień później, czyli … dzisiaj – 30.05.2019 r. Po co ta cała ekwilibrystyka? Zasadniczy powód jest jeden, ale z naszego punktu widzenia bardzo ważny. Chodzi bowiem o fakt eliminacji jakichkolwiek problemów po pierwsze z dokładnym obfotografowaniem mającej na celu przybliżenie swoistych nowości imprezy, typu wiecznie kręcący się przed obiektywem chcący dowiedzieć się jak najwięcej o nowościach gości, a po drugie zadbanie o w miarę spokojne posłuchanie, a przez to wyrobienie choćby orientacyjnego pojęcia w którą stronę podąża dźwięk jeszcze pachnących linią produkcyjną komponentów. Ale to nie wszystkie atrakcje tytułowego wydarzenia, gdyż tym razem dystrybutor zadbał o znaczne podniesienie poprzeczki wyjątkowości spotkania i zaprosił właściciela marki i głównego konstruktora w osobie pana Gerharda Hirta. Zaciekawieni? Jeśli tak, zatem przyszedł czas na zdradzenie clou tego popołudnia, którym są najnowsza odsłona wzmacniacza zintegrowanego Ayon Spirit V i kolejna inkarnacja odtwarzacza plików Ayon S-10 II.

Jak obrazują fotografie, Ayon jak to Ayon przez swą konserwatywność w domenie wyglądu jest rozpoznawalny od pierwszego kontaktu. Dlatego też nawet dogłębne oględziny aparycji prawdę mówiąc oprócz dopisków na froncie lub tylnym panelu i implementacji, lub rezygnacji z kilku manipulatorów zdradzają naprawdę niewiele. Jednak jak to zwykle bywa, diabeł tkwi w szczegółach, w tym przypadku konstrukcyjnych, o których z pasją i bez najmniejszych ograniczeń z przyjemnością informował nas gość z Austrii. Nie będę zagłębiał się w szczegóły, ale z tego co udało mi się dowiedzieć, integra ma mocno przeprojektowaną sekcję przedwzmacniacza i część zasilania, a odtwarzacz sieciowy zyskał lepszy wyświetlacz, mocno poprawiające jakość fonii zmiany w module streamera, stopniu wyjściowym i regulacji głośności. Wydaje się, że to stosunkowo małe, bo bazujące na znanych z wcześniejszych modeli głównych układach elektrycznych zmiany. Jednak każdy mający choćby minimalne pojęcie audiofil wie, iż nawet najdrobniejsze, oczywiście w odpowiednim miejscu, wprowadzone modyfikacje potrafią zdziałać cuda. A czy w tym przypadku zdziałały? Nie mogę tego powiedzieć bez przyłożenia marginesu błędu spowodowanego przypadkowymi warunkami odsłuchu, jednakże po kilku podobnych spotkaniach w tym pomieszczeniu jestem w stanie przyznać, że na tle poprzednich wcieleń obydwu urządzeń ta prezentacja pokazała spory progres jakości fonii. Fajna barwa, oddech muzyki plus dobre budowanie planów nie pozwalało na formowanie innych jak pozytywnych pierwszych wniosków. Jak to wypadnie w starciu w kontrolowanych warunkach, z pewnością okaże się już niedługo w dedykowanym teście, jednak jak napisałem, to co usłyszałem w środę, było bardzo zachęcające do dalszego zgłębiania możliwości sonicznych obydwu konstrukcji.

Kończąc tę przybliżającą jedynie zarys wydarzeń relację chciałbym podziękować krakowsko-warszawskiemu składowi Nautilusa za zaproszenie, możliwość osobistej konfrontacji z pomysłodawcą elektroniki – Gerhardem Hirtem i umożliwienie naszej nieco wcześniejszej wizyty w dobrze przygotowanym na takie imprezy salonie. Co prawda ręki pod topór nie położę, ale jestem dziwnie przekonany, że w czwartek od ilości potencjalnych zainteresowanych spotkaniem z Gerhardem i jego pomysłem na dźwięk ściany salonu z pewnością pękały w szwach. Skąd takie przekonanie? To nie była moja pierwsza wizyta w jego okowach, dlatego też biorąc pod uwagę przebieg wszystkich wcześniejszych, jestem w stanie bardzo spokojnie kreślić wyartykułowaną w poprzednim zdaniu tezę o nawet sporym „tłoku” w szczytowym momencie wydarzenia. Tak było zawsze, dlatego nie mam podstaw, aby przypuszczać, by tum razem miało być inaczej.

Jacek Pazio