Tag Archives: Ayon Spirit V

  1. Soundrebels.com
  2. >
  3. Ayon Spirit V

Ayon Spirit V English ver.

Link do zapowiedzi (en): Ayon Spirit V

Opinion 1

We already informed about the appearance of the V (V like 5 and not “v”) from Ayon on the market during our may report from the visit of Gerhard Hirt in the Warsaw Nautilus showroom. Additionally that news was not only backed up by pictures, but also some listening impressions of the new Austrian integrated amplifier. But as it happens, such events are mostly about meeting other people, and something that reaches the ears is only a background add-on to the more or less formal talks. This is the reasons, that we waited patiently for the proper time, to have the chance to calmly listen to this novelty in our listening room, where we control the situation. And finally this chance came and we grabbed it immediately, to verify, as objectively as possible, the declarations of the constructor himself, that the V is something completely different, a new platform and new possibilities, which were not achievable to date, during the reign of the latest version of the Spirit 3 (we tested the second to latest version with a pair of 6SJ7, and not four of them). True, the lovers of the most musical of the KT family, the 150, could use the stereophonic power amplifier Spirit PA, but Gerhard claimed, he cannot extract anything more from this platform. Now three years have passed, and that what seemed reaching the summit … now seems to be a promising starting point. So if you are interested in what has changed in the newest version of the Spirit, there is nothing more for me to do, than to invite you to read on.

Looking at the pictures of this and the previous versions of the Spirit, there is no going around the impression, that something must have happened in Ayon, what changed the approach to the key construction aspects, as you can see at first glance, that the V was somehow “slimmed” when compared to its older brethren. Was it the case, that the constructors noticed, that instead of the natural expansion, the truth is in the minimalism and somehow admitted to Albert Einstein, that “everything should be as simple as possible, but not simpler”? I do not know that, but before we verify the audible effects of those actions, let us just look at the tested device.
I probably do not need to tell you, how the Spirit V looks like. It is enough to mention, that it looks like a typical Ayon, and everything should be clear. It is a solid construction made from brushed aluminum, black anodized, massive plates and rounded profiles in the edges, with characteristic chromed pots covering the transformers in the back of the chassis and the tubes in the front. In the center of the fascia the company logo was cut. It is backlit red during normal operation, while after powering on it pulsates for a dozen seconds, needed by the amplifier to warm up and apply the Ayon designed tube measurement and calibration procedure auto-fixed-bias (AFB). To the left, there is a knurled volume knob, to the right a source selector combined with a mode switch (D – direct to power amplifier, T – triode mode).
On the top, the eye-catching tube layout was quite significantly modified compared to the previous versions. In the amplifier section we find a pair of 12AX7 from Electro-Harmonix, in the driver section double octal triodes 6SN7 (in the tested unit exchanged for the Russian 6H8C) and in the power amp section the KT150 from Tung Sol. On a side note, I am impatiently waiting for the moment, when one of the independent amplifier manufacturers will decide to use the competitive, but also much more expensive (about 300 Euro a piece) versions offered by KR Audio.
The back panel is pure classic in Austrian version. Looking from the left we have the power socket with a toggle switch above, used for disconnecting the ground from the chassis, a ground bolt, a switch for toggling the amplification mode (triode/pentode) and another toggle – this time used to adjust the amplifier to the impedance of the loudspeakers (1 is set when the speakers do not fall below 3Ohm, while 2 – when they do). The loudspeaker terminals, dedicated to 4 and 8Ohm loads, are the WBT NextGen. We have also four pairs of inputs – three RCAs and one XLRs, all from Neutrik, which are amended by a power amp direct input and a pre-out.
Despite an almost identical external design to the III, in the V we have the power section, which is 50% more powerful, based on two toroidal transformers, the volume control circuitry was modified as was the auto-bias circuit and mass guidance. Additionally the electronic volume control was exchanged for a classic, motorized potentiometer, and the omnipresent relays were dropped in favor of a seemingly old-fashioned switch.

I absolutely understand, that the looks of the Ayon, as well as its genesis, do not have much for the seasoned audiophiles and music lovers, not even mentioning the acolytes of the brand. If I am not mistaken, for the last 15 years or so, from the moment that the first version of the Spirit was presented to the world, Gerhard Hirt managed to get us accustomed to the fact, that each new version of its most popular integrated amplifier is better than its predecessor, not only construction wise, but most of all, sound wise. Of course we cannot deny the obvious, and think, that the change would only be a derivative of the changes in the circuitry, the used components, etc., as with tube amplifiers things tend to depend somewhat on the tubes themselves. In this case the Austrians went over almost all the available tetrodes from the KT family. However until they moved to the KT150, the base remained the same, and the various steps in development were limited to their application and the topology of the circuitry where they are working in. Returning to the main topic and being “used to” the constant improvement, when I looked at the V and compared it to the previous version of the Spirit, before the listening test, I had some doubts, as previously the subsequent incarnations had visibly expanded sections, larger volume of the used tubes, etc., so everything that impacts the so called perceived value. Yet in the case of the V there is a kind of back to the basics approach, what could raise some concerns about the return to the “Sound of the Ayon” from fifteen years ago, which at that time was far from the stereotypical tube sound. Half-jokingly, half seriously one could say, that more than a decade ago Ayon and Octave clearly showed the disbelievers, that a tube can be more analytical and detailed than many transistors.
In short, I was not sure what to expect after the intensive accommodation of the amplifier in my system, so I reached for the art-rock “Sorceress” Opeth with the phenomenal, oriental piece, which can easily compete with “Kashmir” from Page and Plant, called “Seventh Sojourn” or the prog-rock-jazz “Strange Brew”, where some of the listeners seem to find narcotic visions from the Beatles era. In general the repertoire was not very aggressive, yet multilayered and complex enough in terms of melody, to stir around in the final assessment. The Spirit V went through this material like a mighty, atomic powered icebreaker through thin ice on a nearby lake. With perfect precision it was able to extract the smallest nuances whilst keeping the funeral character, mass and depth of the recording. Interestingly, the masterful resolution, one of its strongest points, was enriched with addictive dynamics in both the micro (aetheric acoustic guitars) and macro scale – when the team from Opeth reminded themselves their past times full of growling and blasts. I need to state clearly now, that the above and all subsequent listening was done using the pentode mode, as the more “audiophile” and refined triode mode was not working with my Dynaudio Contour 30, as on the level of my expectations it was visibly behind the pentode in terms of control of the reproduced sound spectrum and ability to convey emotion. Everything became aetheric and airy, although I must underline, that those are my private impressions, and I am aware, that for some of the listeners, such kind of presentation might be more to their liking. If I was to make some musical analogies, I would compare the pentode mode to the Peter Gabriel duo on “Don’t Give Up” with Kate Bush, and the triode mode to the same song with Ane Brun. This is the reason, that on the seemingly delicate “Lowlight” I always chose 65 instead of 40W. It is worth mentioning, that regardless of the operating mode, the tonal balance was always around the middle, not becoming too euphonic or laboratory analytical, and the differences in the way of presentation, besides the mentioned dynamics, were in the precision of the drawing of the contours and their thickness. Using “artistic” analogies, the pentode would be using a “sharp” H3 pencil while the triode a B2 one.
Reaching back in my memory and reminding myself how the Spirit III sounded, when we reviewed it, I must confess, that the current version is faring very well. The improvement is not only regarding motoric (in pentode mode), but also the widely understood resolution, through which grand symphonics (like “Verdi” by Ildar Abdrazakov, Chœur Métropolitain, Orchestre Métropolitain de Montréal, Yannick Nézet-Séguin) is more addictive than hard drugs. Not only do we have full insight into the multilayered and vast amount of instruments, the Austrian integrated reproduces the positioning of the virtual sources with incredible precision, including their spacing, making the created sound stage have a truly holographic palpability.

Conform with the declaration of the manufacturer of the Ayon Spirit V, it turned out to be a much more mature construction to its predecessors. The simplification of the circuitry resulted in more freedom and refinement of the sound, and the new “platform” brought the Austrian integrated onto a new, higher level. So if you are wondering, if it is worth to bother about the Spirit V, then with full responsibility I claim it is, and that regardless of the fact if you are searching for a tube or solid state amplifier, as its sonic values must be regarded in absolute terms. So if the purely functional aspects (little children, free flying birds, etc.) do not influence your final decision too much, you should ask the distributor to take one home for testing, and you will not hurry to take it out from your system to return it.

Marcin Olszewski

System used in this test:
– CD/DAC: Ayon CD-35 (Preamp + Signature)
– Network player: Lumin U1 Mini
– Digital source selector: Audio Authority 1177
– Turntable: Kuzma Stabi S + Kuzma Stogi + Dynavector DV-10X5
– Phonostage: Tellurium Q Iridium MM/MC Phono Pre Amp
– Power amplifier: Bryston 4B³
– Loudspeakers: Dynaudio Contour 30
– IC RCA: Tellurium Q Silver Diamond
– IC XLR: Organic Audio; Vermöuth Audio Reference
– Digital IC: Fadel art DigiLitz; Harmonic Technology Cyberlink Copper; Apogee Wyde Eye; Monster Cable Interlink LightSpeed 200
– USB cables: Wireworld Starlight; Goldenote Firenze Silver; Audiomica Laboratory Pebble Consequence USB; Fidata HFU2
– Speaker cables: Signal Projects Hydra
– Power cablese: Furutech FP-3TS762 / FI-28R / FI-E38R; Organic Audio Power + Furutech CF-080 Damping Ring; Acoustic Zen Gargantua II; Furutech Nanoflux Power NCF
– Power distribution board: Furutech e-TP60ER + Furutech FP-3TS762 / Fi-50 NCF(R) /FI-50M NCF(R)
– Wall power socket: Furutech FT-SWS(R)
– Anti-vibration platform: Franc Audio Accessories Wood Block Slim Platform
– Ethernet cables: Neyton CAT7+; Audiomica Laboratory Anort Consequence
– Table: Rogoz Audio 4SM3

Opinion 2

It is just natural, that some audio devices, when they populate the market for prolonged periods of time, and thus their real limitations become known, found by their users as well as their manufacturers, get new versions. And it does not matter if we are talking about electronics or loudspeakers here, as with the passage of time you can find shortcomings even in very successful components, what, at some points, ends in a new version being introduced, named MkII or similar. This is the case with the integrated amplifier we are going to test today, which received already its fifth versions, due to the engagement of the brand owner and constructor in one, Mr. Gerhard Hirt. Do you think this is overkill? I do not think so, as from my experience of testing his constructions, every changes were improvements, steps forward, compared to the predecessors. Would it be the same this time? If you are interested in my observations, after a few weeks with the mentioned amplifier, then I would like to invite you to read on about the known and successful model Ayon Spirit, in the version “V”, which was brought to my listening room by the Katowice and Warsaw based distributor Nautilus.

So how does the Ayon Spirit V look like? Well, describing an amplifier, which can be described as a cult product, and also looking similar to any other Ayon device, seems to be a lost cause, as it would be a rehash of the same sentences I already used describing those very distinct and recognizable products. But regardless of this introduction, the main chassis is again a flat platform with rounded edges, finished in black brushed aluminum. In the front part there are the electron tubes with the splendid KT150 amongst them, and at the back end the transformers hidden in shiny silver cylinders. The front of the Ayon has two, widely spread knobs: volume on the left and input selector on the right. Finally the back plate carries all a demanding user might need: from the left a power socket, grounding bolt, phase selector, mode switch between pentode and triode, loudspeaker terminals with separate outputs for 4 and 8 Ohm, power amplifier direct input and preamplifier output, three line RCA inputs and one XLR. A nice accent is the remote controller, supplied by the manufacturer as standard accessory, which controls all the necessary functions of the amplifier. The whole is placed on four solid feet, and the main power switch is placed on the bottom, just below the dark red company logo.

I will say it like this: I will not beat around the bush, but fully consciously claim, that the Ayon Spirit V is much better than its predecessor. What is the reason for that? It offers better resolution, what makes it more sonically refined not only in terms of the amount of information, but also in quality of its reproduction. Any examples? Sure. Just please look at the recent test of the British loudspeakers Spendor A7 (review in Polish) where it was the main amplification. This amplifier was the reason I could admire the way those speakers created not only a wide, but also phenomenally musical stage with ideally placed, even large, amounts of musicians with their virtuoso performances, challenging energy and musical parades, often changing within short amounts of time. Without a package of appropriately readable information being supplied, it would not be possible to get the effect of transferring into the concerts I was listening to, but the Ayon mastered it. It provided an additional positive surprise with every edition of John Zorn “Masada” concerts and emotional, neck-breaking free-jazz performances of Ken Vandenmark, where it performed very well also with my, much larger and thus much harder to master, loudspeakers. This is evidently a nod to the universality of this device. When the music demanded there was attack, and a moment later long decay, allowing the musicians to take a breath before another mad ride written in the notes.
But this is just one side of the medal, because the described amplifier does have an option to change the operating mode into triode, what immediately resulted in a different temperature of the sound and a more euphonic structure of the music reaching me. Who would need that, when the music is already fantastic in pentode mode? Those were my thoughts initially. But I did not need wait too long to test this assumption. It was enough to take a disc of the beautiful Korean Youn Sun Nah, who would not be able to utilize her biggest asset, her beautiful, smooth, melodic and at times momentous voice, if not supported by some juiciness and warmth coming from the amplification. Anyone who knows her repertoire, also knows, that soulless reproduction of her musical stories would only be like listening to elevator music, while with an appropriate level of juiciness and with a package of breath, the mentioned dive will not allow us to withdraw attention from her until the last piece on the disc.
Interestingly, when I tried to exchange the two musical worlds associated with the two operating modes of the Austrian amplifier, it turned out, that there was no setback, not at all. Of course, with music emphasizing speed and instantaneous changes of energy things would get slower than in the ideal reproduction, but with instruments like saxophones, grand pianos or contrabasses they decayed with a much deeper, naturally more focused sound, what coincided with my expectations when I was set to relax with music. In terms of vocals, when reproduced in the more signal speed oriented pentode mode, it was also without any spectacular flaws, only the gravity center was placed a tad higher. Also the mentioned singer, with her full voice, did not care and enchanted us until the laser returned to the stand-by position. Am I stretching the facts? Not at all, I was just listening to different kind of music in different modes of the amplifier depending on my mood, and I never had any issues in adopting it, it was just my decision, if I wanted to expand on the ideas of the musicians or not.

I do not know if I encouraged you enough to test the new version (“V”) of the well-known Ayon Spirit with my musical examples. But I believe strongly, that this further attempt on improvement of the sound versus its predecessor gives reason enough to try it out in your own systems. In my opinion this one is much better than the last incarnation, so when you decide to make some upgrades in your system, even if you are more into solid state devices, you should try out this tube amplifier. It has two different faces when talking about its sound, what increases the chances of meeting your expectations in your systems.

Jacek Pazio

System used in this test:
– CD transport” CEC TL 0 3.0
– DAC: dCS Vivaldi DAC 2.0
– Reference clock: Mutec REF 10
– Reclocker: Mutec MC-3+USB
– Shunyata Research Sigma CLOCK
– Shunyata Sigma NR
– Preamplifier: Robert Koda Takumi K-15
– Power amplifier: Reimyo KAP – 777, Gryphon Antileon EVO Stereo, TAD D1000 MK2-S
– Loudspeakers: Trenner & Friedl “ISIS”
– Speaker Cables: Tellurium Q Silver Diamond
– IC RCA: Hijri „Million”, Vermouth Audio Reference
– IC XLR: Tellurium Q Silver Diamond
– Digital IC: Harmonix HS 102
– Power cables: Harmonix X-DC 350M2R Improved Version, Furutech NanoFlux NCF Furutech DPS-4 + FI-E50 NCF(R)/ FI-50(R), Hijiri Nagomi
– Accessories: Harmonix TU 505EX MK II, Stillpoints ULTRA SS, Stillpoints ULTRA MINI, antivibration platform by SOLID TECH, Harmonix AC Enacom Improved for 100-240V, Harmonix Room Tuning Mini Disk RFA-80i
– Power distribution board: POWER BASE HIGH END
– Acoustic treatments by Artnovion
Analog stage:
Drive: SME 30/2
Arm: SME V
Step-up: Thrax Trajan
Phonostage: RCM THERIAA

Distributor: Nautilus / Ayon
Price: 24 900 PLN

• Class of Operation: Triode or Pentode mode, Class-A
• Tube Complement: 4 × KT150
• Load Impedance: 4-8 Ω
• Frequency response (+/- 3 dB): 10 Hz-60 kHz
• Output Power (Pentode mode): 2 × 65 W
• Output Power (Triode mode): 2 × 40 W
• Input Impedance (1 kHz): 100 kΩ
• Input sensitivity (for full power): 500 mV
• NFB: 0 dB
• Volume Control: Alps Potentiometer
• Remote Control: Yes
• Inputs : 3 × Line In, 1 × XLR In, 1 × Direct In
• Outputs: 1 × Pre-out
• Dimensions (WxDxH): 480 × 370 × 250 mm
• Weight: 33 kg

  1. Soundrebels.com
  2. >
  3. Ayon Spirit V

Ayon Spirit V

Link do zapowiedzi: Ayon Spirit V

Opinia 1

O pojawieniu się na rynku V-ki (czyli 5-ki, nie V-ki) Ayona informowaliśmy już w majowej relacji z wizyty Gerhard Hirta w warszawskim salonie Nautilusa. W dodatku owe newsy poparliśmy nie tylko zdjęciami, lecz i nausznymi, pierwszymi wrażeniami najnowszej austriackiej integry. Jak to jednak podczas wyjazdowo-eventowych odsłuchów bywa mają one charakter głównie towarzyski a to, co wpada w ucho jest tylko dodatkiem, tłem do mniej, bądź bardziej formalnych rozmów. Dlatego też spokojnie czekaliśmy na okazję by ową pachnącą fabryką nowość, już na spokojnie i przede wszystkim w kontrolowanych warunkach przesłuchać u siebie. A gdy się takowa pojawiła czym prędzej z niej skorzystaliśmy, by w możliwie obiektywny sposób zweryfikować deklaracje samego konstruktora, że V-ka to tak naprawdę zupełnie nowe rozdanie, nowa platforma i nowe możliwości, które do tej pory, znaczy się za panowania ostatniej inkarnacji Spirita 3 (testowaliśmy bodajże przedostatnią – z parą a nie kwadrą 6SJ7) po prostu były nieosiągalne. Co prawda w tzw. międzyczasie miłośnicy najbardziej muzykalnych z pośród rodziny KT „pisanek”, czyli 150-ek mogli ratować się stereofoniczną końcówką mocy Spirit PA, ale jak sam Gerhard wtenczas głosił, więcej z owej platformy wycisnąć się nie da. Minęły trzy lata i okazało się, że to, co kiedyś wydawało się dojściem do przysłowiowej ściany w obecnych realiach jest wielce obiecującym … punktem wyjścia. Jeśli zatem ciekawi są Państwo cóż też zmieniło się w najnowszej odsłonie Spirita nie pozostaje mi nic innego jak zaprosić Was do dalszej lektury.

Patrząc i porównując zdjęcia poprzednich i obecnej wersji Spirita nie da się nie odnieść wrażenia, że rzeczywiście coś musiało się zadziać w Ayonie, znaczy zmieniło się podejście do kluczowych kwestii konstrukcyjnych, gdyż już na pierwszy rzut oka widać, iż V-ka w stosunku do swojego starszego rodzeństwa została w pewien sposób „odchudzona”. Czyżby zamiast dalszej, wydawać by się mogło całkowicie naturalnej rozbudowy jej konstruktorzy doszli do wniosku, że prawda tkwi w minimalizmie i poniekąd przyznali rację Albertowi Einsteinowi twierdzącemu, że „Wszystko powinno być tak proste, jak to tylko możliwe, ale nie prostsze”? Tego niestety nie wiem, jednak zanim zweryfikujemy brzmieniowe efekty powyższych działań przyjrzyjmy się dzisiejszemu bohaterowi od strony czysto wizualnej.
Jak wygląda Spirit V praktycznie nie muszę opisywać. Wystarczy, że wspomnę, że jak typowy Ayon i wszystko, przynajmniej dla zainteresowanych, powinno być jasne. Ot solidna konstrukcja ze szczotkowanych aluminiowych, anodowanych na czarno masywnych płyt i zaokrąglonych profili zaprzęgniętych do roli narożników z charakterystycznymi chromowanymi rondlami chroniącymi transformatory z tyłu korpusu i pyszniącą się szklarnią lamp na pierwszym planie. W centrum frontu wycięto firmowe, podświetlone na czerwono, logo, które po włączeniu przez kilkanaście, potrzebnych na pomiary i kalibrację lamp przez ayonowski auto-fixed-bias (AFB), sekund pulsuje, by podczas pracy utrzymywać iluminację na stałym poziomie. Z jego lewej strony umieszczono radełkowaną gałkę regulacji głośności a po prawej selektor wejść pełniący również rolę wybieraka trybu pracy (D- bezpośrednie wejście na końcówkę mocy, T- tryb triodowy).
Na górnym „blacie” oczy cieszy dość mocno zmodyfikowany w stosunku do poprzednich odsłon układ lamp. W sekcji wzmacniacza znajdziemy parę 12AX7 Electro-Harmonixa, w stopniu sterującym podwójne oktalowe triody 6SN7 (w egzemplarzu testowym były to radzieckie 6H8C) a w końcówce mocy KT150 Tung-Sola. Przy okazji z niecierpliwością czekam na moment, gdy któryś z niezależnych producentów wzmacniaczy zdecyduje się na konkurencyjne i nie da się ukryć, również sporo droższe (ok. 300€ szt.), wersje oferowane przez KR Audio.
Ściana tylna to już klasyka gatunku w austriackim wydaniu. Patrząc od lewej tuż nad gniazdem zasilającym IEC umieszczono hebelkowy przełącznik uziemienia obudowy, zacisk uziemienia, przycisk wyboru trybu pracy (triodowy/pentodowy) i kolejny hebelek – tym razem pozwalający dopasować punkt pracy wzmacniacza do impedancji współpracujących z nim kolumn (1- dla obciążeń powyżej a 2-ka dla spadających poniżej 3 Ω). Gniazda głośnikowe, dedykowane dla obciążeń 4 i 8 Ω to znane i lubiane WBT-y NextGen. Wejść liniowych mamy cztery pary – trzy RC i jedne XLR-y Neutrika, które uzupełniają wejście na końcówkę mocy i wyjście z przedwzmacniacza.
Pomimo zachowania iście bliźniaczego podobieństwa w stosunku do III-ki w V-ce mamy o 50% mocniejszą sekcję zasilającą opartą na dwóch transformatorach toroidalnych, zmodyfikowany został układ regulacji głośności oraz od strony elektrycznej prowadzenie masy i auto-biasu. W dodatku elektroniczną regulację głośności zastąpił klasyczny, zmotoryzowany potencjometr a wszechobecne do tej pory przekaźniki na wejściach wyparł wydawać by się mogło archaiczny przełącznik.

Doskonale zdaję sobie jednak sprawę, iż zarówno geneza powstania, jak i wygląd Ayona dla wytrawnych melomanów i audiofilów, o wiernych akolitach marki nawet nie wspominając mają znaczenie co najwyżej drugorzędne. W końcu jeśli pamięć mnie nie myli to przez bez mała piętnaście lat, czyli od momentu gdy światło dzienne ujrzała pierwsza wersja Spirita Gerhard Hirt zdążył nas przyzwyczaić do tego, że każda kolejna inkarnacja najpopularniejszej integry w jego portfolio była po prostu lepsza i to nie tylko konstrukcyjnie, co przede wszystkim brzmieniowo. Oczywiście nie ma co zaklinać rzeczywistości i udawać, iż owa ewolucja dotyczyła, czy wręcz była pochodną li tylko zmian samej budowy, użytych komponentów itp., gdyż jak to przy lampowcach bywa co nieco do powiedzenia mają też lampy a akurat w tym przypadku Austriacy mówiąc kolokwialnie „przerobili” chyba wszystkie pojawiające się na rynku odmiany tetrod z rodziny KT. Jednak od momentu przesiadki na pisankopodobne KT150 „baza” od lat pozostaje bez mian i kolejne etapy rozwoju ograniczają się de facto właśnie do ich aplikacji i samej topologii układu w jakim przychodzi im pracować. Wracając jednak do meritum i dosłownie przed chwilą wspomnianego „przyzwyczajenia” do każdorazowej poprawy patrząc na V-kę i porównując ją z poprzednią odsłoną Spirita miałem, jeszcze przed odsłuchem, pewne obawy, bowiem przynajmniej do tej pory kolejne wersje charakteryzowały się widoczną rozbudową poszczególnych sekcji, przyrostem wolumenu wykorzystywanych lamp itp., czyli wszystkiego, co wpływa na tzw. wartość postrzeganą. Tymczasem idée fixe V-ki jest swoisty powrót do podstaw, co może rodzić całkiem uzasadnione obawy przed powrotem do „brzmienia Ayona” sprzed owych piętnastu lat, które zarówno wtenczas, jak i dziś najdelikatniej rzecz ujmując dalekie było od stereotypowej lampowości. Pół żartem pół serio można wręcz stwierdzić, że ponad dekadę temu Ayon z Octave bezpardonowo udowadniali niedowiarkom, że lampa potrafi być bardziej analityczna i detaliczna od niejednego tranzystora.
Krótko mówiąc nie wiedząc za bardzo czego się spodziewać po okresie intensywnej akomodacji wzmacniacza w moim systemie sięgnąłem po art-rockowy „Sorceress” Opeth z fenomenalnym orientalnym, spokojnie mogącym konkurować z „Kashmirem” Page’a i Planta, utworem „The Seventh Sojorun”, czy prog-rockowo-jazzowym „Strange Brew”, w którym część słuchaczy dopatruje się wręcz narkotycznych wizji z czasów The Beatles. Generalnie repertuar niezbyt agresywny, lecz wystarczająco wielowarstwowy i zagmatwany pod względem melodyki, by móc nieco namieszać w końcowej ocenie. Tymczasem Spirit V przeszedł przez niego jak potężny lodołamacz z napędem atomowym przez późnojesienne kry na Zalewie Zegrzyńskim. Z perfekcyjną precyzją był w stanie wyłowić nawet najdrobniejsze niuanse, nie tracąc nic a nic z mocno funeralnego klimatu, masy i głębi nagrania. Co ciekawe wzorcowa rozdzielczość, stanowiąca jeden z jego najmocniejszych punktów, okraszona została uzależniającą dynamiką tak w skali mikro (eteryczne gitary akustyczne), jak i makro – gdy ekipa Opeth przypominała sobie swoje pełne growlu i blastów czasy. Od razu w tym momencie wyraźnie zaznaczę, iż zarówno powyższe, jak i dalsze refleksje dotyczą odsłuchów w trybie pentodowym, gdyż pozornie bardziej „audiofilski” i wyrafinowany triodowy, przy moich Contourach 30 Dynaudio najzwyczajniej w świecie nie miał racji bytu, gdyż przynajmniej na pułapie moich oczekiwań zbyt wyraźnie ustępował pentodzie pod względem kontroli reprodukowanego pasma i zdolności oddania odpowiedniego ładunku emocjonalnego. Wszystko robiło się zbyt zwiewne i eteryczne, choć jeszcze raz podkreślę, iż to moje prywatne odczucia i zdaję sobie sprawę, że dla części odbiorców właśnie taki sposób prezentacji bardziej przypadnie im do gustu. Szukając muzycznych analogii porównałbym tryb pentodowy do duetu Petera Gabriela na „Don’t Give Up” z Kate Bush a triodowy do wersji z Ane Brun. Dlatego nawet na pozornie delikatnym „Lowlight” Lor mając wybór każdorazowo wybierałem 65 zamiast 40W. Warto tylko dodać, iż niezależnie od trybu pracy, równowaga tonalna utrzymana była w okolicach przysłowiowego zera nie popadając ani w zbytnia eufonię, ani prosektoryjna analityczność a różnice w sposobie prezentacji, oprócz wspomnianej dynamiki, dotyczyły dokładności kreślenia konturów i samej ich grubości. Korzystając z „artystycznych” analogii pentodzie można byłoby przypisać „ostry” ołówek H3 a triodzie B2.
Sięgając jednak pamięcią i przypominając sobie jak grał recenzowany przez nas ostatni Spirit III uczciwie muszę przyznać, że tytułowa inkarnacja wypada nad wyraz pozytywnie. Poprawa dotyczy bowiem nie tylko motoryki (w trybie pentodowym), co szeroko-rozumianej rozdzielczości, dzięki czemu wielka symfonika („Verdi” Ildar Abdrazakov, Chœur Métropolitain, Orchestre Métropolitain de Montréal, Yannick Nézet-Séguin) wciąga bardziej niż chodzenie po bagnach. Nie dość, że mamy pełen wgląd w wieloplanowość i rozbudowane instrumentarium, to austriacka integra z niezwykłą precyzją oddaje zarówno pozycjonowanie poszczególnych źródeł pozornych, jak i dystans je dzielący, przez co kreowana scena osiąga iście holograficzną namacalność.

Zgodnie z deklaracją producenta Ayon Spirit V okazał się konstrukcją bezsprzecznie doskonalszą od swoich protoplastów. Uproszczenie układu zaowocowało większą swobodą i wyrafinowaniem dźwięku a nowa „platforma” wprowadziła austriacką integrę na kolejny, oczywiście wyższy poziom. Jeśli zatem zastanawiacie się Państwo, czy warto interesować się Spiritem V, to z pełną odpowiedzialnością twierdzę, że zdecydowanie tak i to niezależnie od tego, czy szukacie konstrukcji lampowej, czy też tranzystorowej, gdyż jego walory soniczne należy rozpatrywać w kategoriach bezwzględnych. Dlatego też o ile tylko względy czysto funkcjonalne (małe dzieci, wolno fruwające ptactwo, etc.) nie odcisną zbyt mocnego piętna na Waszej finalnej decyzji, to po wypożyczeniu od dystrybutora raczej niechętnie będziecie wypinali go w celu zwrotu.

Marcin Olszewski

System wykorzystany podczas testu:
– CD/DAC: Ayon CD-35 (Preamp + Signature)
– Odtwarzacz plików: Lumin U1 Mini
– Selektor źródeł cyfrowych: Audio Authority 1177
– Gramofon: Kuzma Stabi S + Kuzma Stogi + Dynavector DV-10X5
– Przedwzmacniacz gramofonowy: Tellurium Q Iridium MM/MC Phono Pre Amp
– Końcówka mocy: Bryston 4B³
– Kolumny: Dynaudio Contour 30
– IC RCA: Tellurium Q Silver Diamond
– IC XLR: Organic Audio; Vermöuth Audio Reference
– IC cyfrowe: Fadel art DigiLitz; Harmonic Technology Cyberlink Copper; Apogee Wyde Eye; Monster Cable Interlink LightSpeed 200
– Kable USB: Wireworld Starlight; Goldenote Firenze Silver; Audiomica Laboratory Pebble Consequence USB; Fidata HFU2
– Kable głośnikowe: Signal Projects Hydra; Vermöuth Audio Reference Loudspeaker Cable
– Kable zasilające: Furutech FP-3TS762 / FI-28R / FI-E38R; Organic Audio Power + Furutech CF-080 Damping Ring; Acoustic Zen Gargantua II; Furutech Nanoflux Power NCF
– Listwa zasilająca: Furutech e-TP60ER + Furutech FP-3TS762 / Fi-50 NCF(R) /FI-50M NCF(R)
– Gniazdo zasilające ścienne: Furutech FT-SWS(R)
– Platforma antywibracyjna: Franc Audio Accessories Wood Block Slim Platform
– Przewody ethernet: Neyton CAT7+; Audiomica Laboratory Anort Consequence
– Stolik: Rogoz Audio 4SM3

Opinia 2

Naturalną koleją rzeczy jest fakt, że część urządzeń audio w miarę wydłużania się ich egzystencji na rynku a tym samym poznawania ich realnych, wychwyconych tak przez użytkowników, jak i samych konstruktorów, ograniczeń ma swoje nowe odsłony. I nie ma znaczenia, czy rozprawiamy o elektronice, czy kolumnach głośnikowych, bowiem upływ czasu zawsze pozwala znaleźć słabe strony w nawet bardzo często świętującym pasmo sukcesów komponencie, co w trosce o końcowego klienta zazwyczaj w pewnym momencie kończy się wprowadzeniem nowej inkarnacji sygnowanej jako MK II lub podobnym oznaczeniem. Tak też jest w przypadku dzisiejszego wzmacniacza zintegrowanego, który dzięki zaangażowaniu właściciela marki i konstruktora w jednym Gerharda Hirta doczekał się już piątej odsłony. Przesada? Bynajmniej, gdyż jak wynika z mojego sporego doświadczenia w testowaniu jego konstrukcji, wszelkie poprawki zawsze były krokiem naprzód w stosunku do poprzedników. Czy tym razem jest podobnie? Jeśli jesteście ciekawi wyniku moich kilkutygodniowych obserwacji, zapraszam do lektury tekstu o najnowszym modelu znanego i od lat świetnie radzącego sobie na rynku wzmacniacza zintegrowanego Ayon Spiirit w odsłonie numer „V”, którego wizytę w moich skromnych progach zawdzięczam krakowsko-warszawskiemu Nautilusowi.

Jak wygląda Ayon Spirit V? Cóż, kolejne opisywanie bez kozery można powiedzieć, że kultowego i do tego bazującego na bliźniaczym dla całej gamy oferty Ayona projekcie wzmacniacza jest karkołomnym, bo konsekwentnym powtarzaniem tych samych, przez lata stawiających go w szeregu najbardziej rozpoznawalnych i wyśmienitych designersko urządzeń, fraz słownych. Jednak bez względu na to, w tym odcinku ponownie nie omieszkam powtórzyć, iż główną bryłą jest płaska platforma o mocno zaoblonych krawędziami, wykończona w czerni ze szczotkowanego aluminium. W jej przedniej części usadowiono zestaw lamp elektronowych ze znakomitymi bańkami mocy KT150 na czele, a tuż za nimi swoje miejsce znalazły ukryte w błyszczących srebrem kubkach transformatory. Front Spirita jak zwykle zdobią rozrzucone na boki dwie gałki: wzmocnienia z lewej i wyboru wejść liniowych z prawej strony. Zaś plecy realizując potrzeby wymagającego użytkownika patrząc od lewej oferują: gniazdo zasilania, zacisk uziemienia, przełącznik fazy, przełącznik pracy trioda/pentoda, odczepy dla kolumn 4 i 8 Ohm, wejście na końcówkę mocy, przelotkę dla przedwzmacniacza, trzy wejścia liniowe RCA i jedno XLR. Miłym akcentem jest dostarczenie przez producenta w komplecie startowym zgrabnego, ale w pełni obsługującego wszelkie funkcje pilota zdalnego sterowania. Całość konstrukcji posadowiono na czterech solidnych stopach, a włącznik główny wzmacniacza umieszczono od spodu, tuż pod znajdującym się na froncie ciemnokrwistym logo marki.

Powiem tak. Nie będę owijał w bawełnę, tylko w pełni świadomy tej opinii stwierdzam jednoznacznie, iż Ayon Spirit V jest znacznie lepszą konstrukcją od poprzednika. Powód? Oferuje lepszą rozdzielczość, co czyni go bardziej wyrafinowanym sonicznie nie tylko w sferze ilości informacji, ale również jakości ich podania. Przykład? Spójrzcie na niedawny test angielskich kolumn Spendor A7, w którym odgrywał rolę głównej amplifikacji. To za jego sprawą mogłem docenić sposób budowania przez nie nie tylko szerokiej, ale również zjawiskowo głębokiej sceny muzycznej z idealnie zorientowanymi na niej nawet wieloosobowymi składami muzyków z ich często wirtuozerskimi, czyli w domyśle naszpikowanymi wieloma zmiennymi w jednostce czasu i ilości energii popisami muzycznymi. Bez odpowiedniego pakietu czytelnie podanych informacji nie byłoby możliwe uzyskanie efektu przeniesienia się na często słuchane przeze mnie koncerty, co Ayon znakomicie wprowadzał w życie. I tutaj potwierdzająca solidność omawianej konstrukcji pozytywna niespodzianka, bowiem taki stan był wodą na młyn każdej edycji koncertów Johna Zorna spod znaku „Masada” i naszpikowanych emocjami karkołomnych free-jazzowych popisów Kena Vandermarka również w przypadku współpracy z moimi, znacznie większymi gabarytowo, a przez to trudniejszymi do wysterowania kolumnami, co ewidentnie świadczy na jego korzyść w domenie uniwersalności. Gdy wymagał tego materiał muzyczny, był atak, by za moment zaskoczyć mnie długotrwałymi wybrzmieniami pozwalających na chwilowe wytchnienie muzyków przed kolejnym nutowym szaleństwem, powolnych ballad.
A to tylko jedna strona medalu, bowiem omawiany wzmacniacz ma możliwość zmiany pracy na tryb triodowy, co natychmiast skutkowało nieco inną temperaturą, a przez to bardziej eufoniczną strukturą dobiegających do mnie dźwięków. Komu to potrzebne w momencie fantastycznego prowadzenia muzyki w pentodzie? Otóż też tak w duchu myślałem. Jednak na sprowokowaną na potrzeby testu okazję nie musiałem długo czekać. Wystarczyło wziąć na tapet piękną Koreankę Youn Sun Nah, która bez szczypty soczystości i ciepła ze strony wzmocnienia nie pokazałaby swojego najważniejszego atutu, jakim jest czarowanie pięknym, bo gładkim, melodyjnym, ale również gdy trzeba doniosłym głosem. Kto zna jej repertuar, wie, że bezduszne odtworzenie jej muzycznych opowieści będzie jedynie odcinaniem kuponów, gdy tymczasem przy dobrym poziomie soczystości, ale z niezbędnym pakietem oddechu wspomniana diva nie pozwoli nam oderwać od siebie uszu aż do końca słuchanej w danym momencie płyty. Jednak co ciekawe w pewnym momencie spróbowałem zamienić dwa światy muzyczne z obydwoma trybami pracy austriackiego piecyka i o dziwo okazało się, że nie zanotowałem efektu kojarzonego z jakąkolwiek porażką. Owszem, w muzie stawiającej na szybkość i nagłe zmiany energii wszystko odbywało się dostojniej, aniżeli w idealnym odtworzeniu, ale za to instrumentarium typu saksofony, fortepiany, czy kontrabasy wybrzmiewały znacznie głębszym, naturalnie bardziej skupionym dźwiękiem, co przy nastawieniu na odpoczynek podczas obcowania ze światem fonii znakomicie wpisywało się w potrzeby ducha. Jeśli zaś chodzi o wokalizę odtwarzaną w domenie szybszego narastania sygnału, dedykowaną trybowi pentodowemu, okazywało się, iż również nie skutkowało to specjalną szkodliwością, a jedynie przeniesieniem punktu ciężkości całości prezentacji o oczko wyżej, z czego wspomniana śpiewaczka swoim pełnym nasycenia głosem zdawała sobie nic nie robić, tylko konsekwentnie czarowała do momentu powrotu soczewki lasera do pozycji spoczynku. Naciągam fakty? Bynajmniej, gdyż w zależności od stanu psychicznego danego dnia kilkukrotnie słuchałem różnych typów muzyki w obydwu trybach pracy i ani razu nie przełączałem ich z powodu problemów z przyswajaniem muzyki, tylko w momencie chęci strzału w ucho przy wykorzystaniu pełni zamierzeń konkretnych muzyków.

Nie wiem, czy przytoczonymi przykładami muzycznymi wystarczająco zachęciłem wszystkich potencjalnych zainteresowanych do zmierzenia się z nową inkarnacją znanego od lat Ayona Spirit w specyfikacji „V”. Jednak bez względu na to wierzę, że kolejna próba poprawy brzmienia poprzednika daje jasne przesłanie co do zasadności sprawdzenia we własnym systemie nowego spojrzenia na ten model. W mojej ocenie jest znacznie lepszy od poprzednika, dlatego też w momencie dojrzenia Waszej decyzji do zmian w systemie, nawet w przypadku optowania za tranzystorem, powinniście spróbować swych sił na polu wzmocnienia opartego o lampy elektronowe. Tytułowy piec ma dwa oblicza sposobu grania, co zwiększa szanse na ewentualne wpisanie się w oczekiwania Waszych układanek.

Jacek Pazio

System wykorzystywany w teście:
– źródło: transport CEC TL 0 3.0
– przetwornik cyfrowo/analogowy dCS Vivaldi DAC 2.0
– zegar wzorcowy Mutec REF 10
– reclocker Mutec MC-3+USB
– Shunyata Research Sigma CLOCK
– Shunyata Sigma NR
– przedwzmacniacz liniowy: Robert Koda Takumi K-15
– końcówka mocy: Reimyo KAP – 777, Gryphon Antileon EVO Stereo, TAD D1000 MK2-S
Kolumny: Trenner & Friedl “ISIS”
Kable głośnikowe: Tellurium Q Silver Diamond
IC RCA: Hijri „Million”, Vermouth Audio Reference
XLR: Tellurium Q Silver Diamond
IC cyfrowy: Harmonix HS 102
Kable zasilające: Harmonix X-DC 350M2R Improved Version, Furutech NanoFlux NCF Furutech DPS-4 + FI-E50 NCF(R)/ FI-50(R), Hijiri Nagomi
– antywibracyjne: Harmonix TU 505EX MK II, Stillpoints ULTRA SS, Stillpoints ULTRA MINI
– platforma antywibracyjna SOLID TECH
– zasilające: Harmonix AC Enacom Improved for 100-240V
– akustyczne: Harmonix Room Tuning Mini Disk RFA-80i
– listwa sieciowa: POWER BASE HIGH END
– panele akustyczne Artnovion
Tor analogowy:
– gramofon:
napęd: SME 30/2
ramię: SME V
przedwzmacniacz gramofonowy: RCM THERIAA
Step-up Thrax Trajan

Dystrybucja: Nautilus
Cena: 24 900 PLN

Dane techniczne
• Rodzaj pracy końcówki: trioda lub pentoda
• Lampy: 4 × KT150
• Impedancja obciążenia: 4-8 Ω
• Pasmo przenoszenia (+/- 3 dB): 10 Hz-60 kHz
• Moc wyjściowa (tryb pentody): 2 × 65 W
• Moc wyjściowa (tryb triody): 2 × 40 W
• Impedancja wejściowa (1 kHz): 100 kΩ
• Czułość wejściowa (pełna moc): 500 mV
• NFB: 0 dB
• Regulacja siły głosu: potencjometr
• Pilot zdalnego sterowania: Tak
• Wejścia : 3 × Line In, 1 × XLR In, 1 × Direct In
• Wyjścia: 1 × Pre-out
• Wymiary (SxGxW): 480 × 370 × 250 mm
• Waga: 33 kg

  1. Soundrebels.com
  2. >
  3. Ayon Spirit V

Ayon Spirit V
artykuł opublikowany / article published in Polish
artykuł opublikowany w wersji anglojęzycznej / article published in English

O pojawieniu się na rynku najnowszej integry Ayona o nazwie Spirit V wspominaliśmy już pod koniec maja – z okazji relacji ze spotkania z Gerhardem Hirtem w stołecznym salonie Nautilusa. Jednak salonowe odsłuchy były jedynie swoistym wieczorkiem zapoznawczym, przed krytycznymi sesjami w naszych własnych systemach, które niniejszym inaugurujemy.

cdn. …

  1. Soundrebels.com
  2. >
  3. Ayon Spirit V

Ayon S-10 II i Spirit V w Nautilusie

Opinia 1

Doskonale zdaję sobie sprawę, że w natłoku wrażeń natury wizualnej u naszych Czytelników, a u wszystkich szczęśliwców, którym udało się w tym roku dotrzeć na kolejną edycję monachijskiego High Endu, również i nausznych, mogło co nieco z prezentowanych tamże nowości umknąć. Z podobnego założenia wyszedł prawdopodobnie również krakowsko – warszawski Nautilus, który kując żelazo puki gorące, w iście ekspresowym tempie, zorganizował w swych salonach prezentację dwóch nad wyraz elektryzujących nowalijek z portfolio austriackiego Ayona – streamera S-10 II i … odświeżonej wersji flagowej integry, czyli Spirita w V już odsłonie. O ile jednak uzbrojonej w kwadrę pisankopodobnych lamp KT150 amplifikacji, jeśli pamięć i zdjęcia mnie nie zwodzą, w M.O.C.-u nigdzie nie było, to S-10ka nie tylko zagościła w firmowym zestawie, to przez większość wystawy pracowała na pełnych obrotach, tak podczas standardowych prezentacji, jak i spotkania z Lyn Stanley. Jakby tego było mało wraz z ww. elektroniką zawitał do Polski również jej konstruktor – Gerhard Hirt.
Biorąc jednak pod uwagę, iż obie prezentacje zaplanowano na wtorek (Kraków) i czwartek, czyli … dzisiaj, w Warszawie na ul. Kolejowej nieco przewrotnie postanowiliśmy odwiedzić stołeczny salon Nautilusa w … środę. Nielogiczne? Tylko pozornie, gdyż mając na uwadze spodziewane zainteresowanie wydarzeniem i oczywiście korzystając z uprzejmości Gospodarzy dokonaliśmy tzw. działań wyprzedzających umożliwiających nie tylko udokumentowanie całego procesu unboxingu ww. nowości, co przede wszystkim spokojną rozmowę z Gerhardem, na co podczas oficjalnego eventu szanse byłyby nazwijmy to delikatnie nad wyraz znikome.

A właśnie na rozmowie z właścicielem i zarazem konstruktorem Ayona zależało nam najbardziej, gdyż zarówno podczas korespondencji prowadzonej pod koniec 2013 r. w związku z recenzją kolejnej wersji Spirita 3, jak i naszego spotkania w Krakowie w lutym 2015 r., Gerhard każdorazowo wspominał, iż to co osiągnął w finalnej, oczywiście wtenczas, wersji 3-ki jest przysłowiowym dojściem do ściany i więcej z wykorzystywanej platformy wycisnąć się nie da. Krótko mówiąc koniec drogi i tyle. A jak ktoś chce lepiej, to powinien zainteresować się rozwiązaniami dzielonymi, czego dowodem było pojawienie się Spirita PA , czyli końcówki mocy. Jednak w tzw. międzyczasie co nieco w elektronice drgnęło, w głowie Gerharda i jego teamu pojawiły się nowe pomysły a i odbiorcy, szczególnie Ci z USA, na tyle intensywnie wiercili producentowi przysłowiową dziurę w brzuchu, że ten postanowił zaproponować zainteresowanym kolejną, oznaczoną V-ką (czyli piątą) odsłonę. I w tym momencie większości miłośników marki powinna zapalić się pomarańczowa lampka. O co chodzi? O zgodną z chronologią numerację a dokładnie jej pozorną niekonsekwencję. Aby jednak mieć jasny obraz sytuacji należy cofnąć się do początku drugiej dekady XXI w. i rozpocząć odliczanie. No to 3,2,1 start.

Otóż przez prawie dziewięć lat Ayon uparcie oferował Spirita w specyfikacji oznaczonej nr.3, choć przez ów okres, pomimo niezmienności nomenklatury, sam projekt przeszedł dwie, dość poważne modyfikacje. Pierwsza – rozpoczynająca austriacką sagę wersja wyposażona była w jubileuszowe Shuguang Treasure Series KT88 (50th Anniversary), a pozostałe stopnie obsługiwały JAN Philips 12AU7. Kolejna, recenzowana na naszych łamach, mogła pochwalić się już sygnowaną przez Ayona kwadrą KT88 a JAN-y zastąpiono parą Tungsoli 12AU7, oraz parą lamp sterujących 6SJ7 NOS General Electric. Z kolei w ostatniej inkarnacji pojawiły się wreszcie Tungsole KT150. Teraz mamy natomiast pachnącą fabryką 5-kę, z kwadrą 150-ek, dwiema 6SN7 i parą 12AX7, czyli gdzieś po drodze zgubiła nam się 4-ka. Owa pozorna niekonsekwencja wcale jednak niekonsekwencją nie jest, gdyż o ile przynajmniej dla nas nic w 4-ce groźnego nie ma, to w Azji, będącej jak wszem i wobec wiadomo jednym z najbardziej chłonnych rynków, powszechna jest tetrafobia, czyli niechęć/strach przed pechową liczbą 4, która np. w większości chińskich dialektów brzmi bardzo podobnie jak „śmierć”. A skala zjawiska dalece przekracza naszą obawą przed „pechową” 13-ką, gdyż nawet w budownictwie do oznaczenia kondygnacji, czy też numerów budynków Azjaci unikają jej stosowania. Wracając jednak do zmian konstrukcyjnych śmiało można powiedzieć, iż oprócz jedynie delikatnego liftingu wizualnego (pokrętła na froncie, brak widocznego przełącznika trybu pracy na płycie górnej) cała reszta została poddana nad wyraz drastycznym zmianom. Począwszy od zasilania – największy chromowany „rondel” mieści teraz dwa a nie jak dotychczas jedno toroidalne trafo, po całkowicie przeprojektowaną sekcję przedwzmacniacza, wszystko zostało wprowadzone na zupełnie inny, oczywiście wyższy poziom.
Z równą troskliwością pochylono się nad S-10 II, który zyskał nie tylko nowy wyświetlacz, ale i odświeżony moduł odtwarzacza, stopień wyjściowy, oraz bardziej precyzyjną regulację głośności. Co prawda wprawne oko patrząc na załączone zdjęcia trzewi może zauważyć zaskakujące podobieństwo do pierwotnej 10-ki, jednak dla ułatwienia dodam, iż lwia część modyfikacji miała miejsca na tych powierzchniach płytek drukowanych, które dziwnym zbiegiem okoliczności znajdują się akurat od spodu. Warto jednak podkreślić, że Gerhard, podobnie jak w Monachium, zdecydował się zaprezentować egzemplarz „cabrio”, czyli bez płyty górnej korpusu, dzięki czemu wszyscy chętni mogą do woli nacieszyć oczy widokiem czerwonych laminatów, wielce urodziwych tłuściutkich kondensatorów i generalnie bogactwem „inwentarza” a następnie np. porównać owe rozwiązania z tym, co ma do zaoferowania konkurencja. Abstrahując jednak od wnętrzności dla większości z nas i tak i tak najważniejszy będzie dźwięk. A ten … nie uprzedzając faktów, nawet jak na wytrzęsiony na polskich drogach prototypowy egzemplarz śmiem twierdzić, że poprawa w stosunku do poprzedniej wersji jest zauważalna już od pierwszych taktów.

Niejako na koniec wspomnę jeszcze tylko o pozostałych elementach skonfigurowanego na potrzeby wczorajszej prezentacji systemu, w której pozycje na flankach zajęły zjawiskowe kolumny Ayon Black Heron a lwią część okablowania stanowiły Siltechy Triple Crown i Crown 35 Years Anniversary uzupełnione przez m.in. Acrolinka 7N-PC6700 Anniversario.
Serdecznie dziękując za zaproszenie i gościnę ekipie Nautilusa od razu poprosimy o wpisanie naszej redakcji na społeczna listę oczekujących na testy tytułowych nowości.

Marcin Olszewski

Opinia 2

Dzisiejsza relacja jest w pewnym sensie zaplanowanym wyprzedzeniem wydarzeń posługując się nomenklaturą z kultowego filmu „Star Trek”, szeroko pojętej krzywej czasoprzestrzeni. O co chodzi? Już wyjaśniam. Otóż to, co pokazujemy w poniższym przedpremierowym materiale, swoje oficjalne pięć minut w warszawskim oddziale salonów audio Nautilus miało dzień później, czyli … dzisiaj – 30.05.2019 r. Po co ta cała ekwilibrystyka? Zasadniczy powód jest jeden, ale z naszego punktu widzenia bardzo ważny. Chodzi bowiem o fakt eliminacji jakichkolwiek problemów po pierwsze z dokładnym obfotografowaniem mającej na celu przybliżenie swoistych nowości imprezy, typu wiecznie kręcący się przed obiektywem chcący dowiedzieć się jak najwięcej o nowościach gości, a po drugie zadbanie o w miarę spokojne posłuchanie, a przez to wyrobienie choćby orientacyjnego pojęcia w którą stronę podąża dźwięk jeszcze pachnących linią produkcyjną komponentów. Ale to nie wszystkie atrakcje tytułowego wydarzenia, gdyż tym razem dystrybutor zadbał o znaczne podniesienie poprzeczki wyjątkowości spotkania i zaprosił właściciela marki i głównego konstruktora w osobie pana Gerharda Hirta. Zaciekawieni? Jeśli tak, zatem przyszedł czas na zdradzenie clou tego popołudnia, którym są najnowsza odsłona wzmacniacza zintegrowanego Ayon Spirit V i kolejna inkarnacja odtwarzacza plików Ayon S-10 II.

Jak obrazują fotografie, Ayon jak to Ayon przez swą konserwatywność w domenie wyglądu jest rozpoznawalny od pierwszego kontaktu. Dlatego też nawet dogłębne oględziny aparycji prawdę mówiąc oprócz dopisków na froncie lub tylnym panelu i implementacji, lub rezygnacji z kilku manipulatorów zdradzają naprawdę niewiele. Jednak jak to zwykle bywa, diabeł tkwi w szczegółach, w tym przypadku konstrukcyjnych, o których z pasją i bez najmniejszych ograniczeń z przyjemnością informował nas gość z Austrii. Nie będę zagłębiał się w szczegóły, ale z tego co udało mi się dowiedzieć, integra ma mocno przeprojektowaną sekcję przedwzmacniacza i część zasilania, a odtwarzacz sieciowy zyskał lepszy wyświetlacz, mocno poprawiające jakość fonii zmiany w module streamera, stopniu wyjściowym i regulacji głośności. Wydaje się, że to stosunkowo małe, bo bazujące na znanych z wcześniejszych modeli głównych układach elektrycznych zmiany. Jednak każdy mający choćby minimalne pojęcie audiofil wie, iż nawet najdrobniejsze, oczywiście w odpowiednim miejscu, wprowadzone modyfikacje potrafią zdziałać cuda. A czy w tym przypadku zdziałały? Nie mogę tego powiedzieć bez przyłożenia marginesu błędu spowodowanego przypadkowymi warunkami odsłuchu, jednakże po kilku podobnych spotkaniach w tym pomieszczeniu jestem w stanie przyznać, że na tle poprzednich wcieleń obydwu urządzeń ta prezentacja pokazała spory progres jakości fonii. Fajna barwa, oddech muzyki plus dobre budowanie planów nie pozwalało na formowanie innych jak pozytywnych pierwszych wniosków. Jak to wypadnie w starciu w kontrolowanych warunkach, z pewnością okaże się już niedługo w dedykowanym teście, jednak jak napisałem, to co usłyszałem w środę, było bardzo zachęcające do dalszego zgłębiania możliwości sonicznych obydwu konstrukcji.

Kończąc tę przybliżającą jedynie zarys wydarzeń relację chciałbym podziękować krakowsko-warszawskiemu składowi Nautilusa za zaproszenie, możliwość osobistej konfrontacji z pomysłodawcą elektroniki – Gerhardem Hirtem i umożliwienie naszej nieco wcześniejszej wizyty w dobrze przygotowanym na takie imprezy salonie. Co prawda ręki pod topór nie położę, ale jestem dziwnie przekonany, że w czwartek od ilości potencjalnych zainteresowanych spotkaniem z Gerhardem i jego pomysłem na dźwięk ściany salonu z pewnością pękały w szwach. Skąd takie przekonanie? To nie była moja pierwsza wizyta w jego okowach, dlatego też biorąc pod uwagę przebieg wszystkich wcześniejszych, jestem w stanie bardzo spokojnie kreślić wyartykułowaną w poprzednim zdaniu tezę o nawet sporym „tłoku” w szczytowym momencie wydarzenia. Tak było zawsze, dlatego nie mam podstaw, aby przypuszczać, by tum razem miało być inaczej.

Jacek Pazio