Tag Archives: DM 250

  1. Soundrebels.com
  2. >
  3. DM 250

Struss Audio DM 250 English ver.

Link do zapowiedzi (en): Struss Audio DM 250

Opinion 1

From today’s perspective this might sound a bit comical, but a long, long time ago, and by this I mean a quarter of a century ago – the second half of the nineties, the Polish audio market was quite different to what we see today. Most sellers existed in basements, garages or was adjacent to the main business of their owners, usually in very industrial areas, only the biggest players of today (like Audio Klan, which started working in the mentioned times) could afford their own “shop”. Also in those days the brand press was not only issued on glossy paper, but there were also some titles, which were similar to some underground press or a fan-zine, like the “Magazyn Hi-Fi”, which had their devoted followers. Many of the Polish audio companies begun then, just to mention manufacturers like Ancient Audio, Artline, Audiowave, Chris Sound Research, ESA, GLD, Nuda Veritas, QBA, RLS, Sound Project or the hero of our today’s test – Struss Audio.
I remember clearly, that, when we forego the High-End constructions from abroad, which remained in our dreams, the products signed by Mr. Zbigniew like the integrated 140 and the top model S seemed to be the fulfilment of audiophile dreams. But time flows constantly and the market verifies the abilities to adjust to the changing environment, and when someone lost attention for a moment, then he or she was out of the game. Fortunately Struss Audio reminded us of its existence, once in a while, in 2001 with the model Q, in 2002 – the Chopin (presented during the Audio Video Show together with loudspeakers of a Polish brand, which does not exist anymore – A&H), in 2009 – the might R500 (on the AVS it played with the very intriguing loudspeakers Morel Fat Lady), the updated Chopin mk. IV from around the same time, or the “completely new concept” R150 (2012). There was always something going on, and we were somewhere around that manufacturer, sometimes closer, sometimes further away, until the last edition of the AVS, where on the ground floor of the Sobieski Hotel, in the room Gallery I, we encountered the prototype power amps MPA 400, Class-A, which inspired our today’s encounter with the integrated DM 250. We started talking, and it turned out, that we have some common ground, the manufacturer wants to hear our opinion about its current offerings, while we are interested in have a look and a hear. But as it usually is in such cases, before we could come to final terms, it turned out, that the vacation time is over. But the integrated reached us, so we cannot do anything else, than to invite you to read our very subjective tale about how we perceived it in our systems.

But let us start from the beginning, from the looks and first impression, which we caught during our usual photo session documenting the unboxing. It cannot be denied, that the Struss DM 250, despite the absolutely traditional form in terms of size and design, looks splendid. Our eye is caught by the intriguing, split, black fascia, with the coral-red insert giving it a sense of lightness. This insert is also the basis for the blue LEDs informing about the active source, and the chrome plated knobs used to select the sound source (the smaller one) and the volume (the larger one). Just beside those there is the IR sensor and on the other end of the front panel there is the company logo and a lever power switch from the American company C&K, equipped with a protection against accidental power on or off of the device. The left part of the top cover is covered with holes allowing for appropriate ventilation. You can also look inside the cover through those holes to see, where the hefty 16kg of weight is coming from.
The back plate is not disappointing either, as we have four line inputs at our disposal – three RCA and one XLR, a phono input – dedicated to MM cartridges, a preamplifier output and a direct to power amp input. The single loudspeaker terminals come from WBT, and their looks reminded me of the Electrocompaniet ECI5 MkI (as the MkII used the much less user friendly plastic coated ones). The amp is accompanied with a very simple – it allows only for volume control – remote, which is also surprisingly heavy (0.37kg).

From the construction point of view, the DM 250 is a representative of new generation of amplifiers, which is based on three decades of experience, but uses many contemporary technologies. It is worth mentioning, that bipolar transistors were excluded from the amplification path, so the 250 is a pure FET amplifier. Secondly, in the preamplifier section there are no capacitors, it uses a J-FET based HPCS (Harmonics and Phase Conversion System) circuit, which generates even harmonics and reverses the signal phase. In short, this is a kind of “simulation” of a vacuum tube circuitry, without the shortcomings of the latter, while adapting the construction to the “physiological characteristics of the human hearing”. Another interesting twist was made in the phono preamplifier, where the RIAA curve was modified by adding a time constant 3.2 µs (Neumann).
Except for the mentioned “attractions” the 250 is a classic. In the power supply we find two solid, toroidal transformers, 500 VA each, and four 15 000 µF capacitors from Nippon Chemi-Con in a dual mono setting of the complete amplifier. It is not a symmetrical device, so there is a proprietary desimmetrizer attached to the XLR inputs.

Moving on to the listening part, I had a thought in the back of my head, about how much of those old, archival Struss amplifiers remained in the 250. Did Mr. Zdzisław allow himself to keep the “arch offensiveness” of the 140, or rather went for the refinement and nobleness of the last version of the Chopin, or maybe the might of the R500? As it turned out, a new beginning is a new beginning, and while looking back might have a sentimental aspect, it is much better to look at the horizon … and below your legs, to not to fall. This is why it is worth giving the 250 a carte blanche and just let her play. And in this case, the sooner we do it, the better, as the new Struss integrated just cannot stay silent. The DM 250 offers a sound, with a surprisingly big volume, nice freshness and dynamics capable to push you into your seat. And in addition it keeps a master resolution in almost the full frequency spectrum. So when you look at this abbreviated characteristics, shortened for the introductory chapter, you should not be surprised by my choice of test recordings. I reached for great symphonics, so the album created with the cooperation of the London Philharmonic Orchestra and the Finnish formation … Nightwish – the album “Dark Passion Play”, and then, as a kind of antidote to the sweet vocals of Anette Olzon, the “old” good Tarja on “Once”, where the mentioned Londoners did also appear. Yes, the classic symphonic metal, where the primate growl intertwines with women’s voices and the string section fights with the guitar riffs for the listener’s attention. But this apparent turmoil has one big advantage – with the present congestions and multiple layers of sound, the amplifier either can handle it, or throws the towel on the ring after first track and asks for a lower sentence, like “Hotel California” the Eagles. The Struss did not ask for any special treatment and gave my Dynaudio Contour 30 and our neighbors a nice treat, as they received a two-hour spectacle of Scandinavian decibels for free. It was loud, quick and aggressive when needed, but I was not able to force the 250 to show any signs of compression, flattening of the sound or offensiveness. There was full control over the reproduced sound spectrum, although when the recording contained the lower frequencies drawn with a thicker line, the Polish integrated did not try to correct, or contour that in any way.
In terms of spaciousness, the “Amused to Death” Roger Waters as well as the more neutral, in terms of propagation of reverb, “Antiphone Blues” Arne Domnerus or “Monteverdi – A trace of Grace” Michel Godard sounded very suggestive and “wide”. This does not mean, that the Struss does not build the stage in depth, because it does, and on a very satisfactory level, but the width is more accented here.
The temperature of the sound is treated similarly – it can be described as neutral. You cannot find any signs of warming or cooling, what, on one hand, allows us to freely model the sound of our system by appropriate choice of other elements of the sound path, including cabling, to which the 250 is sensitive, on the other hand, it requires some common sense when choosing your system. This because the Struss does not try to mask anything, and while it can discipline loudspeakers with too slow bass, by keeping it tight, it will not tame or round off a too ecstatic treble.
And what about the only “add-on”, the phono input characteristic? You should not think, that having a not so refined cartridge and a light deck, prone to vibration, we could approach nirvana. But with a well sounding, saturated and heavy turntable, the Struss will give the whole lots of very nice breath and freedom, and by doing that, it will extract some audiophile treats, we did not realize were there.

Based on the listening sessions of the tested amplifier Struss Audio DM 250, I can claim, that the family DNA of this device, which stems from the previous century, was preserved to a large extent, while being also very thoroughly ennobled. We deal here with a very direct sound, quick and dynamic, while being noble and refined. Maybe, at first sight, the 250 does not enchant and subdue us with tube passion, but its transparency and neutrality are better suited for the future, than a mannerism of sound, which could become its curse, once the initial excitement is over.

Marcin Olszewski

System used in this test:
– CD/DAC: Ayon CD-35 (Preamp + Signature)
– Network player: Lumin U1 Mini
– Digital source selector: Audio Authority 1177
– Turntable: Kuzma Stabi S + Kuzma Stogi + Dynavector DV-10X5
– Phonostage: Tellurium Q Iridium MM/MC Phono Pre Amp
– Power amplifier: Bryston 4B³
– Loudspeakers: Dynaudio Contour 30
– IC RCA: Tellurium Q Silver Diamond
– IC XLR: Organic Audio; Vermöuth Audio Reference
– Digital IC: Fadel art DigiLitz; Harmonic Technology Cyberlink Copper; Apogee Wyde Eye; Monster Cable Interlink LightSpeed 200
– USB cables: Wireworld Starlight; Goldenote Firenze Silver; Audiomica Laboratory Pebble Consequence USB; Fidata HFU2
– Speaker cables: Signal Projects Hydra
– Power cablese: Furutech FP-3TS762 / FI-28R / FI-E38R; Organic Audio Power + Furutech CF-080 Damping Ring; Acoustic Zen Gargantua II; Furutech Nanoflux Power NCF
– Power distribution board: Furutech e-TP60ER + Furutech FP-3TS762 / Fi-50 NCF(R) /FI-50M NCF(R)
– Wall power socket: Furutech FT-SWS(R)
– Anti-vibration platform: Franc Audio Accessories Wood Block Slim Platform
– Ethernet cables: Neyton CAT7+; Audiomica Laboratory Anort Consequence
– Table: Rogoz Audio 4SM3

Opinion 2

The Polish brand Struss Audio is recognized with a lot of certainty by more than half of the music lovers. Why? As it often happens, during the last dozen or so years, the company endured not only good times, which allowed it to find its way into our minds, but also some worse ones. The better were marked with models like the 140 or R500, which found their fans, while the worse were the result of the brand disappearing from the market, for unknown reasons. Fortunately, not only for the manufacturer, but also for the potential buyers of the new incarnation of Sturss, the constructor did not lose his interest to introduce new models into his portfolio, what resulted in our today’s attempt to present you the newest effects of the work of engineers of the company, the integrated amplifier Struss DM 250, which was supplied for the test by manufacturer himself.

Describing the looks of the tested amplifier, theoretically I do not have any reason to use adjectives like “design marvel” or similar. But countering any potential malcontents, I inform you, that maybe the pictures do not reproduce this fully, but in real life, the amplifier, besides being a solid piece of engineering – it is very heavy despite the modest size, has very interesting exterior. I really like the front, with the milled wave, broadening to the right, where in the immersion, the red colored metal gives a tad of aggressiveness to the looks of the amplifier. On the left we have a lever switch for the power, together with the silvery company logo, placed just above the red insert, while on the right, on the indented part, we have six LEDs indicating the active input, with the input selector just next to those, and most to the right the volume control knob. Due to the fact, that the two large transformers are placed to the left of the chassis, above them four panels of rectangular holes were cut, to allow for appropriate ventilation. The panel on the back, is also quite crowded. From the left we have a ground bolt and a set of inputs/outputs: the optional Phono, CD-DAC, XLR, further four RCA connectors, then single loudspeaker terminals and an ICE power socket with integrated fuse. A nice add-on to the 250 is the nicely looking remote control for the sound volume.

You might be surprised, but approaching the listening session of this amplifier, I was not very acquainted with the previous models of this brand. Yes, I met one or two somewhere, at somebody’s place, but this was never a representative listening session, which would give any ground for drawing conclusions or formulating any opinions. Is this bad? Not at all, as having a clean start usually allows for assessing the sonic abilities of a given machine without looking at the past. So how did I perceive the tested amp? Very good. Of course it could not compete with the competition of my system, but it could easily create a phenomenal, well dimensioned, virtual sound stage in my room, on par with that, what renowned manufacturers can offer. The main aspect of the presentation was the resolution, the amp presented lots of information, and that based on a splendid bass. Of course this does not mean that the midrange was not treated appropriately. However, taking into account the character of my loudspeakers, this part of the sound spectrum was treated as a kind of supplement to the extremes, and not the superior goal of the sound created by the Polish product. So trying to define the way of sounding, proposed by the new incarnation of Struss Audio, I can clearly state, that we deal here with a rather neutral aesthetics, yet far away from placing speed and analysis above everything else. If any of you has now a warning light flashing, then I would like to inform all the panicked, that they do not need to worry, because even I, being a relentless enthusiast of saturated sound, got enchanted by the Struss, and this should mean something. So what did convince me to it? Interestingly reproduced music. What kind of music? This is a silly question. Classical, rock and vocal music. Any details? Of course. I started with classical in the form of the 8th symphony of Dimitri Shostakovich. The swing and energy of the mad intervals combined with quiet passages made me sit on the verge of my chair and wait for what will happen in a moment. And if you know the works of this composer, then you also know, that there are things to be afraid of, in the good sense of that word. In short, the immediateness of the attack, its mass and energy were shown without the slightest issues. The next item was the, not so well recorded, Slayer “God Hates Us All”  . So why did I use a disc, which is not of highest quality? Well, this disc, a killer for many audio systems, allowed me to discern between true resolution and a trick, used by many audio designers, being a slight brightening of the sound, which is perceived as the music being reproduced with greater freedom. And you know what, I did not make any mistake. Of course on the top part of the High End segment you can extract more information from the music, but that what the 250 offered, the nice insight into the badly recorded vocals and instrumental virtuosity of the musicians, was a very interesting, I might even say, for many people the preferred way of handling this kind of material. Finalizing today’s test, on the reader landed the last Anna Maria Jopek album “Ulotne”. What was the result? Maybe due to the fact, that the midrange is not overly saturated, it cannot be described as seductive, but even without any good will, I could not be claiming, that it missed anything. It was just even in the whole sound spectrum and without any artificial thinning of the voice of the mentioned artist. And this shows, that the newest product from Struss Audio can even hold itself against productions, needing some extra boost in the midrange.

The analysis of the above shows clearly that in case of approaching the tested amplifier in our own system, we need to take into account its sound temperature. For obvious reason, when we search for something, that will put on weight to our not so well combined set, then the result of this marriage can be far from our expectations. But if we search for something offering freshness of sound, but with its weight conserved, then the tested amplifier can be the cure for every illness. But will this happen? Well, like I said, this will depend on the system it will work with. But to add a tad of optimism, I will mention, that despite the slightly different priorities in my musical karma, this amplifier, putting the tonal balance on the first place, showed me something interesting. What? It showed, that listening to music in a slightly different aesthetics than I do every day, does not always end in less emotions being transmitted through it. And such ability is a very good prognostic for the future, when you are searching for the holy grail of audio.

Jacek Pazio

System used in this test:
– CD transport” CEC TL 0 3.0
– DAC: dCS Vivaldi DAC 2.0
– Reference clock: Mutec REF 10
– Reclocker: Mutec MC-3+USB
– Shunyata Research Sigma CLOCK
– Shunyata Sigma NR
– Preamplifier: Robert Koda Takumi K-15, Boulder 1110
– Power amplifier: Reimyo KAP – 777, Boulder 1160
– Loudspeakers: Trenner & Friedl “ISIS”
– Speaker Cables: Tellurium Q Silver Diamond
– IC RCA: Hijri „Million”, Vermouth Audio Reference
– IC XLR: Tellurium Q Silver Diamond
– Digital IC: Harmonix HS 102
– Power cables: Harmonix X-DC 350M2R Improved Version, Furutech NanoFlux NCF Furutech DPS-4 + FI-E50 NCF(R)/ FI-50(R), Hijiri Nagomi
– Accessories: Harmonix TU 505EX MK II, Stillpoints ULTRA SS, Stillpoints ULTRA MINI, antivibration platform by SOLID TECH, Harmonix AC Enacom Improved for 100-240V, Harmonix Room Tuning Mini Disk RFA-80i
– Power distribution board: POWER BASE HIGH END
– Acoustic treatments by Artnovion
Analog stage:
Drive: SME 30/2
Arm: SME V
Phonostage: RCM THERIAA
Step-up: Thrax Trajan

Manufacturer: Struss Audio
Price: 4370 €

Technical specifications
Power: 130 W/8 Ω (2 x 10 W/8 Ω class A), 250 W/4 Ω
Frequency response: 5 Hz – 250 kHz – 3 dB / 1 W / 8 Ω, 10 – 30,000 Hz: ± 0.1 dB
Output impedance: 0,10 Ω
Distortion THD: 0,1 % przy mocy 1 W/8 Ω; 0,025 % @ 130 W/8 Ω
Slew rate: 150 V/μs
Signal/Noise ratio: 135 dB (IHF – A)
Inputs sensitivity:
RCA: 500 mV (RCA), 250 mV (XLR), 3 mV (MM Phono), 0,775 V (power amplifiers)
Inputs Impedance: 100 kΩ RCA), XLR: 22 kΩ (XLR), 47 kΩ (MM Phono), 47 kΩ (power amplifiers)
Power consumption: 40 VA – 800 VA (peak)
Potentiometer (volume): the highest precision model from the Alps – Blue Velvet
Transformers: 2 x toroidal, magnetically isolated 500 VA each
Capacitors filtering the supply voltage: 4 x 15 000 μF – Nippon Chemi-Con
Dimensions (W x H x D): 430 x 102 x 338 mm
Weight: 16 kg

  1. Soundrebels.com
  2. >
  3. DM 250

Struss Audio DM 250

Link do zapowiedzi: Struss Audio DM 250

Opinia 1

Z perspektywy czasu może to wyglądać dość komicznie, ale dawno, dawno temu, czyli ponad ćwierć wieku – dokładnie w drugiej połowie lat 90-ych ubiegłego wieku, rodzimy rynek audio działał w nieco innych aniżeli obecnie realiach. Większość sprzedawców egzystowała w piwnicach, suterenach, czy też przytulała się do głównych działalności ich właścicieli w nieraz niezwykle industrialnych okolicach (vide dawny stołeczny Służewiec Fabryczny) a jedynie najwięksi dzisiejsi gracze (to wtedy startował m.in. Audio Klan) mogli sobie pozwolić na własny-firmowy „salon”. Jakby tego było mało prasę branżowa reprezentowały nie tylko kuszące kredowym papierem i kolorowymi poligrafiami periodyki, lecz również cieszący się niemalże kultowym oddaniem czytelników, przypominający krzyżówkę prasy podziemnej i fanowskiego zine’a „Magazyn Hi-Fi”. W takich to okolicznościach przyrody przyszło startować i rozwijać skrzydła polskim producentom. Wystarczy wymienić Ancient Audio, Artline, Audiowave, Chris Sound Research, ESA, GLD, Nuda Veritas, QBA, RLS, Sound Project, czy też bohatera niniejszej recenzji – Struss Audio.
Doskonale pamiętam, że pomijając zdecydowanie znajdujący się w sferze marzeń sennych zamorski High-End, to właśnie sygnowane przez Pana Zdzisława konstrukcje jak integra 140 i topowy model S wydawały się spełnieniem audiofilskich marzeń. Czas jednak płynie nieubłaganie, rynek weryfikuje zdolności akomodacji do zmieniających się warunków, więc jeśli tylko ktoś choćby na moment się zagapił, to mówiąc brutalnie wypadał z gry. Całe szczęście Struss Audio co jakiś czas raczył był przypominać o swoim istnieniu – w 2001 modelem Q, 2002 – Chopinem (prezentowanym m.in. na AVS w towarzystwie kolumn rodzimej i już nieistniejącej marki A&H), 2009 – potężnym R500 (na AVS grały z intrygującymi kolumnami Morel Fat Lady), datowanym mniej więcej na ten sam okres odświeżonym Chopinem w wersji MkIV, czy to „całkowicie nową koncepcją” R150 (2012r). Generalnie cały czas coś się działo, a my krążyliśmy wokół ww. manufaktury, raz na bliższej, raz dalszej orbicie aż do ostatniej edycji AVS, gdzie na parterze Hotelu Sobieski, w Galerii I natrafiliśmy na jeszcze prototypowe końcówki mocy MPA 400, A-klasowe Class-A i będącą przyczynkiem do dzisiejszego spotkania integrę DM 250. Od słowa do słowa okazało się, że dziwnym zbiegiem okoliczności wygląda na to, że jest nam ze sobą po drodze, czyli krótko mówiąc producent z chęcią pozna nasze opinie o swojej aktualnej ofercie a my z równym zainteresowaniem nad owym zagadnienie się pochylimy rzucając tak uchem, jak i okiem. Jak to jednak w życiu bywa zanim chęć obu stron przeszła w czyny, czyli de facto pojawienia się ww. konstrukcji w naszych skromnych progach, niespodziewanie zastał nas koniec wakacji. Skoro jednak owa integra do nas dotarła nie pozostaje nam nic innego jak zaprosić Państwa na wybitnie subiektywnie opowieść o tym jak odebraliśmy ją w naszych systemach.

Zacznijmy jednak od początku, czyli od aparycji i pierwszego wrażenia, które to udało nam się uchwycić podczas zwyczajowej sesji zdjęciowej dokumentującej tzw. „unboxing”. Nie da się ukryć, iż Struss DM 250, pomimo na wskroś tradycyjnej, tak pod względem wymiarów jak i designu formy, prezentuje się wybornie. Wzrok przyciąga intrygująco przełamany czarny front, spod którego wyziera utrzymany w ciepłej „koralowej” czerwieni insert nie tylko nadający całości swoistej lekkości, lecz również pełniący rolę bazy dla zlokalizowanych w jego prawej części niebieskich diod informujących o aktywnym źródle, oraz chromowanych gałek wyboru stosownych wejść (mniejsza) i siły głośności (większa). Tuż pod nimi w prawy dolnym rogu skromnie przycupnął czujnik IR a na przeciwległej flance znajdziemy firmowy logotyp i hebelkowy wyłącznik amerykańskiej firmy C&K wyposażony w zabezpieczenie przed przypadkowym włączeniem/wyłączeniem urządzenia. Lewą część pokrywy górnej gęsto ponacinano aby zapewnić cyrkulację powietrza wewnątrz obudowy. Przy okazji całkowicie bezinwazyjnie można też do wnętrza „zapuścić żurawia” i na własne oczy przekonać się co składa się na słuszne 16 kg tytułowej konstrukcji.
Ściana tylna również nie rozczarowuje, gdyż do dyspozycji otrzymujemy cztery wejścia liniowe – trzy pod postacią RCA i jedno XLR-ów, phono – dedykowane wkładkom MM, oraz wyjście z przedwzmacniacza i wejście bezpośrednio na końcówkę mocy. Pojedyncze terminale głośnikowe to klasyczne WBT-y, których widok przypomniał mi mojego niezwykle miło wspominanego Electrocompanieta ECI5 MkI (w MkII były już drastycznie mniej wygodne, oblane plastikiem). W komplecie znajduje się również minimalistyczny – umożliwiający jedynie regulację głośności zaskakująco masywny (0,370 kg) pilot.

Od strony konstrukcyjnej DM 250 jest niejako reprezentantem nowej generacji i nowego pokolenia rodzimych wzmacniaczy, który bazując na ponad trzech dekadach doświadczeń pełnymi garściami czerpie ze współczesnych technologii. Po pierwsze warto podkreślić, iż z toru wzmocnienia udało się wyeliminować tranzystory bipolarne, więc 250-ka jest czysto FET-ową amplifikacją. A po drugie w sekcji przedwzmacniacza zrezygnowano z wszelkich elementów pojemnościowych i zaimplementowano, generujący parzyste harmoniczne przy jednoczesnym odwróceniu fazy sygnału, układ HPCS (Harmonics and Phase Conversion System) oparty na J-FETach. W telegraficznym skrócie to taka „symulacja” układu lampowego pozbawiona jego wad a jednocześnie oferująca dostosowanie konstrukcji do „fizjologicznej charakterystyki ludzkiego słuchu”. Ciekawy zabieg zastosowano również w przedwzmacniaczu gramofonowym (oczywiście na J-FETach), w którym standardową krzywą RIAA poddano modyfikacji, dodając do niej stałą czasu 3,2 µs (Neumann).
Poza powyższymi „atrakcjami” 250-ka jest przykładem klasyki gatunku. W zasilaniu znajdziemy dwa solidne transformatory toroidalne po 500 VA każdy, cztery 15 000 μF kondensatory Nippon Chemi-Con a wzmacniacz utrzymano w topologii dual mono. Nie jest przy tym układem symetrycznym, więc za XLR-ami znajduje się desymetryzator własnego projektu.

Przechodząc do części odsłuchowej gdzieś tam, z tyłu głowy kołatały mi się myśli dotyczące tego, ile z „tamtych” – archiwalnych Strussów zostało w 250-ce. Czy Pan Zdzisław pozwolił sobie na „łobuzerską zadziorność” 140-ki, czy też raczej skłonił się ku wyrafinowaniu i pewnej dostojności ostatniej inkarnacji Chopina, a może przypomniał potęgę R500? Jak się jednak miało okazać nowe rozdanie, to naprawdę nowe rozdanie i o ile ciągłe oglądanie się za siebie może ma aspekt sentymentalny, to lepiej patrzeć na horyzont i … pod nogi, żeby przypadkiem się nie potknąć i nie wywinąć orła. Dlatego też 250-ce warto dać carte blanche i po prostu dać jej zagrać. A w tym przypadku im wcześniej to zrobimy, tym lepiej, gdyż nowa integra Strussa aż do owej gry się rwie. DM 250 oferuje bowiem dźwięk o zaskakująco dużym wolumenie, przyjemnej rześkości i potrafiącej wgnieść w fotel dynamice. W dodatku całość w praktycznie całym paśmie zachowuje iście wzorcową rozdzielczość. Patrząc na powyższą, nieco skrótową, skondensowaną na potrzeby wstępu charakterystykę nie powinien zdziwić Państwa mój wybór pierwszych krążków testowych. Otóż sięgnąłem po wielką symfonikę, czyli album powstały z udziałem London Philharmonic Orchestra i fińskiej formacji … Nightwish – wydawnictwo „Dark Passion Play” a następnie, niejako w ramach odtrutki po cukierkowym wokalu Anette Olzon, „starą”, dobrą Tarję na „Once”, gdzie ww. Londyńczycy również się pojawiają. Ot klasyczny symfoniczny metal, gdzie pierwotny growl przeplata się z kobiecymi trelami a sekcja smyczków walczy o uwagę słuchaczy z gitarowymi riffami. Jednak wbrew pozorom taki pozorny galimatias ma jedną niezaprzeczalną zaletę – przy obecnych tam spiętrzeniach i wieloplanowości dźwięku amplifikacja albo daje radę, albo po pierwszym tracku rzuca ręcznik na ring i prosi o nieco łagodniejszy wymiar kary, czyli co najwyżej „Hotel California” Eagles. Struss o złagodzenie wyroku bynajmniej nie prosił dając zdrowo do wiwatu tak moim Contourom, jak i … sąsiadom, którzy niejako w gratisie załapali się na ponad dwugodzinną dawkę skandynawskich decybeli. Było głośno, szybko i kiedy trzeba agresywnie, ale nigdy nie udało mi się zmusić 250-ki do choćby najmniejszych oznak kompresji, spłaszczenia dźwięku, czy też ofensywności. Po prostu pełna kontrola nad reprodukowanym pasmem, choć jeśli na nagraniu najniższe składowe kreślone były nieco grubszą kreską, to polska integra nie próbowała tego w żaden sposób korygować i konturować.
Jeśli chodzi o aspekty przestrzenne to zarówno „Amused to Death” Rogera Watersa, jak i zdecydowanie bardziej naturalne pod względem propagacji wybrzmień „Antiphone Blues” Arne Domnérusa, czy „Monteverdi – A Trace of Grace” Michela Godarda zabrzmiały nad wyraz sugestywnie i „szeroko”. Nie oznacza to bynajmniej, że Struss nie buduje sceny w głąb, bo robi to w pełni satysfakcjonującym stopniu, lecz właśnie wymiar szerokości jest tutaj bardziej zaakcentowany.
Podobnie traktowana jest temperatura przekazu, którą z powodzeniem można określić mianem neutralnej. Próżno bowiem doszukiwać się tutaj znamion ocieplenia, jak i ochłodzenia, co z jednej strony zapewnia nam komfort modelowania finalnego brzmienia poprzez dobór pozostałych elementów toru, w tym okablowania, na które 250-ka jest czuła a z drugiej wymaga chociażby odrobiny zdrowego rozsądku przy konfiguracji własnego „ołtarzyka”. Struss bowiem niczego nie zamierza maskować i o ile jeszcze zbyt opieszałe w dole pasma kolumny z powodzeniem zdyscyplinuje łapiąc je „krótko przy pysku” o tyle zbyt ekstatycznej góry nie stonizuje i nie zaokrągli.
A co z jedynym „dodatkiem”, czyli charakterystyką wejścia phono? Otóż nie ma się co łudzić, że dysponując mało wysublimowaną wkładką i lekkim, podatnym na wibracje napędem, chociażby zbliżymy się do upragnionej nirwany. Za to z nasyconym i dobrze osadzonym w barwie, oraz masie „drapakiem” pojawienie się Strussa w torze nada całości wielce przyjemnego oddechu i swobody a niejako przy okazji wyciągnie jeszcze kilka audiofilskich smaczków o których istnieniu nie mieliśmy do tej pory bladego pojęcia.

Na podstawie odsłuchów tytułowego wzmacniacza zintegrowanego Struss Audio DM 250 śmiem twierdzić, że rodowe DNA konstrukcji których daty urodzin sięgają jeszcze ubiegłego tysiąclecia zostało w znacznym stopniu zachowane, lecz również nader pieczołowicie uszlachetnione. Mamy bowiem do czynienia z dźwiękiem bezpośrednim, szybkim i dynamicznym, lecz niepozbawionym szlachetności i wyrafinowania. Może na pierwszy rzut ucha 250-ka nie czaruje i nie zniewala lampową namiętnością, lecz jej transparentność i neutralność zdecydowanie lepiej rokują na przyszłość, aniżeli jakaś przykuwająca uwagę maniera, która, gdy pierwsza ekscytacja opadnie mogłaby okazać się jej przekleństwem.

Marcin Olszewski

System wykorzystany podczas testu:
– CD/DAC: Ayon CD-35 (Preamp + Signature)
– Odtwarzacz plików: Lumin U1 Mini
– Selektor źródeł cyfrowych: Audio Authority 1177
– Gramofon: Kuzma Stabi S + Kuzma Stogi + Dynavector DV-10X5
– Przedwzmacniacz gramofonowy: Tellurium Q Iridium MM/MC Phono Pre Amp
– Końcówka mocy: Bryston 4B³
– Kolumny: Dynaudio Contour 30
– IC RCA: Tellurium Q Silver Diamond
– IC XLR: Organic Audio; Vermöuth Audio Reference
– IC cyfrowe: Fadel art DigiLitz; Harmonic Technology Cyberlink Copper; Apogee Wyde Eye; Monster Cable Interlink LightSpeed 200
– Kable USB: Wireworld Starlight; Goldenote Firenze Silver; Audiomica Laboratory Pebble Consequence USB; Fidata HFU2
– Kable głośnikowe: Signal Projects Hydra
– Kable zasilające: Furutech FP-3TS762 / FI-28R / FI-E38R; Organic Audio Power + Furutech CF-080 Damping Ring; Acoustic Zen Gargantua II; Furutech Nanoflux Power NCF
– Listwa zasilająca: Furutech e-TP60ER + Furutech FP-3TS762 / Fi-50 NCF(R) /FI-50M NCF(R)
– Gniazdo zasilające ścienne: Furutech FT-SWS(R)
– Platforma antywibracyjna: Franc Audio Accessories Wood Block Slim Platform
– Przewody ethernet: Neyton CAT7+; Audiomica Laboratory Anort Consequence
– Stolik: Rogoz Audio 4SM3

Opinia 2

Polską markę Struss Audio z dużą dozą pewności rozpoznaje przynajmniej połowa zakochanych w pęknie muzyki melomanów. Powód? Jak to czasem bywa, przez ostatnich kilkanaście lat na rynku zaliczyła nie tylko pozwalające z łatwością zaistnieć w naszych zmysłach tłuste, ale również chude czasy. Te tłuste zaznaczyły się bytem mających swoich fanów modeli jak 140, czy R500, zaś przysłowiowe chude patrząc z perspektywy czasu, ni mniej ni więcej okazały się być konsekwencją nie wiadomo z jakich przyczyn, chwilowego zniknięcia brandu z rynku. Na szczęście nie tylko dla producenta, ale również dla potencjalnych nabywców nowej odsłony oferty Strussa pomysłodawca opisywanego podmiotu gospodarczego nie utracił zapału do wdrażania nowych modeli w swoim portfolio, czego owocem jest dzisiejsza próba przybliżenia Wam najnowszych efektów pracy polskiego zespołu inżynierskiego w postaci wzmacniacza zintegrowanego Struss DM 250, który dostarczył do testu sam producent.

Opisując wygląd tytułowego wzmacniacza teoretycznie nie mam podstaw do posiłkowania się przymiotnikami typu „działo sztuki designerskiej”, lub tym podobnych ciągów literowych. Jednak natychmiast kontrując utyskiwania potencjalnych malkontentów informuję, iż może fotografie tego nie oddają, ale w zderzeniu organoleptycznym z rzeczonym wzmacniaczem, oprócz obcowania z solidną pracą inżynierską – mimo niedużych gabarytów jest bardzo ciężki, mamy do czynienia z bardzo ciekawym od strony estetyki projektem plastycznym. Jeśli chodzi o zagadnienie aparycji, pozytywnie odebrany przeze mnie temat zrealizowano przy pomocy wyfrezowanego na froncie, rozszerzającego się w kierunku prawej flanki wycinka zagłębionej, wykończonej w nadającej agresywności wizerunkowi piecyka jasnej czerwieni fali. Tak podzielony w poziomie awers z lewej strony uzbrojono w usytuowany tuż nad wspomnianym krwistym frezem hebelkowy włącznik główny i mieniące się srebrem logo marki, a z prawej już w rozszerzającej się połaci wspomnianego zagłębienia znajdziemy sześć diod informujących o wyborze danego wejścia, tuż obok selektor wyboru owych wejść, a całkiem z prawej gałkę wzmocnienia sygnału. Z uwagi na konieczność oddania ciepła przez usytuowane w lewej tylnej części dwa spore transformatory, w znajdującej się tuż nad nimi górnej płaszczyźnie obudowy zastosowano cztery prostokątne panele podłużnych otworów wentylacyjnych. Jeśli chodzi o tylny panel przyłączeniowy, według opisów na awersie, patrząc od lewej strony mamy do dyspozycji zacisk uziemienia i baterię istotnych dla użytkownika wejść: opcjonalne PHONO, CD-DAC, XLR i cztery RCA, a także pojedyncze terminale kolumnowe i zintegrowane z bezpiecznikiem gniazdo zasilania IEC. Miłym dodatkiem do 250-ki jest występujący w komplecie bardzo ciekawy od strony plastycznej pilot zdalnego sterowania głośnością.

Może się zdziwicie, ale podchodząc do opiniowania tytułowej konstrukcji nie byłem obciążony zbyt dobrą znajomością poprzednich modeli marki. Owszem, gdzieś, a raczej niezobowiązująco u kogoś, miałem z nimi do czynienia, ale nie był to na tyle reprezentatywny odsłuch, aby w stosunku do najnowszego wcielenia próbować formułować jakiekolwiek wstępne przypuszczenia. To źle? Bynajmniej, gdyż czyste konto zazwyczaj pozwala na znacznie mniej obciążoną bagażem dawnych lat ocenę możliwości sonicznych danego komponentu. Zatem jak odebrałem dostarczony do testu wzmak? Bardzo dobrze. Jednak nie z uwagi na startowy brak jakichkolwiek szans w stosunku do egzystującej u mnie konkurencji, tylko z racji zjawiskowej, nie obawiam się nawet dodać, że spokojnie konkurującej ze światowymi koncernami swobody kreowania w moim pokoju, dobrze zbudowanej w kwestii rozmiarów wirtualnej sceny muzycznej. Myślą przewodnią prezentacji było rozdzielcze, obfitujące w dużą dawkę informacji, a przy tym świetnie osadzone w masie w dolnym pasmie granie. Naturalnie nie oznacza to potraktowania po macoszemu średniego zakresu częstotliwościowego. Jednak biorąc za punkt odniesienia moje kolumny, ten wycinek pasma jawił się jako ewidentne dopełnienie jego skrajów, a nie cel nadrzędny dźwiękowego przedsięwzięcia opisywanej polskiej myśli technicznej. Dlatego też próbując osadzić proponowany przez nową odsłonę marki Struss Audio sznyt grania, bez dwóch zdań stwierdzam, iż mamy do czynienia z raczej neutralną, jednak daleką od poszukiwania szybkości i analityczności ponad wszytko estetyką kreowania świata muzyki. Komuś zapala się kontrolka ostrzegawcza? Jeśli tak, informuję wszystkich spanikowanych, że niesłusznie, bowiem nawet ja, orędownik soczystego podania zapisów nutowych bez najmniejszych problemów dałem się Strussowi uwieść, a to chyba o czymś świadczy. Co mnie do niego przekonało? Jak to co. Ciekawie odtworzona muzyka. Jaka? Głupie pytanie. Klasyczna, rockowa i wokalna. Konkrety? Proszę bardzo. Rozpocząłem od klasyki w postaci 8 symfonii Dimitrij’a Shostakovicha. Rozmach i energia szaleńczych interwałów na przemian z cichymi pasażami powodowały, że z duszą na ramieniu czekałem, co wydarzy się za moment. A jeśli ktoś z Was zna twórczość wspomnianego kompozytora, znakomicie orientuje się, że w dobrym tego słowa znaczeniu jest czego się obawiać. Reasumując, natychmiastowość ataku, jego masa i energia pokazywane były bez najmniejszych problemów. Kolejną odsłoną był niezbyt dobrze nagrany materiał grupy Slayer „God Hates Us All”. Po co użyłem tak kontrowersyjnego jakościowo krążka? Otóż ten z pozoru kiler dla wielu systemów audio pozwolił mi potwierdzić, czy ocena typu „jest rozdzielczy” nie wynika z częstego myku wielu konstruktorów sprzętu audio zwanego lekkim rozjaśnieniem, często odbieranym jako wyartykułowana przeze mnie większa swoboda przekazu. I wiecie co, nie pomyliłem się. Naturalnie na szczytach segmentu High Endu da się z tej muzy wycisnąć nieco większy pakiet danych, ale to co zaoferowała 250-ka, czyli dobry wgląd w słabo zrealizowaną wokalizę i instrumentalne popisy muzyków było nader ciekawym, a nawet pokusiłbym się o stwierdzenie, że dla wielu od zawsze poszukiwanym sposobem radzenia sobie z tego typu materiałem. Wieńcząc dzisiejsze dzieło testowe na czytniku lasera wylądowała Anna Maria Jopek z ostatnim albumem „Ulotne”. Wynik? Może z racji unikania poklasku w domenie zjawiskowego nasycenia średnicy trudno określić go mianem uwodzicielskiego, ale przyznam szczerze, iż nawet wykazując się brakiem dobrej woli nie mógłbym stwierdzić, że cokolwiek mu dolega. Po prostu równy w całym paśmie, a przy tym bez efektu sztucznego wyszczuplenia pięknego głosu wspomnianej artystki. To zaś daje do zrozumienia, że najnowsze dziecko marki Struss Audio nawet ze starć z wymagającymi lekkiego dopalenia środka pasma realizacjami umie wyjść z tarczą.

Analiza powyższego wywodu jasno daje do zrozumienia, iż w przypadku ewentualnej próby z tytułowym wzmocnieniem zintegrowanym na własnym podwórku musimy brać pod uwagę temperaturę grania naszego zestawu. Z wiadomych przyczyn, jeśli szukamy siłowego dociążenia przez lata niezbyt dobrze konfigurowanej układanki, efekt mariażu może być daleki od oczekiwań. Jeśli natomiast pragniemy czegoś oferującego świeżość przekazu, ale z dobrze utrzymaną jego wagą, będący bohaterem dzisiejszego spotkania wzmacniacz może być od dawna poszukiwanym lekiem na wszelkie bolączki. Czy tak się stanie? Cóż, to jak wspomniałem, zależy od docelowego systemu. Jednak jako szczyptę optymizmu dodam, że mimo nieco innych priorytetów w mojej muzycznej karmie, ten stawiający w pierwszej kolejności na równowagę tonalną piec bez problemu pokazał mi ciekawą rzecz. Jaką? Otóż udowodnił, że słuchanie muzyki w nieco innej estetyce niż na co dzień, nie zawsze kończy się zmniejszeniem pakietu przekazywanych za jej pośrednictwem emocji. A taka umiejętność w momencie poszukiwań świętego Grala dla swojego systemu audio według mnie jest bardzo dobrym prognostykiem na potencjalną przyszłość.

Jacek Pazio

System wykorzystywany w teście:
– źródło: transport CEC TL 0 3.0
– przetwornik cyfrowo/analogowy DCS VIVALDI DAC 2.0
– zegar wzorcowy Mutec REF 10
– reclocker Mutec MC-3+USB
– Shunyata Research Sigma CLOCK
– Shunyata Sigma NR
– przedwzmacniacz liniowy: Robert Koda Takumi K-15
– końcówka mocy: Reimyo KAP – 777, Gryphon Antileon EVO Stereo
– Wzmacniacz zintegrowany: Ayon Spirit V
Kolumny: Trenner & Friedl “ISIS”
Kable głośnikowe: Tellurium Q Silver Diamond
IC RCA: Hijri „Million”, Vermouth Audio Reference
XLR: Tellurium Q Silver Diamond
IC cyfrowy: Harmonix HS 102
Kable zasilające: Harmonix X-DC 350M2R Improved Version, Furutech NanoFlux NCF Furutech DPS-4 + FI-E50 NCF(R)/ FI-50(R), Hijiri Nagomi
– antywibracyjne: Harmonix TU 505EX MK II, Stillpoints ULTRA SS, Stillpoints ULTRA MINI
– platforma antywibracyjna SOLID TECH
– zasilające: Harmonix AC Enacom Improved for 100-240V
– akustyczne: Harmonix Room Tuning Mini Disk RFA-80i
– listwa sieciowa: POWER BASE HIGH END
– panele akustyczne Artnovion
Tor analogowy:
– gramofon:
napęd: SME 30/2
ramię: SME V
przedwzmacniacz gramofonowy: RCM THERIAA
Step-up Thrax Trajan

Producent: Struss Audio
Cena: 4370 €

Dane techniczne
Moc wyjściowa: 130 W/8 Ω (2 x 10 W/8 Ω w klasie A), 250 W/4 Ω
Pasmo przenoszenia: 5 Hz – 250 kHz (- 3 dB/1 W/8 Ω)
Impedancja wyjściowa: 0,10 Ω
Zniekształcenia THD: 0,1 % przy mocy 1 W/8 Ω; 0,025 % przy mocy 130 W/8 Ω
Pasmo przenoszenia: 5 Hz – 100 kHz
Czas narastania (Slew rate): 150 V/μs
Odstęp sygnał: 135 dB (IHF – A)
Czułość wejściowa:
RCA: 500 mV (RCA), 250 mV (XLR), 3 mV (MM Phono), 0,775 V (końcówka mocy)
Impedancja wejściowa: 100 kΩ RCA), XLR: 22 kΩ (XLR), 47 kΩ (MM Phono), 47 kΩ (końcówka mocy)
Pobór mocy: 40 VA – 800 VA (peak)
Potencjometr (volume): precyzyjny Alps – Blue Velvet
Transformatory: 2 x toroidalne o mocy 500 VA każdy
Kondensatory filtrujące napięcie zasilania: 4 x 15 000 μF – Nippon Chemi-Con
Wymiary (S x W x G): 430 x 102 x 338 mm
Waga: 16 kg

  1. Soundrebels.com
  2. >
  3. DM 250

Struss Audio DM 250
artykuł opublikowany / article published in Polish
artykuł opublikowany w wersji anglojęzycznej / article published in English

Niezmiernie cieszy nas fakt, że Struss Audio – jeden z „dinozaurów” rodzimego Hi-Fi, powraca „na salony” i przypomina o sobie klasycznym wzmacniaczem zintegrowanym DM 250.

cdn. …