Tag Archives: ST-18

  1. Soundrebels.com
  2. >
  3. ST-18

Fulianty Audio ST-18 English ver.

Link do zapowiedzi (en): Fulianty Audio

Opinion 1

Unfortunately. Yes, from my point of view, a man who pays attention to the smallest details of every aspect of life, we live in crazy times now. Of course, those are theoretically better now, as we can satisfy almost all of our desires, but looking more closely, from the point of view of an audiophile searching for the ideal sound, it turns out, that the current tendency to equip audio devices with practically all functions – integrated amps can work as DACs or even streamers – this often turns out to be their Achilles heel, as the final product offers mediocre sound quality at best. So what was the spark igniting my delicate frustration with this topic? It was something that restored my hope, that not all is lost, as there are still devices on the market, like the one tested today, that start to conquer the market in a more conservative way, not by appealing to customers by multitasking, but by the quality of the offered sound. So you may wonder, about whom, or what, am I talking now? I would like to introduce you to a newcomer to our market, the Polish brand Fulianty Audio, which decided to take care of those audiophiles first, who, due to their living conditions, are forced to use any of the high quality headphones available on the market, to be able to listen to their beloved music. So is everything clear now? If not, then I am happy to announce, that due to a logistic effort of the manufacturer, we received a product, going some way against the current trends, based on tubes working in pure class “A”, headphone amplifier ST-18, supported by the power cord PC-1 and interconnect IC-18 in the test.

As you can see on the pictures, the constructor of the tested amplifier tried to put the money where it matters, not spending it on the looks, which are least important from the sonic point of view. Looking at the chassis of the 18 headphone amp, we will find no designer extravaganza, but a solid construct, fulfilling the technical requirements for the device and allowing easy upgrade by the potential client. We have here a rigid, tightly bolted carcass. The front panel, made from Corten steel, is mounted to the chassis with four screws, and ports two big knobs (the left one selects inputs, while the right one controls volume). Between those knobs there is the headphone socket with the etched and blackened company logo above it. Due to the tube nature of the amplifier, the designer needed to provide ample cooling, so besides the side walls being hefty heat sinks, the top cover is divided into a few rectangular blocks, which have holes drilled in them. But ventilation is not the only function of this part of the chassis. First of all, near the front, we have etched, yes etched and not printed or milled, as it is common with the competition, descriptions of the function of each of the knobs. Secondly, under a cover located in the middle of the unit, we have access to the vacuum tubes, which have the most impact on the sound of the whole. You just need to untighten four screws and the door to modeling of the sound is open. Interesting? I think, that not only for me, but for most lovers of similar constructions, this is a big YES. Finally, to complete the description, a few words about the back end of the device. As this is a headphone amplifier, the back plate is not very crowded. So what is located there? I might surprise you – to allow more than one source to be used, there are three RCA inputs and one RCA output. There is also a power socket. So you can see, this looks quite modest. However taking into account what is the purpose of the unit, it turns out, to be more than sufficient. The only thing remaining is the description of the cabling, however due to lack of any information about them, I will refrain from doing that. I will just mention, that the whole test was done using those, and from the time perspective, it turned out, that the constructor of the amplifier and the cables absolutely knows, what this game is about.

In the beginning of the part devoted to the quality of sound offered by the tested amplifier, I must note, that the headphones supplied by the manufacturer, and visible on the photos, the Beyerdynamic DT-150, did show a decent performance, but my main observations of the ST-18 are based on combining it with the Audio-Technica ATH-ADX5000 we tested recently. This is a completely different league, which allows me not only the verification the sonic abilities of the 18, as advertised by the manufacturer, but also, if the claims are verified, to see what the amplifier can really do. And? I have to bow for the constructor, as he absolutely did not exaggerate with the claims he made, as the Japanese headphones showed, that the tested device is absolutely able to compete with the best competition. After the hearing accommodated to this new combination, and the two components learned each other, the sound became more resolved, yet remained incredibly juicy. And in this case, juicy does not mean, that the sound resembles a thick lava, but has some ear friendly rounding, while remaining incredibly informative. What is ultimately important, despite the amount of information, the sound was surprisingly smooth, and was able to fulfill all expectations in terms of elongating the decay of natural instruments to the max. Yet it was not done as a kind of mannerism, unifying everything, but this effect was dependent on the played music. Which music? For example my beloved ancient music from the sign of Jordi Savall or ECM jazz by the late Tomasz Stanko. Each and every time it was an abundance of sounds, sparkling in the well configured ether around my head. But what do I mean with “well configured”? Well, this is nothing special, only an interesting balance of putting proper amount of air in the virtual stage, while not over-inflating it too much. Every virtual source was clear, juicy and depending on the needs, it emanated with appropriate energy. There was no averaging with a too overblown size of the world enclosing my head. Everything was delivered to the point, with good timing and appropriate ethereality, or translating this into a more understandable language, with good energy, saturation and great placement of the events in space.
But this is not the end of interesting information. After saturating my needs with the music I love most, time came to try something heavier. Thus came the works of John Zorn with the project Masada and the music from Massive Attack. And the effect? The whole time the sound was following the positive points I mentioned before, it was well weighted and not showing the slightest signs of slowing down. There was energy, the was fantastic saturation, and through the very good resolution of the amplifier, there was very good, very quick, reproduction of information enclosed there. And the best thing is, that the plasticity of the upper registers and the roundness of the midrange did not prevent the reproduction of the shrillness of the squeaks during listening to electronic music or the explicitness of the cymbals in free-jazz. Just everything was more noble. Nothing else. But well, I would not be honest with you, if I would not mention the ability to influence the sound of the amplifier with appropriate tubes. And I must confess, that I decided to have it musical. So I am absolutely certain, that you can change the over-civilized treble in computer generated and young music just by picking appropriate tubes. And what does this mean? It means that those few days I spent, were with a very universal device, which is able to fulfill even the most sophisticated expectations.

Summarizing my opinion, I can boldly confirm the statement from the paragraph, where I described the tested amplifier from the technical point of view, that the money, the constructor had for the project, were spent mostly on the sonic quality of the device. Being a bit malicious, I could say, that the sound is inversely proportional to the looks of the unit; while not being too pretty it can bring the listener in musical places, where only the best can. We get a multicolored, full of beauty, musical spectacle, offering an infinite amount of information and instruments decaying into infinity. Am I bending reality? I must confess, that before I entered this test, I did not think, that I can get so carried away with the emotions. But I assure you, everything I wrote, is only the main package of the offered sonic goods. Why? First of all, I only used the headphones I knew from another test. Secondly, although I do this on a daily basis, and I should be able to capture the smallest nuances, yet while I am usually using big loudspeakers, there are things that can slip my attention, when using headphones. And thirdly, and probably most importantly, my setup is completely different to the targeted client, what allows me to suggest, that potentially interested may hear the most important nuances differently than I do, and they may be much better. So if you are into this kind of listening, then our tested headphone amplifier, Fulianty Audio ST-18, should be a certainty on your “to listen to” list. I assure you, even if there will be no happy end, you will not see the time you spent on listening to it as wasted, and the gained experience might trigger you to revisit it sometime later.

Jacek Pazio

System used in this test:
– CD: CEC TL 0 3.0 + Reimyo DAP – 999 EX Limited TOKU, VIVALDI DAC 2.0
– Preamplifier: Robert Koda Takumi K-15
– Power amplifier: Reimyo KAP – 777
– Loudspeakers: Trenner & Friedl “ISIS”
– Speaker Cables: Tellurium Q Silver Diamond, Statement
– IC RCA: Hijri „Million”
– IC XLR: Tellurium Q Silver Diamond
– Digital IC: Harmonix HS 102
– Power cables: Harmonix X-DC 350M2R Improved Version, Furutech NanoFlux NCF Furutech DPS-4 + FI-E50 NCF(R)/ FI-50(R), Hijiri Nagomi
– Accessories: Harmonix TU 505EX MK II, Stillpoints ULTRA SS, Stillpoints ULTRA MINI, antivibration platform by SOLID TECH, Harmonix AC Enacom Improved for 100-240V, Harmonix Room Tuning Mini Disk RFA-80i
– Power distribution board: POWER BASE HIGH END
– Acoustic treatments by Artnovion
Analog stage:
Drive: SME 30/2
Arm: SME V
Phonostage: RCM THERIAA

Opinion 2

Although the weather is inviting, as some say, to outdoor activities, what implies the usage of multiple kinds of mobile devices, which allow us access to our beloved music, and I mean with that the more and more sophisticated DAPs, wired and wireless headphones, Bluetooth speakers, which double in the role of power banks, together with Jacek we decided, albeit a tad perversely, to check out how to drive your already owned, or only planned, headphones. You might already have guessed, that instead of exploring the portable segment, we were more inclined to focus on a fully stationary device. And a tube device at that, a kind of competition for the very refined, and not so long ago tested, Octave V 16 Single Ended . Are you interested? If you are, then I would like to invite you to a meeting with the headphone amplifier Fulianty Audio ST-18.

Oh wait – does the name Fulianty Audio tell you anything? Maybe you heard, that in Wręczyca Wielka some audiophile gear is being made? Still nothing? Well, it seems not only I am underinformed, or we deal here with extreme, elite underground. Now Mr. Rafał Fulianty approached us with his headphone amplifier, this is the sign, that he is now trying to have broader reach with his fully completed product ST-18, beyond the most intimate circle of his acquaintances. I am mentioning this in the beginning for a reason, as I know, how small manufacturers work, existing on the edge of DIY and the twilight zone, who are tempted to always improve or change something, even when they announce, their product has reached final state. We are the more satisfied to inform, that the constructor himself – the mentioned Rafał Fulianty – dispelled our doubts stating, that “the headphone system Fulianty Audio is a thought through concept. It was developed and tested over many years. There was a number of prototypes, each subsequent having a more modest amplifier circuitry and at the same time a more elaborated power supply. The amplifier ST-18 is not a nostalgic return to the epoch of the tube table radio, this is no fancy stuff with wooden side panels, but a modern powerhouse for driving the best dynamic, high impedance headphones of the world.” But hold your horses – we have a headphone amp here, and he talks about a “system”. Please remain calm, everything is as it should be. It is just that with the tested amplifier ST-18 the lucky buyer receives not only the PC-18 power cord, the interconnect IC-18, but also … dedicated headphones Beyerdynamic DT-150. And please do not get upset, that at the 4500 Euro price tag you get headphones for 600 zlotys. There could be no headphones in the set, and it would still be OK, most manufacturers do not include headsets in their bundles. Yet here we get a complete set, ready to use, lacking only a sound source. However I would suggest to treat those peripherals as a starting point only, as, anticipating the facts a bit, the ST-18 deserves better, much better. But first things first, before we talk about its sonic abilities, let us have a look at the externals.

Well, while the mentioned Octave V 16 Single Ended resembled, especially with the grille on, a heavily armed horseman, we could also think about placing the Polish product in the dark middle ages. The design of the chassis is very rough, and looking at it, there is no chance you could think it was created in an R&D department of any of the main players on the market. Absolutely not, this is a thoroughbred underground, which comes with everything we tend to associate with that kind of product. The front panel is a massive slab of Corten steel (besides the silver version we received for testing, there is “rusty” option as well), which looks like the beginning of the creation process, and not the final product. It is not that I am nitpicking, I am not, but placing the ST-18 next to my Bryston 4B³, which has “studio roots” (what means it has to work good and not just look good), I had the impression, that some stages of production were missed. But let us put this aside, and I will just mention, that currently metal processing gives a lot more possibilities, than the result we see on the photographs. But let us return to the point. In the center of the fascia we have the company logo and a brilliant Neutrik headphone socket with a lock. To the left there is a massive knob of the input selector, and to the right, a twin of the left knob, but this time used for volume control. Here a remark about usability – the description of the sources and the volume direction is located on the richly perforated, massive top cover, with an intriguing, bolted cover over the “tube chamber”, which houses three … tubes. Of course attention is drawn to a tube with a shape resembling the classic 300B, the 6AS7G (6080, 6N13S), the main element of amplification. Next to it, there is a modestly covered with a black jacket, control tube 6N1PEW (6N23PEW, ECC88, ECC85) and a small, French F9031A (XT90A) responsible for the delayed anode current switching. Not a lot? That was the idea, as according to the words of Albert Einstein “Everything should be as simple as possible, but not simpler”. So in the Fulianty Audio the amplified signal meets only four elements on its way, two of them being the tubes visible on the pictures. You can also notice, that there are no output transformers visible (or felt for that matter – the center of gravity is not shifted), what can be a clue to the circuitry used in the unit. Yes, you are right. The ST-18 is an OTL SE circuit (Output Transformerless Single-Ended), without a global feedback loop, mounted Point-to-Point. Regarding the mentioned power supply – it is a quasi dual mono setup, with one “audiophile” power transformer, one choke with very high inductance and separation of the power lead to the tubes using a battery of capacitors.
The back panel looks splendid and causes no controversies. The left part is occupied by an IEC power socket, next to it, we find a nice plaque with the legend for a single output terminal and three input terminals, all RCA.

Moving on to the section devoted to sound I can forgo with clean conscience the part about burning in, as the system arrived after very intensive usage by Jacek, and taking into account, that we can move items between our homes within about a quarter, if it is outside rush hours, then you see, that the ST-18 could not even get really cold. However I did give it some time to warm up, as I think I should call the time I spent with the peripherals supplied with the amplifier, the cables and … the Beyerdynamic DT-150, like that. Yes, yes. It might look strange, but after a few hours, I was absolutely certain, that what I am hearing is great, but is not the full extension of the capabilities of the tested unit, but only a substitute, something like an iceberg, where the part above the water is just a fraction of the true size of it. Nevertheless even in this startup configuration I must confess, that the dissonance between what you see and what you hear is similar to what inexperienced audio acolytes experience during the first contact with the Japanese electronics Audio Tekne. Additionally the analogy to Japanese products is not far off, as the ST-18 has similar sound aesthetics, combining incredible resolution with smoothness, saturation and transparency. In short when we put on the headphones we are not just listening / hearing, but transferring to the world of sounds. This transition happens in a barely perceptive way, delicately, en passant – this in opposition to the brutal hijacking done by the Octave. The result seems the same, but having both devices side to side, you decide, if you want to move from point A to B using your private Gulfstream G650R or the Bombardier Global 7500, or g-forced into the seat of a MiG-35. The Fulianty Audio does it in passing, very natural, and the last thing you could accuse it of, would be forcefully trying to impress you. No, here we have something completely different. It just does its work and we are either interested or not. Something like doing an afternoon walk and stroll along a small house, where you hear Eric Clapton playing some licks just for his pleasure. Theoretically you can just shake your head and move along, but I would, and I am talking only about myself, I would sit down as close as possible, yet not obtruding, to be able to enjoy the musical absolute as long and as intensive as possible. This is the kind of experience that was provided by the 18. Yet although with the proprietary cabling and DT-150 the whole can be described as great, in terms of resolution as well as creating space and the extension of the reproduced frequency range, changing the cables shows clearly, that the game commences there. Replacing the interconnects with the Tellurium Q Silver Diamond and the power cord with the Furutech NanoFlux-NCF was like moving from shoddy CD pressings to master quality files. Seemingly you hear the same thing, but there is more and it is better. Even such obscure recordings like “Runaljod – Ragnarok” by Wardruna gained breath and swing, and all the “mystically-animal” ornaments were able to chill your back.
It was similar with the headphones. The Beyerdynamic only opened the door to the audiophile eden, as changing them to the slightly more expensive Meze 99 Classics Gold and 99 Neo gave more insight into what is happening deeper, while the Audio-Technica ATH-ADX5000  used by Jacek, allowed to step in fully. Can it be better? I am sure of it, and I think, that a marriage with the Focal Utopia could painfully change my vacation plans. True, true. While I am not a fan of modern classical music, delicately speaking, the Meze and Audio-Technica made me not only listen with joy, but truly admire … “Canticle Of The Sun” (Gideon Kremer / Kamerata Baltica) in studio session as well as live version, I am afraid what would happen with the French flagships. The Fulianty offers a complete, natural and finished sound, but with a kind of reversionary naturality, reaching generations back, when music was played and not “made”. The difference is maybe small, but more than painful in quality terms. Here is no place for cold analysis or smashing sounds into atoms. The instruments are like live, the stage stars are like from a journal. No, I apologize. With the 18 in the sound path, those stars and not “tuned”, not photoshopped, they are natural, close enough to touch. Pure flesh and blood and additionally playing only for us. And the intensity and palpability? Are you joking? The ST-18 is your own ticket for an exclusive concert of Amarok, Editors or Me and that Man. And that I am not writing about the placing of virtual sources … well, when you are going to a gig, played just for you an a few of your friends, are you acting like a speech therapist or ENT specialist? If not, then please stop getting your head around the audiophile tidbits and concentrate on music.

The Fulianty Audio ST-18 is an exceptional device, but at the same time ambiguous and not allowing to be easily classified. It sounds like it should in extreme High-End, but to fully appreciate its sound you must pamper it with appropriate cables and headphones and … leave it out of our sight. Without being event slightly malicious I do claim, that the ST-18 in the embodiment of a radio presenter with … “radio beauty”, someone who enchants with her voice, bringing people from all sexes to an extasy, but only when we are not looking at her.

Marcin Olszewski

System used in this test:
– CD/DAC: Ayon CD-35 (Preamp + Signature)
– Network player: Lumin U1 Mini; Roon Nucleus
– DAC: dCS Vivaldi DAC 2.0
– Digital source selector: Audio Authority 1177
– Turntable: Kuzma Stabi S + Kuzma Stogi + Dynavector DV-10X5
– Phonostage: Tellurium Q Iridium MM/MC Phono Pre Amp
– Power amplifier: Bryston 4B³
– Loudspeakers: Dynaudio Contour 30
– IC RCA: Tellurium Q Silver Diamond
– IC XLR: Organic Audio; Vermöuth Audio Reference
– Digital IC: Fadel art DigiLitz; Harmonic Technology Cyberlink Copper; Apogee Wyde Eye; Monster Cable Interlink LightSpeed 200
– USB cables: Wireworld Starlight; Goldenote Firenze Silver; Audiomica Laboratory Pebble Consequence USB; Fidata HFU2
– Speaker cables: Signal Projects Hydra
– Power cablese: Furutech FP-3TS762 / FI-28R / FI-E38R; Organic Audio Power + Furutech CF-080 Damping Ring; Acoustic Zen Gargantua II; Furutech Nanoflux Power NCF
– Power distribution board: Furutech e-TP60ER + Furutech FP-3TS762 / Fi-50 NCF(R) /FI-50M NCF(R)
– Wall power socket: Furutech FT-SWS(R)
– Anti-vibration platform: Franc Audio Accessories Wood Block Slim Platform
– Ethernet cables: Neyton CAT7+; Audiomica Laboratory Anort Consequence
– Table: Rogoz Audio 4SM3

Manufacturer: Fulianty Audio
Price: 5 550 € (complete set)

Technical specifications
– Imput impedance: 100 kΩ
– Power Output: max 250 mW
– Recommended headphones Impedance: 60 – 600 Ω
– Power AC: 230V or 120V
– Power Consumption: 40W @230V
– Dimensions (W x D x H): 420 x 370 x 110 mm

  1. Soundrebels.com
  2. >
  3. ST-18

Fulianty Audio ST-18

Link do zapowiedzi: Fulianty Audio

Opinia 1

Niestety. Tak tak, z mojego, czyli przywiązującego uwagę do najdrobniejszego szczegółu każdego aspektu życia, punktu widzenia niestety nastały szalone czasy. Owszem, teoretycznie lepsze, bowiem praktycznie pozwalające spełnić wszystkie nasze zachcianki, jednak gdy przyjrzymy się im bliżej, a dokładnie od strony dążącego do idealnego dźwięku audiofila, okazuje się, iż obecna tendencja wyposażania urządzeń audio w praktycznie wszystkie funkcje – wzmacniacze zintegrowane potrafią pracować jako przetworniki cyfrowo-analogowe, a nawet streamery – często okazuje się być ich zmorą w postaci finalnie najwyżej średniej jakości oferowanego przez taki wielozdaniowy kombajn przekazu muzycznego. Co spowodowało uzewnętrznienie mojej delikatnej frustracji w omawianym temacie? Otóż przywrócona dzisiejszym komponentem audio nadzieja, że jeszcze nie wszystko stracone, gdyż nadal są na rynku, lub jak będący tematem dzisiejszej opowieści bohater, dopiero rozpoczynają jego podbój w typowy, czyli nieszukający poklasku klientów wielozadaniowością, a jedynie jakością oferowanego dźwięku, produkowanego urządzenia podmioty. O kim i co chyba ważniejsze, o czym mowa? Miło jest mi przedstawić mającą swój debiut na będącym naszym oczkiem w głowie rynku rodzimą markę Fulianty Audio, która w pierwszej kolejności postanowiła zadbać o audiofilów, którzy za sprawą nieprzewidywalności prozy życia, podczas obcowania z ukochaną muzyką skazani są na wykorzystywanie odnotowujących rynkowy bum wyrafinowanych słuchawek. Wszystko jasne? Jeśli jeszcze nie, to bez owijania w bawełnę z przyjemnością informuję, iż dzięki logistycznemu wysiłkowi producenta, czyli wspomnianej marki Fulianty Audio do redakcji trafił idący przeciw ogólnym trendom, oparty o pracujące w czystej klasy „A” lampy elektronowe, spełniający tylko jedną zaplanowaną funkcję wzmacniacz słuchawkowy ST-18, którego w testowej walce godnie wspierał firmowy przewód zasilający PC-1 i interkonekt IC-18.

Jak obrazują fotografie, konstruktor tytułowego wzmacniacza nie starał się roztrwonić zaplanowanych na ów projekt środków na tak prawdę mówiąc, najmniej istotny z sonicznego punktu widzenia temat aparycji. Analizując wygląd wzmacniającej sygnał audio osiemnastki nie znajdziemy żadnych zbędnych designerskich ekwilibrystyk, tylko spełniające założenia solidnej konstrukcji z możliwością łatwego upgrade’u przez potencjalnego klienta, konkretne rozwiązania techniczne. Jakie? Proszę bardzo. Mamy do czynienia ze sztywną, bo skręcanym wieloma śrubami korpusem. Przytwierdzony czterema śrubami do obudowy, wykonany z grubego płata stali kortenowskiej front uzbrojono w dwie duże gałki (lewa wybór wejścia, prawa głośność), a pomiędzy nimi gniazdo słuchawkowe i tuż nad nim najpierw wyfrezowane, a potem zaczernione dla lepszego efektu wzrokowego logo marki. Z uwagi na zmuszającą pomysłodawcę do zapewnienia dobrej wentylacji wnętrza konstrukcję lampową opisywanego wzmacniacza, oprócz zastosowania na bokach w roli wymienników ciepła solidnych radiatorów, jego dach został podzielony kilka prostokątnych bloków z nawierconymi otworami. Ale chłodzenie grawitacyjne konstrukcji nie jest jedynym zadaniem tej części obudowy. Otóż po pierwsze przy froncie przy każdym z pokręteł znajdziemy wycięte, tak wycięte, a nie jak to zwykle bywa u konkurencji w formie nadruku, czy frezowania, oznaczenia spełnianej funkcji. A po drugie pod usytuowanym w centrum urządzenia specjalnym deklem mamy łatwy dostęp do zastosowanych w układzie, naturalnie bardzo mocno wpływających na ostateczny szlif grania szklanych baniek. Wystarczy odkręcić cztery śruby i mamy otwartą drogę do modelowania wymarzonego brzmienia. Ciekawe? Myślę, że nie tylko dla mnie, ale również dla miłośników podobnych konstrukcji w pełni uzasadnione … tak. Wieńcząc dzieło opisu naszego punktu zainteresowań dodam kilka słów o jego rewersie. Ten spełniając dość proste założenia wzmacniania jedynie sygnału dla słuchawek nie jest specjalnie bogato wyposażony. Jak? Zaskoczę Was. W trosce o zapewnienie dostępu w jednym czasie dla kilku źródeł oferuje jedynie trzy wejścia i jedno wyjście liniowe RCA, zaś uzupełnieniem oferty przyłączy jest gniazdo życiodajnej energii elektrycznej. Przyznacie, że skromnie. Jednak biorąc pod uwagę dedykowany pakiet zadań okazuje się, że całkowicie wystarczająco. Do opisania pozostały jeszcze dostarczone kable. Niestety z braku głębszych danych nie będę przybliżał tematu. Jednak aby prawdzie stała się zadość powiem tylko jedno. Cały test odbył się przy ich pełnoprawnym użyciu, co patrząc na wynik starcia z perspektywy czasu pokazuje, iż konstruktor wie, o co w tej zabawie chodzi.

Na wstępie części poświęconej jakości oferowanego dźwięku przez omawiany wzmacniacz zaznaczę, iż dostarczone przez producenta, widoczne na zdjęciach słuchawki Beyerdynamic DT-150 co prawda pokazały, że dla się z nimi osiągnąć ciekawą prezentację, jednak moje najważniejsze obserwacje o tym wydarzeniu testowym opieram o zderzenie ST-18-ki z niedawno ocenianymi na naszych łamach nausznikami Audio-Technica ATH-ADX5000. To jest inna liga i z jednej strony taki ruch pozwolił mi zweryfikować gwarantowaną przez producenta soniczną zjawiskowość osiemnastki, a z drugiej, jeśli miało to potwierdzenie w rzeczywistości, co tak naprawdę jest w stanie pokazać. I? Muszę oddać honor konstruktorowi, że w swej ocenie nie naciągał faktów, bowiem aplikacja wspomnianych Japonek w tor pokazała, iż nasz punkt zapalny spotkania bez najmniejszych problemów jest w stanie konkurować z najlepszymi urządzeniami konkurencji. Po akomodacji nie tylko słuchu do nowego połączenia, ale również poznaniu się obydwu komponentów od strony elektrycznej dźwięk stał się bardziej rozdzielczy, ale nadal zjawiskowo soczysty. Jednak soczysty nie w domenie oferty gęstej, na dłuższą metę uśredniającej przekaz lawy, tylko naszpikowanej informacjami, przyjemnej dla ucha pewnego rodzaju krągłości. Co w tym wszystkim było ważne, przy obfitym pakiecie informacji dźwięk był zaskakująco gładki, ale bez problemów potrafił zaspokoić oczekiwania odtwarzanych muzyków w kwestii przeciągających się w nieskończoność wybrzmień instrumentów naturalnych. Ale też nie robił tego manierycznie, czyli wszystko na jedno kopyto, tylko ów efekt dawkował w zależności od słuchanej muzyki. Jakiej? Choćby będącej oczkiem w głowie Jordi Savalla muzyki dawnej lub jazzowej spod znaku ECM naszego, niestety nieżyjącego już Tomasza Stańki. To za każdym razem była feeria tak lubianych przeze mnie, unoszących się w dobrze skonfigurowanym wokół głowy eterze, mieniących się wieloma odcieniami dźwięków. Co miałem na myśli pisząc „dobrze skonfigurowanym”? Otóż nic specjalnego, tylko ciekawe wyważenie dobrego napowietrzenia wirtualnej sceny przy jednoczesnym unikaniu jej zbytniego rozdmuchania. Każde źródło pozorne było wyraźne, soczyste i do tego w zależności od potrzeb epatowało odpowiednią energią. Żadnego uśredniania zbyt rozbujałą wielkością okalającego moją głowę świata. Wszystko podane w punkt z dobrym timingiem i odpowiednią zwiewnością, czyli przekładając z polskiego na nasze z dobrą energią, wypełnieniem i świetnym zawieszeniem wydarzeń w przestrzeni.
Ale to nie koniec ciekawych wieści. Po nasyceniu swoich potrzeb najbardziej uwielbianą przeze mnie muzyką przyszedł czas na coś cięższego. Takim to sposobem w teście pojawiła się twórczość Johna Zorn’a z projektem Masada i twórczość zespołu Massive Attack. Efekt? Przez cały czas przekaz idąc za wspomnianymi wcześniej punktami dodatnimi był dobrze dociążony, ale o dziwo w najmniejszym stopniu nie spowolniony. Była energia, było fantastyczne wypełnienie, ale również dzięki dobrej rozdzielczości wzmacniacza bardzo dobre, bo szybkie oddanie zawartego w tych nurtach pakietu informacji. A najlepsze w tym wszystkim jest to, że przewijająca się przez cały tekst plastyka górnych rejestrów i krągłość w środku pasma nie przeszkadzały w oddaniu przenikliwości pisków podczas słuchania elektroniki i wyrazistości perkusjonaliów w free-jazzie. Ot, wszystko było bardziej kulturalne. Nic poza tym. Ale, ale. Nie byłbym uczciwy, gdybym nie przypomniał o fakcie możliwości kreowania brzmienia wzmacniacza odpowiednimi lampami. A muszę przyznać szczerze, że podczas odpalania systemu postawiłem na jego muzykalność. Dlatego też jestem dziwnie spokojny, że ostatni przytyk w sprawie zbędnego ucywilizowania najwyższych rejestrów w muzyce z komputera i młodzieńczego buntu jest bardzo łatwym do zlikwidowania dzięki odpowiedniemu doborowi szklanych baniek. Co z tego wynika? Ano to, że te kilkanaście dni było spotkaniem z bardzo uniwersalnym urządzeniem, które jest w stanie spełnić najbardziej wyrafinowane oczekiwania.

Puentując dzisiejszą opinię śmiało mogę potwierdzić tezę z akapitu przybliżającego bohatera od strony technicznej, że konstruktor zabezpieczone na projekt środki w zdecydowanej większości przeznaczył na wynik soniczny urządzenia. Ba, będąc trochę złośliwym mógłbym powiedzieć, iż oferowany dźwięk jest odwrotnie proporcjonalny do wyglądu, czyli przy umiarkowanej aparycji proponuje melomanowi przeniesienie się w zarezerwowany dla największych tuzów tego kawałka tortu świat muzyki. Dostajemy pełny piękna, czyli wielobarwny, oferujący nieskończoną ilość informacji i świecących w nieskończoność wybrzmień instrumentów przekaz. Naciągam fakty? Przyznam szczerze, że przed tym testem nie sądziłem, że w oddaniu zaznanych uczuć aż tak dam się ponieść. Jednakże zapewniam, iż to co wyartykułowałem, jest tylko głównym pakietem oferowanego sonicznego dobra. Dlaczego? Po pierwsze, korzystałem ze słuchawek znanych z innego testu. Po drugie, choć robię to często i powinienem się nauczyć wychwytywać najdrobniejsze niuanse, to z racji codziennego użytkowania wielkich kolumn głośnikowych zawsze coś ciekawego z punktu widzenia rasowego „słuchawkowca” może mi umknąć. A po trzecie, chyba najważniejsze, moja układanka jest całkowicie inna od docelowego nabywcy, co pozwala sugerować mi, że dla potencjalnego zainteresowanego czasem najważniejsze niuanse mogą wybrzmieć nieco inaczej niż u mnie, wypadając przy tym znacznie lepiej. Dlatego też jeśli jesteście miłośnikami tego sposobu obcowania z muzyką, nasz bohater w postaci wzmacniacza słuchawkowego Fulianty Audio ST-18 powinien być dla Was obowiązkową pozycją do odsłuchu. Zapewniam, nawet w przypadku braku Happy Endu nie będziecie żałować poświęconego czasu, a zebrane doświadczenie za jakiś czas być może pozwoli wrócić do tematu po raz kolejny.

Jacek Pazio

System wykorzystywany w teście:
– źródło: transport CEC TL 0 3.0, przetwornik D/A Reimyo DAP – 999 EX Limited TOKU, VIVALDI DAC 2.0
– przedwzmacniacz liniowy: Robert Koda Takumi K-15
– końcówka mocy: Reimyo KAP – 777
Kolumny: Trenner & Friedl “ISIS”
Kable głośnikowe: Tellurium Q Silver Diamond, Statement
IC RCA: Hijri „Million”, Vermouth Audio Reference
XLR: Tellurium Q Silver Diamond
IC cyfrowy: Harmonix HS 102
Kable zasilające: Harmonix X-DC 350M2R Improved Version, Furutech NanoFlux NCF Furutech DPS-4 + FI-E50 NCF(R)/ FI-50(R), Hijiri Nagomi
– antywibracyjne: Harmonix TU 505EX MK II, Stillpoints ULTRA SS, Stillpoints ULTRA MINI
– platforma antywibracyjna SOLID TECH
– zasilające: Harmonix AC Enacom Improved for 100-240V
– akustyczne: Harmonix Room Tuning Mini Disk RFA-80i
– listwa sieciowa: POWER BASE HIGH END
– panele akustyczne Artnovion
Tor analogowy:
– gramofon:
napęd: SME 30/2
ramię: SME V
przedwzmacniacz gramofonowy: RCM THERIAA

Opinia 2

Choć aura zachęca do, jak to się ładnie obecnie mówi, outdoorowej aktywności, a co za tym idzie wy- i do- posażania się we wszelakiej maści mobilne ustrojstwa zapewniające nam kontakt z ulubioną muzyką, czyli coraz bardziej wyrafinowane DAP-y, przewodowe i bezprzewodowe słuchawki, oraz świetnie sprawdzające się w roli powerbanków głośniki Bluetooth, nieco przewrotnie postanowiliśmy pochylić się z Jackiem nad zagadnieniem prawidłowego wysterowania posiadanych, bądź planowanych nauszników. Jak się z pewnością Państwo domyślacie, zamiast jednak eksplorować tzw. segment „portable”, woleliśmy skupić się na urządzeniu pełnokrwiście stacjonarnym. W dodatku urządzeniu lampowym i niejako będącym bezpośrednim konkurentem wielce wyrafinowanego i wcale nie tak dawno goszczącego u nas Octave V 16 Single Ended. Zainteresowani? Jeśli tak, to serdecznie zapraszam na spotkanie ze wzmacniaczem słuchawkowym Fulianty Audio ST-18.

A właśnie. Mówi coś Państwu nazwa Fulianty Audio? To może coś się Wam obiło o uszy, że we Wręczycy Wielkiej powstają jakieś audiofilskie precjoza? Też nic? Cóż, najwidoczniej nie tylko my jesteśmy niedoinformowani, bądź też mamy do czynienia z ekstremalną odmianą elitarnego undergroundu. Skoro jednak Pan Rafał Fulianty wraz ze swoim słuchawkowcem do nas trafił, to znak, iż najwidoczniej próbuje ze swoim, podobno w pełni ustabilizowanym, znaczy się skończonym, projektem ST-18 wypłynąć na nieco szersze, aniżeli przysłowiowi „znajomi królika” wody. Wspominam o tym już na wstępie nie bez powodu, gdyż mając świadomość jak działają, egzystujący niejako na granicy DIY i strefy mroku, mali wytwórcy, wiem, że nawet jeśli ogłoszą wszem i wobec, iż dane urządzenie właśnie osiągnęło swój stan finalny, to i tak i tak cały czas ich korci, żeby coś tam poprawić, zmienić i udoskonalić. Dlatego też z nieukrywaną satysfakcją informujemy, że sam konstruktor – wspomniany Rafał Fulianty, niejako chcąc rozwiać nasze wątpliwości łaskaw był zapewnić, iż „System słuchawkowy Fulianty Audio to przemyślany koncept. Opracowywany i testowany wiele lat. Powstało kilka prototypów a każdy kolejny miał skromniejszy układ wzmacniacza i potężniejszy zasilacza. Wzmacniacz ST-18 to nie nostalgiczny powrót w epokę starego radia Stolica, to nie żadne pitu pitu z drewnianymi boczkami, to nowoczesny piec do napędzania najlepszych dynamicznych, wysokoomowych słuchawek na świecie.” Zaraz, zaraz. Mowa była przecież o wzmacniaczu słuchawkowym a tu się pojawia „system”. Proszę jednak zachować spokój, gdyż wszystko jest w najlepszym porządku. Po prostu wraz z tytułową jednostką napędową, czyi wzmacniaczem ST-18 szczęśliwy nabywca w komplecie otrzymuje nie tylko przewód zasilający PC-18 i interkonekt IC-18, lecz również … dedykowane słuchawki Beyerdynamic DT-150. Proszę się jednak niepotrzebnie od razu nie zapowietrzać, że w cenie 4 500 € są słuchawki za raptem „sześć stów”. W końcu mogłoby cytując klasyka „nie być niczego” i też byłoby OK., bo tak przecież robi lwia większość producentów. A tak otrzymujemy praktycznie od razu gotowy do użycia set, który potrzebuje jedynie źródła. Oczywiście ww. peryferia sugeruję nieco przewrotnie potraktować jako punkt wyjścia i zestaw rozruchowy, bo … nieco uprzedzając fakty, sam ST-18 zasługuje na więcej i to sporo więcej. Jednak po kolei, czyli zanim skupimy się na jego brzmieniu przybliżmy nieco walory natury wizualnej.

Cóż, o ile wspomniany Octave V 16 Single Ended swą physis, szczególnie z założoną maskownicą przypominał ciężkozbrojnego konnego woja, to rodzimą konstrukcję z pewnością również dałoby się w ów mroczny, średniowieczny klimat wcisnąć. Projekt plastyczny jest bowiem (szalenie) surowy i nie ma opcji, by patrząc na niego stwierdzić, iż powstał w którymś z laboratoriów ogólnoświatowych koncernów. O nie, to raczej pełnokrwisty underground z całym tożsamym dla tego nurtu dobrodziejstwem inwentarza. Płyta czołowa to masywny płat stali kortenowskiej (oprócz dostarczonej na testy wersji srebrnej jest dostępna również opcja „rdzewiona”), który po prawdzie wydaje się raczej punktem wyjścia do dalszej obróbki, aniżeli efektem finalnym tejże. Nie chodzi bynajmniej o to, że się czepiam, bo tego nie robię, lecz stawiając ST-18 obok mojego, bądź co bądź mającego „studyjne” korzenie (znaczy się ma działać a nie li tylko wyglądać) Brystona 4B³ odniosłem nieodparte wrażenie, że komuś kilka etapów produkcji jednak umknęło. Mniejsza jednak z tym, gdyż właśnie w takich sytuacjach, pół żartem pół serio, przypomina mi się cytat z nieśmiertelnego „Misia”. Pamiętacie Państwo? Jeśli nie to służę uprzejmie „To jest miś na skalę naszych możliwości. Ty wiesz, co my robimy tym misiem? My otwieramy oczy niedowiarkom. Patrzcie – mówimy – to nasze, przez nas wykonane i to nie jest nasze ostatnie słowo i nikt nie ma prawa się przyczepić …”. Tak więc nie czepiam się a jedynie stwierdzam, oczywiście wybitnie subiektywnie, fakt iż tzw. obróbka skrawaniem daje obecnie nieco większe pole manewru aniżeli to, co widzimy na załączonych zdjęciach. Wróćmy jednak do meritum. W centrum owego panelu mamy wycięty firmowy logotyp i świetne gniazdo słuchawkowe Neutrika z blokadą. Po ich lewej stronie umieszczono masywna gałkę selektora źródła a po prawej bliźniaczą, odpowiedzialną za regulację głośności. I tutaj od razu uwaga natury użytkowej, czyli oznaczeń źródeł i kierunku w którym natężenie sygnału rośnie należy szukać na bogato perforowanej, masywnej płycie górnej z intrygującą, przykręcaną nakładką, pod którą mieści się tzw. „komora lamp” stanowiąca ostoję dla trzech … lamp. Oczywiście wzrok automatycznie przykuwa przywodząca na myśl swym zmysłowym kształtem klasyczną 300B lampa 6AS7G (6080, 6N13S) stanowiąca główny element wzmocnienia, tuż obok niej skromnie, bo w czarnym płaszczu przycupnęła lampa sterująca 6N1PEW (6N23PEW, ECC88, ECC85) a po przeciwległej stronie znajdziemy francuską F9031A (XT90A) odpowiedzialną za opóźnione załączanie napięcia anodowego. Mało? I dobrze, że mało, bo tak właśnie miało być, gdyż zgodnie z maksymą Alberta Einsteina „Wszystko powinno być tak proste, jak to tylko możliwe, ale nie prostsze”. Dlatego też w Fulianty Audio wzmacniany sygnał napotyka na swojej drodze jedynie cztery elementy, z czego dwa to właśnie widoczne na zdjęciach lampy. Uwagę zwraca też brak widocznych, bądź nawet wyczuwalnych (przesunięty środek ciężkości) traf wyjściowych, co niejako jest wskazówką co do typu konstrukcji z jaką przyszło nam się spotkać. Tak, tak dobrze Państwo dedukujecie. ST-18 jest bowiem układem OTL SE (Output Transformerless, Single-Ended), bez globalnego sprzężenia zwrotnego, wykonanym w montażu P2P (Point-to-Point). Jeśli zaś chodzi o wspomniane zasilanie to jest to układ quasi dual mono, z jednym „audiofilskim” transformator, jednym dławikiem o bardzo dużej indukcyjności i rozdzieleniem toru zasilającego lampy z wykorzystaniem dużych baterii kondensatorów.
Ściana tylna prezentuje się za to wybornie i bez nawet najmniejszych kontrowersji. Lewą flankę okupuje gniazdo zasilające IEC za którym znajdziemy elegancką tabliczkę z legendą do pojedynczych terminali wyjściowych i trzech par wejść (wszystkie w standardzie RCA).

Przechodząc do części poświęconej brzmieniu tym razem mogę ze spokojnym sumieniem pominąć kwestię wygrzewania, gdyż system dotarł do mnie po nad wyraz intensywnej eksploatacji u Jacka, a biorąc pod uwagę, że kwestie natury spedycyjnej w większości przypadków, czyli poza godzinami szczytu, załatwimy mniej więcej w kwadrans, to na dobrą sprawę ST-18 nie zdążył nawet dobrze ostygnąć. Niemniej jednak jakąś rozgrzewkę mu zafundowałem, gdyż właśnie w taki a nie inny sposób określiłbym czas spędzony z nim wraz z dedykowanymi, dostarczanymi przez producenta peryferiami, czyli zarówno okablowaniem, jak i … Beyerdynamicami DT-150. Tak, tak. Może to dziwnie wyglądać, ale po prostu po kilku godzinach byłem święcie przekonany, że to co słyszę jest z jednej strony świetne, lecz tak naprawdę nie jest kresem a jedynie namiastką możliwości testowanej konstrukcji. Coś w stylu góry lodowej, w której to, co nad powierzchnią jest jedynie ułamkiem rzeczywistego gabarytu. Niemniej jednak nawet w konfiguracji startowej uczciwie trzeba przyznać, że rozstrzał pomiędzy tym co widzimy, a tym co dobiega naszych uszu jest dysonansem poznawczym na miarę tego, jaki zwykle niezorientowani w temacie akolici audio odczuwają podczas pierwszego kontaktu z japońską elektroniką Audio Tekne. W dodatku analogie do elektroniki z Kraju Kwitnącej wiśni nie są wcale przesadzone, gdyż ST-18 charakteryzuje się bardzo zbliżoną estetyką grania łączącą w sobie niesamowitą wprost rozdzielczość z gładkością, wysyceniem i transparentnością. Krótko mówiąc zakładamy słuchawki i nie tyle słuchamy / słyszymy, co przenosimy się w ów świat dźwięków. Owo przejście odbywa się jednak niezauważenie, delikatnie i jakby przy okazji – mimochodem, niejako w opozycji do brutalnego porwania, jakie każdorazowo fundował nam Octave. Rezultat niby jest taki sam, jednak mając obie konstrukcje obok siebie to Państwo decydują, czy podróż z punktu A do B chcecie odbyć na pokładzie prywatnego Gulfstreama G650ER, lub Bombardiera Global 7500, czy też wciśnięci w drugi fotel MiGa-35. Fulianty Audio robi to niejako od niechcenia, całkowicie naturalnie i ostatnią rzeczą o jaką można byłoby go posądzić jest wyczynowość i coś na kształt „parcia na szkło”, lub podejmowania usilnych prób zwrócenia na siebie uwagi. O nie, tutaj mamy sytuację całkowicie odwrotną. On po prostu robi swoje a to my się tym czymś interesujemy, bądź nie. To tak jakby podczas popołudniowego spaceru przechodząc obok niedużego domku niemalże „wejść” na grającego tam jedynie dla własnej przyjemności Erica Claptona. Teoretycznie zawsze możecie wzruszyć ramionami i pójść dalej, osobiście jednak, mówię oczywiście wyłącznie we własnym imieniu, usiadłbym możliwie blisko a jednocześnie na tyle nieabsorbująco, by móc jak najdłużej i jak najintensywniej doświadczać tego muzycznego absolutu. I właśnie taką formę doznań zapewnia 18-ka. O ile jednak z firmowym okablowaniem i DT-150 całość można określić mianem świetnej, tak pod względem rozdzielczości, jak i sposobu kreowania przestrzeni, oraz rozciągnięcia reprodukowanego pasma, to już nawet wymiana samego okablowania nad wyraz jasno daje do zrozumienia, że tak naprawdę zabawa dopiero się zaczyna. Zastąpienie łączówek przez Tellurium Q Silver Diamond a zasilającego Furutechem NanoFlux-NCF było jak nie przymierzając przesiadka z kiepskich tłoczeń CD na pliki master. Niby słychać to samo, lecz jakby lepiej i więcej. Nawet tak nieoczywiste nagrania jak „Runaljod – Ragnarok” Wardruny zyskiwały na oddechu i swobodzie a wszelakie „mistyczno-zwierzęce” ozdobniki potrafiły zjeżyć włos na plecach.
Podobnie było ze słuchawkami. Beyerdynamici niemalże jedynie uchylały wrota do audiofilskiego raju, gdyż nawet podmiana na nieco droższe Meze 99 Classics Gold i 99 Neo dawała szanse na lepszy wgląd w to, co tak naprawdę rozgrywa się za progiem, a już wspomniane przez Jacka Audio-Technici ATH-ADX5000 otwierały owe wrota na oścież. Czy da się lepiej? Nie wątpię i coś czuję w kościach, że mariaż z Focalami Utopia mógłby nad wyraz boleśnie zrekonstruować moje plany wakacyjne. Serio, serio. Skoro bowiem zarówno Meze, jak i Audio-Technici sprawiły, że najdelikatniej rzecz ujmując, nie będąc zbytnim fanem współczechy, z niekłamaną przyjemnością byłem w stanie nawet nie tyle wysłuchać, co wręcz delektować się … „Canticle Of The Sun” (Gidon Kremer / Kremerata Baltica) zarówno w wersji studyjnej, jak i koncertowej, to z francuskimi flagowcami … aż strach pomyśleć. Fulianty oferuje bowiem dźwięk kompletny, skończony i naturalny, jednak naturalnością na swój sposób atawistyczną, sięgającą gdzieś tam hen pokolenia wstecz, kiedy muzykę się grało a nie „robiło”. Różnica może niewielka, jednak na tym poziomie jakościowym aż nadto bolesna. Tutaj nie ma bowiem miejsca na chłodną analizę, czy rozbijanie dźwięków na atomy. Instrumenty są jak żywe, gwiazdy estrady jak z żurnala, chociaż nie , przepraszam. Z 18-ką w torze one, znaczy się te gwiazdy, też nie są „stuningowane” przez mistrzów Photo Shopa, one są na wyciągnięcie ręki. Z krwi i kości i w dodatku graj tylko i wyłącznie dla nas. A intensywność i namacalność? Raczą Państwo żartować. ST-18 to taki nasz własny bilet na ekskluzywny koncert Amaroka, Editors, czy Me and That Man. A że nie piszę o detalach w stylu umiejscowienia w przestrzeni źródeł pozornych … cóż. A Państwo idąc na koncert dla raptem kilku – kilkunastu osób słuchając ulubionego wykonawcy bawicie się w logopedę, lub foniatrę? Jeśli nie, to i tym razem przestaniecie sobie zawracać głowę audiofilskimi pierdołami skupiając się na muzyce.

Fulianty Audio ST-18 to konstrukcja wybitna, lecz zarazem niejednoznaczna i nie dająca się zbyt prosto zaszufladkować. Gra bowiem jak na ekstremalny High-End przystało, lecz aby w pełni docenić jej walory brzmieniowe należy w pierwszej kolejności dopieścić ją odpowiednim okablowaniem i słuchawkami a następnie … postawić poza naszym polem widzenia. Bez krztyny złośliwości śmiem bowiem twierdzić, iż ST-18 jest ucieleśnieniem ubóstwianej prezenterki radiowej o właśnie … „radiowej urodzie”, która czarując głosem doprowadza słuchaczy płci obojga do istnej ekstazy jednak czyni to w momencie, gdy jej … nie widzimy.

Marcin Olszewski

System wykorzystany podczas testu:
– CD/DAC: Ayon CD-35 (Preamp + Signature)
– Odtwarzacz plików: Lumin U1 Mini; Roon Nucleus
– DAC: dCS Vivaldi DAC 2.0
– Selektor źródeł cyfrowych: Audio Authority 1177
– Gramofon: Kuzma Stabi S + Kuzma Stogi + Dynavector DV-10X5
– Przedwzmacniacz gramofonowy: Tellurium Q Iridium MM/MC Phono Pre Amp
– Końcówka mocy: Bryston 4B³
– Kolumny: Dynaudio Contour 30
– IC RCA: Tellurium Q Silver Diamond
– IC XLR: Organic Audio; Vermöuth Audio Reference
– IC cyfrowe: Fadel art DigiLitz; Harmonic Technology Cyberlink Copper; Apogee Wyde Eye; Monster Cable Interlink LightSpeed 200
– Kable USB: Wireworld Starlight; Goldenote Firenze Silver; Audiomica Laboratory Pebble Consequence USB; Fidata HFU2
– Kable głośnikowe: Signal Projects Hydra
– Kable zasilające: Furutech FP-3TS762 / FI-28R / FI-E38R; Organic Audio Power + Furutech CF-080 Damping Ring; Acoustic Zen Gargantua II; Furutech Nanoflux Power NCF
– Listwa zasilająca: Furutech e-TP60ER + Furutech FP-3TS762 / Fi-50 NCF(R) /FI-50M NCF(R)
– Gniazdo zasilające ścienne: Furutech FT-SWS(R)
– Platforma antywibracyjna: Franc Audio Accessories Wood Block Slim Platform
– Przewody ethernet: Neyton CAT7+; Audiomica Laboratory Anort Consequence
– Stolik: Rogoz Audio 4SM3

Producent: Fulianty Audio
Cena: 5 550 € (komplet)

Dane techniczne
– Impedancja wejściowa: 100 kΩ
– Moc wyjściowa: max ok. 250 mW
– Optymalna impedancja słuchawek dynamicznych: 60 – 600 Ω
– Napięcie zasilania: 230V lub 120V
– Pobór mocy: ok. 40W przy 230V
– Wymiary (S x G x W): 420 x 370 x 110 mm