Tag Archives: TAD Micro Evolution One (ME1)

  1. Soundrebels.com
  2. >
  3. TAD Micro Evolution One (ME1)

TAD Micro Evolution One (ME1) English ver.

Link do zapowiedzi (en): TAD Micro Evolution One (ME1)

Opinion 1

After our November chase of the floorstanding novelty, the model Evolution One (TAD-E1TX-K), which ended with a listening session in the Katowice based Audio Styl, together with Jacek we decided, that whenever something from the catalog of the Japanese company TAD comes within our reach, we will do whatever it takes, to listen to it in our Official Soundrebels Listening Room. It took a while, but our patience was rewarded, as finally, with some help of our friends at Hi-Ton Home of Perfection, we can host the beautiful, and seemingly ideal for small houses, standmount speakers TAD Micro Evolution One (ME1), placed on dedicated stands TAD-ST3-S.

Looking and then touching and knocking on the ME1, you cannot go around the impressions, that the Tokyo team (this time without Andrew Jones) tried to fit everything they have best not the small loudspeaker. So we have here not only the beautifully made, from birch plywood and MDF, and also beautifully finished chassis with characteristic, massive plates mounted to the sides. Those plates are part of the proprietary bass-refleks system, which allows for equal dispersion of the sound to the sides, to the front and back. But most of all, we have here the proprietary drivers. The midrange and treble are handled by the coaxial TAD Coherent Source Transducer, with a 9cm magnesium cone handling the medium registers, and a 25mm beryllium dome for the higher frequencies. The bass is handled by a 16cm transducer with a diaphragm constructed from a multilayer composite of aramid fibers (MACC). Due to all the above, the speaker does not have any holes in the front or the back. Furthermore, the mid-tweeter is placed behind a delicate mesh, while below the woofer there is an elegant, silver plaque with the manufacturer’s logo. The back plate is ornated with an elegantly lowered shield carrying the jewel like, double wire terminals. As a curiosity I can tell you, that the ME1 were initially only available in the piano black version, and only in 2017, during the Tokyo Audio Show, the silver-titanium version was presented, and the latter is the version we got for our testing. We could also claim, we got only 2/3 of that, what was available in the TAD-E1TX-K – one 16cm transducer “is missing”. And finally something about a purely handling issue – which might be interesting for people having small kids or pets – the loudspeakers can be screwed tight to the stands using the threaded holes in their bottom.

Starting the part describing our listening sessions, I must confess, that I approached those with a bit of uncertainty, as our listening room has almost 40 square meters, what does not seem a natural place for not so big standmount speakers. With is bigger brethren, the Compact Evolution One, we listened to in Katowice, or the flagship Compact Reference One, I would not have such concerns, but in this case… But when we said “A”, with which I mean our willingness to review the TAD, then we must say “B” and check, how those small loudspeakers fared in our listening room reality. Of course we prepared a rescue plan, in case our listening octagon would surpass the capabilities of those speakers with its cubature, as we have another, much smaller room, where we tested much smaller speakers, than the hero of this test, like the Trenner&Friedl Art.

Perplexed, I placed in the CD drive (C.E.C TL 3.0) the album “Hunt” from Amarok, an album, that starts quite slowly, and I waited impatiently for things to evolve. First notes of “Anonymous”  and … the space created by the ME1 turned out to be absolutely phenomenal. The barking puppy was placed far outside the base set by the physical position of the speakers in the room, and the delicate, electronic passages flew throughout the whole listening room. The localization of the virtual sources did not fall below a high-end reference, what did not surprise me much, knowing the capabilities of the floorstanding brethren. It was similar with the midrange, which was so glued together with the upper registers, that similar homogeneity would be difficult to find even at much higher price levels. The speaker reproducing those sounds was not named Coherent Sound Transducer for nothing. This, incredibly involving combination of caramel sweetness, incredible resolution and hard to describe smoothness was pulling away our attention from the lower band, which was present, and splendidly controlled, but for obvious reason were reaching nowhere close to the regions reserved for the full spectrum speakers. So can we tell, that the TAD sound thin, or are deprived from a bass foundation? Absolutely not. They emphasize on quality, not quantity, and they play what they can play, yet a highest level, not showing anything, what would not fulfill the quality criteria. This is the reason, that they will show without issues the contrabass parts on “Afro Bossa” Duke Ellington or even the entrance of the French horn on “The Battle” from “Gladiator” Hans Zimmer, but then suggestively moving the interest of the listener to the higher octaves when tackling “J.S. Bach: Organ Works” by Masaaki Suzuki. Interestingly, this effect cannot be described as a radical cut-off, but a delicate lay-back, and if we know and remember the recordings from sessions with larger speakers, then our brain will add things to the sound, if we want it or not, and if there always was a low passage, it will still be there. The above “anomalies” do not really come to front with a less demanding repertoire. Even the pulsating pop-dance beat, at times fluently changing into country, album “Hurts 2B Human” P!nk not only was less than a challenge for the TAD, but it sounded so juicy, so resolved and … holographic, that it was able to put many audiophile recordings to shame. P!nk’s voice was incredibly strong, deep and saturated, similar to the voices of Khalid or Chris Stapleton, who appear in duets with her. The ME1 did one more thing. They showed without any restraints, where the instruments were real, natural guitars, drums, percussion, etc., and where the whole was, let us call it, “synthetic”, and where P!nk sung from her full lungs, and where her voice was “modified”, not always to the benefit. But instead of exposing those differences, or bash them, the Japanese speakers restrained themselves to show the full spectrum of information to the listener, leaving the final verdict to him or her.

After a few weeks of the presence of the TAD Micro Evolution One in our reference system, I dare to say, that those are exceptional constructions, with one small “but”. They do not bend the laws of physic and do not try to always sound to the full extent of each and any repertoire regardless of the size of the room there are placed in. So while in 20 square meters it will be extremely hard to accuse them of any shortcoming in terms of dynamics and bass extension, in larger rooms (our room has 38 square meters), if we do not see a chance of foregoing their holography and coherence, I would recommend to look for a subwoofer, as refined as the ME1 (I would start the search at least at the level of the REL G1 MkII, or even better, a pair of such subs). A heresy? For two-speaker orthodox people – maybe, but life has taught me, to never say never, and the TAD Micro Evolution One are the best example of such approach.

Marcin Olszewski

Opinion 2

Do you remember our reportage about the hot novelties of the Audio Video Show 2018, the Japanese loudspeakers TAD Evolution One (E1TX-K)? If yes, then you probably know, that that was just a subtle introduction of our subsequent encounters with this brand, with the only change being, that those encounters would be in our listening room. True, from that moment some time has passed. But there is luck in leisure, time came for another meeting, now in controlled environment, with the legend of High-End, at least in my opinion. So what am I talking about? Let me tell you, that we got our hands on the standmount speakers Micro Evolution One (ME1), and we thank the Warsaw based distributor of TAD – Hi-Tone Home of Perfection for supplying the speakers.

Typical for a product from Japan, in case of the TAD standmount speakers we deal with a certain kind of usable art. Starting with the rounding of the edges, which give us some visual quietness, through the slated stands with similar design, and finishing with the care that was given to the double wire terminal on the back, the looks of the plaque with the logo on the front and the overall looks of “old gold”, everything seems to be subdued to one goal: find its place in each and every listening room. I do not know about you, but it bought me immediately.
After having finished the chapter about the looks, there is now time for some technical information. The analysis of the photos may lead you somewhat astray, as you can see only two transducers on the front, what might indicate a two-way system, but in reality, we deal here with a coaxial driver (9.5cm cone midrange and beryllium 2.5cm dome tweeter) and a composite 16cm cone woofer, what makes this small speaker a true three-way construction. Like I mentioned before, the wire terminals are on the back of the cabinet, while the bass-reflex ports are venting on the side walls. But you would be mistaken, if you think those are ordinary holes drilled there. The Japanese went their own path there and below the darker gold side panel covers they placed a proprietary solution – two-way venting ports for the air moved by the drivers. Unfortunately I could not put the speakers apart, so I do not know anything more about this solution. However I can tell, after a dozen or so days playing around with those speakers, that even when playing at high sound levels, those never produced any noise of the air vented through them, they just reproduced the lowest frequencies, just as they were designed to do that. And this is a feat, which is not often found at their competitors. Finishing this part of the test I am obliged to mention a few figures, which might influence your purchase: the weight reaches 20kg a piece, the impedance is 4 Ohm and the sensitivity is at modest 85dB.

When applying of such little speakers in my room I always take into account any issues that may arise regarding the lower registers. Yet after years of playing around with similar speakers, I know, that manufacturers often try to show, that even high listening rooms are nothing they are afraid of. Usually such approach ends with even a high level, but very monotone lower part of the spectrum. So how was it in this case? With a lot of pleasure I must calm you, just after the first moments with the TAD I was very content, that the Japanese did not force bass too much. But what is important, even with quiet listening, bass was always present. Without being insolent, it was just a readable impulse. Is this too little for you? Please hold your horses. For me this was an asset, because moving the volume knob to the right did increase its amount, but I did not lose anything from the resolution. Translating this into more understandable language, the sound was not based on low frequency magma, but a multi-dimensional virtuosity of the instruments operating in that area. This is the first, very positive, point of experiencing those speakers. Another one is theoretically reserved only for standmount speakers, but in this case it was splendid, the way the musical events were built in my room. And I am not only talking about the depth of the virtual stage, but also the way of placing the virtual sources in the 3D space. Usually, the standmount speakers defend themselves by spectacular depth, but due to their size they are not able to visualize it at appropriate size, with the palpability of the individual scenic presences, what is absolutely necessary for being able to become one with the music listened to. In those aspects, the Micro Evolution One were phenomenal. So let us move on. The third positive aspect of this meeting was the incredible coherence and vitality of the reproduced music, thanks to the beryllium tweeter placed in the acoustic center of the midrange driver. Regardless of the distance between my listening seat and the loudspeakers, I was not able to detect any departure of any part of the sound spectrum from the musical line. Yes, this is absolutely the domain of coaxial speakers. I used such speakers some time ago, and I know, they are unbeatable in that aspect. Ok then. Everything seems fantastic. But how was that shown by specific musical pieces? Very well. Of course with a correction for the speakers being placed in a room, which was too big for them. But without any panic. Surprisingly, during listening to classical music, when the volume was close to the real thing, it turned out, that when the orchestra played the tutti, the speakers reproduced that in a brilliant way, given their size. There was swing, speed but also a significant mass of the orchestral multitude. It was like the Japanese speakers would bent the reality in a fantastic way. But not in a widely known way, like a molten lava, but with the lower registers full of information and energy. After this experience I changed the genre, and in the CD player I placed a disc with ancient music. Why? This is often recorded in big buildings, what allowed me to check, if such little speakers will be able to take me to the recording session I am listening to. And? This time the midrange-tweeter combo showed its class. Swing, air and nice colors of the vocals and ancient instruments did not leave anything to complain about, the small speakers are very good at this too. Of course they were not able to beat my Austrian wardrobes in terms of saturation, but I would not make a big deal of that even in the most mischievous review. And I am not talking about pointing to class differences to the compared speakers, but just a common sense approach to their potential. If I would like to find any limitations, I would turn my attention to the choice of music. Namely the only thing the Micro One had slight issues with, was rock and electronic music. With quiet listening it was still OK, but with higher volume levels, it was shown, that our test hero was designed for something completely different and for smaller listening solitudes. But even this I would not treat this as something bad, as no thinking music lover would torture his or hers ears with such refined constructions, but will reach for other, fire breathing monsters, maybe from the pro market. Am I wrong? I assure you, I am not. If someone thinks otherwise, then he or she does not know much about this game on High End level, to which the tested TAD are absolutely belonging.

Well. For the casual reader, the analysis of the text above may seem like me being detached from reality. But after listening to the tested speakers I could not put it on paper otherwise. Of course, again, I encourage you to apply an appropriate filter regarding the room they will be working in. Trying to be objective, I did this without any issue, what resulted in me turning your attention to the biggest assets you can hear in your rooms. And now, when I analyze my conclusions again, I would not be surprised, when harder music would sound great if the environment would be more favorable. But this you would need to check for yourself. I can only tell, that when you connect the TAD Micro Evolution One to your audio gear, you will face the beauty of music in the interpretation of masters in building the reality of a virtual world.

Jacek Pazio

System used in this test:
– CD: CEC TL 0 3.0 + Reimyo DAP – 999 EX Limited TOKU
– Preamplifier: Robert Koda Takumi K-15
– Power amplifier: Reimyo KAP – 777
– Loudspeakers: Trenner & Friedl “ISIS”
– Speaker Cables: Tellurium Q Silver Diamond, Statement
– IC RCA: Hijri „Million”,
– IC XLR: Tellurium Q Silver Diamond
– Digital IC: Harmonix HS 102
– Power cables: Harmonix X-DC 350M2R Improved Version, Furutech NanoFlux NCF Furutech DPS-4 + FI-E50 NCF(R)/ FI-50(R), Hijiri Nagomi
– Accessories: Harmonix TU 505EX MK II, Stillpoints ULTRA SS, Stillpoints ULTRA MINI, antivibration platform by SOLID TECH, Harmonix AC Enacom Improved for 100-240V, Harmonix Room Tuning Mini Disk RFA-80i
– Power distribution board: POWER BASE HIGH END
– Acoustic treatments by Artnovion
Analog stage:
Drive: SME 30/2
Arm: SME V
Phonostage: RCM THERIAA

Distributor: TAD https://tad.tokyo/
Loudspeakers delivered by Hi-Ton Home of Perfection http://www.hi-ton.pl/
Price: 55 000 PLN (pair)

Dane techniczne
Type: 3-way bass reflex bookshelf
Drive Units:
– Woofer: 16cm cone MACC
– Midrange/tweeter: coaxial 9cm cone/2.5cm dome
Frequency response: 36Hz – 60kHz
Crossover frequencies: 420Hz, 2.5kHz
Maximum input: 150W
Sensitivity: 85dB (2.83V, 1m)
Nominal impedance: 4Ω
Dimensions (W x H x D):251 × 411 × 402 mm
Weight: 20 kg (1 unit) .
Finish: piano black, titanium silver

  1. Soundrebels.com
  2. >
  3. TAD Micro Evolution One (ME1)

TAD Micro Evolution One (ME1)

Link do zapowiedzi: TAD Micro Evolution One (ME1)

Opinia 1

Po listopadowej pogoni podłogowej nowości, czyli modelu Evolution One (TAD-E1TX-K) zwieńczonej wyjazdowym odsłuchem w katowickim Audio Stylu jednogłośnie uznaliśmy z Jackiem, że jeśli tylko nadarzy się okazja i cokolwiek z oferty japońskiego TAD-a pojawi się w naszym zasięgu, to jej (znaczy się okazji) nie zmarnujemy i postaramy się owe coś na testy w naszym redakcyjnym OPOS-ie ugościć. Chwilę to trwało, ale cierpliwość się opłaciła, gdyż koniec końców, z „małą pomocą” Hi-Ton Home of Perfection, zawitały u nas przeurocze i wydawać by się mogło wprost idealne do niewielkich M3/M4 podstawkowe monitory TAD Micro Evolution One (ME1) wraz z dedykowanymi im standami TAD-ST3-S.

Patrząc a następnie obmacując i opukując ME1 nie sposób nie odnieść wrażenia, iż ekipa z Tokyo (tym razem już bez Andrew Jonesa) za punkt honoru postawiła sobie w możliwie niewielkiej bryle zmieścić niemalże wszystko co najlepsze. Mamy zatem nie tylko przepięknie wykonane z brzozowej sklejki i MDFu, perfekcyjnie wykończone korpusy obudów z charakterystycznymi przymocowanymi do boków masywnymi płytami stanowiącymi osłony autorskiego układu bas refleks zapewniające równomierną dyspersję tak na boki, jak i w przód oraz tył, ale przede wszystkim firmowe przetworniki. Średnicę i najwyższe rejestry obsługuje bowiem koaksjalny TAD Coherent Source Transducer z 9 cm stożkową, magnezową sekcją średniotonową i 25 mm berylową kopułką wysokotonową a bas 16 cm przetwornik z membraną z wielowarstwowego kompozytu z włókien aramidowych (MACC). Dzięki powyższym zabiegom bryły nie szpecą żadne brzydko mówiąc dziury tak od frontu, jak i pleców. A właśnie, na ścianie przedniej średnio-wysokotonowiec ukryto za delikatną siateczką a pod wooferem umieszczono elegancką srebrną tabliczkę z logotypem producenta, za to na tylnej znajdziemy elegancko wpuszczony szyld z iście biżuteryjnymi, podwójnymi terminalami głośnikowymi. W ramach niezobowiązującej ciekawostki wspomnę jeszcze o fakcie, że ME1 początkowo oferowane były jedynie w wersji piano black i dopiero w 2017 na Tokyo Audio Show zaprezentowana została srebrno-tytanowa opcja, którą mamy przyjemność u siebie gościć. A tak pół żartem, pół serio można stwierdzić iż otrzymaliśmy 2/3 tego, co mogliśmy podziwiać w TAD-E1TX-K – „brakuje” jednej szesnastki na basie i tyle. I jeszcze jeden drobiazg natury użytkowej, który z pewnością zainteresuje posiadaczy małoletniej progenitury i wszelakiej maści zwierzaków, czyli możliwość przykręcenia kolumn do firmowych standów dzięki odpowiednim, nagwintowanym otworom umieszczonym w ich podstawach.

Rozpoczynając część opisującą nasze zmagania odsłuchowe uczciwie się przyznam, że podchodziłem do nich z pewną niepewnością, bowiem blisko czterdziestometrowy OPOS nie wydaje się naturalnym, dedykowanym środowiskiem dla bądź co bądź niewielkich podstawkowców. Ze starszym rodzeństwem, czyli słuchanymi w Katowicach Compact Evolution One, o flagowych Compact Reference One nawet nie wspominając, takowych obaw bym nie miał, jednak w tym przypadku … Skoro jednak powiedziało się „A”, czyli wyraziliśmy chęć zrecenzowania TAD-ów, to wypada powiedzieć „B” i sprawdzić jak tytułowe maluchy z Kraju Kwitnącej Wiśni poradziły sobie w zastanych warunkach lokalowych. Oczywiście na wszelki wypadek przygotowaliśmy też plan awaryjny i gdyby okazało się, że nasz 38-metrowy oktagon przerasta swą kubaturą możliwości Micrusów, to po prostu wdrapalibyśmy się z nimi „na wieżę” gdzie z powodzeniem sprawdzały się np. zdecydowanie mniejsze aniżeli obiekt niniejszej epistoły Trenner&Friedl ART.
Pełen rozterek umieściłem w napędzie „Cześka” (C.E.C. TL 0 3.0) dość leniwie rozpoczynający się album „Hunt” formacji Amarok i niemalże jak na przysłowiowych szpilkach czekałem na rozwój wypadków. Pierwsze takty „Anonymous” i … Przestrzeń kreowana przez ME1 od razu okazała się iście zjawiskowa. Szczekający psiak wylądował daleko poza bazą wyznaczoną przez rozstaw kolumn a delikatne elektroniczne pasaże rozlały się po całym OPOS-ie. Lokalizacja źródeł pozornych też nie schodziła poniżej high-endowej referencji, co niespecjalnie mnie dziwiło biorąc pod uwagę możliwości podłogowego rodzeństwa. Podobnie było ze średnicą na tyle zespoloną z najwyższymi składowymi, że podobnej homogeniczności próżno byłoby ze świecą szukać nawet na zdecydowanie wyższych pułapach cenowych. Jak widać nie bez kozery reprodukujący ww. pasmo koncentryk otrzymał nazwę Coherent Source Transducer. Ta niezwykle wciągająca mieszanka karmelowej słodyczy, niesamowitej rozdzielczości i trudnej do opisania gładkości nad wyraz udanie odciągała uwagę od najniższych składowych, które choć obecne, a przy tym świetnie kontrolowane, z oczywistych względów nie zapuszczały się w rejony zarezerwowane dla pełnopasmowych konstrukcji. Czy można zatem uznać, że TAD-y grają odchudzonym, bądź wręcz pozbawionym fundamentu basowego dźwiękiem? Absolutnie nie. One po prostu stawiając na jakość a nie ilość reprodukują jedynie to, co mogą zapewnić na najwyższym poziomie, by to, co owych standardów nie spełnia po prostu dyplomatycznie pomijać. Dlatego też bez najmniejszych problemów urzekająco pokażą partie kontrabasu na „Afro Bossa” Duke’a Ellingtona, czy nawet wejście waltorni na „The Battle” z „Gladiatora” Hansa Zimmera , by już po chwili mierząc się z „J.S. Bach: Organ Works” w wykonaniu Masaaki’ego Suzuki nader sugestywnie kierować wzrok słuchaczy ku nieco wyższym podzakresom. Co ciekawe efektu tego nie sposób określić mianem radykalnego odcięcia, lecz delikatnego wycofania a co najlepsze, jeśli tylko znamy i pamiętamy te nagrania z sesji ze zdecydowanie większymi kolumnami to chciał nie chciał nasz umysł sobie to i owo dopowie, bo skoro zawsze zejście na sam dół pasma było, to i tym razem być powinno. Powyższe „anomalie” niespecjalnie wychodzą na pierwszy plan przy mniej zobowiązującym repertuarze. Nawet pulsujący popowo – dance’owym beatem momentami zaskakująco płynnie przechodzącym w klimaty country album „Hurts 2B Human” P!nk nie tylko nie sprawił TAD-om najmniejszych problemów, co zabrzmiał wręcz na tyle soczyście, rozdzielczo i … holograficznie, że był w stanie zawstydzić niejedną bardziej audiofilską realizację. Głos P!nk był niezwykle mocny, głęboki i wysycony, podobnie z resztą jak pojawiających się w duetach z nią Khalidem, czy Chrisem Stapeltonem. ME1 robiły jeszcze jedną rzecz. Otóż w sposób całkowicie bezpardonowy pokazywały gdzie instrumentarium stanowiły naturalne gitary, perkusje itp. a gdzie całość była nazwijmy to „syntetyczna” i gdzie P!nk zaśpiewała pełnią płuc, a gdzie jej głos poddano nie zawsze wychodzącym jej na dobre zabiegom „upiększającym”. Zamiast jednak owe różnice eksponować, czy wręcz piętnować japońskie maluchy ograniczały się li tylko do przekazywania słuchaczom pełnego spectrum informacji końcowy werdykt pozostawiając odbiorcy.

Po kilkutygodniowej obecności TAD-ów Micro Evolution One w naszym, redakcyjnym systemie śmiem twierdzić, że są to konstrukcje wybitne z jednym małym „ale”. Nie naginają bowiem praw fizyki i nie próbują za wszelką cenę grać na przysłowiową „setkę” każdego repertuaru niezależnie od kubatury w jakiej przyjdzie im „występować”. O ile bowiem w np. dwudziestu metrach niezwykle trudno będzie im cokolwiek zarzucić tak pod względem dynamiki, jak i rozciągnięcia (szczególnie w dół) pasma, tak w większych pomieszczeniach (vide nasz 38-metrowy OPOS) jeśli tylko nie będziemy widzieli szans na rezygnację z ich holografii i koherencji to zasadnym będzie rozejrzenie się za równie wyrafinowanym co same ME1 … subwooferem (próby rozpocząłbym co najmniej na poziomie REL-a G1 MkII a najlepiej parki takich SUB-ów). Herezja? Dla dwugłośnikowych ortodoksów może i tak, jednak życie nauczyło mnie, żeby nigdy nie mówić nigdy i właśnie TAD-y Micro Evolution One są tego najlepszym przykładem.

Marcin Olszewski

Opinia 2

Pamiętacie nasz wyjazdowy reportaż o gorących nowościach z Audio Video Show 2018, czyli japońskich kolumnach TAD Evolution One (E1TX-K)? Jeśli tak, to zapewne wiecie, iż była to subtelna zapowiedź kolejnych spotkań a tym brandem, z tą tylko różnicą, że już na własnym podwórku. Fakt, od tego czasu w królowej polskich rzek zdążyło upłynąć już sporo wody. Jednak w myśl przysłowia: „Co się odwlecze, to nie uciecze”, wreszcie przyszedł czas na kolejny, tym razem w kontrolowanych warunkach, miting z tą w moim odczuciu bezapelacyjną legendą segmentu High End. O czym konkretnie mowa? Otóż miło mi poinformować zainteresowanych, iż na pierwszy ogień zostały wytypowane konstrukcje monitorowe w postaci modelu Micro Evolution One (ME1), za pojawienie się których słowa podziękowania należą się warszawskiemu przedstawicielowi TAD-a – salonowi Hi-Tone Home of Perfection.

Jak przystało na produkt z kraju kwitnącej wiśni, w przypadku monitorów TAD mamy do czynienia z pewnego rodzaju dziełem sztuki użytkowej. Począwszy od nadających spokój wizualny obudowom krągłości każdej krawędzi, przez utrzymanie w tym duchu lekko pochylonych dedykowanych podstawek, dbałość o każdy szczegół osadzonego na tylnej ściance terminala z podwójnymi zaciskami kolumnowymi i firmowego znaczka na froncie, po kolorystykę stonowanego złota jako ostatni designerski szlif, wszystko zdaje się być podporządkowane jednemu celowi: z łatwością odnaleźć się w każdych warunkach lokalowych. Nie wiem, jak Wy, ale ja takie podejście do tematu z marszu kupuję.
Gdy zamknęliśmy temat aparycji, przyszedł czas na kilka informacji technicznych. Analiza zdjęć trochę wprowadza w błąd, gdyż mimo iż na ściance przedniej widzimy dwa przetworniki, co sugerowałoby system dwudrożny, tak naprawdę mamy do czynienia z jednym przetwornikiem koaksjalnym (9.5 cm stożkowy średniak i realizowane przy pomocy berylowej kopułki 2.5 cm wysokie tony) i kompozytową 16 cm stożkową niskotonówką czyniąc z tych maluchów tak naprawdę konstrukcję trójdrożną. Jak wspomniałem kilka zdań wcześniej, zaciski do okablowania znajdziemy na plecach obudów. Natomiast jeśli chodzi o porty bas-reflex, te w częstym dla tej marki stylu zaaplikowano na bocznych ściankach. Jednak myliłby się ten, kto sądziłby, że mamy do czynienia ze zwykłymi dziurami. Otóż Japończycy postanowili pójść własną drogą i pod wykończonymi w ciemniejszym złocie niż reszta obudowy osłonami zastosowali będące ich firmowym rozwiązaniem aerodynamiczne uformowane dwukierunkowe tunele wytłaczanego przez membrany głośników powietrza. Niestety, z braku możliwości rozebrania kolumn na części pierwsze, nic więcej na temat tego rozwiązania nie jestem w stanie powiedzieć. Jednak po kilkunastu dniach zabawy zapewniam potencjalnych malkontentów, iż podczas pracy nawet na wysokich poziomach głośności ani razu nie miałem do czynienia z tak zwanym burczybasem, czy szumem z dużą energią wydmuchiwanego powietrza, tylko cichym wielobarwnym oddaniem najniższych częstotliwości. A to niestety potrafi niewiele konstrukcji konkurencji. Wieńcząc tę część tekstu jestem zobligowany wspomnieć o bardzo ważnych w procesie zakupu informacjach liczbowych typu: waga dochodząca do 20 kg. sztuka, impedancja 4 Ω i niezbyt duża skuteczność 85 dB.

Aplikując tak małe kolumny w moim pokoju zawsze biorę poprawkę na mogące wystąpić problemy z ilością najniższych rejestrów. Jednak z wieloletniej zabawy z podobnymi konstrukcjami wiem, jak często producenci chcą na siłę pokazać, iż nawet ponadnormatywny metraż nie jest im straszny. To naturalnie zazwyczaj kończy się, jeśli nawet sporą ilością, to w wartościach bezwzględnych niestety bardzo monotonną jakością tego zakresu pasma akustycznego. Jak było w tym przypadku? Z przyjemnością uspokajam, iż już po pierwszych chwilach z TAD-ami byłem niezmiernie ukontentowany, że potomkowie samurajów nie ferowali siłowo tej częstotliwości. Co jednak ważne, nawet przy cichych odsłuchach bas zawsze sygnalizował swój byt. Bez nachalności, tylko jako czytelny impuls. Dla kogoś zbyt mało? Zaraz, zaraz. To akurat było dla mnie zaletą, bowiem przekręcenie gałki wzmocnienia w prawo co prawda powodowało naturalne zwiększenie jego ilości, jednak nic a nic nie traciłem z rozdzielczości. Czyli przekładając z polskiego na nasze, dźwięk nie opierał się na niskotonowej magmie, tylko wielowymiarowej wirtuozerii operującego w tym zakresie instrumentarium. To pierwszy bardzo pozytywny podpunkt obcowania z japońskimi kolumnami. Kolejnym była teoretycznie zarezerwowana jedynie dla monitorów, jednak w tym przypadku jakże wyśmienita umiejętność budowania wydarzeń muzycznych w moim pokoju. I nie chodzi mi w tym momencie jedynie o głębokość wirtualnej sceny, ale również sposób zawieszenia źródeł pozornych w wymiarze 3D. Zazwyczaj z racji swoich rozmiarów konstrukcje podstawkowe bronią się jedynie spektakularną głębią nie do końca radząc sobie z wizualizacją jej w odpowiednim rozmiarze i z niezbędną dla utożsamiania się ze słuchaną muzyką namacalnością poszczególnych scenicznych bytów. Dlatego z przyjemnością informuję, iż w tych aspektach Micro Evolution One były fenomenalne. Idźmy dalej. Trzecim pozytywem tego spotkania, za sprawą aplikacji berylowego przetwornika wysokotonowego w centrum średniaka, była zjawiskowa spójność i witalność przekazu muzycznego. Bez względu na odległość fotela od frontu kolumn nie udało mi się uchwycić oderwania się jednego z zakresów pasma akustycznego od linii muzycznej. Tak tak, to jest domena głośników koaksjalnych. Sam z takim kiedyś obcowałem i wiem, że są nie do pobicia. Ok. Wszystko wygląda na fantastyczne. A jak pokazywała to konkretna muzyka? Bardzo dobrze. Naturalnie z poprawką na walkę kolumn z przeciwnością losu w postaci zbyt dużego pomieszczenia. Jednak bez paniki. O dziwo, podczas słuchania muzyki klasycznej w momencie nadania jej bliskiego realiom na żywo wolumenu okazało się, że gdy orkiestra grała tutti, kolumny jak na swoje gabaryty zjawiskowo to oddawały. Był rozmach, szybkość, ale i spora masa orkiestrowego wielogłosu. Po prostu Japonki w fantastyczny sposób naginały prawa fizyki. Ale nie w znany ogólnie sposób jako nieokreślona lawa, tylko naszpikowana informacjami energia niskich rejestrów. Po tym doświadczeniu zmieniłem tematykę muzyczną i na talerzu CD-ka wylądowała muzyka dawna. Dlaczego? Ta zazwyczaj nagrywana jest w wielkich budowlach, co pozwoliło mi sprawdzić, jak tak małym skrzynkom uda się przenieść mnie na odsłuchiwaną sesję nagraniową. I? Tym razem klasę pokazał tandem średnio-wysokotonowy. Rozmach, powietrze i fajna kolorystyka wokalizy i instrumentów dawnych nie pozostawiały złudzeń, ze maluszki również w tym są bardzo dobre. Naturalnie wysyceniem średnicy nie zdołały przebić moich austriackich szaf, ale nawet podczas najbardziej złośliwej analizy nie próbowałbym robić z tego wielkiego szumu. I nawet nie chodzi o wytykanie kontrpartnerom różnicy klas, tylko zwyczajne zdroworozsądkowe dozowanie sił w stosunku do zamiarów. Jednak jeśli miałbym doszukać się jakiś ograniczeń, uwagę potencjalnych zainteresowanych skierowałbym w stronę doboru materiału muzycznego, Mianowicie jedyne z czym Micro One miały lekki problem, to muzyka rockowa i elektronika. I gdy jeszcze przy cichym słuchaniu było całkiem ok., to już wyższe poziomy grania pokazywały, iż nasze bohaterki stworzono do czego innego i nieco mniejszych muzycznych samotni. Jednakże nawet tego nie traktowałbym jako niuans, gdyż żaden myślący meloman nie będzie szukał zemsty na swoich organach słuchu przy użyciu tak wyrafinowanych konstrukcji, tylko sięgnie po inne, rodem z rynku pro, ziejące nienawiścią potwory. Jestem w błędzie? Zapewniam Was. Jeśli ktoś tak myśli, nie za bardzo wie, o co chodzi w zabawie w audio na poziomie High End, do którego opisywane TAD-y niezaprzeczalnie się zaliczają, chodzi.

Cóż. Dla postronnego czytelnika analiza powyższego testu może zalatywać moim oderwaniem się od rzeczywistości. Tymczasem po dogłębnym zapoznaniu się z walorami sonicznymi tytułowych kolumn nie mogłem inaczej tego ująć. Oczywiście po raz kolejny zalecam przyłożenie odpowiedniego filtra w kwestii możliwości w zastanych warunkach lokalowych. Ja chcąc być obiektywnym bez najmniejszego problemu to zrobiłem, czego wynikiem było zwracanie uwagi na mogące Was zaczarować największe zalety w dedykowanych pokojach. I gdy teraz po raz kolejny analizuję moje wnioski, nie zdziwiłbym się, gdyby nawet ciężka muza w sprzyjających warunkach była całkiem ok. Niestety to musicie sprawdzić sami. Ja z ręką na sercu mogę powiedzieć jedno, po aplikacji monitorów TAD Micro Evolution One w swój tor audio zderzycie się z pięknem muzyki w wydaniu mistrzyń w budowaniu realiów wirtualnego świata.

Jacek Pazio

System wykorzystywany w teście:
– źródło: transport CEC TL 0 3.0, przetwornik D/A Reimyo DAP – 999 EX Limited TOKU
– przedwzmacniacz liniowy: Robert Koda Takumi K-15
– końcówka mocy: Reimyo KAP – 777
Kolumny: Trenner & Friedl “ISIS”
Kable głośnikowe: Tellurium Q Silver Diamond, Statement
IC RCA: Hijri „Million”, Vermouth Audio Reference
XLR: Tellurium Q Silver Diamond
IC cyfrowy: Harmonix HS 102
Kable zasilające: Harmonix X-DC 350M2R Improved Version, Furutech NanoFlux NCF Furutech DPS-4 + FI-E50 NCF(R)/ FI-50(R), Hijiri Nagomi
– antywibracyjne: Harmonix TU 505EX MK II, Stillpoints ULTRA SS, Stillpoints ULTRA MINI
– platforma antywibracyjna SOLID TECH
– zasilające: Harmonix AC Enacom Improved for 100-240V
– akustyczne: Harmonix Room Tuning Mini Disk RFA-80i
– listwa sieciowa: POWER BASE HIGH END
– panele akustyczne Artnovion
Tor analogowy:
– gramofon:
napęd: SME 30/2
ramię: SME V
przedwzmacniacz gramofonowy: RCM THERIAA

Dystrybucja: TAD
Kolumny na testy dostarczył Hi-Ton Home of Perfection
Cena: 55 000 PLN

Dane techniczne
Konstrukcja: 3-drożna, basrefleks
– niskotonowy: 16 cm z membraną MACC (wielowarstwowy kompozyt z włókien aramidowych)
– średnio-wysokotonowy: koaksjalny TAD Coherent Source Transducer z 9 cm stożkową sekcją średniotonową i 25 mm berylową kopułką wysokotonową
Pasmo przenoszenia: 36Hz – 60kHz
Częstotliwości podziału: 420Hz, 2.5kHz
Maksymalna moc wejściowa: 150W
Skuteczność: 85dB (2.83V, 1m)
Impedancja znamionowa: 4Ω
Wymiary (S x W x G):251 × 411 × 402 mm
Waga: 20 kg / szt.
Dostępne warianty kolorystyczne: piano black, titanium silver