Tag Archives: Vermöuth Audio Reference XLR


  1. Soundrebels.com
  2. >
  3. Vermöuth Audio Reference XLR

Vermöuth Audio Reference RCA & XLR English ver.

Link do zapowiedzi (en): Vermouth Audio Reference RCA + XLR

Opinion 1

When we look at the white and red flag, or the eagle in the emblem, then we know, tersely speaking, that we are home. But, if we remember anything from primary school, or if we have travelled a bit around the world, or even if we are interested in vexillology, then we should know that similar feelings are shared by … yes, the Indonesians, who live on a large number of their 17,000 islands. True, true! Although the distance of over ten thousand kilometres from Warsaw to Djakarta, so, more than 15 hours, and, in reality even more than 20 hours flying (there are no direct flights), would imply completely different parts of the globe, but for the sake of this story, I will try to show you that Poland and Indonesia do have much more in common than just the colours of their flags and a bird in the emblem. Because from our – audiophile – point of view, for most of the population, Hi-Fi or High-End gear, from Poland or Indonesia, is something exotic. Based on stereotypes, Indonesia is a dream vacation destination – diving into one of the most beautiful coral reefs, Komodo Dragons, dolphins from Lovina Beach or Sekumpul Waterfalls, whereas Poland means Walesa, vodka and Chopin. Maybe this is too simplified, but please believe me, this is the reality! And we should not be angry at anybody about this, nor should we wonder how this could be, we should just roll up our sleeves and start changing it. In Poland, this kind of educational work was started, amongst others, by Łukasz Fikus, who introduced the gear named Lampizator. And the same year, on … Bali, Hendri Ramli created the brand Vermöuth Audio. Is this a coincidence? A pure coincidence? Well, conspiracy theory lovers can go full throttle on this one. However, I would like to let your imagination wander! From my end, I can only add that knowledge of the similar dates surfaced after the test, after all the listening was completed, and while it unwittingly confirms the theory that both countries are similar, I am happy to bring this introduction to a close in a logical way. However, to uphold our tradition, and to maintain some semblance of order, I would like to mention the tested products, namely the RCA and XLR interconnects from the top series Reference, which arrived directly from the Indonesian manufacturer as, at the time of the review, Vermöuth Audio did not have a Polish distributor.

The genesis of Vermöuth Audio also seems strangely familiar as, in the beginning, Hendri Ramli ran an audio shop, and only after some persuasion from his clients did he start to devote himself completely to his current business. So, it’s an identical scenario to the one described by the Canadian guys behind the Luna Cables Rouge USB we tested. But let’s return to Bali. The current offering from Vermöuth Audio covers five, or six (depending on how we divide it), lines of company confectioned and bulk audio cables, three models of stand mount speakers, a minimalistic integrated amplifier, a full palette of proprietary plugs and even anti-vibration feet and a … driver, a true midwoofer. I must confess, this is really quite a lot for a one-man band! It’s also worth mentioning that the price of the basic loudspeaker cables, the Serenade model, starts from $64 for a 1.8 metre set and goes up to $1520 for the Reference XLR we are testing today. So, there should be something in the company catalogue for the beginner as well as for the more mature lover of good sound.

Although, in the case of the Reference, we are still on very acceptable, for audiophile standards, price levels, yet on the way up to them we are very pleasantly surprised by the absolutely thoroughbred High-End products on offer, and the perceived value of the tested cables surpasses anything offered at a similar price by the competition by far. Proprietary, phenomenal carbon plug carcasses, seemingly modest and non-invasive white sheets with additional black braids on them, result in splendid looks. No blatancy, no attempt to catch a potential buyer’s attention – just modest, classy looks.
Making a purely virtual vivisection of the Indonesian cable, we find bundles of conductors inside made from UPOCC copper with differentiated diameters and cross-sections in Teflon isolation, onto which layers of PVC are placed. As an example, there are two wires in the RCA interconnect – one with a 0.405 mm2 cross-section, consisting of one 0.28 mm2 wire, eight 0.165 mm2 strands and twenty 0.10 mm2 strands and the second wire with a rectangular cross-section (0.332 mm2). Additional isolation consists of PE tubes filled with air, which separate the wires. The whole is then wound with PTFE tape, an aluminum-mylar-copper shield, a braid OCC copper shield, PTFE tape and finally a PVC mantle and this is then inserted in the external sheath.
The plugs, made on CNC machines, are somewhat extraordinary. As an example, the XLRs have pins made from tellurium copper covered directly with rhodium, and the locking RCA plugs are made in a similar way. Yes, you are right – this is the same level of quality as the top Furutech or Oyaide, so just basing on the know-how and components alone, I had very high expectations from the listening sessions.

Now that I have raised the issue of expectations, I think it would be worth mentioning what constitutes the reference point, so please have a look at the recent test of the Siltech Crown Princess & Prince 35th Anniversary, and everything should be clear. Briefly, the circumstances not only made life difficult for the Vermöuth, but even required more from them, asking them to perform at maximum capacity from the very beginning. Of course, we did allow the cables to accommodate and settle-in during the first week, but even taken straight out of their boxes, being only briefly burned-in by the manufacturer, the Indonesian cables jumped to work with joy from the first notes, giving us a clear signal that they are absolutely aware of the severity of the situation.
To begin with, I would like to mention that, as I had the tested cables in both RCA and XLR versions and my system is equipped with both kinds of connectors, I discerned immediately at the beginning of the test that both cables have exactly the same sound, and the differences only come from the fact that the Ayon CD-35 and the Bryston 4B³ sound better with a balanced connection. So this made me decide to make all subsequent changes only to the analog connection, where the Vermöuth RCA was compared with the Tellurium Q Silver Diamond.
Now it’s time to report how the Reference really sounded, and they did sound really enticing at first. We plug them in, we play our beloved music, we start to wonder … why did we not come across the Vermöuth earlier, and when was the last time we came across such a phenomenal price to performance ratio! Switching over from the much more expensive competition does not hurt at all … we do not hear any need for compromise, or trading one aspect at the expense of another. Here everything is in its place and with splendid quality: starting with the ethereal cold wave album “Migawka” by Mela Koteluk, where natural instruments blend very successfully with the electronic shapes woven on a console, while the vocals of the singer freely move around the virtual stage, and ending with another album that utilizes the full extent of the abilities of an orchestra, “Symphonica” by George Michael. Two completely different worlds, two completely different aesthetics; one is quite focussed on the centre of the picture and the other has a typical symphonic swing, large, theatrical spaces, the need to reproduce acoustics, and the physical presence of George Michael on stage, not to mention the audience. Surprisingly, the Vermöuth were easily able to bind in a natural way all of the elements of this musical conundrum together into one coherent whole and, at the same time, they did not block the insight into the piece and the ability to follow individual parts. According to the words of Hendri himself, the Reference was designed in such a way to reproduce what was recorded in the studio with the highest fidelity and to be as neutral as possible. Interestingly enough, nobody at the company thinks that they have exclusivity for the one and only truth, so this neutrality is just a subjective assessment, and, for this reason, they immediately add that for them this means … musicality. And this is most probably the most accurate definition of the top Vermöuth. Because we have the juiciness of the timbres, absolutely unconstrained dynamics built on springy low reaching bass, and an appropriate energy of the midrange, yet without the artificial pumping of the sound by upping the midrange-bass. At the same time, they are more saturated than the Tellurium Q Statement and less “Hollywood” spectacular than the Cardas Clear Reflection XLR. It is similar with the upper part of the reproduced spectrum – an intensive pulsating with life midrange crossing over to an equally spectacular treble. But if anybody thinks that this means problems, then I would like to immediately counter this, problems will only appear if … the system is wrongly configured and has lots of sibilance by itself. In other situations, it will be as I described, the treble will be intensive, bright but refined, crystal clear, and so the rustling Carla Bruni on “Little French Songs” or the screaming Heidi Shepherd and Carla Harvey on “Lilith” Butcher Babies will sound … natural. Their voices will be reproduced close to the listener, they will materialize in our listening space, and finally, we will experience the feeling of having the artist within arm’s reach.

So, we have here a very original and, at the same time, organic combination of power and refinement. We can say that the Vermöuth Audio Reference interconnects are to audiophile metallurgy as Kopi Luwak is to coffee, music to the taste buds of coffee lovers, both coming from Indonesia by the way (and I’m not referring to the very important aspect of the Asian palm civet, Paradoxurus Hermaphroditus, for its creation), with the difference that they come at a much less prohibitive cost and instead of being softer than other coffee beans, I mean other cables, they are alluringly musical, intensive and at the same time resolving. But as the Vermöuth Audio is so extraordinary in terms of sound and you don’t need to dig deep into your pocket, then maybe it is not the equivalent of Kopi Luwak, but slots into the specialty segment, more like Geisha coffee, coming from the best Panama plantations, with the fruity taste of peach. But this is no time for culinary digressions, and since those days when my consumption of coffee dropped suddenly on doctor’s orders from eight doppio espresso a day to one a week, and thus goodbye to my hypertension, I love this kind of exploration – and the contact with the Vermöuth Audio cables was not only very positive, but as I experienced no adverse side effects, I can enjoy “ear consumption” in a practically unlimited way.
To bring this matter to an end, this is my warmest recommendation and a small indication for all those who associate High-End with the highest possible sound and build quality and not artificially pumped-up prices. If you have not yet had the pleasure of encountering the specialties of Hendri Ramli, then you should quickly make amends, because I feel in my bones that there will be a lot of noise about them in the not too distant future.

Marcin Olszewski

System used in this test:
– CD/DAC: Ayon CD-35 (Preamp + Signature)
– Network player: Lumin U1 Mini
– Digital source selector: Audio Authority 1177
– Turntable: Kuzma Stabi S + Kuzma Stogi + Shelter 201
– Phonostage: Tellurium Q Iridium MM/MC Phono Pre Amp
– Power amplifier: Bryston 4B³
– Loudspeakers: Dynaudio Contour 30
– IC RCA: Tellurium Q Silver Diamond
– IC XLR: LessLoss Anchorwave; Organic Audio; Amare Musica
– Digital IC: Fadel art DigiLitz; Harmonic Technology Cyberlink Copper; Apogee Wyde Eye; Monster Cable Interlink LightSpeed 200
– USB cables: Wireworld Starlight; Goldenote Firenze Silver; Audiomica Laboratory Pebble Consequence USB; Fidata HFU2
– Speaker cables: Signal Projects Hydra
– Power cablese: Furutech FP-3TS762 / FI-28R / FI-E38R; Organic Audio Power + Furutech CF-080 Damping Ring; Acoustic Zen Gargantua II; Furutech Nanoflux Power NCF
– Power distribution board: Furutech e-TP60ER + Furutech FP-3TS762 / Fi-50 NCF(R) /FI-50M NCF(R)
– Wall power socket: Furutech FT-SWS(R)
– Anti-vibration platform: Franc Audio Accessories Wood Block Slim Platform
– Ethernet cables: Neyton CAT7+; Audiomica Laboratory Anort Consequence
– Table: Rogoz Audio 4SM3

Opinion 2

Today, it really is a no-brainer that using the Internet properly is one of the more important elements of doing business. Everybody, even the most ignorant, knows that with the internet the whole wide world is just one click away, theoretically. Unfortunately, as I mentioned, this is just a general theory, because it seems to be very easy to find potential customers using the net, but often the expected results don’t materialise, regardless of the time and effort spent. Time passes, nothing happens! Of course, some small steps are noticeable, but you need to wait a long time for the breakthrough. But why do I bring this up? The answer is simple. From the early days of our portal about audio, we have been fighting to become visible in the audiophile world. And now, we are happy to report that we have a loyal group of dedicated readers, and we are starting to make better contact with manufacturers who do not have any distribution in Poland (at least up to the time of this review). So, which brands am I referring to? The first one was VIABLUE, and the next brand is the product currently being tested. What product, I hear you ask? Well, I am happy to announce that we have managed to arrange a test with the Indonesian cable manufacturer Vermöuth Audio and, for the first test, the company sent us two interconnects from the top Reference line, and not just the XLR version but the RCA one too!

According to the data obtained from the manufacturer, the material used, in this case UPOCC copper, was implemented according to the manufacturer’s proprietary specs. We are talking about braided thin wires with different cross-sections and diameters. Those wires were then enclosed in layers of Teflon and then, on the outside, with a very nice looking white sheath with black stripes. But this is just the beginning. Our eyes are drawn to the RCA and XLR plugs, which use carbon fibre in their outer layer. If you are putting the Reference cable behind a rack or audio gear, then I have some good news for you. The cables may not resemble well-cooked spaghetti, but they are not very stiff so they should not pose any application problems, even in the tightest conditions. I will finish this paragraph with one more piece of important information. I am not sure if you will be surprised or not, but being aware of the large market of counterfeit products, the manufacturer supplies the cables with a certificate of authenticity. And finally, after feasting your eyes to the full, each channel cable is placed in a separate linen pouch and then the complete caboodle is packed into cardboard boxes.

All right. So, now you know the history of how the Vermöuth Audio cables appeared in our test room. And you are also now somewhat acquainted with their looks and build. The time has come to write about their sonic abilities. And I assure you, after taking into account their price, they are very interesting, I would even dare to say, that they are phenomenal. Why? In a sense, they combine fire with water. Usually, when we add some juiciness to the music, then the treble suffers. Of course, this gets less and less noticeable when we go up the quality ladder of a given brand, but usually a balance is reached at price levels much above those acceptable for the average Joe. Yet, in the case of the tested Vermöuth Audio, we are dealing with cables which are really not very expensive when compared to the best wires on the market. Interestingly, increasing the sound mass does not make us feel that the music would be losing any breadth. Saturation appears, appropriate to the position of the sound with relevant juiciness on the break of midrange and bass, while the treble is still absolutely exuberant. The presentation gains a general energy of reverberation, losing nothing from the very important lightness of its presentation for each and every musical genre. The whole sound is drenched with sonorous aliquotes – something only the best can do. Every single disc, from seventies heavy rock up to soulful Baroque, had a very airy presentation, which made us listen to the very end. And it did not matter, whether I played recent folk metal from Svansevit Schuttenbach or I listened to the professor of ancient music, Jordi Savall, playing audio through the tested wires from the source to the power amplifier, the music could be described as soothing to my bruised audiophile ego. The instruments played in the low and midrange with appropriate grandeur, but with packets of information being very readable. And everything that happened in the upper range, despite the brightness of the sound, never resulted in burnout. Everything was surprisingly to the point. Am I too positive? No, not at all. Well, for speed lovers, putting on extra weight may cause some slowing down of the speed of signal increase, but please remember, that in the beginning I have good saturation, and even with that, nothing bad happened. The music just got some extra, often expected, noblesse. And that is it.

I would like to be well understood. The tested cables are not the eighth wonder of the world, but they are a surprisingly interesting offering at their price level, a bargain compared with the offered sonic value. But whether it fits in your setup depends on many aspects. Which aspects? It depends. One thing I can tell you for sure. In my case, in a very saturated system, I did not have the smallest problem keeping the sound on a phenomenal dense level, but at the same time freely creating a wide and deep virtual sound stage. This suggests that potential failure is only possible in the case of previously complete ignorance of the saturation level in your system. If you did not pass beyond the “G” point of musicality of your setup, then the Reference series of the Vermöuth Audio cables has a good chance of replacing the other cables you are using today. There is only one barrier. Which one? You need to try them out for yourselves. I have just described their strengths, and you have to confirm this for yourselves.

Jacek Pazio

System used in this test:
Our reference system
– CD: CEC TL 0 3.0 + Reimyo DAP – 999 EX Limited TOKU
– Preamplifier: Robert Koda Takumi K-15
– Power amplifier: Reimyo KAP – 777
– Loudspeakers: Trenner & Friedl “ISIS”
– Speaker Cables: Tellurium Q Silver Diamond, Statement
– IC RCA: Hijri „Million”
– IC XLR: Tellurium Q Silver Diamond
– Digital IC: Harmonix HS 102
– Power cables: Harmonix X-DC 350M2R Improved Version, Furutech NanoFlux NCF Furutech DPS-4 + FI-E50 NCF(R)/ FI-50(R), Hijiri Nagomi
– Table: SOLID BASE VI
– Accessories: Harmonix TU 505EX MK II, Stillpoints ULTRA SS, Stillpoints ULTRA MINI, antivibration platform by SOLID TECH, Harmonix AC Enacom Improved for 100-240V, Harmonix Room Tuning Mini Disk RFA-80i
– Power distribution board: POWER BASE HIGH END
– Acoustic treatments by Artnovion
Analog stage:
Drive: SME 30/2
Arm: SME V
Cartridge: MIYAJIMA MADAKE
Phonostage: RCM THERIAA

Manufacturer: Vermöuth Audio
Prices
Vermöuth Reference RCA: 850$ /1m pair + 160$ additional 0,25m (pair)
Vermöuth Reference XLR: 1 520$ /1m pair + 275$ additional 0,25m (pair)

  1. Soundrebels.com
  2. >
  3. Vermöuth Audio Reference XLR

Vermöuth Audio Reference RCA & XLR

Opinia 1

Kiedy patrzymy na biało-czerwoną flagę, czy też orła w godle, to wiemy, że mówiąc możliwie lapidarnie „jesteśmy u siebie”. Jeśli jednak co nieco zapamiętaliśmy ze szkoły, pojeździliśmy po świecie, bądź interesujemy się weksylologią, to powinniśmy również mieć świadomość, iż podobne uczucie mają zamieszkujący część z ponad 17 000 wysp … Indonezyjczycy. Tak, tak. Niby dystans ponad 10 000 km dzielący Warszawę od Dżakarty, czyli teoretycznie ok.15 a tak po prawdzie z reguły ponad 20h podróży samolotem (brak rejsów bezpośrednich), wskazują na dwa zupełnie inne zakątki globu, lecz na potrzeby niniejszego tekstu postaram się wykazać, iż Polska i Indonezja mają ze sobą zdecydowanie więcej wspólnego, aniżeli tylko kolorystykę flagi i królewskiego ptaka w godle. Patrząc bowiem z naszego – audiofilskiego punktu widzenia, dla większości populacji homo sapiens wyroby klasy Hi-Fi i High-End, czy to z Polski, czy Indonezji, to ewidentna egzotyka. Przecież bazując na stereotypach Indonezja to wakacje marzeń – nurkowanie na jednych z najpiękniejszych raf koralowych, warany z wyspy Komodo, delfiny z Loviny, czy Wodospady Sekumpul, a Polska to Wałęsa, wódka i Chopin. Może i jest to zbyt daleko posunięte uproszczenie, ale proszę mi wierzyć, pomimo całej tej otoczki bycia „Mesjaszem narodów” rzeczywistość jest taka a nie inna i zamiast mieć do kogokolwiek pretensję za taki stan rzeczy nie ma co się zżymać, dziwić, czy rozpaczać, tylko zakasać rękawy i brać się do roboty, by ową sytuację zmienić. Na naszym „podwórku” pracę od podstaw w 2010 r. rozpoczął m.in. Łukasz Fikus, wprowadzając na światowe salony odsłuchowe urządzenia sygnowane marką Lampizator. A tymczasem dokładnie w tym samym roku …. na Bali, Hendri Ramli powołał do życia Vermöuth Audio. Przypadek? Dziwny zbieg okoliczności? Cóż, o ile miłośnicy wszelakiej maści teorii spiskowych mają tu pełne pole do popisu, to już ewentualne dywagacje pozostawię Państwa wyobraźni. Ze swojej strony jedynie dodam, że fakt wspomnianej przed chwilą zbieżności dat, wypłynął już po odsłuchach i niejako poza częścią merytoryczną niniejszego testu, a że „niechcący” potwierdził tezę o zaskakującym podobieństwie naszych krajów, to wypada się chyba tylko cieszyć, że przynajmniej wstępniak „spina” się pod względem logicznym. Żeby jednak tradycji stało się za dość i zachować chociażby pozory jako takiego porządku, warto byłoby wspomnieć o bohaterach niniejszej epistoły, czyli należących do topowej serii Reference interkonektów RCA i XLR, które to dotarły do nas bezpośrednio od producenta, gdyż w momencie publikacji tej recenzji Vermöuth Audio nie miał jeszcze polskiej dystrybucji.

Geneza powstania Vermöuth Audio również wydaje się dziwnie znajoma, gdyż początkowo Hendri Ramli prowadził salon audio i dopiero za namową swoich klientów całkowicie poświęcił się obecnej działalności. Mamy zatem dość podobny scenariusz do tego, o jakim wspomina kanadyjska ekipa stojąca za testowanym na naszych łamach przewodzie Luna Cables Rouge USB. Wróćmy jednak na Bali. Aktualna oferta Vermöuth Audio obejmuje pięć, lub sześć (w zależności od podziału) linii firmowo konfekcjonowanych, oraz dostępnych na metry (tzw. bulk) przewodów audio, trzy modele podstawkowych kolumn, minimalistyczny wzmacniacz zintegrowany, pełną paletę wtyków własnej produkcji a nawet stopki antywibracyjne i … przetwornik, znaczy się głośnik średnio-niskotonowy. Uczciwie trzeba przyznać, że to całkiem sporo, jak na jednoosobową (!!!) manufakturę. Warto też nadmienić, iż ceny podstawowych kabli głośnikowych, czyli modelu Serenade zaczynają się od …64$ za 1,8m kpl. a kończą na 1 520$ za będącym tematem niniejszej recenzji Referencem XLR, czyli zarówno początkujący, jaki doświadczony miłośnik dobrego brzmienia powinien znaleźć coś dla siebie.

Choć w przypadku Reference’ow obracamy się jeszcze na całkiem akceptowalnych, jak na audiofilskie standardy, pułapach cenowych, to sięgając po nie doświadczamy czegoś w rodzaju nader przyjemnego zaskoczenia przeradzającego się w pełni fizyczne poczucie, iż rzeczywiście mamy do czynienia z pełnokrwistymi, iście high-endowymi produktami, gdyż postrzegana wartość tytułowych przewodów zdecydowanie przekracza to, do czego zdążyła przyzwyczaić nas podobnie wyceniona konkurencja. Własnej produkcji, fenomenalne carbonowe korpusy wtyków, pozornie skromne i nieabsorbujące wizualnie opalizujące białe koszulki z dodatkowo naciągniętą ażurową czarną siateczką dają wyśmienity rezultat wzorniczy. Zero krzykliwości, zero usilnych prób złapania potencjalnego klienta za oko, za to skromnie, ale z klasą.
Dokonując czysto wirtualnej wiwisekcji wewnątrz indonezyjskich przewodów znajdziemy wiązki przewodów z miedzi UPOCC o zróżnicowanych średnicach i przekrojach w teflonowej izolacji, na którą nanoszone są kolejne powłoki PVC. Przykładowo w interkonekcie RCA mamy dwa przewody – jeden o przekroju 0,405 mm2 składający się z jednej żyły 0,28, ośmiu 0,165 i dwudziestu dwóch żył 0,10 i drugi, tym razem o przekroju prostokątnym (0,332 mm2). Dodatkową izolację stanowią separujące poszczególne żyły rurki PE wypełnione powietrzem. Całość jest następnie owijana taśmą PTFE, ekranem aluminiowo-mylarowo-miedzianym, plecionką z miedzi OCC, ponownie taśmą PTFE i płaszczem z PVC i dopiero taki „wrap” przyodziewany jest w zewnętrzny peszel.
Z kolei sama, wykonywana na obrabiarkach CNC, konfekcja to już zupełnie inny rozdział. Przykładowo w XLR-ach wtyki mają piny z miedzi tellurycznej pokrytej bezpośrednio rodem,  zakręcane RCA wykonano podobnie. Tak, dobrze się Państwo domyślają – to dokładnie ta sama jakość co w topowych Furutechach, czy Oyaide, więc już sam know-how i wkład materiałowy sprawiły, że do właściwych odsłuchów podchodziłem z niezwykle wygórowanymi oczekiwaniami.

Skoro już wspomniałem o oczekiwaniach, to i punkt odniesienia wydaje się nie bez znaczenia, wiec … proszę tylko zerknąć na dopiero co przez nas testowane jubileuszowe Siltechy Crown Princess & Prince 35 Anniversary a wszystko powinno stać się jasne. Krótko mówiąc tzw. zaistniałe okoliczności nie tylko Vermöuthom życia nie ułatwiły, co wręcz niejako już na samym starcie wymusiły granie na przysłowiową setkę, czyli ile tyko fabryka dała. Oczywiście pierwszy tydzień przeznaczyliśmy na obowiązkowa akomodację i ułożenie się w systemie, jednak nawet wyjęte prosto z pudełek i jedynie wstępnie wygrzane przez producenta „Indonezyjki” od pierwszych taktów ochoczo zakasały rękawy i wzięły się za robotę, dając nam jasny sygnał, iż zdają sobie sprawę z powagi sytuacji.
Niejako na wstępie chciałbym jedynie nadmienić, że mając do dyspozycji tytułowe łączówki zarówno w wersji RCA, jak XLR, oraz wyposażony w stosowne przyłącza mój dyżurny system już na etapie rozgrzewki doszedłem do wniosku, iż oba przewody charakteryzują się dokładnie takim samym brzmieniem, natomiast ewentualne różnice wnikają li tylko z tego, że zarówno Ayon CD-35, jak i Bryston 4B³ uparcie lepiej grają w połączeniu zbalansowanym. Dlatego też dalsze roszady ograniczyłem do toru analogowego, gdzie Vermöuthy RCA mierzyły się z Tellurium Q Silver Diamond.
No to najwyższy czas w końcu napisać jak Reference’y tak naprawdę grają, a grają na pierwszy rzut ucha wprost urzekająco. Wpinamy je w tor, włączamy ulubioną muzykę i zaczynamy się ciężko zastanawiać jak to możliwe, że po pierwsze do tej pory nie mieliśmy przyjemności z Vermöuthami a po drugie, że dawno nie spotkaliśmy się z tak fenomenalną relacją jakość/cena. Przesiadka z droższej konkurencji nic a nic nie boli, nie słychać, żebyśmy musieli godzić się na jakiekolwiek kompromisy i cieszyć się z jakiegoś aspektu kosztem innego. Tutaj wszystko jest na swoim miejscu i w dodatku w wyśmienitej jakości. Począwszy od oniryczno – cold wave’owego albumu „Migawka” Meli Koteluk, gdzie naturalne instrumentarium nader udanie przeplata się z elektronicznymi plamami utkanymi na konsolecie, a głos wokalistki swobodnie wędruje na wirtualnej scenie, skończywszy na czerpiącym pełnymi garściami z dobrodziejstw sporego aparatu orkiestrowego wydawnictwie „Symphonica” George’a Michaela. Dwa diametralnie inne światy, dwie zupełnie inne estetyki a nawet światy, bo z jednej dość skupiona w centrum kadru rodzima produkcja a z drugiej typowo symfoniczny rozmach, budzące respekt „teatralne” przestrzenie i konieczność oddania tak akustyki, jak i fizycznej obecności Michaela na scenie, o publiczności nie wspominając. Tymczasem Vermöuthy z zaskakująca łatwością i całkiem naturalnie spajały poszczególne elementy tej muzycznej układanki w nierozerwalną, koherentną całość a jednocześnie nie powodowały jej stężenia – nie blokowały możliwości wglądu do jej wnętrza i śledzenia poszczególnych partii. Zgodnie ze słowami samego Hendri’ego Reference’y „zostały tak zaprojektowane, by odtwarzać w najbardziej neutralny i możliwie wierny sposób to, co zostało zarejestrowane w studiu.” Co ciekawe nikt w firmie nie uważa, że ma wyłączność na jedynie słuszną prawdę, więc i owa neutralność, to pojęcie czysto subiektywne, dlatego też od razu dodają, iż dla Nich ww. pojęcie opiera się przede wszystkim na … muzykalności. I to jest właściwie najlepsza definicja topowych Vermöuthów. Mamy bowiem soczystość barw, niczym nieskrępowaną dynamikę zbudowaną nie tylko na sprężystym, nisko schodzącym basie ale i odpowiedniej energii średnicy, co jednak ciekawe bez sztucznego pompowania dźwięku delikatnym podbiciem przełomu średnicy i basu. Są przy tym bardziej wysycone od Tellurium Q Statement a jednocześnie mniej „hollywoodzko” spektakularne od Cardasów Clear Reflection XLR . Podobnie jest z wyższą częścią reprodukowanego pasma – intensywny, pulsujący życiem środek przechodzi w równie żywiołową górę i jeśli komuś w tym momencie zapala się pomarańczowa lampka, że mogą być problemy, to od razu uspokajam, że będą … o ile tylko system jest błędnie skonfigurowany i sam z siebie sypie ordynarnie podkreślonymi sybilantami. W przeciwnym, tak jak napisałem, wypadku góra będzie intensywna, rozświetlona, ale i wyrafinowana, a przy tym krystalicznie czysta, w związku z powyższym, czy to szeleszcząca na „Little French Songs” Carla Bruni, czy też drące się w niebogłosy Heidi Shepherd i Carla Harvey na „Lilith” Butcher Babies będą brzmiały … naturalnie. Ich głosy zostaną podane blisko, niejako zmaterializują się w naszej odsłuchowej przestrzeni, a my wreszcie poczujemy jak to jest, gdy ulubiony artysta jest na wyciągnięcie ręki.

Mamy zatem do czynienia z niezwykle oryginalnym a zarazem organicznym zespoleniem mocy i wyrafinowania. Śmiało można uznać, iż interkonekty Vermöuth Audio Reference są tym wśród audiofilskiej metalurgii, czym pochodząca nomen omen z Indonezji kawa Kopi luwak (i bynajmniej nie chodzi o nad wyraz istotny udział niejakiego Łaskuna muzanga (Paradoxurus hermaphroditus) w procesie jej pozyskiwania) dla złotouchych smakoszy, z tą tylko różnicą, że za zdecydowanie mniej zaporową cenę i zamiast być łagodniejszymi od pozostałych gatunków kawy, znaczy się innych przewodów, są urzekająco muzykalne, intensywne a zarazem rozdzielcze. Ale zaraz, skoro Vermöuthy są takie wyjątkowe pod względem brzmieniowym a jednocześnie zdecydowanie mniej drenują kieszeń wymagających nabywców, to może jednak nie są synonimem Kopi luwak, lecz nadal pozostając w segmencie speciality, pochodzącą z najlepszych panamskich plantacji odmianą Geisha o kwiatowo-brzoskwiniowych nutach? Nie czas jednak i nie miejsce na dywagacje natury kulinarnej, lecz odkąd ze względu na ciśnienie z bólem serca musiałem ograniczyć spożycie ww. płynnych delicji z ośmiu espresso doppio dziennie do jednego … tygodniowo, uwielbiam tego typu eksploracje a kontakt z przewodami Vermöuth Audio nie dość, że okazał się nad wyraz udany, to w dodatku nie mając żadnych skutków ubocznych pozawalał na praktycznie nielimitowaną ich „nauszną konsumpcję”.
Krótko mówiąc moja gorąca rekomendacja i delikatna wskazówka dla wszystkich tych, dla których High-End kojarzy się z najwyższą jakością dźwięku i wykonania a nie sztucznie pompowanymi cenami. Jeśli jeszcze nie mieliście Państwo przyjemności ze specjałami autorstwa Hendri’ego Ramli, to lepiej jak najszybciej nadróbcie zaległości, bo coś czuję w kościach, że lada moment będzie o nich naprawdę głośno.

Marcin Olszewski

System wykorzystany podczas testu:
– CD/DAC: Ayon CD-35 (Preamp + Signature)
– Odtwarzacz plików: Lumin U1 Mini
– Selektor źródeł cyfrowych: Audio Authority 1177
– Gramofon: Kuzma Stabi S + Kuzma Stogi + Shelter 201
– Przedwzmacniacz gramofonowy: Tellurium Q Iridium MM/MC Phono Pre Amp
– Końcówka mocy: Bryston 4B³
– Kolumny: Dynaudio Contour 30
– IC RCA: Tellurium Q Silver Diamond
– IC XLR: LessLoss Anchorwave; Organic Audio; Amare Musica
– IC cyfrowe: Fadel art DigiLitz; Harmonic Technology Cyberlink Copper; Apogee Wyde Eye; Monster Cable Interlink LightSpeed 200
– Kable USB: Wireworld Starlight; Goldenote Firenze Silver; Audiomica Laboratory Pebble Consequence USB; Fidata HFU2
– Kable głośnikowe: Signal Projects Hydra
– Kable zasilające: Furutech FP-3TS762 / FI-28R / FI-E38R; Organic Audio Power + Furutech CF-080 Damping Ring; Acoustic Zen Gargantua II; Furutech Nanoflux Power NCF
– Listwa zasiilająca: Furutech e-TP60ER + Furutech FP-3TS762 / Fi-50 NCF(R) /FI-50M NCF(R)
– Gniazdo zasilające ścienne: Furutech FT-SWS(R)
– Platforma antywibracyjna: Franc Audio Accessories Wood Block Slim Platform
– Przewody ethernet: Neyton CAT7+; Audiomica Laboratory Anort Consequence
– Stolik: Rogoz Audio 4SM3

Opinia 2

W dzisiejszych czasach oczywistym jest, iż umiejętne wykorzystywanie internetu jawi się jako jeden z ważniejszych elementów promocji prowadzonego biznesu. Przecież każdy, nie przebierając w słowach „głupek” wie, że dzięki niemu przynajmniej w teorii, wielki świat dla każdego z nas stoi otworem. Niestety, jak wspomniałem, to jest jedynie ogólna teoria, gdyż często wydawałoby się oczywista oczywistość, czyli z pozoru proste brylowanie w necie w poszukiwaniu zainteresowania potencjalnych klientów, bez względu na włożone wysiłki nie przynosi spodziewanych efektów. Czas mija, a mimo wkładania w taką działalność sporego wysiłku, na naszym froncie nic specjalnego się nie dzieje. Owszem, drobne postępy są zauważalne, ale na przełom zazwyczaj trzeba trochę poczekać. Jaki cel ma powyższy wywód? Otóż bardzo prosty. Od początku naszej zabawy w prowadzenie opiniotwórczego portalu o tematyce audio walczyliśmy jak lwy o jak największy rozgłos w tak zwanym audiofilskim świecie. I gdy już od dość dawna mamy sporą rzeszę zagranicznych czytelników, to dopiero ostatnimi czasy udaje nam się nawiązywać kontakty z pozbawionymi przedstawicielstw w naszym kraju (przynajmniej do momentu testu) producentami. O kogo chodzi? Pierwszym była niemiecka marka VIABLUE, zaś kolejnym, jest nasz dzisiejszy punkt zainteresowań. Czyli? Otóż miło mi poinformować, iż w ostatnim czasie udało nam się dogadać temat z indonezyjskim producentem okablowania Vermöuth Audio, który na pierwszy recenzencki ogień własnym sumptem wystawił do walki dwa kable sygnałowe z topowej serii Reference i to zarówno w wersji RCA, jak i XLR.

Idąc za uzyskanymi od producenta informacjami wsad materiałowy, czyli w tym przypadku miedź UPOCC zaimplementowano według własnej specyfikacji. Mianowicie mamy do czynienia z plecionką wielu cienkich drucików o różnej średnicy i przekroju. Te zaś ubrano w kilka warstw teflonu, a z zewnątrz przystrojono w przyjaźnie odbieraną przez nasze organy zarządzania wizją, przełamaną krzyżującymi się cienkimi czarnym paskami, białą plecionkę. Ale to dopiero początek wizualnej orgii. Otóż drogą przyciągania naszego wzroku podążają również wykorzystujące w swej zewnętrznej warstwie włókno węglowe wtyki RCA i XLR. Jeśli chodzi o sprawy ewentualnego pozycjonowania konstrukcji z serii Reference za szafką ze sprzętem audio, dla ewentualnych zainteresowanych mam dobrą wiadomość. Może nie przelewają się przez palce jak rozgotowane spaghetti, ale nie są również bardzo sztywne, co według mnie nikomu nie sprawi problemów aplikacyjnych w nawet najcięższych „zaszafkowych” warunkach. Na koniec tego akapitu ostatnia ważna informacja. Nie wiem, czy się zdziwicie, czy nie, ale znając mocno rozwinięty rynek podróbek producent w dbałości o potencjalnego klienta do swoich kabli dostarcza stosowny certyfikat oryginalności Do tego kontynuując temat wzrokowego lokowania produktu każdą z żył z osobna (plus i minus) umieszcza w nadającym produktowi posmaku wykwintności lnianym woreczku, a na koniec całe sygnałowe puzzle pakuje do stosownych kartonowych pudełek.

Ok. Znacie historię pojawienia się kabli sygnałowych Vermöuth Audio na naszym portalu. Zapoznaliście się z grubsza z ich budową i wyglądem. Zatem przyszedł czas na kilka zdań o wartościach sonicznych. A zapewniam, te biorąc pod uwagę ich cenę, są nader ciekawe, a pokusiłbym się o stwierdzenie, że nawet zjawiskowe. Dlaczego? Otóż w pewnym sensie łączą trochę wodę z ogniem. O co chodzi? Zazwyczaj, gdy dodajemy przekazowi muzycznemu odrobinę soczystości, natychmiast cierpią na tym wysokie tony. To naturalnie jest mniej odczuwalne w miarę wspinania się po szczebelkach hierarchii jakości danej marki, ale niestety zazwyczaj owa równowaga osiągana jest na zbyt wysokich poziomach cenowych dla zwykłego Kowalskiego. Tymczasem w przypadku ocenianych kabli Vermöuth Audio mamy do czynienia ze stosunkowo tanimi w zderzeniu z najlepszymi na rynku konstrukcjami. O dziwo zwiększenie masy dźwięku nie powoduje uczucia utraty oddechu słuchanej muzyki. Pojawia się niezbędne do odpowiedniego pozycjonowania przekazu w zakresie soczystości na przełomie środka z basem wypełnienie, ale nadal przy pełnej współpracy z witalnymi wysokimi tonami. Prezentacja zyskuje na ogólnej energii wybrzmiewania, nie tracąc przy tym nic a nic z tak ważnej dla każdego rodzaju muzyki lekkości jej podania. Nic nie wychodzi przed szereg w poszukaniu poklasku, a jedynie nasączone jest dźwięcznymi alikwotami, a to potrafią tylko nieliczni. Każda, dosłownie każda, płyta od ciężkiego rocka lat siedemdziesiątych do uduchowionego Baroku swoją napowietrzoną prezentacją sprawiały, że chciało się wysłuchać jej do samego końca. I nie było znaczenia, czy w napędzie lądował dość niedawno wydany folk-metal spod znaku Svansevit Schuttenbach, czy profesor muzyki dawnej Jordi Savall, za sprawą przepuszczenia sygnału audio przez tytułowe druty od źródła po końcówkę mocy muzykę śmiało można było określić jako kojącą moje stargane życiem ego audiofila. Pracujące w dolnych i środkowych rejestrach instrumenty odwdzięczały się odpowiednią majestatycznością, ale z zarezerwowanym dla ich czytelności pakietem informacji, Zaś wszytko co działo się na górze, mimo wspomnianego rozświetlenia sceny ani razu, posługując się nomenklaturą fotograficzną, nie doprowadziło do tak zwanego przepalenia kadru. Wszystko zadziwiająco trafiało w punkt. Słodzę? Bynajmniej. Owszem, dla miłośników szybkości, postawienie na dodatkową masę może powodować delikatne zwolnienie tempa narastania sygnału, ale pamiętajcie, ja w pakiecie startowym mam wpisane dobre wysycenie, a mimo to uwzględniając powyższe nic a nic strasznego się nie stało. Ot, muza nabrała dodatkowej, często oczekiwanej dostojności. I tyle.

Chciałbym, żebyście mnie dobrze odebrali. Tytułowe kable nie są może przysłowiowym ósmym cudem świata, tylko zaskakująco ciekawą ofertą na swoim, dumpingowo nieadekwatnym do oferowanych walorów sonicznych, pułapie cenowym. A czy się wpiszą w daną układankę, zależeć będzie od wielu czynników. Jakich? To zależy. Ja jedno mogę powiedzieć na pewno. U mnie, czyli w już wysyconym zestawie, nie miałem najmniejszych problemów z utrzymaniem brzmienia na zjawiskowym, bo gęstym, ale przy tym swobodnie zrealizowanym w moim pokoju w zakresie szerokości i głębokości wirtualnej sceny muzycznej poziomie. To zaś sugeruje, że potencjalna porażka jest możliwa jedynie w przypadku wcześniejszej całkowitej ignorancji poziomu wysycenia zestawu przez potencjalnego właściciela. Jeśli nie przekroczyliście zdroworozsądkowego punktu „G” muzykalności swojej układanki, seria okablowania Reference marki Vermöuth Audio ma bardzo duże szanse na wyparcie z zestawu dotychczasowych, konkurencyjnych łączówek. Jest tylko jedna bariera. Jaka? Musicie osobiście się z nimi zmierzyć. Ja nakreśliłem ich walory, a Wam pozostało tylko to potwierdzić.

Jacek Pazio

System wykorzystywany w teście:
– źródło: transport CEC TL 0 3.0, przetwornik D/A Reimyo DAP – 999 EX Limited TOKU
– przedwzmacniacz liniowy: Robert Koda Takumi K-15
– końcówka mocy: Reimyo KAP – 777
Kolumny: Trenner & Friedl “ISIS”
Kable głośnikowe: Tellurium Q Silver Diamond, Statement
IC RCA: Hijri „Million”
XLR: Tellurium Q Silver Diamond
IC cyfrowy: Harmonix HS 102
Kable zasilające: Harmonix X-DC 350M2R Improved Version, Furutech NanoFlux NCF Furutech DPS-4 + FI-E50 NCF(R)/ FI-50(R), Hijiri Nagomi
Stolik: SOLID BASE VI
Akcesoria:
– antywibracyjne: Harmonix TU 505EX MK II, Stillpoints ULTRA SS, Stillpoints ULTRA MINI
– platforma antywibracyjna SOLID TECH
– zasilające: Harmonix AC Enacom Improved for 100-240V
– akustyczne: Harmonix Room Tuning Mini Disk RFA-80i
– listwa sieciowa: POWER BASE HIGH END
– panele akustyczne Artnovion
Tor analogowy:
– gramofon:
napęd: SME 30/2
ramię: SME V
wkładka: MIYAJIMA MADAKE
przedwzmacniacz gramofonowy: RCM THERIAA

Producent: Vermöuth Audio
Ceny
Vermöuth Reference RCA: 850$ /1m kpl. + 160$ za dodatkowe 0,25m (kpl.)
Vermöuth Reference XLR: 1 520$ /1m kpl. + 275$ za dodatkowe 0,25m (kpl.)