Tag Archives: Virtuoso S


  1. Soundrebels.com
  2. >
  3. Virtuoso S

AudioSolutions Virtuoso S English ver.

Link do zapowiedzi (en): AudioSolutions Virtuoso S

Opinion 1

We already had the pleasure of meeting the tested brand a few times before. And despite those meetings being very pleasant, for some reason our contacts severed about five years ago. And, frankly speaking, the reason does not really matter. What does matter however, is that the brand fares very well on the international market, what means, that it did not sleep through the mentioned five years, but used it to broaden its portfolio, and most probably, also improving the sonic abilities of the proposed products. This is the reason, that when we received a proposition of having a look at one of the newest models, we immediately made arrangements to have them delivered to our listening room. Taking into account our earlier encounters, we were waiting impatiently, but finally they arrived, and we can now have a closer look at the Lithuanian floor standing loudspeakers AudioSolutions Virtuoso S, which are distributed in Poland by the Sopot based Premium Sound.

The looks, and in particular the dimensions, and the multiple drivers packed in the chassis of the Lithuanian speakers suggest, that we are dealing with typical High End here. Those are 110 cm high and weighing about 50 kg, three way, floor standing speakers, here in metallic blue. The cabinet of the Virtuoso S, in its transversal cross-section resembles a variant of a lute, what means, that each of the cabinet walls is in fact curved, what combats standing waves inside the enclosure. Interesting is the splitting of the side walls with a vertical separator, connecting the top with the oversized plinth, supporting the whole on soft feet. The front baffle houses four, slightly recessed drivers. Looking from the bottom, the manufacturer implemented two bass drivers, above them, in a black mold, a tweeter and a midrange driver on top. A look at the back shows, that they are quite packed too, as on the bottom we have a double wire terminal, then two bass-reflex ports and in the middle a knob, which sets the modes of the cross-over. According to the manufacturer, we have three options. The first one selects maximum clarity with a grandiose virtual stage. The second one is dedicated to accommodate loads like rock music and similar. Finally the third one should best fit musical styles based on quietness and emotion. During the tests, where I tested all options of course, I chose the second setting, as it turned out to be most universal, of course with my stereo system.

The first very positive aspect I remembered from the test, interestingly enough, was saturated sound, with great rhythm and energetic bass. This is really the most important idea of how those speakers sound, something I always liked very much in my journey of advanced audio. Clearly, even given such approach, there should be no thickening of the phrases reaching my ears, no overburn of the sound. And I must say with joy, that the constructors of the Virtuoso S were able to avoid this hurdle easily. Yes, the music pulsated all the time with a strong midrange and well built base, but such presentation was aided with tremendous treble. Those were no needles and pins scavenging around detached from the rest of the sound, but slightly golden and calm, yet absolutely capable of creating a well aired musical event. And you need to remember which cross-over mode I selected – the one dedicated to high loads, with some restraints put on the upper part of the spectrum, so you can unleash more into the music with a simple turn of the knob. Of course those are not the only assets of the tested speakers, as due to the nice, contoured body of the sound, the generated virtual sound sources were easily defined, what translated into a very readable 3D spectacle on a wide and deep stage.
This was fantastically shown by the disc “White Night” by Stephan Micus. This is a splendid mix of very niche instruments, yet very talkative in their sound – duduk and kalimba. Hearing the very saturated, very “damp”, wooden wind instrument in a conversation with the colorfully vibrating kalimba, I could not stop listening and I was inhaling the fullness of long decays of the mentioned instruments, that I did not notice, when this quite exotic, in terms of presented music, album ended. I must confess, that I did not expect this result of Lithuanian craftsmanship to perform so well, so I was really surprised. So I had no choice than confront the tested speakers with heavier music, in the form of “Machine Head” by Deep Purple. In this case the result was similar to the one I got using more soul soothing music. Strong guitar riffs, fullness of the vocals of the frontman, and everything backed with strong drums and percussion showed, that even with recordings of mediocre quality, a system which is even only slightly musical, may bring a lot of joy to the listener. Of course compared to speakers emphasizing on attack and speed, the event in my room was slightly less expressive, but assure you, only slightly, yet with tons of pleasure. For me this was bulls-eye, because I prefer to listen to music from that era in this version, rather than the tiring, shrill version caused by bad mastering. It was still emotional, but more physiological, smoother and juicier, something that should have been done by the sound engineer and was not.
Finally a few sentences about electronic music. In this case I used “Exciter” by Depeche Mode to test the Lithuanian speakers. This confrontation, to be frank, was half on half, depending on what your preferences are. On one hand, the support of bass and midrange phenomenally fulfilled the expectations of the musicians in terms of low notes, murmurs and almost seismic passages. Also the vocals gain on that, being very readable, and thus well-articulated. But when I looked closer at the top registers, sometimes, not every time, I missed the ruthlessness of destroying my ears. On one hand that was nice, as do not like brutal attacks on my hearing, but in absolute terms, it was less aggressive. Of course you could re-balance the whole into perceiving real pain and forget about what I am talking, using an appropriate set of cables. But I am trying to show you, how those speakers fare with different kinds of music, using one configuration, so I could not go around mentioning that. But again, you should filter my observations through your preferences and the electronics you own, as I have tuned my set with a slight emphasis on saturation, while a neutral system, might place the accents in different spots, what would nullify the nuances observed by me.

As you can see, the AudioSolutions Virtuoso S from Lithuania showed, that they are no stranger to musicality. This of course had its impact on how the upper notes were created in aggressive musical endeavors. But I remind you, for the tested speakers this was not an issue, as the manufacturer implemented a knob on their backs, which allows to change the modes of the cross-over from sharp, through balanced to a golden honey one. This makes the tested heroes capable of fitting into even very demanding systems. This leaves me no choice, than to a very honest recommendation to all music lovers, especially those on a road crossing, to test them out in their own rooms and systems. If it will be a success, the selectable modes of the cross-over will make you resist further changes for years. And what should you expect more?

Jacek Pazio

Opinion 2

Our today’s publication is the best proof, that human memory is very unreliable and time moves at incredible speed, a speed you cannot really keep up without losing your breath. Am I exaggerating? Not really, as I was quite certain, that we keep an eye on things happening, and something like loudspeakers AudioSolutions, designed by Gediminas Gaidelis, are regular guests in our reviews. Yet already last year’s Audio Video Show proved, that our idea is, delicately speaking, not really conform with reality. I am of course talking about the presentation prepared by Premium Sound and 4HiFi on the PGE Narodowy Arena, where Virtuoso M sounded very well with the Shanling A600 monoblocks and a Line Magnetic LM-512CA preamp. That presentation resulted in our declaration, that we would like to test those speakers, so we immediately started to arrange logistics. So everything should be fine now. But when the emotions related to unboxing the slightly smaller Virtuoso S faded away and we looked at the calendar, it turned out, that from the last review of the Lithuanian speakers almost five years have passed. Yes, yes, precisely in December 2015 we publish our observations gathered during the listening session of the monumental Vantage. So without further ado, and not prolonging the absence of the AudioSolutions in our listening room, I am inviting you to read on.

Already the budget Rhapsody 80 and the larger Rhapsody 130 showed, that for Gediminas Gaidelis, the owner and main designer of the brand, the idea of loudspeaker does not equal the “boring”, rectangular shape, that dominates the market. This was further strengthened with the Vantage, where Mr. Gaidelis could try whatever he wanted, while the accountants did not interfere. It is similar with the Virtuoso S, which strain the wallet less, and are smaller than the big predecessors, but still catch the eye with their shape and bold color schemes. So let us start with what we can see, the colors. As standard we can order pearl white, silver grey, zinc grey and black, but true choice starts with custom varnishes like British Racing Green, Glacier blue, gold, Lemon and the supplied Ice blue, with the top, plinth and a few inserts finished in grey polyurethane varnish with coal power, which results in a rough, clearly palpable structure. The shape of the cabinets brings to mind a cubistic variant of commonly used lute. But it is worth to notice, that what we see is only the exterior shell, as the Virtuoso have a proprietary solution, “a box in a box”, something like a loudspeaker variant of the Russian matryoshka, where one cabinet is placed over another. The internal one is made from HDF and has lots of reinforcements, while the external one is made from classic MDF. The whole construct gains stiffness, and due to the sandwich structure, it eliminates parasite resonances, which can impair the function of the drivers. Talking about the drivers – on the front baffle we will find a 3cm silk dome tweeter placed in a small tube (waveguide), a 13.2cm midrange and two 16.5cm woofers with cellulose pulp membranes.
Even more interesting is the narrow back of the speakers, where besides the double WBT Nextgen loudspeaker terminals, which allow bi-wiring or bi-amping, and double bass-reflex ports, we will see a non-conventional solution, a massive, three position knob, which selects the mode of sound. Ergonomically this is a much more convenient solution than the “phone central” of the Vantage. The listener can select between the Balanced setting – emphasizing on cleanness and spaciousness, Moderate – dedicated to long-distance listening and Enhanced, which underlines the details. Additionally, instead of simple jumper cables or filters, the manufacturer decided to enhance appropriate sections of the cross-over. This has quite obvious implications, as despite seeming ease to drive (91.5dB/4Ohm) powerful solid state power amplifiers are needed to drive them properly.
And one more small, but very defining item. The manufacturer really cares about their own products, and you can see that from the really armored enclosure, the Virtuoso are delivered in. Instead of cardboard boxes, we get massive trunks from plywood and chipboard, which can easily withstand the trouble of handling them by courier companies. This is the reason, that when you decide for the Virtuoso, you should be prepared – having a fully loaded electric screwdriver handy, as you will need to unbolt all side walls and someone to help you carry, each 50kg speaker has additional 30kg of packaging material on it.

Taught by experience gained during the test of the Vantage I treated the configuration part very seriously, so without any experiments most of the listening tests were conducted using the Gryphon Mephisto, an amplifier, which you certainly cannot blame for having low power of current. As the time needed for burning-in was handled by Jacek, during the test I have noticed no changes in the sound of the Lithuanian speakers. Now regarding their sound, I can say, that the Virtuoso steer around the stereotypes attributed to large speakers. Usually, when looking at quite large speakers, having 1.13m height and more than half a meter of depth, you expect adequate, rather spectacular, Hollywood-like presentation – with lots of bass. Yet the AudioSolutions are playing in a very linear and refined way. Initially you can have the impression, that the scale of the sound offered are maybe not small, but not living to our expectations. Only after a while we realize, that everything is OK, and it is just us, who need to get our heads around and stop looking at them from the perspective of enlarged sound sources and blown out sound stage, as this is completely wrong. Here everything was accurate, exactly as it should. This can be easily seen with small, chamber ensembles, where all departures from the known master are obvious and indisputable. Let us take as an example the extremely moody album “Soulmotion” by Natasa Mirkovic and Nenad Vasilic, only vocals and double bass. Too little too boring? Not at all, but let me warn you, this is not elevator music, that is filling annoying silence or is just a background. Absolutely not. Here the silence is playing, it is a very important element of the artistry, being not only the adhesive, gluing together the vocalist and musician picking the strings of the “overgrown violin”, but in fact the third musician. Mirkovic is standing close to us, her voice is smooth and warm, but incredibly strong, not by being forced, but by natural predisposition and great schooling, including opera. In absolute categories we should add, that it is a bit boosted emotionally and more natural than neutral, but I like this kind of aesthetics best, so I will not qualify it as any flaw, but rather a characteristic of the Lithuanian loudspeakers. On the other hand the double bass enchants with deep passages and equally “analog” timbre, with slightly thickened contours of the individual sounds, however without losing their definition or readability.
The mentioned way of sounding does not interfere with listening to much more complicated and effect loaded positions. The dark, thick and very disturbing in soundtrack of “Underworld” by Paul Haslinger sounded very convincing. Electronic scrapings, creaks and truly infrasound murmurs built the multilayered background very suggestively, brilliantly corresponding with modifying vocals (“Red Tape”) never falling into boring monotony.
And here I will allow myself a small digression caused by the, quite obvious, dissonance between what we see and what we hear. It is about the fact, that the Virtuoso look very modern, if not to say futuristic, in the eye catching colors, belonging to the Hi-Tech camp, while in terms of sound, they are much closer to the “paper” classics, which place the hedonistic pleasure of listening far above laboratory precision. This does not mean that everything is put on the midrange, but its assets are underlined and it is homogenously and very seamlessly connected to both ends of the sound spectrum.
You cannot complain about any shortcoming in the bass and treble range, what was very clearly shown by the album “Walk the Sky” by Alter Bridge, which, delicately speaking, is not very quiet. Guitar riffs pierced the air as they should without any veiling, the cymbals also never lacked any shine. With a lot of satisfaction I noted, that the granularity and offensiveness, which irritated any listener usually, evolved in the direction of gold plated smoothness and palpability. The difference was seemingly small, but after long hours of listening, it could not be overestimated. I will forgo the fact, that due to my musical preferences I used a very limited choice of discs I could call “audiophile”, so I very often explored the “Moderate” profile of the speakers, which made the speakers concentrate mostly on proper reproduction of dynamic and emotional aspects of the recordings and not on trying to show how bad a job the sound engineers did. Please believe me, that even the thirty years old “Rust in Peace” by Megadeth could claim having something in the form of juiciness and euphonia, assets, which are usually not expected from this disc. Magic? Rather an ability of the speakers to certain repertoire and the expectation of the listener. Additionally this is a wonderful proposition for all those, who have obsessive compulsive disorder, and audiophilia nervosa, already after a few weeks from buying new gear, or talking straight, they start immediately searching again. Having the Virtuoso we have a true 3 in 1. Because having one pair of speakers we have three similar, yet someway different, points of view. And that without juggling with power, antivibration accessories, cables and all that, what causes all those, who usually laugh at such things, to begin ranting. I do not know how you see it, but for me this is bulls-eye and mating water with fire. Orthodox purists will chose one setting, that fits best their system and beloved repertoire, forgetting about it later on, while the rest of the population will just turn it according to their needs, situation and whim.

I am not sure, if the manufacturer and the Polish distributor will like what I am going to write now, but … when looking for high-end loudspeakers for years, with what I mean such speakers, which will not annoy me once the emotions and first delight fade away, I would suggest to start exploring the AudioSolutions portfolio from the Virtuoso S, and not the Vantage. Please note however, that I am basing this on my experience from before the “5th anniversary” version, but with aggressive, based on drive and mad tempos music, the currently tested loudspeakers were much closer to my personal taste and expectations. The “small” Virtuoso have musicality and sound in a noble way, but attached to a potent amplifier, they have no restraints in bashing us into our listening seat, or drill our head with a fierce riff, when it is needed. Still they allow us to ease down with our beloved music and that without discrediting less well recorded material, or without trying to catch our attention at all cost.

Marcin Olszewski

System used in this test:
– CD transport” CEC TL 0 3.0
– DAC: dCS Vivaldi DAC 2.0
– Reference clock: Mutec REF 10
– Reclocker: Mutec MC-3+USB
– Shunyata Research Sigma CLOCK
– Shunyata Sigma NR
– Preamplifier: Robert Koda Takumi K-15
– Power amplifier: Gryphon Audio Mephisto Stereo
– Loudspeakers: Dynaudio Consequence
– Speaker Cables: Tellurium Q Silver Diamond
– IC RCA: Hijri „Million”, Vermouth Audio Reference
– IC XLR: Tellurium Q Silver Diamond
– Digital IC: Harmonix HS 102
– Power cables: Harmonix X-DC 350M2R Improved Version, Furutech NanoFlux NCF Furutech DPS-4 + FI-E50 NCF(R)/ FI-50(R), Hijiri Nagomi; Vermouth Audio Reference Power Cord
– Table: SOLID BASE VI
– Accessories: Harmonix TU 505EX MK II, Stillpoints ULTRA SS, Stillpoints ULTRA MINI, antivibration platform by SOLID TECH, Harmonix AC Enacom Improved for 100-240V, Harmonix Room Tuning Mini Disk RFA-80i
– Power distribution board: POWER BASE HIGH END
– Acoustic treatments by Artnovion
Analog stage:
Drive: SME 30/2
Arm: SME V
Cartridge: MIYAJIMA MADAKE
Phonostage: RCM THERIAA
Step-up: Thrax Trajan

Distributor: Premium Sound
Manufacturer: AudioSolutions
Price: 81 000 PLN

Technical details
Frequency response (in-room environment): 26-30000 Hz
Sensitivity: 91.5 dB @ 2.83V 1m
Impedance: nominal 4,0 Ω
Crossover frequency: 500 Hz; 7000 Hz
Nominal power handling: 130 W rms
Maximum unclipped power handling: 260 W
Dimensions (HxWxD): 1130mm x 391mm x 547mm; 44.4 x 15.4 x 21.5in
Weight: 50 kg/100 lbs each

  1. Soundrebels.com
  2. >
  3. Virtuoso S

AudioSolutions Virtuoso S

Link do zapowiedzi: AudioSolutions Virtuoso S

Opinia 1

Z tytułową marką mieliśmy przyjemność spotkać się już kilka razy. I mimo, że były to ciekawe starcia, ze znanego sobie li tylko powodu około pięciu lat temu nasz recenzencki kontakt nagle się urwał. Jaki był tego powód, w praktyce nie ma najmniejszego znaczenia. Za to znaczenie i to bardzo duże mam fakt, że marka nadal świetnie radzi sobie na międzynarodowym rynku, co oznacza, iż minionego czasu nie przespała, tylko wykorzystała na konsekwentne rozwijanie swojego portfolio, a co za tym idzie z dużą dozą pewności również poprawianie walorów sonicznych znajdujących się w nim konstrukcji. Dlatego też gdy podczas niezobowiązującej pogawędki padło pytanie w sprawie przyjrzenia się jednemu z najnowszych modeli, bez dłuższego namysłu, naturalnie biorąc pod uwagę wcześniejsze starcia, z dużymi oczekiwaniami ustaliliśmy termin takowego wydarzenia. Takim to sposobem na dzisiejszym recenzenckim tapecie wylądowały pochodzące z Litwy kolumny wolnostojące AudioSolutions Virtuoso S, których dystrybucją na naszym rynku zajmuje się stacjonujący w Trójmieście Premium Sound.

Aparycja, a w szczególności wymiary i wielodrożność pięknych Litwinek sugerują, iż w tym przypadku mamy do czynienia z typowym przedstawicielem High Endu. To osiągające ponad 110 centymetrów wysokości, mogące pochwalić się około 50 kg wagą, trójdrożne, w wersji testowej wykończone w metalicznym błękicie kolumny podłogowe. Obudowa Virtuoso S w przekroju poprzecznym jest wariacją na temat sławetnej lutni, co jasno daje do zrozumienia, że każda ścianka jest mniejszym lub większym łukiem, co oprócz nadania bryle fajnego kształtu, pozwala na skuteczną walkę z wewnętrznymi falami stojącymi wewnątrz skrzynki. Ciekawostką tego modelu jest fakt przedzielenia bocznych ścianek scalającą dwuczęściową obudowę w jedną całość, pionową kształtką i skonsolidowanie całości od góry licującą z nimi czarną nakładką, a od dołu wystającą poza ich obrys, przez to poprawiającą stabilność na podłożu grubą podstawą kolumn z miękko sadowiącymi je na podłodze stopami. Na froncie znajdziemy cztery lekko zagłębione przetworniki. Patrząc od dołu konstruktor zaaplikował dwa głośniki basowe, nieco powyżej w czarnej kształtce wysokotonowy i tuż nad nim średniotonowy. Jeśli chodzi o plecy, te swoją wielozadaniowością nie odstają od awersu nawet na cal, bowiem począwszy od zaimplementowanej nad podłogą kształtki z podwójnymi terminalami przyłączeniowymi, tuż nad nimi również zdublowanymi otworami bass refleks, mniej więcej w połowie ich wysokości oferują dodatkowo pokrętło regulacji trzech sposobów pracy zwrotnicy. Idąc za informacjami producenta w pierwszej kolejności mamy do dyspozycji opcję maksymalnej czystości przetwarzania dźwięku ze zjawiskową wirtualną sceną. W drugiej nastawy dedykowane maksymalnym obciążeniom kolumn w stylach rockowych i tym podobnych. Zaś w trzeciej propozycję dedykowaną muzyce opartej o wyciszenie, a przez to wzbudzającej w nas najgłębsze emocje. Ja podczas testów, naturalnie po sprawdzeniu wszystkich możliwości, w oparciu o posiadany zestaw docelowo wybrałem ustawienie środkowe, które w testowej konfiguracji okazało się być najbardziej uniwersalnym.

Pierwszy bardzo pozytywny aspekt jaki zapamiętałem z opisywanego testu, to ciekawe, bo w estetyce nasycenia, z dobrą motoryką energetycznego basu granie. To jest gówna myśl przewodnia tych konstrukcji, co w swojej drodze przez zaawansowane audio w pewien sposób osobiście zawsze hołubię. Naturalnie mimo takiego postawienia sprawy nie może być mowy o powodującym otyłość dobiegających do moich uszu fraz nutowych, zbytnim przegrzaniu przekazu. Na szczęście z przyjemnością stwierdzam, producentowi Viruoso S z łatwością udało się tego uniknąć. Owszem, muzyka cały czas tętniła mocnym środkiem pasma i dobrą podbudową niskich rejestrów, jednak w sukurs takiej prezentacji szły wysokie tony. Tylko nie brylujące w eterze w szkodliwym oderwaniu od reszty pasma szpilki, a lekko złotawe i mimo pewnego spokoju bez problemu potrafiące wykreować między kolumnami napowietrzony przekaz muzyczny. A przecież należy pamiętać, iż na czas testu wybrałem opcję dla mocnych obciążeń zwrotnicy z pewnymi ograniczeniami najwyższego rejestru, zatem dodatkową szczyptę jego rozmachu można było tchnąć w muzykę dosłownie jednym kliknięciem przełącznika na tylnym panelu kolumny. Oczywiście to nie jedyne zalety opiniowanych konstrukcji, gdyż dzięki fajnemu, co ciekawe konturowego body generowanego dźwięku źródła pozorne z łatwością określały w eterze swoje kształty, a to natychmiast przekładało się na kreowanie czytelnego spektaklu 3D na szerokiej i głębokiej scenie muzycznej.
Wręcz fantastycznie unaoczniał, a raczej „unauszniał” przywołane niuanse krążek Stephana Micusa „White Night”. To jest świetny miks bardzo niszowych instrumentów. Jednakże na tyle wymownych w swym brzmieniu – duduk i kalimba, że usłyszawszy tak świetnie nasycony, wręcz ociekający wilgocią, drewniany dęciak w rozmowie z kolorowo rozwibrowaną kalimbą, nie mogłem oderwać się od słuchania i napawając się pełnią długotrwałych wybrzmień wspomnianych generatorów dźwięku, nie wiadomo kiedy dotrwałem do końca tego dość egzotycznego, jeśli chodzi o materiał muzyczny, krążka. Przyznam szczerze, nie spodziewałem się tak dobrego występu litewskiej myśli technicznej, a zaliczyłem mówiąc kolokwialnie, przysłowiowy opad szczęki. Będąc pozytywnie zaskoczonym nie pozostało mi nic innego, jak zmierzyć testowo skonfigurowany zestaw z mocniejszą muzyką w postaci produkcji zespołu Deep Purple „Machine Head”. W tym przypadku wynik był podobny do występu z muzyką dla ducha. Mocne gitarowe riffy, pełnia wokalnych popisów frontmena, a wszystko na tle mocnych uderzeń perkusji pokazały, że nawet niezbyt dobrze zrealizowane nagrania, z już lekko dotkniętym muzykalnością systemem mogą sprawić słuchaczowi wiele przyjemności. Naturalnie w odniesieniu do stawiających na atak i szybkość zespołów głośnikowych podane w moim pokoju wydarzenie było minimalnie mniej ekspresyjne, ale zapewniam, naprawdę niewiele, a za to z dużą dawką przyjemności. Dla mnie to był strzał w dziesiątkę, bowiem muzykę tamtych czasów wolę w takim, a nie męczącym, bo z racji słabego masteringu, jazgotliwym wydaniu. Było nadal emocjonalnie, tylko bardziej fizjologicznie, czyli gładziej i soczyściej, co powinien, a nie zrobił odpowiedzialny za ten nie oszukujmy się świetny projekt, producent muzyczny.
Na koniec kilka zdań o muzyce elektronicznej. W tym przypadku do pochylenia się nad Litwinkami posłużyła mi grupa Depeche Mode z materiałem „Exciter”. To starcie będąc bardzo stanowczym wypadło pół na pół, w zależności co komu w duszy gra. Otóż z jednej strony dobra podbudowa niskich i średnich tonów fenomenalnie spełniała założenia muzyków w kwestii niskich, ocierających się o sejsmiczne pomruki i wszelkiego rodzaju buczenia, pasaży nutowych. Ba, bardzo zyskiwały na tym teraz czytelne, przez co dobrze wyartykułowane partie wokalne. Jednak gdy wnikliwie przyjrzałem się zjawiskom w najwyższym rejestrze, czasem, choć nie zawsze, brakowało mi bezwzględności w niszczeniu moich narządów słuchu. Z jednej strony fajnie, gdyż nie lubię brutalnego wciskania się do mojej głowy, ale w wartościach bezwzględnych odczuwalnie mniej agresywnie. Naturalnie całość za sprawą odpowiedniego okablowania można było lekko przekuć na modłę sprawiania sobie bólu i zapomnieć o temacie. Jednak spełniając powierzane mi zadanie, czyli prośbę pokazania jak brzmią dane kolumny w różnych gatunkach muzycznych przy wykorzystaniu jednej konfiguracji, nie mogłem o tym nie wspomnieć. Ale zaznaczam, moje obserwacje należy przepuścić przez swoje preferencje i posiadany zestaw, gdyż posiadany set od początku do końca stroiłem z lekkim sznytem nasycenia, co w przypadku neutralnego zestawu może zniwelować wyartykułowane przeze mnie niuanse.

Jak widać, kolumny Audiosolutions Virtuoso S z bratniej Litwy pokazały, że nieobcy jest im patent na muzykalność. To oczywiście miało swoje reperkusje w sposobie kreowania najwyższych składowych agresywnych projektów muzycznych. Ale przypominam, iż dla testowanych konstrukcji to nie był żaden problem, gdyż konstruktor przewidział podobne sytuacje i na tylnym panelu zaaplikował stosowne pokrętło zmieniające tryby pracy zwrotnic z ostrego, przez wyważony, po mlekiem i miodem płynący. To zaś sprawia, iż nasze bohaterki mają dużo szans na wpisanie się w nawet najbardziej wymagające zestawy audio, co upoważnia mnie tylko do jednego, bezapelacyjnie szczerego zachęcenia będących na rozstaju dróg melomanów do prób na własnym podwórku. Jeśli owe starcie zakończy się sukcesem, wielozadaniowość zwrotnic sprawi, że przez długie lata nawet przez moment nie pomyślicie o ich zastąpieniu. Czego chcieć więcej.

Jacek Pazio

Opinia 2

Dzisiejsza publikacja jest niezbitym dowodem na to, że pamięć ludzka jest nad wyraz zawodnym narzędziem a czas gna w takim tempie, że chęć dotrzymania mu tempa prędzej, czy później kończy się zadyszką. Przesadzam? Bynajmniej, bowiem przynajmniej do niedawna żyłem w przekonaniu, iż co jak co, ale wychodzące spod rąk Gediminasa Gaidelisa kolumny AudioSolutions goszczą na naszych łamach na tyle regularnie, że trzymamy rękę na pulsie. Jednak już zeszłoroczne Audio Video Show pokazało, że najdelikatniej rzecz ujmując nie do końca owe przeświadczenie ma pokrycie w rzeczywistości. Mowa oczywiście o przygotowanej przez Premium Sound i 4HiFi prezentacji na PGE Narodowym, gdzie Virtuoso M nad wyraz udanie zgrały się z monoblokami Shanling A600 i lampowym przedwzmacniaczem LineMagnetic LM-512CA. Efektem poczynionych wtenczas obserwacji były oczywiście nasza deklaracja chęci przetestowania intrygujących podłogówek i wstępne ustalenia co do kwestii natury logistycznej. Czyli zgodnie z logiką powinno być już z górki. I takie też odnieśliśmy wrażenie, lecz gdy emocje związane z unboxingiem nieco mniejszych Virtuoso S opadły a my nieopatrznie zerknęliśmy w kalendarz, to okazało się, że mamy październik a od ostatniej recenzji litewskich kolumn upłynęło niemalże … pięć lat. Tak, tak, dokładnie w grudniu 2015 r. światło dzienne ujrzały nasze obserwacje zebrane podczas wielogodzinnych odsłuchów monumentalnych Vantage. Nie przedłużając zatem już i tak zaskakująco długiej nieobecności AudioSolutions w OPOS-ie ostro bierzemy się do pracy serdecznie zapraszając Państwa do lektury.

Już budżetowe Rhapsody 80 i nieco większe Rhapsody 130 pokazały, że dla Gediminasa Gaidelisa – właściciela i głównego konstruktora marki, idea kolumn głośnikowych bynajmniej nie jest tożsama z „nudną” prostopadłościenną skrzynką jakich nieprzebrany bezlik zalewa światowe rynki. W powyższym przekonaniu utwierdziły nas również Vantage, przy których pan Gaidelis mógł złapać wiatr w żagle a księgowi już nie mieli zbyt wiele do powiedzenia. Podobnie sprawy mają się z Virtuoso S, które choć nieco skromniejsze tak pod względem koniecznych do wyasygnowania nakładów finansowych, jak i gabarytowym, od swoich potężnych poprzedniczek niezaprzeczalnie łapią za oko zarówno niebanalnymi bryłami, jak i odważną kolorystyką. Zacznijmy zatem od tego co widać, czyli wspomnianego dosłownie przed chwilą umaszczenia, o ile bowiem w standardzie dostępne są lakiery pearl white, silver grey, zink grey i black, to prawdziwa jazda zaczyna się w puli rekomendowanych powłok „customowych”, czyli British Racing Green, Glacier blue, gold, Lemon, i dostarczonej na testy Ice blue uzupełnionych płytą górną, cokołem i kilkoma pionowymi wstawkami wykończonymi szarym lakierem poliuretanowym z domieszką kamiennego i węglowego pyłu o wyczuwalnej, szorstkiej strukturze. Kształt samych obudów przywodzi na myśl kubistyczną wariację na temat powszechnie stosowanych przekrojów inspirowanych zwężającą się ku tyłowi lirą. Jednak warto mieć świadomość iż to, co widzimy jest jedynie skorupą zewnętrzną, gdyż Virtuoso mogą pochwalić się autorskim systemem „box in a box”, czyli „pudło w pudle” a przekładając na język zrozumiały dla ogółu chodzi o taką kolumnową „Matrioszkę”, gdzie na jedną obudowę nasunięta jest druga. Wewnętrzny korpus wykonywany jest z HDF-u i posiada szereg dodatkowych wzmocnień, natomiast zewnętrzny, to już klasyczny MDF. Zyskuje się tym samym na sztywności całej konstrukcji a poprzez budowę „kanapkową” niweluje się również pasożytnicze rezonanse mogące wpływać na pracę przetworników. A właśnie, drajwery. Na froncie znajdziemy umieszczoną w niewielkiej tubce (falowodzie) 3 cm jedwabną kopułkę wysokotonową i wykonane z pulpy celulozowej 13,2 cm średniotonowy plus dwa 16,5 cm woofery.
Jeszcze ciekawiej prezentują się będące w dalece posuniętym zaniku plecy, gdzie oprócz ulokowanych tuż przy podstawie zdublowanych, umożliwiających tak bi-wiring, jak i bi-amping terminali głośnikowych WBT Nextgen, oraz podwójnych ujść układu bas refleks, natkniemy się na dość niekonwencjonalne rozwiązanie, czyli masywne trójpozycyjne pokrętło wyboru charakterystyki brzmienia. Od strony ergonomii jest to zdecydowanie wygodniejsze rozwiązanie od „centralki”, jaką mogły pochwalić się Vantage. Słuchacz może żonglować pomiędzy nastawami Balanced – stawiającą na czystość i przestrzenność, dedykowaną długodystansowcom Moderate i podkreślającą szczegóły Enhanced. W dodatku zamiast prostych zworek, bądź filtrów producent zdecydował się na rozbudowanie poszczególnych sekcji zwrotnic. Pociąga to z kolei za sobą dość oczywiste następstwa, czyli pomimo pozornej łatwości (91.5 dB/4 Ω) do ich wysterowania zalecane są mocne tranzystorowe końcówki mocy.
I jeszcze jeden, wielce znamienny drobiazg. O zapobiegliwości producenta i dbałości o kondycję własnych wyrobów najlepiej świadczy iście pancerne opakowanie w jakim Virtuoso docierają. Otóż zamiast nawet podwójnych kartonów Gediminas stosuje masywne skrzynie ze sklejki i płyty wiórowej, którym przynajmniej teoretycznie żadne trudy podróży i destruktywne zapędy firm spedycyjnych niestraszne. Dlatego też decydując się na Virtuoso lepiej zawczasu zaopatrzyć się w odpowiednie oprzyrządowanie w postaci naładowanej wiertarko-wkrętarki (konieczne jest odkręcenie wszystkich ścian bocznych) i wziąć pod uwagę, iż do 50 kg każdej z kolumn należy doliczyć kolejne 30 kg na opakowanie.

Nauczony doświadczeniem zdobytym podczas testów Vantage kwestię konfiguracji potraktowałem nader poważnie, więc bez zbędnych eksperymentów większość odsłuchów prowadziłem z użyciem Gryphona Mephisto, któremu raczej nikt będący przy zdrowych zmysłach braku mocy i wydajności prądowej zarzucić nie powinien. Ponieważ ciężar wygrzania tytułowej pary o nieznanym nam przebiegu na swe barki przyjął Jacek w trakcie własnych sesji odsłuchowych nie odnotowałem już żadnych, wynikających z „układania się” litewskich kolumn zmian. Jeśli zaś chodzi o obserwacje dotyczące ich walorów sonicznych, to śmiało mogę uznać, że Virtuoso nad wyraz zgrabnie wymykają się stereotypom przypisywanym dużym kolumnom. Chodzi bowiem o to, iż patrząc na tak potężne, bądź co bądź mające 1,13 m wysokości i ponad pół metra głębokości, zespoły głośnikowe gdzieś tam podświadomie spodziewamy się adekwatnej, a więc nader spektakularnej, niemalże w hollywoodzkim stylu – z wyraźnie zaznaczonym basem, prezentacji. Tymczasem AudioSolutions grają nadspodziewanie liniowo i wyrafinowanie. Początkowo można wręcz odnieść wrażenie, że skala, wolumen oferowanych przez nie dźwięków są może nie tyle małe, co nieco odstają od naszych oczekiwań. Dopiero po chwili doprowadzamy się do porządku konstatując, iż wszystko jest OK., a jedynie my sami musimy „się ogarnąć” i przestać patrzeć na nie przez pryzmat zakładanego z góry, jak się okazuje całkiem niesłusznie, powiększenia źródeł pozornych i rozdmuchania sceny dźwiękowej. Tutaj wszystko jest bowiem akuratne, dokładnie takie, jakie być powinno. Bardzo łatwo było to wychwycić na niewielkich, kameralnych składach, gdzie każde odejście od znanego z autopsji wzorca jest po prostu oczywiste i bezdyskusyjne. Weźmy na ten przykład niezwykle nastrojowy album „Soulmotion” Natašy Mirković i Nenada Vasilica, czyli wokal i kontrabas. Mało i nudno? W żadnym wypadku, jednak od razu uprzedzam, że nie jest to tzw. muzak stanowiący idealne tło do domowej krzątaniny, czy dźwiękowy wypełniacz irytującej ciszy. O nie. Tutaj nie dość, że owa cisza gra, to stanowi nader istotny środek artystycznego wyrazu, nie tylko będąc „lepiszczem” pomiędzy wokalistką a szarpiącym struny „przerośniętych skrzypiec” instrumentalistą, lecz niejako trzecim bytem scenicznym. Mirković stoi blisko nas, jej głos jest gładki i ciepły ale niezwykle mocny, jednak nie na skutek siłowego „forsowania”, lecz naturalnych predyspozycji i świetnego warsztatu, w tym operowego. W kategoriach bezwzględnych można byłoby dodać, że jest tez nieco dopalony pod względem emocjonalnym i bardziej naturalny aniżeli neutralny, lecz mówiąc wprost taką estetykę lubię najbardziej, więc pozwolę sobie nie klasyfikować tego jako ewentualnego mankamentu a cechę natywną litewskich kolumn. Z kolei kontrabas czaruje głębokim zejściem i równie „analogową” barwą z nieco pogrubionymi konturami poszczególnych dźwięków, choć bez utraty ich zróżnicowania, czy też czytelności.
Powyższa maniera w niczym jednak nie przeszkadza również podczas odsłuchów zdecydowanie bardziej złożonych i naszpikowanych najprzeróżniejszymi efektami pozycji. Mroczna, gęsta i niepokojąca w swym przekazie ścieżka dźwiękowa do „Underworld” autorstwa Paul Haslingera wypadła niezwykle przekonująco. Elektroniczne chrobotania, skrzypnięcia i iście infradźwiękowe pomruki nad wyraz sugestywnie budowały wieloplanowość tła świetnie korespondując z mocno zmodyfikowanymi partiami wokalnymi („Red Tape”) anie przez chwilę nie popadając w nużącą monotonię.
I tutaj pozwolę sobie na małą dygresję spowodowaną dość oczywistym dysonansem pomiędzy tym co widzimy, a tym co słyszymy. Chodzi bowiem o to, że Virtuoso niezaprzeczalnie prezentują się od strony wizualnej nad wyraz nowocześnie, żeby nie powiedzieć, że jeśli nie futurystycznie, to przynajmniej w co bardziej łapiących za oko malowaniach, śmiało wpisując się do obozu Hi-Tech, o tyle brzmieniowo zdecydowanie bliżej im „papierowym” klasykom gatunku przedkładającym czysto hedonistyczną przyjemność odbioru nad laboratoryjną precyzję. Nie oznacza to bynajmniej stawiania wszystkich kart na średnicę, lecz raczej podkreślenie jej walorów, przy niezwykle płynnym i homogenicznym zszyciu ze skrajami słyszalnego pasma.
Góry i dołu bowiem nie brakuje, co nader dobitnie udowodnił odsłuch albumu „Walk The Sky” Alter Bridge, który delikatnie mówiąc do najspokojniejszych nie należy. Gitarowe riffy szyły powietrze jak należy i nie sposób było mówić o jakimkolwiek ich zawoalowaniu, podobnie z resztą jak i partiom blach nie brakowało blasku. Za to z niekłamaną satysfakcją odnotowałem, iż irytująca zazwyczaj granulacja i ofensywność ewoluowały w kierunku przyprószonej złotem gładkości i namacalności. Różnica może i pozornie niewielka, jednak przy wielogodzinnych odsłuchach trudna do przecenienia. Pomijam już fakt, iż ze względu na takie a nie inne preferencje muzyczne, co pociąga za sobą dość ograniczony wybór pozycji mogących uchodzić za „audiofilskie”, nader często eksploatowałem profil „Moderate”, który sprawiał, iż kolumny zamiast pastwić się nad potknięciami realizatorów skupiały się na możliwie najwierniejszym oddaniu aspektów dynamicznych i emocjonalnych reprodukowanego materiału. Proszę mi uwierzyć, że nawet mający na karku trzy krzyżyki „Rust In Peace” Megadeth mógł pochwalić się czymś na kształt soczystości i eufonii, czyli walorami, których zazwyczaj trudno się po nim spodziewać. Cuda? Raczej umiejętność dostosowania się kolumn zarówno do konkretnego repertuaru, jak i oczekiwań odbiorcy. W dodatku jest to świetna propozycja dla wszystkich tych, którym już po kilku tygodniach od dokonania zakupu zaczyna dokuczać nerwica natręctw i audiophilia nervosa, czyli mówiąc wprost znowu zaczynają kombinować. Tymczasem z Virtuoso mamy przysłowiowe 3w1. Mając bowiem parę kolumn dysponujemy tak naprawdę trzy zbliżone, acz w oczywisty sposób nieco odmienne, punkty widzenia. I to bez ekwilibrystyki z zasilaniem, akcesoriami antywibracyjnymi, kablami i całym tym cyrkiem, który stanowi nader wdzięczną pożywkę dla wszystkich mówiąc kolokwialnie „mających bekę” z naszej pasji. Nie wiem, jak Państwo się na taką funkcjonalność zapatrują, ale dla mnie to przysłowiowy strzał w dziesiątkę i pogodzenie wody z ogniem. Ortodoksyjni puryści wybiorą jedno i jedynie słuszne, najlepiej wpisujące się w ich system i ulubiony repertuar, ustawienie zapominając o temacie, a pozostała część populacji będzie z niego korzystać w zależności od potrzeb, sytuacji i chwilowego widzimisię.

Nie wiem, czy to, co teraz napiszę spodoba się tak producentowi, jak i naszemu rodzimemu dystrybutorowi, ale … rozglądając się za high-endowymi kolumnami na lata, czyli za takimi, które po opadnięciu emocji i gdy pierwszy zachwyt minie, nie zaczną nas gdzieś tam „uwierać” sugerowałbym eksplorację portfolio AudioSolutions zacząć właśnie od Virtuoso S a nie Vantage. Oczywiście proszę wziąć pod uwagę, iż powyższe stwierdzenie opieram na doświadczeniach z poprzedzającą odsłonę „5th anniversary” wersją, jednakże przynajmniej na agresywnym, opartym na drajwie i nieraz szaleńczych tempach materiale tytułowe kolumny zdecydowanie bliższe były moim osobistym preferencjom i oczekiwaniom. „Małe” Virtuoso stawiają bowiem na muzykalność i kulturę przekazu, jednak podpięte do wydajnej amplifikacji nie mają najmniejszych oporów by, gdy tego wymagać będzie sytuacja, wgnieść nas w fotel serią potężnych uderzeń, czy też wwiercić się w mózgownicę zajadłym riffem. Pozwalają również po prostu odpocząć przy ulubionej muzyce i to bez prób zdyskredytowania gorszych realizacji, czy też usilnych prób zwrócenia naszej uwagi.

Marcin Olszewski

System wykorzystywany w teście:
– źródło: transport CEC TL 0 3.0
– przetwornik cyfrowo/analogowy dCS Vivaldi DAC 2.0
– zegar wzorcowy Mutec REF 10
– reclocker Mutec MC-3+USB
– Shunyata Research Sigma CLOCK
– Shunyata Sigma NR
– przedwzmacniacz liniowy: Robert Koda Takumi K-15
– końcówka mocy: Gryphon Audio Mephisto Stereo
Kolumny: Dynaudio Consequence
Kable głośnikowe: Tellurium Q Silver Diamond
IC RCA: Hijiri „Million”, Vermouth Audio Reference
XLR: Tellurium Q Silver Diamond
IC cyfrowy: Harmonix HS 102
Kable zasilające: Harmonix X-DC 350M2R Improved Version, Furutech NanoFlux NCF, Furutech DPS-4 + FI-E50 NCF(R)/ FI-50(R), Hijiri Nagomi, Vermouth Audio Reference Power Cord
Stolik: SOLID BASE VI
Akcesoria:
– antywibracyjne: Harmonix TU 505EX MK II, Stillpoints ULTRA SS, Stillpoints ULTRA MINI
– platforma antywibracyjna SOLID TECH
– zasilające: Harmonix AC Enacom Improved for 100-240V
– akustyczne: Harmonix Room Tuning Mini Disk RFA-80i
– listwa sieciowa: POWER BASE HIGH END
– panele akustyczne Artnovion
Tor analogowy:
– gramofon:
napęd: SME 30/2
ramię: SME V
– wkładka: MIYAJIMA MADAKE
– Step-up Thrax Trajan
– przedwzmacniacz gramofonowy: RCM THERIAA

Dystrybucja: Premium Sound
Cena: 81 000 PLN

Dane techniczne
– Pasmo przenoszenia (w pokoju odsłuchowym): 26-30000 Hz
– Skuteczność: 91.5 dB @ 2.83V 1m
– Impedancja nominalna: 4,0 Ω
– Podział zwrotnicy: 500 Hz; 7000 Hz
– Moc nominalna: 130 W RMS
– Moc maksymalna: 260 W
– Wymiary (W x S x G): 1130 x 391 x 547 mm
– Waga: 50 kg / szt.

  1. Soundrebels.com
  2. >
  3. Virtuoso S

AudioSolutions Virtuoso S
artykuł opublikowany / article published in Polish
artykuł opublikowany w wersji anglojęzycznej / article published in English

Skoro na minionym Audio Video Show AudioSolutions Virtuoso M grały tak, że z trudem zmuszaliśmy się do opuszczeni loży dystrybutora, gdy tylko nadarzyła się ku temu okazja czym prędzej przygarnęliśmy pod swój dach ich nieco młodsze rodzeństwo – model Virtuoso S w zjawiskowym malowaniu Ice Blue.

cdn. …