Opinia 1

Według opublikowanego przez Amerykańską Służbę Geologiczną (USGS) raportem „Mineral Commodity Summaries 2024” największymi złożami srebra (a dokładnie jego rud) na świecie dysponuje (i tu warto zrobić dłuższą pauzę) … Polska. Jak się jednak okazuje zasobność rodzimych złóż nie przekłada się ani na nasze liderstwo pod względem wydobycia, ani eksportu. Niemniej jednak ów fakt stanu posiadania warto odnotować i przy okazji mieć świadomość, iż ten szlachetny kruszec pozyskiwany jest niejako jako … produkt uboczny przy wydobyciu i wytopie rudy miedzi (głównie w Hucie Miedzi Głogów). Po co powyższa garść wiedzy zupełnie nieprzydatnej dla większości populacji? Otóż z racji tematyki dzisiejszej publikacji, czyli okablowania audio i jak łatwo się domyślić w jego srebrnej a nie zdecydowanie bardziej powszechniejszej, miedzianej odsłonie. W dodatku pochodzącego od wytwórcy, który już swą nazwą wszem i wobec, Urbi et Orbi, obwieszcza z czego swe kabelki robi. O kim i o czym mowa? O Argento Audio, z którego to katalogu katowicki RCM – dystrybutor marki, raczył był ostatnimi czasy „hurtowo” dostarczyć nader liczną reprezentację najnowszej linii Flow Ultima. I dlatego też, zgodnie z przyjętym przy okazji otwierającego „duńską sagę” testu przewodów zasilających harmonogramem, przyszła pora na łączówki. Doprecyzuję tylko, że choć Ulrik Gydesen Madsen w swym portfolio posiada „klasyczne” (AES/EBU, Coax, BNC) cyfrowe interkonekty skupimy się na domenie analogowej, czyli wersjach RCA i XLR.

Jak na powyższych zdjęciach widać sygnałowe Ultimy są … białe, choć dostępna jest też ich czarna wersja. Uwagę zwracają autorskie wtyki z ceramiki cyrkonowej idealnie dopełniające minimalistyczną aparycję tekstylnych koszulek w jakie przyodziano tytułowe przewody. Na ich, znaczy się wtyków, korpusach naniesiono stosowne informacje dotyczące wytwórcy, serii do której przynależą, kanału i kierunkowości. Nie zabrakło również numerów seryjnych, co oznacza, iż producent stara się zapobiegać domorosłej działalności kopistycznej. Tak pod względem średnicy, jak i wiotkości Ultimy są bardzo wdzięczne pod względem układania, więc nie przewiduję większych problemów z ich aplikacją w nawet ciasnych przestrzeniach.
Kluczowym i zarazem opatentowanym rozwiązaniem zastosowanym w duńskich interkonektach jest to, iż wykonane z długokrystalicznej miedzie 6N przewodniki są również pinami we wtykach, przy czym w wersji RCA styki są dodatkowo wyżarzane. Oczywiście, zgodnie z tradycją i obowiązującymi w linii Flow Ultima regułami całość poddawana jest podwójnej kriogenizacji. Ponadto w roli dielektryka wykorzystano polimer PEEK, ekranowanie jest z włókna węglowego a o odporność na wibracje dba zaimplementowany w strukturze łączówek VDM (Vibration Damping Material). Z czysto kronikarskiego obowiązku jeszcze skieruję uwagę zainteresowanych audio-biżuterią na firmowe wtyki z ceramiki cyrkonowej.

Przechodząc do części poświęconej wpływowi, jaki tytułowe łączówki wywierają na spiętą nimi elektronikę, od razu pozwolę sobie nawiązać do wcześniejszego spotkania z ich zasilającym rodzeństwem. O ile bowiem Power stawiał na organiczną niewymuszoność, to zarówno RCA, jak i XLR-y, które, z racji pełnej zgodności charakterologicznej, na potrzeby niniejszej publikacji będę opisywał wspólnie, dodały od siebie nieco więcej blasku i czegoś na kształt orzeźwiającej świetlistości. Doskonale to słychać zarówno na wymuskanej, stricte audiofilskiej, realizacji „Here’s to Life” Woongsan (웅산), gdzie zmysłowy, niski i aksamitny wokal artystki otacza srebrzysta poświata a sybilanty choć zaakcentowane nie psują przyjemności odbioru, jak i na zdecydowanie mniej wyrafinowanym realizacyjnie „Teutonic Titans 1976-2026” Acceptu, gdzie zarówno surowe gitarowe riffy, jak i skrzące się blachy ani myślą brać jeńców bezpardonowo atakując skołatane nerwy odbiorców. Co ciekawe duńskie łączówki zgrabnie unikają popadania w męczącą jazgotliwość a jedynie w autorski sposób podkreślają ekspresję górnego zakresu. Nie oznacza to również czy to przesunięcia równowagi tonalnej w górę, czy też odchudzenia najniższych składowych a jedynie nieco odmienną od sieciówki perspektywę narracji. Można nawet stwierdzić, że RCA/XLR grają nieco „odważniej” od swojego zasilającego rodzeństwa, choć byłaby to w szerszym ujęciu jedynie półprawda, gdyż Power nadrabia energetycznością mięsistego dołu, który to podzakres interkonekty serwują w bardziej zwięzłej, a momentami wręcz nieco „żylastej” postaci. Od razu jednak nadmienię, że nie jest to „żylastość” maratońsko-ironmanowa a raczej jedynie eliminacja/redukcja delikatnej „oponki”. Proszę tylko sięgnąć po „Traveling Miles” nieodżałowanej Cassandry Wilson, by już na otwierającym ów fenomenalny album „Run The VooDoo Down” móc cieszyć z wielką wiernością oddanymi partiami kontrabasu, któremu nijakiej kuracji odchudzającej nie zaaplikowano. A w duńskim wydaniu jego partie jakże udanie kontrastują z zadziornością dęciaków, szorstkością skrzypiec i swobodą artykulacji samej wokalistki. I tu dochodzimy do kwestii precyzji z jaką Argento nie tylko ogniskuje poszczególne źródła pozorne, co z iście laserową precyzją rozmieszcza na scenie. I w dodatku robi to „ot tak”, jakby od niechcenia, bez spinki i silenia się na jakąkolwiek wyczynowość. Jednak owe, czysto pozorne „niechciejstwo” nie jest przejawem nonszalancji a iście mistrzowskich, eksperckich umiejętności sprawiających, że niczego nie trzeba poprawiać, do niczego po wielokroć przymierzać, bądź wspinać się na wyżyny własnych możliwości. Ot, coś jak niezobowiązująca podróż pięciolitrową V8-ką, dla której naprawdę nie ma znaczenia, czy jedzie po prostej, czy wspina się serpentynami na Passo dello Stelvio. W pełni komfortowy muzyczny cruising.

Choć nawet podczas „solowych” występów łączówki Argento Audio Flow Ultima RCA & XLR świetnie się bronią swobodą i wyrafinowaną świetlistością prezentacji zdolnymi wprowadzić w większości systemów przyjemne ożywienie, to z racji wcześniejszych doświadczeń z ich zasilającym rodzeństwem, oraz możliwości posłuchania ich w duecie/tercecie śmiem twierdzić, że wespół/zespół wypadają jeszcze korzystniej. Nie ma jednak co demonizować ich wzajemnego uzależnienia i po prostu, w zależności od konkretnych potrzeb, zainteresować się nawet samymi intrerkonektami, odsłuchy pozostałego asortymentu Duńczyków odkładając na dalszą, bądź bliższą przyszłość. Od razu również zaznaczę, że to jeszcze nie koniec, gdyż tuż za horyzontem na swoje przysłowiowe pięć minut czekają głośnikowe Flow Ultimy. Krótko mówiąc cdn. …

Marcin Olszewski

System wykorzystany podczas testu
– CD/DAC: Vitus Audio SCD-025 Mk.II + 2 x bezpiecznik Quantum Science Audio (QSA) Blue
– Odtwarzacz plików: Lumïn U2 Mini + Farad Super3 + Farad DC Level 2 copper cable; I-O Data Soundgenic HDL-RA4TB
– Gramofon: Denon DP-3000NE + Denon DL-103R + docisk Omicron Decoupler Clamp
– Przedwzmacniacz gramofonowy: Tellurium Q Iridium MM/MC Phono Pre Amp
– Selektor źródeł cyfrowych: Audio Authority 1177
– Wzmacniacz zintegrowany: Vitus Audio RI-101 MkII + bezpiecznik Quantum Science Audio (QSA) Violet
– Kolumny: AudioSolutions Figaro L2 + Solid Tech Feet of Balance + zwory ZenSati Angel
– IC RCA: Furutech FA-13S; phono NEO d+ RCA Class B Stereo + Ground (1m)
– IC XLR: VLAD Audio Epitome XLR; Furutech DAS-4.1; WK Audio TheRed XLR
– IC cyfrowe: Fadel art DigiLitz; Harmonic Technology Cyberlink Copper; Apogee Wyde Eye; Monster Cable Interlink LightSpeed 200
– Kable USB: Wireworld Starlight; Vermöuth Audio Reference USB; ZenSati Zorro
– Kable głośnikowe: WK Audio TheRed Speakers mkII + SHUBI Custom Acoustic Stands MMS-1
– Kable zasilające: Esprit Audio Alpha; Furutech FP-3TS762 / FI-28R / FI-E38R; Organic Audio Power + Furutech CF-080 Damping Ring; Furutech Evolution II Power; 3 x WK Audio TheRed Power
– Listwa zasilająca: Furutech e-TP60ER + Furutech FP-3TS762 / Fi-50 NCF(R) /FI-50M NCF(R)
– Gniazdo zasilające ścienne: Furutech FT-SWS-D (R) NCF
– Switch: QSA Red + nóżki Silent Angel S28 + zasilacz Farad Super6 + Farad DC Level 2 copper cable
– Przewody Ethernet: In-akustik CAT6 Premium II; Audiomica Laboratory Anort Consequence, Artoc Ultra Reference, Arago Excellence; Furutech LAN-8 NCF; Next Level Tech NxLT Lan Flame; TIGLON TPL-3000L-WT (White Tiger)
– Akcesoria: Omicron X1 Top Harmonix Stabilizer
– Platforma antywibracyjna: Franc Audio Accessories Wood Block Slim Platform
– Stolik: Solid Tech Radius Duo 3
– Panele akustyczne: Vicoustic Flat Panel VMT

Opinia 2

Tytułowa duńska marka produkująca okablowanie audio z dużym powodzeniem radzi sobie na naszym rynku od wielu lat. I choć nie jest to brand tak zwanego pierwszego wyboru, ale fakt jest faktem, że ku mojemu pozytywnemu zaskoczeniu kilka konstrukcji spod tego znaku towarowego spotkałem u często odwiedzanych znajomych. Na tyle w pełni zadowolonych z ich posiadania, że gdy temat okablowania z nimi poruszałem, nawet nie myśleli o jakichkolwiek zmianach. Ale mniemam, że do czasu. Naturalnie mam na myśli moment zderzenia się z niedawno zasygnalizowaną na naszym portalu stosownym testem kabli zasilających, najnowszą ofertą tego podmiotu. Testem, który w moim odczuciu na tle poprzednich modeli pokazał ewidentny progres jakościowy oferowanego brzmienia. Czy po mojej informacji o tym fakcie owi znajomi podjęli próby z nowościami, nie mam pojęcia. Nie czekając jednak na ich ruch dzisiaj potencjalnym zainteresowanym postaram się za to przybliżyć coś z innego działu okablowania najnowszej serii Duńczyków. Otóż w ramach niniejszego spotkania przyjrzymy się przesyłowi sygnału w postaci dystrybuowanych przez katowicki RCM kabli Argento Audio Flow Ultima XLR i RCA.

Co o budowie zdradził nam producent? Otóż w kwestii przewodnika bazujemy na srebrze 6N, który w opatentowany sposób eliminując typowe dla każdego okablowania połączenia staje się elementem styku w końcówce. Montaż przewodnika odbywa się metodą pasowania ciśnieniowego, co eliminuje wspominany typowy lut w ścieżce sygnału. Wszystko zostaje poddane obróbce kriogenicznej. Na całej długości kabla wewnątrz „koszulki” zastosowano firmowy system tłumienia szkodliwych drgań. Ekranowanie oparto na włóknie węglowym. Styki w końcówkach wykonano z wyżarzanego srebra o strukturze monokrystalicznej. Obudowy wtyków wykonano własnym sumptem wykorzystując ceramikę cyrkonową. Producent zadbał także, aby w kablu nie znalazł się ani jeden element żelazny, co poskutkowało zaprojektowaniem specjalnych śrub montażowych z ceramiki, mocnego polimeru lub tytanu. Jak wynika z powyższej wyliczanki, Duńczyk bez dwóch zdań przyłożył się do wdrożenia w życie naprawdę unikalnego konstrukcyjnie produktu.

Nie ma się co oszukiwać, tytułowe okablowanie spod znaku Argento Audio zabrzmiało jak srebro. Ale co ważne, dobre srebro, bowiem świetnie dopracowane brzmieniowo w zawsze będących piętą Achillesa aspektach sonicznych tego rodzaju przewodnika. Oferowało typową szybkość narastania sygnału oraz bogatą paletę informacji, jednak przy tym nieczęsty u konkurencji dobry pakiet energii w zakresie basu i dolnej części środkowego zakresu, co w moim odczuciu jest ewidentnym progresem w odniesieniu do starszych wersji. Jednak na tym pozytywnie odbierane przeze mnie zmiany się nie kończą. W pierwszej kolejności chodzi mi o ciekawe poradzenie sobie ze zwyczajowym lekkim doświetleniem wyższej średnicy. Owszem, była podkreślona, jednak daleka od krzykliwości. Jeśli chodzi o drugi ciekawy aspekt brzmienia Flow Ultima, kolejny raz po wygłoszeniu tej opinii w teście sieciówki informuję, iż dostałem przekaz pozbawiony częstego dla srebra nalotu szarości w górnych rejestrach. Taki pakiet fajnych tweaków brzmieniowych sprawił – dociążenie dołu i środka wspieranych otwartą górą, że muzyka tętniła pełnią życia, jednak udanie stroniła od natarczywości i pewnego rodzaju efektu anorektyczności. Gdybym miał to określić w jednym zdaniu, powiedziałbym, że jak na srebro przekaz przy zachowaniu podstawowych aspektów prezentacji dla niego był nader płynny oraz energetyczny, a z tego powodu bez problemu wciągający słuchacza w wir wydarzeń.
Znakomicie udowadniała to muzyka barokowa, z szerokiej oferty, której wziąłem na tapet interpretację twórczości Claudio Monteverdiego w wykonaniu Michela Godarda zatytułowaną „A Trace of Grace”. To muzyka zrealizowana w kubaturach klasztoru, co z jednej strony okablowanie znakomicie podkreślało jej rozmiar poprzez wyraźne pokazywanie wszędobylskiego echa wspierającego tak ważną dla Baroku duchowość tamtych zapisów nutowych, zaś z drugiej dzięki dobremu osadzeniu w masie dolnego zakresu udanie wspierającego niższą średnicę bardzo naturalnie wypadała nie tylko charyzmatycznie wykonywana wokaliza, ale także jak choćby elektryczna gitara basowa, czasem odstające od wymogów epoki instrumentarium. Reasumując tę pozycję płytową powiem tylko jedno, srebro w tym przypadku fajnie zwiększyło oddech prezentacji nie zapominając przy tym o zapewnieniu muzyce stosownej dawki masy i płynności.
A co z ostrym graniem? Tutaj było podobnie. Co prawda, na tle miedzi podkreślenie wyższej średnicy miało swoje konsekwencje w podniesieniu ekspresji szaleństwa popisów grupy AC/DC w materiale „Highway To Hell”, jednak zapewnienie masy na dole i niższym środku pozwoliło uniknąć bolesnego krzyku. Efekt brzmieniowy był na tyle ciekawy i dla mnie od młodzieńczych lat wiernego fana tej formacji ciekawy, że gdy przed rozpoczęciem słuchania byłem święcie przekonany o powstaniu odruchu ściszania muzyki – zawsze słucham głośno, bo lubię zbliżone do realiów koncertu poziomy wolumenu dźwięku, to w sobie tylko znany sposób okablowany duńskim srebrem system niczego takiego nie spowodował. Było bardziej wyraziście, ale nadal mieszcząc się w ramach mojego poziomu przyswajania tego rodzaju rockowego buntu. Jak to się udało, nie wiem. Ważne jednak, że przygoda z tą płytą wypadła bardzo dobrze.

Czy powyższy opis jest pewnego rodzaju zapewnieniem udanego występ testowanego okablowania w każdym systemie? Cóż, co prawda na tle miedzi jako przewodnik muzyka zabrzmi bardziej żywo w wyższym środku i w kolorze epatującym mniejszą pigmentacją złota, ale energii i swobody naprawdę jej nie zabraknie. Z tego też powodu jedynymi freakami nie do końca nadającymi na tych samych falach co Argento Audio Flow Ultima, będą posiadacze już na starcie dysponujący bardzo jasnymi zestawami. I nie dlatego, że dzisiejsze kable są złe, tylko swoją estetyką brzmienia doprowadzą do stanu przysłowiowej zbyt dużej ilości cukru w cukrze. Natomiast moim zdaniem reszta kochających muzykę osobników ma duże szanse z Duńczykami się dogadać.

Jacek Pazio

System wykorzystywany w teście:
– odtwarzacz CD: Gryphon Ethos
– streamer: Lumin U2 Mini + switch QSA Red-Silver
– przedwzmacniacz liniowy: Gryphon Audio Commander
– końcówka mocy: Gryphon Audio APEX Stereo
– kolumny: Gauder Akustik Berlina RC-11 Black Edition
– kable głośnikowe: Furutech Nanoflux-NCF Speaker Cable
– IC RCA: Hijiri Million „Kiwami”, Vermouth Audio Reference
– XLR: Hijiri Milion „Kiwami”, Furutech DAS-4.1, Furutech Project V1
– IC cyfrowy: Furutech Project V1 D XLR
– kabel LAN: NxLT LAN FLAME, Dyrholm Audio Nexus
– kabel USB: ZenSati Silenzio, Dyrholm Audio Nexus
– kable zasilające: Hijiri Takumi Maestro, Furutech Project-V1, Furutech DPS-4.1 + FI-E50 NCF(R)/ FI-50(R), Furutech Evolution II, Hijiri Nagomi, Vermouth Audio Reference Power Cord, Acrolink 8N-PC8100 Performante, ZenSati Angel
Stolik: BASE AUDIO 2
Akcesoria:
– bezpieczniki: Quantum Science Audio Red, QSA Silver, Synergistic Research Orange
– platforma antywibracyjna: Solid Tech
– zasilające: Harmonix AC Enacom Improved for 100-240V
– listwa sieciowa: Power Base High End, Furutech NCF Power Vault-E
– panele akustyczne: Artnovion
Tor analogowy:
– gramofon: SME 60
– wkładka: My Sonic Lab Signature Diamond
– przedwzmacniacz gramofonowy: RCM Audio The Big Phono
– docisk płyty: Omicron Luxury Clamp
– przyrząd do centrowania płyty: DS Audio ES-001
– magnetofon szpulowy: Studer A80

Dystrybucja: RCM
Producent: Argento Audio
Cena: 5 500 € + 1 100 € / dodatkowe 0,5m