1. Soundrebels.com
  2. >
  3. Artykuły
  4. >
  5. Recenzje
  6. >
  7. Źródła
  8. >
  9. Vitus Audio MP-T201 Mk.III & MP-D201 Mk.III

Vitus Audio MP-T201 Mk.III & MP-D201 Mk.III

Opinia 1

Choć obecnie rynek audio w znakomitej większości wydaje się być zainteresowany jedynie rozwojem streamowaniem muzyki, dzisiejszym produktem Hans Ole Vitus dobitnie udowadnia, że przez ostatnie lata w segmencie związanym ze srebrnymi krążkami kolokwialnie mówiąc nie zasypiał gruszek w popiele. Naturalnie dowodem na taki stan rzeczy jest jego najnowsze dziecko w postaci odtwarzacza płyt CD. Prostego w swoim zadaniu, bo bez żadnych fajerwerków typu kompatybilność z formatem SACD, ale za to w celu uzyskania jak najlepszego brzmienia w odniesieniu nakładów pracy i wygenerowanych przez to kosztów nieoglądającego się na finalną cenę produktu. O czym mowa? Otóż panie i panowie, w tym testowym rozdaniu dzięki logistycznym działaniom katowickiego RCM-u zmierzymy się z nietuzinkowym, bo flagowym, oczywiście typowo dla ekstremalnego High End-u dzielonym źródłem odczytującym dane z płyt kompaktowych Vitus Audio MP-T201 Mk.III & MP-D201 Mk.III. Jak przystało na ten duński brand źródłem o majestatycznym w wyglądzie, nawet po rozczłonkowaniu na dwa elementy ciężkim jak diabli, ale czy równie zjawiskowym w kwestii wizualizowania muzyki?

Rzeczony CD-ek to dwie solidnej wielkości, wykonane z aluminium i do tego bardzo ciężkie skrzynki. Aparycja awersu jest typowa dla tego producenta, czyli w obydwu przypadkach grube panele na zewnętrznych flankach okalają pionowy klin z akrylu/szkła (?), pod którym skrywa się rozbudowany, bo pozwalający na swobodne poruszanie się po menu urządzeń, bursztynowy wyświetlacz. Jeśli chodzi o górną połać obudów, transport z racji bycia klasycznym top loaderem, czyli czytnikiem danych pozwalającym aplikować płytę od góry dopiero po odsunięciu stosownej przesłony, tuż przy froncie został wyposażony w zatopiony w trzewiach laser. Naturalnie w obu przypadkach będą też wynikające z innych zadań różnice w uzbrojeniu pleców każdego z komponentów. I tak w transporcie oprócz serwisowego gniazda USB, znajdziemy jedynie wyjście sygnału w standardach AES/EBU i SPDiF oraz zintegrowane z głównym włącznikiem gniazdo zasilania IEC. Natomiast przelewając na klawiaturę informacje o przetworniku lista będzie nieco dłuższa. Oczywiście jest to odpowiedź na zakres zadań, co zaowocowało wyposażeniem tej części urządzenia w zdublowane wejścia cyfrowe AES/EBU, SPDiF, jedno wejście sygnałowe USB oraz pakiet wyjść analogowych XLR/RCA. Całości wyposażenia dopełnia podobne do transportu serwisowe gniazdo USB i niezbędne do zaopatrzenia DAC-a w życiodajną energię elektryczną bliźniacze gniazdo zasilania IEC. Naturalnie w komplecie startowym w kartonach znajdziemy pilot zdalnego sterowania oraz niezbędny zestaw okablowania. Prostego w rozumieniu jakości, ale zapewniającego bezproblemowe uruchomienie kompletnego urządzenia i wpięcie je w docelowy tor audio. Na koniec drobna, choć najistotniejsza informacja dotycząca powodu powstania tej nowości. Otóż według producenta jest to odpowiedź na potrzeby zgłoszone przez klientów z dalekiego wschodu. Chodzi o możliwość płynnego wyboru próbkowania sygnału cyfrowego od poczciwego 44.1 kHz, aż do 192 kHz. Wcześniej takiej opcji nie było i sygnał na sztywno taktowany był na poziomie 192 kHz. Co to dało? Oczywiście to musicie zweryfikować sami. Jednak ważniejszym jest fakt, że zapewnienie takiej możliwości nie było prostym zadaniem i pociągnęło za sobą wiele zmian w układach elektrycznych, wewnętrznych topologii urządzeń, co w opinii pomysłodawcy urządzenia finalnie słyszalnie poprawiło ogólne brzmienie nowości w stosunku do wcześniejszych wersji MkI i Mk II.

Jak zabrzmiał nowy odtwarzacz płyt CD Vitus-a? Już komuś krótko o tym opowiadałem, ale bardzo mocno podniósł zawieszoną w moich myślach poprzeczkę. Ten brand od zawsze jest ostoją operowania nietuzinkową energią. Dobrze kontrolowaną, ale od samego dołu, przez środek będącą głównym aspektem rozdającym karty w prezentacji. To naturalnie ma swoje bardzo przyjemne dla ogólnego odbioru konsekwencje, jakimi są: duża bezpośredniość odbioru muzyki w kwestii atakowania słuchacza soczystymi impulsami na poziomie zbliżonym do realiów koncertowych bez szkodliwych zniekształceń oraz dzięki takiemu postawieniu sprawy łatwość wejścia w nagranie z pełnym zaangażowaniem najgłębszych pokładów emocji. I gdy w znakomitej większości tego typu prezentacja brzmi świetnie, czasem z racji sporej wagi dźwięku przekaz miewa problemy z mikrodynamiką, czyli pokazywaniem najdrobniejszych niuansów zapisanych w słuchanym materiale. Naturalnie na potrzeby pokazania zalet najnowszego produktu Vitusa ów aspekt nieco przerysowuję, ale zgodzicie się ze mną, że nierzadko efektem ubocznym dużej masy muzyki jest jej zbytnia „ładność” w rozumieniu unikania dogłębnego pokazywania na wirtualnej scenie najcichszych czy to dłuższych pasaży, czy pojedynczych dźwięków o bezkresnym zawieszaniem ich w eterze nie wspominając. I gdy przed sesją testową podstawowych zalet szkoły Ole Vitusa bez najmniejszych problemów byłem w stu procentach pewien, przy okazji byłem bardzo ciekawy, czy krocząc tą drogą w pogoni za maksymalizacją muzykalności opisywanego źródła nie przekroczył cienkiej linii nadinterpretacji tego aspektu. Chodzi oczywiście spowodowanie pewnego rodzaju uśredniającej przekaz nadwagi. I wiecie co? Było wszystko, czyli i zwyczajowa, świetnie ustawiająca punkt ciężkości muzyki masa i to coś, co zapobiegło wspominanemu przed momentem upośledzaniu kreowania w stu procentach pokazującej dany materiał muzyczny wirtualnej sceny. Mam na myśli świetną rozdzielczość, która przy typowym nasyceniu dźwięku pozwoliła mu zabrzmieć nie tylko z mocnym zaangażowaniem od strony muzykalności, ale także pełnym pakietem najdrobniejszych informacji. Oczywiście na tle mojego źródła to nadal była ewidentna szkoła tego duńskiego producenta w rozumieniu mocnego przywiązania do soczystości podania materiału, ale pełna witalności i swobody, co w pierwszych przemyśleniach kojarzyło mi się z estetyką grania stojącego za moimi plecami magnetofonu szpulowego. Naturalnie kolejny raz lekko naciągam fakty, bo źródło cyfrowe nie ma szans z analogowym mainstreamem, ale gdybym miał określić estetykę dźwięku usłyszaną podczas kilku dni zabawy ze skandynawską dzielonką, bez obaw o drukowanie meczu, bo mam wspomniany punkt odniesienia u siebie w domu i od ręki mogę to zweryfikować, powiedziałbym, że jest to kierunek ku poczciwej szpuli. Atak raz soczystą i płynną, a innym razem twardą, ale zawsze mocną energią podbudowane swobodą wizualizowania muzyki kreowaną dzięki dobrej rozdzielczości były zjawiskowe. Na tyle w odbiorze mnie poruszające, że jak rzadko kiedy podczas testu zrobiłem sobie zderzenie jeden do jeden pretendenta do laurów z posiadanym źródłem. Wynik? To podobnie emocjonalne granie, z tą tylko różnicą, że Vitus kreował inny punkt ciężkości muzyki (minimalnie niżej osadzony) ze świetną mikrodynamiką pozwalającą na wykreowanie najdrobniejszego, choćby przypadkowego dotknięcia instrumentu generującego impuls soniczny, co w mojej ocenie było jego lekką przewagą. Na szczęście nie mam miejsca na dzielone źródło – stosunkowo niedawno z braku miejsca z niego zrezygnowałem, dlatego z co prawda lekkim smutkiem, ale po zakończonej sesji testowej od kilku dni śpię nadzwyczaj spokojnie.
Jak w takim razie „Vitek” wypadł w starciu z muzyką? Otóż w każdym przypadku w moim odczuciu świetnie. A dlatego, że bez zająknięcia radził sobie nie tylko z będącym ucieleśnieniem nostalgii oraz rozpływania się nad najdrobniejszymi szczegółami jazzem, ale dzięki cały czas przywoływanemu nasyceniu także często zmasakrowanym masteringowo rockiem. W pierwszym przypadku mocną wagę i plastykę dźwięku udanie równoważyło zapewnienie przekazowi stosownej dawki transparentności jego podania. Natomiast w drugim właśnie owa masa z jednej strony zapewniała dobry i energetyczny drive, a z drugiej unikanie męczącej nadpobudliwości. Oczywiście mocne granie, kiedy miało ukuć w ucho, bo tego oczekiwali artyści, robiło to z pełnym zaangażowaniem, jednakże w znakomitej większości czerpało z niesionego przez topowe źródło dobra – mowa o esencjonalności – pełnymi garściami. Efekt był naprawdę świetny, czego muszę się przyznać, aż w takim wydaniu, czyli z powodzeniem konkurującym z moimi dotychczasowymi wyborami sprzętowymi się nie spodziewałem. Dlatego też myślę, że jeśli bez bicia do tego się przyznałem, nie będę rozwodził się nad każdym z przywołanych nurtów z osobna na podstawie konkretnych płyt, gdyż produkt w prywatnym starciu u Was bez problemu sam się obroni. Ja ze swojej strony na koniec mogę tylko powiedzieć, że dawno Vitus Audio tak bardzo mi nie podszedł brzmieniowo jak dzisiejszy zestaw MP-T201 Mk.III + MP-D201 Mk.III.

Czy bazując na przeżytych muzycznych uniesieniach z Vitusem w roli źródła jestem w stanie wygłosić tezę, że cyfrowy konglomerat z Danii jest dla każdego? Otóż pomijając niestety będącą wynikiem braku kompromisów w projektowaniu urządzeń cenę myślę, iż dla znakomitej większości tak. To bardzo muzykalny, jak wspominałem idący jakby w stronę prezentacji magnetofonu szpulowego dawca sygnału, za który wielu z Was da się pokroić. Jednak znając rynek oraz często dziwne oczekiwania sporej grupy melomanów wraz z ich systemami jestem w stanie wyobrazić sobie sytuację, w której to co dla typowego freaka audio jest naturalnym dobrem, dla posiadacza nazbyt ospałego zestawu będzie tylko dobiciem po wielu zakupowych błędach. Mając jednak świadomość o bardzo małej liczbie aż tak błądzących, za to mogących sobie pozwolić na owo źródło melomanów jestem przekonany, że jeśli nawet po testach oddadzą je do salonu, niestety w perspektywie dłuższego czasu okupią to wielkim bólem duszy. I mówię to z pełną świadomością.

Jacek Pazio

System wykorzystywany w teście:
– odtwarzacz CD: Gryphon Ethos
– streamer: Lumin U2 Mini + switch QSA Red-Silver
– przedwzmacniacz liniowy: Gryphon Audio Commander
– końcówka mocy: Gryphon Audio APEX Stereo
– kolumny: Gauder Akustik Berlina RC-11 Black Edition
– kable głośnikowe: Furutech Nanoflux-NCF Speaker Cable
– IC RCA: Hijiri Million „Kiwami”, Vermouth Audio Reference
– XLR: Hijiri Milion „Kiwami”, Furutech DAS-4.1, Furutech Project V1
– IC cyfrowy: Furutech Project V1 D XLR
– kabel LAN: NxLT LAN FLAME, Dyrholm Audio Nexus
– kabel USB: ZenSati Silenzio, Dyrholm Audio Nexus
– kable zasilające: Hijiri Takumi Maestro, Furutech Project-V1, Furutech DPS-4.1 + FI-E50 NCF(R)/ FI-50(R), Furutech Evolution II, Hijiri Nagomi, Vermouth Audio Reference Power Cord, Acrolink 8N-PC8100 Performante, ZenSati Angel
Stolik: BASE AUDIO 2
Akcesoria:
– bezpieczniki: Quantum Science Audio Red, QSA Silver, Synergistic Research Orange
– platforma antywibracyjna: Solid Tech
– zasilające: Harmonix AC Enacom Improved for 100-240V
– listwa sieciowa: Power Base High End, Furutech NCF Power Vault-E
– panele akustyczne: Artnovion
Tor analogowy:
– gramofon: SME 60
– wkładka: My Sonic Lab Signature Diamond
– przedwzmacniacz gramofonowy: RCM Audio The Big Phono
– docisk płyty: Omicron Luxury Clamp
– przyrząd do centrowania płyty: DS Audio ES-001
– magnetofon szpulowy: Studer A80

Opinia 2

O ile w powszechnej świadomości statystycznych „konsumentów” dźwięków wszelakich traktujących docierającą do nich muzykę z podobną atencją co serwowany przez komercyjne rozgłośnie radiowe i stacje TV repertuar, czyli mocno niezobowiązująco, od lat dyżurnym medium są pliki i streaming, o tyle w High-Endzie sytuacja przedstawia się nieco inaczej. Oczywiście, pliki / platformy streamingowe są obecne i coraz bardziej się rozpychają, ale trudno mówić tu o jakiejkolwiek dominacji, skoro nie tylko poczciwe srebrne krążki nigdzie, a tym bardziej do lamusa, się nie wybierają, to zarówno zamiłowanie do winyli, jak i taśm magnetofonowych nikogo nie dziwi. Dlatego też, choć w segmencie Hi-Fi powrót na sklepowe półki nowych modeli odtwarzaczy CD co poniektórzy obserwatorzy zaczęli rozpatrywać w kategoriach swoistego odrodzenia, bądź też ekshumacji pozornie „martwego” formatu, to na audiofilskim Olimpie prace ekip R&D nad wyciśnięciem ostatnich soków ze zdefiniowanego w Czerwonej Księdze zapisu danych nigdy nie zostały odwieszone na przysłowiowym kołku. Nader namacalnym dowodem owych działań jest nasz, dostarczony dzięki uprzejmości katowickiego RCM-u, gość, czyli referencyjne, sygnowane przez duńskie Vitus Audio dzielone źródło w postaci jeszcze pachnącego fabryką i prototypowego (miał swoją premierę podczas minionego Audio Video Show) transportu CD MP-T201 Mk.III i przetwornika cyfrowo-analogowego MP-D201 Mk.III, na którego test serdecznie zapraszamy.

Jeśli komuś wydawało się, że w recenzenckim fachu rezygnując z testowania potężnych podłogówek i podobnych wagowo wzmacniaczy człowiek się nie nadźwiga, to Hans Ole Vitus bardzo szybko takiego delikwenta jest w stanie sprowadzić na ziemię. Proszę sobie tylko zerknąć na sesję unboxingową a następnie uświadomić sobie, iż oba urządzenia ważą po ok.25 kg netto, więc razem z solidnymi kartonami, gąbkami ochronnymi i akcesoriami każda z widocznych na zdjęciach paczuszek z powodzeniem dobija do blisko 30 kg. A przecież trzeba je jeszcze przenieść, rozpakować i ustawić w docelowym miejscu, czyli trening crossfitowy pełną gębą. Całe szczęście już sam widok Vitusów „na żywo” rekompensuje ewentualne dolegliwości ortopedyczne, jakich można nabawić się w trakcie działań spedycyjno-aplikacyjnych. Niekłamany podziw budzi solidność i surowe dostojeństwo aluminiowych, iście pancernych korpusów otrzymanych w charakterystycznym minimalistyczno-industrialnym, duńskim stylu, gdzie masywne frontowe płyty dzieli pionowy płat czernionego szkła, za którym ukryto niewielkie bursztynowe wyświetlacze informujące, w zależności od powierzonej funkcji, o parametrach odtwarzanego materiału, CD-Tekst, aktywnym wejściu, sile głosu (jeśli regulacja głośności została aktywowana), etc… Firmowa unifikacja objęła również zestawy sześciu (po trzy po każdej stronie „wyłomu”) przycisków nawigacyjno-sterujących. Zgodnie z tradycją MP-T201 Mk.III jest klasycznym top-loaderem z komorą napędu zabezpieczoną przesuwnym włazem i masywnym krążkiem dociskającym płytę.
Z oczywistych względów na plecach transportu odnajdziemy jedynie wyjścia AES/EBU i koaksjalne uzupełnione zintegrowanym z włącznikiem głównym i komorą bezpiecznika gniazdem zasilającym IEC oraz portem serwisowym USB. Z kolei przetwornik oferuje wielce bogaty wachlarz wejść cyfrowych w składzie USB (384kHz/32bit; DSD128) i po duecie AES/EBU i koaksjalnych (192 kHz/24bit) a w sekcji analogowej po parze wyjść analogowych RCA i XLR. Powyższe interfejsy przedziela centralnie umieszczony terminal integrujący włącznik główny, komorę bezpiecznika i gniazdo zasilające IEC. Wyliczankę zamyka gniazdo serwisowe USB. W zestawie znajdziemy masywny, aluminiowy i w niczym nie ustępujący solidnością jednostkom głównym pilot zdalnego sterowania.

Jak już zdążyłem wspomnieć we wstępniaku MP-T201 Mk.III jest na tyle świeżą konstrukcją, że jeszcze nie ma jej na stronie producenta. Oczywiście zgodnie z tradycją Hans Ole Vitus zmiany w stosunku do poprzednich inkarnacji również i tym wprowadzał na drodze ewolucji a nie rewolucji, więc objęły one tylko te obszary, które według Jego oceny i sugestii użytkowników mogły zaowocować jeszcze lepszym dźwiękiem. I tak po prawdzie trzecia odsłona 201-ki jest właśnie owocem takiego feedbacku, gdyż początkowo została opracowana (jako tzw. custom) w odpowiedzi na konkretną prośbę pewnego klienta z Singapuru, który oczekiwał większej elastyczności w konfiguracji wyjścia cyfrowego. Jak łatwo się domyślić efekty okazały się na tyle obiecujące, że właśnie z myślą o szerszym gronie odbiorców pojawiła się możliwość wyboru parametrów sygnału wyjściowego, czyli oprócz dotychczasowego upsamplowanego 192kHz/24bit można wybrać natywne 44,1kHz/16bit. Jednak jak to w życiu bywa to, co początkowo wydawało się stosunkowo prostą modyfikacją, wymagało znacznych prac rozwojowych w warstwie sprzętowej. Spowodowało to wprowadzenie istotnych udoskonaleń w obwodach zegara, powiązanych zasilaczach oraz elektronice pomocniczej. Z kolei MP-D201 Mk.III może pochwalić się obecnością … 16 (!) – po 8 na kanał, kości przetworników AD1955 przez co „podobno” (nie czas i miejsce na uprzedzanie faktów) gra w możliwie najbardziej analogowy sposób a w porównaniu do poprzedniej wersji przeprojektowano m.in. sekcję master-clocka.

A jak tytułowy duet gra? W telegraficznym skrócie i szukając możliwie wiernie oddającego pierwsze wrażenie słowa na klawiaturę ciśnie mi się „onieśmielająco” i zarazem „refleksyjnie”, bowiem już przy pierwszych taktach „The Look Of Love” Diany Krall jasnym staje się ileż to kluczowych dla pełnego obrazu reprodukowanego materiału informacji dotychczas nam umykało i w jakiej beztrosce niedoinformowania egzystowaliśmy. Co ciekawe ów, wynikający z onieśmielającej rozdzielczości, przyrost danych nie ma przytłaczającego i powodującego umowne przegrzewanie się zwojów mózgowych charakteru, lecz z racji swego niewymuszenia i naturalności jest czymś równie oczywistym co oddychanie. I tu właśnie nachodzi odbiorcę zazwyczaj smutna refleksja, jak mógł nie mieć świadomości skali własnego „niedotlenienia” – zubożenia serwowanego mu wcześniej dźwięku. Wokal Krall jest zmysłowy, podany blisko i niemalże „lampowy” (w pozytywnym tego słowa znaczeniu) w swej holograficznej namacalności. Mamy bowiem onieśmielająco realistyczne połączenie znanej z życia ekspresji i siły emisji z szalenie trudnym do oddania w procesie „sprzętowej reprodukcji” faktem materializacji wokalistki w naszym towarzystwie, jak i wiernie oddanej niejako równoległej przestrzeni „nagraniowej”. Do tego dochodzi nie mniej intensywne poczucie obecności akompaniującego artystce składu i to bez jakiegokolwiek przeskalowania. Gęsia skórka gwarantowana a przecież to jedynie niewinne okołojazzowe plumkanie. Pozostając jeszcze chwilę przy niewielkich składach i dość oszczędnych aranżacjach nie mogłem odmówić sobie przyjemności sięgnięcia po w większości przypadków stylizowaną na nagrania z epoki ścieżkę z „Cadillac Records”, gdzie surowość części nagrań jedynie legitymizuje właściwą tamtym czasom anachroniczność barw instrumentów, czy pewną „telefoniczność” ścieżek wokalnych. Tymczasem duet Vitusa zamiast skupiać się nad ową anachroniczną „patyną” w kategoriach ułomności z łatwością łapał zamysł realizatorski świetnie oddając „prawdę czasu”. A już ze zdecydowanie bardziej współczesnych aranżacji w komorze transportu zagościła koncertowa „Symphonica” George’a Michaela, na której najnowsze inkarnacje 201-ek mogły w pełni pokazać na co tak naprawdę je stać. Rozmach, swoboda z jednej, perfekcyjna dbałość o koherencję i timing, czy też iście laserowa precyzja ogniskowania źródeł pozornych sprawiały, że odsłuch pozornie znanych na pamięć nagrań zaczynał przypominać unboxing kalendarza adwentowego, gdzie każdy kolejny utwór krył w sobie nieznany dotychczas smaczek w postaci nowego wybrzmienia, czy frazy. Od razu jednak zaznaczę, że Vitusy niczego same z siebie i od siebie nie dodawały, lecz jedynie unauszniały niuanse cały czas na nagraniach obecne, acz niekoniecznie przez konkurencję zauważane. Na ów efekt w trakcie naszych rozmów i spotkań przy muzyce zwracał uwagę również Jacek odwołując się do analogii pomiędzy odsłuchem LP/CD/plików (kolejność nieprzypadkowa) a taśm, gdzie właśnie efekt praktycznie zerowej kompresji i ujmującej namacalności możliwej do osiągnięcia ze szpulaka ustawia poprzeczkę przyszłych oczekiwań na niebotycznym wręcz pułapie.
W trakcie testów nie byłbym sobą gdybym nie spróbował zagrać z dyżurnego streamera po USB i jednocześnie sięgnąć po stanowiące moją codzienną dietę ciężkie brzmienia. A, że wizyta Duńczyków zbiegła się z niedawną premierą „From the Dark” Tonny’ego Iommi’ego i jeszcze pachnącego tłocznią „XIII: Sárga Erdő” projektu Tamása Kátaia Thy Catafalque, to oba na recenzenckiej playliście Qobuz-a się znalazły. Z jednej strony mamy stricte klasyczne, oparte na potężnych gitarowych riffach granie w stylu, który trudno z czymkolwiek innym pomylić, a z drugiej na tyle zaskakujący galimatias międzygatunkowy, że jakiekolwiek próby jego zaszufladkowania spokojnie możemy sobie darować. I choć obie pozycje dalekie są od audiofilskich wzorców, to MP-D201 Mk.III zamiast grymasić i punktować ewentualne odstępstwa od referencji postawił na rozmach, dynamikę i swobodę prezentacji ze świetnie dopaloną średnicą i odważnymi skrajami pasma. Od razu uprzedzę, że nie było w tym graniu za grosz asekuracji, czy z racji rockowego repertuaru prób może nie tyle pewnego uśredniania, co przejścia w tryb „eco”, gdzie nie jest wymagana pełna moc obliczeniowa i konieczność zachowania pełnej rozdzielczości. O nie, tu nadal była serwowana oszałamiająca bogactwem niuansów prawdziwa uczta mikro-detali, smaczków i iście zegarmistrzowskiej precyzji, lecz nie sztucznej, wyuczonej a w pełni naturalnej – wrodzonej acz na mistrzowskim -wirtuozerskim poziomie. W dodatku wyrafinowanie prezentacji nie odebrało jej natywnej, zaszytej w rockowym DNA zadziorności, więc ogniste riffy potrafiły ukąsić a smagnięte pałką blachy zaskrzyć się bezlikiem złocistych refleksów.

Niestety wszystko co dobre kiedyś się kończy, więc i moja przygoda z duetem Vitus Audio MP-T201 Mk.III & MP-D201 Mk.III ma swój finisz. I o ile pojawienie się duńskiego źródła odebrałem w niekłamanym entuzjazmem niemalże na nowo odkrywając własną pliko i płyto-tekę, to jego wypięcie z systemu okazało się równie traumatycznym doznaniem, co konieczność działań natury spedycyjnej, czyli pakowanie i zwożenie ciężkich jak diabli kartonów do garażu. Jak się jednak okazało najgorsze było przede mną, gdyż po powrocie do swojego skądinąd świetnego (w swej klasie) źródła, czyli Vitusa SCD-025 Mk.II https://soundrebels.com/vitus-audio-scd-025-mk-ii/ nagle okazało się, że ono … nie gra. Tzn. gra, niby podaje sygnał do wzmacniacza, lecz cóż z tego, skoro wszystkiego jest jakoś tak nie przymierzając o połowę mniej a przyjemności z odsłuchu tyle co na lekarstwo. Dlatego też, jeśli nie czujecie Państwo potrzeby robienia sobie przysłowiowego „kuku”, to nie będąc „mentalnie” przygotowanymi na pozostawienie po testach tytułowego duetu lepiej nawet nie patrzcie pożądliwym wzrokiem w jego stronę. Dlatego też definiując grupę docelową, której mógłbym zarekomendować MP-T201 Mk.III & MP-D201 Mk.III lojalnie uprzedzę, że w jej skład wchodzą jedynie Ci szczęśliwcy, którzy mogą sobie na takie ultra high-endowe szaleństwo pozwolić, ewentualnie jednostki o wybitnie masochistycznych tendencjach. A wszystkim pozostałym pragnę jedynie zakomunikować, iż ból rozstania z Duńczykami cierpię za Was, żebyście Wy nie musieli. Nie ma za co.

Marcin Olszewski

System wykorzystany podczas testu
– CD/DAC: Vitus Audio SCD-025 Mk.II + 2 x bezpiecznik Quantum Science Audio (QSA) Blue
– Odtwarzacz plików: Lumïn U2 Mini + Farad Super3 + Farad DC Level 2 copper cable; I-O Data Soundgenic HDL-RA4TB
– Gramofon: Denon DP-3000NE + Denon DL-103R + docisk Omicron Decoupler Clamp
– Przedwzmacniacz gramofonowy: Tellurium Q Iridium MM/MC Phono Pre Amp
– Selektor źródeł cyfrowych: Audio Authority 1177
– Wzmacniacz zintegrowany: Vitus Audio RI-101 MkII + bezpiecznik Quantum Science Audio (QSA) Violet
– Kolumny: AudioSolutions Figaro L2 + Solid Tech Feet of Balance + zwory ZenSati Angel
– IC RCA: Furutech FA-13S; phono NEO d+ RCA Class B Stereo + Ground (1m)
– IC XLR: VLAD Audio Epitome XLR; Furutech DAS-4.1; WK Audio TheRed XLR
– IC cyfrowe: Fadel art DigiLitz; Harmonic Technology Cyberlink Copper; Apogee Wyde Eye; Monster Cable Interlink LightSpeed 200
– Kable USB: Wireworld Starlight; Vermöuth Audio Reference USB; ZenSati Zorro
– Kable głośnikowe: WK Audio TheRed Speakers mkII + SHUBI Custom Acoustic Stands MMS-1
– Kable zasilające: Esprit Audio Alpha; Furutech FP-3TS762 / FI-28R / FI-E38R; Organic Audio Power + Furutech CF-080 Damping Ring; Furutech Evolution II Power; 3 x WK Audio TheRed Power
– Listwa zasilająca: Furutech e-TP60ER + Furutech FP-3TS762 / Fi-50 NCF(R) /FI-50M NCF(R)
– Gniazdo zasilające ścienne: Furutech FT-SWS-D (R) NCF
– Switch: QSA Red + nóżki Silent Angel S28 + zasilacz Farad Super6 + Farad DC Level 2 copper cable
– Przewody Ethernet: In-akustik CAT6 Premium II; Audiomica LaboratoryX, w którym znajdziemy Anort Consequence, Artoc Ultra Reference, Arago Excellence; Furutech LAN-8 NCF; Next Level Tech NxLT Lan Flame; TIGLON TPL-3000L-WT (White Tiger)
– Akcesoria: Omicron X1 Top Harmonix Stabilizer
– Platforma antywibracyjna: Franc Audio Accessories Wood Block Slim Platform
– Stolik: Solid Tech Radius Duo 3
– Panele akustyczne: Vicoustic Flat Panel VMT

Dystrybucja: RCM
Producent: AVA Group A/S (Vitus Audio)
Ceny:
Vitus Audio MP-T201 Mk.III: 26 500 € (orientacyjna, dot. egzemplarza prototypowego)
Vitus Audio MP-D201 Mk.III: 36 000 €

Dane techniczne
Vitus Audio MP-T201 Mk.III
Mechanizm: SUOS CDPro 8 na podwójnym systemie amortyzującym
Master clock: 24.576 MHz +/- 1 ppm
Konwerter: moduł S8 DSP
Wyjścia cyfrowe: AES/EBU; RCA (44,1kHz/16bit; 192kHz/24bit)
Pobór mocy: 35W (<1W standby)
Wymiary (S x G x W): 432 x 428 x 135 mm
Waga: 26 kg

Vitus Audio MP-D201 Mk.III
Wyjścia analogowe: para RCA, para XLR
Impedancja wyjściowa: 80Ω
Pasmo przenoszenia: +800kHz
Odstęp sygnał/szum: >110dB @ 1kHz
Zniekształcenia THD+N: <0.01%
Wejścia cyfrowe: USB B (384kHz/32bit; DSD128); 2 x AES/EBU, 2 x Coaxial (192 kHz/24bit)
Master clock: 24.576 MHz +/- 1 ppm
Konwerter: moduł S8 DSP
Przetwornik: 16 x AD1955 (w równoległej konfiguracji mono)
Pobór mocy: 55W
Wymiary (S x G x W): 432 x 428 x 135 mm
Waga: 25 kg

Pobierz jako PDF