Opinia 1
Pomimo dość powszechnej świadomości nt. hermetyczności japońskiego rynku dziwnym zbiegiem okoliczności większość obserwatorów powyższe zjawisko postrzega zazwyczaj w kategoriach trudności zaistnienia tamże komukolwiek „z zewnątrz”. Tymczasem dzisiejszy przykład pokazuje, że owa zachowawczość w stosunku do obcych dotyczy również tego co Kraj Kwitnącej Wiśni pokazuje i oferuje poza swoimi granicami. O ile bowiem zrozumiałym byłoby opóźnienie w eksporcie jeszcze pachnących fabryką nowości, czy też efemerycznych start-upów i jednoosobowych, undergroundowych manufaktur, to już w przypadku bytów mających dawno za sobą ewentualne przypadłości wieku dziecięcego a czasem również i tzw. „wiek chrystusowy” w dzisiejszych czasach, gdzie pozornie dostęp do informacji jest powszechny i natychmiastowy daje pewne wyobrażenie o tym, z czym w ramach dzisiejszego spotkania przyjdzie nam się zmierzyć. Mowa bowiem o działającym od … 1983 r. przedsiębiorstwie, które zgodnie z oficjalnymi danymi zatrudnia obecnie 70 pracowników. Czyli zarówno, jak na ogólnoświatowe, jak i na stricte audiofilskie standardy mamy do czynienia z bytem nader dojrzałym, jak i całkiem liczebnym. Dla porównania, ograniczając się li tylko do adekwatnego profilowi działalności naszego gościa obszaru „tematycznego” załoga Furutecha liczy ok.50 osób, Oyaide 14 a Acrolink (de facto Kabushiki-gaisha AcroJapan) figuruje jako działalność … jednoosobowa. Jak łatwo się domyślić rozprawiać będziemy o audiofilskich przewodach Ethernet a z zagadnień mniej oczywistych sygnowanych przez debiutującą na naszym rynku, dzięki operatywności AudioPhase Select, japońską markę AIM. I to przewodach nie byle jakich, gdyż mowa o topowych modelach NA9 i NAX, na których test serdecznie zapraszamy.
Jak powyższa galeria dowodzi oba tytułowe łączówki mają 10 mm średnice oraz są … czarne, przy czym zewnętrzna powłoka NA9 jest matowa a NAX-a połyskliwa. W obu przypadkach zastosowano solidne wtyki Telegärtnera, więc śmiało możemy założyć, iż ewentualne różnice brzmieniowe będą pochodną topologii i anatomii samych przewodów a nie konfekcji. Przy okazji warto wspomnieć, iż choć NAX jest nieco sztywniejszy i bardziej sprężynujący od swojego młodszego brata, to oba interkonekty dają się całkiem sensownie układać w zaszafkowej ciasnocie. Oczywiście przy podłączaniu warto mieć na uwadze orientację spinanych ze sobą we/wyjść i zamiast traktować przewody nazbyt siłowo po prostu zaopatrzyć się w o 50cm dłuższe odcinki.
Pod względem anatomicznym tytułowe japońskie rodzeństwo charakteryzuje się, jak to w życiu, tak podobieństwami, jak i różnicami. Twe pierwsze dotyczą zastosowanych w ich trzewiach przewodników o przekroju AWG22 w izolacji ze spienionego polietylenu, których cztery pary skręcono ze sobą. A co do różnic, to NA9 może pochwalić się przewodnikami z wysokiej czystości miedzi beztlenowej OFC oraz zaimplementowaniem firmowej technologii Hoplon, czyli poczwórnym ekranowaniem składającym się z eliminującej powstające w samym przewodzie zakłócenia warstwy Pulshut® MU, folii miedzianej, miedzianej plecionki i ekranu aluminiowego. Z kolei w NAX znajdziemy przewodniki z miedzi OFC uszlachetnione powłoką z czystego srebra a oprócz znanej z NA9 technologii Hoplon pojawia się również Air 2, czyli autorski, spieniony izolator o właściwościach izolacyjnych możliwie najbardziej zbliżonych do właściwości powietrza.
A jak wypadł bratobójczy pojedynek japońskich „Facetów w czerni”? W ramach zachęty powiem, iż podobnie do ich testu organoleptyczno-anatomicznego, czyli wykazując tak podobieństwa i różnice. Oba przewody dość wyraźnie nie tylko wyswabadzają, co wręcz faworyzują aspekt dynamiczny i fundament basowy reprodukowanego materiału. Nawet wyraźnie skompresowany i dość szczupły remaster „The Open Door (Deluxe Edition)” Evanescence z tytułowymi łączówkami w torze dostawał przysłowiowego kopa i potężny zastrzyk „mocy” porównywalny do odkręcenia „nitro” w klasycznym 8 cylindrowym muscle-carze. To jednak była jedynie niewinna przystawka przed właściwą przejażdżką, którą zafundowało nam blackmetalowo-folkowe wydawnictwo „怨念 (Onnen)” włoskiej formacji AMTHRYA z Kasumi Onryō (Francescą Fagioli) na wokalu. Pomijając otwierający album i budujący odpowiedni, znaczy się godny horroru, klimat „Chinmoku No Jinja” dalej już śmiało możemy zapomnieć o wytchnieniu i choćby śladowej łagodności. Dostajemy mroczną, szpitalno-industrialną kakofonię która nie tylko wściekle kąsa nasze synapsy, co usilnie stara się rozerwać je na strzępy każdy urwany skrawek rozbijając na atomy partiami perkusji. Słowem jazda bez trzymanki, gdzie jakiekolwiek dodatkowe wyostrzenie, bądź choćby szczypta ofensywności z pewnością przekroczyłoby próg tolerancji na ból obcowania z takim repertuarem. I AIM-y owej granicy nie przekroczyły, choć uczciwie trzeba przyznać, że z racji nieco mniejszego wyrafinowania NA9 niebezpiecznie się do niej zbliżył. Warto jednak nadmienić, iż NA9 w porównaniu z NAX-em stawiał na większą masę i tłustsze”, bardziej zgrubne kontury, co początkowo sprawiało piorunujące wrażenie iście apokaliptycznej potęgi, lecz przepięcie na wyższy model pokazało, że nawet na tak ekstremalnym materiale można zaserwować jeszcze większą energię, jeszcze bardziej pójść w intensywność prezentacji a jednocześnie zachować referencyjną precyzję, rozdzielczość i timing. Patrząc na przeciwległy skraj pasma NA9 ma bardziej detaliczną a NAX bardziej rozdzielczą górę. Różnica niby pozornie jedynie semantyczna, jednak dłuższe porównania okazują się jednoznaczne, choć „delikatna” górka na przełomie średnicy i basu w niższym modelu zaskakująco „dobrze robi” nie do końca referencyjnie zrealizowanym nagraniom, w tym ww., które to z kolei na wyższym modelu mogą nieco odstręczać zbytnią siermiężnością i grożącym gangreną rdzawym brudem. Z drugiej strony, jak już zdążyłem nadmienić tu nie chodzi o podbijanie jakiegoś podzakresu a jedynie fakt, iż NAX niczego nie ukrywa, nie próbuje naprawiać i upiększać, więc jeśli tylko pragniecie poznać prawdę w całej jej nagiej i niekoniecznie najpiękniejszej odsłonie, to voilà – proszę się nie krępować i jedynie liczyć, że reszta systemu taką rozdzielczość „udźwignie”. Niemniej jednak wspólnym mianownikiem obu przewodów jest świetna (NA9), czy wręcz referencyjna (NAX) precyzja gradacji planów i otwartości/przestrzenności prezentacji. Z oczywistych względów nie należy jej oczekiwać na powyższym łomocie, bo to raczej domena nieco bardziej cywilizowanych gatunków muzycznych, jak chociażby „Live With The Plovdiv Psychotic Symphony” super formacji Sons Of Apollo, czy „Wagner Reloaded” Apocalyptici. I właśnie z takim złożonym aparatem wykonawczym japońskim łączówkom bardzo po drodze, gdyż wreszcie mogą w pełni pochwalić się drzemiącym w nich potencjałem idealnie ważąc równowagę pomiędzy zdolnością oddania poszczególnego instrumentu i precyzji jego lokalizacji a panującą wewnątrz zespołu koherencją prowadząc oba wątki niejako równolegle a tym samym dając wolną rękę słuchaczowi co do tego, czy chce się skupić na detalu, czy też leniwie kontemplować całość. Oczywiście również i na minimalistycznych składach jazzowych („Checkpoint Charlie” Obradovic-Tixier Duo) AIM-y łapią wiatr w żagle w sposób całkowicie naturalny i niezobowiązujący oferując nieprzebrane bogactwo niuansów i audiofilskich smaczków przy czym NA9 nie sposób cokolwiek zarzucić, gdyż precyzją i wnikliwością analizy bez problemów dorównuje mojemu dyżurnemu TIGLONowi TPL-3000L-WT (White Tiger) a dopiero przesiadka na NAX nad wyraz boleśnie unauszniła, ile jeszcze dobrego kryje się tam, gdzie z niższej klasy przewodami wydaje się, że nie ma już niczego …
No i mamy nie lada niespodziankę. Niespodziankę tym, bardziej ekscytującą, że dotyczącą polskiego debiutu działającej w Japonii od ponad czterech dekad marki AIM a u nas zupełnie nieznanej. W dodatku mowa o marce, która nie tylko czysto symbolicznie na kablach „zęby zjadła”, co w swym portfolio posiada takie stricte high-endowe perełki jak tytułowe łączówki Ethernet NA9 i NAX. Dlatego też jeśli tylko szukacie Państwo w muzyce prawdy i realizmu, to kontakt z ww. przewodami wydaje się czymś nie tyle koniecznym, bo przecież w zabawie w audio nikt nikogo do niczego nie zmusza, co oczywistym.
Marcin Olszewski
System wykorzystany podczas testu
– CD/DAC: Vitus Audio SCD-025 Mk.II + 2 x bezpiecznik Quantum Science Audio (QSA) Blue
– Odtwarzacz plików: Lumïn U2 Mini + Farad Super3 + Farad DC Level 2 copper cable; I-O Data Soundgenic HDL-RA4TB
– Gramofon: Denon DP-3000NE + Denon DL-103R + docisk Omicron Decoupler Clamp
– Przedwzmacniacz gramofonowy: Tellurium Q Iridium MM/MC Phono Pre Amp
– Selektor źródeł cyfrowych: Audio Authority 1177
– Wzmacniacz zintegrowany: Vitus Audio RI-101 MkII + bezpiecznik Quantum Science Audio (QSA) Violet
– Kolumny: AudioSolutions Figaro L2 + Solid Tech Feet of Balance + zwory ZenSati Angel
– IC RCA: Furutech FA-13S; phono NEO d+ RCA Class B Stereo + Ground (1m)
– IC XLR: VLAD Audio Epitome XLR; Furutech DAS-4.1; WK Audio TheRed XLR
– IC cyfrowe: Fadel art DigiLitz; Harmonic Technology Cyberlink Copper; Apogee Wyde Eye; Monster Cable Interlink LightSpeed 200
– Kable USB: Wireworld Starlight; Vermöuth Audio Reference USB; ZenSati Zorro
– Kable głośnikowe: WK Audio TheRed Speakers mkII + SHUBI Custom Acoustic Stands MMS-1
– Kable zasilające: Esprit Audio Alpha; Furutech FP-3TS762 / FI-28R / FI-E38R; Organic Audio Power + Furutech CF-080 Damping Ring; Furutech Evolution II Power; 3 x WK Audio TheRed Power
– Listwa zasilająca: Furutech e-TP60ER + Furutech FP-3TS762 / Fi-50 NCF(R) /FI-50M NCF(R)
– Gniazdo zasilające ścienne: Furutech FT-SWS-D (R) NCF
– Switch: QSA Red + nóżki Silent Angel S28 + zasilacz Farad Super6 + Farad DC Level 2 copper cable
– Przewody Ethernet: In-akustik CAT6 Premium II; Audiomica LaboratoryX, w którym znajdziemy Anort Consequence, Artoc Ultra Reference, Arago Excellence; Furutech LAN-8 NCF; Next Level Tech NxLT Lan Flame; TIGLON TPL-3000L-WT (White Tiger)
– Akcesoria: Omicron X1 Top Harmonix Stabilizer
– Platforma antywibracyjna: Franc Audio Accessories Wood Block Slim Platform
– Stolik: Solid Tech Radius Duo 3
– Panele akustyczne: Vicoustic Flat Panel VMT
Opinia 2
To chyba jasne jak słońce, że jeśli jakiś do niedawna traktowany przez melomanów jako nieporozumienie segment audio wreszcie nabrał przysłowiowego wiatru w żagle, rozwija się nie tylko w zakresie elektroniki, ale także w szerokim spektrum akcesoriów zapewniających mu jak najlepszy efekt brzmieniowy. W tym przypadku nawiązując do dzisiejszego spotkania mam na myśli wszelkiej maści okablowanie. A konkretnie przez wielu moich pobratymców konsekwentnie uważane za pozbawione wpływu na brzmienie obsługiwanego komponentu audio w postaci łączówek LAN. Tak tak, takich jest wielu. Na szczęście to wolny kraj i każdy ma prawo do własnego zdania, dlatego też bez specjalnej spinki poniższy opis testu kierują do osobników z autopsji wiedzących, że teoria teorią, ale praktyka praktyką i zdających sobie sprawę z zasadności zastosowania dobrego połączenia urządzeń nawet na bazie okablowania cyfrowego. Jakiego? Otóż dzisiaj przyjrzymy się dwóm modelom łączówek Ethernet – mam na myśli oczywiście nieco zmienione ich konstrukcje wewnętrzne – japońskiego specjalisty AIM Electronics, z portfolio którego obecny dystrybutor AudioPhase Select dostarczył do redakcji modele o nazwie NA9 i NAX.
Kreśląc kilka informacji o droższym modelu kabla, czyli wersji NAX pierwszą istotną wydaje się być wykorzystanie jako przewodnika wysokiej czystości posrebrzanej miedź. Konstrukcja wewnętrzna kabla typu AWG22 opiera na skrętce czterech par żył po 8 nitek każda. Temat izolacji oparto o autorski projekt „Air 2” ze spienionego polietylenu. Jeśli chodzi o ekranowanie, mamy do czynienia z czterema warstwami, w skład których wchodzą: Pulshut MU, aluminium oraz dwie warstwy miedzi o różnej budowie. Według informacji producenta ten model przewodu ma budowę kierunkową, a wtyki RJ45 to konstrukcje z ciśnieniowo odlewanym niklowo-cynkowym ekranowaniem 360 stopni.
Gdy z opisem dotarliśmy do prostszej wersji testowanego kabla, nie będę się powtarzał, tylko bazując na informacjach producenta dodam do powyższego opisu, że główną różnicą jest budowa wewnętrzna, która w tym przypadku jest pozbawiona srebrzenia miedź OFC.
Jak japońskie konstrukcje poradziły sobie w bratobójczym teście? Powiem szczerze, że choć różnice były naprawdę niewielkie, to jednak wyraźnie słyszalne i dla wielu bardzo mocno determinujące wybór droższej wersji. Co mam na myśli? Otóż oba kable zagrały ze świetnym pakietem masy zapewniając każdemu impulsowi zjawiskową energię, ale też robiły to z równie dobrą kontrolą niskich rejestrów udanie trzymając ten zakres w ryzach. Owszem, gdybym miał to pokazać ogólnie, na tle posiadanego przeze mnie duńskiego Dyrholma Nexus nasycenie przedstawicieli kraju kwitnącej wiśni było nieco obfitsze, ale o dziwo nie wpływało to w żaden sposób na ekspresję brzmienia systemu, za to w pozytywnej kontrze powodowało jakby większe uczucie namacalności rozbudowanej do granic szaleństwa wirtualnej sceny. Mój kabel bardziej dbał o zwarcie ataku kosztem płynności, a tutaj mimo mniejszego zdecydowania w pokazaniu wyrazistości jednak przy konsekwentnym zachowaniu jego akcentu dostałem świetną magię środka pasma i mocne uderzenie dolnym zakresem. Przekaz minimalnie ewaluował w stronę większej płynności, jednakże nadal było to granie żywe i pełne nieoczekiwanych zmian tempa oraz sonicznej agresji. A gdy do tego dodamy wspomniany efekt znakomitego rozbudowania wirtualnej ceny, chyba nikt nie będzie zdziwiony, gdy stwierdzę, że zderzenie Japończyków z moim Duńczykiem było jedynie pokazaniem różnych priorytetów w prezentacji ulubionej muzyki. Co ciekawe na tyle małych, że tak naprawdę nie mając ich obu naraz ostatecznie do swojego systemu zapewne wybrałbym pierwszy z brzegu. Ok., tak wyglądały różnice pomiędzy producenckimi nacjami, a co mogę powiedzieć w kontekście testu tańszy vs droższy kabel, czyli NA9 versus NAX? Otóż cała prawda o obu konstrukcjach rozbija się o w pełni zrozumiały z racji ceny aspekt rozdzielczości. Tańsza brzmiała masywniej i z jakby większym udziałem nieco ostrzej brzmiących górnych rejestrów, co powodowało lekkie uśrednianie wydarzeń scenicznych w tych aspektach. Natomiast droższa jako feedback rozdzielczości poprzez zwiększenie pakietu informacji, z jednej strony zmniejszała ilość basu w basie jako jednego zlanego w całość impulsu na rzecz jego naturalnego rozwibrowania, a z drugiej, czyli w kwestii górnego zakresu zmniejszała jego szum odbierany jako podbicie na rzecz spokoju oferującego znacznie większy bagaż danych w środku pasma, ale bez utraty witalności podania muzyki.
Tak mniej więcej odebrałem różnice w brzmieniu pomiędzy będącymi tematem spotkania kablami LAN. Różnice tak naprawdę nieduże, ale z autopsji wiem, że każdy ma inny próg satysfakcji z jakości słuchanej muzyki i nie zdziwię się, gdyby droższy model cieszył się większym popytem. Sam nawet przez moment nie zastanawiałbym się na wyborem bardziej rozdzielczego modelu AIM NAX. Co zrobicie Wy, to już nie moja sprawa. Ważne jednak, że w obecnym zalewie tego typu akcesoriów moim zdaniem obie propozycje są warte przysłowiowego grzechu.
Jacek Pazio
System wykorzystywany w teście:
– odtwarzacz CD: Gryphon Ethos
– streamer: Lumin U2 Mini + switch QSA Red-Silver
– przedwzmacniacz liniowy: Gryphon Audio Commander
– końcówka mocy: Gryphon Audio APEX Stereo
– kolumny: Gauder Akustik Berlina RC-11 Black Edition
– kable głośnikowe: Furutech Nanoflux-NCF Speaker Cable
– IC RCA: Hijiri Million „Kiwami”, Vermouth Audio Reference
– XLR: Hijiri Milion „Kiwami”, Furutech DAS-4.1, Furutech Project V1
– IC cyfrowy: Furutech Project V1 D XLR
– kabel LAN: NxLT LAN FLAME, Dyrholm Audio Nexus
– kabel USB: ZenSati Silenzio, Dyrholm Audio Nexus
– kable zasilające: Hijiri Takumi Maestro, Furutech Project-V1, Furutech DPS-4.1 + FI-E50 NCF(R)/ FI-50(R), Furutech Evolution II, Hijiri Nagomi, Vermouth Audio Reference Power Cord, Acrolink 8N-PC8100 Performante, ZenSati Angel
Stolik: BASE AUDIO 2
Akcesoria:
– bezpieczniki: Quantum Science Audio Red, QSA Silver, Synergistic Research Orange
– platforma antywibracyjna: Solid Tech
– zasilające: Harmonix AC Enacom Improved for 100-240V
– listwa sieciowa: Power Base High End, Furutech NCF Power Vault-E
– panele akustyczne: Artnovion
Tor analogowy:
– gramofon: SME 60
– wkładka: My Sonic Lab Signature Diamond
– przedwzmacniacz gramofonowy: RCM Audio The Big Phono
– docisk płyty: Omicron Luxury Clamp
– przyrząd do centrowania płyty: DS Audio ES-001
– magnetofon szpulowy: Studer A80
Dystrybucja: AudioPhase Select
Producent: AIM
Ceny:
AIM NA9: 6 100PLN /1m; 6 600 PLN /1,5m
AIM NAX: 12 600 PLN /1m; 13 600 PLN / 1,5m