Opinia 1

Choć rynek wszelakiej maści streamerów i transportów plików rozrasta się w iście wykładniczym tempie, to zgodnie z powtarzaną w kultowym „Highlanderze” maksymą „There can only be only one” (Może być tylko jeden) tak naprawdę marka pierwszego wyboru, po niedawnym walkowerze Auralica, jest właściwie tylko jedna. Mowa oczywiście o hongkońskim Pixel Magic Systems Ltd. a dokładnie jego marce Lumïn. Jak z pewnością zdążyliście się Państwo domyślić powyższe stwierdzenie jest sporym uproszczeniem, ale nie da się ukryć, iż właśnie Lumïn od 2013 roku ciężko i uczciwie zapracował na swoją powszechną rozpoznawalność doskonale radząc sobie nawet ze zdecydowanie wyżej celującą konkurencją, na brak której ostatnimi czasy narzekać nie sposób. Co jednak istotne regularne rozbudowywanie portfolio opiera się nie na rewolucji i zaskakujących zmianach kierunków rozwoju, lecz w pełni logicznym progresie i płynnej sukcesji kolejnych pokoleń. I z właśnie takim, wręcz sztandarowym przykładem owych działań, dzięki uprzejmości wrocławskiego Audio Atelier, przyszło nam się zmierzyć dzisiaj, bowiem na redakcyjny tapet trafiła trze … znaczy się czwarta inkarnacja odtwarzacza plików o wszystko mówiącym oznaczeniu Lumïn T3X. Skąd chwilowe zawahanie? Cóż, zapewne mało kto pamięta, iż protoplastą rodu był wprowadzony w 2015r. na rynek model T1, którego po trzech latach zastąpił T2, który to z kolei, w 2022r. ustąpił miejsca T3-ce. Trzymając się faktów wypada wspomnieć, iż nasz dzisiejszy gość ujrzał światło dzienne bodajże na przełomie 2024 i 2025r., więc przynajmniej zgodnie z firmowym kalendarzem też już pierwszą młodość ma za sobą. Dlatego chcąc zdążyć przed zbliżającą się kolejną zmianą warty czym prędzej bierzemy się do roboty i serdecznie zapraszamy na garść wybitnie subiektywnych obserwacji.

Jeśli chodzi o aparycję naszego dzisiejszego gościa, to raczej nie przesadzę stwierdzając, iż wygląda jak rasowy … Lumïn i przynajmniej, jeśli chodzi o oba profile oraz ujęcie en face wykazuje iście bliźniacze podobieństwo do swojego poprzednika. Mamy zatem masywny, lekko łukowaty i odchylony ku tyłowi front z centralnie umieszczonym błękitno-zielonym wyświetlaczem, oraz grube płyty korpusu dostępne w satynowej czerni, bądź naturalnym, „piaskowanym” srebrze. Różnic należy bowiem szukać pod firmowym daszkiem, czyli na cofniętym względem obrysu pancernej, aluminiowej obudowy ścianie tylnej oraz trzewiach, o których dosłownie za moment. A wracając do pleców, to właśnie na nich napotkamy pierwsze novum, czyli uzupełniający klasyczne gniazdo RJ45 (1000Base-T Gigabit Ethernet) interfejs sieciowy SFP. Podobnemu zdublowaniu uległy gniazda USB, których teraz do dyspozycji mamy parę a nie jedno, jak poprzednio, więc jednego może służyć do podpięcia pamięci masowej a drugie daje się ustawić jako wyjście na zewnętrzny przetwornik. Reszta jest za to po staremu – patrząc od lewej otrzymujemy po parze cyfrowo regulowanych (warto aktywować bezstratny Leedh Processing) wyjść analogowych w standardzie RCA i XLR, wyjścia koaksjalne oraz BNC a z racji pojawienia się ww. terminala SFP zacisk uziemienia przeniesiono w bezpośrednie sąsiedztwo zintegrowanego z komorą bezpiecznika i włącznikiem głównym gniazda zasilającego IEC. I tu od razu pozwolę sobie na przejaw wrodzonego czempioństwa, gdyż o ile statystyczny docelowy użytkownik tytułowego ustrojstwa ograniczy się do jego wypakowania, wpięcia w posiadany system i zapomnienia o temacie, o tyle ja, z racji kultywowanego hobby i nabytej nerwicy natręctw zwanej potocznie audiophilią nervosą częstotliwością kablarskich roszad nieprzyzwoicie wręcz zawyżam średnią. W związku z powyższym może i cofnięcie tylnej ścianki względem płyty górnej i boków nieco chroni okablowanie przed przypadkowym wyłamaniem na skutek niefrasobliwej próby dosunięcia urządzenia do pleców szafki, lecz inaczej aniżeli w kategoriach prawdziwego utrapienia przy częstych zmianach na zakrystii, rozpatrywać takiej przypadłości konstrukcyjnej nie sposób. Żeby chociaż ów daszek wzorem Devialetów był demontowalny, aby z jednej strony mile łechtać zmysły estetów a z drugiej zapewniać oczekiwaną ergonomię. Ale cóż, nie można mieć wszystkiego, tym bardziej, że podobno właśnie praktycznie do wszystkiego człowiek jest się w stanie przyzwyczaić, czego z resztą jestem najlepszym przykładem od niepamiętnych czasów właśnie z dobrodziejstw Lumïnów korzystając.
Jak powyższe zdjęcia dowodzą i zarazem zgodnie z tradycją T3X pozbawiono jakichkolwiek przycisków, pomijając włącznik główny, więc do jego obsługi konieczna jest stosowna aplikacja. I oczywiście takową, w dodatku, przynajmniej w moim mniemaniu, jeśli nie najlepszą, to na pewno jedną z najlepszych na rynku Lumïn zarówno na Androida, jak i iOSa udostępnia, a gdy komuś kizianie po ekranie smartfonu/tabletu się znudzi zawsze może dokupić opcjonalny pilot zdalnego sterowania, gdyż i takie akcesorium w firmowym portfolio się znajduje.
A zapuszczając żurawia do trzewi T3X sugeruję przestać wpatrywać się jak szpak w gnat w sekcję cyfrową, gdyż o dziwo, pomimo aktualnej powszechności nowej generacji układów ES9038PRO nadal pracuje w niej, w trybie dual mono para (po jednym na kanał) 8-kanałowych kości przetworników ES9028PRO SABRE. Podobnie sprawy mają się z w pełni zbalansowaną i utrzymaną w topologii dual mono sekcją analogową, gdyż tak po prawdzie zmiany dotknęły jedynie … zasilania a dokładnie powrotu do korzeni i na właściwe tory. O co chodzi? Bądźmy szczerzy – przecież mając nawet blade pojęcie o audio pewne rzeczy rozumieją się same przez się. O ile bowiem zalet zasilaczy impulsowych należy upatrywać w ich sprawności, niewielkich rozmiarach i mówiąc wprost … cenie, to jeśli chodzi o brzmienie klasyczne transformatory liniowe nie mają sobie równych. Dlatego też nie dziwi fakt, iż również i Lumïn w reprezentujących co najmniej średnią półkę urządzeniach poniekąd wraca do punktu wyjścia i „przeprasza się” z toroidami. Tak też jest w przypadku T3X w trzewiach którego znajdziemy transplantowaną z U2 jednostkę Plitrona.

Jak powyższe zmiany wpłynęły na charakter T3X-a? Najdelikatniej rzecz ujmując … zauważalnie a przy tym zgodnie z kierunkiem jaki swojego czasu wyznaczył mój domorosły upgrade transportu U2 Mini za pomocą zewnętrznego zasilacza liniowego Farad Super3. Najnowsza inkarnacja 3-ki dostała bowiem świetnie słyszalny na indie-rockowym albumie „Manifest” formacji BALTHVS zastrzyk energii i swoistego „pazura”. Nie oznacza to jednak, że tytułowy streamer odżegnuje się do firmowej, charakterystycznej tak dla swoich przodków, jak i rodzeństwa koherencji i ujmującej eufonią muzykalności, lecz pokazuje, że atrakcyjność prezentacji wcale nie musi oznaczać grania wszystkiego „ładnie i gładko”. Mamy zatem świetnie podaną, de facto natywną, zadziorność gitarowych riffów, jak i z odpowiednią atencją oddaną aurę pogłosową oraz „powietrze” otaczające muzyków. I choć już wcześniejsza inkarnacja pod powyższymi względami miała całkiem sporo do zaoferowania, to T3X idzie o krok dalej. Spora w tym zasługa nieco większej „odwagi” i ekspresyjności przekazu, który pozbywszy się dyskretnej zachowawczości nie pozwalał na pasywną, statyczną obserwację rozgrywających się na scenie wydarzeń. Każdy „bujający” rytm wprawiał kończyny słuchaczy w mniej bądź bardziej kontrolowane podrygi a jednocześnie nie sposób było mówić o choćby śladowych znamionach ofensywności, czy sztucznego podkręcania tempa. Nawet na dość „chudym” i dalekim od audiofilskich wzorców jubileuszowy remasterze „The Open Door (Deluxe Edition)” Evanescence Lumïn stawiał akcent na ekspresję i namacalność, zarówno wokalu Amy Lee, jak i towarzyszących jej muzyków, a nie granulację, bądź wręcz szklistość najwyższych składowych czy zbytnią chrupkość basu. A właśnie – bas. Tu chyba najlepiej, najwyraźniej słychać profity wynikające ze zmiany zasilania, gdyż dotychczasową krągłość i pewną pluszowość zastąpiły zdecydowanie i precyzja prowadzenia odważniejszej i twardszej kreski. Poprawie uległ zatem również timing i natychmiastowość, oraz impet ataku. I o ile we wszelakich odmianach Rocka taki sposób prezentacji wydaje się czymś tyleż pożądanym, co oczywistym, to do grona beneficjentów z powodzeniem możemy zaliczyć również wielką symfonikę („Rhapsodies” pod batutą Leopolda Stokowskiego), gdzie orkiestrowe tutti wgniatają w fotel równie skutecznie jak dokonania Slayera, czy nawet wydawać by się mogło senne jazzowe plumkanie w stylu „Little Big Beat Studio” Avishai Cohena. Jak się z pewnością Państwo domyślacie z owym jazzowym plumkaniem, to oczywiste uproszczenie, czy wręcz szyta grubymi nićmi prowokacja, gdyż o ile próżno szukać na ww. wydawnictwie przysłowiowych ścian dźwięku, czy przyprawiających o stan przedzawałowy skoków dynamiki, to już mikrodynamika jest tyleż wyborna, co równie pobudzająca spontaniczne podrygi słuchaczy, jak i nieco bardziej „hałaśliwy” repertuar. A T3X właśnie ów aspekt prezentacji nader umiejętnie akcentuje i uatrakcyjnia.

A teraz, poniekąd w ramach epilogu, pozwolę sobie zaserwować Państwu małą bonusową niespodziankę informując, iż to, co dotychczas przeczytaliście to jedynie jedna strona hongkońskiego medalu. Dodam, że zapewne, z racji popularności wykorzystywanego interfejsu przyłączeniowa, lepiej znana. Chodzi bowiem o to, iż powyższe obserwacje dotyczyły „gry” Lumïn-a po klasycznej „skrętce”, czyli w moim przypadku zarówno po dyżurnym TIGLON-ie TPL-3000L-WT (White Tiger), jak i goszczących na równoległych testach japońskich łączówkach AIM NA9 & NAX. Tymczasem, skoro T3X dysponuje złączem SFP ciężkim grzechem zaniedbania byłoby z owej magistrali nie skorzystać i nie zerknąć na metaforyczną „dark side of the Moon”. A skoro dziwnym zbiegiem okoliczności miałem na podorędziu dostarczony na potrzeby przyszłej publikacji firmowy switch N1, jak i redakcyjny QSA Red takowe złącza na pokładzie miały, to wiadomym było, że i po optyku zagram. Efekt? Powiedzieć, że intrygujący i zastanawiający, to … nic nie powiedzieć. Okazuje się bowiem, że zachowując ww. witalność i energetyczność przekazu T3X potrafi jeszcze bardziej się „otworzyć” oferując jeszcze większą swobodę i napowietrzenie prezentacji. Z jednej strony dostajemy zatem lepszą komunikatywność i obszerność kreowanej sceny i rozgrywającej się na niej wydarzeń a z drugiej oczywiste rozświetlenie, na które warto uważać, gdyż choć różnicowanie nagrań staje się jeszcze bardziej oczywiste, to w przypadku tych balansujących na granicy komfortu, jak i tych ową granicę bezpardonowo przekraczających efekt „Wow!” po klku kwadransach może zacząć irytować i mówiąc wprost psuć przyjemność odsłuchu. Jeśli jednak w Państwa plikozbiorach królują audiofilskie perełki, to możecie spać spokojnie -nie dość, że usłyszycie więcej, to w większości przypadków ilość będzie szła w parze z jakością i to na lichym, firmowym kabelku za przysłowiową stówkę, bądź dwie a nie grube tysiące, jak to ma miejsce w przypadku sensownie „grających” klasycznych przewodów Ethernet o audiofilskie proweniencji.

W ramach finalnego podsumowania nie pozostaje mi nic innego, jak tylko stwierdzić, że Lumïn T3X jest nie tylko propozycją godną uwagi dla wszystkich miłośników gry z plików i streamowania muzyki dopiero mających chęć wejścia w hongkoński ekosystem, lecz również nie mniej kuszącą opcją dla użytkowników niższych / starszych modeli. Nie da się bowiem ukryć, iż tak zmiana zasilania na liniowe, jak i dodanie portu SFP znacząco poprawiają brzmienie oraz funkcjonalność tytułowego streamera w porównaniu do mającego nieco więcej lat na karku rodzeństwa.

Marcin Olszewski

System wykorzystany podczas testu
– CD/DAC: Vitus Audio SCD-025 Mk.II + 2 x bezpiecznik Quantum Science Audio (QSA) Blue
– Odtwarzacz plików: Lumïn U2 Mini + Farad Super3 + Farad DC Level 2 copper cable; I-O Data Soundgenic HDL-RA4TB
– Gramofon: Denon DP-3000NE + Denon DL-103R + docisk Omicron Decoupler Clamp
– Przedwzmacniacz gramofonowy: Tellurium Q Iridium MM/MC Phono Pre Amp
– Selektor źródeł cyfrowych: Audio Authority 1177
– Wzmacniacz zintegrowany: Vitus Audio RI-101 MkII + bezpiecznik Quantum Science Audio (QSA) Violet
– Kolumny: AudioSolutions Figaro L2 + Solid Tech Feet of Balance + zwory ZenSati Angel
– IC RCA: Furutech FA-13S; phono NEO d+ RCA Class B Stereo + Ground (1m)
– IC XLR: VLAD Audio Epitome XLR; Furutech DAS-4.1; WK Audio TheRed XLR
– IC cyfrowe: Fadel art DigiLitz; Harmonic Technology Cyberlink Copper; Apogee Wyde Eye; Monster Cable Interlink LightSpeed 200
– Kable USB: Wireworld Starlight; Vermöuth Audio Reference USB; ZenSati Zorro
– Kable głośnikowe: WK Audio TheRed Speakers mkII + SHUBI Custom Acoustic Stands MMS-1
– Kable zasilające: Esprit Audio Alpha; Furutech FP-3TS762 / FI-28R / FI-E38R; Organic Audio Power + Furutech CF-080 Damping Ring; Furutech Evolution II Power; 3 x WK Audio TheRed Power
– Listwa zasilająca: Furutech e-TP60ER + Furutech FP-3TS762 / Fi-50 NCF(R) /FI-50M NCF(R)
– Gniazdo zasilające ścienne: Furutech FT-SWS-D (R) NCF
– Switch: QSA Red + nóżki Silent Angel S28 + zasilacz Farad Super6 + Farad DC Level 2 copper cable
– Przewody Ethernet: In-akustik CAT6 Premium II; Audiomica LaboratoryX, w którym znajdziemy Anort Consequence, Artoc Ultra Reference, Arago Excellence; Furutech LAN-8 NCF; Next Level Tech NxLT Lan Flame; TIGLON TPL-3000L-WT (White Tiger)
– Akcesoria: Omicron X1 Top Harmonix Stabilizer
– Platforma antywibracyjna: Franc Audio Accessories Wood Block Slim Platform
– Stolik: Solid Tech Radius Duo 3
– Panele akustyczne: Vicoustic Flat Panel VMT

Opinia 2

Możecie mówić, co chcecie, ale bez dwóch zdań tytułowy Lumin jest ikoną w świecie zabawy w słuchanie muzyki z plików. I mówię to ja, człowiek optujący raczej za dźwiękami wydrapywanymi z czarnej płyty, aniżeli na bazie jakiegokolwiek innego źródła cyfrowego. Powód? Jest ich kilka i to banalnych. Pierwszy to niezachwiane i wieloletnie rozdawanie kart na rynku w tej dziedzinie. Drugi, szeroka oferta tak cenowa, jak i jakościowa. A trzeci z generacji na generację konsekwentna poprawa jakości oferowanego dźwięku przez urządzenia spod tego znaku towarowego. Jeśli tego nie zauważyliście, tak naprawdę jesteście ślepi. Ja mimo swoich przekonań widzę to doskonale, dlatego gdy tylko nadarza się okazja posłuchania czegoś nowego z tej stajni, nie zastanawiam się nawet przez chwilę i zaproponowana przez dystrybutora nowa zabawka natychmiast ląduje u mnie w systemie. Taki też ciąg wydarzeń zaliczył punkt zapalny obecnego spotkania. A będzie nim pełnoprawny odtwarzacz plików, czyli streamer z wbudowanym przetwornikiem i co w obecnych czasach poszukiwania urządzeń wielofunkcyjnych wydaje się być bardzo ważne, z regulowanym wyjściem analogowym. O co konkretnie chodzi? Otóż tym razem na recenzencki tapet trafił będący pod opieką wrocławskiego Audio Atelier odtwarzacz sieciowy w Lumin T3X. Ładny, zgrabny i brzmiący jak dobry Lumin. Jak konkretnie się pisał? O tym naturalnie skreślę kilka zdań w kolejnych akapitach.

Jak wygląda i jak został uzbrojony nasz bohater? Aparycja T3X to typowy Lumin z wyższej półki. To oznacza wykonanie stosunkowo niskiej i w wielkości niegdysiejszych wież „midi” obudowy z grubych płatów aluminium. Zaś w celach fajnej wizualizacji zaoblenie frontu płynnym łukiem na całej długości od lewej do prawej strony, lekkie pochylenie tego zabiegu oraz ukrycie przyłączy na tylnej ściance, jak gdyby wystającym za rewers swoistym daszkiem. Naturalnie jak przystało te tego dalekowschodniego producenta, na awersie znajdziemy także sporej wielkości wyświetlacz pokazujący wszelkie niezbędne do rozszyfrowania czego, z jakim próbkowaniem i jak długo słuchamy. Jeśli chodzi o zestaw wejść i wyjść, mamy do dyspozycji gniazda cyfrowe LAN – zwykły i „światłowodowy”, USB, BNC oraz analogowe RCA i XLR. Całość wyposażenia pleców wieńczy gniazdo zasilania z głównym włącznikiem. W temacie możliwości obsługi zapisów cyfrowych sprawa jest jasna jak słońce, typowo dla tej marki T3X przetwarza dosłownie i w przenośni każdy dostępny sygnał cyfrowy. Ciekawostką tego modelu jest zastosowanie obsługi sygnału na bazie światłowodu, co według producenta i na sto procent podczas testu sprawdzę, ma przynieść poprawę brzmienia urządzenia. Dodatkowym, z punktu widzenia jakości dźwięku bardzo istotnym konstrukcyjnym tweak-iem jest pełne zbalansowanie sygnału w torze. Na koniec warto dodać, iż z racji pełnej i prostej obsługi urządzenia z poziomu aplikacji w pudełku nie znajdziemy pilota zdalnego sterowania. Ale jak wspomniałem, jest praktycznie zbędny.

Czym uraczył mnie nasz bohater? Powiem szczerze, że gdy codziennie bazując na najprostszym transporcie Lumina każdy test czegoś z portfolio tego brandu zwyczajowo rodzi w mojej głowie większe lub mniejsze zaskoczenie typu – „nawet fajnie brzmi”, to wiedząc, ile kosztuje ten model, jego występ naprawdę mnie poruszył. To był wulkan w pełni kontrolowanej, kolorowej i soczystej energii. A co w tym okazało się być równie ciekawe, ze znakomicie rysowaną krawędzią kreowanych w przestrzeni źródeł pozornych. I nie chodzi li tylko o ich idealnie wycinanie z tła, ale także akcentowanie tak ważnej dla naturalności i przyjemności ze słuchania muzyki mikrodynamiki. Efekt był znakomity, gdyż z jednej strony dostawałem ostrą krawędź, ale z drugiej zapewnienie danemu impulsowi odpowiedniej dawki wielobarwnej i kontrolowanej energii. Takie podejście do tematu powodowało, że przekaz tętnił radością i książkowym utrzymaniem tempa, mimo konsekwentnego brylowania przekazu w estetyce solidnej esencjonalności. Jak inżynierom udało się to zrobić, nie mam bladego pojęcia, ale efekt spokojnie i w wielu przypadkach udanie in plus konkurował z moim tandemem Lumin U2 Mini plus Gryphon Ethos. Owszem, taki wynik to zapewne suma zastosowania kilku dodatkowych kabli w moim konglomeracie, ale fakt jest faktem, że było intrygująco.
I to bardzo, co udowodniła ostatnia płyta Wojtka Mazolewskiego „Solo”. Zdaję sobie sprawę, że ostatnio wykorzystuję ją w sposób wręcz maniakalny, ale do dogłębnej weryfikacji możliwości danego komponentu jest znakomita tak od strony wymagającego materiału – mimo w głównej mierze wykorzystywania przez artystę pozornie prostego w brzmieniu kontrabasu, jak i realizacji, do której pan Wojtek naprawdę się przyłożył. To jest majstersztyk wirtuozerski z książkowym pokazaniem możliwości wyciskania z kilku strun tak bardzo bogatej palety raz rozwibrowanych, innym razem delikatnych, a czasem mocnych w dosadności brzmienia dźwięków. Materiał jest na tyle wymagający, że gdy tylko systemowi zabraknie kontroli lub czytelności podania bardzo skomplikowanego w kwestii amplitudy następujących po sobie fraz, cała nie tylko artystyczna wiedza o instrumencie, ale także włożone w powstanie płyty serce muzyka idzie w powietrze, jak przysłowiowa para w tak zwany gwizdek. Na szczęście, ups, wróć, nie na szczęście, tylko bazując na latach doświadczeń konstruktorzy Lumina T3X bez problemu sprostali zadaniu i z wielką przyjemnością zatopiłem się w wykreowaną pomiędzy kolumnami mojego pokoju kontrabasową opowieść.
Nie inaczej było w agresywnym repertuarze. Oczywiście mam na myśli wyrazistość, agresję i dobrą wagę podania takiego materiału. To ze zrozumiałych względów wynik nie tylko zapewnienia przekazowi stosownej masy, ale także utrzymania kontroli nad zmienną dawką energii oraz kreowania całości z dobrym poziomem czytelności. Dzięki temu było wszystko co postanowiłem posłuchać, brzmiało werwą i fajną impulsywnością uderzania mnie dźwiękiem. A co najciekawsze, zaskakująco ciekawie brzmiały i stare i nowe realizacje. Naturalnie współczesne jakby bardziej naturalnie, ale stare o dziwo także z fajnym pakietem płynnych rockowych motywów.

Kogo widziałbym w roli potencjalnego nabywcy opisywanego modelu Lumina? Chyba nikt nie podniesie larum, gdy powiem, że widzę tylko jedną grupę ewentualnych niezadowolonych. Będą to wielbiciele szybkości i ostrości rysowania świata muzyki ponad wszystko. Lumin T3X świat muzyki widzi nieco inaczej. Ale owo „inaczej” w wartościach bezwzględnych oznacza dobrze rozumianą muzykalność, a nie ekstremalne poszukiwanie agresywności wizualizowania ulubionych płyt. Jeśli zatem kochacie muzykę kreowaną z uczciwie rozumianym bilansem wagi, kontroli i blasku, przybyły z Hongkongu odtwarzacz sieciowy jest wręcz idealnym partnerem na długie lata.

Jacek Pazio

System wykorzystywany w teście:
– odtwarzacz CD: Gryphon Ethos
– streamer: Lumin U2 Mini + switch QSA Red-Silver
– przedwzmacniacz liniowy: Gryphon Audio Commander
– końcówka mocy: Gryphon Audio APEX Stereo
– kolumny: Gauder Akustik Berlina RC-11 Black Edition
– kable głośnikowe: Furutech Nanoflux-NCF Speaker Cable
– IC RCA: Hijiri Million „Kiwami”, Vermouth Audio Reference
– XLR: Hijiri Milion „Kiwami”, Furutech DAS-4.1, Furutech Project V1
– IC cyfrowy: Furutech Project V1 D XLR
– kabel LAN: NxLT LAN FLAME, Dyrholm Audio Nexus
– kabel USB: ZenSati Silenzio, Dyrholm Audio Nexus
– kable zasilające: Hijiri Takumi Maestro, Furutech Project-V1, Furutech DPS-4.1 + FI-E50 NCF(R)/ FI-50(R), Furutech Evolution II, Hijiri Nagomi, Vermouth Audio Reference Power Cord, Acrolink 8N-PC8100 Performante, ZenSati Angel
Stolik: BASE AUDIO 2
Akcesoria:
– bezpieczniki: Quantum Science Audio Red, QSA Silver, Synergistic Research Orange
– platforma antywibracyjna: Solid Tech
– zasilające: Harmonix AC Enacom Improved for 100-240V
– listwa sieciowa: Power Base High End, Furutech NCF Power Vault-E
– panele akustyczne: Artnovion
Tor analogowy:
– gramofon: SME 60
– wkładka: My Sonic Lab Signature Diamond
– przedwzmacniacz gramofonowy: RCM Audio The Big Phono
– docisk płyty: Omicron Luxury Clamp
– przyrząd do centrowania płyty: DS Audio ES-001
– magnetofon szpulowy: Studer A80

Dystrybucja: Audio Atelier
Producent: Pixel Magic Systems Ltd.
Cena: 24 990 PLN

Dane techniczne
Obsługiwane formaty audio:
– bezstratne: DSF (DSD), DIFF (DSD), DoP (DSD); PCM: FLAC, Apple Lossless (ALAC), WAV, AIFF
– kompresowane stratnie: MP3, MQA
Natywna obsługa: max. DSD512, max. 384 kHz/16–32 bit
Upsampling (wszystkie formaty): max. DSD256, max. PCM 384kHz
Obsługiwane protokoły: UPnP AV,Roon Ready, Qobuz Connect, TIDAL Connect, Spotify Connect, Plāys with Audirvāna, JPLAY Certified, AirPlay, QPlay-compatible for QQMusic
Zastosowany przetwornik: 2 x ESS SABRE ES9028Pro DAC
Wyjścia cyfrowe:
– USB: Natywnie DSD512; PCM 44.1–384 kHz/16–32 bit
– BNC SPDIF: PCM 44.1 – 192 kHz / 16–24 bit; DSD (DoP)
Wyjścia analogowe: para RCA, para XLR
Komunikacja: SFP; 1000Base-T Gigabit Ethernet RJ45; 2 x USB
Wymiary (S x G x W): 350 x 350 x 60,5 mm
Waga: 6 kg