Monthly Archives: październik 2014

Opinion 1

I am perfectly aware, that I will not convert the group of people, who believe that accessories, power cables, sockets, fuses, etc, do not work, or do not believe they do; so I dedicate this test to all those who do hear them. They hear, what is happening in their systems, and that despite “kilometers of low quality cables” and non-audiophile power stations, and try to win the fight to reach their audio-nirvana from the start. We do have little, if at all, influence on the “civilian” power grid, but we can influence the part at our home, where we can use the best materials, apply state of the art solutions, best we can afford. Such situation can happen, but I have the distinct feeling, that most of the time, the only thing a desperate music lover can do, is the purchase and application of a power strip/filter/conditioner (delete the not applicable ones) and/or change the power outlet to… Here we can limit the choice to two-three manufacturers, so there is no need to talk about that, as everybody will either make the choice based on the money owned, or their listening experience. But let us rest the case. Now we made an analysis, based on logical deduction, where is the area, where most probably most of the doings will be done, so we should now concentrate on that area. One we came here, we should introduce the hero of our test, the mains filter MiniSub Axis, from a brand, which makes a debut on our market, but is present for years and gained a lot of esteem outside of our country, Isol-8.

Let me make things clear. Isol-8 is not a pseudo-brand, brought to life by a few gentlemen having just a small office in the ‘city’ and lots of creativity in book keeping, making business from rebranding. Nothing like that. The man behind Isol-8 Technologies is Nic Poulson, who gained his experience (starting when he was seventeen (sic!) at BBC, and then in other companies. In the nineties he worked in Trilogy Audio Systems, but the most important, for this review, part of his work started in 2001, when he founded IsoTek System, and later moved his ideas and solutions to Isol-8, founded in 2003. It would also be very unfair not to mention Simon Dart, who is the Product Designer of the company, who started his career with Nic in BBC, and besides his work at Isol-8 he deals also with complicated telecommunication issues.

I will not tell much about the internal design of the tested device, I will just say, that after opening the chassis, the inside looks of the Axis was very familiar. I had some hypothesis, which I needed to verify. It turned out, that I was not mistaken. The IsoTek EVO3 Aquarius was designed in a very similar way (it would be interesting, who and when made the initial design ;-)), but making a head-to-head comparison it became obvious, that the tested unit has a much “richer” internal life. However visual differences do not have to mean anything, and clear separation of low current and high current parts is used by most manufacturers of such accessories. Of course, the manufacturers mentioned best possible separation, minimizing of internal interference between the gear attached to the Axis and DC-blocking in the materials accompanying the filter.

And now the most important question, the fear that is present when plugging in any device responsible for cleaning and improving the quality of the power into an audio system. Does it slow down the sound or not? The MiniSub Axis … does not. Frankly speaking I do not know, how Nic and Simon did it, but after connecting the Isol-8 MiniSub Axis to my system I commented the change I heard with the F-word, and then I noticed, that this filter comes very close to the power conditioning elite. To calm down the owners of, for example, the Furutech Power Six, of course it can be heard on the longer run, that the space is not setup as suggestively and there is no such unconstrained freedom, but for God’s sake – the price difference between those two contenders is huge! But one thing I am fully sure – this is the first filter I encountered, which delicately, but very subtly, limits the lower octaves, but it does not soften them, keeping masterful coherence and hardness to the very end.
I did not want to make judgments too quickly, so I gave me time to cool down and started to prepare the photos for another review instead of listening to music. But every time I was adjusting the white balance, or removing dust particles appearing from nowhere, I subconsciously thought about the sound coming from background. Finally I finished the “artistic part” of the review and sat down to start the main phase of the listening test.
As I started with the bass, I will continue on that. Usually it is so, that power sources that do not deliver the right amount of energy visibly, and thus painfully, limit the ability to reproduce the low frequencies by filtering them away. From the perspective of time and experience gained, I have to say that such approach is not the worst one, as you cannot break something, that is not there. Sometimes such devices try to keep full spectrum, but without the ability to control it. As a result of that, the bass is running around like a hyperactive Golden Retriever puppy, carelessly destroying the rest of the sound spectrum. In case of the Isol-8 no such bad things happened. Instead we get control, law and order, starting half a level above the Hades (I already warned you, that you can reach lower) and finishing around the top of the rainbow (a real one, and not the ever burning monument in Warsaw…).
In the session verifying the lowest sounds I used three albums, mean like small goblins – “BBNG2” of the Canadian formation BADBADNOT GOOD, “Mujeres De Agua” of Javier Limon and “Khmer” of Nils Petter Molvaer, which, despite representing completely different musical genres, have a common denominator – bass, that moves furniture around and sucks all the Farads from the power supply capacitors. Powerful, big bass that can also be very destructive, like a wrecking ball, when not controlled.
Very interesting was the comparison of the tested filter with its “sibling”, similarly priced and tested by us at the end of last year, IsoTek EVO3 Aquarius, which placed emphasis on culture, smoothness and nobleness. The MiniSub Axis supplies the listeners with almost infrasound, coherent, well controlled bass with its contours drawn with a sharp line. At least, when such sounds are present on the recording played.
On the other hand, the midrange enchanted with juiciness and saturation of colors, and a well composed audio system could present a very suggestive articulation of human voices. Smoothness and sweetness were accompanied by an unrestricted power of emission and following of the individual parties or catching differences between different devices became a very exciting occupation. I am writing those words with full confidence, as the test of the filter happened at the same time when I had also two splendid DACs for testing – the Ayon Sigma and ModWright Elyse. I am mentioning this on purpose, as tubes are most sensitive to anomalies related to power supply, and with the Axis both DACs had an opportunity to present themselves in optimal conditions, which resulted in velvety smoothness combined with unobtrusive resolution, which can only be delivered by the heated vacuum tubes.
I had similar observations during the analysis of the highest frequencies, using the “Brotherhood of Brass” Frank London’s Klezmer Brass Allstars, a disc that sparkles with colors and thousands of shades of the brass instruments. This disc is incredible and phenomenal, but to fully admire its beauty, you have to configure your system in such a way, that the resolution and selectiveness do not cover up musicality, as otherwise beauty might be compromised and the sound become screechy and offensive. With the Axis there was moderation, similar to an Italian chief cook, who can prepare the best pasta “al dente”, so I could fully enjoy the klezmer madness without blood running from my ears and a pondering headache.

But please believe me, that listening to the British filter, all this what I just wrote, has secondary or even tertiary meaning. Also splitting the hair in two and artificial demounting of everything happened only for this test, as with the Axis a process of homogeneity happened; the sound spectrum became coherent like a monolith. A monolith without the ballast of electro-junk, which deform and obliterate its primal form, encoded in the source material.

Here comes usually a more or less accurate punch line, summary of the test and an attempt of condensing previous observations. This time it will be different – it will be a supposition, wishful thinking if you want. If this is how the MiniSub Axis works, a product almost opening the company catalog, I fear to think, what havoc could be wreaked by the higher, audiophile grade Isol-8 products.

Marcin Olszewski

Distributor: Moje Audio
Prices:
– ISOL-8 MiniSub Axis – 5 950 PLN (silver), 6 200 PLN (black)
– IsoLink 2 (1,5 m) – 999 PLN

Technical details:
Number of available outlets: 6 (4 low/med current. 2 high current)
Type of outlets available: 13A British chassis sockets; European Schuko sockets; 15A US sockets
Standard Mains Inlet: 10A IEC fused at 10 Amps (cable not supplied)
Dimensions: 444 x 85 x 305mm (W x H x D) excluding connectors
Product Weight: 6.7Kg
Construction: Steel chassis with black finish. Silver Aluminium front panel (Black optional)

System used in this test:
– CD/DAC: Ayon 1sc; Gato Audio CDD-1
– DAC: Ayon Audio Sigma; ModWright Elyse
– Digital source selector: Audio Authority 1177
– Network Music Player: Olive O2M; laptop Dell Inspiron 1764 + JRiver Media Center
– Turntable: Transrotor Fat Bob S + ZYX R100
– Phonostage: Octave Phono Module
– Integrated Amplifier: Electrocompaniet ECI 5; Gato Audio AMP-150
– Loudspeakers: Gauder Akustik Arcona 80 + spike extenders; Gauder Akustik Cassiano
– IC RCA: Antipodes Audio Katipo; Siltech Classic Anniversary 770i
– IC XLR: LessLoss Anchorwave; Organic Audio; Amare Musica
– Digital IC: Fadel art DigiLitz; Harmonic Technology Cyberlink Copper; Apogee Wyde Eye; Monster Cable Interlink LightSpeed 200
– USB Cable: Wireworld Starlight; Goldenote Firenze Silver
– Speaker Cables: Organic Audio; Signal Projects Hydra
– Power Cables: Furutech FP-3TS762 / FI-28R / FI-E38R; Organic Audio Power; Acoustic Zen Gargantua II
– Power distribution board: GigaWatt PF-2 + Furutech FP-3TS762 / FI-28R / FI-E38R
– Wall Outlet: Furutech FT-SWS(R)
– Table: Rogoz Audio 4SM3
– Antivibration platform: Franc Audio Accessories Wood Block Slim
– Ethernet Cables: Neyton CAT7+
– Accessories: Sevenrods Dust-caps; Furutech CF-080 Damping Ring; HighEndNovum PMR Premium; Albat Revolution Loudspeaker Chips

Opinion 2

It should be obvious for all people dealing with audio, even those, who treat this game very scientifically, that power must be supplied to all our sound reproducing devices. Unfortunately with this statement come problems with all kinds of power improvers: cables, filters, conditioners. You might think, that there should be no problem, and all power issues are handled by filters installed in the audio devices, but for many audiophiles, this is not so easy. I do not know, if this is good or bad, but personally, I am closer to those people, who claim power supplied to our gear should be as clean as possible, and after a few years of ignoring the problem, I tried out some of the accessories in my system and confirmed their influence (as I perceive it) – sometimes for better, sometimes for worse. Anyway, the case is controversial, so I will not try to convince you, the readers, to my observations; I will just encourage you to make your own decisions, if you want to spend some time to listen to eventual changes, or if you think, that this is a waste of power, that your computer will consume while you are reading this text. But if you decide, that you are giving me the benefit of your doubt, then I will take you on a short resume after a meeting with the Isol-8 brand, well known in Great Britain, but just debuting in Poland. The distribution was just started by Moje Audio, who provided for testing the mains filter Isol-8 MiniSub Axis and the power cord IsoLink 2, which is a separate position in the company catalog.  

The MiniSub Axis is not a spoof. It has the size of a budget integrated amplifier, what implies solid approach to mains cleaning. The chassis is quite simple, but very sturdy, made from steel and aluminum and houses electrical circuitry designed to meet different requirements depending on the current draw of the attached devices. The back panel is equipped with two high-current sockets, four low-current sockets, a grounding terminal and an IEC power socket. The front panel is very clean, with only a centrally placed LED. As you can notice from this brief description, the British proposition should match the taste of most of potential buyers, in terms of design. However more important is the question, if this toned down visual appearance is accompanied with good sonic capabilities? Does it filter-out all the power ‘debris’ while being sonically transparent? Please read on, the text will not be very long, but I think worth a few minutes of your precious time.

I will start the process of assessing the influence of the British product a bit differently than usual, as I want to recall some earlier encounters with similar devices used in my system. And I mean not only filters or conditioner, but also plain power strips, without any filtering elements inside. Always, well maybe almost always, such components introduce unwanted, or desired changes in our audio gear, while they should be transparent by design. It does not matter that much, if the changes are minimal, then we just can accept those, but when they kill all life in the music reaching our ears, then it is bad. Unfortunately I heard a few such cases. On the other hand, things that are bad for me, like limiting the shine of the treble, thinning the midrange or shortening bass, may be very much desired by other listeners, so I should not be evaluating if the influences are for good or for bad, but just describing what I hear, so that everybody can see for himself what is happening. This means, that a review should become the reason for putting a device on your listening shortlist, or deleting it, depending on your needs. So now after this introduction I should be listing the limitations posed by the MiniSub Axis – especially because it is one of the cheapest products in the company catalog – but I am a bit puzzled, in a positive way, because I have none to quote. In contrary, it is hard for me not to be positively surprised. Despite this, I still will try to describe the reaction of my system to this British mains cleaner, as this is the main goal of my writing.

Due to my lack of prejudice, despite the low catalog placement of the tested filter, I started with all my devices into it, including my power amplifier, which does not tolerate any obstacles between the wall and itself. I usually hear artifacts suggesting deficiencies in powering it with current passed through some things, but still plugging the poweramp directly into the wall after such experiment becomes a clear knock-out. So I was prepared for everything when I pressed Play on my player. Music started, and interestingly, it was very unconstrained. One piece, another and another, and I still have to really strain myself listening to individual sounds to be able to discern any nuances, which are different than usual. Yes, yes, the changes I heard, based on my previous experiences, were only nuances, and the Axis tried to satisfy my picky power amplifier, and surprisingly managed that very well. But I want to cool down people, who are getting up now to run to the shops to buy the MiniSub now – please wait for the rest of the text, as there are some limitations I heard. As the filter is designed to work with systems of much lesser refinement, the initial result was very positive, and I was looking forward to the following tests with electronics less nervously reacting to being connected to power conditioning devices, my CD and tube preamplifier. Finally a few words about the reaction of my KAP-777 power amplifier to the Isol-8 compared to the “direct to wall” connection. In fact the influence of the combination was very delicate, it was mainly located in the resolution of the sound spectrum extremes and general breath of the sound, what translated into slight washing out of the music and losing some realism of the virtual sound stage, what I perceived as lack of airiness. However when looking at those issues from the perspective of my power amplifier versus anything else than a Harmonix power cord, I can only praise the British filter for the positive result. And this was in fact the last thing I could grumble about during the test, as the rest of the listening only confirmed the skills of the engineers, who try to ease the life of audiophiles living in apartment houses.
You might have guessed from the last few words, that unplugging the power amplifier from the filter allowed the sound to reach a higher level, as despite touching each and every aspect of the sound spectrum, the influence was in no way a degradation of music. And I want to remind you, that in my system, the power filter was a minion trying to defend itself, while in systems more adequate to its price tag, it could achieve wonders. But let us return to topic. The most important, and I repeat, most important aspect is the lack of any constraints imposed on the powered system. This is the problem of many constructions, and the British handled it splendidly. And that is not all, as with the freedom of the virtual sounds we get a slightly hardened bass, giving us the impression of more power. The more mischievous amongst us might say, that this is a departure from transparency, but the disc I took randomly, Cassandra Wilson “New Moon Daughter” profited from this a lot, as this compilation disc has a lot of low registers, which sometimes flow softly over the floor, and with the Axis this rumble is brought together into a clean and hard sound. Staying with the same disc, but looking higher on the frequency band, we can also see a slight upping of the midrange, what gives us a better insight into the recording, while still staying at the same, good level of saturation. And I think, that there will not be many people, who would complain about this, when listening to their systems supported by the tested device. Of course if they hear anything at all, because I am writing about things that are surprisingly delicate, even for my ears. The last nuance I caught during the listening tests was a minimal averaging of the treble, but, like I mentioned before, without any limitation to the freshness of the sound coming from the speakers. For me, the incursion in this frequency range resulted only in an influence of the airiness of the music, which translates in the ability of creating a virtual sound stage with the reality of a 3D cinema. But taking into account the whole abilities of the Isol-8 product, all those nuances are so little significant in my system, that somebody going along a different path may just think I am nitpicking. Nearing the end of the test I will just mention, that listening to many discs with different musical genres only confirmed the conclusions described by me above, how the sound of my Reimyo system was modified. And despite high expectations my electronics had regarding the filter, the Isol-8 Reimyo cooperation went splendidly well. After this test of solid British engineering, I will not try to scare anybody, but if you, by any chance, will plug in the MiniSub Axis from Isol-8 in your system, it may show you, that not everything is right regarding power supply when it is not in place. You do not believe me? Then I encourage you to try it, but you will be doing that on your own risk.

This was a strange meeting, as putting a mains filter opening the catalog of the company against the Japanese noble system I maybe did not expect a complete failure, but for sure not such surprisingly good result. So I will remind you what drew my biggest attention and caused my biggest applause: the lack of constraints to freedom of playing, what is usually a problem with many constructions. All other things are to be verified by potential clients, as I have quite clean power, as I live in a house and have a separate power line from the fuse box dedicated to audio equipment, while there are music lovers, who have hundreds of neighbors on the same cable, and maybe aluminum wiring in the walls, so they might only see benefits from using this device and reading my text will just say I do not know anything and am nitpicking. And looking from their standpoint, I have to say with clear conscience, that they may be completely right.

Jacek Pazio

The system used in the test, a complete set of Combak Corporation.

 Electronics Reimyo:
– Separate DAC + CD player: CDT – 777 + DAP – 999 EX
– Tube preamp: CAT – 777 MK II
– Solid state power amp: KAP – 777
Speakers: Bravo Consequence +
Power cables: Harmonix X-DC-350M2R Improved Version
Speaker Cables: Harmonix HS 101-EXQ (mid-high section); Harmonix HS-101 SLC (Section woofer)
IC RCA Harmonix HS 101-GP
Digital IC: Harmonix HS 102
Table: Rogoz Audio; Solid Base VI
Accessories: Antivibration stand for the power amp by Harmonix TU-505EX MK2, Harmonix Enacom improved for AC 100-240V; Harmonix Tuning Room Mini Disk RFA-80i, anti-vibration platform Audio Philar Double

Analog stage:
– Turntable:
drive: Dr. Feickert Analogue „Twin”
arm: SME V
cartridge: Dynavector XX-2 MK II
– Phonostage: RCM SENSOR PRELUDE IC

Astell & Kern wiodący producent przenośnych odtwarzaczy audio hi-res, oferujących studyjną jakość dźwięku, wraz z wytwórnią  Blue Note Records, słynącą w świecie jazzu i bluesa,  ogłosili partnerstwo.
Z okazji 75 lecia Blue Note Records na rynek wypuszczono limitowany pakiet 1000 sztuk – najlepszych nagrań w nowej jakości 24bit wraz  z odtwarzaczem hi-res Astell&kern AK240, również w specjalnej edycji.   

Pakiet zawiera 75 najsłynniejszych płyt z historii Blue Note zremasteringowanych z analogu do plików 192kHz w wysokiej 24-bitowowej rozdzielczości. Znajdziemy tam m.in. takich wykonawców jak Thelonious Monk, Don Cherry, Art Blakey, Herbie Hancock plus kilkadziesiąt innych  jak również kilka do tej pory nie wydanych płyt. Wszystko w specjalnej ozdobnej wieży, która może przybrać dowolny kształt aby ładnie wyeksponować nową kolekcję,  w tej chwili niemożliwą do kupienia oddzielnie w tej jakości audio.

Szczególną uwagę przyciąga fakt, że wraz z kolekcją otrzymujemy gadżet w postaci odtwarzacza najwyższej jakości audio – Astell&Kern AK240, również w limitowanej odsłonie, przygotowanego specjlanie dla Blue Note na jej 75-lecie. Zestaw ma więc niewątpliwie kolekcjonerski charakter

”Katalog Blue Note Records Jazz to doskonała wizytówka High Resolution Audio, „powiedział Henry Park, CEO iRiver, firmy, która jest właścicielem Astell & Kern.

Linia Astell & Kern przenośnych odtwarzaczy audio wysokiej rozdzielczości zostały zaprojektowane, aby pokazać zakres instrumentarium tych muzycznych gatunków. Teraz „każdy” może posłuchać tych nowych i klasycznych albumów w sposób jaki był zamysłem i intencją artysty oraz inżyniera, którzy te nagrania tworzyli.

Cena: 30 000 PLN. Tyle będzie kosztować zestaw Astell & Kern Blue Note 75, pakiet, który nie tylko dostarczy muzykę, ale system potrafiący ją odtworzyć w niedostępnej do tej pory jakości. Dla prawdziwych koneserów to znakomity  zestaw i nie lada gradka z samego jego posiadania.

 Dystrybutor: MIP

Opinia 1

Z „zabawkami” zza wielkiej wody z reguły jest ten problem, że na nasze metraże/nasze drogi są po prostu za duże (vide opisywany przez nas system Tenor Audio)  a po drugie lwia część Europy, z Polską włącznie musi cierpliwie czekać aż dopieszczone zostaną bardziej chłonne a więc generujące znacząco wyższe przychody rynki. Oczywiście nie ma mowy o jakiejkolwiek alienacji, gdyż na monachijskim High Endzie i berlińskiej IFIe spokojnie można obejrzeć, posłuchać i nawet pomacać pachnące fabryką świeżynki, lecz często bywa tak, że rzeczywista premiera miała miejsce „trochę” wcześniej – np. podczas CES. Mniejsza z tym. Ceny też u Wujka Sama mają niższe i jakoś się z tym, z bólem, bo z bólem, ale jednak godzimy. Całe szczęście czasem wyjątki się zdarzają i w nasze ręce trafiają nowości gorące jak pieczone ziemniaki wyciągnięte prosto z ogniskowego żaru. Tak też było i tym razem, gdyż prosto z warszawskiego Sound Clubu – dystrybutora marki otrzymaliśmy niemalże dziewiczy egzemplarz od dawna wyczekiwanego amerykańskiego przetwornika ModWright Elyse.

Podobnie jak ostatnio recenzowany Ayon, choć dużo młodszy ModWright zdążył już zapracować na swą niezaprzeczalną rozpoznawalność charakterystycznym, mocno zunifikowanym designem. Powód jest nader oczywisty, gdyż fronty i płyty górne wszystkich urządzeń sygnowanych przez Dana Wrighta zdobi finezyjny, w dodatku podświetlany (całe szczęście iluminacja daje się wyłączyć) logotyp. Dodatkowo większość urządzeń otrzymuje bliźniacze gabarytowo obudowy i jedynie wymagające większej przestrzeni amplifikacje lokowane są w podwójnej wysokości „skorupkach”. Taka racjonalna gospodarka materiałowa przestaje dziwić w momencie, gdy uświadomimy sobie, że ModWrigty produkowane są na terenie Stanów Zjednoczonych, gdzie koszty pracy do najniższych nie należą. W dodatku grube płaty szczotkowanego aluminium, z których wykonywane są obudowy, w naturalnej, bądź czarnej anodzie również nie wskazują na restrykcyjną politykę księgową. Przejdźmy jednak do detali.

Centralnie umieszczone owalne, podświetlane logo dzieli wykonany z blisko centymetrowej grubości aluminiowego profilu front na dwie części – lewą odpowiedzialną za podstawowe funkcje (włącznik, wyciszenie, odwrócenie fazy, podświetlenie) i prawą umożliwiającą wybór jednego z czterech źródeł. Dodatkowo, nad znajdującymi się w stylowych podfrezowaniach przyciskami biegnie, równiutki niczym wzdłuż pasa startowego, rządek … 16 błękitnych diód informujących zarówno o wybranej funkcji i aktualnie używanym źródle, jak i częstotliwości próbkowania otrzymanego sygnału. Uważni czytelnicy z pewnością zauważyli, że choć producent na razie dostarcza na rynek wersje przetworników zdolne obsłużyć sygnały do 24Bit/192 kHz, to dziwnym trafem, niejako w gratisie umieścił za diodą 192K jeszcze jedną, z podpisem 384K. Powodem takiego działania jest planowana w przyszłości możliwość upgradu do stanu kompatybilności z sygnałami DSD.  Może na papierze nie wygląda to zbyt porywająco, ale proszę spojrzeć na zdjęcia. Wbrew pozorom DAC nie oślepia niczym bożonarodzeniowa iluminacja ciężarówki Świętego Mikołaja z reklamy jednego z producentów niekoniecznie najzdrowszych napojów. W dodatku puryści jednym kliknięciem mogą wprowadzić urządzenie w stan całkowitego zaciemnienia i delektować się delikatną poświatą ukrytych pod ażurowa płytą wierzchnią lamp.
A skoro już jesteśmy przy lampach i pokrywie, to od razu śpieszę wyjaśnić cel umieszczenia tuż nad prostownikiem 5AR4 odkręcanego „sitka”. Jak sami państwo wiedzą w większości audiofilów a w lampiarzach w szczególności drzemie pierwiastek odkrywcy i majsterkowicza. Dla tego też, jeśli kogokolwiek naszłaby ochota wymiany standardowo zamontowanej „zwyczajnej” wersji na zdecydowanie okazalszy i oczywiście bardziej szlachetny zamiennik, to wystarczy odkręcić dwie dodatkowe śrubki i viola – szklana czasza może bezstresowo wyglądać przez dedykowany właz. Oprócz wspomnianej lampy prostowniczej również w stopniu wyjściowym zdecydowano się na roztaczające bursztynową poświatę próżniowe bańki i zaimplementowano parę popularnych 6922. Tak, tak. Z tymi lampami również można poeksperymentować, a biorąc pod uwagę, że zima nieuchronnie się zbliża to, co poniektórzy szczęśliwi nabywcy nie będą mieli szans na nudę przez najbliższych kilka miesięcy.

Kończąc pobieżny opis trzewi wspomnę jeszcze tylko, że w roli DACa użyto wysokiej jakości kości Burr Brown PCM1794 Texas Instruments i … tu proszę o chwilę uwag,i jako kontrolera USB układu NuForce’a. Jest to o tyle istotne, że większość przetworników z wejściami USB niejako z automatu decyduje się na bardziej popularne XMOSy z uniwersalnymi sterownikami. Patrząc na topologię wewnętrzną urządzenia wspomniana wcześniej możliwość upgrade’u nie powinna zająć dłużej niż kilka – kilkanaście minut, gdyż sekcja cyfrowa, jak i wszystkie pozostałe, usadowiona została na niezależnej płytce połączonej z resztą łatwo demontowalnymi – wyposażonymi w niewielkie wtyczki przewodami i kilkużyłową taśmą komputerową.
I jeszcze do omówienia została tylna ścianka, której widok wyraźnie daje do zrozumienia, że decydując się na ModWrigta dokonujemy świadomego i przemyślanego wyboru urządzenia dedykowanego w głównej mierze do ambitnych zastosowań audio z górnych stanów Hi-Fi, czy nawet High-Endu a nie przysłowiowe centrum sterowani wszechświatem z baterią wejść godną flagowego procesora AV zdolnego przyjąć sygnały od kilkunastu źródeł cyfrowych znajdujących się u nas „w obejściu”, oraz pralki i kuchenki mikrofalowej. Oczywiście wyolbrzymiony przed chwilą minimalizm ma swoje granice rozsądku i konstruktorzy nawet się do nich nie zbliżyli. Po prostu postawili na sprawdzone rozwiązania i udostępnili użytkownikom dwa wejścia SPDIF w standardzie Coax i BNC, jedno AES/EBU i asynchroniczne USB. Nie zabrakło oczywiście wyjść analogowych i to w dwóch standardach – RCA i XLR, przy czym od razu zaznaczę, że podczas testów korzystałem głównie z tych drugich.

A teraz najważniejsze – brzmienie. Dla osób niemających ani czasu, ani ochoty na dalszą lekturę pozwolę sobie na wstępie zawrzeć skondensowaną esencję swojej poniższej radosnej twórczości – ***** – Kupować! Mam tylko nadzieję, że nie pomyliłem się w ilości gwiazdek przy wystawianiu maksymalnej noty, ale od lat nie śledzę stosujących takie oznaczenia periodyków a wolałbym nie popełnić jakiegoś nieumyślnego faux pas.
No dobrze, żarty na bok. Elyse gra dźwiękiem potężnym, muskularnym i niesamowicie muzykalnym. Łączy w sobie spektakularność, ale i pogodną dobrotliwość, rozdzielczość, ale i nasycenie, oraz soczystość tożsamą bardziej a-klasowym urządzeniom analogowym, aniżeli stereotypowo bezdusznej cyfrze. W tym momencie miłośnicy dotychczasowych produktów Dana już wiedzą o co chodzi, a pozostałej części już spieszę z wyjaśnieniami. Otóż w przypadku ModWrighta spokojnie możemy mówić o firmowym sznycie / szkole grania. Słychać je zarówno w „budżetowej” integrze KWI 200, której jestem zagorzałym fanem, jak i poważniejszych konstrukcjach dzielonych w stylu KWA 150 SE/LS 100. W telegraficznym skrócie chodzi o pewną, ponadczasową formę hedonizmu, w której najważniejsza jest nieprzyzwoita, dzika przyjemność obcowania z muzyką z krwi i kości.
Niezależnie od przepuszczanego przez amerykański przetwornik repertuaru efekt finalny nabierał homogeniczności, spójności, jakby dostarczane przez transport, czy to CD, czy plikowy zera i jedynki były na nowo zapisywane i układane według równiejszego, bardziej harmonijnego wzoru. Proszę mnie tylko źle nie zrozumieć, nie mówię o złagodzeniu, upluszowieniu przekazu, bo progresywno – thrashowe dokonania Stone Sour, czy Propagandhi nadal atakowały ostrymi i szorstkimi riffami uszy słuchaczy niczym Laphroaig kubki smakowe niewprawionego smakosza bursztynowych destylatów.  Chodzi raczej o to, że wspomniana ostrość, chropawość czy nawet ziarnistość nie wynikała z cyfrowych artefaktów, lecz była natywną częścią generujących takie a nie inne dźwięki dość intensywnie eksploatowanych gitar. Wystarczyło jednak przejść na zdecydowanie mniej ofensywne obszary estetyki, by poczuć ile ciepła i gładkości można zawrzeć nawet w prostej muzyce. Skromny, niemalże minimalistyczny album „Antiphone Blues” Arne Domnerusa i Gustafa Sjökvista czarował zarówno bogactwem niuansów, jak i sugestywną kubaturą sakralnego pomieszczenia, w którym dokonano nagrania. Pogłos, czas wybrzmiewania poszczególnych fraz i niesamowita, roztaczająca się zarówno wokół muzyków, jak i słuchacza przestrzeń sprawiały, że przez chwilę można było poczuć się częścią tej muzycznej układanki, za przeproszeniem członkiem ekipy biorącej udział w realizacji, czy zwykłym szczęściarzem, który dziwnym zrządzeniem losu znalazł się w odpowiednim miejscu i czasie by zasiąść skromnie w kościelnej zabytkowej ławie w Spånga i z zapartym tchem chłonąć całym sobą muzyczne misterium. Podobne wrażenia miałem podczas eksploracji urzekających surowym pięknem nagrań z „Áiggi Askkis” Mari Boine, „Sjofn” Gjallarhorn, czy „Vihma” Värttinä – im bardziej dziwniejsze instrumentarium dochodziło do głosu, im bardziej, za przeproszeniem „zakręcona” stylistyka zaczynała królować, tym ModWright bardziej się starał zachowując jej oryginalność nawiązać emocjonalne połączenie pomiędzy reprodukowanym materiałem a widzem, słuchaczem. Bardzo dobrym przykładem jest wymieniona w poprzednim zdaniu Värttinä, w której partie wokalne zarejestrowano na granicy jazgotliwości, a i sama warstwa muzyczna może wydawać się mocno ofensywna. Ilość wszelkiego rodzaju perkusjonaliów i brzęcząco-cykających przeszkadzajek a z drugiej strony potężny, z reguły trudny do okiełznania bas mogą dla niewprawnego odbiorcy wydawać się mocno przytłaczające. Tymczasem ModWright bez najmniejszego wysiłku był w stanie okiełznać i podać w nad wyraz akceptowalnej i strawnej formie. Nawet tak karykaturalny i zakręcony, jak przysłowiowy domek ślimaka avant-garde’owy metalowo-jazzowy album, jakim niewątpliwie jest „Pandora’s Piñata” formacji Diablo Swing Orchestra potrafił oczarować pięknem barw i karkołomnych niuansów obłąkańczych melodii i istnego tygla najprzeróżniejszych gatunków muzycznych.  Co ważne, pomimo permanentnej muzykalności motoryka, kontury i uderzenie dźwięków nie ulegały osłabieniu, czy zawoalowaniu. Nadal cechowały je wrodzona autentyczność i spontaniczność, zaskakująco blisko podchodząca do tego, co można usłyszeć z tzw. zgrywek prosto ze stołu. Tutaj po prostu nie czuć kompresji, spłaszczenia do ram dyktowanych przez zepsuty i spaczony rynek. Różnice pomiędzy najcichszym i najgłośniejszym fragmentem na płycie/nagraniu nabierają cech znanych, zapamiętanych z dawnych tłoczeń analogowych, gdzie orkiestra potrafiła od oscylującego na granicy słyszalności delikatnego trącenia trójkąta w ułamku sekundy przejść do ogłuszającego tutti. Taki właśnie jest Elyse – pozornie łagodny, lecz, gdy tylko wymaga tego obrabiany materiał budzi się w nim zwinność i niszczycielska siła Transformersów.
Na osobny akapit zasługuje jeszcze jedna cecha Elyse –zauważalne, lecz niezwykle przyjemne w odbiorze i w pewnym stopniu oczekiwane/pożądane w przypadku urządzeń lampowych faworyzowanie średnicy ze szczególnym uwzględnieniem najdoskonalszego instrumentu, jaki jesteśmy sobie wyobrazić – ludzkiego głosu. Takie podbicie, dosaturowanie pozwala pełniej wniknąć w warstwę emocjonalną utworów, mocniej, intensywniej poczuć emocje, jakie chce nam przekazać wokalista i co najważniejsze, dać się im ponieść. Taka estetyka z jednej strony jest pewnym odstępstwem od absolutnej transparentności i neutralności, lecz bądźmy szczerzy – idealnie symetryczne twarze wyglądają co najmniej dziwnie, zdrowe – czytaj gotowane na parze i niesłone pokarmy są delikatnie rzecz ujmując mało zjadliwe, więc i muzykę, z którą obcowanie ma nam sprawiać przyjemność wypadłoby przyprawić według własnych gustów.
Jeśli zaś chodzi o różnicowanie jakości dostarczanego wsadu to proszę mi wierzyć (bądź nie) – niezależnie czy najnowsze dziecko Dana Wrighta nakarmimy „zwykłym” sygnałem z transportu CD, czy też dostarczymy mniej, lub bardziej gęsty plik audio, to za każdym razem pierwsze skrzypce będzie grała muzyka. Dopiero potem, po jakimś czasie zaczniemy zauważać, że im lepiej dopracowany pod względem edycyjnym, prawdziwszy pod względem rzeczywistej „gęstości” sygnał trafi do tego DACa, tym więcej niuansów, smaczków i detali będziemy w stanie wyłowić ot tak, bez zbytniego wysiłku, bez silenia się i wytężania, by odnaleźć coś, co podobno na nagraniu jest, bądź coś, co kiedyś, gdzieś słyszeliśmy a teraz gdzieś umknęło, rozmyło się w szumie tła, czy natłoku bardziej faworyzowanych informacji.

Przetwornik ModWright Elyse odkrywa przed pragnącymi czerpać radość z posiadanej płyto i pliko-teki melomanami i audiofilami nowe pokłady muzykalności. Nie ukrywając i nie poświęcając potrzebnej do prawidłowego odwzorowania przestrzeni, czy budowania poszczególnych planów selektywności i detaliczności potrafi zwrócić uwagę słuchaczy na praktycznie każdym repertuarze na obraz całości. Pozostawiając wzorową czytelność konturów detali wypełnia je żywą, tętniącą energią i skrzącą się feerią barw tkanką a zarazem spaja w zwarty, pozbawiony dysonansów obraz. Obraz, który możemy kontemplować zarówno z daleka, jak i w dowolnym momencie podejść i skupić się na konkretnym fragmencie nie tracąc przy tym nic a nic z wcześniejszych, widzianych w szerszej perspektywie zdarzeń.

Marcin Olszewski

Dystrybucja: SoundClub
Cena: 28 000 PLN

Dane techniczne:
Zastosowane lampy: 1 x 5AR4, 2 x 6922
Wejścia cyfrowe: SPDIF (RCA); SPDIF (BNC); AES/EBU (XLR); USB (asynchroniczne)
Wyjścia analogowe: RCA, XLR
DAC: Burr Brown PCM1794
Impedancja wyjściowa: 30 Ω
Pasmo przenoszenia: 20Hz – 50 kHz
Waga: 13,6 kg
Wymiary SxWxG: 43 x 10 x 30,5 cm

System wykorzystany podczas testu:
– CD/DAC: Ayon 1sc; Gato Audio CDD-1
– DAC: Ayon Sigma DAC
– Selektor źródeł cyfrowych: Audio Authority 1177
– Odtwarzacz plików: Olive O2M; laptop Dell Inspiron 1764 + JRiver Media Center
– Gramofon: Transrotor Fat Bob S + ZYX R100
– Przedwzmacniacz gramofonowy: Octave Phono Module
– Wzmacniacz zintegrowany: Electrocompaniet ECI 5; Gato Audio AMP-150
– Kolumny: Gauder Akustik Arcona 80 + spike extenders; Gauder Akustik Cassiano
– IC RCA: Antipodes Audio Katipo; Siltech Classic Anniversary 770i
– IC XLR: LessLoss Anchorwave; Organic Audio; Amare Musica
– IC cyfrowe: Fadel art DigiLitz; Harmonic Technology Cyberlink Copper; Apogee Wyde Eye; Monster Cable Interlink LightSpeed 200
– Kable USB: Wireworld Starlight; Goldenote Firenze Silver
– Kable głośnikowe: Organic Audio; Signal Projects Hydra
– Kable zasilające: Furutech FP-3TS762 / FI-28R / FI-E38R; Organic Audio Power; Acoustic Zen Gargantua II
– Listwa: GigaWatt PF-2 + przewód Furutech FP-3TS762 / FI-28R / FI-E38R
– Filtr sieciowy: ISOL-8 MiniSub Axis
– Gniazdo zasilające ścienne: Furutech FT-SWS(R)
– Stolik: Rogoz Audio 4SM3
– Platforma antywibracyjna: Franc Audio Accessories Wood Block Slim
– Przewody ethernet: Neyton CAT7+
– Akcesoria: Sevenrods Dust-caps; Furutech CF-080 Damping Ring; HighEndNovum PMR Premium; Albat Revolution Loudspeaker Chips

Opinia 2

Ostatnimi czasy z marką ModWright Instruments miałem przyjemność obcować już kilkukrotnie, jednak ze smutkiem muszę przyznać, że były to jedynie wyjazdowe, ale obiecująco pozytywne w odbiorze kontakty u znajomego. Niestety znając życie i jego chadzanie własnymi ścieżkami, podczas gdy u niego urządzenia tej manufaktury grały fantastycznie, to o występy u mnie nie byłem już taki spokojny, z bardzo prozaicznego, ale determinującego sporo niewiadomych powodu, a piję tutaj do zestawów głośnikowych. Dążąc do tego samego statusu w dźwięku – przyjemność ponad zbytnią analityczność, w tym aspekcie (kolumny) różnimy się diametralnie, ponieważ on kroczy ścieżką konstrukcji wysoko-skutecznych, a ja z racji pełnego zdania się na umiejętności japońskiego twórcy marki jaką posiadam, używam kolumn przez niego produkowanych, o bardzo popularnej oscylującej wokół 87 dB skuteczności. I nie trzeba mieć ukończonych specjalnych fakultetów, gdyż wystarczy nieco obycia w temacie synergii pomiędzy urządzeniami audio by wiedzieć, iż przy tak odmiennych parametrach droga do piękna generowanej muzyki nie jest już taka prosta, jakbyśmy tego chcieli. Dlatego też, z dużym zainteresowaniem odebrałem od Marcina telefon z informacją, że na testy do redakcji trafił produkt  tej amerykańskiej manufaktury – rzeczony ModWright, a żeby było jeszcze atrakcyjniej, był to pierwszy w dziejach firmy, oparty o szklane bańki DAC o nazwie ELYSE, znajdujący się, podobnie jak jego rodzeństwo,  w dystrybucji warszawskiego SoundClubu.

Jak na w pełni zabudowane urządzenie lampowe przystało, wnętrzności testowanego przetwornika spakowano w sporej wielkości wentylowany grawitacyjnie poprzez dwa owalne ażurowe otwory na górnej płaszczyźnie korpus, z których jeden jest sporej wielkości logiem marki, co w efekcie jawi się pewnie nie tylko dla mnie, jako bardzo ciekawy pomysł natury wzorniczej. Całość domku ELYSE wykonano z grubych blach drapanego aluminium. Centralną część przedniego panelu ozdobiono takim samym jak na górnej płaszczyźnie iluminującym w ciemno-niebieskiej poświacie znakiem w mniejszej skali, a po jego bokach rozlokowano po osiem błękitnych diod sygnalizacyjnych status urządzenia i częstotliwości otrzymywanych do obróbki sygnałów, a poniżej nich na zewnętrznych flankach, po cztery zagłębione przyciski sterujące. I muszę przyznać, że mimo sporej ilości manipulatorów i sygnalizatorów, front prezentuje się nader spokojnie. Przechodząc przez zachodzące na górny panel boczne ścianki, docieramy do zaplecza przyłączeniowego, gdzie bez większego napinania na dublowanie poszczególnych wejść, mamy cztery interfejsy cyfrowe: SPDIF, AES/EBU,USB i BNC, gniazdo sieciowe IEC i wyjścia analogowe w dwóch standardach RCA i XLR. Unikano zbędnego szału ilościowego, proponując w pełni wystarczające dla zdroworozsądkowo podchodzącego użytkownika przyłącza, sygnalizując tym w pewnym stopniu, że nacisk kładziony jest na inny punkt bytu tego urządzenia i miałem cichą nadzieję, że będzie to podobny do zapamiętanego z wypadów do kolegi dźwięk.

Zanim przejdę do procesu opisywania możliwości sonicznych testowanego urządzenia, chciałbym przelać na klawiaturę kilka zdań o bardzo ważnym dla mnie aspekcie pierwszego wrażenia. To teoretycznie bardzo prosta sprawa, gra dobrze, to skrobiemy mniejszą lub większą laurkę – w czym sądząc po braku moich apostrof pod zdjęciami reklamowymi, chyba się jeszcze nie wyspecjalizowałem, a jak od startu są problemy, kombinujemy z konfiguracją, co jest co prawda naturalnym procesem rzetelnego opiniodawcy, ale przecież wiemy bardzo dobrze, że pierwsze wrażenie robi się tylko raz. Ja osobiście prawie zawsze zanim przejdę do procesu odsłuchu, przeżywam swoisty atak miliona bodźców generowanych różnego rodzaju rozwiązaniami technicznymi słuchanego produktu i kłębiących się w mojej masie mózgowej pytań. A wszystko zmierza ku jednej najważniejszej frazie – jak to zagra. Na przestrzeni kilku ostatnich lat bywało z tym różnie, ale zawsze bardzo uważnie czekam na pierwsze dźwięki, które mogą ustawić całe postrzeganie ocenianej konstrukcji w uprzywilejowanej pozycji, dlatego z reguły startuję od pewniaków muzycznych – no może zmieniam tytuły, ale zawsze z tej samej stajni – ECM. To jest dla mnie wyrocznia, pozwalająca wstępnie pozycjonować potencjał, jaki drzemie w pretendencie do dobrego słowa. Dalsza żonglerka jest już tylko pokłosiem takich, a nie innych możliwości, które zawsze staram się wyłożyć dość przystępnie. Tak też było i tym razem, czyli z najnowszym dzieckiem marki ModWright, a wybór repertuaru padł na Enrico Ravę w kwintecie z krążkiem „Tribe”. Przewijające się przez ową płytę bardzo lubiane instrumentarium – trąbka, trąba, perkusja, kontrabas i gitara, pozwoliły mi, skierować uwagę na najważniejsze sprawy. Gdy zatem w eterze pomiędzy kolumnami pojawiły się pierwsze dźwięki instrumentu klawiszowego, wespół z dęciakiem front mena i atrybutami bębniarza, teoretycznie trywialnie mówiąc, było pozamiatane. Dostałem to, na co zawsze czekam, czyli oddech i eteryczność, oddalając tym sposobem sporą dawkę obaw o zbytni udział lampy w przekazie muzycznym. Nie mówię, że to jest złe, ale ostatnio testowany DAC AYON-a tę manierę przedkładał ponad wszystko, która przy moich preferencjach konturowości i detaliczności, szła nieco obok oczekiwań, ale na szczęście dobre zszycie całości pasma, dawało trochę inny niż na co dzień, ale nadal duży komfort podczas słuchania. Ale wracając do ELYSE, już od dłuższego czasu myślę o torze lampowym, ale niestety przy całej jego otoczce o fizjologiczności dźwięku, pewne aspekty dla mnie są niezbędne, a takie zdawał się mieć Amerykanin. Co więcej, przy tej swobodzie grania, cały czas czułem i to nawet bardzo, że to produkt oparty o bursztynowe bańki, ale będąc niesamowicie gęstym i kremowym, w żaden sposób nie ograniczał bezpośredniości dźwięku, co jak wspomniałem, jest dla mnie pierwszym nienegocjowanym punktem. Jeśli miałbym do czegoś się przyczepić, to jedynie najniższe tony mogłyby zejść nieco niżej, ale w ogólnym rozrachunku, za iskrę w górnych rejestrach jestem w stanie oddać nieco w temacie odgłosów sejsmicznych. Jednak proszę nie brać tego za wyrocznię, gdyż moje kolumny dla wielu znajomych zbyt oszczędnie generują dolne składowe, gdy tymczasem ja będąc u nich, cierpię na nadmierne gumowe ruchy membran w bębenkach uszu. Tak więc zalecam wypośrodkowanie tego punktu, ale poważne potraktowanie wcześniejszych zalet. Gdy tak sobie skrobałem tekst, płyta pana Ravy dobiegła końca i nie pozostało mi nic innego, jak implementacja materiału z wokalizą. Szybkim ruchem w napędzie Reimyo wylądował idealnie wpisujący się w moje oczekiwania srebrny krążek zatytułowany „Monteverdi”, którego kompilacji podjął się Michel Godart. Jeśli tylko sprzęt reprezentuje przyzwoite parametry soniczne – a tym razem tak było, ta pozycja potrafi idealnie i bardzo realistycznie wykreować wciągający nas od pierwszej do ostatniej nuty koncert w przybytku sakralnym, gdzie została nagrana. Bohater testu swoją homogenicznością grania pozwolił śpiewającej artystce pozbyć się przykrych artefaktów zwanych sybilantami, a reszcie udziałowców spotkania nadał przyjemną dla ucha tonizującą pastelową barwę. Przyglądając się scenie dźwiękowej, artyści zajęli idealnie wykreowane przez japońsko-amerykański zestaw miejsca na scenie i to nie jako wytwór realizatora przy suwakach konsoli masteringowej, tylko na wskroś realnej. Tę płytę znam od podszewki, i muszę szczerze przyznać, że nie znalazłem słabych punktów w szerokości i głębokości prezentacji materiału muzycznego, bez większych problemów dokładnie wskazując miejsce generowania fal akustycznych. Jak przed momentem pisałem, ważnym czynnikiem zwiększającym fizjologiczność dźwięku, a jeśli ktoś woli nazwać to inaczej, zwiększającym przyjemność podczas odsłuchu, był bardzo wychwalany przez wielu użytkowników posmak lampy elektronowej, co coraz częściej zmusza mnie do rewidowania postrzegania tego tematu w roli wzmocnienia. I dlatego do całej układanki testowej brakowało mi jeszcze informacji, jak nasz Amerykanin zareaguje na nutowe twory keyboardów i w tym celu sięgnąłem po znanych mi z młodości, ale w nowym repertuarze panów z grupy Depeche Mode. Płytę „Exiter” bardzo lubię, ale nie zawsze testowane urządzenie jest w stanie poradzić sobie ze sporą dawką mocno atakującej nasze uszy energetycznej elektroniki, raz zbędnie wzmacniając jej rażenie, by innym razem zbytnio ją ugładzić. Takich projektów audio, co trafiają w punkt jest niewiele, ale na szczęście się zdarzają i w tym przypadku ponownie zaliczyłem niezły fun podczas spotkania z dawnymi idolami. Dużą zasługę w tym miała bezkompromisowa jak na produkt lampowy otwartość grania, już na starcie pokazująca, że uśrednianie nie wchodzi w grę, ale również cechy dobrej bańki próżniowej, które dodawały tak poszukiwany w tym typie układu pierwiastek „X”. Dzięki obfitej ilości będących domeną muzyki elektronicznej najniższych rejestrów, tym razem nie odczuwałem żadnych braków w tym dziale widma akustycznego, a które nieco cierpiało w materiale jazzowym. Po prostu, włożyłem krążek, który zagrał swobodnie, z oddechem, dużą ilością artefaktów w górze, homogenicznością w środku i dobrą podstawą na dole. Cóż chcieć więcej? Ja oczywiście wiem i się podzielę. To jest akurat proste, bowiem jeśli tylko ktoś jest na etapie poszukiwań, nie widzę innej możliwości jak pozostawić na stałe w torze.

To było bardzo brzemienne w pozytywne doznania spotkanie z amerykańskim produktem, który pokazał, że mimo implementacji części ze starych stacji radiotelegraficznych, nie musimy tracić tak pożądanych w dźwięku informacji. Dobrze skonstruowane urządzenie potrafi dać mocno iskrzący przekaz, napełniając go przy tym sporą dawką ciepła, a przy idealnym doborze kolumn, z pewnością i na dole osiągniemy w pełni spełniające nasze oczekiwania efekty. Oczywiście nie twierdzę, że ten aspekt u mnie kulał, a nawet będę go bronił, gdyż testowany DAC został wrzucony do worka z urządzeniami skrojonymi na miarę, a i tak wyszedł z tego zwycięsko. Decydując się na przetwornik Dana Wrighta, dostajemy po pierwsze fantastycznie brzmiące dla nas, a dla naszych głównych projektantek wystroju wnętrz – czytaj żon, równie nietuzinkowo wyglądające urządzenie. Na koniec przyznam szczerze, że pierwsze „łał”, które dla mnie jest pewnym fetyszem, w dalszym procesie obroniło się znakomicie, a niestety z tym bywa różnie. Ale muszę doprecyzować ten pierwszy efekt zauroczenia, gdyż nie był to przypadek spadających kapci z nóg, co z miejsca zapala mi czerwoną lampkę, tylko pokazanie się z ogólnie oczekiwanej dobrej – bez  napinania na zbytnie przykucie uwagi słuchacza – strony. Te trzy krążki są tylko niewielkim wycinkiem przesłuchanych płyt, a każda następna miała inny cel poznawczy. Czy to wokalistyka z mikrofonem w bezpośrednim polu oddechu artysty, mieniące się milionem odcieni blachy perkusisty, czy masujący trzewia bas w elektronice, wszystko podane było bardzo czytelnie i zwiewnie w polewie lampowej homogeniczności, ale bez najmniejszego odczucia matowości. Jak dla mnie zapamiętany z występów u kolegi amerykański producent ze swoim najnowszym dzieckiem, w bezpośrednim starciu z Japończykiem pokazał klasę, lekko doprawiając firmową nutką niektóre aspekty wartości sonicznych, co w najmniejszym stopniu nie umniejszało jego postrzegania. Wszyscy, którzy chcą zaznać czaru szklanych baniek bez utraty rozdzielczości i to praktycznie bez względu na poziom nasycenia własnego systemu, powinni już teraz skontaktować się z dystrybutorem, gdyż biorąc pod uwagę debiut tego produktu, lista oczekujących może nagle okazać się długa. Zachęcam do choćby spróbowania propozycji marki ModWright, gdyż taka otwartość z lampy, do tej pory dostępna była chyba tylko w „Erze”, gdy tymczasem panowie z SoundClubu przełamali monopol potentata na rynku telefonicznym, serwując nam kroczący drogą wysokiej jakości dźwięku towar zza Atlantyku.
 

 
Jacek Pazio

 System wykorzystywany w teście, to kompletny zestaw firmy Combak Corporation
Elektronika Reimyo:
– dzielony odtwarzacz Cd: CDT – 777 + DAP – 999 EX
– przedwzmacniacz lampowy: CAT – 777 MK II
– tranzystorowa końcówka mocy: KAP – 777
Kolumny: Bravo Consequence+
Kable zasilające: Harmonix X-DC 350M2R Improved Version
Kable głośnikowe: Harmonix HS 101-EXQ (sekcja średnio-wysokotonowa), Harmonix HS 101-SLC (sek
cja niskotonowa)
IC RCA: Harmonix HS 101-GP
IC cyfrowy: Harmonix HS 102
Stolik: Rogoz Audio; Solid Base VI
Akcesoria:
– antywibracyjne: stopy pod końcówkę mocy Harmonix TU 505EX MK II, platforma antywibracyjna Audio Philar, Franc Audio Accessories
– zasilające: Harmonix AC Enacom Improved for 100-240V
– akustyczne: Harmonix Room Tuning Mini Disk RFA-80i
Tor analogowy:
– gramofon:
napęd: Dr. Feickert Analogue „Twin”
ramię: SME V
wkładka: Dynavector XX-2 MKII
przedwzmacniacz gramofonowy: RCM THERIAA

Właśnie otrzymaliśmy potwierdzenie, że wprowadzony został do sprzedaży długo oczekiwany Audiofilski odtwarzacz niemieckiego producenta T+A elektroakustik, co prawda był już prezentowany w tym roku w Monachium, jednak sztab inżynierów z Herford postanowiło opóźnić wprowadzenie do sprzedaży chcąc w ten sposób pozyskać czas na końcowe testy i ostateczne prace inżynierskie. Dla nich nie jest ważny deadline – dla nich ważny jest końcowy produkt i klient, który zdecyduje się zainwestować w przyszłość swojego systemu audio.
PDP 3000 HV jest ostatnim urządzeniem w serii HV, został opracowany specjalnie do odtwarzania plków audio o wysokiej rozdzielczości w sposób bezkompromisowy. Odtwarzacz wyposażono w wyjątkowo zaawansowany mechanizm płyty, który czyta nośniki CD i SACD perfekcyjnie i przekazuje swoje dane do jego doskonałych przetworników PCM i DSD. Ponieważ to wyjątkowa koncepcja przetwornik jest idealny do użytku zewnętrznych źródeł, PDP 3000 HV zaprojektowany został tak aby również działać jako DAC, wyposażony jest w siedem wejść cyfrowych !

Podobnie jak wszystkie urządzenia serii HV, PDP 3000 HV nie zawiera żadnych materiałów ferromagnetycznych, jest zbudowany w całości z czystego aluminium i zawiera przegrody, które oddzielają pięć części obudowy: mechanizmu płyty z płytą dekodera i wejść cyfrowych, przetwornik D / A z wyjściem analogowym, analogowe zasilanie sieciowe, cyfrowe zasilania sieciowego i panelu przedniego – sekcji sterowania z jego ultra-jasnym ekranem i przyciskami.

Rdzeniem PDP 3000 HV jest dwukrotnie poczwórny konwerter cyfrowy / analogowy, który jest oparty na wyjątkowym przetworniku zastosowanym w MP3000 HV, w tym przypadku konwerter posiada ścieżkę sygnału dla dodatkowego przetwarzania sygnału DSD. Sygnały przechodzą przez nasz równie wyjątkowy etap redukcji jittera, który otrzymuje dane z bloku mechanizmu CD/SACD lub wejść cyfrowych siedmiu, przed przetworzeniem przez konwerter.Wejście USB jest wyposażone w jeden z najnowszych interfejsów USB i jest zdolne do odtwarzania danych audio PCM i DSD o najwyższej jakości; Dane DSD są przekazywane bezpośrednio do modułów konwerterów. Zastosowane przetworniki / napięcia, które są poniżej przetwornika D/A są kluczowe dla jakości dźwięku, pracują w pełni dyskretnie, w pełni zbalasowane kanały wyposażone w naszej technologii HV, są wyjściami analogowymi.

Gniazda na tylnym panelu odzwierciedlają symetryczną budowę i ogólny sposób projektowania obwodów. Stopnie wyjściowe sygnału analogowego są przekazywane bezpośrednio w profesjonalnym standardzie XLR lub RCA gniazd wyjściowych dla PCM i eksploatacji DSD. Pod nimi – z osobnej komory – są wyprowadzone cyfrowe gniazda wejściowe, sterowanie HV, gniazdo LAN oraz oddzielne gniazda dla analogowych i cyfrowych zasilaczy sieciowych.

Cena odtwarzacza: 59 990,00 zł

Dystrybucja HI-TON Home of Perfection

Opinia 1

Po zeszłorocznej – drugiej, zorganizowanej na terenie praskiej Soho Factory edycji targów Dom Inteligentny przyszła pora na trzecią, zorganizowaną ze zdecydowanie większym rozmachem i w zdecydowanie lepszej lokalizacji edycję AD.2014. Tym razem gospodarzem trzecich targów Dom Inteligentny, AV&HOME CINEMA SHOW i Wystawy Inteligentny e-Garaż został warszawski Stadion Narodowy udostępniając na pierwszy październikowy weekend (3-6/10) swoje loże VIP i powierzchnię konferencyjno-wystawienniczą. Zapowiadana piękna pogoda i dogodna, znajdująca się na trasie popularnego szlaku spacerowego miejscówka wskazywała na odrobienie pracy domowej przez organizatora i wyciągnięcie konstruktywnych wniosków z poprzednich wystaw.

Targi DOM INTELIGENTNY 2014

Nie muszę chyba nikogo przekonywać, że główną imprezą, na której spoczywał obowiązek zrobienia wokół siebie odpowiedniego szumu i przyciągnięcia jak największej rzeszy zainteresowanych były i są Targi Dom Inteligentny. To właśnie na nich developerzy, inwestorzy i osoby ceniące sobie wygodę, komfort i po prostu chcące być na bieżąco mają okazje zapoznania się z wszelkimi nowościami z szeroko rozumianej automatyki i coraz bardziej zdigitalizowanej, a czasem ocierającej się o inteligencję technologii przeznaczonej do zastosowań domowych. Całe szczęście na chwilę obecną nie planując żadnej większej inwestycji budowlanej zlokalizowaną na pierwszym poziomie Stadionu Narodowego część wystawiennicza potraktowałem dość pobieżnie zatrzymując się jedynie na chwilę przy poniekąd związanymi z tematyką naszego portalu „niewidzialnymi głośnikami” oraz przy czymś zupełnie nam obcym, czyli przy samobieżnych kosiarkach do trawy Husqvarny. Na pierwszy rzut oka równie ciekawie prezentowały się ekskluzywne przełączniki i gniazdka Gira, lecz bliższy ogląd spowodował ich dyskwalifikację pod względem zastosowań stricte audiofilskich. Zamiast wygodnych i umożliwiających ustawienie prawidłowej polaryzacji gniazd Schuko wszędzie prezentowane były wersje z bolcem – tzw. „francuskie”.

Wystawa Inteligentny e-Garaż

O ile w zeszłym roku nacisk kładziony był głównie na ekologię i rozwiązania hybrydowe, a nawet całkowicie elektryczne to tym razem chyba jedynie Mitsubishi postanowiło przeciwdziałać ociepleniu klimatu prezentując Outlandera PHEV. Za to reszta moto-wystawców pokazała to, czego naprawdę pragną klienci, czyli modele stawiające na komfort (Range Rover Evoque Si4, Jaguar XF) i osiągi (Audi R8, Audi A7 Sportback). Co prawda wszystkie powyższe turladełka cieszyły oczy zwiedzających najbardziej przemyślnymi udogodnieniami podnoszącymi komfort i bezpieczeństwo podróży zarówno kierowcy, jak i pasażerów, lecz z przykrością zauważyłem, iż żaden z prezentowanych egzemplarzy niestety nie posiadał noszących znamiona audiofilskości instalacji nagłaśniającej. Mówi się trudno i trzeba będzie poczekać do listopada, bo wieść gminna niesie, że właśnie wtedy szerszemu gronu zostaną zaprezentowane dedykowane złotouchym wersje.

AV&HOME CINEMA SHOW 2014

I w tym momencie przenosimy się na poziom drugi i wkraczamy na z reguły pilnie strzeżony teren lóż VIP Stadionu Narodowego. Od razu zaznaczę, że jeśli ktoś liczył na rozmach i porównywalne z listopadowym Audio Show zatrzęsienie systemów audio to … mógł się rozczarować, gdyż, jeśli udało mi się dobrze policzyć do dyspozycji zwiedzających było 10 lóż i jedno tzw. stanowisko wolnostojące, więc tak w przybliżeniu, szukając analogii, możemy mówić o … jednym piętrze w Sobieskim. Czy to mało? Niekoniecznie. W ramach wrocławskiego Audiofila miłośnicy wysokiej jakości audio mogą podczas kolejnych weekendów obcować z jednym, ewentualnie dwoma systemami i jakoś nikt nie marudzi. Zatem my również postaramy się skupić na jasnych stronach warszawskiej imprezy. Imprezy, której charakter, uczciwie trzeba przyznać „nieco” odbiega od mistycznej otoczki „poważnych odsłuchów”. Na AV&HOME CINEMA SHOW 2014 chodziło, a przynajmniej odnieśliśmy takie wrażenie, o to, żeby się za przeproszeniem pokazać. Zasygnalizować osobom niezorientowanym w temacie, że istnieje cos takiego jak Hi-Fi, High-End a po telewizor, projektor, czy system audio, nieważne ilu kanałowy, nie zawsze trzeba iść do sklepu nie dla idiotów. Dodatkowo przygotowane przez wystawców ekspozycje miały pokazać środowisku architektoniczno-aranżerskim, że lifestyle nie ogranicza się li tylko do plastikowych wytłoczek.

Jako potwierdzenie powyższego wystarczy wskazać na Bang & Olufsen, o dźwięku którego napiszę już za moment, jednak patrząc na to, co pokazała konkurencja parająca się szeroko rozumianym kinem domowym, to … gdybym miał opierać się jedynie na własnoocznych obserwacjach poczynionych podczas tegorocznego AV Home Cinema Show, bez chwili wahania zdecydowałbym się na telewizor B&O. Ostrość, nasycenie i dynamika obrazu była po prostu nieosiągalna dla pozostałych uczestników. I co ważne te wielce zachwycające efekty osiągnięto bez jakichkolwiek dodatkowych zabiegów zaciemniających i ułatwiających pracę TV. Dość stonowane stylistycznie, jak na tego duńskiego producenta, BeoLaby 20 stały sobie skromnie z boku tworząc jedynie przedsmak, do przykuwających uwagę futurystycznym designem i zaskakująco dojrzałym dźwiękiem BeoLabów 5. Czuć było, że wbudowana 2,5 kW amplifikacja trzyma przetworniki w stalowym uścisku i o ile szatę wzornicza można rozpatrywać w kategoriach dekoracyjno-estetycznym, to już dźwięk należy traktować wyłącznie na serio.

EIC: Potężne podłogówki Aurum Titan VIII ustawione tuż przy mocno iluzorycznej ścianie zasilane dzieloną elektroniką Quadrala (Aurum) + niemalże koncertowe poziomy głośności owocowały komfortowymi warunkami odsłuchowymi… w sali obok, czyli w tej zajmowanej przez B&O. Całe szczęście relacje międzysąsiedzkie podczas wystawy panowały nienaganne, więc systemy obu wystawców grały naprzemiennie. Szkoda tylko, że nikomu nie przyszło do głowy ilość decybeli generowanych w ciągu kwadransa rozłożyć na trzy, bądź nawet cztery seanse. Z resztą podobnie przebiegały prezentacje systemu ustawionego vis a vis, gdzie na miniaturowych, uroczych Klipschach Heresy prowadzono równie drastyczne testy obciążeniowe. Zastanawiające jest tylko to, że powyższa praktyka bawiła jedynie przedstawicieli dystrybutora a większość zwiedzających opuszczała lożę z przerażeniem w oczach. Ciekawy i nad wyraz skuteczny sposób (anty)reklamy.

Steinway Lyndgrof – High-endowe 2w1, czyli stratosfera cenowa i waga ciężka zamknięta w monumentalnej czarno – złotej formie.  O dźwięku dyskutować w tym momencie nie wypada a prezentacje prowadzone przez polskiego dystrybutora wyraźnie wskazywały na określoną grupę docelową chcącą mieć namiastkę koncertowego fortepianu we własnych czterech kątach.

Elco Exim – system oparty na kolumnach Heco Statement i intrygującym stylistycznie systemie Magnata ze wzmacniaczem RV3 w roli głównej ustawiono na dłuższej gips-kartonowej ścianie. Poziomy głośności nie przekraczały zdrowego rozsądku, co pozwalało zwiedzającym nie tylko na spokojnie zapoznać się z dość rzadko reklamowaną marką, ale i zrozumieć, że stereotypowe, twarde i przesadzone niemieckie granie już dawno przeszło do lamusa.

Voice/Klinika Dźwięku: Sonus Faber Olimpica III z Primare Pre60+A60, Sonusy Guarneri z Wadią i Sonusy Venere 3.0 z Pro-Jectem, czyli przysłowiowe trzy kolory-cztery smaki. A tak już całkowicie na serio. Podczas piątkowo-sobotnich odwiedzin nie zauważyłem, żeby do głosu dopuszczono inny system niż pierwszy z ww. i prawdę powiedziawszy nie powinno to nikogo dziwić, biorąc pod uwagę ideę samej imprezy, gdyby nie to, że „naleśnik” Wadii z Sonusami Guarnieri wydawał się jeszcze bardziej lifestyle’owym rozwiązaniem mogącym przykuć uwagę szukających ekstrawagancji, uniwersalności i zamkniętego w nad wyraz atrakcyjnej formie minimalizmu projektantów wnętrz i architektów, których wbrew pozorom przez ostatni weekend na Stadionie Narodowym było naprawdę sporo. Dla tego też dla ww. grupy klientów zarezerwowano osobną ekspozycję z hiszpańskimi panelami akustycznymi EZ Acoustics, które pomimo różnych opcji wykończenia i grubości wszystkie operowały w tym samym zakresie częstotliwości. Na pytania zainteresowanych szczegółowych odpowiedzi udzielał sam CEO EZ Acoustics pan Marc Viadiu.

Sony: Prezentacja projektora oferującego obraz w rozdzielczości 4K (VPL-VW1100ES) wykazywała niezaprzeczalny potencjał drzemiący w najnowszej technologii. Co prawda do klarowności obrazu z TV B&O jeszcze trochę brakowało, ale w tym przypadku chodziło przede wszystkim o wielkość a rozdzielczość prezentowanego obrazu po prostu robiła wrażenie.

Onkyo: system Dolby Atmos – w telegraficznym skrócie można powiedzieć, że jakość dźwięku, oczywiście w ujęciu wielokanałowym wyprzedzała o lata, i to świetlne, jakość obrazu. Śladowy kontrast i niezbyt przekonujące nasycenie psuły cały odbiór, jednak trudno mi jest w tym momencie wyrokować co zawiniło. Zaciemnienie pomieszczenia było, więc projektor miał szanse „zabłysnąć” a całość wypadała dość blado. Czyżby materiał demonstracyjny, bądź źródło nie zostało odpowiednio dobrane? Niestety nie mam pojęcia.

Horn (Denon/Dali) – kolejny system kina domowego. Kanapa przed ekranem przez większą cześć wystawy była zajęta, więc zakładam, że się podobało. Mi osobiście do gustu przypadły (wzorniczo) futurystyczne zestawy Focal Dome 5.1 i urocze „bałwanki” MiniPod Mk2.

Audio Klan: Davialet 400 z B&W 802D okablowany przewodami Nordost. Efekt niby łatwy do przewidzenia, jednak jeśli tylko nie przesadzało się z głośnością dźwięk nie ranił zbytnio uszu. Niestety ustawienia kolumn tuż przy szklanej ścianie nie były w stanie zniwelować cienkie, acz niezwykle gustowne zasłonki.

Premium Sound/Sounddeco, Witowa. Marek Lumin, Hegel i Bakoon większości miłośnikom dobrego dźwięku przedstawiać nie trzeba, bo co i rusz pojawiają się prezentacje, wzmianki i recenzje ich produktów. Nieco inaczej przedstawia się sytuacja z kolumnami Sounddeco i meblami/platformami Solid Techa.  Niby cały czas są chwalone i próbują przebić się, zaistnieć w audiofilskiej świadomości i … dalej próbują. Tym razem była okazja na własne uszy przekonać się co sensownie, bez zadęcia skonfigurowany system potrafi, w nawet tak mało sprzyjających akustycznie pomieszczeniu pokazać. W dodatku bardzo pouczającym doświadczeniem dla części odwiedzających było porównanie „dużego” i „małego” seta (2+1). Ten pierwszy – okazalszy z podłogowymi F3 i oczywiście droższy grał mając za plecami szklaną ścianę a zdecydowanie bardziej budżetowy (z Heglem H100) pracował z dość odważnie odsuniętymi od tylnej, bodajże gips-kartonowej, ściany mini monitorkami Alpha M1 wspomaganymi solidnym Alpha Subem. Wynik? Za odpowiedź niech posłuży fakt, iż podczas prezentacji 2+1 wszystkie miejsca siedzące były z reguły zajęte. I jeszcze jedno – stolarka i wykończenie kolumn Sounddeco wyznacza nieosiągalny dla większości producentów poziom. Polak potrafi!

Szemis Audio Konsultant: Pan Wojtek przez ostatnich kilka lat zdążył nas (a przynajmniej mnie) przyzwyczaić do niekonwencjonalnych, kontrowersyjnych a czasem wręcz obrazoburczych (kopulującymi pieskami ustawionymi na jednej z odsłon AS powinna się zając jakaś komisja śledcza) dodatków. Tym razem jednak poszedł na całość i jako maskotkę zaprezentował własną i jak się bardzo szybko ukazało przesympatyczną małoletnią pociechę. Maluch nie dość, że świetnie odnalazł się w targowych okolicznościach, to zapamiętale podrygiwał zarówno w rytm Metallicy, jak i nad wyraz zagmatwanych linii melodycznych zagnieżdżonych w estetyce free-jazzu. Jednak ad rem. W odróżnieniu od współwystawców w tej loży niepodzielnie królował analog a srebrne krążki pojawiały się nad wyraz sporadycznie. Oprócz doznań czysto wizualnych, które zapewniały zaprezentowane na dość ograniczonej przestrzeni jednego z mniejszych pomieszczeń gramofony, można było po prostu usiąść i posłuchać najprzeróżniejszej, choć w większości dalekiej od mainstreamu muzyki. No może z wyjątkiem wspomnianej Metallicy, choć dla części złotouchych i Metallica uchodzi za eksperyment i z to niezbyt udany. Mniejsza z tym. Ustawione i podłączone bez zbytniej troski o okablowanie, co podczas wystawy było normą, urządzenia Audio Note’a przykuwały uwagę zwiedzających dostojnym czarno – złotym designem i dalekim od krzykliwości i przewalonego basu dźwiękiem. Z powyższym entouragem przyjemnie kontrastowała śnieżna biel „budżetowych” Zerówek, które jednak stanowiły głównie element czysto dekoracyjny, gdyż grało wyłącznie wyżej ustawione w hierarchii rodzeństwo.
Nie zabrakło również statycznej ekspozycji potężnych Sugdenów z serii Masterclass i co warte podkreślenia bogato zaopatrzonego stoiska płytowego.

Na koniec zostawiłem usytuowaną w stadionowym openspejsie „wysepkę” Polpak Audio, który do tematu podszedł na całkowitym luzie i oprócz grania z soundbara Martin Logan Crescendo „delikatnie wspomaganego” subem Balance Force 212 ograniczył się do pokazania przekroju swojej oferty i to poczynając od wersji „wściennych” Paradigma po elektrostaty Martina Logana.

Jak mam nadzieję wynika z powyższej mini relacji część Audio/Video w porównaniu z zeszłoroczną edycją targów rozrosła się do niezależnego i całkiem dobrze rokującego na przyszłość bytu. Oczywiście jeszcze wiele zostało do zrobienia i to zarówno przez organizatora, jak i samych wystawców, jednak jeśli tylko wszyscy zrozumieją, że tego typu imprezy powinny być kierowane niekoniecznie do klienta końcowego a przede wszystkim do dekoratorów wnętrz, architektów, developerów a nawet samozwańczych trendsetterów to wszyscy powinni być zadowoleni. W końcu tu nie chodzi o tłumy biernych zwiedzających, którzy nastawieni są głównie na pozyskiwanie surowców wtórnych w postaci niekoniecznie aktualnych katalogów, lecz na pozyskaniu jednego, czy dwóch klientów zdolnych zapewnić zauważalny ruch w magazynach, czego wszystkim szczerze życzymy. Jeśli ktoś poczuł się dotknięty zbyt ostrą w jego mniemaniu krytyką to przepraszam, ale wolę szczerze mówić/pisać co myślę, licząc na to, że jest to zdecydowanie zdrowsze od poklepywania się po plecach i robiąc przez to krzywdę wszystkim zainteresowanym. Wnętrza Stadionu Narodowego mają niesamowity potencjał, co było widać podczas tegorocznej edycji tytułowej imprezy i bardzo cieszy mnie, że organizatorzy postanowili to wykorzystać. Jeśli tylko rozwój Targów DOM INTELIGENTNY i imprez im towarzyszących nadal przebiegać będzie w takim tempie jak dotychczas, to już niedługo mamy szansę na dwa obfitujące w technologiczno – audiofilskie nowinki wydarzenia w jesiennym kalendarzu. Do zobaczenia za rok.

Marcin Olszewski

Opinia 2

W dniach 3-5 października 2014r. odbyła się już trzecia edycja targów związanych z budownictwem, o dość mocno sprecyzowanej formule, czyli szeroko pojętej automatyzacji naszych domów i kompatybilności tego naszpikowanego nowinkami technologicznymi tworu z osobistymi sterownikami przenośnymi, jakimi w obecnych czasach są tablety i smartfony. Wspomniana impreza o nazwie „DOM INTELIGENTNY” stara się, w maksymalnie prosty sposób przybliżyć nieco informacji potencjalnym, nie mającym o tym bladego pojęcia klientom. W tym roku postanowiono zmienić dotychczasową lokalizację z małej hali w starej części warszawskiej Pragi (Soho Factory), na ekskluzywne loże i pomieszczenia konferencyjne Stadionu Narodowego. Wraz z rozwojem imprezy organizatorzy zdecydowali również o rozszerzeniu tematyki, ze stricte tylko sterowania domem, do ubrania go w stosowne urządzenia kina domowego i zestawy audio, sprawiające nam przyjemność podczas codziennego życia i traktując to jako niezależne, marketingowo równorzędne wydarzenie zatytułowali „AV&HOME CINEMA SHOW 2014”. Patrząc na to wydarzenie z perspektywy czasu, nie dziwię się takiej decyzji, gdyż dysponując (oczywiście za opłatą) vipowskimi lożami wspomnianej areny piłkarskiej, mieli mocny atut dobrych warunków wystawowych, podczas rozmów z potencjalnymi zainteresowanymi. Pierwsze dwie odsłony targów, ze względu na ogólny open space podzielony skromnymi ściankami determinowały jedynie prezentację statyczną, gdy tymczasem ta obecna pozwalała już może nie na szaleństwo jakościowe, ale co najmniej dobrą prezentację dźwięku. Czy ten trzydniowy meeting odniósł  znaczące sukcesy? Jeśli chodzi o sprawy biznesowe, nie mnie to weryfikować, ale ze względu na rozmach całości, co najmniej dwie, jakie z marszu widzę, to ogólnie panująca względna cisza i brak tłoku generującego zaduch, a to już jest zaczyn do ponownej wizyty za rok. Jednak nie wybiegając zbytnio w przyszłość, skreśliłem kilka zdań, jak odebrałem obecną edycję.

Zacznijmy od Domu Inteligentnego. Tak się złożyło, że po naszej zeszłorocznej, samozwańczej wizycie na owych targach w praskim SOHO, tym razem na Stadion Narodowy zostaliśmy już oficjalnie zaproszeni. Nie żebym się wywyższał – daleki jestem od takich postaw, ale przyjemnie jest wiedzieć, że moje wyimaginowane teksty, próbujące powiązać kosiarkę do trawy lub wykładane kryształkami Swarowskiego włączniki świateł z głęboko rozumianą audiofilą, przypadły komuś do gustu. Jeśli nie wierzycie, że to ma jakiekolwiek znamiona sensu, proszę zapoznać się z tamtą relacją. Ale wróćmy do obecnej edycji. Jak wspomniałem we wstępie, ogólna, dająca dużą swobodę w aranżacji stoisk kubatura, niwelowała nawarstwianie się odgłosów z sąsiednich stoisk, co było zmorą pierwszych i drugich targów. Dzięki swobodzie pozwalającej na obniżenie poziomu rozmów klientów z wystawcami, również i ja podczas robienia zdjęć, mogłem co nieco dowiedzieć się na temat obecnie stosowanych rozwiązań. Niestety nie jestem na etapie zaprzęgania domu do pracy, by wyręczał mnie w większości związanych z jego posiadaniem czynności, ale z wielu prezentowanych makiet dość dokładnie odzwierciedlających realia budynków i ich zapleczy gospodarczo – garażowych widać było jak na dłoni, że jest duże pole do popisu dla wyspecjalizowanych w tej dziedzinie firm. A jako puentę mojego mimowolnego udziału, próbując zreasumować wszystkie nasuwające się wnioski, może zbyt odważnie sądzę, że tylko kwestią czasu jest oferta wszczepialnego człowiekowi pod skórę „czipa”, który w procesie rozmowy właściciela posesji ze sterującym wszystkim komputerem, wyeliminuje ten wydawałoby się nieodzowny w codziennym życiu, ale niestety narażony na zagubienie lub kradzież telefon komórkowy. Z założenia się nie zakładam, ale jestem w stanie przeciąć uścisk dłoni – o przekonanie oczywiście, że chętnych na taki mikroprocesor w otchłani swojego ciała jest wielu.

Tak jak w zeszłym roku, tak i teraz gro stanowisk zajmowało się różnego rodzaju pstryczkami, sterownikami, czy najmniejszymi na świecie czujnikami ruchu (czarne ostro cięte szkiełko jak kryształek Swarowkiego na jednym ze zdjęć), które w dobie wyszukanych pomysłów ich inicjacji, niejednego wprawiłyby w zakłopotanie. Proszę się przyznać, ile razy będąc pierwszy raz w przypadkowo odwiedzanej toalecie, nie wiedzieliście, czy coś przycisnąć, podstawić ręce, pomiziać, czy wykonać jakąkolwiek karkołomną, raczej wcześniej nie trenowaną czynność. Niestety stwierdzam z całą stanowczością, że ten proces się nasila, ale na szczęście atrybuty to obsługujące przybierają coraz ładniejszą formę. O takich prozaicznych rzeczach jak obsługiwane przyciskami okna, czy głośniki montowane pod płytami gipsowymi nie będę się rozwodził, ale dla zapewnienia kompletu informacji na temat opisywanego wydarzenia należy wspomnieć.

Myślałem, że zeszłoroczne radosne potraktowanie kosiarki, jako służby dla wytrawnego słuchacza muzyki jest tematem zamkniętym, ale nie mogę się powstrzymać od przedstawienia czytelnikom najnowszej odsłony tego produktu. Każdy kto chce maksymalnie skrócić proces „Wilmbledonowania” swojego trawnika, może zakupić jej najnowszą, sportową, przypominającą bolid formuły 1 wersję. Przyznam się bez bicia, nie sądziłem, że ekspozycja tak prozaicznego urządzenia sprawi mi tyle radości. Zrobiłem stosowną fotkę, ale nie oddaje ona w pełni ogólnego wrażenia organoleptycznego.

O możliwościach sterowania dosłownie wszystkim – bramy, okna, kamery podglądu, światło, ogrzewanie i takie wydawałoby się nieistotne dla wielu ludzi parzenie kawy na zadaną godzinę – nie będę się uzewnętrzniał, gdyż to od dłuższego czasu jest już w użyciu i jedynymi zmianami, jakie zdają się zachodzić, są możliwości jak najbardziej intuicyjnej obsługi wszystkiego z poziomu telefonu, któremu jak wspomniałem wcześniej, już teraz wróżę rychłą utratę prymu w tej dziedzinie. Na razie czekamy na pierwsze doniesienia o cyborgach.

Kończąc wspominki o dziale myślącego za nas domu, z przyjemnością dodam, iż każdy odwiedzający będąc prawdziwym mężczyzną, mógł zaspokoić swoje rządze dominującego w rodzinie samca alfa, podczas oglądania może niezbyt rozbudowanej, ale ciekawej wystawy samochodów. Od terenowego, hybrydowego Mitsubichi Outlandera, przez najbardziej sportową cywilną wersję Audi, po będące w ofercie jednego dystrybutora Range Rovera i Jaguara. Motoryzacją zajmuję się na co dzień, ale takie co by nie mówić wyszukane propozycje, zawsze przywołują uśmiech na mojej twarzy.

Przechodząc na wyższe piętro gmachu goszczącego wystawę, wkroczyłem w świat Audio-Video, który z racji przełamywania pierwszych lodów, mimo dużej rzeszy zajmującej się tą branżą podmiotów w naszym kraju, reprezentowany był dość symbolicznie. Ale nie zamierzam narzekać, tylko pochwalić wystawców za obecność i ciekawą ofertę. Oczywiście wszystko znam z jesiennych wystaw Audio Show, ale ten pokaz był raczej dla będącego w procesie wyposażania mieszkania lub domu zwykłego zjadacza chleba, a mimo to można było znaleźć chwilę spokoju, przy przyjemnie sączącej się z kolumn muzyce. Nie podejmuję się oceniać jakości brzmienia, bo byłoby to karkołomne i nieuprawnione, ale tak w żartach zdradzę, że w dniu mojej wizyty przyznałem werdykt „dźwięk wystawy” znanemu wszystkim melomanom dystrybutorowi Szemis Audio Konsultant, za idealnie wpasowujący się w moje gusta repertuar jazzowy Erika Truffaza i format jaki ten pokaz obsługiwał. Chyba nie muszę nikogo uświadamiać, że muzyka dobiegała z zestawienia, z gramofonem w roli głównej, który co prawda, prawie każdy z obecnych wystawców miał na stoliku, ale tylko w tym jednym miejscu udało mi się zaznać przyjemności obcowania z nim. Ale przypominam, to była forma żartu, a nie próba pozycjonowania pośród innych, co nie omieszkałem oświadczyć w momencie nominacji. Oprócz wspomnianego Szemis Audio Konsutlatnt, na targach gościli jeszcze:  Audio Klan, Premium Sound, Sounddeco, Voice/Klinika Dźwięku, SONY, Steinway Of Sons, B&O, EIC, ELCO EXIM, Polpak (przepraszam jeśli kogoś pominąłem) prezentujący swoją najciekawszą ofertę, ale jak zaznaczyłem, choć w każdym z miejsc spędziłem trochę czasu, nie podejmuję się wyrażać jednoznacznych opinii. Przy okazji systemów stereo nie mogę zapomnieć o dwóch prezentacjach kina domowego reprezentowanych przez SONY i ONKYO, będącego przecież jednym z członów nazwy tego projektu wystawowego. Niestety, tego trzeba zaznać własnymi uszami, oczami i ciałem, ponieważ jakakolwiek relacja bez doznań bezpośrednich jest tylko czczym gadaniem, a tego staram się unikać.

Przywołując na myśl zeszły rok, cieszę się, że będąca bohaterem dzisiejszego spotkania impreza „Dom Inteligentny” przeniosła się na salony polskich sal wystawienniczych – czytaj Stadion Narodowy. Zyskał na tym jej prestiż i z całą pewnością odbiór przybyłych gości, którzy teraz nie musieli przekrzykiwać ogólnie panującego pogłosu, będącego pokłosiem akustyki starej praskiej parowozowni. Może nowe miejsce nie jest tak mocno oldschoolowe jak poprzednie, ale oferuje zdecydowanie więcej zalet, a jako najważniejszą jawi się możliwość rozwoju powołanego do życia równoległego nurtu AUDIO-VIDEO. Nie sposób też nie wspomnieć o zaletach dla wystawców, którzy z pewnością odczuli zdecydowanie bardziej przyjazne w aranżacji warunki lokalowe, jak i zaplecze restauracyjne, umożliwiające komfortowe prowadzenie negocjacji biznesowych, a z tego co zasłyszałem od organizatora, targi generują ich znaczną ilość. Kończąc, chciałbym zachęcić wszystkich czytelników, do korzystania takich jak opisywana okazji. Kto nie był na minionej edycji wystawy, niech żałuje, ale radzę wpisać sobie ten termin do kalendarza, gdyż wyraźnie odczuwalny przeze mnie progres efektowności odbioru, bardzo dobrze rokuje na przyszłość, a jak wiemy czas mija szybko. Cieszę się, że poświęcony piątek nie był porażką, tylko ciekawą przygodą, podczas której mogłem zamienić kilka zdań ze znajomymi z naszego audiofilskiego podwórka. Jeśli tylko organizatorzy nie spoczną na laurach, wróżę im sporo sukcesów. Dziękuję za zaproszenie i polecam się na przyszłość.

Jacek Pazio

Kojarzony z High-Endem i będący mekką miłośników najwyższej jakości analogu katowicki RCM Audio ma przyjemność zaprosić do swojej nowej siedziby. Od poniedziałku do piątku w godzinach 10-18 a w sobotę od 10-14 serdecznie zapraszamy do Katowic do naszego wyjątkowego salonu na ul. Stefana Czarnieckiego 17. Do Państwa dyspozycji przygotowaliśmy przestronną salę ekspozycyjna i dwa dedykowane pomieszczenia odsłuchowe.

Opinia 1

W tym roku upływa okrągłe 20 lat odkąd Gerhard Hirt zaczął parać się tworzeniem urządzeń audio. Co prawda nazwa powołanej w 1994 r. do życia marki Vaic niewielu wtajemniczonym cokolwiek mówi, za to już założony w 1999 r. Ayon w ojczyźnie Chopina od dawna święci triumf za triumfem. Jeśli dodamy do tego fakt, że rozpoznawalności austriackim urządzeniom mogą pozazdrościć nawet najwięksi gracze, to jasnym staje się czemu nad wyraz kreatywny konstruktor i zarazem właściciel  co i rusz stara się dotrzeć do jeszcze niezagospodarowanych obszarów rynku i odkryć, bądź nawet zbudować zapotrzebowanie na coraz bardziej zaawansowane i coraz bardziej przystępne cenowo produkty. Oczywiście nie ma mowy o dumpingu i zakusach na ewidentnie budżetowy segment, jednak obiektywnie trzeba przyznać, że na tle galopujących cenników konkurencji „metki” kolejnych modeli Ayona wydają się nad wyraz akceptowalne. O ile topowe konstrukcje zawsze były i nadal są zarezerwowane dla majętnych klientów mogących pozwolić sobie na bezkompromisowe podejście do High – Endu, to warto zauważyć, iż również niemalże poczatkujący adepci sztuki audiofilskiej mogą wybierać z coraz szerszej oferty. Tym oto dość pokrętnym sposobem dotarliśmy do momentu, w którym wypadałoby przedstawić bohatera niniejszej recenzji. Oto najmłodszy a zarazem najtańszy w ofercie Ayona przetwornik cyfrowo – analogowy: Sigma.

Sigma należy do sukcesywnie wprowadzanej od końca 2013 roku trzeciej generacji cyfrowych urządzeń Ayona. Do tej pory światło dzienne ujrzały odtwarzacze CD-1sx i CD-3sx, oraz właśnie Sigma. Czy założenie, by stworzyć DACa kosztującego połowę ceny Stealtha przy zachowaniu możliwie wysokiej klasy dźwięku zostało zrealizowane postaram się odpowiedzieć w części opisowej dotyczącej brzmienia, jednak jeśli chodzi o aspekt czysto konstrukcyjny to najoględniej rzecz ujmując pomiędzy austriackim rodzeństwem widać sporo podobieństw. Po pierwsze w obu przypadkach stopień wyjściowy oparto na lampach 6H30 („Super Tube”) a jako DACa zdolnego obsłużyć sygnały PCM do 32 Bit/192 kHz i DSD x64 oraz x128 użyto kości ESS Sabre32 ES9018S. Ten niezwykle popularny chip oferuje obsługę aż ośmiu kanałów, co pozwoliło w powyższej aplikacji na zastosowanie równoległego połączenia czterech kanałów „na stronę”. Warto też wspomnieć o jeszcze jednej lampie, pracującej w zasilaniu chińskiej 6Ż4 (6Ж4). Obsługę „gęstych” PCMów  i  DSD zapewnia po USB układ XMOS z dwoma precyzyjnymi zegarami (dedykowanymi do krotności 44,1 i 48 kHz). Skoro już jesteśmy przy technikaliach wypadałoby poświęcić chwilkę na dostępne jedynie z poziomu pilota, więc lepiej leniucha nie zgubić, dwie opcje filtra cyfrowego – łagodny Filter 1 charakteryzujący się spójnością fazową i oscylacjami tylko po impulsie, oraz typowy „brick wall” Filter 2 z oscylacjami przed i po impulsie. Podobnie jest z upsamplingiem, którego bez użycia pilota nie włączymy/wyłączymy.

Spokojnie za to z poziomu minimalistycznej płyty czołowej obsłużymy mniej inwazyjne funkcje testowanego urządzenia. O tym, że Sigma wygląda jak … rasowy Ayon nawet nie będę wspominał, bo akurat w przypadku tej marki jest to po prostu oczywiste. Zaokrąglone narożniki spinają wykonane z grubych płyt anodowanego na czarno szczotkowanego aluminium ścianki DACa. Optyczną monotonię frontu ożywia krwistoczerwony, trzysekcyjny wyświetlacz. Środkową, informującą o wybranym źródle i sile głosu część typu dot-matrix z obu stron otaczają panele z niewielkimi ikonami sygnalizującymi uaktywnienie upsamplingu, rodzaj filtra i typ otrzymanego sygnału (po lewej), oraz częstotliwość próbkowania (po prawej). Podstawowymi funkcjami, jak wybór źródła, wyciszenie i regulacja głośności sterować można z pomocą czterech niewielkich, wkomponowanych w pasek wyświetlacza przyciskami. Wyłącznik główny standardowo ukryto na płycie spodniej a pokrywę wierzchnią przyozdobiono dwoma zakratowanymi otworami wentylacyjnymi zapewniającymi komfort termiczny pracujących pod nimi lampom.
Po nad wyraz stonowanym froncie widok tylnej ścianki może wywołać szybsze bicie serca. O ile analogowe gniazda wyjściowe ograniczono do pary RCA i XLR, których wyboru dokonujemy dedykowanym, trójpozycyjnym przełącznikiem hebelkowym umożliwiającym włączenie wyłącznie gniazda RCA, XLR, bądź godząc się na degradację brzmienia pozostawienie obu par terminali aktywnych. Podobnymi, lecz już dwupozycyjnymi przełącznikami ustawiamy tryb pracy (Nornal/Direct Amp) i stopień wzmocnienia (High/Low). Jednak prawdziwe szaleństwo dotyczy sekcji wejść cyfrowych. Użytkownik otrzymuje bowiem do wyboru, oprócz konwencjonalnych gniazd Coax, BNC, Optycznego, AES/EBU i USB również I2S, DoP (oba w postaci RJ45) i dedykowane transmisji DSD potrójne terminale BNC. Baterię interfejsów zamyka zintegrowane z bezpiecznikiem trójbolcowe gniazdo IEC i ożywająca w przypadku błędnej polaryzacji przewodu zasilającego purpurowa dioda.

Przejdźmy jednak do brzmienia, gdyż z całym szacunkiem dla konstruktora – zastosowanie takich, bądź innych rozwiązań technicznych nie jest celem samym w sobie, lecz jedynie sposobem, narzędziem do uzyskania stanu jak najbliższego ideałowi, którym jest grana na żywo muzyka. Do stanu tego Sigma zbliża się na zaskakująco krótki dystans łącząc w swoim brzmieniu przysłowiowy ogień z wodą. Jest niesamowicie dynamiczna a zarazem muzykalna i poetycko rozmarzona, gładka a zarazem rozdzielcza i konturowa. W zależności od nastroju słuchacza i wybranego filtra potrafi bądź to podążać ku neutralności (Filter 1), bądź podkreślać swoja lampową naturę (Filter 2). Z jednej strony powyższe uwagi oddają pochodną wewnętrznej budowy tytułowego urządzenia, jednak z drugiej, mając w pamięci brzmienie starszych generacji Ayonów wskazują kierunek, w jakim podąża ich konstruktor. Z pozycji krystalicznie czystego, niemalże laboratoryjnego dźwięku Gerhard Hirt coraz śmielej spoziera ku klasycznej muzykalności i hedonistycznemu podejściu do walorów sonicznych swoich produktów. Obok „szkiełka i oka” do głosu coraz częściej dochodzi „serce” a austriackie audio-precjoza pokazują swoje ludzkie oblicze. Ewolucję tę obserwuję z zainteresowaniem od dłuższego czasu i musze przyznać, że przynosi ona zauważalne rezultaty, gdyż wzmianki o austriackim -klinicznym chłodzie powtarzają tylko posiadający mocno nieświeże informacje oponenci a wszyscy ci, co wolą posłuchać konkretnych urządzeń a nie „życzliwych doradców” mają własne, całkiem odmienne zdanie.
Jednym z albumów, który ostatnimi czasy dość intensywnie eksploatuję jest przepełniony skandynawskim, szamańskim mistycyzmem „Áiggi Askkis” Mari Boine, więc i podczas blisko dwutygodniowych odsłuchów wielokrotnie został przez Sigmę przetworzony. Nie ukrywam, że przeprowadzając testy łatwiej jest poznać dane urządzenie, gdy słuchając muzyki nie otrzymujemy „podpowiedzi” płynących z warstwy tekstowej. Nic nas nie ukierunkowuje, nie naprowadza i dzięki temu osąd, czy dane „cudo techniki” potrafi właściwie oddać emocje targające twórcą jest naszą własną, do bólu subiektywną, ale przede wszystkim samodzielnie zbudowaną opinią. Tak też było w przypadku najmłodszego produktu Ayona. Pomijając okres wygrzewania, wynikający z dość trudnego do określenia przebiegu przetwornika, Sigma czarowała gęstym, krągłym i skupionym na średnicy dźwiękiem z wyraźnie zaznaczonymi, lecz nieprzesadzonymi skrajami pasma. Na ww. mocno mistyczno-eklektycznym materiale, gdzie lokalne, skandynawskie instrumentarium przeplata się z elektronicznymi samplami i fragmentami czysto jazzowymi austriacki DAC w tzw. „okamgnieniu” przenosił słuchacza w baśniowy, surowy klimat dalekiej północy. Wokalizy Boine, nawet bez przetłumaczonego „libretta” poruszały czułe struny ludzkiej emocjonalności, wprowadzały w stan błogiej, pogodnej melancholii i pozwalały na uspokojenie skołatanych codziennym zabieganiem nerwów. Co ważne przetwornik bardzo zgrabnie radził sobie z materiałem pochodzącym z „audiofilskiego” WiMPa HiFi. Spięty referencyjnym przewodem USB Goldenote Firenze Silver z laptopem nie stroił żadnych fochów i po całkowicie bezproblemowej instalacji dołączonych na płycie sterowników trudno było mu zarzucić jakiekolwiek cyfrowe naleciałości. Całość miała przyjemną i prawdę powiedziawszy oczekiwaną delikatną lampową manierę. Pomimo utrzymanej na wysokim poziomie selektywności pierwsze skrzypce grała spójność, zazębianie, gładkie zszycie zarówno poszczególnych podzakresów reprodukowanego pasma akustycznego, jak i planów muzycznych. W przypadku Mari Boine było to o tyle ciekawe, że czasem w jednym utworze można było doświadczyć bardzo wyraźnie odseparowanych od siebie konwencjonalnych instrumentów akustycznych, których ustawienie na scenie było nad wyraz czytelne, by po kilu minutach w sposób całkowicie naturalny przejść do bliżej nieokreślonych i trudnych do zdefiniowania plam dźwiękowych otaczających zewsząd słuchacza.
To jednak była przygrywka, wstęp do drzemiących w Sigmie możliwości. Przejście na gęste pliki i to zarówno te pełne jazzowego feelingu – „Another Country” (24Bit/96kHz) Cassandry Wilson, „Smash” (24Bit/192 kHz) Patricii Barber, jak i zdecydowanie bardziej brutalne i zagmatwane – „Dream Theater” (24Bit/96kHz) Dream Theater nad wyraz dosadnie pokazały, że im więcej danych dostarczymy, tym więcej muzyki otrzymamy. W dodatku sybilanty, których obie ww. panie potrafią zawrzeć na swoich wydawnictwach w nieprzebranej mnogości i odmianach potraktowane austriacką myślą techniczną były nadal wyraźne i w pełni czytelne, lecz nie raniły, nie irytowały nawet podczas wielogodzinnych odsłuchów. W zamian za to idealnie komponowały się z sugestywnymi atakami, biorąc pod uwagę repertuar nadmienię tylko, że chodzi o skalę mikro, biorącego udział w nagraniach instrumentarium. Umiejscowienie, lekko wypchniętych przed pierwszy plan wokalistek, zapewniało bardzo intymny, osobisty odbiór ich dokonań i sprawiało, że obecność Ayona w torze w pewien sposób pozwalała się przede wszystkim skupić się na muzyce alienując się niejako od dzikiego pędu otaczającego nas świata.
Zgoła inaczej przedstawiała się sytuacja z karkołomnie poplątanymi progresywnymi liniami melodycznymi Dreamów. Opętańcze i wymagające niemalże małpiej zręczności, włącznie z chwytnością kończyn dolnych, partie perkusyjne i gitarowe obleczone lampową poświatą wyraźnie wskazywały na brak zapędów łagodzenia, bądź studzenia motoryczności reprodukowanego materiału. Na pochwałę zasługiwała również czytelność prezentowanego spektaklu spowodowana szeroką i odpowiednio daleko sięgająca w głąb sceną. Nikt nikomu nie musiał siedzieć na kolanach, bądź wchodzić na plecy, dzięki czemu czuć było oddech i swobodę. Jednak o prawdziwej otwartości można było dopiero mówić przy plikach DSD. Co prawda ich dostępność, przynajmniej na razie jest delikatnie rzecz ujmując dość symboliczna a materiału w 100% zrealizowanych w tej technologii trzeba się czasem naszukać, jednak skoro takie możliwości Ayon oferuje, to na chwilę obecną można traktować je jako ciekawostkę a wraz ze wzrostem oferty sukcesywnie rozszerzać własną plikotekę. Nie ma jednak co marudzić i czekać co przyniesie bliżej nieokreślona przyszłość, lecz korzystać z tego co jest tu i teraz. „Antiphone Blues” (2,8MHz) w wykonaniu Arne Domnerusa i Gustafa Sjökvista swoją namacalnością i wręcz holograficznym odwzorowaniem wnętrza, w którym dokonano nagrania za każdym razem wywoływało ciarki i summa summarum smutną kontemplację nad tym ileż to informacji w większości przypadków nam umyka, ile z całej aury pogłosowej, niuansów i całej tej eteryczno-mistycznej otoczki tracimy. Podczas jednej z dość niezobowiązujących rozmów spotkałem się ze stwierdzeniem wygłoszonym przez zagorzałego orędownika winylu, że CD nie słucha, gdyż nie może pogodzić się z utratą około 40% informacji, które zna z nagrań zarejestrowanych na czarnych krążkach. Z plikami, tymi w najwyższej rozdzielczości jest podobnie – zwykły materiał wypada przy nich jak kolejna kopia kopii. Niby ogólny obraz jest zbliżony do oryginału, lecz im bliżej podchodzimy, tym więcej luk, ubytków zauważamy. Zakładając oczywiście, że kiedykolwiek kontakt z referencją mieliśmy i dzięki temu takiego porównania dokonać mogliśmy.
Z płytą CD jest już lepiej. Wpięte jako transporty odtwarzacze Gato i Ayona całkiem nieźle broniły najpopularniejszego na chwilę obecną formatu oferując drive i dynamikę mogące wprawić w zakłopotanie część dostępnych na rynku komercyjnych plików. W dodatku porównania przeprowadzane 1:1 (płyta vs plik) nie dawały jednoznacznej odpowiedzi, który z formatów jest doskonalszy. Oczywiście jeśli tylko w szranki stawały wersje „standardowe”. Bowiem im poprawniej i prawdziwiej stworzono „gęste” wersje plików, tym zalety srebrnego krążka stawały się coraz mniej oczywiste. Jednak nad płytami CD pastwić się będzie w dalszej części Jacek, dysponujący na tyle bezkompromisowym, dzielonym transportem Reimyo, że to Jemu zostawię zadanie podjęcia surowego werdyktu.

Osobiście kilkunastodniową obecność Ayona Sigma w moim systemie uznałem za interesujące a zarazem nader przyjemne doświadczenie. Ten zaskakująco przystępnie wyceniony (szczególnie na terenie Polski), jak na Ayona przetwornik, oferuje dojrzałe, muzykalne brzmienie i na tyle rozbudowany interface, że nawet patrząc na dynamikę rozwoju mediów cyfrowych jego nabywca może przez najbliższe kilka lat spać spokojnie. W dodatku uaktywniając (cyfrową) regulację głośności z powodzeniem można spróbować zbudować wysokiej klasy, minimalistyczny system oparty wyłącznie o cyfrowe źródła i końcówki mocy. Jeśli przykład z Ayona wezmą konkurenci i również swoje, zaawansowane a przede wszystkim dobrze grające urządzenia będą oferowali w podobnych przedziałach cenowych to jest szansa na to, że już niedługo Hi-Fi stanie się tym, czym być powinno – przyjemnością dostępną dla coraz szerszej rzeszy miłośników dobrego brzmienia a nie tylko nielicznych. Oby tak dalej!

Marcin Olszewski

Dystrybucja: Eter Audio / Ayon.pl
Cena: 13 990 PLN

Dane techniczne:
Dane techniczne:
Częstotliwość próbkowania: 192 kHz/32 bity (PMC); 64xDSD, 128xDSD
Wejścia: 1 x S/PDIF, 1 x AES/EBU, 1 x Toslink, 1 x BNC, 1 x USB, 1 x I2S, 1 x DoP, 3 x BNC/DSD
Wyjścia: RCA & XLR
Impedancja wyjściowa (XLR/RCA): 300 Ω/300 Ω
Lampy wyjściowe: 6H30
Lampa zasilająca: 1 x 6Z3
Sygnał wyjściowy: 0-10V (@1 kHz / Rms)
Dynamika: >128 dB
Stosunek sygnału do szumu: > 120 dB
Pasmo przenoszenia: 20 Hz – 20 kHz (+/- 0,2 dB)
Całkowite zniekształcenia Harmoniczne (THD): < 0,002% (1 kHz)
Pilot zdalnego sterowania: TAK
Wymiary (WxDxH): 480 x 360 x 110 mm
Waga: 12 kg

System wykorzystany podczas testu:
– CD/DAC: Ayon 1sc; Gato Audio CDD-1
– DAC: ModWright Elyse
– Selektor źródeł cyfrowych: Audio Authority 1177
– Odtwarzacz plików: Olive O2M; laptop Dell Inspiron 1764 + JRiver Media Center
– Gramofon: Transrotor Fat Bob S + ZYX R100
– Przedwzmacniacz gramofonowy: Octave Phono Module
– Wzmacniacz zintegrowany: Electrocompaniet ECI 5; Gato Audio AMP-150
– Kolumny: Gauder Akustik Arcona 80 + spike extenders; Gauder Akustik Cassiano
– IC RCA: Antipodes Audio Katipo; Siltech Classic Anniversary 770i
– IC XLR: LessLoss Anchorwave; Organic Audio; Amare Musica
– IC cyfrowe: Fadel art DigiLitz; Harmonic Technology Cyberlink Copper; Apogee Wyde Eye; Monster Cable Interlink LightSpeed 200
– Kable USB: Wireworld Starlight; Goldenote Firenze Silver
– Kable głośnikowe: Organic Audio; Signal Projects Hydra
– Kable zasilające: Furutech FP-3TS762 / FI-28R / FI-E38R; Organic Audio Power; Acoustic Zen Gargantua II
– Listwa: GigaWatt PF-2 + przewód Furutech FP-3TS762 / FI-28R / FI-E38R
– Filtr sieciowy: ISOL-8 MiniSub Axis
– Gniazdo zasilające ścienne: Furutech FT-SWS(R)
– Stolik: Rogoz Audio 4SM3
– Platforma antywibracyjna: Franc Audio Accessories Wood Block Slim
– Przewody ethernet: Neyton CAT7+
– Akcesoria: Sevenrods Dust-caps; Furutech CF-080 Damping Ring; HighEndNovum PMR Premium; Albat Revolution Loudspeaker Chips

Opinia 2

Tak się jakoś złożyło, że przypadło nam, albo tylko ja to tak odczuwam, żyć w czasach bardzo dynamicznych zmian, w postrzeganiu głównego formatu audio. Nie ma się co oszukiwać, dotychczasowe kompakty i gramofony -do niedawna jedyne możliwe napędy, są mocno naciskane przez najnowszy pomysł odczytu danych – szeroko rozumiane odtwarzacze plików. Czy ten najnowszy trend jest najlepszy? Tego nie wiem, jednak wszystko jak to w życiu bywa  jest względne, a ogólna opinia często jest pokłosiem „mania lub nie mania” takiego, a nie innego „daczka z komputerkiem”, kompakciku, czy gramiaczka. Nie mam zamiaru rozstrzygać tego nurtującego obecnie prawie wszystkich pozytywnie zakręconych muzyką słuchaczy problemu, ale nie mogę również nie zauważać coraz większego zainteresowania najnowszymi technologiami. Dlatego coraz częściej do redakcji Soundrebels trafiają przetworniki cyfrowo-analogowe, które kiedyś będąc nieodłączną częścią wnętrza odtwarzacza, obecnie występują jako osobne byty, przystosowane do przyjęcia tak modnych dzisiaj różnej gęstości plików. Oczywiście idąc z duchem czasu takie urządzenia (przetworniki C/A) implementuje się w dzisiejszych czasach do wszystkiego, co może generować dźwięk – nawet wzmacniacze lampowe chcąc być bardziej atrakcyjnymi, posiłkują się posiadaniem na pokładzie takich kwiatków, ale w redakcji raczej pochylamy się nad czymś godnym uwagi, inaczej zabrakłoby życia na testowanie wszystkiego jak leci. Idąc tropem ostatniej myśli, postanowiliśmy z Marcinem, przetestować coś ze stajni bardzo znanego na naszym rynku, dystrybuowanego przez krakowski Eter Audio austriackiego Ayona. Zaproponowane do recenzji urządzenie występujące w ofercie jako osobny komponent, będący bardzo obficie uzbrojonym w możliwości czytania wszelkiego rodzaju sygnałów cyfrowych DAC-em pod handlową nazwą Sigma. Większość naszych dotychczasowych spotkań z Austriakami opierało się o konstrukcje wzmacniające sygnał, dlatego z dużą dawką przyjemności pokusiliśmy się zweryfikować, co ma do powiedzenia dział obróbki sygnałów złożonych ze zbiorów zer i jedynek.

Jaki jest Ayon wie chyba nawet moja córka, jednak na potrzeby niniejszej publikacji pozwolę sobie na telegraficzny skrótowy opis jego aparycji. Ta pochodząca z Austrii firma korzysta z mocno zunifikowanych obudów, co nie jest w żadnym stopniu kontrowersyjnym posunięciem, gdyż projekt jest bardzo dobrze odbierany przez klientów, a dodatkowo unikanie sztucznych, mających na celu przypodobanie się nowym trendom ruchów, wpływa na natychmiastową rozpoznawalność marki. Platforma nośna dla lamp i traf, jest dość płaską obudową o zaokrąglonych narożnikach, które będąc wykończonymi w satynie, ładnie odcinają się od drapanego aluminium reszty obudowy. Przedni panel to oaza spokoju, w swej centralnej części emanując szerokim ciemno czerwonym wyświetlaczem, na bokach którego wkomponowano – po dwa z każdej strony – manipulatory guzikowe. Oprócz tego niezbędnika informacyjno-sterującego po lewej stronie mamy nadruk z nazwą marki, a z prawej modelu urządzenia. Boczne ścianki płynnie przechodzą na tył urządzenia, a tam nasza Sigma będąc wszystko-mającym centrum dowodzenia wszelakimi sygnałami, otrzymała pakiet wejść cyfrowych w postaci: Coaxial, BNC, DSD R, DSD L, WCK, OPTICAL, AES/EBU, I2S, DoP, USB. Oprócz tej baterii terminali na zewnętrznych krańcach pleców  przetwornika znajdziemy analogowe gniazda wyjściowe w postaci RCA i XLR, a także trzy hebelkowe przełączniki trybu pracy i centralnie umieszczone gniazdo IEC. Z wyliczanki jasno wynika, że nawet najbardziej zaawansowany konsument plików zostanie w pełni usatysfakcjonowany. Na koniec dodam jeszcze, że jako posiadacz lamp elektronowych w układzie elektrycznym, wspomniany przetwornik wietrzony jest grawitacyjnie przez dwa ażurowe w kolorze srebra owalne otwory w tylnej części górnej płaszczyzny obudowy. Więcej zbędnych fajerwerków wizualnych nie uświadczymy, co czyni tę konstrukcję propagatorem minimalizmu dizajnerskiego i ja to kupuję.

Jako, że rzeczony DAC jest konstrukcją posiadającą w torze szklane bańki, które jak wszyscy doskonale wiedzą są znakiem firmowym opisywanej manufaktury, okres ich rozgrzewki wykorzystałem na przypomnienie sobie wzorca dźwięku – oczywiście znam go dobrze, ale krótka powtórka nie zaszkodzi, co zaowocowało występami Manu Katche z krążkiem zatytułowanym jego danymi osobistymi, czyli ”MANU KATCHE”. Ten znany artysta z reguły zajmujący ostatni szereg grającej formacji podczas sesji koncertowych, tym razem zaprosił kilku innych bywalców sceny do własnego projektu, a panowie go wspierający to: Nils Petter Molvaer – trąbka, Tore Brunborg – sax i Jim Watson – fortepian i organy Hammonda. Będąca czystym przypadkiem na występach w CD-ku płyta mimo swojego spokoju repertuarowego, dzięki bardzo lubianemu instrumentarium była w stanie odpowiedzieć mi na kilka zasadniczych pytań, jak nasycenie, pozycjonowanie, czy rozdzielczość dobiegających do mnie informacji muzycznych. Gdy okres nabierania docelowej temperatury pracy dobiegł końca, sprawnie przepiąłem  stosowne kabelki, zasiadłem w fotelu, włączyłem odtwarzanie i… . Tak, nie da się ukryć, że to konstrukcja krocząca ścieżką lampy. Nawet dwa dostępne filtry obrabiające sygnał – proponują nieco inną otwartość grania – nie miały najmniejszego zamiaru niwelować słusznych dla właściciela marki założeń przyjemnego spotkania z muzyką przy lampce wina i lampce determinującej sznyt dźwięku. Przechodząc z mojego przetwornika na urządzenie Ayona, wkraczamy w inny stan percepcji, czyli ogólną gładkość przekazu z delikatnym stonowaniem konturów źródeł pozornych i minimalną utratą ich ciężaru, ale bez efektu uśmiercającej ich płaskości, nadal mieszcząc się w estetyce dźwięcznego grania. Lekko przyciemniamy światło i rozpływamy się w fotelu podczas naszego ulubionego zajęcia, jakim jest słuchanie muzyki. Ogólne wrażenie kremowości i spokoju na scenie rozlewa się na całe pasmo, bez szkód w swobodzie prezentacji całości spektaklu, ale już nie z tak mocno akcentowaną iskrą w górnych rejestrach jak robi to Reimyo. Jednak proszę się nie obawiać, gdyż pierwszy moment – dla celów tylko dydaktycznych nazwę – uczucia utraty tych artefaktów, dość szybko rekompensowany jest spójnością całego pasma. Jeśli przy wspomnianej dozie oszczędności w konturze poszczególnych zakresów, wysokie tony szalałyby bez ograniczeń, natychmiast odebralibyśmy to jako męczącą karykaturę muzyki. A tak dzięki utrzymaniu konwencji w całym widmie akustycznym, z dużą przyjemnością kroczymy przez świat Ayona. By nie być gołosłownym wspomnę chociażby o saksofonie Tore Brunborg’a z przytoczonej płyty, gdzie opisywana dawka gładkości i poświaty bursztynowych „szklanek” w dźwięku, wprowadza ten instrument na inny poziom postrzegania. Może nie dla wszystkich to jest droga na całe życie, ale kto powiedział, że całość populacji ma mieć taki sam gust brzmieniowy. Ja – teoretycznie dążąc do lekkiego podkolorowania barwą, stawiam jeszcze na spory udział konturowości i zwiewności w słuchanej muzyce – co oczywiście osiągnąłem, a mimo to od bywającego u mnie znajomego (lampiarza) usłyszałem, że mam bardzo techniczny dźwięk. I bądź tu mądry i dogódź wszystkim. Wiemy, wiemy, to jest utopia i dlatego różne oferty producentów są skierowane do różnych potencjalnych nabywców i to nie tylko przez pryzmat ich upodobań, ale często również przez potrzeby, jakie generuje ich system audio, z czego czasem nawet nie zdają sobie sprawy. Co ciekawe przy całym poziomie rozpoznawalności sznytu grania, scena muzyczna Sigmy ładnie rozciągała się w szerz, nie zapominając przy tym o odpowiedniej gradacji poszczególnych linii muzyków, gdzie nikt nikomu nie deptał po piętach. Poznawszy cechy testowanego DAC-a, z premedytacją zmieniłem repertuar i do napędu powędrował krążek z może nie bardzo ciężkim, ale rockiem z początkowego jeszcze strawnego – niepodszytego popem – okresu grupy Coldplay. Dla mnie panowie z Anglii mieli tylko dwa dobre krążki i niestety były to początki, gdzie ich muzyka opierała się mocno o granie gitarowe, a nie jak obecnie wszechobecne syntezatoro-podobne twory, dlatego padło na „Parachutes”.  Nie wiem ilu czytelników zna tę płytę, ale spora dawka wokalizy i ciekawych riffów instrumentów strunowych, zdawała się dziękować mi za przepuszczenie sygnału odczytanego ze srebrnego krążka przez układ elektryczny wyposażony w szklane wygładzacze dźwięku. Dawno nie słuchałem tej płyty i to nie z powodu jej słabej jakości – chociaż szału nie ma, tylko mocnego osłuchania po zakupie, ale mimo nucenia prawie każdej frazy wokalnej lub przygrywek gitarowych, z dużą przyjemnością wróciłem w tamten okres twórczości grupy. Przyglądając się sposobowi prezentacji tej kompilacji, wszystkie opisane wcześniej aspekty brzmienia, zdawały się nie istnieć jako byt sam w sobie, gdyż w takim rodzaju muzyki nacisk kładzie się a przyjemność słuchania idealnie skrojonego do najbardziej odczuwalnego przez słuchacza pasma akustycznego, a nie cyzelowanie poszczególnych jego składowych. Dla wielbiciela lampy w torze unikanie rozdrabniania włosa na czworo, nie jest żadnym ograniczeniem, tylko świadomym wyborem. Podczas całego odsłuchu nie omieszkałem pobawić się możliwością różnej filtracji sygnału, co skutkowało większym lub mniejszym ciężarem grania i różnym podejściem do ilości informacji w środku i górze pasma. Teoretycznie nie pochwalam takich dodatków, ale z perspektywy czasu uważam, że jest to pewnego rodzaju rozszerzenie funkcjonalności, która może okazać się zaczynem do zaistnienia Ayon’a Sigma w danym systemie odsłuchowym.

Te kilka dni z Sigmą ponownie przypomniało mi, że jest coś takiego jak ganie w najczulszym punkcie percepcji narządów słuchu człowieka i jeśli tylko jesteśmy w trakcie poszukiwań naszej drogi w audio, nie sposób pominąć urządzenia z Austrii. Co więcej, ja oceniałem tylko możliwości soniczne przestarzałej – dla wielu – formy przesyłu danych „RCA COAXIAL”, gdy tymczasem panowie konstruktorzy proponują w opisywanym rozwiązaniu wszelkiego rodzaju czytniki gęstych plików, co Marcin przetestował dogłębnie. Dlatego testowa propozycja pozwala na bycie spokojnym o  przyszłość  i nawet  przy obecnie rosnącej podaży gęstych plików, jesteśmy przygotowani na wszelkie ewentualności. W obecnych czasach oprócz jakości oferowanego dźwięku, wygląd – co zasygnalizowałem wcześniej i wielofunkcyjność – wspomniane możliwości obróbki wszelkich nowinek sygnałowych – są również bardzo ważnymi czynnikami decyzyjnymi, a to wszystko według mnie oferuje „produkt” Ayon’a.  Ja jeszcze do plików nie dorosłem mentalnie. A Wy? Jeśli tak i do tego zapragnęlibyście posmakować czaru bursztynowego grania swoich ulubionych kawałków, nie możecie przepuścić takiej okazji.

Jacek Pazio

System wykorzystywany w teście, to kompletny zestaw firmy Combak Corporation
Elektronika Reimyo:
– dzielony odtwarzacz Cd: CDT – 777 + DAP – 999 EX
– przedwzmacniacz lampowy: CAT – 777 MK II
– tranzystorowa końcówka mocy: KAP – 777
Kolumny: Bravo Consequence+
Kable zasilające: Harmonix X-DC 350M2R Improved Version
Kable głośnikowe: Harmonix HS 101-EXQ (sekcja średnio-wysokotonowa), Harmonix HS 101-SLC (sek
cja niskotonowa)
IC RCA: Harmonix HS 101-GP
IC cyfrowy: Harmonix HS 102
Stolik: Rogoz Audio; Solid Base VI
Akcesoria:
– antywibracyjne: stopy pod końcówkę mocy Harmonix TU 505EX MK II, platforma antywibracyjna Audio Philar, Franc Audio Accessories
– zasilające: Harmonix AC Enacom Improved for 100-240V
– akustyczne: Harmonix Room Tuning Mini Disk RFA-80i
Tor analogowy:
– gramofon:
napęd: Dr. Feickert Analogue „Twin”
ramię: SME V
wkładka: Dynavector XX-2 MKII
przedwzmacniacz gramofonowy: RCM THERIAA

CSR D-2 DIGITAL TO ANALOG CONVERTER
Poniżej krótki opis znanego muzyka i  konstruktora urządzenia D-2 Krzysztofa Jarkowskiego:

Przyjmując format zapisu danych jako parametr niemodyfikowalny główne czynności podczas konstruowania konwertera DA powinny koncentrować się na rozwiązywaniu zasadniczych problemów związanych z techniką analogową. Konstruktorzy którzy zapominają o takiej prawidłowości mogą stracić wiele czasu nie uzyskując zadowalających wyników.
Konwerter D-2 jest najlepszym przykładem wzorcowej rzetelności w zakresie sposobów zasilania oraz egzekucji wyjściowych układów analogowych. Przetwornik scalony wykorzystany w D-2 umożliwia konwersję w formacie CD AUDIO 16bit/44.1kHz, PRO-AUDIO 16,18,20,24bit/48kHz, DVD AUDIO 24bit/96kHz. Układy wejściowe przetwornika akceptują poziom transmisji SPDIF.
Zasilacz konwertera D-2 wyposażony jest w specjalnie przygotowany wielosekcyjny transformator toroidalny o mocy 200W, którego uzwojenia osłonięte zostały ekranami Faraday’a ograniczającymi spektrum zakłóceń. Wysokiej klasy niskoimpedancyjne kondensatory o łącznej pojemność 200.000uF stanowią układ filtrujący zasilaczy zbudowanych w oparciu o diody typu FRED. Poszczególne napięcia dla każdej z sekcji stabilizowane są za pomocą hybrydowych regulatorów napięcia z serii UPVR o rekordowo małej impedancji, bardzo dużej szybkości i szumach własnych na ekstremalnie niskim poziomie. Tego rodzaju topologia umożliwia osiągnięcie lepszych parametrów zasilania niż przy wykorzystaniu akumulatorów. W rezultacie konwerter D-2 oferuje naturalne bardzo precyzyjne przetwarzanie. Wielu użytkowników podkreśla iż to urządzenie w minimalnym stopniu posiada określoną własną „osobowość” odkrywając wiele niuansów odtwarzanych nagrań.

D-2 nie jest jedynym przetwornikiem analogowo-cyfrowym w ofercie Chris Sound Research. Wyższe miejsce zajmuje urządzenie z oznaczeniem D-1.

Długie oczekiwanie fanów ModWright’a dobiegły końca – w ofercie amerykańskiego producenta pojawiły się wyczekiwane nowości: referencyjny, lampowy przedwzmacniacz gramofonowy PH150 oraz pierwszy w historii marki przetwornik cyfrowo-analogowy  pod nazwą Elyse.

Przedwzmacniacz gramofonowy PH150 dołączył do referencyjnej grupy produktów ModWright’a obejmującej aktualnie końcówkę mocy KWA150SE oraz przedwzmacniacz liniowy LS36.5. Urządzenie obsługuje wkładki MC oraz MM (każda za pomocą własnej pary wejść RCA), oferuje regulowane z poziomu panelu frontowego: poziom wzmocnienia (max. 72dB dla MC, max. 58dB dla MM), obciążenie pojemnościowe oraz rezystancyjne. Ponadto, z poziomy panelu frontowego można wybrać tryb pracy mono/stereo a na tylniej ściance odwrócić fazę oraz wybrać pracujące wyjścia – niezbalansowane RCA lub zbalansowane XLR.
Wnętrze urządzenia kryje pracujący w klasie A, bez sprzężenia zwrotnego, układ wzmacniacza oparty o dwie pary lamp 6C45 oraz 6922, wysokiej klasy transformatory Lundahla oraz cenione kondensatory ModWright’a. Jak przystało na urządzenie referencyjnej jakości, zasilanie zostało umieszczone w osobnej obudowie. Phonostage jest dostępny w srebrnej i czarnej wersji kolorystycznej. Cena urządzenia to 32.000 zł

Przetwornik DAC Elyse, pierwszy „cyfrowy” komponent w ofercie ModWright’a, oferuje uniwersalny zest-aw wejść cyfrowych – SPDIF (RCA oraz) BNC, AES/EBU (XLR) oraz USB obsługujące asynchronicznie dane do standardu 24/192 włącznie. Lampowy stopień analogowy to działający w klasie A, bez sprzężenia zwrotnego, układ oparty o parę lamp 6922 oraz lampowy prostownik 5AR4. Urządzenie oferuje wyjście niezbalansowane RCA oraz zbalansowane XLR. Przetwornik jest dostępny w srebrnej i czarnej wersji kolorystycznej. Cena urządzenia to 28.000 zł.

Dystrybucja: SoundClub