Monthly Archives: styczeń 2022

Opinion 1

It is commonly known amongst people interested in audio in Poland, that Krzysztof Owczarek from Audio Atelier has a great instinct to find and popularize niche brands, which are in some way exotic, but most of all, owned by people who are truly passionate. Starting with the Japanese Reimyo, a brand which has an almost cult following, following with the Finnish loudspeakers Gradient, which escape any kind of pigeonholing, Canadian Luna Cables, German electronics Thoress Puristic Audio Apparatus and finally the ever popular Lumin or Falcon Acoustics, a company using heritage of the BBC speakers. This is why, one and a half years ago, when we received a box from Wroclaw, containing not very intimidating in size, and not really fitting our usual pricing profile, boxes, coming from a country, being mostly seen as a vacation destination, Greece, the Ideon Audio 3R USB Renaissance mk2 Blackstar Edition, we were experienced enough, to have a look at it, absolutely not ignoring it. This interest turned out to be an admiration, full of esteem about what kind of improvement this small gadget could bring into our system. So when such an item can mess up our rankings so significantly, you should not be surprised, that when we could lay our hands on its bigger brethren, we immediately asked for those to be delivered to us. So let me introduce you to the digital-to-analog converter Ideon Audio Ayazi mk2 DAC, and in the next episode, we will mate it with the USB transmission improver USB 3R Master Time Black Star. But let us not get ahead of ourselves, so this time we will concentrate on the Ayazi alone.

Looking at this unit from the front at this DAC, opening the Greek company’s portfolio, with the flagship Absolute DAC ε above, we do not deal with a full-sized audio component, but at least one that fulfils the midi shelf dimensions. But when you look from the side or the top, it becomes clear, that with the 29cm width, it is only 17cm deep, similar to devices from the Italian manufacturer North Star Design, who has a similar love for shallow chassis. In this case the enclosure is made from thick aluminum plates bolted to aluminum corner pieces, acting as stabilizers. The front is massive, with its five millimeter thickness, and carries the company logo in the left corner, depicting a mountain, as well as the milled model name, but other than that it has only 2 small dip switches in specially milled cavities, accompanied by LED indicators. The left one puts the unit in and out of stand-by mode, while the right one selects the inputs. No displays, no LEDs that would indicate the current signal parameters. The amount of information provided is just about the unit being active or not and where the signal comes from. But do you need more to listen? In the current overflow of information, where you are overwhelmed with it, such a moment of relaxation can turn out to be something you deeply care for.
The back panel turns out to be similarly minimalist. The company left at our disposal only a coaxial S/PDIF and USB input, a pair of solid, gold plated RCA line outputs and a three pin IEC power socket. The whole chassis is supported by small rubber feet, which not only protect against unwanted vibrations, but also prevent the unit to move around on flat and slippery surfaces. The packaging cardboard box also contains two small leaflets – one with a thank you for the purchase, and another one, that you should download the user manual from a specified web page. This is very ecologically conscious approach, as most users will not have the need to reach for the manual at all, and those who still would like to do, can download the PDF, which is not hurting any trees and clogging space in your drawer.
A look inside, even a very quick one, satisfies first, but then starts to become intriguing and demands some interest. First reaction is caused by very solid power supply, based on a classic and big (it looks like having at least 50VA of power) toroidal transformer and a battery of ten 470uF Elna Silmic II capacitors, and the second reaction comes from the contents of the quite large PCB. What is so unusual about it you might ask? Seemingly nothing, because the digital coaxial input is handled by the S/PDIF receiver Wolfson WM8804G and the USB by the ultrafast CMedia CM6631A processor, but the heart of the system is the quite inexpensive, but very liked, 24-bit ESS Sabre ES9023P DAC, with built in opamp and 2V rms voltage output, from which the signal goes directly to the RCA outputs. A very clean sound path, without unnecessary elements that would extend it. Very nice from both construction and electric points of view. There is one small issue though. The Greek manufacturer declares, that the Ayazi handles PCM signals up to 32-bit and 384 kHz, what was confirmed in such a way, that we can feed the DAC with this signal, and sound will flow from the speakers. But when we look at the parameters of the used DAC chip, it does not work beyond 24 bits, and the controller also cuts off at PCM signals 32-bit and 192 kHz. So the situation is interesting. Most manufacturers are limiting the capabilities of the newest DAC chips on the input, while here, the proprietary programming of the USB controller turns out to be much more elastic, than the over 10 year old (it was introduced on 17 September 2010) ESS chip. The whole is clocked with two very good clocks Crystek CCHD-957, from which one manages the DAC, while the second one the USB receiver section. Finally one more remark, aimed at people wanting to upgrade something in their system, but not necessarily at high cost. Namely access to the fuse is absolutely painless, if you take off the top cover, what allows for an almost non-invasive tuning, that should not take more than a few minutes to perform.

Now instead of chasing numericals and measure the PCB traces with a caliper, it is much better to concentrate on music, as this, and I will tease you a little now, the Ayazi presents brilliantly. It offers a very soft and not exaggerated sound, but at the same time very resolved and dynamic. This is kind of an analog approach to the digital medium, which, when you get acquainted with it, can undermine your, seemingly well-rooted, disdain to files and streaming. Of course only, if such an approach is close to our heart, otherwise it will just confirm, that the stereotypical “digitalness” was left in the dust of time, and the final sound quality is not necessarily determined by the source medium, but by the class of the reproducing system. But there is one caveat. To get to this level of satisfaction, the unit must be burned it, what means for the Ideon about 300 hours of playing. Is this an exaggeration? Absolutely not, because for testing we got two units (as you can see on the pictures) – one with only a few hours of playing, and another one, that had already a few hundred hours on the clock, and the differences between them were absolutely noticeable and very difficult to forgo. Fortunately having over two weeks for testing, we could have both powered on and playing, so we could observe the evolution of the newer device, and hear the changes. And those were really significant. Taken out of the box, the Ayazi sounds with a “correct” sound, but quite laid back and having a slight matte touch to it. But with the playing hours passing, this matting disappears, and the laid back attitude, fluently transforms into unobtrusive musicality, engaging the listener from the first notes. Putting aside the financial issues, when on the half-way of burning in, the Greek DAC could be classified somewhere around the sound esthetics and quality of the Meitner Audio MA3, what for some of the potential buyers would be a very satisfying result. But after another one hundred – one hundred and fifty hours, the almost studio-like neutrality and linearity gain on saturation, coherence and velvety smoothness, what recalls the likes of the phenomenal Brinkmann Audio Nyquist mk2. I would like to immediately notice, that the tubed competition goes much further in terms of dynamics, saturation and resolution, so it appears here only in the context of the direction of the changes in the sound, and not the intensity of the perception per se. However the Ideon becomes a herald of culture and elegance of the sound, without pressure on showing its own distinctness and without impressing its own signature on the reproduced notes. It prefers to civilize the reproduced sound instead, and make it soothe our nerves, usually strung due to the everyday struggle, and absolutely not irritate. This does not mean, that the sound is unified and averaged, as the differentiation of the recordings and the resolution, are both on high level. It does emphasize on maturity and sense however, so if you are looking for a dynamics demon, reproducing vividness without any constraints, able to make Leonard Cohen’s “You Want it Darker” sound like an engaging and epic show similar to “Wagner Reloaded: Live in Leipzig” from Apocaliptica, then you should look elsewhere. But once I have called upon those recordings, let me stay with them for a little longer, due to the key differences between them. I told already about the energy load, but playing Cohen using the Greek DAC in the sound path, we should be able to easily fall for the incredible depth and calmness of the voice of the Canadian singer. The background is suggestively black, and like velvet, it plays the role of a kind of curtain, separating us, and the band playing in front of us, from ambient noise. On one hand we have the midrange reign, with nicely accented lower part of it, which glues it together well with the bass, but on the other, the treble is absolutely not lacking here, also there is plenty of the bass. Maybe both extremes do not carry as much power as my reference Ayon CD-35 (Preamp + Signature), which I use as a DAC. A small digression – the Austrian source “talks” best with the Bryston 4B³ using XLR connections, so the Ideon did not have such a chance, as it bears only a RCA connection, which has a noticeably lower dynamics, resolution and saturation. So it was very good anyway.
Changing the repertoire to symphonics with metal only confirmed the previous observations, drawing attention to another characteristic of the Ayazi. While with Cohen, the space, due to the limited amount of instruments, was quite sparse, with Apocalyptica, it exploded. This was a concert-stadium like verve, with appropriate volume of sound and imposing, not only in terms of width and depth, but also height, construction of virtual sources. What is important, even with the tutti, I could not catch the Greek DAC on any attempts of simplification, or limitation of the sound to only the first plane events. Not at all, the package of information coming from the source remained untouched, and the only thing, that I have more spectacular and palpable on a daily basis, was the bass kick, which here was slightly toned down and lighter, with the contours drawn with a slightly softer pencil.

Although the presence of the Ideon Audio Ayazi mk2 DAC could point to a DIY market, or even a spontaneous self-made item, its sound is matured and refined enough, to not be a result of any coincidence. At the same time, it is a device aimed at a customer, who is immune to cheap tricks and short-lived hype. Ideon sounds like competition on much higher price levels, where it does not need to prove anything to anybody, and instead of showing muscles, it makes music count. Because it is the music, which is most important here, and the Ayazi presents it in such an engaging way, that if instead of looking for more revolutionary solutions or re-inventing the wheel, you just want music to soothe you, then contact with the Greek DAC could be like return to normality for you.

Marcin Olszewski

System used in this test:
– CD/DAC: Ayon CD-35 (Preamp + Signature) + Finite Elemente Cerabase compact
– Network player: Lumin U1 Mini + I-O Data Soundgenic HDL-RA4TB
– Digital source selector: Audio Authority 1177
– Turntable: Kuzma Stabi S + Kuzma Stogi + Dynavector DV-10X5
– Phonostage: Tellurium Q Iridium MM/MC Phono Pre Amp
– Power amplifier: Bryston 4B³ + Graphite Audio IC-35 Isolation Cones / Synergistic Research MiG SX
– Loudspeakers: Dynaudio Contour 30 + Brass Spike Receptacle Acoustic Revive SPU-8 + Base Audio Quartz platforms
– IC RCA: Tellurium Q Silver Diamond
– IC XLR: Organic Audio; Vermöuth Audio Reference; Acrolink 7N-A2070 Leggenda
– Digital IC: Fadel art DigiLitz; Harmonic Technology Cyberlink Copper; Apogee Wyde Eye; Monster Cable Interlink LightSpeed 200
– USB cables: Wireworld Starlight; Goldenote Firenze Silver; Fidata HFU2; Vermöuth Audio Reference
– Speaker cables: Signal Projects Hydra; Vermöuth Audio Reference Loudspeaker Cable
– Power cables: Furutech FP-3TS762 / FI-28R / FI-E38R; Organic Audio Power + Furutech CF-080 Damping Ring; Acoustic Zen Gargantua II; Furutech Nanoflux Power NCF
– Power distribution board: Furutech e-TP60ER + Furutech FP-3TS762 / Fi-50 NCF(R) /FI-50M NCF(R)
– Wall power socket: Furutech FT-SWS(R)
– Anti-vibration platform: Franc Audio Accessories Wood Block Slim Platform
– Switch: Silent Angel Bonn N8 + Silent Angel S28 + Silent Angel Forester F1 + Luna Cables Gris DC; Innuos PhoenixNet
– Ethernet cables: Neyton CAT7+; Audiomica Anort Consequence + Artoc Ultra Reference + Arago Excellence; Furutech LAN-8 NCF
– Table: Rogoz Audio 4SM
– Acoustic panels: Vicoustic Flat Panels VMT

Opinion 2

The country, we will be talking about today, does not have a wealth of recognizable brands on the market, yet, when looking at the offerings of Polish distributors, you can be surprised, that some Greek brands are present, and are faring well. I will not provide you with a listing, but just mention the Ypsilon, we tested some time ago, or the LAB12, appearing in some audio press. Do you know them? Or not? It does not really matter, as the main thing showing positive reception of those brands in Poland is their remaining presence in the catalogs. And the brand we are going to test today is becoming more and more visible amongst them. And I am of course talking about a brand from the sunny Greece, which had already its debut in our portal in the form of a review of the small in size, but big in spirit USB re-generator, distributed by the Wroclaw based Audio Atelier, called Ideon. This time we received a very intersting item, from the ones mentioned in the company catalog, the digital-to-analog converter, Ayazi mk2 DAC.

In terms of size, the Ideon is a typical midi component, with aluminum chassis. While being universal in terms of height, it is a tad narrower than your typical audio component and significantly less deep. But for this kind of size, it is surprisingly heavy, what suggests, that the money spent on it did not go for appearance, but on the main dish – converting of digital signals. The front is made for a slab of aluminum with rounded edges, with only two dip switches – the left one applying power, and the right one selecting between SPDIF and USB inputs, with LEDs indicating the actual mode of the unit. The back plate is equally sparse in terms of connections, but the amount of mounted sockets is absolutely sufficient for the device to perform its tasks. So we get two digital inputs, one SPDIF and one USB, one analog RCA output and a power socket. Regarding the managed input frequencies, the device handles PCM up to 32 bits 384 kHz while using USB, and 24 bits 192 kHz when the SPDIF is used. And that is it. Not enough? I assure you, this is more than enough, what it showed having absolutely no issues with introducing it into the system, as described below.

As it often happens, I was curious, how the tested device will sound when compared to the dCS I won, on the other I was a bit afraid, it might cross the border of good taste, regardless in which way. For my daily listening I like the music world to be somewhat sweetened – and I assure you, I was able to manage that using a DAC often described as soulless, but when presented in a proper way, I do not shy away from neutral aesthetics. Things get worse, if something is moving towards overinterpretation of those ways of sounding. And it does not matter, if the sound evolves in the direction of bigger body or speed, you always need to keep a healthy consensus. And this was achieved by the Greek.
Absolutely, the whole was shown with a thicker line and more plasticity, but still with a good package of information and a way of sounding, which was far from being obese. The music engulfed me with nice intimacy, what resulted in an impression of higher realism of recordings made in one take. In this case I am thinking about, for example, the Japanese mastering of the opera “The Marriage of Figaro” Mozart (Blu-spec CD2). Those are some not in correct order, pieced together arias, but keeping in touch with the joy of listening to this material; and here you could clearly hear, what the designer of this DAC was hoping to achieve. It is about the higher intimacy, but also palpability of the sound, caused by increased saturation and plasticity, and in case of human voices, this turned out brilliant. The full beneficiaries of such way of sounding were the orchestra, very important for this genre, but also the stage itself, with the splendidly reproduced wooden floor, sometimes agitated by the artists moving on it quickly. This was a such interesting experience, that instead of firstly enjoying the clean leading of the orchestra by Teodor Currentzis – by this I mean clear marking of the phrases and sonic counterpoints, in the way the more palpable Greek DAC presented it, the only reaction was to turn my attention to other aspects of this aria – the mentioned, very pleasing palpability, and not perceiving any shortcoming of interpretation of the musicians gathered around the conductor. Jazz and even rock, were similar in taste, although with light, but also I assure you, painless reproduction of the sharpness of the drawing of the individual presences on the stage. The gentlemen from RGG showed their newest disc with a smaller spark of the cymbals, but at the same time the piano was nobler, still multicoloured piano and a slightly fuller, but with consistently good amount of information about the string, double bass. The rebellious Antimatter on the disc “Black Market Enlightenment”, instead of showing the vividness of the all-present cymbals, while not diminishing its impetus, but only making them slightly more golden, concentrated more on saturation of the other, also very important for them, instruments. There was still power, energy and swing, but with the difference, that it had a more human face. And you know what? Despite being raised on the mainstream, in this genre AC/DC, I am buying that approach. This note of nice to the ear sound, without any signs of slowing down, with appropriate essence, as with the, relatively small loss of the speed of rising of the sound, and harshness, seemingly reserved for that kind of music, I got the pleasance of enjoying the vocals and instruments being well placed in terms of timbre. The reason for that was the consistency of reproducing the reality of the strong sounds, and this is what everything is about in this genre.

As you can see from the text above, the application of the tested Ideon Audio Ayazi mk2 DAC results in the music getting a little more essence. This, in turn, translates into a more natural reproduction, more vividness of the artistic events happening in our listening room. For me, this was bulls-eye. Of course, this might not be true for everybody, this will depend mostly on the natural preferences of the listener, and the demands of the system. There are absolutely no other sonic issues of the tested device, as it is absolutely far away from crossing any border of good taste, when adding some timbre to music. So if you are on a crossroad in terms of conversion of digital signals, then please do not forget about this representative of the Greek engineering. In terms of abilities of presenting music to you, the Ayazi is much more, than it looks could reveal. In my opinion, this is a true black horse for any music lover, that will not ruin your pocket.

Jacek Pazio

System used in this test:
Source:
– transport: CEC TL 0 3.0
– streamer: Melco N1A/2EX + switch Silent Angel Bonn N8
– DAC: dCS Vivaldi DAC 2.0
– Master clock: Mutec REF 10 SE-120
– reclocker: Mutec MC-3+USB
– Shunyata Research Omega Clock
– Shunyata Sigma V2 NR
– Preamplifier: Robert Koda Takumi K-15
– Power amplifier: Gryphon Audio Mephisto Stereo
– Loudspeakers: Dynaudio Consequence Ultimate Edition, Gryphon Trident II, Gauder Akustik Berlina RC-11 Black Edition
– Speaker Cables: Tellurium Q Silver Diamond
– IC RCA: Hijiri Million „Kiwami”, Vermouth Audio Reference
– IC XLR: Tellurium Q Silver Diamond, Hijiri Milion „Kiwami”
– Digital IC: Hijiri HDG-X Milion
– Power cables: Hijiri Takumi Maestro, Furutech NanoFlux NCF, Furutech DPS-4.1 + FI-E50 NCF(R)/ FI-50(R), Hijiri Nagomi, Vermouth Audio Reference Power Cord, Acrolink 8N-PC8100 Performante
– Table: SOLID BASE VI
– Accessories: Harmonix TU 505EX MK II, Stillpoints ULTRA SS, Stillpoints ULTRA MINI, antivibration platform by SOLID TECH, Harmonix AC Enacom Improved for 100-240V, Harmonix Room Tuning Mini Disk RFA-80i
– Power distribution board: POWER BASE HIGH END
– Acoustic treatments by Artnovion
Analog stage:
Drive: Transrotor Leonardo 40/60 TMD
Cartridge: Phasemation PP-200
Step-up: Thrax Trajan
Phonostage: Sensor 2 mk II

Polish distributor: Audio Atelier
Manufacturer: Ideon Audio
Prices: 3350 € Silver, 3500 € Black

Specifications
Digital inputs: USB-B type 2, SPDI/F(Coax)
Output full scale: 2 V RMS
Output impedance: 250 Ω
Frequency response: 10 Hz-25 kHz (+/- 0,5 dB)
SNR (A WEIGHTED 20HZ-20KHZ): >112 dB
THD+N (1kHz FS 96 kS/s): <0,002%
Crosstalk: -110 dB
USB input: Asynchronous (dual clock) Device class: Type 2
• Bit depth: 32 bit
• Sampling rates: 44,1, 48, 88,2, 96, 176,4, 192, 352,8, 384 kHz
SPDIF / COAXIAL INPUT
• Bit depth: 24 bit
• Sampling rates: 44,1, 48, 88,2, 96, 176,4, 192 kHz
Power consuption: 20 W (max)
Dimensions (W X H X D): 290 x 170 x 80 mm

Opinia 1

Nieco ponad rok od mającej 15 stycznia 2021 r. premiery trafiło do naszej redakcji urządzenie, którego pomimo świadomości jego istnienia, nawet nie braliśmy pod uwagę układając plany recenzenckie na najbliższych kilka-kilkanaście tygodni. Skoro jednak dziwnym zbiegiem okoliczności w tzw. międzyczasie zostaliśmy zaopatrzeni w bardzo ciekawe słuchawki z tzw. górnej półki, czyli jeszcze pachnące fabryką Audeze LCD-5, jak i nieco bardziej przystępne HiFiMAN HE-R10D (test wkrótce ), jasnym stało się, że z szacunku tak do nich, jak i Czytelników nie będziemy szli na kompromisy ograniczając się do korzystania li tylko z budżetowego set-u iFi, bądź o zgrozo zwykłych wyjść słuchawkowych w komponentach do tegoż celu niekoniecznie stworzonych, lecz potrzebujemy amplifikacji zdolnej wycisnąć z nich wszystko, co fabryka dała, a nawet nieco więcej. Dlatego też, pomimo całej naszej sympatii do Lebena, zdecydowaliśmy się sięgnąć po gracza jeszcze na naszych łamach nieobecnego, czyli mającego, za sprawą założyciela – Michała Jurewicza, polskie korzenie nowojorskiego Myteka i jego wzmacniacz słuchawkowy Liberty THX AAA™ HPA.

Zgodnie z tradycją dotyczącą debiutujących na naszych łamach wytwórców pozwolę sobie nieco rozwinąć wspomnianą we wstępniaku historię Myteka. Dawno, dawno temu, za górami, za lasami, czyli w 1989 r. niejaki Michał Jurewicz rozpoczął pracę w słynnym studiu nagraniowym Hit Factory na Manhattanie, gdzie zajmował się nie tylko rejestracją (na taśmę analogową a nie w recepcji), lecz również wskrzeszaniem do życia uszkodzonych korektorów, wzmacniaczy i kompresorów, z którymi nie poradzili sobie inni technicy. Wieści o jego umiejętnościach szybko rozeszły się w branży, co w rezultacie pozwoliło mu przejść do Skyline Studios, gdzie piastując stanowisko inżyniera technicznego wprowadzał rozwiązania mające na celu poprawę jakości dźwięku ówczesnych systemów cyfrowych. To właśnie tam, w 1992 r. narodził się Mytek, którego systemy monitorowania słuchawek „Mytek Private Q” bardzo szybko stały się niemalże obowiązkowym wyposażeniem większości nowojorskich studiów nagraniowych a bardzo szybko portfolio Myteka zostało wzbogacone o cenione przetworniki cyfrowo-analogowe.

Jak mam cichą nadzieję na powyższych zdjęciach widać Mytek Liberty THX AAA™ HPA to dość niepozorne urządzenie o mniej więcej połowie szerokości standardowych komponentów. Jednak iście desktopowa postura nie wynika z materiałowych oszczędności, lecz z logiki nakazującej nie tylko unifikację możliwie szerokiego wachlarza urządzeń w ramach własnego katalogu, lecz również unikania zarzutów dotyczących sprzedawania „audiofilskiego powietrza”. Ponadto bądźmy szczerzy – nawet przy niezwykle szerokiej ofercie przyłączy dostępnych na masywnym aluminiowym pokrytym „smoczą” łuską froncie, trzem rzędom diod i wielofunkcyjnym pokrętle głośności trudno uznać ścianę frontową tytułowego słuchawkowca za przesadnie zatłoczoną. Oczywiście spora w tym zasługa przemyślanej ergonomii, dzięki której obsługa Myteka jest tyleż komfortowa, co zaskakująco intuicyjna. Lewą flankę okupują bowiem cztery wyjścia słuchawkowe – 6,3mm, 4-pinowe XLR Neutrika, zbalansowane 4,4mm i mały jack 3.5mm. Następnie mamy trzy kolumny po cztery diody każda z usytuowanymi pod nimi dedykowanymi selektorami. Pierwsza kolumna informuje o wybranym wejściu, druga o wzmocnieniu, a trzecia o Crossfeed, czyli wzajemnym przenikaniu się kanałów, czyli w telegraficznym skrócie próbie odwzorowania w słuchawkach obrazu dźwiękowego generowanego przez konwencjonalne kolumny w systemie stereofonicznym. Warto w tym momencie wspomnieć, iż prócz standardowej, opartej o klasyczny 27mm potencjometr ALPS-a regulacji głośności użytkownik otrzymuje również możliwość wyboru jednego z czterech poziomów wzmocnienia od +6dB do dedykowanego IEM-om (dokanałówkom) -12dB.
Firmowy logotyp, oprócz lewego górnego narożnika frontu zdobi również płytę górną urządzenia, lecz zamiast standardowego nadruku, wykonano go poprzez nawiercenie pokrywy a przez to połączono funkcję dekoracyjną z użytkową, czyli zapewniono cyrkulację powietrza wewnątrz obudowy.
Ściana tylna prezentuje się równie intrygująco. Lewą flankę zajmuje trójbolcowe gniazdo zasilające IEC, a tuż przy nim ulokowano złoconą parę wyjść RCA, co jak się miało okazać w praktyce nie jest najszczęśliwszym rozwiązaniem, gdyż o ile traktować będziemy HPA jako niemalże końcowy (za nim będą tylko słuchawki) komponent toru, to jeszcze od biedy znajdziemy przewód sieciowy o wtyku zdolnym się tam wcisnąć (vide widoczny w galerii Jacka Vermöuth Audio Reference Power Cord), o tyle przy obsadzeniu RCA przewodami sygnałowymi jesteśmy praktycznie zdani na pośledniej jakości przewody komputerowe, bądź kombinacje alpejskie z wymianą konfekcji np. na niskoprofilowego Furutecha FI-C15 G. Całe szczęście to już koniec marudzenia, bo ciąg dalszy nie budzi żadnych kontrowersji. Sekcję wejściową reprezentują bowiem hybrydowe gniazda Neutrika zdolne przyjąć zarówno wtyki XLR, jak i 6.3mm (1/4”) duże jacki oraz trzy pary złoconych gniazd RCA. Całość usadowiono na czterech niezbyt wysokich gumowych nóżkach.
Jak sama nazwa wskazuje sercem naszego bohatera jest autorski i zarazem najbardziej liniowy z dostępnych na rynku układ THX Achromatic Audio Amplifier (THX AAA™) zapewniający wysoką moc 6W przy niezwykle niskich, zredukowanych o 40dB zniekształceniach. Zgłębiając nieco uważniej materiały firmowe okazuje się, że Mytek pojechał po przysłowiowej bandzie i zdecydował się na zastosowanie topowych modułów THX-888 zdolnych oddać na wyjściu 1A@25V w topologii dual mono, więc mamy po jednej takiej kości na kanał. Z kolei za zasilanie odpowiada przewymiarowany 60W toroidalny zasilacz wspomagany kilkoma niskoimpedancyjnymi kondensatorami i odrębnymi regulatorami dla każdego z kanałów.

Z racji nieznanego mi przebiegu dostarczonego do naszej redakcji egzemplarza pierwszych kilka dni standardowo upłynęło nam na zapewnieniu mu odpowiednich warunków do bezstresowej akomodacji i osiągnięcia pełni możliwości. Sytuacja była dla nas tym bardziej komfortowa, że i ww. nausznikom rozgrzewkę również trzeba było zaordynować. Kiedy jednak okres ochronny minął żarty się skończyły a na playliście wylądował mający na karku już dwie dekady … „Six Degrees of Inner Turbulence” Dream Theater i jeśli ktoś uważa, że ciężkiej, w tym przypadku prog-metalowej muzyki nie da się słuchać na wysokiej klasy systemie, to najwyższy czas zweryfikować tę błędną tezę. Otwierający ww. album iście epicki, ponad 13 minutowy „The Glass Prison” jest z resztą najlepszym tego powodem. Niewinny, delikatny szum, potem wchodzi dzwon i następuje dramatyczna zmiana nastroju. Do akcji wkracza bowiem Mike Portnoy, który nie ma litości dla swojego monstrualnego zestawu perkusyjnego a do dzieła zniszczenia dołącza smagający ognistymi riffami John Petrucci i pozostała dwójka, czyli operujący w wysokich rejestrach James LaBrie oraz Jordan Rudess na klawiszach. Robi się piekielnie szybko, jak to u Dreamów karkołomnie tak pod względem technicznym, jak i skomplikowania linii melodycznych, a jednocześnie niezwykle przestrzennie i angażująco. Wgląd w nagranie jest perfekcyjny a z Audeze LCD-5 scena zdecydowanie wykracza poza ramy przypisywane konwencjonalnym słuchawkom. Jeśli jednak komuś zależałoby na większym skupieniu i bliskości prezentacji, to też da się temu bez problemu zaradzić i to w zdecydowanie niższym budżecie, gdyż iście studyjna liniowość amerykańskiej amplifikacji wręcz idealnie spasowała się z ciepłem i gładkością rumuńskich Meze (zarówno w wersji Classic, jak i Neo). No właśnie, studyjny rodowód Myteka mógłby, przynajmniej bazując na stereotypach, wskazywać na pewną bezduszność i skupienie bardziej na reprodukcji dźwięków aniżeli graniu muzyki. Tymczasem mamy do czynienia z w pełni naturalną transparentnością opartą na wysokich lotów rozdzielczości bez jakichkolwiek tendencji do wyostrzania, czy osuszania przekazu. Powiem nawet więcej, bowiem sięgając pamięcią do końcówki 2012 r., kiedy to miałem okazję testować przetwornik – cyfrowo analogowy Mytek Stereo 192-DSD DAC progres w kulturze i finezji prezentacji jest zaskakujący. Zniknęły zarówno pewna „kanciastość”, jak i może nie tyle siermiężność, co matowość najwyższych składowych, które o ile przy garażowym rocku, czy bezpardonowym thrashu w stylu „Submission for Liberty” 4ARM jedynie podkreślały ofensywność repertuaru, o tyle przy bardziej wyważonym materiale źródłowym, jak daleko nie szukając nasza dyżurna „Misa Criolla” Ramireza wymagały pewnej akomodacji, bądź doboru odpowiedniego okablowania. Z Liberty THX takich problemów nie było grał bowiem wszystko bez żadnego „ale”, jednak owo granie nie było na tzw. „jedno kopyto”, lecz ze świetnym różnicowaniem jakości dostarczonego materiału źródłowego, wiec ewentualne zastrzeżenia można było mieć nie do niego, a do wydawcy/wykonawcy konkretnego bubla, który mówiąc wprost koncertowo wykładał się podczas słuchawkowej weryfikacji. Nie oznacza to bynajmniej, że Mytek przejawiał iście sadystyczno – inkwizycyjne tendencje do piętnowania i stawiania pod pręgieżem albumów, gdzie coś poszło nie tak, bądź nawet dotychczas niezauważanych potknięć artystów na materiale, który uważaliśmy za co najmniej nad wyraz satysfakcjonujący, lecz raczej opierając się na prawdomówności owych kiksów nie ukrywał i nie maskował samemu słuchaczowi pozostawiając ocenę. Zamiast jednak narażać się na jakieś przykrości ze strony twórców i realizatorów zdecydowanie lepiej sięgać po pozycje takowych niespodzianek pozbawione, jak nawet trudny dla niewprawionego ucha dwupłytowy „It’s All About Angela Pang”, gdzie pomimo obfitości sybilantów i jakże różnej od naszej europejskiej artykulacji warstwy tekstowej próżno było szukać ofensywności, gdyż całość podana została w eleganckiej i wymuskanej formie śmiało mogącej aspirować do miana audiofilskiej.
Na odrębny akapit zasługuje również bas, gdyż jego punktualność, zróżnicowanie i wzorcowa kontrola są klasą same dla siebie. Tutaj nie ma miejsca na jakiekolwiek poluzowanie, przymiarki, branie rozbiegu, czy pozostawianie samemu sobie. O nie, to znane mi z codziennego obcowania z nomen omen również posiadającym studyjny rodowód Brystonem 4B³, gdzie timing i kontrola idą w parze z wypełnieniem, oczywiście o ile takowe zostało przez mikrofony zarejestrowane i podczas post-produkcji ktoś o nim nie zapomniał. Ponad godzina z orientalnymi perkusjonaliami, czyli „Japanese Taiko” Joji Hirota Taiko Drummers to niewątpliwe wyzwanie zarówno dla systemu, jak i samego słuchacza, gdyż jakiekolwiek uproszczenie i utrata rozdzielczości owocuje monotonnym dudnieniem pierwszego i znużeniem drugiego. Tymczasem Mytek bez najmniejszych problemów oddawał każdy niuans począwszy od sposobu i miejsca uderzenia w naciąg po rozmiar konkretnego bębna, czy przeszkadzajki. W dodatku gdy wybrzmiały ostatnie takty „Yuki Jizoh” czym prędzej sięgnąłem po jeszcze bardziej zakręcony i zarazem transcendentalny krążek „Sambanhd” znanego m.in. z jakże bliskiej sercom wtajemniczonych w świat akcesoriów audiofilów, założonej przez Johna McLaughlina formacji Shakti, tablisty Zakira Hussaina, gdzie nieco mniejszą spektakularność zastąpiły delikatne pajęczyny fraz lekkich i ażurowych. Tytułowy słuchawkowiec świetnie się tam odnalazł wiernie oddając każdy szmer nader egzotycznego instrumentarium. Zero nerwowości, prób podkręcenia tempa tam, gdzie liczyła się zaduma, czy też uporządkowania nie zawsze łatwych do strawienia spiętrzeń dźwięków.

W kategoriach bezwzględnych, czyli tam, gdzie o jakichkolwiek ograniczeniach tak konstrukcyjnych, jak i finansowych możemy chwilowo zapomnieć, nasz dzisiejszy gość również świetnie sobie radzi, choć na tle operującej na „nieco” wyższych pułapach cenowych konkurencji, jak np. dostępnej praktycznie wyłącznie na zamówienie rustykalnej Audio-Technici AT-HA 5050H (drobne 5 999$) można odnotować nieco mniej soczyste wypełnienie konturów, a od HiFiMAN-a EF1000 (71 999 PLN) i zdecydowanie mniej porażającego swą ceną (5 550 €), rodzimego Fulianty Audio ST-18 zauważalne ograniczenie sceny, szczególnie jeśli chodzi o kreowanie jej w orientacji pionowej. To wszystko jednak konstrukcje zdecydowanie droższe, więc sam fakt, iż to właśnie z nimi praktycznie otwierającego portfolio Myteka słuchawkowca porównuję śmiało można uznać za nobilitację a nie wytykanie ewentualnych niedociągnięć. Oczywiście warto mieć na uwadze, iż decydując się na jego zakup znacząco poprawimy brzmienie naszych słuchawek, lecz do przysłowiowego „złapania Pana Boga za nogi”, jeszcze trochę będzie brakowało. O ile oczywiście okazję do porównania naszego dzisiejszego gościa z takową górnopółkową konkurencją tylko będziemy mieli, gdyż „czego oczy nie widzą, …”. Jeśli zaś chodzi o kompatybilność z dostępnymi na rynku konstrukcjami, to o ile tylko nie zdecydujemy się na nazbyt „spontaniczne” pod względem analityczności słuchawki w stylu ULTRASONE Edition 15 Veritas, to o brzmieniowy efekt finalny bym się zbytnio nie martwił, gdyż Mytek z powodzeniem wyciśnie z nich wszystko co najlepsze, a przy okazji nie zrujnuje domowego budżetu.

Marcin Olszewski

System wykorzystany podczas testu
– Odtwarzacz plików: Lumin U1 Mini + I-O Data Soundgenic HDL-RA4TB
– Selektor źródeł cyfrowych: Audio Authority 1177
– CD/DAC: Ayon CD-35 (Preamp + Signature) + Finite Elemente Cerabase compact
– DAC: Mytek Liberty DAC II
– Wzmacniacz słuchawkowy/DAC: Ifi Micro iDAC2 + Micro iUSB 3.0 + Gemini
– Słuchawki: Meze 99 Classics Gold; Meze 99 Neo; Audeze LCD-5; HiFiMAN HE-R10D
– IC XLR: Organic Audio; Vermöuth Audio Reference; Acrolink 7N-A2070 Leggenda
– IC cyfrowe: Fadel art DigiLitz; Harmonic Technology Cyberlink Copper; Apogee Wyde Eye; Monster Cable Interlink LightSpeed 200
– Kable USB: Wireworld Starlight; Goldenote Firenze Silver; Fidata HFU2; Vermöuth Audio Reference USB
– Kable zasilające: Furutech FP-3TS762 / FI-28R / FI-E38R; Organic Audio Power + Furutech CF-080 Damping Ring; Acoustic Zen Gargantua II; Furutech Nanoflux Power NCF
– Listwa zasilająca: Furutech e-TP60ER + Furutech FP-3TS762 / Fi-50 NCF(R) /FI-50M NCF(R)
– Platforma antywibracyjna: Franc Audio Accessories Wood Block Slim Platform
– Switch: Silent Angel Bonn N8 + nóżki Silent Angel S28 + zasilacz Silent Angel Forester F1 + Luna Cables Gris DC
– Przewody ethernet: Neyton CAT7+; Audiomica Anort Consequence; Artoc Ultra Reference; Arago Excellence; Furutech LAN-8 NCF

Opinia 2

Mytek. Znacie tę stacjonującą w USA markę? Nie odpowiadajcie, to pytanie retoryczne, bowiem podczas wielu rozmów na temat słuchania muzyki z zasobów plikowych – przynajmniej ja mam takie doświadczenia – prędzej czy później, ale zawsze się w nich pojawia. To jest na tyle ugruntowany byt, że nie zaszkodziły mu zbytnio tak zwane „biznesowe ciche dni” – niby w naszych głowach był, a fizycznie jednak go nie było. Na szczęście to już historia, gdyż obecnie doświadczamy ponownego mocnego wejścia z nową ofertą na światowe rynki. Co istotne, ofertą bardzo szeroką, której pierwszą symboliczną jaskółką na naszym portalu jest dzisiejszy bohater, w postaci dekstopowego wzmacniacza słuchawkowego Mytek Liberty THX AAA™ HPA, który do naszej redakcji zawitał dzięki działaniom przedstawicielstwa Mytek Europe.

Nasz bohater jako przedstawiciel tak zwanego segmentu kompaktowego na tle typowych komponentów audio w kwestii rozmiarów jest wręcz miniaturowy. Jednak ku mojemu pozytywnemu zaskoczeniu mimo niewielkich gabarytów zaskakująco dużo waży. To zaś pozwala domniemywać, że amerykańscy inżynierowie na ile pozwalał budżet, przy ciekawym wyglądzie i wielofunkcyjności – o tym za moment – całą parę skierowali na pole walki o jak najlepszą ofertę soniczną produktu. A chyba nie muszę nikogo uświadamiać, jak czułym na wszelkiego rodzaju chadzanie drogami na skróty są komponenty dedykowane słuchawkom. Osadzonych tak blisko naszych uszu przetworników nie da się oszukać, dlatego tak ważnym jest, aby współpracujący z nimi wzmacniacz był jak najlepszy. Przybliżając kilka informacji o wyglądzie ten niewielki wzmacniaczyk znakomicie pokazuje, że małe z reguły jest „piękne”. Powód? Chodzi o fakt wykonania ciekawego wizualnie wzoru logo marki na górnej części obudowy z pozoru bardzo prostą, ale jakże świetnie prezentującą się w końcowym efekcie metodą odpowiedniego ogniskowania pakietu kilkuset otworów. Dostajemy coś w rodzaju mozaiki, która z uwagi na zwyczajowe patrzenie na urządzenie z góry przyjemnie dla oka przełamuje efekt nawet nie monotonności, ale pokusiłbym się o nazwanie tego bylejakością. Uwierzcie mi, to wbrew pozorom jest bardzo ważne. Kreśląc kilka zań o froncie, nie mogę opisać go inaczej niż jako ostoję spełnienia marzeń najbardziej wymagającego użytkownika nauszników. Mimo niewielkich rozmiarów awersu patrząc od lewej strony mamy do czynienia z ofertą czterech wejść słuchawkowych (duży jack, balanced, mini jack i zbalansowany 4,4mm), uruchamianymi okrągłymi guzikami selektor wejść liniowych – 3xRCA i 1xXLR, 4 poziomy wzmocnienia sygnału wyjściowego, cztery opcje pracy słuchawek z MONO włącznie oraz całkiem na prawej flance duże pokrętło wzmocnienia. Gęsto? Może się zdziwicie, ale mimo takiego natłoku opcji temat nie przytłacza, a w zamian z sygnałem praktycznie możemy zrobić wszystko. Gdy zapoznaliśmy się z możliwościami Liberty THX AAA HPA od strony przedniego panelu, przyszedł czas na potwierdzenie ich od tak zwanej zakrystii, która idąc w sukurs wielozadaniowości również pęka w szwach, gdyż znowu mała połać została zagospodarowana do ostatniego cala. A znajdziemy na niej gniazdo zasilania, wyjście RCA oraz cztery wejścia – 1xXLR, 3xRCA. Mało? Żartujecie. Spójrzcie na zdjęcia, a przekonacie się, że temat wyczerpuje dosłownie każdy centymetr dostępnej połaci.

Jak sugerują fotografie, test Amerykanina odbył się przy użyciu dwóch rodzajów słuchawek. Dynamicznych HIFIMAN HE-R10D i planarnych AUDEZE LCD-5. Jednak to nie wszystko, bowiem oprócz wykorzystania różnych przetworników dzieli różni je przepaść cenowa. Dynamiczne chadzają w przedziale 5, zaś planarne 20 tys. zł. Po co nam te informacje? Wbrew pozorom są bardzo istotne, gdyż różnice w cenie w tym przypadku znakomicie pokazują inną jakość oferowanego dźwięku, co pozwalało na wyłapanie potencjalnych problemów zasilającej je sekcji. Czy w imię muzykalności nie uśrednia sygnału lub stawiając na zbytni atak i otwartość na dłuższą metę nie staje się zbyt mączącym partnerem do kilkugodzinnych odsłuchów. Na szczęście jankeska wiedza na temat konstruowania podobnych do testowanego wzmacniacza komponentów zadbała, aby nic takiego nie miało miejsca. Zatem co się wydarzyło?
Mam nadzieję, że nie zdziwicie się, gdy stwierdzę, iż mimo prób z dwoma rodzajami słuchawek główne symptomy były podobne. Chodzi mi o każdorazowo prezentowaną świetną energię dźwięku, umiejętnie dozowaną jego plastykę, ale przy tym nie zapominanie o oddaniu witalności prezentacji. To naturalnie było trochę stygmatyzowane konkretną konfiguracją. HIFIMAN-y stawiały na większe nasycenie i gładkość, zaś Audeze przy minimalnym odejściu od wspomnianej krągłości świata muzyki, w dobrym tego słowa znaczeniu wyciskało z każdego podzakresu ostatnie soki. Jednak określenie soki, w tym wypadku niesie ze sobą świetną kontrolę mocnych i zwartych niskich rejestrów, dobrze dociążony, ale również pełen informacji środek pasma i co chyba było najbardziej zjawiskowe, nadające oddechu całości przekazu lotne, pełne rozwibrowania i wręcz niekończące się, a mimo to w żadnym stopniu nienachalne górne rejestry. To było zjawisko.
Dla przykładu muzyka dawna w stylu sakralnych uniesień według Claudio Monteverdiego, czy wszelkiego jazzu, a nawet klasyki świetnie pokazywały, nie tylko ilu muzyków było na scenie, ale również i lokalizację, wagę instrumentów i jakże istotną w tego rodzaju twórczości, wywołaną nawet przez przypadkowe dotkniecie struny, planowaną lub nie najdrobniejszą wibrację powietrza. Nadinterpretacja? Bynajmniej, gdyż tego rodzaju muzyka realizowana jest w kubaturach klasztornych i każdy, dosłownie każdy aspekt z brylującym pod ścianami i sklepieniem echem, wysokością zawieszenia danego generatora dźwięku nad sceną oraz długość trwania w eterze jest równie ważną składową wydarzenia. Bez tego owszem, również można skupić się na meritum, czyli głownie na intencjach kompozytora, jednak solennie zapewniam wszystkich oponentów, iż już po nawet symbolicznym (u znajomego), choćby chwilowym zderzeniu z odpowiednią prezentacją wszystkich aspektów takich projektów życie nawet najbardziej konserwatywnego melomana – piję do skupiających się jedynie na samym wdrażaniu w życie zapisów nutowych bez całej otoczki prezentacyjnej w zastanych warunkach lokalowych – już nigdy nie jest takie samo. Cytując klasyka, tego nie da się odsłuchać, przez co pozostawia niezapomnianą, bo mówiącą prawdę o wydarzeniu w pozytywnym tego słowa znaczeniu, rysę w psychice.
Ale, żeby nie było. W podobnym tonie odbywała się projekcja muzyki z drugiej strony barykady. I bez znaczenia czy w napędzie CD lądowały rockowe, czy elektroniczne twory, za każdym razem wzmacniane Mytek-iem obydwie pary słuchawek w swoim stylu, czyli plastyczniej i bardziej gęsto HIFIMAN-y oraz znacznie równiej tonalnie i dzięki temu bardziej wyraziście, jednak bez przerysowań Audeze, pokazywały z jednej strony rockową moc wydarzeń, a z drugiej nieprzewidywalną w domenie zmian tempa i ataku naszego ośrodka słuchu, agresywność muzyki elektronicznej. Nie wiem, jak to możliwe, ale każdy nurt bez problemu dobitnie pokazywał swoje cechy. Jednak nie da się oszukać, że zawsze w oparciu o wspomniane na początku tego akapitu aspekty typu: mocne uderzenie na dole i fajną plastykę prezentacji. To jest firmowy sznyt tego wzmacniacza i miał swój udział w całym teście. Jednak uspokajam. Jak wynika z powyższego testu, wszystko odbywa się na poziomie fajnych niuansów i dlatego jest bezpieczne dla znakomitej większości potencjalnych użytkowników.

Komu poleciłbym naszego bohatera zza wielkiej wody? Chyba żartujecie. Ja ze swej strony nie widzę przeciwwskazań dla nikogo. Powtórzę, dla nikogo. A to dlatego, że w kreowaniu świata muzyki Mytek Liberty THX AAA™ HPA swoje soniczne trzy grosze dozuje nie tylko symbolicznie, ale przy tym bardzo umiejętnie i w końcowym rozrachunku co najmniej ciekawie. Mało tego. Nie należy zapominać, iż oprócz oferowania mocy dla praktycznie każdego rodzaju słuchawek – przypominam, iż planarne są prądożerne, bez problemu radzi sobie z ich zaawansowaniem jakościowym – zwracam uwagę na diametralne różnicę w cenie wykorzystanych modeli, czyli tłumacząc z polskiego na nasze, im lepszy zestaw doń podłączymy, tym lepszym dźwiękiem się odwdzięczy. Czy trzeba czegoś więcej? W moim odczuciu twierdząco na to pytanie mogą odpowiedzieć jedynie zagorzali malkontenci. Jednak z przykrością oświadczam, iż przy dość swobodnej wymianie zdań z nawet najtwardszymi interlokutorami z zadeklarowanym na zabój marudą nie mam zamiaru się droczyć. Dlatego jeśli ktoś z Was jest na etapie poszukiwań wzmocnienia dla swoich nauszników, powinien wziąć na tapet dzisiejszego bohatera. Nic nie kosztuje, a może skończyć się ożenkiem na długie lata.

Jacek Pazio

System wykorzystywany w teście:
Źródło:
– transport: CEC TL 0 3.0
– streamer: Melco N1A/2EX + switch Silent Angel Bonn N8
– przetwornik cyfrowo/analogowy: dCS Vivaldi DAC 2.0
– zegar wzorcowy: Mutec REF 10 SE-120
– reclocker: Mutec MC-3+USB
– Shunyata Research Omega Clock
– Shunyata Sigma V2 NR
Przedwzmacniacz liniowy: Gryphon Audio Pandora
Końcówka mocy: Gryphon Audio Mephisto Stereo
Kolumny: Gauder Akustik Berlina RC-11 Black Edition,
Kable głośnikowe: Synergistic Research Galileo SX SC
IC RCA: Hijiri Million „Kiwami”, Vermouth Audio Reference
XLR: Tellurium Q Silver Diamond, Hijiri Milion „Kiwami”
IC cyfrowy: Hijiri HDG-X Milion
Kable zasilające: Hijiri Takumi Maestro, Furutech NanoFlux NCF, Furutech DPS-4.1 + FI-E50 NCF(R)/ FI-50(R), Hijiri Nagomi, Vermouth Audio Reference Power Cord, Acrolink 8N-PC8100 Performante
Stolik: SOLID BASE VI
Akcesoria:
– antywibracyjne: Harmonix TU 505EX MK II, Stillpoints ULTRA SS, Stillpoints ULTRA MINI
– platforma antywibracyjna SOLID TECH
– zasilające: Harmonix AC Enacom Improved for 100-240V
– listwa sieciowa: POWER BASE HIGH END
– panele akustyczne Artnovion
Tor analogowy:
– gramofon – Clearaudio Concept
– wkładka Essence MC
– Step-up Thrax Trajan
– przedwzmacniacz gramofonowy Sensor 2 mk II

Dystrybucja: Mytek Europe
Producent: Mytek Audio
Cena: 1 495 €

Dane techniczne
Moc Wyjściowa: 6W
Zniekształcenia THD:150 dB
Odstęp sygnał/szum: 147 dB
Impedancja wyjściowa: < 0.1Ω
Wejścia : 3xRCA, 1xXLR/6.3mm (1/4”)
Wyjścia słuchawkowe: XLR 4pin, 4.4mm, 6.3mm, 3.5mm
Wyjście pre-out: RCA
Wymiary ( S x G x W): 140 x 225 x 44 mm
Waga: 2 kg

Ceny mieszkań osiągnęły już taki pułap, że chciał, nie chciał również i miejsce na system Hi-Fi trzeba ograniczać. Dlatego z myślą o tych, dla których każdy metr jest na wagę złota na testy wzięliśmy przeuroczy i zarazem niezwykle kompaktowy zestaw Cyrus CDt-XR & i7-XR.