Monthly Archives: sierpień 2015

When during Audio Show 2013 in Warsaw I heard Audio Tekne system for the first time with this incredible sound flowing in the air  – and let me remind you that room’s conditions in a hotel during the Show are far from perfect – I already felt in my guts that it wasn’t THAT good by accident. I was pretty sure that it was a result of a well thought-through and perfectly executed design. It’s true that the aesthetics of the system did not quite „match” the sound I could hear in terms of class – I’ll get back to that later – but I couldn’t help but love the Japanese simplicity this system represented. Just to be clear – it doesn’t happen too often that I get wowed so quickly, especially in cases like this one when the looks of a system is so… different from what my own Reimyo system got me used to. It was probably the very first time when I truly experienced the fact that I, of course, was fully aware of, but never had experienced before, that it was the sound that mattered most, and the appearance was the second, much less important factor. Obviously after AudioShow I was very eager to put my hands on any AudioTekne product to listen to it and/or review it in my own system. As it turned out it was easier said then done. For some time it looked almost like a lost case. But then fate smiled at me. At first I got a product just to listen to it but later this encounter transformed into a regular review. Luckily for me the product I received was the most interesting one from my point of view – a phonostage. For me it was like winning a lottery as I am simply an analogue addict and I wouldn’t even think twice before giving even the best digital device up for a chance of listening to an interesting analogue one. And I was given such a chance. Long story short – let me introduce a basic phonostage model of a Japanese manufacturer Audio Tekne. Its full name is Phono Equalizer Amplifier TEA-2000 and it was delivered for this test by brand’s distributor for Poland (among other countries) – the Natural Sound s.r.o.

When TEA-2000 finally landed in my room my first thought was: I’ve always avoided a binary (meaning simple good/bad) assessment of audio component’s performance, but it doesn’t work this way when it comes to aesthetics. For me it works simply – either I love the device (its appearance, I mean) or I don’t. There is nothing it between. You don’t believe me? Have a look at the first image in this review. I do not know and to be perfectly honest it does not really matter for me, what will be your reaction to this statement, but this device, that looks like an offspring of some old, possibly military, shortwave radio, that surely does not look like an imagined, perfect looking phonostage, charmed me with its “ugly duckling” appearance right away. It was love at first sight. Yes, now you can laugh at me – it doesn’t matter.
What one gets with this device is a rectangular chassis placed on four, round, large diameter carbon feet, with transformers and with small signal tubes (each pair under separate grid) between them, on top. I realize that if your only visual contact with this device is based on images you might find it difficult to get a positive impression. But when I looked at TEA 2000 when listening to the music, I realized that the external design, that reflects the internal one obviously, brought somehow a reminiscence from my childhood – a toy train car PIKO loaded with miniature containers. It is possible that this very positive reminiscence was responsible for my very positive reception of this design. Front panel is also very minimalist. There is a simple on/off flip switch on the left side with a red LED that turns on and off with the device. In the middle there is a name of the device printed with a stylish font, on to the right there is a name of the company and model (written with some regular font). The rear panels sports two inputs and two outputs, both for MC cartridges but one of them for low (or even very low) impedance ones – 10Ω (like the own AudioTekne’s cart), and higher impedance (100Ω) ones. RCA sockets are clearly marked as LOW and HIGH. Next to the input sockets there is a ground connector, and power inlet. There no adjustments – no pots, dip-switches or whatsoever. The only choice user makes is which input (and respectively an output) to use. This surely limits the number of cartridges that can be paired with this phonostage, but on the other hand, as my experience has proven more than once, not always the recommended loading offers best sonic results, so one should try this phonostage with one’s cartridge to actually check whether such pair would work fine or not. The last element of the device’s image, of how it is perceived, are its colors – graphite and some gray-blue were the choice of the designer – whether you like it or not is a matter of taste. As you can clearly see the designer followed the rule that says: “the device should be made as simple as possible but no simpler”. Probably most designers have this rule in mind when they start working on their device, but it often doesn’t really work for them after all. Just to finish this part of the review let me quote one more rule often cited in audio and followed also here: “the best capacitor is no capacitor” – this should get, at least experienced Readers, really excited. Yes, there are no capacitors in signal’s path in TEA-2000. So let’s see how these two rules, so often cited by both, professional designers and DIY ones, work in practice in this particular case.

When I received this Japanese tube phonostage it directly replaced in my system Polish, solid-state one – Theriaa. I knew that sound would change a lot and in fact I was afraid that these changes wouldn’t go in my preferred direction. Yes, I had some wonderful experience with tube phonostages like: Ayon Spheris, Asthetix, or ModWright, but on the other hand (although not in my system) I heard also some poor sounding ones. So having such diversified experience I realized it would be best not to presume anything before listening. At the very second when stylus touched the groove and I heard the first sounds, all the greatest memories from my first encounter with AudioTekne in Sobieski in 2013 (that I described before) came to me, now delivering even twice as much emotions. Even my most optimistic expectations did not prepare me for that, because I’d never heard such a resolving sound in my system before. And I mean with no other phonostage, tube or solid-state, regardless price level. What exactly did I hear? Ever since I changed my speakers to ISIS, that sport drivers with paper cones, I always heard this slightly “nasal” sound. It became an inherent feature of my system’s sound and I already started to treat it as its added value. When I replaced Theriaa with AudioTekne I immediately realized that this “nasal” effect was gone. Sure, my speakers still sounded like ones with paper cones but now with an amazing vitality and ease and instruments actually breathing, if you know what I mean. Interestingly, this presentation did not make the background “even more black”, which is what so many audiophiles are after. Black background is an important element of the presentation but when it’s exaggerated it “kills” sprightliness of the music, or in other words it kills naturalness of the presentation. Instead TEA 2000 offered amazing dynamics, resolution and lack of any nervousness. Unlike many other devices this phonostage did not try to convince me at any cost that it was “so great” but rather proposed to take a closer look at its performance. It was like it said: „hey, look – I’m not trying to convince you, I don’t expect praises from you, what I want is to offer you an abundance of details, that are important for sound quality, but I also add wonderful timbre, musicality and vibrancy of the sound that will allow your senses to focus on the beauty of music”. I have to admit – I bought that approach. To better explain my delight let me use some music examples. I didn’t want to use Antonio Forcione again – despite the fact that he is a fantastic artist, his music is used in tests way too often and you might have already got tired with it. So instead I played an album of Ray Brown & L. Almeida – the  „Moonlight Serenade” that was released as part of ”AUDIOPHILE LEGENDS” series. Some might think that two such “boring” instruments, as double bass and guitar, are not able to utilize a full potential of a sophisticated audio component, but you’d be wrong if you thought so. It is double bass that often shows weaknesses of audio system, or its components, by being reproduced as a huge “splash” of sound somewhere on the soundstage. This is a great realization and both instruments can be clearly placed in particular places on stage. Strings are amazingly vibrant and agile which together with a bundle of micro-details and vibrations of the  air amplified in a soundboard perfectly present that also bass might be properly quick, well defined even during fastest parts, without particular sounds blending together and without loosing even smallest parts of the information. The Audio Tekne phonostage, despite the fact it used tubes, played this material in such a fabulous way (with great, “sharp” leading edge, with super-fast response to each string pluck and so on) that if one wanted to find a serious competitor for this performance, one would have to look in a much higher price range and even then, I’m afraid, the sound might be too “digital”, at least for my taste.
I took another take trying to get rid of my initial fascination with TAE-2000, this time using live album of Ken Vandermark, recorded in Cracow club called Alchemia, titled: „THE VANDERMARK 5: FOUR SIDES TO THE STORY”. These fantastic, at least for me, as many others would probably describe them as: “crazy”, seemingly unrelated musical phrases within slower tracks enchanted me with sounds of many tiny percussion instruments suspended in the air, whose location on the soundstage was very clear even in the most heated fragments. AudioTekne, together with the Reimyo system, delivered also a wonderful experience on a spiritual level to me, allowing me a very close contact with free-jazz virtuoso, K. Vandermark playing saxophone and clarinet, delivering detailed information on what the reed he used was made of, and conveying all sounds of these instruments in a very convincing fashion. All those little details, noises, blows, or slow whirrs sounded as realistic as never before in my system. I was sure it would be really hard to forget so I already knew that giving this phonostage away after the review would mean a truly hard time for me.
As I was convinced that I dealt with device with a soul, I decided not to stain it with some artificially, electronically created music and instead I ended the assessment with Linn’s 3LP production of George Frederic Handel’s „Messiah”. Honestly? It was like a „hand of God”. Tonal balance was set bit lower than when I played the same album with Theriaa. Vocals were simply thrilling and wonderfully harmonized with supporting instruments. I felt like I was sitting in this concert in the, supposedly, best, 5th row. The only little annoying, disrupting this remarkable experience, element was the obvious necessity of changing the sides of following discs. My final conclusions were as follows:
– soundstaging was absolutely brilliant – I meant both, the width and depth were perfect, and 3D imaging even better
– there was this simply proper elevation and clarity of the sounds between speakers, absolutely no showy elements introduced only to create an impression of a more attractive presentation,
– and probably the most important element of them all – this amazing vibrancy of the sound that I realized 5 second after I started to listen to the first track and then learned to appreciate more and more which each following tune.
I wouldn’t be myself if I didn’t try to verify impressions from my system in friend’s system too. A system that sounded very different than mine, I need to add. I didn’t really want to verify how good TEA 2000 was, as I already knew that. I wanted to check whether its amazing sonic features – openness, lots of air and increased micro-dynamics – wouldn’t shift tonal balance towards upper part of the range. It didn’t happen in my system but I wanted to confirm this observation is a system that, from my perspective, already had its tonal balance slightly shifted up (no worries – the owner of this system knows my honest opinion) just to make sure, because several years of experience in audio taught me that each finding should be verified if only possible. I am happy to report that this Japanese phonostage confirmed its overall class, this amazing palpability of the sound, its ability to deliver a multi-layer presentation and very realistic timbre of instruments and voices. What’s more it managed to transform the sound of my friend’s system, that sounded now much closer to my preferences and it even to convince my friend that this type of presentation was surely worth his interest.

I really don’t know how to summarize this review. Theoretically, despite my quite large experience, this device surprised me in a particularly positive way, but to be honest – I would love to get surprised like this as often as only possible. Obviously such surprises tend to bleed my bank account, which is not so good, but on the other hand we have only one life and we should enjoy it as much as possible, right? Does TEA 2000 offer an ultimate performance? If you take a look at brand’s portfolio you will surely notice that this is only an “entry level” product and it already outperformed anything I’d listened so far. It delivers music in such a seemingly easy, unobtrusive way, it invites listener to truly experience the performance – and that’s just a fraction of the whole list of its qualities. Is it a perfect fit for any vinyl aficionado? There is no easy answer to that question. One has to learn many things through experience, one has to reach certain level of maturity to appreciate what Audio Tekne has to offer. I am sure that most of you in a process of “sound education”, that I also followed myself, at some point decide that what matters most is an involving, immersing type of presentation. But at some point, maybe at the relatively reasonable (for high end) level of 20 kEUR, you might start to wonder whether you’re there for this overly immersive presentation or the presentation should be there for you, to your liking. The moment you start asking yourself this question you might find out that there is no other alternative to what AudioTekne TEA 2000 offers. At least from my perspective there is no alternative.

Jacek Pazio

Distributor: NATURAL SOUND s.r.o.
Price: 20 000 €
Technical details:
Type: Stereo phono equalizer amplifier
Inputs: PHONO (MC dedicated LOW & HIGH)
Maximum inputs : PHONO (LOW 25 mVrms, HIGH 85 mVrms))
Outputs: EQ OUT 1.6 Vrms (std) 11 Vrms (max)
RIAA accuracy: ±1.5 dB (30Hz – 15000 Hz)
Power consumption:50 VA
Dimentions: W 44.5 x H 17.0 x D 15.5 cm
Weight: 12.0 kg

System used in this test:
– DAC + CD transport: Reimyo CDT – 777 + Reimyo DAP – 999 EX
– Preamplifier: Reimyo CAT – 777 MK II
– Power amplifier:Reimyo KAP – 777
– Loudspeakers: TRENNER & FRIEDL ISIS
– Speaker Cables: Harmonix HS 101-EXQ (mid-high section); Harmonix HS-101 SLC (bass section)
– IC RCA: Harmonix HS 101-GP
– Digital IC: Harmonix HS 102
– Power cables: Harmonix X-DC-350M2R Improved Version
– Table: SOLID BASE VI
– Accessories: Antivibration stand for the power amp by Harmonix TU-505EX MK2, Harmonix Enacom improved for AC
– Power distribution board: POWER BASE HIGH END
Analog stage:
– Turntable:
Drive: SME 30/2
Arm: SME V
Cartridge: MIYAJIMA MADAKE
Phonostage: RCM THERIAA

Opinia 1

Od momentu powołania do życia SoundRebels staramy się z Jackiem być wszędzie tam, gdzie dzieje się coś ciekawego, gdzie nie tylko gra muzyka, ale są też ludzie bezpośrednio odpowiedzialni za nią, bądź za jakość jej reprodukcji. Tym razem, w minione, upalne czwartkowe popołudnie, dane nam było zmierzyć się z drugą z ww. sytuacji i stanąć w oko z oko z odwiedzającą Warszawę ekipą cieszyńskiego Voice’a, oraz zaproszonymi przez Pana Milana Webera znamienitymi zagranicznymi gośćmi, czyli Panią Delphine Dall z Cabasse, oraz Colinem Prattem z Chord Electronics i Kirillem Nenarokomovem z REL Acoustics. Nie zabrakło również licznej reprezentacji współpracujących z tytułowym dystrybutorem przedstawicieli salonów audio. Myliłby się jednak ten, kto posądzałby nas o niecne konszachty, bądź co gorsza o podatność na marketingową strawę, jaką zwykło się podawać podczas tego typu spotkań. O nie, od przysłowiowego nawijania makaronu na uszy i opowiadania bajek to jesteśmy my, a patrząc na stale rosnące grono naszych Wiernych Czytelników wychodzi nam to chyba całkiem nieźle. No dobrze, żarty na bok. Po prostu ze względu na codzienne obowiązki i nasze mniej, bądź bardziej restrykcyjnie przestrzegane godziny „normalnej” pracy mogliśmy „wpaść” jedynie na kilka popołudniowych godzin, co summa summarum okazało się prawdziwym zrządzeniem losu, gdyż zamiast uczestniczyć w typowo produktowych prezentacjach mogliśmy zupełnie swobodnie krążyć pomiędzy dwiema salami konferencyjnymi, w których muzyczne tło zapewniały dwa zaskakująco, rzekłbym nawet, że diametralnie różne systemy.

W głównej sali prelekcyjnej nie tylko stał, ale i grał system złożony z Cabasse Murano na standach Rogoz Audio zasilanych Chordem Digital Integrated 2800 mkII spiętym po USB ze źródłem w postaci Cabasse Stream AMP. Całość została okablowana Cardasami 101 (głośnikowe) i Clear Beyond Power.

Za to w sąsiedniej, mniejszej i przez to zdecydowanie lepiej nadającej się do normalnych, zbliżonych do domowych warunków odsłuchów prezentowany był imponujący system, w skład którego weszły: przepiękne Cabasse Pacific 3 a odtwarzane z JRivera pliki z radością obrabiał łypiący wypukłym bulajem uroczy przetwornik Chord DAVE współpracujący z rodzeństwem pod postacią przedwzmacniacza CPA 5000 Reference i stereofonicznej końcówki SPM 5000 MkII. Tutaj również nie mogło zabraknąć okablowania Cardasa.

Oczywiście oprócz wspomnianych zestawów wzdłuż ścian porozstawiano ekspozycje z najnowszymi wersjami gramofonów Pro-Jecta i mniej zobowiązującymi propozycjami Cabasse i Chorda.

Jak to zwykle przy tego typu okazjach bywa trudno było mówić o choćby cieniu szansy na jakiś dłuższy, noszący nawet pozorne znamiona krytyczności odsłuch, dlatego też skupiliśmy się głównie na walorach estetycznych pozyskanych przez Voice’a marek, oraz a może przede wszystkim na rozmowach ze wspomnianymi we wstępie przedstawicielami producentów. Bardzo szybko okazało się, że poza sztywnymi ramami prelekcji spokojnie można było i to na zupełnym luzie poruszać tematy nie tylko związane z audio, lecz i tak pozornie odległe jak np. szeroko rozumiane kulinaria.
Wracając jednak do naszej, zapisanej w kodzie DNA słabości do wszelakiej maści produktów audio, nawet po tak pobieżnym kontakcie możemy śmiało powiedzieć, że miłośnicy wysokiej jakości dźwięku będą, a raczej już mają z czego wybierać. Charakterystyczne, otwarte i rześkie brzmienie kolumn Cabasse świetnie bowiem współgrało z nasyceniem i gęstością dźwięku właściwą okablowaniu Cardasa i potęgą opartą na niczym nie skrępowanej dynamice elektroniki Chorda. Widać, choć wypadałoby w tym momencie napisać, słychać było, że taki a nie inny dobór elementów składowych prezentowanych systemów nie był przypadkowy i każdy z „klocków” tej misternej układanki miał swoje własne, ściśle określone zadanie. Równie istotnym elementem prowadzonych w niezobowiązującej atmosferze prezentacji okazało się nad wyraz rzadko spotykane wśród prowadzących zamiłowanie do mało audiofilskiego repertuaru. Zawiadujący „dużym” systemem Colin Pratt bez najmniejszych skrupułów sięgał po takie (niezwykle bliskie memu czarnemu sercu) ekstrema jak np. Slayer, by widząc przerażenie w oczach co poniektórych, zupełnie nieprzygotowanych na deathmetalową estetykę, słuchaczy płynnie przejść na równie zabójczą dla sprzętu audio symfonikę Szostakowicza. Wniosek z tego jest jeden – „facet” doskonale wie, czym za przeproszeniem handluje i nie musi zaklinać rzeczywistości sięgając po wyżyłowane ponad wszelkie granice a przy tym z reguły nudne jak flaki z olejem samplery. Z resztą podobne podejście można było zaobserwować podczas zeszłorocznego monachijskiego High Endu, kiedy topowy system Chorda napędzał monstrualne monitory PMC BB5 SE a w śród repertuaru gościły takie perełki jak Kraftwerk, czy Yello. Taką samą postawę również reprezentowała urocza i filigranowa Delphine Dall, która siedząc sobie skromnie z tyłu sali ze stoickim spokojem przechodzącym chwilami w lekkie rozbawienie dyskretnie obserwowała reakcje słuchaczy na czasem bardzo zaskakujące zmiany repertuaru. Jeśli zatem w tę stronę podążać będzie nastawienie branży, to już podczas najbliższych „imprez masowych” w stylu Dom Inteligentny, czy Audio Show szanse na usłyszenie „No Sanctuary Here” Chrisa Jonesa, czy „Kieth Don’t Go” Nilsa Lofgrena będą naprawdę znikome. Nie wiem jak Państwa, ale akurat taka perspektywa niespecjalnie mnie martwi.

Serdecznie dziękując Organizatorom za zaproszenie żywimy szczerą nadzieję, że prezentowane na spotkaniu nowości Cabasse i Chorda prędzej, czy później trafią do naszej redakcji, dzięki czemu będziemy mogli w zaciszu naszych audiofilskich samotni spokojnie się nad nimi popastwić.

Marcin Olszewski

Opinia 2

W dniu 27 sierpnia razem z Marcinem mieliśmy niewątpliwą przyjemność uczestniczenia w oficjalnym mitingu dla dealerów i salonów współpracujących ze znanym wszystkim melomanom i audiofilom cieszyńskim dystrybutorem Voice poświęconym  nowo wprowadzanym na nasz rynek marek – Cabasse i Chord. Niestety proza życia codziennego – portal Soundrebels na chwilę obecną jest naszym hobby a nie źródłem utrzymania  – nie pozwoliła na obecność podczas wykładów specjalnie przybyłych przedstawicieli obydwu manufaktur, ale swobodne rozmowy kuluarowe przy dźwiękach płynącej z prezentowanych konfiguracji muzyki, dały nam sporo ciekawych, mogących zaistnieć tylko w prywatnej rozmowie informacji, całkowicie rekompensując dość późne przybycie. Oczywiście trochę szkoda, że nie udało nam się pojawić z samego rana, ale jakby na to nie patrzeć, najważniejszy dla nas cel tego wieczora – obietnica dostarczenia kilku wystawianych produktów – został osiągnięty, a to powinno chyba ucieszyć nawet najbardziej wymagającą grupę naszych czytelników.

W trakcie spotkania do dyspozycji gości były dwie sale z ciekawie skonfigurowanymi zestawami audio. Jak widać na zdjęciach, żaden z nich nie miał na celu pełnego krytyki poszukiwania świętego Graala, gdyż w dużej kubaturze lokalu seminaryjnego postawiono set z monitorkami wspomaganymi subwooferem, a w teoretycznie bardziej pasującym do maluchów pokoju zaproponowano zestaw oparty o sporej wielkości podłogówki. Był to raczej pokaz ogólniej wizji dystrybutora i konstruktorów, gdyż na dogłębną analizę możliwości każdy z zainteresowanych kontrahentów handlowych będzie miał czas w okowach swoich salonów. Oczywistą sprawą chyba jest, że wszystkie kompilacje sprzętowe w głównej mierze zawierały komponenty z portfolio prezentowanych tego dnia marek, a jedynie na życzenie swoje pięć minut miały inne, będące również w ofercie Voice’a manufaktury. Znając niespokojne dusze czytających moje wypociny audiofilów, wiem, że spora ich grupa czeka na choćby ogólną relację z jakości generowanego dźwięku, ale jak to zwykle bywa, takie spotkania nie są dla mnie na tyle miarodajne, aby móc formować jakieś głębsze wnioski końcowe. Jednakże to co udało mi się usłyszeć – oczywiście gdy w eterze zabrzmiał co najmniej zbliżony do mojego materiał muzyczny, przejawiało całkiem spory potencjał soniczny i to bez względu na panujące ogólne rozluźnienie atmosfery, dlatego już teraz czekam z niecierpliwością na pierwszy bliższy kontakt w mojej samotni czy to z kolumnami Cabasse, czy też elektroniką Chorda. I uwierzcie mi, że jest na co czekać. Idąc dalej tropem prezentowanego tego wieczoru sprzętu audio, co dokładnie widać na załączonej foto relacji, organizator oprócz wspomnianych ciekawie skonfigurowanych nowości – lista z pewnością znalazła się w tekście Marcina – nie zapomniał o swoim sztandarowym produkcie, jakim jest jeszcze do niedawna kojarzona raczej z analogiem ,a od dłuższego już czasu również z plikami marka Pro-Ject. Szeroka gama tej austriacko – czeskiej manufaktury zajmowała cały ciąg stołów głównej sali, na których widać pełny przekrój propozycji dla wymagających klientów, od gramofonów i streamerów, po wzmocnienie, nie zapominając przy tym o ofercie akcesoryjnej. I tutaj niestety muszę ze smutkiem stwierdzić, że gramofon tego dnia nie doczekał się swojego pełnoprawnego udziału, co dla sfokusowanego na ten rodzaj nośnika jak ja słuchacza było prawie ciosem w serce. Ale proszę się nie przejmować, jestem twardy i spokojnie dając sobie radę z większymi problemami życia codziennego, tak i teraz przeszedłem na tym do porządku dziennego, tym bardziej, że cel odwiedzanego przez nas eventu miał jasno określone priorytety prezentacyjne.

Kończąc tę krótką relację, chciałbym podziękować organizatorom i gościom z zagranicy – wtrącę, że markę Cabasse bardzo kompetentnie reprezentowała płeć piękna – za serdeczne przyjęcie (nie obyło się bez oryginalnej śliwowicy), możliwość niezobowiązującego spotkania wielu branżowców z całej Polski i ciekawych doznań sonicznych w tak niedogodnych przecież warunkach. Życząc wielu sukcesów handlowych z nowościami w roli głównej, ze swej strony dodam, iż z dużą dozą chęci – jeśli będzie mi dane – przyjrzę się przybliżanym podczas tego spotkania konstrukcjom, raz z racji wielu pozytywnych opinii na całym świecie, a dwa zachęcony tym, co udało się zebrać w jakieś wstępne niezobowiązujące i prywatne po-spotkaniowe wnioski.

Jacek Pazio

Opinia 1

Kiedy w nawet na wskroś audiofilskim towarzystwie rozmowa schodzi na temat kabli prędzej czy później (z reguły prędzej) dochodzi do dość gwałtownego wzrostu dynamiki wypowiedzi. Oprócz argumentów natury merytorycznej do głosu dochodzą elementy czysto choreograficzne w stylu ożywionej gestykulacji i prób nawrócenia na właściwą drogę upartego i okopanego lepiej niż Francuzi na Linii Maginota interlokutora. Całe szczęście słowo pisane i brak możliwości bezpośredniego komentowania naszej radosnej twórczości daje nam pewną swobodę wypowiedzi, choć oczywiście bierzemy pełną odpowiedzialność za własne myśli i słowa przelane na wirtualny papier. Po prostu tego typu forma bliższa jest pamiętnikowi a przez to pozwala na bardziej wyważone i mniej nacechowane emocjonalnie sformułowania. W końcu sam ze sobą spierać się nie będę. Dodatkowo uznałem, że po ekstremalnie, ultra high – endowych Siltechach Triple Crown warto dać szansę wytchnienia skołatanym nerwom, choć i tak trauma po wypięciu 3 koron została, i zajęcie się czymś nie tylko osiągalnym, ale również noszącym znamiona luksusu. Tym oto sposobem do testu trafiły będące nowością w ofercie Cardasa – amerykańskiego potentata branży kablarskiej – przewody głośnikowe i interkonekty należące do serii Clear Reflection.

Dokonując dość daleko idącego uogólnienia można uznać, że szerokorozumiany rynek masowy podzielili między siebie trzej najwięksi producenci okablowania. Owa święta trójca to japońska Furukawa, tajwański Neotech i … stojący za bohaterami niniejszego testu Cardas. Tak, tak. Nie ma co się oszukiwać, że jest inaczej, skoro to właśnie oni rozdają karty dysponując odpowiednim zapleczem do tego, by spełniać nawet najskrytsze marzenia tzw. branży. Oczywiście nie można zapominać o małych, działających na nieporównywalnie mniejszą skalę manufakturach pokroju naszego rodzimego Albedo, zdolnych wytworzyć własnym sumptem całkowicie autorskie rozwiązania, oraz znajdujących się na przeciwległym biegunie „magikach” rebrandujących przysłowiowe przewody o wybitnie budowlanej proweniencji.
Cardas za to konsekwentnie podąża obraną na starcie drogą „złotego podziału” tak projektując swoje produkty, aby stosunek określający proporcje użytych przewodników był możliwie zbliżony do φ=1:1,6180339887.

Przewody Clear Reflection są nie tylko oczywistymi następcami legendarnych Golden Reference’ów, lecz przede wszystkim ich udoskonaloną inkarnacją. Zachowując podstawowe cechy geometrii protoplastów wzbogacono je o technologię Matched Propagation, czyli zapewniono takie ułożenie miedzianych żył, aby prędkość sygnału w przewodniku była taka sama jak w izolatorze i wynosiła ok. 70% prędkości światła. Dzięki temu niwelowane są straty sygnału, które odpowiadają za dezintegrację sygnału muzycznego. W roli izolatora użyto PFA, zewnętrzy płaszcz wykonano z Alcrynu a same przewodniki (trzy sploty 4 x 11,5 AWG) tworzą spleciony na całej długości warkocz zakończony miedzianą konfekcją pokrytą rodem i srebrem. Tak to przynajmniej wygląda w przypadku głośnikowców, bo interkonekty hołdujące dokładnie tym samym zasadom wykonano wiązek 2 x 25.5 AWG i podwójnie zaekranowano. Dodatkowo cieszyński dystrybutor mając na uwadze moje (a po prawdzie używanej przeze mnie elektroniki) upodobanie do połączeń zbalansowanych dostarczył do testów interkonekty zakonfekcjonowane obłędnie wyglądającymi XLRami CG. Zanim przejdę do części poświęconej brzmieniu wspomnę jeszcze o wyglądzie tytułowych Cardasów, które prezentują nad wyraz niepozornie. Czarno-popielate otuliny przywodzą na myśl produkty skierowane na rynek profesjonalny, gdzie na finezyjne peszelki nikt nie patrzy a kabel po prostu ma działać i co najważniejsze być odporny na wszelkiej maści destrukcyjne okoliczności przyrody. Clear Reflection właśnie takie są i coś mi się wydaje, że podczas bożonarodzeniowych / wielkanocnych porządków nie obrażą się za potraktowanie wilgotną ścierką. Jedyne, co można uznać za przejaw luksusu i wskazówkę, że jednak nie mamy do czynienia z budżetówką to konfekcja. Masywne splittery i solidne widły w głoskowcach bardzo wyraźnie dają do zrozumienia, że żarty się skończyły, jednak to i tak przygrywka do obłędnych wtyków XLR w interkonektach. W tym momencie wypada mi tylko napisać, że przy parce, nad którą przyszło mi się pastwić wersje RCA wyglądają jak ubodzy krewni z dalekiej prowincji.

Już od pierwszych, dobiegających z głośników, taktów można było stwierdzić ewidentną obecność Cardasów w torze. W telegraficznym skrócie najwłaściwszym a zarazem dość wyświechtanym sloganem byłby ten o stereotypowym „amerykańskim” brzmieniu i … byłoby w nim zadziwiająco dużo prawdy, bowiem dźwięk kreowany przez testowany duet jest niezaprzeczalnie duży. Pierwsze skrzypce gra wolumen i masa a dopiero za nimi podąża kontur i detaliczność. Finezja z resztą też się pojawia, oczywiście o ile jest konieczna i Philippe Jaroussky na „Vivaldi: Nisi Dominus, Stabat Mater” potrafi zachwycić artykulacją i frazowaniem, ale gorąco zachęcam do eksperymentów ze zdecydowanie bardziej dynamicznym repertuarem. W dodatku wcale nie musimy zapuszczać się w prog-metalowe rejony „A Dramatic Turn Of Events” Dream Theater, bo nawet hard-rockowe „Into The Wild Life” Halestorm, czy ostatnie dokonania “emerytów” z Bon Jovi na „Burning Bridges” pokazują, że cardasowe nowalijkii kochają rytm i drive, którymi w przysłowiowym okamgnieniu są w stanie zarazić największego ponuraka. Jednak potęgę i rozmach amerykańskich przewodów powinni docenić nie tylko miłośnicy dowolnej odmiany Rocka, ale i melomani „starej daty” zakochani w wielkiej symfonice. Wystarczy bowiem sięgnąć po „Mendelssohn: Violin concertos No. 1 & 2” (Nemanja Radulovic, Prague Chamber Orchestra), by poczuć wgniatające w fotel tutti i na własnych trzewiach odczuć, jakie ciśnienie akustyczne jest w stanie wytworzyć wielka orkiestra. W dodatku orkiestra pokazana z właściwej perspektywy – oddalona na tyle, że z łatwością jesteśmy w stanie objąć wzrokiem cały jej skład a przy okazji nie tracić nic z solowych partii poszczególnych instrumentalistów.
Co warte podkreslenia amerykańskie przewody najciekawiej wypadają w komplecie łącząc swoje natywne cechy w jedną kompletną i do szpiku kości koherentną całość. Kierujący uwagę słuchaczy na lekko faworyzowany przełom średnicy i dołu interkonekt jest w pewien sposób tonizowany, równoważony liniowością i „wartkością” głośnikowca wprowadzającego duet na wyższe obroty. W ich brzmieniu można zauważyć cechy zarówno wysokich Harmonixów Jacka, jak i moich przewodów Organica, czy Hydry Signal Projects. Mowa tu o niezwykłej muzykalności i niezaprzeczalnym dążeniu do uprzyjemnienia słuchaczowi chwil spędzonych z muzyką przy zachowaniu sprężystości i motoryczności przekazu. Mamy zatem przepięknie nasyconą średnicę, lekko zaokrągloną, ale daleką od zmatowienia i utraty „powietrza” górę, oraz bas wywołujący uśmiech zadowolenia u każdego miłośnika sejsmicznych pomruków.

Kontakt z łapiącymi się na firmowe podium Cardasami pokazał, że stara szkoła audio ma się nie tylko całkiem dobrze, lecz wręcz możemy spokojnie mówić o drugiej młodości. Nowe modele przykuwają uwagę nasyceniem i muzykalnością idącymi w parze z nieabsorbujacym, stonowanym wyglądem oraz niezwykłą solidnością wykonania. W tytułowych Cardasach, które z pełną odpowiedzialnością zaliczam do kablarskiego High-Endu nad wyraz korzystna relacja jakość/cena wynika z bardzo prozaicznej, choć w dzisiejszych czasach wcale nie tak oczywistej przyczyny. Decydując się na Clear Reflection płacimy bowiem za brzmienie i kawał dobrej inżynierskiej roboty a nie misternie haftowane wzorki, wysadzane kryształkami puzderka i inne gadgety, które z reguły widzimy tylko dwa razy – od razu po zakupie, przy montażu i przy wypinaniu w celu dalszej odsprzedaży. To są kable, które kupujemy nie po to by się nimi przechwalać przed znajomymi, lecz po to, by wygodnie rozsiąść się w fotelu, włączyć ulubioną muzykę i wreszcie odpocząć.

Marcin Olszewski

System wykorzystany podczas testu:
– CD/DAC: Ayon CD-1sx
– Selektor źródeł cyfrowych: Audio Authority 1177
– Odtwarzacz plików: Olive O2M; laptop Dell Inspiron 1764 + JRiver Media Center
– Przedwzmacniacz/streamer/DAC: Primare PRE32
– Wzmacniacz mocy: Primare A34.2
– Wzmacniacz zintegrowany: Electrocompaniet ECI5
– Kolumny: Gauder Akustik Arcona 80 + spike extenders
– IC RCA: Antipodes Audio Katipo; Siltech Classic Anniversary 770i
– IC XLR: LessLoss Anchorwave; Organic Audio; Amare Musica; Cardas Clear Reflection
– IC cyfrowe: Fadel art DigiLitz; Harmonic Technology Cyberlink Copper; Apogee Wyde Eye; Monster Cable Interlink LightSpeed 200
– Kable USB: Wireworld Starlight; Goldenote Firenze Silver
– Kable głośnikowe: Cardas 101
– Kable zasilające: Furutech FP-3TS762 / FI-28R / FI-E38R; Organic Audio Power; Acoustic Zen Gargantua II; Ardento Power
– Listwa: GigaWatt PF-2 + Furutech FP-3TS762 / FI-28R / FI-E38R;
– Gniazdo zasilające ścienne: Furutech FT-SWS(R)
– Platforma antywibracyjna: Franc Audio Accessories Wood Block Slim Platform
– Przewody ethernet: Neyton CAT7+
– Akcesoria: Sevenrods Dust-caps; Furutech CF-080 Damping Ring; HighEndNovum PMR Premium; Albat Revolution Loudspeaker Chips

Opinia 2

Znakomita większość komponentów AV zza Atlantyku dla szeroko pojętego ruchu audiofilskiego może być bardziej lub mniej znana, ale nie oszukujmy się, bez względu na ilość wiernych wyznawców prawie zawsze jest co najmniej rozpoznawalna i to praktycznie na całym globie. Co więcej, owe konstrukcje najczęściej znakomicie bronią się w swoich okowach cennikowych, jawiąc się jako godne posłuchania, a mimo to, tak się jakoś złożyło, że w osobistych bojach testowych – nawet tych prywatnych – nie miałem bezpośredniego kontaktu z będącymi punktem zapalnym naszego spotkania produktami. Oczywiście podczas częstych wyjazdów do znajomych coś tam liznąłem, ale dopiero teraz chimeryczny los zadbał o kilkunastodniową konfrontację i zorganizował mały sparing z odwiedzającymi me progi Amerykanami, dlatego mam przyjemność zaprosić wszystkich na kilka zdań o kultowej marce CARDAS z propozycją głośnikową w postaci modeli: „CLEAR REFLECTION” i „101”, której dystrybucją na naszym rynku może pochwalić się cieszyński VOICE. Tutaj muszę dodać małe wyjaśnienie, gdyż na testy dotarły również interkonekty, ale dostarczony standard przyłączeniowy XLR nie pozwolił mi na jakąkolwiek ocenę z bardzo prozaicznego powodu, jakim jest brak takich połączeń w moim przedwzmacniaczu liniowym. Dlatego wiedzę o wartościach sonicznych owej łączówki znajdziecie jedynie w tekście Marcina.

Rys wizualizacyjny nie będzie zbyt obfity, gdyż ta znana amerykańska marka przedkładając dźwięk ponad wygląd, dość skromnie ubrała wspomniane druty, wybierając  jasną szarość dla „sto jedynki” i popielaty grafit dla „czystej refleksji”. Oczywiście pozycjonowanie w cenniku powoduje znaczną różnicę średnicy obydwu kabli, ale proszę się nie niepokoić, nie oznacza to użycia jedynie grubszego zewnętrznego węża ogrodowego, tylko powielenie nitek przewodników, co zdroworozsądkowo tłumacząc, pociąga za sobą zdecydowanie większą determinację w walce z odizolowaniem owego rdzenia od szkodliwych zakłóceń. Jedyną nonszalancją wzorniczą opisywanych przewodników informacji do zespołów głośnikowych są zaimplementowane tuż przed rozwidleniem sygnałów dla kanału lewego i prawego złote baryłki w postaci nieco wydłużonego jajka w modelu CLEAR RELFLECTION. Może nie jest to jakiś nadzwyczajny zabieg designerski, ale nie powiem, naprawdę przyciąga wzrok. Kończąc ten akapit dodam, iż druty dla początkujących, czyli nasze 101-ki zakończono bananami, a CR widłami, umożliwiając mi tym sposobem pełne okablowanie posiadanych kolumn amerykańską myślą techniczną, dając nawet szansę na roszady miedzy pasmowe poszczególnych głośnikówek.

Jak zdążyłem wspomnieć, skorzystałem z możliwości przepinania okablowania pomiędzy poszczególnymi sekcjami – niskotonowa i średnio-wysokotonowa. Seria srebrnych krążków jasno opowiedziała się za opcją karmienia Trennerów 101-kami na dole i Clear Reflection na górze. Wiążącym argumentem był środek ciężkości gania przewodów z wyższej serii, który w bezpośredniej konfrontacji z posiadanymi Harmonixami okazał się obracać na jeszcze niższym poziomie, jednak nie przekraczając dobrego smaku w wypełnieniu dźwięku. Ten sznyt balsamicznie gęstego brzmienia zdecydowanie więcej pokazywał w domenie od środka w górę, niż na już solidnie obdarowanym wielkimi przetwornikami ISIS-ów basie. Po tych kilku zdaniach większość z Was prawdopodobnie wyrobiło sobie już jakieś zdanie na temat bohaterów dzisiejszej relacji, ale dla spełnienia warunków testu, jednak bez zbędnego rozciągania tekstu – przecież to są tylko kable – postaram się opisać wysnute wnioski. Próba opisu brzmienia zastanej konfiguracji nie może zacząć się inaczej, jak od wspomnianego nasycenia, które począwszy od najniższych rejestrów, a skończywszy na wyższym środku raczej pomagało muzyce w nabraniu odpowiedniego ciężaru, niż skazywało całość przekazu na szkodliwą, bardzo nieczytelną „bułę”.  I to w zestawie, w którym pierwiastek masy ma już sporo do powiedzenia, co dodatkowo świadczy o finezji konstrukcji zza wielkiej wody. Co ciekawe, to dodatkowe wypełnienie, nie szkodziło również zakresowi wysokich tonów, który dawał zaskakująco doświetlony przekaz z mieniącymi się milionami iskier perkusionaliami. Tak, blachy były bardzo złote, ale nie ociężałe, idealnie spajając tym sposobem całość pasma akustycznego. Przy takim osadzeniu masy dźwięku zbyt zwiewna góra swą przenikliwością nie dawałaby spokoju, odwracając uwagę od przekazu merytorycznego słuchanej muzyki, a tak, dzięki zbliżeniu się do koloru szlachetnego kruszcu fenomenalnie przechodziła w wyższy środek. Czytając te kilka zdań, można by martwić się nieco o najniższe rejestry, ale uspokajam, bijąca od okablowania dodatkowa dawka dociążenia nawet w najmniejszym stopniu nie degradowała jakości informacji o brylujących w tych rejonach częstotliwościowych instrumentach, dając raczej solidniejszą podstawę dla stopy perkusji. Mając taki sznyt grania, nie mogłem nie rozpocząć od wokalistyki i swoją potwierdzającą wysnute wnioski przygodę z Cardasami rozpocząłem od Pani Joun Sun Nah z krążkiem „Same Girl”, a konkretnie od śpiewanego po francusku ostatniego utworu tej kompilacji. Powiem tak, nie ma nic piękniejszego, niż ciepły, gładki i nasycony głos tej artystki zebrany na stół mikserski blisko ustawionym mikrofonem. Wszelkie artefakty związane z przełykaniem śliny, czy mimicznymi ruchami narządu mowy dały mi to, co tygrysy lubią najbardziej, pozwalając dość dokładnie określić rozmiar migdałków, jakimi natura obdarzyła artystkę. Po tym swoistym recitalu dla jednoosobowej widowni z dużą dawką przyjemności przesłuchałem cały krążek od początku i okazało się, że testowa roszada kablarska – przypominam, że Japończycy ustąpili miejsca Amerykanom – nie ingerowała w sposób budowania zachowującej podobne proporcje głębokości i szerokości wirtualnej sceny, jedynie lekko rozmywając kontur źródeł pozornych, co było oczywistą konsekwencją przyrostu masy, ale bez szkodliwego uśredniania. Nie chcąc dłużej rozwodzić się na temat muzyki śpiewanej – każda wypadała fenomenalnie, przejdę do sztucznych fraz muzycznych grupy Massive Attack z nośnika analogowego. I muszę powiedzieć, że gdy przy materiale gardłowym ktoś mógłby przyczepić się o zbyt niskie rejestry głosu drobnych śpiewaczek, to w elektronice owo wszechobecne wypełnienie, raz ugładzało przeraźliwie tnące powietrze piski syntezatorów, a za innym razem masowało moje wnętrzności miękkimi, przewijającymi bębenki uszu na lewą stronę sejsmicznymi pomrukami, z zaskakująco dobrą energią narastania owych dźwięków. Naprawdę ten niezbyt często lądujący w moim SME-ku materiał wypadł tak zaskakująco dobrze, że w dalszej części testu bez najmniejszych obaw skusiłem się na swobodniejsze dobieranie twórczości muzycznej. Po tej decyzji okazało się, iż mariaż kablowy był na tyle łaskawy, że pozwalał nawet na słuchanie nieco chudawych realizacji wydanego w epoce świetności winylu repertuaru jazzowego w estetyce obecnego masteringu. Przyznam szczerze, nieczęsto mam taką niedegradującą dźwięku możliwość podkolorowania tych wiekowych wydań, dlatego do końca spotkania z wyrobami marki Cardas napawałem się meinstreamowym jazzem.

To było zaskakujące w pozytywne doświadczenia spotkanie z amerykańskimi kablami. Teoretycznie rzecz biorąc, dodatkowa dawka gęstego grania w systemie skrojonym w punkt takiej prezentacji powinna zakończyć się porażką, jednak umiejętne podgrzanie atmosfery trafiało tylko w wybrane punkty dźwięku, nie psując przy tym radości ze słuchania. Czerpiące pełnymi garściami szeroko rozumiane wokalistyka i elektronika zdawały się oznajmiać, że mój set nie pogardziłyby takim dobrem nawet w dłuższej perspektywie. Ale muszę tutaj przyznać, iż przy całym pięknie tak prezentowanej muzyki brylowałem już blisko zdroworozsądkowego punktu „G” w manierze masy, dlatego, przed zakupem zalecam konfrontację na własnym podwórku. Niemniej jednak, powiem bez ogródek, aby to, co proponuje zestaw okablowania kolumnowego marki Cardas mogło zaszkodzić docelowemu systemowi, sam zainteresowany musiałby cierpieć na sporą nadwagę, gdy tymczasem każda inna układanka raczej będzie na tym zyskiwać, niż tracić. Dlatego wszystkim, którzy lubią spore pokłady barwy, z czystym sumieniem polecam zapoznać się z dzisiaj testowaną amerykańską ofertą, gdyż może okazać to się strzałem w przysłowiową dziesiątkę.

Jacek Pazio

Dystrybucja: Voice
Ceny:
Cardas Clear Reflection speaker: 13 800 PLN (2 x 2,5 m)
Cardas Clear Reflection XLR: 5500 PLN (2 x 1 m)
Cardas 101: 2 x 2,5m – 1 190 PLN, 2 x 3m – 1 290 PLN. Wersja ze szpuli – 119 PLN/1 mb

 System wykorzystywany w teście:
– CD/DAC: Reimyo CDT – 777 + Reimyo DAP – 999 EX
– Przedwzmacniacz: Reimyo CAT – 777 MK II
– Wzmacniacz mocy: Reimyo KAP – 777
Kolumny:  TRENNER & FRIEDL “ISIS”
Kable zasilające: Harmonix X-DC 350M2R Improved Version
Kable głośnikowe: Harmonix HS 101-EXQ (sekcja średnio-wysokotonowa), Harmonix HS 101-SLC (sekcja niskotonowa)
IC RCA: Harmonix HS 101-GP
IC cyfrowy: Harmonix HS 102
Stolik: SOLID BASE VI
Akcesoria:
– antywibracyjne: stopy pod końcówkę mocy Harmonix TU 505EX MK II
– platforma antywibracyjna SOLID TECH