Monthly Archives: grudzień 2022

Opinion 1

Seemingly the time before Christmas, when we are doing all the cleaning work and shopping, is not the time to do any deeper analysis of what is going on around us, yet looking at the situation in the fragment of the market that interests us most, it cannot go unnoticed, that despite the instability of the currency and fuel markets, High-End audio does better than ever before. The prices are skyrocketing lately, something that does not surprise anyone anymore, this even fuels the race – you can quote any price, as high as you want, and still there will be buyers willing to pay it. In the end you do not know, how the much the money you own will be worth in a while, so instead of helplessly seeing them eaten by the inflation, or the ever growing, and better and better hidden, taxes, some of the more lucky amongst us are pushing the boundaries to complete and modify their systems, which seem to gain on their value each year, instead of losing it, as it was common some time ago. This happens because you can sell a device bought one, or two years ago, for the purchase price on the used market, as those devices new cost now 30-50% more. So currently the risk of losing your money is shrinking to an acceptable level, and the demand for audiophile luxury goods not only remains on a high level, but seems to be growing. So it should not come as a surprise, that even in Poland, products appear on the market, designed to fulfill the demands of the more and more demanding clientele. One of the Polish manufacturers being very much at home in the “high society” is the Wroclaw based manufacture David Laboga Custom Audio, where the name alone already indicates, that its products are as far from mass production as you can get – all is handmade and uses materials, that require special attention and proper care. The best example for this kind of approach was reviewed by us about a year ago, it was covered in red leather and had real rubies as decoration – the Ruby Ethernet. And the top of the line 3DR Connect XLR interconnects we are going to test today are equally exemplary.

As you probably noticed in the attached pictures, I recalled the Ruby Ethernet  in the introductory paragraph not by coincidence, as the cable tested today has many similarities with that older cable, in terms of exterior design. So we have here 1.5m long cables (there is a possibility to order those 50cm longer at extra cost) beautifully enclosed in black and red-crimson, calf leather, which, besides the obvious esthetics, brings also reduced microphonic effect, that would influence the capacitance of the conductors. Additionally, each one of the interconnects boasts handmade, and decorated with the company logo and the model markings, mahogany splitters. Each of those exquisite capsules houses an unique composition of natural stones, which should absorb the unwanted electromagnetic radiation. The presence of those stones can be easily detected by shaking those splitters, creating a kind of audiophile maracas out of them, or a representative of the Crotalinae family (a rattlesnake). You may see the used plugs as a certain surprise, as David used the rhodium plated Neotech NEX-OCC R, made from monocrystalline UP-OCC copper instead of the, often used in topline products, Furutech or Oyaide top shelf products. I think, this might have been done due to the serious diameter of his flagship cables. And one more thing – continuing the tradition, the 3DR Connect XLR are made from hand woven strands of high purity, oxygen free copper, using a proprietary geometry. Touching the cable you can also make out, that inside the leather sheaths there is some kind of spongy-fibrous filling, that keeps the conductors from touching the outer sheath. Fortunately, despite the significant diameter and mass, which comes mostly from the mahogany splitters, the 3DR Connect XLR are nicely flexible, what makes them easy to place behind the connected components.

While this is all what we know about the construction of the cables, as usual with DLCA (David Laboga Custom Audio) they release next to no information about that, we can just stop thinking about what and how can influence the sound and just move on to listening.
I started the playlist with some quiet and laid back albums, at least for me, the doom post-metal, with a pinch of gothic and cold-wave, from the 4AD label “Celestial Blues” by King Woman and the elegy-progressive “Ellengæst” by Crippled Black Phoenix. This means, that the rhythm is usually quite slow, or the vocals are, because at least in King Woman Joey Raygoza is behind the drum set, and he often ventures in some truly hardcore regions, where his musical sensitivity was shaped, but still the music is very heavy and depressively stuffy. Amassed sounds, resembling a cacophony, in less resolving systems can overwhelm like a mudslide, and you need to be alert to not fall into this brown molasse when striving towards uncompromised musicality. I am mentioning this on purpose, as the DLCA 3DR is first of all musical, according to its company DNA; secondly it sounds with a very dense and coherent sound, and thirdly – it has a nicely accented, abundant lower part of the spectrum. So when you look at this abbreviated characteristic, this is a recipe for an ideal disaster. Yet exactly this kind of repertoire allowed the top interconnect from Laboga not only fare well, but also really catch wind in its sails and shine clearly. The reason for that is the above average resolution of the Wroclaw cables, which, while operating on the more euphonic and sweeter side of the force, do not lose or retain any of the transmitted information. They can even extract nuances out of the dark, which other, seemingly more detailed and analytic cables, bragging with the amount of presented nuances, yet lose them somewhere amongst the fight. So how do the tested cables do it? All you need is to sit down and listen, so you can hear, even without any special attention, that in this case the key to success is the incredible ability of differentiating between parasitic noises, smudging or artefacts from the information recorded in the source, removing the first ones and focusing on providing the second. And while this seems quite easy and obvious at first glance, in practice it turns out to be much more difficult. Fortunately, the 3DR master this task perfectly.
But let us move to some, maybe not mainstream, but less dark climates, and tackle the very tasty, oriental disc from the ACT label, the “Ahlam” by NES, where two violas and a wealth of percussion instruments, together with the vocal of the leader – Nesrine Belmokh – create a truly magical, very intricate mosaic of delicate sounds. They carry a lot of freedom, spontaneity and refinement, where instead of ruthless attack only the touch of the string and enjoyment of the length of decay of the sound matters. Also in such repertoire the 3DR prove their worth, reproducing the aura surrounding the musicians with their inherent charm, building the stage not only in the horizontal plane, but also in the vertical one, what results in the height of our loudspeakers not being the “glass ceiling” anymore, allowing the sounds to reach the virtual ceiling, showing how they were originally recorded. Interestingly, the previously mentioned roundness of the lower frequencies does not move the accent from the strings to the body, it only underlines the “even harmonics” and the perceived analog aspects of the sound, where the reception of the whole image is key, where the individual elements of the puzzle are being clearly visible/audible, but remain just that, parts of the puzzle, without being pushed to the frontline like soloists. In the sound of the tested interconnects you can notice certain reversionary calmness, known from high models of Hijiri, or the Vermöuth tested recently. This creates a conviction, that all of the decisions made are being correct, and the lack of even slightest moments of hesitation does not mean, that we get some unsubstantiated subcutaneous nervousness. The sound remains coherent and communicative throughout all the melodic uncertainties and violent changes of tempo. Music, as presented by 3DR has the form of a dialog with the listener, and not a lecture, where emotions and feedback do not count. Am I exaggerating now? Absolutely not. Please reach out for any live recording and believe me, it will not matter if you decide to go for the romantically slow “Live in San Javier 2021” by Matthieu Saglio Quartet & Guests, or the exploding, gut-wrenching second disc from “The Wrong Side of Heaven and the Righteous Side of Hell” by Five Finger Death Punch, as each and every time you will become part of the crowd attending, and the dialog I mention, coming through a noble applause or wild howling, will become absolutely apparent. Is this a miracle? No, this is High-End, where intensity and realism of the perception reach such a level, that with some performers you should not only take care of your alcohol bar, but also you medicine locket. And the David Laboga Custom Audio 3DR Connect XLR are only an access card to that.

The David Laboga Custom Audio 3DR Connect XLR interconnects are not only a nicely looking boutique accessory dedicated to the more wealthy audiophiles, they have a much more important role besides being the eye candy. They make the electronics connected with them to reach the highest levels of its abilities, and everything does not only sound better, but using a very mundane description, it sounds also nicer. And more precisely – with a more refined sound, free from any deteriorative artefacts, cleaner and truer. Because with the 3DR all is not about making things sweeter, but about bringing the native harmony and coherence to the sound, something they do in a truly masterful fashion.

Marcin Olszewski

System used in this test:
– CD/DAC: Ayon CD-35 (Preamp + Signature) + Finite Elemente Cerabase compact
– Network player: Lumin U2 Mini + Franc Audio Accessories Ceramic Disc TH + I-O Data Soundgenic HDL-RA4TB
– Digital source selector: Audio Authority 1177
– Turntable: Kuzma Stabi S + Kuzma Stogi + Dynavector DV-10X5
– Phonostage: Tellurium Q Iridium MM/MC Phono Pre Amp
– Power amplifier: Bryston 4B³ + Graphite Audio IC-35 Isolation Cones
– Loudspeakers: Dynaudio Contour 30 + Brass Spike Receptacle Acoustic Revive SPU-8 + Base Audio Quartz platforms
– IC RCA: Tellurium Q Silver Diamond
– IC XLR: Organic Audio; Vermöuth Audio Reference; Acrolink 7N-A2070 Leggenda
– Digital IC: Fadel art DigiLitz; Harmonic Technology Cyberlink Copper; Apogee Wyde Eye; Monster Cable Interlink LightSpeed 200
– USB cables: Wireworld Starlight; Goldenote Firenze Silver; Fidata HFU2; Vermöuth Audio Reference
– Speaker cables: Signal Projects Hydra; Vermöuth Audio Reference Loudspeaker Cable + SHUBI Custom Acoustic Stands MMS-1
– Power cables: Furutech FP-3TS762 / FI-28R / FI-E38R; Organic Audio Power + Furutech CF-080 Damping Ring; Acoustic Zen Gargantua II; Furutech Nanoflux Power NCF
– Power distribution board: urutech e-TP60ER + Furutech FP-3TS762 / Fi-50 NCF(R) /FI-50M NCF(R)
– Wall power socket: Furutech FT-SWS(R)
– Anti-vibration platform: Franc Audio Accessories Wood Block Slim Platform
– Switch: Silent Angel Bonn N8 + Silent Angel S28 + Silent Angel Forester F1 + Luna Cables Gris DC
– Ethernet cables: Neyton CAT7+; Audiomica Anort Consequence + Artoc Ultra Reference + Arago Excellence; Furutech LAN-8 NCF
– Table: Solid Tech Radius Duo 3
– Acoustic panels: Vicoustic Flat Panels VMT

Opinion 2

Maybe you will be surprised by the opinion I will share in a moment, but I think, that we are going to encounter a brand again, that has a lineage of certain luxury. Why do I think that? First of all – it conquered the world with the majority of its products. Secondly – it uses natural leather for the finish of their products – cables, what gives them a taste of being extraordinary. And thirdly – all is packed in nicely looking trunks. Does this sound trivial to you? Maybe. But if this approach to the exterior looks goes hand in hand with extraordinary sound, like it did when we tested previous products, then it is not that the form triumphs over content, but is a testament of the company is paying attention to the highest standards, and stands in opposition to the common belief, that it does not matter how it looks, it only matters how it sounds. Well, about which company I was talking? About David Laboga Custom Audio, the Polish cable manufacture, which supplied us this time with an XLR interconnect 3DR Connect XLR.

Similar to a large part of the company catalog, and as it should for a luxury product, the exterior sheath of the cable is made from black and red, hand sewn, natural leather. Maybe for some of you this is just for shine, but I assure you, that besides the claims of the manufacturer, that it decreases the microphone effect, it really makes a splendid impression when you see it. Looking further at the supplied cables, you notice immediately, that leather is not the only characteristic of the cables coming from that company. I am of course talking about the rectangular, handmade boxes, with the company logo etched on them – in this case made from mahogany wood. Their main goal is to minimize vibrations, but in this model, those are also stuffed with a proprietary mix of natural stones, that are there to counteract electromagnetic radiation. Information about the internal setup of the cables is very sparse, but following the bits and pieces supplied by the manufacturer, we have here oxygen free copper, wound according to a proprietary geometry. The plugs – in the tested version – are provided by Neotech and are rhodium plate. For transport, the cables are packed into dedicated, elegant trunks. And that is it. I know, there is not much information to boot, but currently this is more or less a standard that we need to accept more often than we would like to.

Moving towards the listening section, the question “Does this much of esthetic and construction ado translate into the final effect of an interesting sound?” is more than adequate. A question trivial on one side, as it is quite standard, but when we talk about a top shelf product, that should extract all possible performance from the electronics it connects to, it becomes more relevant. Each cable will sound somehow, but on a certain level, this should be a show-off of the extreme capabilities of a brand. And did the 3DR Connect XLR fulfill that task?
Frankly speaking, in my opinion it did. The result of the fusion of my setup with the product from David Laboga turned out to be brilliantly coherent. But, as it often happens, in a certain esthetic. Interestingly, in one, that ideally fits my preferences. So how did it exactly fare? First of all – the sound was very smooth. Secondly – well founded in mass and offering a brilliant timbre. And thirdly – while having the showing of magic in sound written in its DNA, it also made all effort to present its breath, and unrestricted placement of sparkling sounds in the ether. Very nicely dense sound and yet very free. Like a fairytale. But did it work with all genres? In theory yes. But taking into account orthodox listeners of rock or electronics, there may be some nuances, that make the music a tad more noble, and become the bone of contention. But is this an unsolvable issue? Absolutely not. This is no more than a different look at the same thing, often expected, and here also presented in a brilliant way. And I will try to describe how, using a few examples.
Let us begin with the disc “Romaria” from the Dowland Project John Potter. This is a quiet material, that emphasizes the vocals of the leader. It can become so emotional, that even if you plan to play just a snippet of the CD, the system moves to such a level of essence, timbre and freedom, that you listen to the whole compilation at once, exactly as it happened during testing. And that not only due to the music being freed from restrictions and being able to detach me from the reality around. If I would need to describe my experience during the listening, it would be the three times repeated phrase – emotions, emotions, emotions.
Another interesting example for the able application of magic in the reproduced material was the formation of the Oles brothers with Christopher Dell in the material “Komeda ahead”. This is a nice, not tiring jazz project, with a very important instrument for me, the vibraphone. I do not know what it has inside, but when played back correctly, it results in creating a kind of extasy in my spirit. On one hand the beauty of rounding, on the other juiciness, and then the never ending decay put me in a kind of trance. This trance is so much subliminal, that when the system does not distort the instrument, and with the tested cable in the sound path, there was absolutely nothing like, I start to up the volume until I reach the borderline of pain. Looking from the side, you may think this is already a kind of masochism. Maybe. But when the vibraphone is rounded and full, resonant and vibrating, and yet light and not ending, I lose myself completely, and trying to increase the level of endorphins, I act upon instinct, and this time this was brutally aided by the XLR cable.
Finally a strong blow from the masters of current, the cult AC/DC “Power Up”. Why? To show, that working towards a commonsensical embellishment of the world of music carries consequences in terms of its expressiveness, but when the sound is appropriately free and has lots of swing, then the result is just a minimal rounding off of the edges of the sound, while giving it more plasticity and essence. Is this a bad thing? No, as we should not forget, that usually those recordings are not very good in terms of quality, and this helps in listening to them, and some instruments – vocals aside – profit from that a lot. Of course I am thinking about guitars here, the trademark of the band. After application of the Polish cable in the sound path, they gained mass, what made them more expressive. Yes, the consequence of that was the slight smoothing of their attack, but they did not lose much from their predatory treats, yet gained in terms of being the leaders of this kind of music. This was still good AC/DC, but with better mastering.

So where would I put the focal point for our encounter? Without issues everywhere in places, where the owner of the system did not cross the point of good taste in terms weight and speed of projection of the sound. The system can be colorful and well balanced emotionally, but what is important, it has to be very resolving, like in my case. Then the only decisionmaker will be the taste of the owner of the system, and not any issue of the cable not fitting the rest of the stereo. And if so, then the 3DR Connect XLR may even be the rescuer in more anorectic systems. And what kind of rescuer? It will show the maximum performance a given system can reach.

Jacek Pazio

System used in this test:
Source:
– transport: CEC TL 0 3.0
– streamer: Melco N1A/2EX + switch Silent Angel Bonn N8
– DAC: dCS Vivaldi DAC 2.0
– Master clock: Mutec REF 10 SE-120
– reclocker: Mutec MC-3+USB
– Shunyata Research Omega Clock
– Shunyata Sigma V2 NR
– Preamplifier: Gryphon Audio Pandora; Gryphon Audio Commander
– Power amplifier: Gryphon Audio Apex Stereo
– Loudspeakers: Gauder Akustik Berlina RC-11 Black Edition
– Speaker Cables: Synergistic Research Galileo SX SC
IC RCA: Hijiri Million „Kiwami”, Vermouth Audio Reference
IC XLR: Tellurium Q Silver Diamond, Hijiri Milion „Kiwami”, Siltech Classic Legend 880i
Digital IC: Hijiri HDG-X Milion
Power cables: Hijiri Takumi Maestro, Furutech Project-V1, Furutech NanoFlux NCF, Furutech DPS-4.1 + FI-E50 NCF(R)/ FI-50(R), Hijiri Nagomi, Vermouth Audio Reference Power Cord, Acrolink 8N-PC8100 Performante
– Table: BASE AUDIO 2
– Accessories: Harmonix TU 505EX MK II, Stillpoints ULTRA SS, Stillpoints ULTRA MINI, antivibration platform by SOLID TECH, Harmonix AC Enacom Improved for 100-240V, Harmonix Room Tuning Mini Disk RFA-80i
– Power distribution board: POWER BASE HIGH END
– Acoustic treatments by Artnovion
Analog stage:
Drive: Clearaudio Concept
Cartridge: Essence MC
Step-up: Thrax Trajan
Phonostage: Sensor 2 mk II

Manufacturer: David Laboga Custom Audio
Price: 5160 € Net. / 1,5m set

Zgodnie z maksymą według której „życie jest zbyt krótkie na nudne Hi-Fi” i w ramach walki z szalejącą pandemią grypy postanowiliśmy zaopiekować się dwiema skrzynkami niderlandzkich pomarańczy … Znaczy się dwiema niderlandzkimi, pomarańczowymi skrzynkami, czyli krótko mówiąc łapiącym za oko swym pomarańczowym umaszczeniem, pochodzącym z Leidschendam zestawem pre-power Extraudio XP5 & XP-A1500.

Cdn. …

Opinia 1

Jeśli studiując tytuł dzisiejszego spotkania ktoś nieśmiało coś podejrzewa, spieszę potwierdzić, iż owszem, to kolejne spotkanie z tytułowym producentem zza naszej południowej granicy. Powód? Otóż słowacki Canor jest na tyle ciekawym materiałem poznawczym, że po znakomitym pierwszym wrażeniu z testowego starcia z niezbyt drogim zestawem pre-power CD 2.10 & Al 2.10 nie mogliśmy odmówić sobie dogłębnej analizy produkowanych przezeń urządzeń. A, że eksplorację portfolio zaczęliśmy dość nisko, z każdym kolejnym testem powoli wspinamy po stopniach rodowej hierarchii. Co bardzo istotne, za każdym razem bez względu na fakt wykorzystania lub nie lamp elektronowych w układach elektrycznych, mamy do czynienia z barwnym, a przez to przyjemnym dźwiękiem. Dlatego też chcąc sprawdzić powtarzalność tego aspektu po ostatnim występie A-klasowej integry AI 1.20 przyszedł czas na flagową sekcję wzmocnienia, którą dzięki staraniom białostockiego Rafko są pracujący w klasie A lampowy przedwzmacniacz liniowy Canor Hyperion P1 i dwie, oczywiście lampowe, A-klasowe monofoniczne końcówki mocy Virtus M1.

Gdy spojrzymy na aparycję naszych bohaterów, z łatwością odnotujemy, iż z uwagi na kompatybilność wizerunkową w zakresie jednej linii produktowej obudowy tak pre liniowego, jak i monobloków pominąwszy tylne ścianki są wręcz bliźniacze. To kawał solidnej, bo wykonanej z grubego aluminium obudowy. Front w dobrym tego słowa znaczeniu można by powiedzieć, iż jest swego rodzaju prostopadłościennym „pucem” z wkomponowanym w centrum poprzecznym akrylowym pasem. Ów motyw oczywiście w zależności od funkcji urządzenia nieco różni się wyposażeniem. Przedwzmacniacz może pochwalić się okalaną bursztynową poświatą gałką wzmocnienia, porozrzucanymi na jej flankach kilkoma guzikami funkcyjnymi i z prawej strony wielkim, a przez to czytelnym piktogramowym wyświetlaczem. Zaś w końcówkach mocy w odróżnieniu od przedwzmacniacza motyw gałki jest li tylko spinającym projekt z resztą rodziny zabiegiem wizualnym, jednak podobnie do pre w celach możliwości wyboru trybu pracy również został otoczony kilkoma guzikami wyboru konkretnego zadania. Patrząc na wszystkie bryły z lotu ptaka, w obydwu przypadkach komponentów naszym oczom ukazują się serie okrągłych w centrum i poprzecznych jako akcent wizualny, otworów wentylacji grawitacyjnej – nie znajdziemy typowych radiatorów na bokach, a jedynie dodatkowy pakiet fajnych wizualnie poprzecznych otworów w końcówkach mocy – oraz z przodu wyfrezowane wielkie logo i nazwa marki. Kreśląc kilka informacji o tylnych panelach jestem zobligowany wspomnieć, iż liniówka może pochwalić się 4 gniazdami wejściowymi XLR oraz 5 RCA, gdzie każdy rodzaj ma jedną przelotkę, jednym wyjściem RCA, dwoma XLR, zaś całość istotnych akcesoriów wieńczy gniazdo zasilania z włącznikiem głównym. Standardem tego zestawu naturalnie jest pilot zdalnego sterowania. Jeśli chodzi o garść technikaliów, wspominałem, iż obydwa komponenty w trzewiach wykorzystują lampy elektronowe i pracują w czystej klasie A. Jednakże chyba najważniejszą dla zainteresowanych kwestią jest fakt oferowania przez piecyki moc na poziomie 110W w trybie ultralinearnym oraz 55W w triodowym. Jak widać, nie dość, że mamy do czynienia z czymś ciekawym nie tylko wizualnie, ale również technicznie, to jeszcze pozwalającym wysterować znakomitą większość kolumn na rynku.

Jak odebrałem rzeczony zestaw? Bez dwóch zdań pozytywnie. A pozytywnie dlatego, że jako kwintesencję wszystkiego, co dotychczas z tej stajni miałem okazję posłuchać. Co prawda to powinno wynikać z faktu mierzenia się z zestawem flagowym tego brandu, jednak niejednokrotnie życie nauczyło mnie, iż naturalnie wynikające z logiki powstawania tego typu oferty, pobożne życzenia producentów często mają się nijak do rzeczywistości. Na szczęście Słowacy wiedzą, że droga do sukcesu jest tylko jedna, dlatego zaprezentowany pomysł na muzykę łączył w sobie znane mi z poprzednich spotkań z marką dobre osadzenie w masie, wspaniałą barwę, w pełni kontrolowaną energię, a przy tym wszystkim nie brakowało informacji i swobody w ich artykulacji. Naturalnie przez cały okres czasu testu słychać było, że mamy do czynienia z fajną inkarnacją szklanej bańki, jednak wbrew pozorom w żaden sposób nie była ona kulą u nogi dla nawet najbardziej wyczynowych prezentacji. System znakomicie panował nad drive-m i dobrym oddaniem krawędzi dźwięku, co odczuwalnie przekładało się na poczucie swobody przekazania ducha każdego rodzaju muzyki od plumkania, po bezlitosny rock lub metal.
Wrzućmy na tapet choćby najnowszy krążek Megadeth „The Sick, The Dying… And The Dead!”. Gdy weźmiemy pod uwagę nie tylko lampę w torze – bez względu na fakt miejsca jej zastosowania, ale do tego klasę A, idąc za obiegowymi opiniami w pokazaniu wspomnianego albumu można spodziewać się w najlepszym przypadku ciekawie posłodzonej opowieści o społecznej niepoprawności tworzących grupę muzyków. Tymczasem zaliczyłem pełnokrwisty ogień. Dobrze zaakcentowany atak, nieposkromioną energię i rozmach wydarzeń na wirtualnej scenie. Czemu to takie ważne? Już w jakimś teście o tym wspominałem, dla mnie clou tego materiału to praca perkusisty. Szaleństwo w najczystszej postaci, które bez dobrej motoryki i umiejętności separacji poszczególnych impulsów odtwarzającego je systemu stałoby się jedną pulsującą pulpą. I pewnie wiele sekcji lampowego wzmocnienia w podobny sposób by się na tym wyłożyło. Jednak fraza „wiele” w tym przypadku nie ma się nijak do występu zestawu Canora. Owszem, mój A-klasowy tranzystor rysuje całość dosadniej, ostrzej i z większym wglądem w poszczególne bity bębniarza, jednak to tranzystor i do tego kilka razy droższy oraz ze względu na monstrualne zaplecze natychmiastowego oddania mocy cięższy, a mimo to biorąc pod uwagę różnice w cenie bez jakiegokolwiek naciągania faktów słowacki konglomerat jawi się jako rzadko spotykana okazja. Nieco okrąglejsza i minimalnie słodsza sonicznie, lecz w żadnym wypadku nie monotonna lub nudna. Po prostu inna ze wskazaniem na większą przyjemność obcowania z twórczością metalową. A to dopiero jedna strona medalu.
Drugą jest występ rodzimej divy Anny Marii Jopek z gościnnym występem Pata Metheny’ego w projekcie „Upojenie”. Powód? Po pierwsze chciałem pokazać moc sprawczą Canora w dziedzinie nadawania muzyce często oczekiwanej płynności, a przy okazji nie zabijaniu niezbędnej wyrazistości. Czyli tłumacząc z polskiego na nasze, z jednej strony eliminacji ze śpiewu Pani Marii zwyczajowego przerysowania górnych alikwot, a z drugiej niezabijania piękna dwojako wyrazistego, bo czasem ostrego, a czasem soczystego i płynnego posługiwania się gitarą. Efekt? Cóż, nasi bohaterowie wyszli z tego starcia z przysłowiową tarczą. Zabili nachalność sybilantów i podszycie wokalu krzykliwością, jednak nie zgasili przy tym ostrości rysunku obsługiwanego przez Pat-a wiosła. Owszem, lekko pogrubili dźwięk strun, jednak ich brzmienie nie utonęło w pudle rezonansowym, tylko nadal tętniło co prawda minimalnie słodszą, ale dzięki temu sprawiającą więcej przyjemności podczas słuchania witalnością. Jak to się stało, nie mam pojęcia. Wiem tylko, że Pani Maria oczekiwanie spuściła z tonu, a mistrz gitary kosmetycznie zmienił esencjonalność swoich popisów. Myślę, że słowem kluczem takiego postawienia sprawy jest dbałość zestawu wzmacniającego o swobodę wybrzmiewania i oddech prezentowanych sesji muzycznych. W innym wypadku, czyli po odpuszczeniu tego niuansu zastosowane w torze lampy prawdopodobnie polałyby przekaz zbyt obfitym syropem i go kolokwialnie mówiąc udusiły, na co na szczęście Słowacy nie pozwolili.

Czy bazując na powyższym opisie widzę jakieś przeciwwskazania co do potencjalnego ożenku z tytułowym zestawem wzmocnienia? Szczerze? Jedno. Mianowicie chodzi o piewców męczącego rozdrabniania włosa na czworo. I nie chodzi o osobników podobnych do mnie – wspominałem o ostrzejszym rysunku wydarzeń muzycznych według szkoły używanego na co dzień Gryphona Apex Stereo, bo z tą propozycją Canora nawet przy obecnej wiedzy na temat zagadnień audio, bez problemu mógłbym żyć prze wiele lat bez oznak niedociągnięć, tylko o wielbicieli ekstremalnej szybkości narastania sygnału, przekładającej się na szczupłość i czasem jazgotliwość słuchanej muzyki. Niestety panowie zza południowej granicy na to nie pójdą. Nie po to do pracy zaprzęgli lampy elektronowe. A co w tym wszystkim jest najciekawsze, wiedząc o co chodzi w naszej zabawie, wykorzystali je w najlepszy sposób. Jaki? Jeśli ktoś nie załapał, zapraszam do ponownej lektury powyższego tekstu.

Jacek Pazio

Opinia 2

Wszystkie znaki na niebie i ziemi skazują na to, że wraz końcem roku również i my powoli zbliżamy się do kresu recenzowania części urządzeń, które miały swój oficjalny polski debiut podczas minionego Audio Video Show. Oczywiście owe czysto symboliczne zamknięcie dotyczy jedynie puli audiofilskich specjałów, które zdążyły do nas w ciągu ostatnich dwóch miesięcy dotrzeć, więc w żadnym wypadku nie wykluczamy redakcyjnych spotkań z powystawowymi premierami, jak daleko nie szukając cierpliwie czekającym na swoją kolej Gryphonem Commander. Niemniej jednak, skoro koniec roku skłania do swoistych refleksji, podsumowań i właśnie domknięć, to i my postanowiliśmy takowej, spinającej dokonania jednego z bardziej aktywnych ostatnimi czasy producentów – słowackiego Canora, klamry użyć biorąc na redakcyjny tapet po hybrydowym zestawie CD 2.10 & AI 2.10 i tranzystorowej A-klasowej integrze AI 1.20 jeszcze pachnące fabryką flagowce. Mowa o lampowym przedwzmacniaczu Hyperion P1 i również lampowych monoblokach Virtus M1, które to grały na AVS w towarzystwie intrygujących Perlistenów S7t a u nas przyszło im napędzać zarówno niedawno przez nas recenzowane Dali Kore, jak i dyżurne Gaudery Berlina RC 11.

Nie da się ukryć, że tytułowe 2+1, bądź jak kto woli 1+2 Canora stanowi dość absorbująco gabarytowy zestaw, którego chociażby z racji wykorzystywania w swych trzewiach lamp, o logice i prawidłach audiofilskiej sztuki nawet nie wspominając, niewskazanym jest ustawianie w tzw. wieżę. Całe szczęście, pomimo pokaźnych (45 x 19 x 46,5 cm) rozmiarów szczotkowane aluminiowe korpusy prezentują się nader zgrabnie. Spora w tym zasługa nie tylko biegnącego przez ich fronty akrylowego, znanego z wcześniej przez nas opisywanych modeli, pasa czernionego akrylu ze zgrabnie wkomponowanymi, ozdobionymi firmowym logotypem i bursztynową iluminacją gałkami. Oczywiście pewnych różnic nie udało się uniknąć, więc w pre owa gałka jest nieco większa. Ponadto Hyperion P1 może pochwalić się nieco bardziej rozbudowaną klawiszologią, gdzie oprócz włącznika znajdziemy selektor wejść, wyciszenie, aktywator wyjścia stałopoziomowego, czy wygaszenie również bursztynowego diodowego, szalenie czytelnego, wyświetlacza . Z kolei w Virtusach M1 na lewo od centralnie umieszczonej gałki mamy włącznik a po prawej przyciski wygaszenia iluminacji i przełączniki pracy pomiędzy trybem ultralinearnym i triodowym. Patrząc na podziurawione niczym Grand Radamer płyty górne w pre natrafimy oprócz firmowego logotypu na pięć zabezpieczonych siateczką otworów wentylacyjnych a w końcówkach jest ich siedem. Nie mniej intrygująco prezentują się plecy. W P1-ce uwagę zwraca nie tylko bardzo bogata oferta wejść (cztery pary XLR-ów, pięć RCA, w tym po jednej przelotce) i wyjść (dwie pary XLR, jedna RCA), lecz wielce przydatny sposób opisów które umieszczone zostały oprócz standardowych wersji – pisanych „normalnie” również do góry nogami, dzięki czemu zaglądając od góry, czyli stojąc od frontu, nie musimy się zastanawiać nad poprawnością podpięcia. Dziwne, że tak mało firm decyduje się na podobne ułatwienia, więc cieszy fakt, że do ich grona możemy zaliczyć Canora. W końcówkach podobnych bajerów nie ma, bo i po co skoro do dyspozycji mamy świetnie oznaczone kolorami podwójne terminale głośnikowe z nakrętkami motylkowymi, pojedyncze wejście XLR i zintegrowane z włącznikiem głównym oraz komorą bezpiecznika gniazdo zasilające IEC. Dodatkowo każdej z lamp mocy przypisano dedykowany bezpiecznik, których nakrętki ustawiono w równym rządku wzdłuż dolnej krawędzi. Jest jeszcze przełącznik załączający/rozłączający sprzężenie zwrotne, ale jego używa się praktycznie raz i zapomina o temacie. Nie można z kolei zapomnieć o wzajemnej komunikacji, którą zapewniają gniazda triggera w jakie wyposażono całą tytułową trójkę.
Jeśli chodzi o trzewia, to P1-ka jest A – klasową, pozbawioną globalnego sprzężenia zwrotnego konstrukcją wykorzystującą sześć lamp – cztery 6922 oraz dwie 6H30PI umieszczone w uroczych srebrnych i błękitnych tulejach. Za regulację głośności odpowiada zamknięty w szczelnej aluminiowej kapsule o 10mm ściankach zbalansowany, odizolowany galwanicznie potencjometr ze sterownikami optycznymi. Ponadto część analogowa od zasilania odgrodzona została centymetrową aluminiową przegrodą. I tu kolejny przejaw wręcz obsesyjnej dbałości o detale, gdyż 180VA trafo nie dość, że posiada impregnowany próżniowo rdzeń, to całe zostało zatopione w specjalnej żywicy i umieszczone w spawanym prostopadłościennym silosie.
Jak się z pewnością Państwo domyślacie M1-ki również pracują w klasie A. Są ponadto układami (super?)symetrycznymi, dzięki czemu udało się ich konstruktorom osiągnąć niezwykle niskie zniekształcenia (np. harmoniczne to zaledwie 0,13% przy 50W). Wzorem preampu niskoszumny 410VA transformator z izolowanym próżniowo rdzeniem jest zalany żywicą i umieszczony w spawanej kapsule izolującej go od reszty układów. W sekcji wejściowej pracuje para ECC82 i pojedyncza 12AX7 przyodziane w błękitne aluminiowe koszulki a w stopniu wyjściowym pysznią się cztery KT150 oddające 55W trybie triodowym i 110W w ultralinearnym. Wewnętrzne okablowanie poprowadzono wolno ciągnioną, srebrzoną miedzią beztlenową a na wyjściu znalazły się transformatory permalloyowe. Jak to w Canorze płytki drukowane są frezowane w autorskiej technologii CMT™ (CANOR® PCB Milling Technology), pozwalającej zbliżyć współczynnik strat dielektrycznych (styczną stratności) płytek drukowanych do współczynnika stratności powietrza.

Po żywiołowym duecie CD 2.10 & AI 2.10 i dystyngowanym AI 1.20 przyszła pora na zdecydowanie wyższy poziom wyrafinowania i intensywność audiofilskich doznań. Od razu jednak zaznaczę, iż zarówno z Dali, jak i Gauderami tryb triodowy, choć zachwycająco eteryczny i na swój sposób urzekająco słodki okazał się nieco zbyt … właśnie eteryczny nie będąc w stanie z odpowiednią skutecznością zapanować nad wooferami wspomnianych, majestatycznych podłogówek. Chciałbym jedynie zaznaczyć, iż jest to moja wybitnie subiektywna opinia, poniekąd wynikająca z osobistych upodobań do takiego a nie innego repertuaru. Dlatego też lwią część odsłuchów pozwoliłem sobie prowadzić wykorzystując pełną moc drzemiącą w ośmiu „pisankach” ukrytych wewnątrz korpusów M1-ek. A mając po 110W na kanał pozwolić mogłem sobie praktycznie na wszystko począwszy od wielkiej hollywoodzkiej symfoniki w stylu ścieżki dźwiękowej do „The Rock” (która nie wiedzieć czemu wyparowała z Tidala) autorstwa Hansa Zimmera, poprzez chropawą jak papier ścierny elektronikę („The Fat of the Land” The Prodigy ) na ciężkim łojeniu („Immutable” Meshuggah) skończywszy. I w tym momencie zaczyna się najciekawsze, gdyż śmiem twierdzić, iż nie mając świadomości, że przyszło mi oceniać urządzenia w pełni lampowe po samym brzmieniu tego wywnioskować byłoby nie sposób. Oczywiście mamy do czynienia z przyjemną gęstością i delikatnym przyciemnieniem przekazu, jednak również i z wyborną rozdzielczością, oraz zdolną oddać najbardziej karkołomne spiętrzenia dźwięków dynamiką, a więc wszystkim tym, czym mogą się pochwalić zarówno mocne lampowe, jak i tranzystorowe piece operujące po „cieplejszej stronie mocy”. Na tej iście spokojnie można byłoby zatem umieścić zarówno bazujące na „pisankach” (KT150) końcówki Ayon Audio Epsilon Evo Mono, jak i w pełni tranzystorowe zestawy w stylu Classé Audio Delta Pre & Delta Mono, bądź Luxmany C-900u & M-900u . Czyli tak po prawdzie przypadki, gdzie na dalszy plan schodzi technologia jaką do wzmocnienia dane konstrukcje wykorzystują a na pierwszy wysuwa się efekt takowych działań, czyli ponadprzeciętna muzykalność i koherencja przekazu skutkujące uzależniającą eufonią takowej prezentacji. Zaraz, zaraz, czy ja wspomniałem o eufonii w kontekście opartej na iście zwierzęcym ryku Jensa Kidmana, brutalnych riffach i iście apokaliptycznych partiach perkusji Tomasa Haake twórczości Meshuggah? Jak najbardziej, bowiem Canory wiadomym chyba tylko sobie sposobem do owej rozsmarowującej co słabsze psychicznie jednostki na miazgę kakofonii przemycają spajającą całość w wielce przyjemny, przynajmniej dla miłośników muzycznych ekstremów, miodową słodycz. W rezultacie nie tracąc nic z ciężaru i bestialskiej wściekłości mamy kojące podniebienie „lepiszcze”, dzięki czemu z utworu na utwór brniemy coraz głębiej w odmęty mrocznych dźwięków serwowanych przez prekursorów djentu. Mamy tu pełen wgląd w nagranie, czytelną separację poszczególnych partii i właściwą gradację planów. Oczywiście do wymuskanych superprodukcji Zimmera brakuje jeszcze ładnych paru lat świetlnych, ale przynajmniej trudno, nawet przy wrodzonej złośliwości i śladowym słuchu uznać, że mamy tu do czynienia tylko i wyłącznie z przysłowiową ścianą dźwięku, czyli płaskim optycznie mrocznym landszaftem o wręcz papierowej głębi ostrości. Jeśli jednak dla kogoś próba zdzierżenia choćby kilku – kilkunastu minut w towarzystwie rezydujących w Umeå Szwedów, to posłużę się nieco bardziej cywilizowanym przykładem, czyli jazzowym „The Bond” Dopolarians, gdzie podczas trzech składających się na nieco ponad godzinną dawkę wyrafinowanych improwizacji będziemy w stanie zasmakować zarówno szaleńczych przekomarzań składu ekscentrycznego sekstetu, jak i właściwej gatunkowi gry ciszą. Jednakże w takim repertuarze Canory oprócz wspomnianej koherencji przykuwają uwagę czymś jeszcze – naturalnością pozbawionego amplifikacji instrumentarium, którego barwy i definicje są na wskroś … oczywiste. Są dokładnie takie, jakie znamy z natury zarówno jeśli chodzi o siłę oraz stopniowanie ekspresji (zwróćcie tylko uwagę na dęciaki), jak i tak prozaiczne kwestie jak nawet rozmiar (vide kontrabas Parkera vs. saksofon Fowlera, czy wokal Kelley Hurt). Tutaj wszystko jest zgodne z naturą, nieprzeskalowane i nieprzesadzone, bowiem słowacki tercet z łatwością materializuje Amerykanów nie tyle tuż przed nami, co z właściwym uczestnikom wszelakiej maści jamów dystansie, przez co z jednej strony mamy iście fizyczne doznania bytności w jednym pomieszczeniu z muzykami a jednocześnie oszczędzona nam zostaje sztuczność usilnego wciskania nas, czyli słuchaczy pomiędzy wykonawców.

Z perspektywy czasu doskonale rozumiem zamysł białostockiego Rafko, które zamiast od razu wytaczać najcięższe działa, postanowiło sukcesywnie, krok po kroku wprowadzać nas w świat estetyki serwowanej przez dystrybuowane przez nich urządzenia Canora. Zyskaliśmy dzięki temu nie tylko możliwość obserwacji niewątpliwego progresu dokonującego się pomiędzy poszczególnymi stopniami wtajemniczenia, zaawansowania technologicznego, lecz również mogliśmy nabrać pewnego dystansu i spojrzeć na słowacką myśl techniczną nieco szerzej aniżeli z perspektywy jednego, czy też dwóch urządzeń. Nie da się jednak ukryć, iż wraz ze zdobywaną wiedzą rósł u mnie również apetyt na więcej a czekające w finale danie główne, czyli przedwzmacniacz Hyperion P1 i monobloki Virtus M1 nie tylko nie rozczarowały, co okazały się spełnieniem pokładanych w nich oczekiwań. Ba, pół żartem, pół serio śmiało mogę stwierdzić, że po takich specjałach deser wydaje się zbędny, więc jeśli tylko poszukujecie Państwo dzielonego wzmocnienia zdolnego napędzić większość dostępnych na rynku kolumn o ponadprzeciętnej muzykalności przy jednoczesnym unikaniu zarówno usypiającego stereotypowo przypisywanego lampom przegrzania, jak i właściwego potężnym tranzystorom rozbuchania a zarazem jeszcze akceptowalnej, jak na High-End cenie, to zwróćcie proszę uwagę na topowe, będące w pełni lampowymi, lecz posiadającymi aparycję tożsamą konstrukcjom tranzystorowym Canory. Zwróćcie, gdyż Hyperion P1 & Virtus M1 grają po prostu świetnie i to w skali bezwzględnej – bez żadnego „ale” i „jak na …”, będąc dowodem na to, że technologia w jakiej zostały wykonane nie jest celem w samym sobie a jedynie sposobem do jego osiągnięcia a chyba nie muszę nikogo uświadamiać, że akurat w tym przypadku jest to Muzyka i to ta przez duże „M”.

Marcin Olszewski

System wykorzystywany w teście:
– transport: CEC TL 0 3.0
– streamer: Melco N1A/2EX + switch Silent Angel Bonn N8
– przetwornik cyfrowo/analogowy: dCS Vivaldi DAC 2.0
– zegar wzorcowy: Mutec REF 10 SE-120
– reclocker: Mutec MC-3+USB
– Shunyata Research Omega Clock
– Shunyata Sigma V2 NR
Przedwzmacniacz liniowy: Gryphon Audio Pandora
Końcówka mocy: Gryphon Audio APEX Stereo
Kolumny: Gauder Akustik Berlina RC-11 Black Edition, Dali Kore
Kable głośnikowe: Synergistic Research Galileo SX SC
IC RCA: Hijiri Million „Kiwami”, Vermouth Audio Reference
XLR: Tellurium Q Silver Diamond, Hijiri Milion „Kiwami”, Siltech Classic Legend 880i
IC cyfrowy: Hijiri HDG-X Milion
Kabel LAN: NxLT LAN FLAME
Kable zasilające: Hijiri Takumi Maestro, Furutech Project-V1, Furutech NanoFlux NCF, Furutech DPS-4.1 + FI-E50 NCF(R)/ FI-50(R), Hijiri Nagomi, Vermouth Audio Reference Power Cord, Acrolink 8N-PC8100 Performante, Synergistic Research Galileo SX AC
Stolik: BASE AUDIO 2
Akcesoria:
– antywibracyjne: Harmonix TU 505EX MK II, Stillpoints ULTRA SS, Stillpoints ULTRA MINI
– platforma antywibracyjna SOLID TECH
– zasilające: Harmonix AC Enacom Improved for 100-240V
– listwa sieciowa: POWER BASE HIGH END
– panele akustyczne Artnovion
Tor analogowy:
– gramofon – Clearaudio Concept
– wkładka Essence MC
– Step-up Thrax Trajan
– przedwzmacniacz gramofonowy Sensor 2 mk II

Dystrybucja: Rafko
Producent: Canor
Ceny
Canor Hyperion P1: 60 750 PLN
Canor Virtus M1: 71 750 PLN

Dane techniczne
Canor Hyperion P1
Wzmocnienie (wyjścia XLR): 11 dB
Impedancja wyjściowa: < 150 Ω
Pasmo przenoszenia: 10 – 80 000 Hz ± 0,1 dB
Impedancja wejściowa: 30 kΩ
Wejścia: 4x XLR, 5x RCA (1 x Fix.out)
Zniekształcenia THD:
– < 0,005% (1 kHz, 2 V RMS) XLR
– < 0,3 % (1 kHz, 49 V RMS) XLR
Separacja między kanałami: > 110 dB
Odstęp sygnał/szum: > 115 dB (20 Hz – 80 kHz)
Zastosowane lampy: 4x 6922, 2x 6H30PI
Wymiary (S x W x G): 450 x 190 x 465 mm
Waga: 35 kg

Canor Virtus M1
Moc wyjściowa:
110 W / 8 Ω – ultra linear (THD < 3%)
55 W / 4,8 Ω – triodowy (THD < 3%)
Wzmocnienie: 24 dB / 4 Ω
Pasmo przenoszenia: 10 – 50.000 Hz ± 0,5 dB / 5 W
Impedancja wejściowa: 200 kΩ
Wejścia: 1x XLR
Zniekształcenia THD:
– < 0,05% (1 kHz, 5 W / 8 Ω – ultra linear)
– < 0,005% (1 kHz, 1 W / 8 Ω – ultra linear)
Odstęp sygnał/szum: > 103 dB (20 Hz – 80 kHz)
Zastosowane lampy: 4x KT150, 2x ECC82, 1x 12AX7
Wymiary (S x W x G): 450 x 190 x 465 mm
Waga: 40 kg