Monthly Archives: maj 2014
Opinion 1
Every constructor of a device designed to amplify signals choses the technology, in which he will show his idea for sound, on a very early stage. This technology can be either tube based or solid state, there are also different topologies available, with a single ended class “A” amplification being the most noble one. Usually it is enough to mention, that a device operates in class “A”, to make it an object of desire for many audiophiles. And when an amplifier is constructed as SE, then it becomes elite, even before listening to it. However this class is also least ecological (please do not laugh, the EU can issue a directive prohibiting the manufacture and sales of such amplifiers any time), and for many potential buyers it has some aspects, that are hardly acceptable, and often regarded as shortcomings: starting with large current intake – mostly returned to the atmosphere in the form of heat and ending with low output power – what limits the choice of loudspeakers. Nevertheless even the biggest contesters, when they hear a well configured set using such an amplifier, do not deny the reason for its existence, and some are even so enchanted, that they try to use one too. Fortunately this way of amplification has also its diehard followers, fully convinced about their sonic advantages, so that we do not have to fear about them being still offered by various manufacturers. And knowing, that some distributors have such a pearl in their stock, we try to obtain it for testing, to be able to share our findings with you, our readers. But I should not talk about distributors and clients, so let us return to the main topic of today, the British power amplifier Tellurium Q, model Iridium 20, what means 18W in class “A” single ended. The distribution of this brand in our country is in the hands of the Wroclaw based HiFi Elements.
The hero of this test – Iridium 20, is quite big, with dimensions close to my reference power amplifier Reimyo KAP-777. The size of the enclosure is the result of the decision to hide inside the heat sinks, what makes is visually more appealing, but leads to some issues with cooling. Unfortunately you can quite easily notice this, as after about 3 hours of listening thermal protection kicked-in, switching off the unit, which then could not be powered on until completely cooled down. Initially I thought, that I have the temperature at home set too high, but my mother in law, who visited me, complained about freezing, so I discarded this reason. I have to mention this, as it happens, but for many people, who do not listen for prolonged periods of time, this may be a non-issue. Another small thing – not for all potential buyers, but maybe for some of them – is the knocking sound in the loudspeakers when powering the amp up. This is a result of minimizing the amount of components in the sound path. For hardcore audiophiles this has absolutely no meaning, it does not harm the speakers in any way, but it can scare away others. Unfortunately if it does, then those people will not have the opportunity to listen to good sound. Returning to design, the lead motive is simplicity. The fascia is made from a thick slab of aluminum, while the rest of the cabinet is made from sheet aluminum. Many ventilation holes were cut in it. The front is decorated with four lines milled near the top, with the company logo in the center. Below the logo there are three LED indicators, changing colors from red to green, indicating operational readiness of the unit and even lower the power switch is located. The back panel contains only the bare minimum of items necessary to operate the unit: single loudspeaker terminals, one set of RCA input sockets, main switch and an IEC power socket. Ascetic and refined, as expected from the British. But after some time the design becomes so familiar, that we cannot imagine a different version. Elegance above everything else. Fortunately there are still companies, that know how to achieve that.
It happens often, that I take devices coming to me for testing and bring them to the KAIM (Audiophile and Music Lover Club Warsaw). The room there is quite difficult in terms of acoustics (it amplifies bass). There I can hear, what the tested device can do in such conditions. Also the members of the club like to come and listen, their comments often help me in understanding the device better. That was also the case this time, as the noble setup of the tested power amplifier drew attention. The club members have heard a lot, so it is not easy to surprise them, but some things have extra priorities and the British amp became the star of the evening. I do not remember the whole playlist of the evening, but a substantial part of the session was done using a disc from the Café Zimmermann series, where the violin was the most prominent instrument. Unfortunately they did not sound as good as we had expected, and in confrontation with the AB integrated on duty in the club room (a DIY from one of the club members), they were plain irritating. All listeners, knowing about the power amp working in class A, waited to hear the magic that should be spread over the sound stage. To my surprise the Iridium 20 did not want to add any beauty to anything, going more in the direction of spectacular sound. It separated the instruments on the stage so completely, that some listeners thought, that it plays individual sounds, and not music. I did not go that far in my conclusions, but I did not feel the homogeneity of the music either. Taking into account the not so high output power of the amplifier, we can turn a blind eye to the slightly thickened bass, which, surprisingly, did not become the main aspect of the musical spectacle. That place was taken by the treble, which overly moved the tweeters. We listened to many more discs, but in all cases we had this touch of “over openness” present, and this led to the conclusion, that class A of the unit was not audible. Looking at that event from the perspective of a few days passing, when I listened to the tested product in my system, I think, I know where the problem was, and what the British constructors tried to achieve. Before coming to the main description, I will just mention the keyword – line preamplifier. In the club we used a solid state device, which combined with the open presentation of the Tellurium Q, resulted in the sound becoming too analytical. On the other hand, the tube preamplifier I use in my system showed exactly, where the British constructors wanted to go. This whole paragraph is a classical example, that components should be combined in a synergistic way, as the test at my home, with two different loudspeakers, showed another, much better, side of the amplifier.
Like mentioned before, the test of the British power amp was conducted using two different loudspeakers, which were absolutely distant in terms of their construction. My reference Bravo are full band speakers, while the second pair, were small bookshelf speakers with a big heart for playing, the model Art from the Austrian company Trenner & Friedl. Those little speakers fared so well with my reference system, that I did not want to miss the opportunity to drive them with a class A single ended amplifier. In both cases (Bravo and Art) the Iridium 20 generated w very nicely layered sound stage, extended to the sides and in depth, with a spectacular impression of a black background. In the club, with the solid state preamplifier, this was a bit artificial, but with a tube in the sound path, things became much more convincing. I still felt the domination of the upper frequencies, but it was by far not so invasive. It meant here just lots of information backed with a warm midrange and quite fleshy lower frequencies. I noted this effect with both sets of loudspeakers, with the obvious correction taken into account for the capabilities of the given set. Taking into account the limited power of the unit, it sounded better with the small Austrians, than with my dragons. The stand mount speakers gained more, and the condensation of the lower octaves resulted in a fleshy, while readable bass, which I could not achieve with my Japanese speakers (but please remember the context of capabilities vs effect). The increase of the mass of the sound with a lively treble, from such small loudspeakers, could be very appealing for many potential buyers, and if such a set would be available in some audio salons, then it could be a bestseller for people with smaller listening rooms. A big sound from small loudspeakers, with a very noble presentation, is not something you encounter often. I heard a lot of such propositions from other manufacturers, but usually this was artificial, especially in the low frequency range, and that was clearly audible. In my proposition, the effect of pumping up the bass is not so prominent, and it allows to be happy with the final effect, without any side effect, especially in the form of averaging the information in the bass area, and such thing is just art. In addition we get an open, and very informative treble, with a midrange completing the whole, and we can forget about buying a new system for a long, long time.
With both loudspeaker setups I listened to a very similar playlist, and every time, all the mentioned aspects were confirmed. The tube in the sound path allowed to play even the most demanding discs, showcasing the freedom and openness of the reproduced music, without any issues in the whole sound spectrum. What I am trying to do here, is to show, how the tested amplifier works in two different loudspeaker setups, which I had at home, and one more setup from the club. I think, that this should give you some extra insight in the capabilities of the British amplifier, but to make the things more complete, I will mention a few words about the way and quality the virtual sound stage is setup. I left that till the end, as it was flawless and is completely adequate to the position and price of the amp in the company catalog. The width and depth did not allow for any critic, even in the KAIM club. Maybe it was not a spectacle, like it can be presented by for example the Harbeth 40.1, but every musician had its own part of the space created behind the loudspeakers. Knowing about the limitations of the British amp in terms of output power, I decided also to try some more demanding repertoire, especially in that aspect. For this I used the album Khmer, from Nils Petter Molvaer, with nice synthetic sound backed with a trumpet. But the trumpet is not the most important thing on this disc, it is the artificial bass, reaching very low. Many times on my audiophile way I learned, that not only pure power counts here, so when the Tellurium Q was fed with the bass heavy music and I must say, that it informed me well about what the artist decided to tell us with his music, without any distortion. Of course, when the volume knob went too much to the right, in no longer acceptable levels, a slight pant appeared, but who would like to power a concert with a quite weak amplifier. This is a product for a demanding music lover, and not for a stadium sound level lover.
Trying to combine the above into a certain whole, I want to turn your attention to the fact, that such an amplifier, class A single ended, requires some preparations. Wanting to buy it must be a thought through decision, because it will not play good with random gear, and the buyer should know its limitations. For some people this can mean, that an amplifier like this will fall from the list of potential candidates, for others it will be the start of a way to a musical nirvana. Anyway, the TQ power amplifier is a very interesting proposition, and I would for sure not scrap it from the “to listen” list just for the reason mentioned – being picky about the rest of the system. In my case you can see, that it is not so hard to get to a consensus. And I used only products I had at hand, while a potential buyer has an unlimited amount of listening combinations, and for sure can find a satisfying one. I can only say, that the more time we spend searching for the combination, the longer we will stay with it listening. And having to choose the right components does not mean, that the amplifier is not constructed well, but it is just a one-of-a-kind device, which has such requirements as a starting point. I encourage you to try it out, to listen to a noble way of amplification, especially when paired with other noble components.
Jacek Pazio
The system used in the test, a complete set of Combak Corporation.
Electronics Reimyo:
– Separate DAC + CD player: CDT – 777 + DAP – 999 EX
– Tube preamp: CAT – 777 MK II
– Solid state power amp: KAP – 777
Speakers: Bravo Consequence +
Power cables: Harmonix X-DC-350M2R Improved Version
Speaker Cables: Harmonix HS 101-EXQ (mid-high section); Harmonix HS-101 SLC (bass section)
IC RCA Harmonix HS 101-GP
Digital IC: Harmonix HS 102
Table: Rogoz Audio
Accessories: Antivibration stand for the power amp by Harmonix TU-505EX MK2; Harmonix Enacom improved for AC 100-240V; Harmonix Tuning Room Mini Disk RFA-80i;
Analog stage:
– Turntable:
drive: Dr. Feickert Analogue „Twin”
arm: SME V
cartridge:: Dynavector XX-2 MKII, London AEC C91E “POD”
– Phonostage: RCM „THERIAA”
– Amplifier: KAIM Club – Ugoda
– kolumny: Trenner&Friedl ART; KAIM Club – Clockwork
Opinion 2
For as far as I can remember, every product I had for testing, became a reason to make a research about the people behind it. And it was for sure not to detect any financial interests of those people, or connections between them and other players on the audio market, but about learning their point of view, the way they perceive music and sound, what ideals they might have, and what is their reference. This time it was different, because I met the, quite bold for the audio market, expressions of Geoff Merrigan, and only later I could host a product he created – the Tellurium Q Iridium.
But let us go back to Geoff. When somebody introduces cables to the market, and the electronics, then he should know, how thin the ice, he is stepping on, is. But when such a person knows, how easily you can be judged as being a charlatan, and then officially states that “numbers (technical data) do not help in understanding the sound (of cables)”, it cannot be perceived differently than being a conscious provocation and stirring up the pool. But taking into account, that Tellurium is present on the market for some time now, and there are no signs, that it would be leaving it soon, we can dismiss the thesis, that such stir is done only for financial reasons – to make hype around the brand, earn quickly and change the branch. So that what is left means, that Tellurium wants to move against the stream, break stereotypes and use their own, proprietary solutions. And that is exactly the case, the gentlemen having a lot of engineering knowledge, Mr. Colin Wonfor and Geoff Merrigan, decided that technical correctness as measured, is not the goal for them, but only a starting point for reproducing the beauty of music as good as possible.
In opposition to widely used solid state push-pull amplifier setups, the tested Tellurium Q Iridium 20 (in the second version) represents an uncompromised and minimalistic niche of single ended. A nishe, where quality is more important than quantity, and the topology of the circuit, using only one amplifying element (a Mosfet transistor) becomes almost identical with a typical SET (Single Ended Triode). As a result we get, or we should get, a sublime sound of a single triode, with dominant even harmonics, so liked by the human ear. In addition, to simplify and have as little influence on the signal as possible, the constructors resigned from using capacitors, and the output power is not very conventional either – we have 18W @ 8Ω and only 9W @ 4Ω. All those orthodox solutions were enclosed in a quite big, but surprisingly handy chassis. The front panel is made from a thick slab of brushed aluminum, with only a purple power switch and two milled grooves near the top decorating it. There is also a modes two letter logo of the manufacturer and three LED indicators of the mode the amplifier is in. The back is as minimalistic as the front and houses only single loudspeaker terminals, main power switch located above the IEC power socket and singular RCA inputs. The rest of the back plate is covered by ventilation holes.
Going over to the listening section, we should, in a way, separate from each other the usability and sound domains, but with the Iridium it will not be easy, as the power amplifier does not allow us to forget about it. It is not enough, that it serves us with a powerful click in the speakers when powered up (no capacitors and coils in the sound path), but during listening you should take into account the temperature and air circulation in the listening room. Strange? Not really – the power amplifier gets hot as a boiling kettle, and when we have about 20 degrees Celsius in the room, and the amp is paired with not so easy to drive speakers, then … we will not listen longer than about three hours. If you say now, that no one with a common sense will buy it, I will agree completely with you. But nobody ever proved, that audiophiles are part of normal people with a common sense. Usually they are condemned, excommunicated at least once a day. So when you feel rejected, disinterred or the Last Mohican of good sound, and you do not have the word compromise in your vocabulary, then the Tellurium Q Iridium 20 should immediately become a part of your listening list. Now we decided, that I am not fully normal, I started the listening session, and while I did not want to end it too quickly, I created a small draft in the listening room. This allowed me to listen for about 6-8 hours, what shows clearly, that it is achievable, if you want.
Now ad rem. Taking into account the quite low declared output power of the amplifier, first tests were planned using the small bookshelf speakers Trenner&Friedl Art. Jacek added to this telling me about how well this combination sounded, what could become a savior, as my own loudspeakers are very open themselves, and that combination could become a bit traumatic. The problem is, that I tried the same thing with the tested lately Leben 300F, and finally I stayed with my Gauder. So I decided to try first the setup with the Arcona, and when something would go wrong, then I would switch over to the Art. So I connected the Iridium to my loudspeakers, switched the Ayon into the mode with variable output (talking about being minimalistic) and turned the whole set on. A welcome shot in the speakers officially confirmed the start of the listening session. If I would not know the declared output power of the Tellurium, I would guess it around 30W, or even 60W, taking into account my 4Ω speakers, which would be equal with the power declared by Accuphase E-600. But even having this knowledge I listened, and I listened, and I could not believe my ears. To cut things short I could describe the sound as surprisingly big and incredibly energetic. You could almost feel unlimited power reserves, which were not there, when looking at the table with technical data. Although the bass was not fully controlled at the lowest registers, and frankly speaking, did not even try to, the micro and macro-dynamics did not suffer from that. In addition the edges of the sound spectrum were absolutely readable and far from becoming veiled, the treble enchanted with crispness and crystal clarity. No granulation, no warming, no ethereal fog. In contrary, clear, like the cleanest diamond, treble, able to cut air like a samurai sword. This made the differentiation of recordings reach unparalleled heights, what allowed to discern the good and bad recorded discs after a few first notes, but on the other hand, it also split the albums in those that were nice to listen to, and those, which would occupy their spots on the shelves forever. When we make the initial selection and sit down in our listening chair, then we will stay there for a long time, believe me. The resolution combined with velvety smooth homogeneity, know from classy SET amplifiers, makes each and every album to become an event, a mystery, that we live through with the musicians and vocalists. The invisible barrier, that limits the flow of emotions, disappears somewhere. It is not present here. Everything is for touching, and the way the space is recreated only amplifies the effect. Let us take the phenomenal album of Herbie Hancock “Possibilities” with “A Song for You”, where Christina Aguilera sings, as an example. On one hand this is just a simple compilation album, which should bring the artist a multitude of new fans, not acquainted with more orthodox jazz climates, and bring him additional funding, on the other hand, with the Tellurium, we hear a true love for playing. Stripped from plastic and glitter Aguilera sings in such a way, that we have shivers running up the back, and the rest of the musicians does their best, so that the whole would sound good not only on kitchen radios, but also on a good stereo system. All kinds of cymbals are surrounded with a black, velvety background, the vocal is palpable, strong and present, while the piano does not jump in front of other instruments, but gives the whole a master feeling.
It was not worse with a much more rough material. “In Session” by Albert King and Stevie Ray Vaughan stuns with pulsating feeling and freedom, with which those two guitarists lead their musical dialog. IN addition, the more I pushed the Iridium to hard work, the closer I got to what the sound engineer could hear, at least I thought that. There was no place for thinking, whether “they are here” or “I am there”, there was music, and only music. And a good one, so this was for sure no reason to complain. This was also a clear example, that even a less good recorded disc could pass the Tellurium test, because the recording shortcomings could not overwhelm the music, they were not able to castrate it from emotions. The roughness and harshness of the guitars were evident, indisputable and practically unanimous with electric blues, which both musicians played, and the amplifier did not even think about trying to smoothen or civilize that. It restrained itself to showing the truth, and this is a big art, in contrast to what you may think. With its natural freedom and intrinsic transparency the Iridium reminded me of the constructions from Lavardin, but in contrast to its French competitors, it went a step or two further on the quest for neutrality. The offered sound had a bigger volume, but also the speed of increase and decay of the transients was much better than in the mentioned constructions.
Switching over to the backup loudspeakers Trenner&Friedl Art freed the British amplifier from the need of taking care about lower frequencies, which could not be reproduced by the tiny speakers. Due to this the attention of the listeners could be concentrated on the above average space and precision of drawing of even the furthest sound planes. Despite the evident vivacity of the sound, there was no trace of offensiveness and only orthodox lovers of veiled, stereotypically tubey treble could be disappointed to the resolution, uncommon on this price level. However after hearing a few tracks, even they should have no problems in properly assessing the quality of the presented sound.
A dozen days spent with the unconventional power amplifier Tellurium Q Iridium 20 II confirmed the words of its constructor. The technical parameters are not able to tell much about the true sound. For the common sense, connecting a weak, and chimerical, amplifier to difficult to drive loudspeakers should mean an indisputable defeat and would be asking for trouble. But the listening session tells a completely different story. Even such irrational, at first sight, combinations can offer very good sound and make the distant concept of High-End become quite real. If you do not fear challenges, I warmly recommend to listen to this amplifier.
Marcin Olszewski
Distributor: HiFielements
Price: 6000 GBP
Technical details:
Output Power: 18 W/8 Ω ; 9 W/4 Ω
Frequency Response: 1,5 Hz – 60 kHz
Channel Separation: 102 dB
Noise: -90 dB
Distortion: 0,03%
Input Sensitivity: 1 V
Dimensions: 430x290x220 mm
Weight: 21 kg
System used in this test:
– CD/DAC: Ayon 1sc
– Digital source selector: Audio Authority 1177
– Network Music Player: Olive O2M; notebook Dell Inspiron 1764 + JRiver Media Center
– Turntable: Double synchronous motor Transrotor ZET 3 + 12″SME + Transrotor MC Merlo Reference + external power supply Transrotor Konstant M-1 Reference
– Phonostage: RCM Audio Sensor Prelude IC
– Integrated Amplifier: Electrocompaniet ECI 5; Accuphase E600; Leben CS-300F
– Speakers: Gauder Akustik Arcona 80 + spike extenders; Trenner&Friedl ART
– IC RCA: Antipodes Audio Katipo
– IC XLR: LessLoss Anchorwave; Organic Audio
– Digital IC: Fadel art DigiLitz; Harmonic Technology Cyberlink Copper; Apogee Wyde Eye; Monster Cable Interlink LightSpeed 200
– USB Cable: Wireworld Starlight; Goldenote Firenze Silver
– Speaker Cables: Organic Audio; Signal Projects Hydra
– Power Cables: Furutech FP-3TS762 / FI-28R / FI-E38R; Organic Audio Power
– Power distribution board: GigaWatt PF-2 + Furutech FP-3TS762 / FI-28R / FI-E38R
– Table: Rogoz Audio 4SM3
– Ethernet cables: Neyton CAT7+
– Accessories: Sevenrods Dust-caps; Furutech CF-080 Damping Ring; HighEndNovum PMR Premium; Albat Revolution Loudspeaker Chips; Acoustic Revive RAF-48H; Audio Philar Double Model
Opinia 1
U swojego zarania poniższy tekst miał być generalnie rzecz ujmując na zupełnie inny temat. Jednak plany planami a rzeczywistość kolejny raz postanowiła zaimprowizować w głębokim poważaniu mając rozpisany wspólnie z warszawskim Audio Klanem i nami scenariusz. Krótko mówiąc, zamiast nad wyraz uroczej i subtelnej, a przez to smakowicie zapowiadającej się super integry kanadyjskiego Moon’a – EVO 700i otrzymaliśmy możliwość dłuższego zaznajomienia się ze zdecydowanie poważniejszymi reprezentantami linii Evolution w postaci potężnej, dzielonej amplifikacji: przedwzmacniacza EVO 740 P i stereofonicznej końcówki mocy EVO 870 A.
Już zeszłoroczny test zintegrowanego wzmacniacza 600i pozostawił po sobie wyłącznie miłe wspomnienia i zarazem pewien niedosyt, bo chciał, nie chciał zmuszony byłem po zakończeniu odsłuchów urządzenie zwrócić. Dla tego też perspektywa kontynuowania eksploracji katalogu tego północnoamerykańskiego producenta bardzo nam przypadła do gustu. Nie dość, że zyskaliśmy możliwość utrzymania przy życiu / kontynuowania, abstrakcyjnego dla większości populacji, serialu o zestawach pre/power z pułapu 100 kPLN +, to w dodatku zdobywając doświadczenie robimy coś na kształt przedpola dla ekstremalnego High Endu, za którego zwiastuna możemy uznać jubileuszowy system Accuphase. Całe szczęście marek mających w swojej ofercie kilkudziesięciokilogramowe i kilkusetwatowe monstra na rynku jest pod dostatkiem, więc i wspomniany serial ma spore szanse stać się audiofilskim odpowiednikiem tasiemcowej telenoweli. Wróćmy jednak do meritum, w końcu dostaliśmy urządzenia, które co prawda bez trudu można znaleźć na stronie producenta, ale już na polskim rynku jawią się niczym wiosenne nowalijki.
Będący „młodszym” bratem topowego, dzielonego modelu 850P przedwzmacniacz 740P prezentuje się nad wyraz dystyngowanie i elegancko. Choć zwykło się uważać Włochów za najlepszych stylistów, to … albo w Kanadzie ktoś ma sięgające Półwyspu Apenińskiego korzenie, albo projektanci w Moonie nie spali na lekcjach z wzornictwa przemysłowego i co najważniejsze z ergonomii. Zastosowanie masywnych, precyzyjnie spasowanych, płatów szczotkowanego aluminium dostępnych zarówno w „czarnej anodzie”, jak i kolorze naturalnym mogło sprawić, że bryła urządzenia przypominałaby czołg i … tak jest w istocie, lecz porównanie to dotyczy jedynie solidności wykonania a nie samego designu, który jest po prostu idealny. Połączenie swobodnej a jednocześnie stonowanej estetyki cieszy uczy nie rażąc tanią ekstrawagancją, czy zbyt daleko posuniętym minimalizmem.
Jak to zwykle, a przynajmniej w linii Evulution, u Moona bywa front wykonano nie z jednego a kilku elementów. Łukowato zaokrąglone narożniki częściowo zakrywają delikatnie wyzierające zza nich łezkowate pionowe belki mające nie tylko charakter ozdobny, lecz również konstrukcyjny, gdyż stanowią one bazę do regulowanych stożkowych nóżek. Płat główny z centralnie umieszczonym, niezwykle czytelnym czerwonym (oczywiście dającym się przyciemnić) wyświetlaczem jest lekko cofnięty a jego powierzchnię, oprócz dziewięciu niewielkich przycisków nawigacyjnych zdobi jedynie błękitna dioda informująca o trybie pracy urządzenia i znajdujące się tuż nad nią chromowane logo producenta (zdecydowanie większy emblemat wylądował na „pancernej” płycie wierzchniej). Regulacji głośności dokonujemy potężnym, lecz zaskakująco lekko pracującym pokrętłem głośności, bądź dedykowanym pilotem zdalnego sterowania, którego wyposażono w niezwykle użyteczną funkcję podświetlania przycisków przy nawet delikatnym jego poruszeniu. Dzięki temu słuchać możemy nawet w egipskich ciemnościach a z obsługą Moona nie powinniśmy mieć nawet najmniejszych trudności. Wspomniana mega gałka współpracuje z autorskim układem M-eVOL2 zapewniającym 530 – krokową regulację w krokach 1dB w przedziale 0.0dB – 30.0dB i 0,1 dB lub 1 dB (przy szybszym obracaniu) w zakresie 30.0dB – 80.0dB.
Dostęp do prawdziwej puszki Pandory daje przycisk „Setup” umożliwiający pełną customizację całkiem rozsądnie wgranych ustawień fabrycznych. Poczynając od tak banalnych rzeczy jak zmiany nazw (maksymalnie 8 znaków) poszczególnych wejść szczęśliwy posiadacz może dostosować do własnych wymagań dla każdego z wejść maksymalny poziom głośności, wzmocnienie (+/- 10 dB), wyłączyć nieużywane wejścia, ustawić je w trybie bypass i np. wybrać któreś z nich do wybudzania urządzenia.
Groźnie wyglądające potężne boczne radiatory pełnią głównie rolę dekoracyjna, gdyż nawet podczas kilkunastogodzinnych sesji nie udało mi się zauważalnie podnieść temperatury przedwzmacniacza.
Ściana tylna 740-ki to wzór porządku, prostoty i wygody. Sekcja wejść zawiera rządek trzech par solidnych gniazd RCA, usytuowanych w odstępach umożliwiających swobodny montaż większości dostępnych na rynku wtyków, oraz ulokowane tuz pod nimi dwie pary gniazd XLR. Sekcji wyjść też nie potraktowano po macoszemu, gdyż oprócz zdublowanych gniazd RCA (variable & fixed) nie zapomniano o XLRach. Powyższą wyliczankę zamykają gniazdo RS232, wejście/wyjście Sim Link, wejście na zewnętrzny odbiornik IR, 12V trigger i zintegrowane z włącznikiem głównym gniazdo zasilające. A przepraszam są jeszcze dwa terminale na zewnętrzy zasilacz. Po co? Cóż, jeśli kogoś po jakimś czasie od zakupu 740-ki zacznie męczyć audiophilia nervosa, czy nie warto było jednak się spiąć i „szarpnąć” na 850-kę to … może przestać się stresować, tylko zamówić zewnętrzny zasilacz 820S, podłączyć pod 740-kę i z poczuciem dobrze spełnionego obowiązku wrócić do spokojnego słuchania muzyki.
Stereofoniczna końcówka mocy 870A oczywiście kontynuuje linię wzornicza przedwzmacniacza, lecz po pierwsze dokonuje jej lekkiego przeskalowania a po drugie, ze względu na pełnioną funkcję ogranicza do niezbędnego minimum – centralnie umieszczony włącznik z dedykowana błękitną diodą elementy natury użytkowej. Za takowe z resztą możemy tym razem uznać szczelnie pokrywające ściany boczne radiatory, które nawet podczas czuwania wzmacniacza utrzymują zauważalnie wyższą od otoczenia temperaturę.
Ściana tylna wita potencjalnego klienta podkreślającą wewnętrzną budowę pełną symetrią. Po obu stronach centralnie umieszczonego włącznika głównego rozlokowano zdublowane terminale głośnikowe teoretycznie akceptujące większość dostępnej na rynku konfekcji, choć z rozmiarem wideł akurat w tym przypadku bym zbytnio nie szalał, gdyż znajdujące się na moim dyżurnym wyposażeniu zakonfekcjonowane właśnie widłami Organic’i i Hydry Signal Projects’a wchodziły niemalże na styk. Nie mogło też zabraknąć nie tylko wejść audio w standardzie RCA i XLR, ale również dedykowanych systemowej komunikacji portów RS-232, czy 12V triggera. Za miły gest skierowany w stronę posiadaczy trójnożnych stolików należy uznać delikatne przesunięcie poza oś symetrii gniazda zasilającego, przez co ustawienie końcówki powinno stać się o niebo łatwiejsze.
Po zdjęcia trzewi i czysto techniczne opisy trzewi zainteresowanych odsyłam na stronę producenta od siebie jedynie dodając, a zarazem prosząc, by wszelakie obawy związane z wydajnością prądową niniejszego zestawu odsunąć w niepamięć, gdyż z dwóch 1.3 kVA traf i baterii kondensatorów o łącznej pojemności 240,000 µF 870A jest w stanie uraczyć głośniki 1200 W (przy 2Ω obciążeniu) i 30 A (chwilowo nawet 72 A!).
Przechodząc do opisu brzmienia planowałem, przynajmniej częściowo odnieść się do wrażeń odsłuchowych, jakich dane mi było doznać podczas testów 600i. Niestety już pierwsze takty „You Don’t Dream in Cryo….” („Avatar”/ James Horner) bardzo dosadnie wskazały, że to, co nomen omen świetna integra nad wyraz umiejętnie pozorowała było tylko iluzją, namiastką tego, co prawdziwy High End ze sobą niesie. Tutaj nie było może nie udawania, bo integra w swojej klasie wypadła wręcz mistrzowsko, lecz … właśnie – w swojej klasie. 740P +870A są wyżej, o wiele, wiele wyżej i aby w pełni docenić a przede wszystkim uszanować ich klasę należy porównywać je ze zdecydowanie bardziej ambitnymi konkurentami w stylu wspomnianego na wstępie jubileuszowego zestawu Accuphase’a, czy nie tak dawno przez nas komplementowanego Jeff’a Rowland’a Corus + 625. Ba, nawet na podstawie wybitnie hollywoodzkiej pseudo symfoniki jestem w stanie z pełnym przekonaniem stwierdzić, iż combo Moona jest najlepszą dzieloną amplifikacją, jaką dane nam było u siebie gościć. Przykro mi, że psuję w tym momencie zabawę wszystkim tym, dla których budowanie napięcia i nieoczekiwany, wstrząsający finał są solą tej audiofilskiej zieli, ale wolę od razu napisać co czuję a nie krygować się niczym panna na wydaniu i owijać w bawełnę prawdę niczym pracownicy SPECu rury CO podczas corocznych remontów.
Skoro odkryłem już wszystkie swoje karty mogę na zupełnym luzie przejść do szczegółów, czyli powodów, które spowodowały taki a nie inny werdykt. Pierwszym z nich jest potęga i nieskrępowana dynamika, z jaką Moony odtwarzają, choć raczej w tym miejscu należałoby mówić, że każą – zmuszają do jej odtwarzania kolumny. Gdzieś, nie wiadomo gdzie zapominamy o niemalże tożsamym z domowym odsłuchem przeskalowaniem repertuaru. Poczynając od basu, zapuszczającego się w dziewicze do tej pory rejony, poprzez soczystą, gęstą i niemalże lepką średnicę po lśniące, rozdzielcze a jednocześnie jedwabiście gładkie najwyższe tony nie sposób prezentowanym dźwiękom cokolwiek, mimo najszczerszych chęci zarzucić. Tzn. wzmianka o dźwiękach też jest pewnym, (zbyt) daleko idącym uproszczeniem, gdyż trudno tu mówić o poszczególnych dźwiękach, gdy doświadcza się nieprzyzwoicie rzeczywistego spektaklu muzycznego, który rozgrywa się tuż przed nami, który jest na wyciągnięcie ręki.
Nie wierzycie mi Państwo? Proponuję, zatem zasiąść wygodnie w fotelu i włączyć ścieżkę dźwiękową z „Django Unchained”. Jeśli po nad wyraz soczystej wypowiedzi Jamesa Russo („Winged”) nie będą Państwo czuli potrzeby starcia drobinek śliny to … będzie to nad wyraz jasny sygnał, że najwyższy czas popracować nad posiadanym systemem, bo jest źle, bardzo źle.
Sięgnijmy jednak po coś zdecydowanie delikatniejszego, bardziej zwiewnego, eterycznego – po mój ulubiony utwór „Kothbiro” w wykonaniu Ayuba Ogada’y („The Constant Gardener” OST). Teoretycznie taki repertuar mógłby, bądź nawet powinien uwierać kanadyjskiego „muscle car’a”. Nic z tych rzeczy. Bezdyskusyjna kontrola nadal była obecna, ale zarazem była też narzędziem, sposobem do uzyskania całkowitego, namacalnego spokoju, nostalgii i smutku płynącego z tego utworu. Zero nerwowości, „gulgotania” silnika gotowego do natychmiastowego zrywu i dzikiego ryku. Prawdziwa kraina łagodności. Pozostając w tych nad wyraz lirycznych klimatach nie mogłem odmówić sobie przyjemności odtworzenia kolejnej ścieżki dźwiękowej (obiecuję, że już ostatniej) – z „Mo’ Better Blues” z przepiękną otwierającą album balladą „Harlem Blues” ekspresyjnie zaśpiewaną przez Cyndę Williams. Ten niezaprzeczalnej urody utwór ma jednak ukryte drugie dno i nie zawsze i nie wszędzie potrafi złapać za serce. W nagraniu dość wyraźnie podkreślono sybilanty, co na tle pastelowo-kojącego podkładu muzycznego potrafi w zbyt analitycznych systemach wywołać nieprzyjemny zgrzyt. Z zaaplikowaną prowokacją „dzielonka” Moona poradziła sobie bezbłędnie wzorowo panując nad całością przekazu poprzez jednoczesne, lekkie dosaturowanie dęciaków i wręcz mistrzowskie pokazanie rozdzielczej góry bez irytujących syków, czy granulacji. Na wirtuozerskim a zarazem zagranym w szaleńczym tempie „Knocked Out the Box” intensywność dęciaków wydmuchujących iście free-jazzowe frazy zachwycała autentycznością i bogactwem niuansów. Poziom realizmu sięgał pułapu, na którym moje prywatne, jak i odwiedzających mnie znajomych, dywagacje skupiały się praktycznie wyłącznie na warstwie muzycznej – wykonaniu, interpretacji, czy własnych upodobaniach o podłożu czysto estetycznym a nie brzmieniu samej, testowanej amplifikacji.
Kanadyjski duet w sposób całkowicie naturalny, pierwotny uwalniał drzemiące w muzyce emocje, zwinnie niczym czarna pantera lawirując pomiędzy zastawianymi przez niedolnych realizatorów pułapkami. Oczywiście potknięcia artystów, czy wspomniane mankamenty natury postprodukcyjnej były doskonale słyszalne, podobnie z resztą jak różnicowanie samej jakości/wysublimowania dostarczonego materiału muzycznego, lecz ustawiane niejako gdzieś obok głównego nurtu wydarzeń. Zebrane przez mikrofony skrzypienie krzeseł, czy niespodziewany atak kaszlu na widowni nie „rozwalały” atmosfery spektaklu, lecz działy się w równoległej czasoprzestrzeni, co prawda przenikającej się z warstwą muzyczną, lecz stanowiącej co najwyżej jej tło pogłosowe, potwierdzające akustykę pomieszczenia w jakim dokonano realizacji.
Choć już wspominałem o niezwykłej skali generowanej przez 740P + 870A sceny, to pozwolę sobie podkreślić jeszcze jeden, niezwykle istotny aspekt tego zjawiska. Obszerność i nieskrępowana swoboda, ekspresja nie biorą się w przypadku testowanych urządzeń z ordynarnego powiększania źródeł pozornych, lecz wiernego oddania ich rzeczywistych wymiarów oferując przy okazji w pełni realną aurę pogłosową wynikającą poniekąd z precyzji lokalizacji poszczególnych instrumentów w przestrzeni. Z premedytacją mówię o przestrzeni, gdyż scena budowana jest przez Kanadyjczyków nie tylko w głąb i w szerz, ale również na wysokość. Jeśli do tej pory nie zwracali Państwo na to uwagi proszę kiedyś na spokojnie włączyć ulubiona płytę i przyjrzeć się zdjęciom uczestniczącym w nagraniu sideman’om. Zakładam, że większość składów dość znacząco będzie się różniła zarówno wzrostem wchodzących w ich grono muzyków, jak i ustawieniem mikrofonów dźwięk poszczególnych instrumentów zdejmujących. Tego typu smaczki z reguły gdzieś, w ferworze walki nam umykają, jednak tym razem nie tyle przykuwają uwagę, co wywołują zdziwienie swoją niezaprzeczalną oczywistością. Przecież taki sposób prezentacji jest oczywistą oczywistością, która niestety z otaczającą nas szarą rzeczywistością niewiele ma wspólnego.
Dostarczony przez warszawski Audio Klan dzielony zestaw EVO 740P + EVO 870A Moon’a miał niejako wpisać się w obrany przez nas typowo high-endowy nurt, lecz zamiast grzecznie ustawić się w szeregu i suszyć ząbki niczym przekomiczne Pingwiny z Madagaskaru on po prostu topową kategorią w naszym prywatnym rankingu wstrząsnął uprzednio nie mieszając. Bestialsko ją zdemolował, zrównał z ziemią i ogłosił własną – cesarską (choć Kanada przecież nie jest cesarstwem) hegemonię. Prawdę powiedziawszy taki obrót spraw mocno mnie zaskoczył, lecz starając się patrzeć na bieg wydarzeń z delikatnego dystansu umożliwiającego na choćby symboliczną obiektywność … mógł sobie na to pozwolić. Kanadyjczycy stworzyli prawdziwe bestie, którym jeśli tylko da się sposobność pokażą swoją prawdziwą, dziką naturę bez pardonu rozprawiając się z nieraz o wiele sławniejszą konkurencją. Pisząc te słowa gdzieś podświadomie zastanawiam się, co pocznie Jacek, ale to już Jego problem ….
Marcin Olszewski
System wykorzystany podczas testu:
– CD/DAC: Ayon 1sc
– Selektor źródeł cyfrowych: Audio Authority 1177
– Odtwarzacz plików: Olive O2M; laptop Dell Inspiron 1764 + JRiver Media Center
– Gramofon: dwusilnikowy Transrotor ZET 3 + 12″SME + Zyx R1000 Airy3 + 9″SME + Zyx R1000 Airy3 Mono + zasilacz Transrotor Konstant M-1 Reference
– Przedwzmacniacz gramofonowy:Phasemation EA-1000
– Wzmacniacz zintegrowany: Electrocompaniet ECI 5
– Kolumny: Gauder Akustik Arcona 80 + spike extenders
– IC RCA: Antipodes Audio Katipo; Siltech Classic Anniversary 770i
– IC XLR: LessLoss Anchorwave; Organic Audio; Amare Musica
– IC cyfrowe: Fadel art DigiLitz; Harmonic Technology Cyberlink Copper; Apogee Wyde Eye; Monster Cable Interlink LightSpeed 200
– Kable USB: Wireworld Starlight; Goldenote Firenze Silver
– Kable głośnikowe: Organic Audio; Signal Projects Hydra;
– Kable zasilające: Furutech FP-3TS762 / FI-28R / FI-E38R; Organic Audio Power; Siltech Classic Anniversary SPX-800
– Listwa: GigaWatt PF-2 + przewód Furutech FP-3TS762 / FI-28R / FI-E38R
– Gniazdo zasilające ścienne: Furutech FT-SWS(R)
– Stolik: Rogoz Audio 4SM3
– Przewody ethernet: Neyton CAT7+
– Akcesoria: Sevenrods Dust-caps; Furutech CF-080 Damping Ring; HighEndNovum PMR Premium; Albat Revolution Loudspeaker Chips; Acoustic Revive RAF-48H
Opinia 2
Po kilku tygodniach przerwy od ekstremalnego Hi Endu choć nadal pozostając w kręgu wyrafinowanych urządzeń, znowu wracamy na pantałyk w dziedzinie wzmacniania sygnału. Oczywiście z marszu przypomniałem sobie, że mam coś takiego jak kręgosłup, niemniej jednak, jeśli do szranków z moim dyżurnym systemem staje równorzędny przeciwnik, wszelkie problemy logistyczne zdają się iść w niepamięć. To spotkanie powinno ucieszyć wszystkich, od dystrybutora (zaraz zdradzę jakiego) – którego produktom proponujemy wykwintne towarzystwo, przez nasze coraz wyższe pozycjonowanie na rynku portali zajmujących się testowaniem wynalazków generujących dźwięki, po samych czytelników. Tak tak, szczególnie czytelników, gdyż po około rocznej pracy u podstaw zdobyliśmy odpowiednią dawkę zaufania, by móc otrzymać dzieloną amplifikację od jednego z największych na naszym rynku audio gracza, jakim jest warszawski Audio Klan, który w swojej ofercie posiada kilka znamienitych marek, wywołujących ciarki na plecach wielu naszych czytelników. Łatwo nie było, ale się udało. Z kilkupozycyjnej listy propozycji na dobry początek otrzymaliśmy produkt ze stratosfery cenowej, który spokojnie może stawać w szranki z moimi Japończykami. Jak to się skończy zobaczymy, ale jedno wiem na pewno, sądząc po wielu krążących pocztą pantoflową informacjach, nie będzie łatwo zapędzić Kanadyjczyków do kąta. Panie i Panowie przedstawiam czarnego konia tegorocznych sesji testowych – kanadyjską firmę Moon, którą reprezentować będą: przedwzmacniacz 740P i końcówka mocy 870A.
Moon jest znaną na polskim rynku marką, jednak wydaje się być niedocenianą, gdyż w bardzo dużej grupie moich znajomych, tylko jeden może pochwalić się ich produktami. Wiele się o niej mówi, ba nawet chwali, ale dlaczego tak mało jest posiadaczy nie wiem. Czy boją się posłuchać, będąc już na coś zdecydowani, czy powielając oklepane w prasie wzorce chcą błysnąć w towarzystwie, nie będę dociekał, ale postaram się wyłożyć w dość prostych słowach, czy wypożyczenie na odsłuch jest warte świeczki.
Jak wspomniałem, z uwagi na dość skromne grono posiadaczy Moon’a, kilkugodzinny odsłuch z tymi urządzeniami zaliczyłem tylko raz i do tego w zestawie z amerykańskimi głośnikami Thiel. Niestety całkowicie inny rodzaj słuchanej muzyki mojego znajomego, plus oszczędne podejście do akustyki nie zaowocowały przysłowiowym opadem szczęki, ale co się odwlecze to …. Obecny sparing odbędzie się na szczęście na moich warunkach, w dodatku przy bardzo zbliżonym szczeblu cenowym, co całkowicie wyeliminuje szukanie sztucznych usprawiedliwień, we wnioskach końcowych. A więc niech się dzieje wola nieba, zaczynamy.
Gdy wtachałem i ustawiłem na docelowej platformie ten kawałek użebrowanego na bokach żelastwa – końcówka mocy, od razu nabrałem do niego należytego szacunku. Wielkość zbliżona do końcówki Reimyo i podobna waga, dobitnie świadczyły już bez rozkręcania, że wewnątrz nie zobaczymy audiofilskiego powietrza, tylko monstrualnie rozbudowane zasilanie, bez litości spalające pobrane z sieci kilowaty energii elektrycznej, by dać z siebie wszystko co najlepsze. Front podzielono na trzy segmenty, gdzie środkowy jest płaski, a boczne płynnym łukiem kierują się w stronę tyłu urządzenia. W dolnej części centralnego płata zaimplementowano mały guziczek inicjowania włączenia z umieszczoną nad nim niebieską diodą, a przy górnej krawędzi wkomponowano wygrawerowane i stosownie podpisane logo producenta. Przy dostarczonej czarnej wersji w szczotkowanym aluminium, srebrna płytka wspomnianego firmowego znaczka prezentuje się naprawdę stylowo. Górna pokrywa jest już pomalowana w technice proszkowej, ale panowie od spraw wizerunkowych, dla przełamania monotonii jej sporej powierzchni, nadmuchali znaczek frontu i umieścili go pomiędzy ryflowaniami zwiększającymi efekt chłodzenia wnętrzności 870-ki. Boki to na całej głębokości radiatory, by w podobny do panelu przedniego sposób, tylko w lustrzanym odbiciu, płynnie przejść w tylną ściankę. Plecy końcówki wyposażono w podwójne terminale głośnikowe, wejścia w dwóch standardach – XLR i RCA, gniazdo IEC, włącznik sieciowy.
Przedwzmacniacz w ogólnym rysie wizerunkowym jest kopią końcówki, tylko o połowę niższą. Oczywiście z racji pełnienia innych zadań, dostał inne wyposażenie frontu i tyłu. Przód, oprócz skopiowanej małej płytki z logo, posiada centralnie umieszczony bardzo duży i czytelny, o regulowanym natężeniu, czerwony wyświetlacz. Tuz nad nim zauważymy bardzo modną w tych czasach niebieską diodę. Po obu stronach wyświetlacza zaimplementowano małe srebrne guziczki manipulatorów i z prawej flanki dużą gałkę wzmocnienia. Górna pokrywa jest powieleniem pomysłu końcówki mocy. Tylny panel dzierży trzy wejścia RCA, dwa XLR, po jednym wyjściu RCA regulowanym i nieregulowanym, jedno wyjście XLR i gniazdo sieciowe zintegrowane z włącznikiem. Oba urządzenia stoją na srebrnych mocno stępionych kolcach. Tak pobieżnie wygląda sprawa wyglądu i kompatybilności obu urządzeń z docelowymi systemami. Mamy wszystko, co potrzebne do włączenia ich w nawet najbardziej wyrafinowany tor audio.
Przyznam się szczerze, że po wspomnianym pierwszym kontakcie z marką Moon w zdecydowanie tańszej odsłonie, nie wiedziałem czego spodziewać się podczas planowanej konfrontacji. Wtedy było dobrze, ale tylko dobrze, co można było usprawiedliwiać wieloma aspektami, od całkowicie innej reszty tory, przez muzykę, by w razie potrzeby móc zwalić wszystko na akustykę. Tym razem żarty się skończyły i z sercem na ramieniu włożyłem pierwszy niezobowiązujący krążek ze spokojnym jazzem. Jednak gdy z kolumn dotarły do mnie pierwsze takty, na mojej twarzy zarysował się kształt banana, a im dalej zagłębiałem się w możliwości seta z zimnej Kanady, tym bardziej na myśl przychodziło mi jedno zdanie jakie skieruję w stronę posiadającego tę markę kolegi – „lepiej nie przychodź do mnie, bo będziesz żałował, albo szykuj nerkę”. To był inny świat, który na pewno determinowała cena testowanego zestawu, ale sądzę również, że nawet ten tańszy zdecydowanie lepiej zagrałby w moich warunkach lokalowych, niż w „komorze echowej”. Nie, nie pomyliłem się, tam są gołe ściany. Na szczęście on o tym wie, ale musi z tym żyć, gdyż jak wiadomo, audiofil wie swoje, a jego żona swoje i drogą uniknięcia spektakularnego rozwodu, idzie na zdecydowanie za duży jak dla mnie kompromis. Ale cóż, każdy ma taką żonę, jaką sobie wybrał, dlatego wracamy do smakowicie zapowiadającego się testu.
Gdy pierwsze koty poszły za płoty, dość przypadkowo w moje ręce trafiła – oczywiście kupiłem, ale idąc za głosem serca, a nie rozsądku – kolejna wersja interpretacji muzyki dawnej z udziałem instrumentów barokowych. Wspomniana kompilacja to wydany przez oficynę ECM krążek zatytułowany „The Dowland Project”, sygnowany przez John’a Pottera (wokalisty). Podobnych pozycji na półce stoi u mnie bez liku, ale mam do tego typu produkcji słabość i co jakiś czas taki projekt wzbogaca zbiory. Ich zalety? Proszę bardzo. Muzyka nierzadko realizowana w przybytkach sakralnych, z wykorzystaniem ich walorów pogłosowych i często zagrana na setkę. To są wartości dodane, które dla kogoś takiego jak ja mają zasadniczy wpływ na decyzję zakupową. Ale wracając do testowanych urządzeń i związku przyczynowo – skutkowego aplikacji owego krążka w play – listę, skreślę kilka zdań o możliwościach przybyszy zza wielkiej wody. Może nie możliwościach, ponieważ takim stwierdzeniem obraziłbym konstruktorów, tylko o drobnych różnicach pomiędzy nimi, a Japończykami. Nie oszukujmy się, jeśli byłaby to jakakolwiek miazga lub walcowanie konkurenta, musiałbym stwierdzić, że któreś z urządzeń jest źle skonstruowane, tymczasem tutaj mamy nieco inny, jednak na podobnym poziomie jakościowym przekaz muzyczny. Biorąc jako referencję mój system, który już sam w sobie jest skierowany w stronę ciepła, nie sposób nie zauważyć, że Moon jest jeszcze trochę gęstszy. Przesuwa masę dźwięku o oczko w dół, zwiększając tym sposobem, wirtualny byt artystów w naszym domu. Ma to swoje, dla większości słuchaczy pozytywne, konsekwencje, w postaci wysycenia żerujących na podobnych zabiegach instrumentów i wokalistyce. A już barokowe granie pełne jest takich przyrządów do umilania człowiekowi życia. Kto trochę interesował się twórczością tamtych czasów, wie jaka przepaść dzieli violę di gamba od współczesnej wiolonczeli. Rodowód podobny, ale paleta wydobywających się dźwięków z protoplasty zostawia nadmuchane skrzypce naszych czasów daleko w tyle. Patrząc na sposób prezentacji spektaklu muzycznego z punktu wiedzenia słuchacza stwierdzam, że podczas uczty narządów słuchu bez większych przeszkód oczami wyobraźni wykreujemy głęboką i szeroką udostępnioną muzykom scenę. Co prawda jest o pół kroczku do przodu w porównaniu do wzorca, jednak idealnie buduje gradację poszczególnych źródeł emisji wibrującego powietrza zwanego muzyką. Lekkie zbliżenie słuchacza do artysty zwiększa namacalność i dając większy wolumen dobiegających informacji, pozwala zapomnieć nam o Bożym świecie. Oczywiście znajdą się tacy, którzy stwierdzą zbyt dużą ingerencję w sygnał, ale mając choć trochę wyrozumiałości, nie wywołają o to trzeciej wojny światowej, tylko jeśli znaleźliby kilka innych pozytywnych aspektów, spróbowaliby połączyć elektronikę z Kanady z innymi kolumnami, co w gruncie rzeczy nie byłoby takie trudne. Niemniej jednak, ta z wolna snująca się muzyka, pozwalała chłonąć każdą zagraną frazę z przysługującym tej muzyce pietyzmem, a solowe popisy poszczególnych instrumentalistów były wisienką na torcie całego przedsięwzięcia. Dla mnie bomba.
Gdy już nasyciłem się tą dawką intymności z barwnymi rysami instrumentów dawnych, musiałem rzucić uchem, czy ta odrobina dociążenia dobiegających do mnie dźwięków, nie wpłynęła zbyt degradująco na najwyższy zakres częstotliwościowy, który jest jednak dla mnie bardzo ważnym elementem. Lubię gęste granie, ba nawet wolę lekko przesłodzone niż postać „szkieletora”, ale ani w jednym, ani w drugim wcieleniu nie zdzierżę zbytnich ograniczeń w rozdzielczości – proszę nie mylić z rozjaśnieniem. Ułomność tego kawałka widma akustycznego bardzo mocno determinuje postrzeganie reszty jego składowych, co często nieosłuchani audiofile uważają za zaletę, dorabiając ideologię w postaci większej przyjemności ze słuchania, a także pozwalając odtwarzać na swoim tak ograniczonym systemie wielu zmasakrowanych realizacyjnie srebrnych krążków. Ja dziękuję za takie kwiatki, choć nie przeczę, że na początku mej długiej przygody z audio miałem podobne usprawiedliwienie takiego faktu. Na szczęście obecny poziom wyedukowania w tej materii i dostępność przyzwoitych produktów pozwala mi na weryfikację tamtych mylnych tez. Oczywiście jak przystało na przywiązującego dużą wagę do realizacji słuchacza, w napędzie ponownie wylądował krążek ECM-u, ale z lekkim free jazzem. Panowie: Paul Motian, Bill Frisell i Joe Lovano w spotkaniu zatytułowanym „Time and Time Again” stworzyli kilkudziesięciominutową wzajemną konwersację, z wieloma popisami solowymi – cóż przecież to same tuzy muzyki jazzowej, gdzie najważniejszym aspektem podczas tego odtworzenia płyty były blachy perkusisty. Oczywiście saksofon bezpardonowo brylował swoim nasyceniem pośród gitary i perkusji, ale z dużą ulgą przyjąłem fakt tylko lekkiego majstrowania systemu podczas wybrzmiewania przeszkadzajek. Czuć było delikatne skrócenie ich słyszalności, ale w kontekście reszty pasma był to idealnie zrealizowany przez konstruktorów konsensus. Dla odzwierciedlenia symbolicznego muśnięcia owych talerzy, powiem, że to jest z mojej strony lekkie czepialstwo, które już po trzecim utworze ulatniało się niczym poranna mgła.
Po długiej serii przesłuchanych kompilacji do ostatniego testu na uwiarygodnienie Hi End-owego pozycjonowania zestawu przedwzmacniacza 740P i końcówki mocy 870A wziąłem niedawno opisywany przez nas krążek „Svantevit” z „folk metalem” grupy Percival Schuttenbach. To energetyczne łojenie uzupełnione ludowymi przyśpiewkami, pozwalało na weryfikację radzenia sobie Kanadyjczyków z często zmieniającym się tempem granych fraz. Szybkie przechodzenie z wokalizy damskiej do sekwencyjnie generowanych kilku-uderzeniowych akcentów stopy perkusisty, wespół z ostrymi riffami gitar, nawet przez moment nie zachwiały czytelności dobiegającej ściany decybeli. Oczywiście szanując swój biedny narząd słuchu – okres buntu mam już dawni za sobą, głośne próby ograniczane były do rozsądnych długości, ale na tyle reprezentatywnych, że śmiało mogę podpisać się obiema rękami pod wysnutymi wnioskami. Gdy recenzowałem tę płytę – nawet dość wnikliwie oceniłem niedwuznaczność jej drugiego tracka, wzbudzając tym zainteresowanie czytelników, nie sądziłem, że tak szybko do niej wrócę, ale wiecznie puszczany Depeche Mode, może znudzić się nawet tak zagorzałemu kiedyś fanowi jak ja. Dodatkowym aspektem był fakt używania instrumentów fizycznych przez rock-menów, a nie klawiszy syntezatorów. Niemniej jednak, praca zestawu Moon’a u podstaw osadzenia dźwięku, raczej pomogła w wypełnieniu tego wydawałby się ciężkiego przekazu, bez tendencji do uśredniania wsadu. W takim repertuarze to bardzo duża zaleta, a brak odczucia jakiejkolwiek zadyszki tylko podnosi ocenę końcową konstrukcji.
Te kilkanaście dni z kompletem wzmacniającym firmy Moon, było bardzo przyjemnie spędzonym czasem, który pozwolił, a nawet trochę zmusił do ponownego skierowania swych kroków w stronę półki z ciężkim graniem. Muszę przyznać, że już po pierwszych, kontrolnych taktach jakie wydał z siebie testowany set, czułem w kościach mój bardzo pozytywny odbiór tych konstrukcji. Ta odrobina masy jaką ma w genach, nie inwigilowała zbytnio wsadu muzycznego, a opisany sznyt raczej pomagał w jego chłonięciu, skutkując przesłuchaniem metalowej płyty od deski do deski, albo jeśli ktoś woli od pierwszego do ostatniego bitu. Docelowy klient? Praktycznie każdy, kto kocha barwę lub oscyluje na granicy neutralności ze wskazaniem na ciężar dźwięku. Wielbiciele żyletek w przestrzeni pomiędzy linią głośników, a słuchaczem, raczej się nie pożywią, ale rozsądni na pewno nie będą negować potencjału propozycji warszawskiego Audio Klan-u. Puentując to spotkanie jestem stanie postawić tezę, że trochę wody w Wiśle upłynie, zanim zawita do nas równie dobrze grający zestaw pre-power.
Jacek Pazio
System wykorzystywany w teście, to kompletny zestaw firmy Combak Corporation
Elektronika Reimyo:
– dzielony odtwarzacz Cd: CDT – 777 + DAP – 999 EX
– przedwzmacniacz lampowy: CAT – 777 MK II
– tranzystorowa końcówka mocy: KAP – 777
Kolumny: Bravo Consequence+
Kable zasilające: Harmonix X-DC 350M2R Improved Version
Kable głośnikowe: Harmonix HS 101-EXQ (sekcja średnio-wysokotonowa), Harmonix HS 101-SLC (sek
cja niskotonowa)
IC RCA: Harmonix HS 101-GP
IC cyfrowy: Harmonix HS 102
Stolik: Rogoz Audio
Akcesoria:
– antywibracyjne: stopy pod końcówkę mocy Harmonix TU 505EX, platforma antywibracyjna Acoustic Revive RST-38H
– zasilające: Harmonix AC Enacom Improved for 100-240V
– akustyczne: Harmonix Room Tuning Mini Disk RFA-80i
Tor analogowy:
– gramofon:
napęd: Dr. Feickert Analogue „Twin”
ramię: SME V
wkładka: Dynavector XX-2 MKII
– przedwzmacniacz gramofonowy RCM „THERIAA”
Dystrybucja: Audio Klan
Ceny:
EVO 740P – 37 999 PLN
EVO 870A – 83 999 PLN
Dane techniczne:
740P
Topologia: Dual-Mono / W pełni zbalansowana
Zasilanie: 2 x 10VA (audio); 1 x 10VA (układy sterujące)
Pojemność filtrująca: 44,000µF
Wejścia: 2 pary XLR; 3 pary RCA
Impedancja wejściowa: 22,000Ω
Czułość wejściowa: 200mV – 4.0V RMS
Wyjścia: 1 para XLR; 2 pary RCA (variable & fixed)
Impedancja wyjściowa: (RCA / XLR) 50Ω / 50Ω
Wzmocnieni: 9dB
Stosunek sygnał/szum (20Hz – 20kHz): 120dB
Maksymalne napięcie wyjściowe: 12 Volt (XLR); 6 Volt (RCA)
Pasmo przenoszenia: 5Hz – 100 kHz (+0 / -0.1dB)
Przesłuch @ 1kHz: -116dB
Zniekształcenia intermodulacyjne: niemierzalne
Zniekształcenia (THD)(20Hz – 20kHz): 0.001%
Trigger: 12 Volt – 3.5 mm jack mono (1000Ω/12mA)
Gniazda SimLink™: 1 wejście + 1 wyjście (1/8″ mini-jack)
Gnizado RS-232: 9-pin żeńskie
Gniazdo czujnika IR: 1/8″ mini-jack
Pilot: FRM-3 Aluminiowy
Wyswietlacz: 8 znakowy dot matrix LED
Pobór mocy w spoczynku: 20 W
Waga: 16 Kg
Wymiary (S x W x G): 47.6 x 10.4 x 42.7 cm
870A
Topologia: Dual-Mono / W pełni zbalansowana
Zasilanie: 2 x 1.3 kVA
Pojemność filtrująca: 240,000 µF
Klasa pracy: A/AB
Wejścia: 1 para XLR; 1 para RCA
Rodzaj stopnia wejściowego: J-FET
Impedancja wejściowa: 47.5KΩ
Czułość wejściowa: 1,400mV RMS
Rodzaj stopnia wyjściowego: 16 tranzystorów bipolarnych / kanał
Terminale głośnikowe: 2 pary WBT / kanał
Moc wyjściowa: 300 W/8Ω; 600 W/4Ω; 1200 W/2Ω
Moc wyjściowa – Mono (po zmostkowaniu): 1200 W
Pasmo przenoszenia: 10 Hz – 200 kHz (+0/-3dB)
Impedancja wyjściowa: < 0.01Ω
Współczynnik tłumienia (Damping Factor): > 800
Wzmocnienie: 31dB
Stosunek sygnał/szum: 106dB przy pełnej mocy
Maksymalne napięcie wyjściowe: 58 V
Szybkość narastania napięcia wyjściowego (Slew Rate): 42 V/µs
Maksymalny prąd (Peak): 72 A
Maksymalny prąd (Ciągły): 30 A
Przesłuch @ 1kHz: -105dB
Zniekształcenia intermodulacyjne: niemierzalne
Zniekształcenia (THD): 0.015 % (20 Hz – 20 kHz / 1 W); 0.04 % (20 Hz – 20 kHz / 300 W)
Gnizado RS-232: 9-pin żeńskie
Pobór mocy w spoczynku: 75 W
Waga: 44 kg
Wymiary (S x W x G): 47.6 x 19.1 x 44.5 cm
Kolejna, piąta już w tym roku, prezentacja z cyklu „Audiofil”, której jesteśmy współorganizatorem, zapowiada się szalenie atrakcyjnie. Odbędzie się ona w najbliższy weekend, w dniach 31 maja i 1 czerwca, w godzinach 12.00 – 20.00, w Sali Konferencyjnej „Akademia” w Radisson Blu Hotel – Wrocław ul. Purkyniego 10.
Tym razem za nagłośnienie odpowiadały będą urządzenia lampowe – przedwzmacniacz i końcówki mocy firmy Wall Audio Tube Technlogy z Freiburga. Właściciel firmy pan Andreas Wall, jest stałym bywalcom naszych cyklicznych spotkań osobą znaną. Nasza wspólna prezentacja w 2012 roku, jeszcze w Hotelu „Sofitel”, została bardzo ciepło przyjęta! Tym razem we Wrocławiu zaprezentowana będzie najnowsza wersja jego przedwzmacniacza lampowego Opus 88 oraz odbędzie się premiera monobloków Opus M50 Parallel Single Endet.
Wraz z elektroniką lampową przyjadą do naszego miasta zestawy głośnikowe niemieckiej firmy – Blumenhofer Acoustics, model Genuin FS 2, znany z pierwszej tegorocznej prezentacji gramofon firmy Dr. Feickert Analogue – model Blackbird z ramieniem Kuzmy – Stagi 313 i wkładką firmy van den Hul – MC One Special. Pozostałymi urządzeniami dostarczonymi przez nas będą: świetnie oceniany odtwarzacz CD/SACD – Aram CD37, drugi zestaw kolumn – rewelacyjne Triangle Signature Delta, kondycjoner sieciowy Enerr AC POINT ONE, stolik Rogoz Audio, niezbędne kable zasilające, interkonekty, przewody głośnikowe. Zaprezentujemy zarówno dźwięk z samego odtwarzacza, jak i jego solidny upgrade za pomocą przetwornika cyfrowo-analogowego Asus Essence 3. Tym razem poświęcimy temu urządzeniu sporo uwagi – wykorzystamy ASUS’a nie tylko jako DAC’a, ale również jako przedwzmacniacz. Zatem przed nami kolejna bardzo ciekawa prezentacja, z atrakcyjną muzyką odtwarzaną z trzech nośników: winylu, płyt CD i plików oraz nieocenioną konferansjerką wybitnego znawcy muzyki i naszego przyjaciela – Piotra Guzka.
Dodatkową atrakcją będzie możliwość zakupu płyt winylowych z naszej kolekcji – same używane rarytasy, świetne tłoczenia, różnorodne gatunki muzyczne.
Poniżej wykaz prezentowanych urządzeń:
– odtwarzacz CD – Aram CD37/ACD,
– DAC, przedwzmacniacz, wzmacniacz słuchawkowy – Asus Essence 3 Hi Fi USB DAC,
– gramofon Dr. Feickert, model Blacbird, z ramieniem Kuzma Stagi 313, z wkładką van den Hul – MC One Special,
– przedwzmacniacz lampowy Wall Audio Tube Technology – Opus 88,
– monobloki Wall Audio Techonolgy – Opus M 50 Parallel Single Endet,
– zestawy głośnikowe: Blumenhofer Acoustics – model Genuin FS 2, Triangle Signature Delta,
– kondycjoner sieciowy – Enerr ACPOINT ONE,
– stolik – Rogoz Audio,
– kable zasilające, interkonekty, kable głośnikowe – ich dobór zostanie ustalony podczas strojenia całego systemu.
Wstęp wolny, serdecznie zapraszamy!
FUSIC, Wrocław, ul. Bolesławiecka 1.