Monthly Archives: wrzesień 2013

Astell&Kern AKR01 to słuchawki dla prawdziwych melomanów. Projekt japońskiego hi-endowego producenta Final Audio jest nie do przecenienia. Zastosowany zbalansowany przetwornik armaturowy to w przeciwieństwie do konkurencji autorska technologia Final Audio, zapewnia on bogate brzmienie, bez braków w paśmie co jest zjawiskiem wyjątkowym wśród jedno-przetwornikowych konstrukcji.

Słuchawki AKR01 wykorzystują technologię BAM – Balanced Air Movement, to kolejne nietypowe rozwiązanie które ma za zadanie optymalizować ruchy powietrza wewnątrz obudowy

Astell Kern AKR01 to nie tylko zaawansowana technologia dźwięku, to również perfekcja wykonania i niepowtarzalny design. Polerowane, metalowe obudowy idealnie komponują się z odtwarzaczami Astell&Kern AK100 i AK120, sprawiają że słuchawki można traktować nie tylko jako sprzęt użytkowy ale również element biżuterii. AKR01 idealnie zgrywają się muzycznie ze wspomnianymi urządzeniami.

AKR01 to bardzo przemyślane słuchawki, o czym świadczy zastosowanie płaskiego kabla którego konstrukcja minimalizuje tzw. efekt mikrofonowy czyli dźwięk słyszany przy pocieraniu kabla o ubranie, który bywa uciążliwy w dokanałowych słuchawkach. Całości dopełnia skórzany pokrowiec z czerwonymi akcentami oraz zestaw wysokiej jakości tipsów zapewniających doskonałe dopasowanie do ucha i świetną izolację pozwalającą cieszyć się muzyką w doskonałej jakości.

AKR01 charakteryzują się łagodnym, ciepłym i bardzo przestrzennym brzmieniem. Wykorzystanie technologii BAM sprawia że pomimo iż słuchawki mają pojedynczy przetwornik, to generują niesamowity wręcz bas. Pojawia się bardzo szybko i zostaje z nami chwilę dłużej niż w typowych armaturowych słuchawkach, dzięki temu brzmienie jest pełniejsze. Słuchawki zachowują przy tym doskonałą kontrolę niskich pasm. Średnica ocieplona i nasycona barwą pozwala rozkoszować się aksamitnymi wokalami i wiernymi dźwiękami instrumentów. Całość uzupełniają nieco złagodzone ale doskonale odseparowane i pięknie błyszczące wysokie tony.

AKR01 to bardzo uniwersalne słuchawki które sprawdzą się w każdym gatunku muzycznym, czy to w klasyce czy w ciężkich basowych brzmieniach. Cena zestawu to 799zl z VAT.

Dane Techniczne:

Model AKR01
Obudowa – polerowana stal
Przetwornik – zbalansowany, customowy przetwornik Final Audio
Skuteczność – 112dB
Oporność – 16 Ohm
Długość przewodu – 1,2m
Waga – 12g

Dystrybutor: MIP
ul. Siedmiogrodzka 11
01-232 Warszawa
tel. (022) 424-82-54
fax. (022) 885 93 80
biuro@mip.bz

Opinion 1

I will not hide, that I met Hegel products long before the brand gained a distributor in Poland. Furthermore I was lucky enough to personally meet the owner of the company – Mr. Bent Holter and Mr. Anders Ertzaid, the company marketing director. I start my text with this disclaimer not to prone with anything, but to signal you, that I know not only the products, but also the people behind them, with their vision, they are trying to put into reality. In my opinion this is very important, as more and more, the people who created famous brands are no longer involved in their companies, replaced by legions of …accountants. I probably do not have to tell anybody, how such things end, you just need to think about … – here any audiophile can quote “fallen” legend names, which is now only a shadow of its former self. Fortunately it Hegel is reigned from the beginning by Bent and there are no signs, that this could change anytime soon.

Regarding the subjects of this test, here at SoundRebels we decided to see, how the Norwegian manufacturer, very strong in Hi-Fi, will fare in High-End, so we took the preamplifier P30 and power amplifier H30 combo for testing. I did not write “stereo power amplifier” on purpose, as the H30 was initially designed as a mono device, but for economic reasons and on demand of clients, it was prepared to work as a stereo amp. So you can take one unit first, and later, if it will be to your liking, buy another H30, reconnect them, bridge them and be happy with 1.1 kW at 8Ω per channel. A nice perspective, don’t you think?

Now I already started talking about the H30, so I will continue and write a few words about its outside and inside. First of all you need to take into account, that the Norwegian poweramp is very big, maybe not as deep as the Tenor 175s, or as heavy as the Vitus SS-101, but still, there is a lot to take care of – almost 60kg and a size of a small refrigerator. If you are planning to take it to the third floor, you should better think of some helping hands. The main causes of the weight are easy to find after unscrewing the top cover – two 1kW toroidal transformers powering a battery of 32 capacitors with a total capacitance of 32 000µF. Of course, the unit is balanced.

On the thick, slightly convex fascia, besides the etched logo and centrally mounted power switch (no standby to be found on the unit) there is only a blue LED indicating the units power-on state. Classical Scandinavian minimalism and bare functionality, only the basics, without unnecessary ornaments. The back panel, due to the fact, that the H30 unit is able to work in mono and stereo modes, features three XLR/RCA inputs with dedicated switches, while the mono input has a mode selector. Very sturdy loudspeaker terminals, with wing nuts, are in traditional stereo setup, while in mono mode, the right “+” works as “-“. The IEC power socket is located in the middle of the plate, near the bottom. Taking into account the size of the feet supporting the amplifier, as well as the distance to the loudspeaker terminals, any kind of power cable, even having oversized plugs, can be used.

In the P30 the constructors decided to use the simplest balanced setup with oversized power supply, extended logic and ultra-short signal paths. The volume control is done using transistors, and the Alps potentiometer linked to the volume knob, is outside the sound path. According to the information on the company page “the signal travels through 2 transistors and one to three resistors.” Due to the fact, that the preamplifier consumes less power than the power amplifier, it does not need such a big enclosure, so while being as wide as the bigger brother, the unit is half as deep as the H30.

The front panel has exactly the same convex shape as the poweramp, and its design is similarly simple. The left knob, surrounded by a half-moon of LEDs, is the input selector, while the right one is responsible for volume control. The center of the fascia is taken by a small logo, LED power indicator and a power button of significant size. The back panel is covered by three outputs (1 x XLR, 2 x RCA) and 5 line inputs (2 x XLR, 3 x RCA) and a home cinema input.

After we, together with Jacek, brought the combo inside, unpacked it and connected it, despite the fact, that we were grasping for air, we just stood breathless for a moment. Freedom combined with absolute hegemony over the loudspeakers resulted in a big, energetic and most importantly, very natural and musical sound. You could feel confidence, intrinsic calmness based on the knowledge of possessed power and lack of need of proving anything to anybody. And this all with an almost absolutely cold system! (Jacek plugged it out about 2 hours earlier). Not wanting to get too much excited I turned on the Olive and tuned to one of my favorite Scandinavian rock radios while turning to other activities. Fortunately I did not had to wait too long before being able to sit down in my favorite armchair and start listening.

The calmness I noticed at the beginning was still present, but almost “tubey” smoothness and timbre were added to it. Voices of vocalists (Eric Burdon “’Til Your River Runs Dry”, Tom Waits “Bad As Me”) were presented closer to the listener, sounded fuller, with bigger charisma and well defined tissue filling their contours. Well, contours. Although the precision of localization of the musicians on the stage was good, the lines used to delimit their contours were a few pixels thicker than for example the TAD, which we tested lately. This is not about any thickening, or sketchiness of the presentation, but about the fact, that the edges were not as sharp as with many times more expensive competition. On the other hand the coarseness of both mentioned vocalists was shown with very satisfying fidelity, which was not impaired by the slight warming of the sound. Ladies voices (Queen Latifah “The Dana Owens Album”, Chie Ayado “To you”) also profited from the Norwegian diet. Especially with the more moody pieces like “With a Little Help From My Friends” or “Without You” (Chie Ayado) the magic, expected so late in the night (it was already far over midnight), appeared with ease. All the little audiophile relishes were clearly visible, having the listener engulfed in the spectacle presented to him.

During the listening sessions conducted at more civilized times I could not omit a more worked out repertoire, both dynamic and instrumental wise, like “7^th Symphony” Apocalyptica, where the viola trio is supported by heavy metal guests and session musicians and recorded really cacophonic-progressive sounds, among which “Not Strong Enough” seems like a romantic ballade in a senior’s home and “2010” with Dave Lombardo banging on drums seems to be a perfect rhythm training for preschool children. At least this is how the Hegel duo approached it. Nothing, absolutely nothing could throw it off balance or provoke to make even the smallest error. Every, even absolutely clipped, rough and painful for our senses, nuance had its perfectly timed place. That, what seemed to be a monolithic wall of sound gained various timbres, colors and sustain with details unnoticed before, all thanks to the resolution of the P30 and power of the H30. It was like combining the power of the monstrous truck MACK MP10 685 with the handling of the Suzuki Hayabusa.

Going a step further, not only in terms of complexity of repertoire, but most of all in the aspect of nicety and artistry, I decided, that this power plant should meet with true symphonic music. Introduction was the lyrical “Pelleas and Melisande” Jean Sibelius performed by Scottish Chamber Orchestra. This seemingly very calm, light and unobtrusive recording has, at least for me, one very significant characteristic. If the system has anything not as it should have been, already with “Melisande” and later with “At the Seashore” things become dull, and I fall asleep. Fortunately I did not observe anything similar with the tested set and I followed the spectacle presented in front of me, on a very deep stage, with attention. This almost “ECM type sound” with a lot of silence had some kind of subliminal magnetism, which attracted the listener and at the same time relaxed and soothed him. It is possible, that it was just a Scandinavian synergy, between the Norway electronics, Danish cabling and Finnish composer, but I must say, that it sounded splendidly.

Being a little bit overfed with “The Planets” Holst, which I used a bit too much lately, and searching for something suitable to test dynamic capabilities of the Hegel amplifier set I reached for “Wind Concertos” Weber, where on “Bassoon Concerto in F major Op. 75, J. 127” you can hear a beautiful, deep timbre of the clarinet, recorded up close, where the action of its keys were perfectly audible and the big drum provided a massage of the intestines. Gradation of the planes, placing of the soloist versus the orchestra were presented naturally, in a very nicely readable way, and the selectiveness was not impaired, even by a tad, at the most spectacular orchestral tutti. There was also no nervosity, sometimes found in over-energetic amplifications, which are trying to show the world their muscles and performance. Here was no trace of strange positions like on a body building show, or engine roar of a muscle car waiting for the lights turn green. Just when there was to be a tutti, it was there, it just attacked, without any precognition.

Listening to the Hegel P30 + H30 was truly a pleasure. For a reasonable price (in High End!) the set offered incredible drive combine with a tube’esque timbre, while having enough braw and current that only a marble tombstone could put it in embarrassment. Inside the simple and modest enclosures of the Hegel true audiophile gems reside, which will shine fully when paired with the rest of the system at least equally good, and when good XLR cables are used to connect them. It will not be bad using RCA, but who would want to use only half of such a system? And this is only the first step to happiness according to Bent Holter, because only using two H30 in mono mode we can feel like the Odin during a feast in the mythical Valhalla.

Text and photographs: Marcin Olszewski

Distributor in Poland: Hegel Polska

Price:P30 – 24 500 PLN; H30 – 48 900 PLN

Technical Details:
P30
Volume, source and mute controlled by Hegel RC2 remote
2*XLR balanced, 3*RCA unbalanced and Home Theatre inputs
Selector for 6 input sources
1*XLR balanced and 2*RCA unbalanced outputs
3,5mm IR-direct jack, 3,5 mm jack 12V trigger output
Signal to noise ratio: More than 130 dB balanced mode
Crosstalk: Less than -100 dB
Distortion: Less than 0.005 %
Intermodulation: Less than 0.01% (19kHz+20kHz)
Dimensions/weight: 8cm x 43cm x 30cm (HxWxD), weight 10kg
Dimensions/weight US: 3,2″ x 17″ x 12″ (HxBxD), weight 22 lbs

H30
Output power: More than 1*1100 in 8 Ω
Miniumum load impedance: 1 ohm load
Inputs: RCA unbalanced and XLR balanced
Speaker outputs: Two pairs of heavy duty gold plated terminals
Input impedance: Balanced 20kΩ, unbalanced 10kΩ
Signal to noise ratio: More than 100dB
Crosstalk: Less than -100dB
Distortion: Less than 0.003 % at 100W i 8 Ω
Intermodulation: Less than 0.01 % (19kHz + 20kHz)
Damping factor: More than 500
Power Supply: 2000VA dual mono, 270 000μF capacitors
Output stage: 56 pcs 15A 200W high speed, Ultra low distortion bipolar transistors
Power consumption: 120W in idle mode, 30 watt in ECO mode
Size: 21cm x 43cm x 55cm (HxWxD), weight 45kg
Dimensions/weight US: 8.3″ x 17″ x 21.6″ (HxWxD), weight 99 lbs

System used in this test:

– CD / DAC Ayon 1SC
– Digital source selector: Audio Authority 1177
– Stream player: Olive O2M; laptop Dell Inspiron 1764 + JRiver Media Center;
– Integrated Amplifiers: Electrocompaniet ECI 5
– Speakers: Gauder Akustik Arcona 80 + spike extenders
– IC RCA: Antipodes Audio Katipo; Harmonix CI-230 Mark-II; Harmonix HS101-Improved; Neyton Neurnberg NF
– IC XLR LessLoss Anchorwave; Organic Audio
– Digital IC: Fadel Art DigiLitz, Harmonic Technology Cyberlink Copper; Apogee Wyde Eye, Monster Cable Interlink LightSpeed ​​200
– USB Cables Wireworld Starlight; Goldenote Firenze Silver
– Speaker Cables: Organic Audio; Neyton Hamburg LS; Signal Projects Hydra
– Power Cables: Furutech FP-3TS762 / FI-28R / FI-E38R; Organic Audio Power; GigaWatt LC-1mk2
– Power distribution board: GigaWatt PF-2 + cable LC-2mk2; Amare Musica Silver Passive Power Station
– Table: Rogoz Audio 4SM3
– Ethernet cables: Neyton CAT7 +
– Accessories: Sevenrods Dust-caps; Furutech CF-080 Damping Ring; HighEndNovum PMR Premium; Albat Revolution Loudspeaker Chips

Opinion 2

The company Hegel entered the Polish audio market strongly. Already first available products (digital to analog converters) showed the potential the company has, but following the needs and wishes of consumers new products were introduced. In the meantime the Norwegians cause enthusiasm among the people not only with the capabilities of their products, but most of all with the sound quality, which is the main priority of their company. Unfortunately to date I had no opportunity to get personally acquainted with their products in my system, but this is going to change now…

After some talks with the distributor I received the reference set for testing: the preamplifier P30 and power amplifier H30. Looking at other products from the company, the power amplifier is a real monster – big and over 50kg heavy cuboid, which fortunately does not overwhelm us due to the toned down design, unlike some of its competitors do. The preamplifier looks small in comparison, which in fact is comparable to other Hegel products. Both devices have unified cabinets, only sizes differ, without designers running wild, only a calm design line enclosing good electronics. In times, when everybody wants to stand out with extravagant looks, this set is nice to look at and calming. You may like it or not, but for me, this calmness allowed to forget about the sheer size of the products.

From experience I know, that devices having very worked out power supplies need a few hours before they can sing. So I unpacked, not without problems, the duo and plugged them into my system. And I put on some background music. Sometimes this goes unnoticed, but not this time. Already the first notes played to verify if all the connections were done correctly drew my attention with a very interesting timbre. So the system scored already a point. But I did not allow it to gain the upper hand and let it play a few kilowatt-hours in the background. Taking into account its position in the catalog of the manufacturer I wanted to hear, what this set can offer, when it can fully show its potential, and not watch the warm-in. Landing in my home, the Norwegians had a tough competition, they had to tackle against the Japanese contestant. Fortunately the test showed, that “cold” can only be an adjective used to describe the location of the country of origin of the tested units, and for sure not the way they sound.

Now because the tested Hegel H30 and P30 are the top of the line for the company, I will compare them against my reference gear. Despite the price difference (three time cheaper than my system) the tested units are worth this comparison. In absolute terms the Nordic duo means very refined sound. Most of the aspects are top notch. I did not expect that they will fare that well compared against the legend from Japan. There are a few differences, which I will try to show in my text, but for somebody entering this price level, it may mean the end of the journey for at least a few years. Lots of power, and ease with which it is released, allow for free choice of loudspeakers. Of course, you can always find a product, that will not work well, just for the sake of it, but using common sense you can choose from a vast amount of loudspeakers.

The beginning of each test is for me a standard set of music. Jazz performed by Bobo Stenson with friends, Monteverdi in various versions (using HIP instruments, or in modern jazz-like performances), a little bit of piano music by our Polish specialist of modifying the instrument (Leszek Możdżer) through contemporary rock – Coldplay (I heard, that this should not be called rock…) ending with free jazz. This musical set showed the sound signature of the Norwegian dragon. Compared to my reference, the whole musical event is placed lower. Not by slowing things down, but by darker timbre. This brings some consequences to listening, for many people it could be like a balm, when their systems are too detailed and soul-less. I tried myself to exploit this asset trying to catch the amp on doing something wrong (about that later). The whole sound is heavier, increasing the palpability of the sound sources and adding color to music. Everything is drawn with a thicker line, what makes lesser recordings become more digestible, allowing us to enjoy recordings from the time we were younger. And at the same time this is not overwhelming, so it does not become annoying. Please remember, that the contender the Hegel was put up against, is a very strong one. Reimyo is so resolving, that it will sound good even in very small rooms (please think about standard living conditions in Japan) and with low volume levels. I think, that when placed in a room of 30-50m2 the tested devices would not even show that what I am talking about, especially because they sound more ethereal when the volume goes up. Is this because the Norwegians tried to make things more pleasing by warming the music a bit, as a reaction to the sterile houses they have? I do not know that, but I do know one thing – the H30 and the P30 sound with a beautiful timbre, creating a spectacle, that ties the listener to the chair for long hours of listening. An example for this may be the mentioned Michel Godard disc “Monteverdi”, which passes a few typical jazz pieces under this title. The recording was made in a monastery, where the echo plays a very important role, and the final mastering is an audiophile masterpiece. Strong vocals combined with clear and phenomenally recorded instruments – the hero is a gigantic tube with the name “Serpent” – together with the tested amplifier this music created a memorable, interactive and “hot” spectacle. I would like to have more recordings of that kind, but life is absolutely brutal and there are not many to be found. Having said that, most of the discs I played were reproduced as enchanting stories putting a smile on my face.

I would not be fair to end the review here. This because I used RCA interconnects for testing, and people say, that Hegel shines best, when XLR cabling is used. So I organized a few high quality balanced cables and after plugging them in, it turned out, that this ‘shift’ towards the warm end of the spectrum became only a hunch, a very light touch, and this can only be seen as an asset of the tested duo. I listened to a dozen of CDs in this new configuration. This only confirmed, that the change of cabling was to the best; the sound got more ethereal while still being very enjoyable. The saxophone, contrabass and base drum were still dense, but quicker, allowing to follow the performers on stage, giving them more breathing space while the vocal still attracted with smoothness, timbre and palpability. To shake this picture a bit, you have to use a disc with too much bass on it. Frankly speaking having such discs is unavoidable, as every sound engineer has his own view on how such a disc should sound, unless you stick with only one record company, like ECM, which is a one man show – Manfred Eicher is the boss there, and he knows what counts beside the music. I am a fan of that label for years and I always check what novelties they have in their catalog, when I am out buying new stuff for my collection. ECM proposes lately some projects going beyond jazz, some “classic like” stuff, not being classical music, but using the classical instruments. Anyway for testing I used the Bobo Stenson disc I mentioned earlier, which allowed the Norwegian duo to show what they really can do, creating a credible gradation of the sound planes, placing the musicians on a brilliantly reproduced three-dimensional stage. His solos, interweaved with sparkling percussion talking to the contrabass, are the essence of the ‘feeling’ the trio has. Sometimes I allow myself to listen to free jazz at higher volume levels – yes, even jazz needs some extra boost – and the higher the volume got, the more aerial the sound got, and the shift towards lower octaves disappeared. I have the idea, that the Hegel was designed to fill larger rooms with sound, having to use more of its muscle, what can be really a good thing if you have such a room. Fortunately upping the volume – even to concert hall levels – did not introduce any kind of distortion. And even at the highest level of decibels we can tolerate, the H30 and P30 still are on the warmer end of playing, what allows us to use also the dry recorded discs for such experiments. Now the time spent with the silver discs spinning in the player was very pleasant, so I decided to change for the bigger and blacker kind of disc for the rest of the test.

I listened to a dozen of vinyl discs using XLR cabling, and had lots of fun doing that. With beautifully saturated midrange and colorful bass every record from my collection sounded great. Old pressings from good labels showed their superiority over digital sources in reproducing the palette of timbres. But this was only true for really good recordings. Having on my shelves lots of main stream recordings, done without special attention to the quality drove me to experiment a bit with cabling and phonostages.

So I connected the initial set of RCA cables and used a new phonostage I tested at the same time, the RCM Theriaa. The latter has really shattered my wellbeing regarding vinyl reproduction, it is so good! This allowed me to reach to the dusty corner of my shelf, where I keep discs, that contained music with emotions, but the way they are recorded does not allow to profit from that. I am quite picky regarding this, what does not mean, that I listen only when the recording is top notch, but I really like it when the musical contents and the realization of the disc match. This change allowed the vinyl to get on par with the CD player, which is really good in my system, and that with ease, what got me really happy. Everybody having an analog system, and buying old discs, knows that such discs are often ‘dry’. They seem OK, people recorded like that those days, but why not help them to make us happy, if we have the tools to do so. I know people, who adjust VTA for each played disc, so such a modification could be welcomed by them. It could also be, that something that I call “making me happy” with the sound, could still be ‘dry’ for some listeners, or too ‘bassy’ for others. Everything depends on personal preference, the rest of the stereo system and the listening room. In my case the slight lowering of the tonal balance allowed to use those less well recorded disc for normal listening. This drawing with a darker tone is a real asset of the Hegel P30 + H30. The set connected with XLRs will give the CDs the desired freedom and saturated, ethereal sound. But when connected with RCAs and combined with a turntable it will allow us to return forgotten discs to our playlist. You just need to listen for yourself to be convinced.

The Nordic set contradicts its origin. It turns out, that it can sound with an enchanting, involving and saturated sound, yet without any kind of silting. Using the XLR connections the amp gets more neutral, giving you all reasons to build your system around it. And when using a turntable and RCA cabling, we get a bonus in the form of slight lowering of the tonal balance, which saves older recordings from dying of alienation on our shelves. So we get two different characters in one. We should also not underestimate the freedom of playing at high and very high volume levels, as there are absolutely no distortions introduced into the signal – I even had the idea, that the Norwegian amplifier likes to play loud. But this is something everybody needs to evaluate individually, because everybody has its own description of what is loud and what is quiet. If I would be searching for an amplifier myself, I would give the Hegel a try for sure. In this comparison it stood its ground, although theoretically it lost before even entering the game. This is a really strong and universal pre + power combo.

Jacek Pazio

The system used in the test, a complete set of Combak Corporation.

Electronics Reimyo:
– Separate DAC + CD player: CDT – 777 + DAP – 999 EX
– Tube preamp: CAT – 777 MK II
– Solid state power amp: KAP – 777
Speakers: Bravo Consequence +
Power cables: Harmonix X-DC-350M2R Improved Version
Speaker Cables: Harmonix HS 101-EXQ (mid-high section); Harmonix HS-101 SLC (Section woofer)
IC RCA Harmonix HS 101-GP
Digital IC: Harmonix HS 102
Table: Rogoz Audio
Accessories: Antivibration stand for the power amp by Harmonix TU-505EX MK2, Harmonix Enacom improved for AC 100-240V; Harmonix Tuning Room Mini Disk RFA-80i

Analog stage:
– Turntable:
drive: Dr. Feickert Analogue „Twin”
arm: SME V
cartridge: Dynavector XX-2 MK II
– Phonostage: RCM „THERIAA”

Okres wakacyjny obfitował w sprawiające mi niekłamaną przyjemność odsłuchy przedwzmacniaczy gramofonowych. Może lista nie jest zbyt długa, ale trzeci w ciągu dwóch miesięcy, w nadal dość niszowym, choć zauważalnie reaktywującym się segmencie rynku (patrząc na całość sprzedaży urządzeń audio) test, po prostu cieszy. Oprócz opublikowanych na łamach naszego portalu, w międzyczasie słuchałem jeszcze kilku innych, jednak były to niezobowiązujące „rzuty uchem”, które zawsze dają jakiś punkt odniesienia do przyszłych porównań. Dwa oficjalnie opisane: Theriaa RCM i LAR LPS-1, choć dedykowane różnej klienteli, pokazały klasę w swoich kategoriach. Bohater niniejszej recenzji idealnie wpisuje się w obszar zainteresowań naszego portalu, a będąc bezpośrednią kontrpropozycją do mocno podnoszącej poprzeczkę Therii, dodatkowo podgrzewa atmosferę.

Podczas wstępnych rozmów, jakie prowadzimy z dystrybutorami przewija się z reguły kilka propozycji z działu analogowego: od pojedynczych urządzeń, jak phonostage, po kompletnie zestawione sety gramofonowe – napęd, ramię, wkładka. Świat „drapaków” jest bardzo wrażliwym tematem dla handlowców, a nie mając pewności kompetencji recenzenta, okopują się w swoich rozterkach i odrzucają e-maile stosownym dystyngowanym milczeniem (czytaj- spuszczają na drzewo), czego sam doświadczyłem. W tym przypadku było łatwiej z uwagi na wcześniejsze kontakty i gdy poprosiłem o jakieś zacne phono, krakowski Nautilus znając potencjał referencyjnego systemu Soundrebels, dostarczył wyglądającego jak milion dolarów przedstawiciela japońskiej marki Phasemation model EA-1 II.

Rozmowy rozmowami, jednak niepewność dostawcy o osłuchanie połączone z możliwościami sprzętu osoby testującej jest zawsze, dlatego powitawszy w moich skromnych progach gościa z Krakowa, z miejsca w ramach dawki „relanium” wpiąłem przywiezione „cudo” w swój tor. Wiedziałem, że nie mam się czego wstydzić, ale podobną reakcję osłuchanego audiofila na dźwięki wydobywające się z systemu, którego skompletowanie zajęło kilka lat, widziałem już drugi raz. Zawsze sporo gadam odciągając słuchacza od clou spotkania, jednak tym razem mój słowotok był całkowicie ignorowany a Grzegorz z kamienną miną wsłuchiwał się w efekt mariażu dwóch japońskich marek karmionych sygnałem z germańsko-brytyjsko-samurajskiego źródła. To wystarczyło obu stronom do nawiązania nici porozumienia w tym dotąd nieeksplorowanym wspólnie polu, a jako dowód zaufania dostałem propozycję posłuchania topowego osiągnięcia Phasemation, sięgającego stratosfery cenowej i prawie szczytowego modelu dającego się w miarę bezpiecznie przetransportować – gramofonu TransrotorTurbillon FMD. Życie jest piękne, jednak to pieśń przyszłości, na którą już teraz serdecznie zapraszam. Pozostawmy na razie marzenia i wróćmy na ziemię. Próba zaczerpnięcia informacji o tytułowej marce, przyniosła wiązkę niecenzuralnych zwrotów, której adresatem była wszechwiedząca Unia Europejska. „Organizacja” ta poniósłszy porażkę w prostowaniu bananów, wprowadziła, tym razem z sukcesem, embargo na produkty lutowane cyną z dodatkiem ołowiu, co w konsekwencji uziemiło większość Japońskiej oferty. Chcieliśmy to mamy. Niemniej wszystkie urządzenia mogące przekroczyć granice UE są dostępne w  krakowskim Nautilusie.

Japoński phono amplifier Phasemation EA-1 II, to urządzenie przypominające wielkością i ciężarem większość popularnych wzmacniaczy zintegrowanych, co jak na „dodatek” mogący zmieścić się na małej płytce drukowanej, na starcie pokazuje nietuzinkowe podejście do tematu. Jeden rzut oka wystarczy do zakochania się w tej bogato, ale ze smakiem wyglądającej konstrukcji. Każdy detal pokazuje poważne podejście konstruktorów do najdrobniejszych szczegółów wizualnych, które miałem nadzieję nie przysłonią proponowanego pomysłu na dźwięk. Obudowa wykonana z grubych szczotkowanych blach aluminiowych (front, góra, tył), w celu podniesienia wizualnego majstersztyku, dostała oldschoolowo wyglądające drewniane boczki w kolorze cherry. Szampańska płyta czołowa w swojej centralnej części otrzymała podświetlany złoty włącznik i niebieską (matko jedyna) diodę, nad którymi zamocowano wygrawerowaną na złotej tabliczce nazwę firmy, a nad nią nadrukowano stosowny napis modelu urządzenia. Satynowo – złota pokrywa górna to jednolity płat (mimo lamp w konstrukcji wewnętrznej) z widocznymi ale dyskretnymi łbami śrub montażowych. Tylna ścianka jawi się jako preludium czekających nabywcę audiofilskich doznań, gdyż podzielona została na trzy części, gdzie zewnętrzne są sztywno skręcone z resztą obudowy, a środkowa jest „pływająca” i odseparowana od reszty. Ów ruchomy segment jest na tyle ważnym elementem konstrukcji, że dostał swoją dodatkową, piątą stopę, całkowicie odsprzęgającą go od reszty urządzenia. Na tym dopieszczonym antywibracyjnie panelu, w górnej części usytuowano wejściowe, a dolnej wyjściowe terminale RCA z centralnie usytuowaną pomiędzy nimi śrubą uziemienia. Na zewnętrznych płatach tylnej ścianki po prawej i lewej stronie również znajdują się gniazda RCA, ale w odwrotnej konfiguracji – wejście na dole, a wyjście na górze. Inżynierowie priorytetowo potraktowali małe sygnały z wkładki, ekranując je miękkim zawieszeniem od chassis i chcąc wpiąć ten model Phasemation w tor, musimy zgodnie z instrukcją zewrzeć terminale płytki wewnętrznej z terminalami płytek zewnętrznych. Trochę to skomplikowane, ale sądzę, że stoi za tym przemyślany patent eliminujący szkodliwe dla takich delikatnych impulsów wibracje. Stosowne łączówki dostajemy w komplecie. Ciekawostką tej nietuzinkowej konstrukcji jest również fakt braku jakichkolwiek manipulatorów: wzmocnienia i obciążenia, dostosowujących urządzenie do parametrów zawieszonej w gramofonie wkładki. Wszystko odbywa się automatycznie, włączasz w tor i puszczasz muzykę – rasowe plug & play.  Mimo wszystko z lekkimi obawami dotyczącymi nieprawidłowej konfiguracji, wpiąłem EA-1 pomiędzy Feickerta i Reimyo i … ku miłemu zaskoczeniu zagrał bajecznie od pierwszej płyty. Nie wiem jak to jest rozwiązane, gdyż nawet w sieci ciężko znaleźć jakiekolwiek informacje, ale specjalnie mnie to nie interesuje. Ważne, że bez mojej ingerencji idealnie trafił punkt oczekiwań, zarówno jeśli chodzi o jakość, jak i poziom sygnału wyjściowego, czyli głośność grania. Bardzo często, zbyt wiele opcji i regulatorów potrafi wprawić w lekką konsternację potencjalnego klienta, a tutaj. podobnie jak w prostych preampach do wkładek MM jesteśmy zwolnieni z doboru parametrów. To ubezwłasnowolnienie jak się okazuje, pozwala urządzeniu na zestrojenie wszystkich parametrów w najlepszej dla siebie konfiguracji. Podczas rozmowy z panem Grześkiem z krakowskiego Nautilusa dowiedziałem się, że jest to hybryda tranzystorowo lampowa, co dodatkowo podniosło rangę testu na tle czysto „tranowego” dziecka RCM-u. Nie drążyłem dalej tematu budowy, ponieważ jestem bardziej zainteresowany jak gra i po kilkuminutowej rozgrzewce przeszedłem do meritum spotkania.

Początkowa seria płyt była swego rodzaju poglądową prezentacją mariażu phono Phasemation z moim systemem, przygotowaną dla p. Grześka. Już pierwsze dźwięki usłyszane z boku – sweet spot zajmował gość, przywoływały wytrzeszcz oczu na moim obliczu i nie chcąc za bardzo „słodzić” bez wnikliwego odsłuchu, rzucałem niezobowiązujące spostrzeżenia. A, że to był mój (pewnie nie tylko) ulubiony dzień w tygodniu – piątek, pozostawiłem całość pod prądem do powrotu z cotygodniowego spotkania w warszawskim klubie KAIM. Wróciwszy dość późno – ok.23-ej, zastałem resztę domowników w sypialniach, co prawie wyeliminowało szum tła, pozwalając wychwycić najdrobniejsze niuanse w grze japońskiego reprezentanta. Tak szczerze, to żeby przekonać się o jego możliwościach, wystarczy trochę skupienia na dwóch, trzech „plackach”, a reszta spędzonego na słuchaniu czasu, to czysta przyjemność potwierdzająca pierwsze wnioski. Próba oceny urządzeń na takim pułapie cennika, jest dość ciężkim orzechem do zgryzienia, szczególnie gdy coś potocznie mówiąc „nie zagra”. Teoretycznie w wartościach bezwzględnych powinno brzmieć znakomicie, jednak jeśli efekt nie będzie satysfakcjonujący zaczynają się schody, gdyż trzeba szukać konfiguracji, w której pokaże się w pełnej okazałości. I to właśnie może „położyć” cały test, gdyż ciężko jest znaleźć tak od ręki odpowiedni system analogowy, pozwalający spełnić warunki stawiane przez phonostage’a za 40k PLN. Na szczęście Japończyk mimo braku regulacji zewnętrznych, swobodnie brylował w zastanych warunkach, a co więcej był godnym przeciwnikiem dla zbierającego wiele pozytywnych opinii w Europie katowickiego dzieła. Od razu zaznaczę, że te kilka zdań, nie będzie próbą wartościowania lepsze-gorsze, bo co system to inne warunki, a preferencje odbiorcy i tak są najważniejszym kryterium decyzyjnym.

Jak wspomniałem wcześniej, już pierwsze płyty słuchane mimo chodem, dawały przedsmak tego, co potrafi Phasemation EA-1 II. Każda następna była potwierdzeniem, że piękno projektu plastycznego nie pochłonęło większości środków przeznaczonych na całość przedsięwzięcia, czego się trochę obawiałem. Włączenie go w posiadany tor, zaowocowało pojawieniem się bezkresnej głębi sceny. Nie żeby pojawiła się druga linia grającej formacji, ale trzecia i jeśli występowała to i czwarta. Oklaski z widowni, materializowały się jako las uderzających o siebie znajdujących się nawet na balkonie sali koncertowej dłoni. Scena dostała takiego oddechu i powietrza, że nie ograniczały jej nawet ściany za kolumnami, a mam ok.1.5 m. Najlepsze jest to, że wyłapanie tego zjawiska następuje samoistnie bez napinania na uchwycenie gradacji rozstawienia artystów, dzięki niespotykanie wyśrubowanej rozdzielczości. Każdy dźwięk jest bytem samym w sobie, wykreowanym obok drugiego na wirtualnej zaplanowanej przez realizatora scenie. Ta ponadprzeciętna jak na przedwzmacniacz gramofonowy rozdzielczość, jest głównym czynnikiem wpływającym na całość przekazu, gdyż pochodną tego są konturowość i niesamowicie czarne tło. Trochę cierpi na tym wypełnienie, co możemy odebrać  jako rozjaśnienie, jednak ja nazwałbym to muśnięciem ciężaru dźwięku o pół tonu wyżej, przy bardzo ładnie wypadającym najniższym basie, kiedy trzeba pokazującym swoje pazury. Ten zakres nie podał się tendencji reszty pasma, które co by nie mówić jest idealnie skrojone, nie pozostawiając jednak złudzeń w ocenie końcowej, jako spektakularne bogate w mikrodynamikę, niosące mnóstwo informacji granie. Wiele będzie zależało od docelowego systemu, gdyż sznyt konturowego i delikatnie rozświetlonego, sprawiającego wiele frajdy ze słuchania nawet słabo zrealizowanych płyt przekazu, w torze już dość otwartym (że tak delikatnie to ujmę) może zniweczyć oczekiwania nabywcy na gęsty, barwny i gładki analogowy sound. Niemniej już w neutralnie zestrojonym zestawieniu, wybór będzie zależeć tylko od potrzeb słuchacza. Penetrując ten pułap cenowy, mamy dwie alternatywy sposobu na obróbkę sygnału z „drapaka”: tytułowy AE-1 lub Theria RCM. Nie żeby były tylko te możliwości, gdyż jest wiele firm na rynku mogących spełnić oczekiwania, tylko mając możliwość bezpośredniego przeciwstawienia sobie akurat tych, spróbuję pokazać różnice w dążeniu do wyimaginowanego przez audiofila dźwiękowego absolutu. Stacjonujący jeszcze u mnie produkt katowickiego RCM-u, stawia sprawę trochę inaczej. Jego ciężar barwowy jest na typowym dla takich urządzeń poziomie, czyli gęsto, gładko z pięknym kolorowym niskim basem przy wzorowej jak Japończyk mikrodynamice. Nawet rozmiar sceny i oddech w muzyce mimo nasycenia, nie ustępuje samurajskiemu konkurentowi. Jak mówiłem, wszystko będzie opierać się na indywidualnych preferencjach, oraz reszty systemu i ostrzegam tylko przed przedwczesnymi „ochami i achami”, gdyż oba przedwzmacniacze łapią za serce już od pierwszych taktów. Trzeba naprawdę posłuchać kilkanaście dni, by spróbować wybrać, bo potknięcie przy cenie 40 kzł będzie bolesne. To są dwie równorzędne propozycje, jednak skierowane do innych grup docelowych.

Jeśli koś się zdecyduje na Phasemation, czeka go naprawdę sporo miłych dla ucha zaskoczeń. Kilkunastodniowa zabawa pozwoliła mi na przetarcie z kurzu sporej część płytoteki, jednocześnie odsuwając w zapomnienie kompakt. Może dlatego, iż dzięki propozycji Nautilusa jaki i RCM-u naprawdę dochodzimy do wniosku: cyfra nie ma czego szukać w synergicznie zestawionym torze odsłuchowym opartym o gramofon. Mimo, że nie możemy sami dobierać parametrów współpracy z wkładką, nie wyobrażam sobie co można więcej osiągnąć mając nawet taką możliwość. Jako przykład może posłużyć krążek Madeleine Pyroux pt.„CARELESS LOVE”, która swoim nosowym dotąd śpiewem przywoływała u mnie odruch przedmuchiwania narządu powonienia, a po kontakcie z Japończykiem, jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki artykułuje repertuar z odczuwalnym oddechem i lekkim udrożnieniem zatok. Chcąc wykorzystać potencjał wniesiony przez EA-1, położyłem na talerzu opisywaną w innym teście kompilację z kilku polskich koncertów Kena Vandenmarka zatytułowaną „THE VANDENMARK 5 FOUR SIDES TO THE STORY”. Realizacja płyty w połączeniu z „manierą” Phasemation kolokwialnie mówiąc „rzuca na kolana” separacją instrumentów i gradacją dalszych planów. Kontrabas artykułuje każde szarpnięcie i wibracje na gryfie, wraz z niespotykaną dotąd czytelnością w gramofonowej odmianie blach perkusisty, przenosi nas w inny wymiar percepcji. Na dźwięk talerzy jestem bardzo wyczulony z uwagi na uwielbienie dorobku naszego eksportowego artysty Tomasza Stańki, gdzie wszechobecna cisza często przerywana jest tylko muśnięciem blach. I te mikrowibracje odpowiednio odtworzone, przyprawiają mnie o ciarki na plecach. To jest dobry test na rozdzielczość, ponieważ jakiekolwiek uśrednienie tego dźwięku przypomina szelest, a w skrajnych przypadkach odczucie „zapiaszczenia” górnego zakresu. W zastanej konfiguracji bez problemu uzyskałem nirwanę w pełnym tego słowa znaczeniu. A to, czy nie będzie dla kogoś zbytnim zbliżeniem się do cyfry, pozostawiam do własnej weryfikacji. Dęciaki na tym materiale może nie tak nasycone jak w Therii, teraz rysowane ostrzejszą kreską, dają się bez problemu lokalizować w różnych rzędach na scenie, pozwalając zmierzyć, w jakiej odległości od siebie się znajdują. Tak grały nowo tłoczone krążki, ale jak to u mnie często bywa, dostałem do posłuchania japońskie pierwsze tłoczenie KING CRIMSON „IH THE WAKE OF POSEIDON”. Owym pożyczającym był opisywany na naszym portalu, znany na nieprzychylnym nam forum „Stary Audiofil”. Już raz na długo zniechęcił mnie do słuchania wspaniałego koncertu z Koln K. Jarrett-a, gdy na talerzu wylądowało pierwsze tłoczenie tego legendarnego wydarzenia.  Biorąc na warsztat Crimson-ów, mimo szczerych chęci „skośnookich masteringowców” nie spodziewałem się fajerwerków realizacyjnych (wtedy chłonęło się tylko muzykę bez przykładania się do realizacji), jednak umyłem płytę i zwolniłem windę ramienia. Ze zdziwieniem na twarzy usłyszałem bardzo strawne jakościowo odtworzenie materiału tych dinozaurów rocka. Nawet przy szybkich frazach partie gitary oraz blach wypadały nadspodziewanie czytelnie, a w kawałkach balladowych można było odczuć nawet powiew audiofilizmu, gdzie wokal, fortepian, gitara czy flet, wzorowo odseparowane od siebie na czarnym tle, dawały przyjemny w odbiorze nasączony realizmem obraz. To jest sztuka z takich realizacji zrobić przykuwający słuchacza przekaz. Mógłbym tak długo i z przyjemnością opisywać każdą zdjętą z półki płytę, jednak nie jest to celem tego tekstu. To, co przytoczyłem, daje pewien wgląd w możliwości cudem dopuszczonego na europejski rynek modelu Phasemation, reszta należy do potencjalnego klienta.

Te kilkadziesiąt różnych gatunków i okresów muzycznych zarejestrowanych na przesłuchanych płytach, pozwoliło mi potwierdzić pierwsze pozytywne wrażenia na temat japońskiego phonostage’a. Początkowe rozjaśnienie po kilku dniach przestało być odczuwalne i jawiło się jako „tchnienie witalności” w przekaz muzyczny, które w wartościach bezwzględnych mocno zbliżało się do rozdzielczości oferowanej przez format zero-jedynkowy. Mnie bardzo taka prezentacja przypadła do gustu, ale nie miałem na szczęście ciśnienia decyzyjnego, gdyż miałbym duży problem z wyborem. Pozostając jednak w kręgu wyznaczonym przez gładkość analogu, sami musimy odpowiedzieć sobie na pytanie, czy chcemy związać się z tą marką na dłużej. Z mojego, kilkuletniego winylowego doświadczenia wynika, że krótka próba (dwu-trzy dniowa) we własnym systemie jest niewystarczająca, a tydzień to minimum na oswojenie się z tym porywającym graniem. Oczywiście docelowy zestaw może już na starcie determinować decyzję, a za dodatkową wstępną weryfikację niech posłuży niniejszy materiał, który choć na wskroś subiektywny, okaże się jednak pomocny.

Jacek Pazio

Dystrybucja: Nautilus
Cena: 40 000 zł

Specyfikacja techniczna
Czułość wejścia    0.12 – 2.5 mV
Wzmocnienie: 38 – 65 dB
Impedancja wejściowa: 40 Ω – 47 k Ω
Gniazda wejściowe i wyjściowe: RCA
S/N: 122 dB – 150 dB
Liniowość RIAA    +/- 0.3 dB (20 – 20 kHz)
Impedancja wyjściowa: 75 Ω
Pobór mocy: 32 W
Wymiary: 430 x 345 x 110 cm
Waga:    13 kg

System wykorzystywany w teście, to kompletny zestaw firmy Combak Corporation
Elektronika Reimyo:
– dzielony odtwarzacz Cd: CDT – 777 + DAP – 999 EX
– przedwzmacniacz lampowy: CAT – 777 MK II
– tranzystorowa końcówka mocy: KAP – 777
Kolumny: Bravo Consequence+
Kable zasilające: Harmonix X-DC 350M2R Improved Version
Kable głośnikowe: Harmonix HS 101-EXQ (sekcja średnio-wysokotonowa), Harmonix HS 101-SLC (sekcja niskotonowa)
IC RCA: Harmonix HS 101-GP
IC cyfrowy: Harmonix HS 102
Stolik: Rogoz Audio
Akcesoria:
– antywibracyjne: stopy pod końcówkę mocy Harmonix TU 505EX
– zasilające: Harmonix AC Enacom Improved for 100-240V
– akustyczne: Harmonix Room Tuning Mini Disk RFA-80i
Tor analogowy:
– gramofon:
napęd: Dr. Feickert Analogue „Twin”
ramię: SME V
wkładka: Dynavector XX-2 MKII
– przedwzmacniacz gramofonowy RCM „THERIAA”

Piąta prezentacja z cyklu „Audiofil”.

Piotr Guzek MPRESARIAT zaprasza na piątą i ostatnią w tym roku prezentację domowej aparatury audio z cyklu „Audiofil”. Odbędzie się ona w pierwszy weekend października, w dniach 5 – 6/10/2013, w Radisson Blu Hotel, przy ul. Purkyniego 10, 50-156 Wrocław, w Sali Konferencyjnej „Akademia”, na I. piętrze, w godzinach 12.00 – 20.00.
Tym razem gospodarzem będzie prężnie działająca wrocławska „Galeria Audio”, która sama przedstawia się jako miejsce, w którym można nie tylko zakupić dobrej klasy sprzęt na każdą kieszeń, wymienić aktualnie posiadany system na nowy, ale które jest również miejscem spotkań towarzyskich przy dobrej kawie.

Zaprezentowane zostaną dwa zupełnie różne systemy. Jeden zbudowany w oparciu o elektronikę półprzewodnikową brytyjskiej firmy Leema Acoustic, drugi składający się z urządzeń lampowych amerykańskiej firmy Manley Labs. Oba systemy współpracować będą z duńskimi kolumnami Davone Audio. Wykorzystaną zostaną dwa modele tego producenta, mniejsze Davone Ray i większe Davone Grande. W obu systemach muzyka odtwarzana będzie z odtwarzacza CD – Leema Antila II i gramofonu dps 2 niemieckiej firmy Bauer Audio.

Piąta tegoroczna prezentacja stworzy możliwość zapoznania się przede wszystkim z urządzeniami krótko istniejącymi na polskim rynku audio. Co warto o nich wiedzieć?

Lema Acoustic  to założona w 1998 roku przez dwóch inżynierów BBC firma, której pierwszy produkt, monitory studyjne Xen, przeznaczony był na rynek profesjonalny. Sława tych niewielkich zestawów bardzo szybko dotarła do entuzjastów Hi-Fi i stała się motorem napędowym kolejnych projektów.
W tej chwili Leema to kompletna oferta sprzętu audio, wielokrotnie nagradzana przez uznane magazyny świata Hi-Fi i Hi-End. Obok Naima i Linna trzeci największy producent sprzętu audio na rynku brytyjskim.

Davone Audio – produkty tej duńskiej marki to unikalne połączenie designu i wyrafinowanego dźwięku. Łukowy kształt obudowy wyróżnia kolumny Davone pod względem estetyki, ale także doskonale tłumi wibracje, które powstają w klasycznych, prostopadłościennych obudowach. Obudowa kolumny to także unikalna, 16-to warstwowa kompozycja, która skutecznie rozprasza energię.

Bauer Audio – firma założona przez Willibalda Bauera – jest owocem jego pasji do analogowego brzmienia. Konstruktor interesował się gramofonami już od lat młodzieńczych, a w 1999 roku skonstruował pierwszą ewolucję dps’a, którego nazwa pochodzi od niemieckiego słowa gramofon – der Plattenspieler. Czerpiąc z designu Linn LP12 i produktów Well Tempered Lab, stworzył konstrukcję o minimalistycznej formie i doskonałym, analogowym  brzmieniu. Obecnie w ofercie firmy znajduje się jeden produkt, w dwóch wersjach – dps2 i dps3.

Poniżej wykaz wszystkich prezentowanych urządzeń:
– źródła: CD Leema Antila II, gramofon dps 2,
– wzmacniacz tranzystorowy: Leema Tucana II,
– elektronika lampowa: przedwzmacniacz Manley Neo-classic 300B preamp, monobloki Manley Snapper, przedwzmacniacz gramofonowy  Steelhead Manleya,
– zestawy głośnikowe: Davone Ray, Davone Grande,
– kable głośnikowe i interkonekty: Leema Linx(Chord),
– kable zasilające i filtr sieciowy: Chang Ligtspeed.

Zapraszam bardzo serdecznie, koniecznie weźcie Państwo ze sobą swoje ulubione płyt cyfrowe i analogowe, wstęp wolny!

Autor projektu Piotr Guzek

Opinia 1

Nie będę ukrywał, że z urządzeniami Hegla miałem kontakt zdecydowanie wcześniej, niż pojawił się polski dystrybutor tejże marki. Ponadto z samym właścicielem firmy – Bentem Holterem i Andersem Ertzaid’em (Wicedyrektorem d.s. marketingu) dane mi było spotkać się osobiście. Powyższe zdania zamieściłem na samym początku bynajmniej nie po to, by się czymkolwiek chwalić, lecz, by jedynie zasygnalizować, nie tylko znajomość produktów, lecz również ludzi bezpośrednio stojących za konkretnymi pomysłami a co za tym idzie tzw. wizją, którą starają się zarazić innych. Moim zdaniem jest to o tyle ważne, że coraz częściej, nawet za szyldami legendarnych marek nie stoją ich dawni założyciele i pasjonaci a międzynarodowe korporacje i liczne zastępy … księgowych. A jak się kończą tego typu operacje chyba nikomu nie muszę mówić, wystarczy spojrzeć na … i tutaj każdy, nawet średnio zorientowany audiofil, może wpisać dowolną „upadłą” legendę odcinającą obecnie kupony od dawnej świetności. Całe szczęście Heglem od samego początku do chwili obecnej rządzi Bent i jak na razie nic nie zapowiada, żeby miało być inaczej.

Jeśli zaś chodzi o bohaterów niniejszego testu to postanowiliśmy w SoundRebels zaszaleć i sprawdzić jak mający bardzo mocna pozycję w segmencie Hi-Fi norweski producent radzi sobie w High-Endzie i wzięliśmy na warsztat dzieloną amplifikację pod postacią przedwzmacniacza P30 i końcówki mocy H30. Z premedytacją nie napisałem „stereofonicznej końcówki”, gdyż H30 został pierwotnie opracowany, jako monofoniczny wzmacniacz mocy, lecz ze względu na aspekt czysto ekonomiczny a przede wszystkim z myślą o klientach może on z powodzeniem pracować w roli końcówki stereofonicznej. Krótko mówiąc nie ma sensu zarzynać się finansowo, tylko wziąć najpierw jedną sztukę a jeśli zabawa w audio się spodoba a audiophilia nervosa nie będzie dawała spokoju wtedy wystarczy dokupić kolejną 30-kę, oba egzemplarze przełączyć, zmostkować i cieszyć się okrąglutkim 1,1 kW przy 8 Ω na kanał. Przyjemna perspektywa, nieprawdaż?

Skoro już, niejako mimochodem, skupiłem się na H30, to pozwolę sobie kontynuować ten watek i skreślę parę słów zarówno o jego bryle, jak i trzewiach. Po pierwsze warto mieć na uwadze, że norweska końcówka jest po prostu bardzo duża, może nie dorównuje głębokością Tenorowi 175s ani wagą Vitusowi SS – 101, ale i tak wziąć to pod uwagę przy planowaniu detali natury logistycznej – prawie 60 kg pudła zdolnego pomieścić niewielką lodówkę lepiej samemu na trzecie piętro nie wnosić. Jeśli chodzi o g