Monthly Archives: lipiec 2013
With power distribution accessories, so that the higher high end classes are, the less they hear. This effect can be achieved in two ways – through an advanced filtration, regeneration and other complex processes, and by the greatest possible simplification and minimalist design. For obvious reasons, the first method provides incomparably cleaner AC and all kinds of security, however, is inextricably bound up with the high cost of production and hence the high price you will pay. The members of this group can include most of the AC power conditioners and AC distributions of less or more complex filtering. The idea of minimalist, through its purism, is limited to the (re) distribution of electricity to more than allowed by the standard, even double AC inlet, the number of receivers and at least in theory, it is definitely cheaper for the end solution.
The AC distribution board which is the object of this test Amare Musica Silver Passive Power Station, as its name suggests to classify the representatives of the minimalist trend. My above assumptions confirmed its designers and engineers – Maciej Lenar and Marcin Sołowiow, who with disarming frankness admitted that in addition to providing individual solid-core silver individually distributed current to each of the six slots in the middle is only very narrowly selected … audiophile air. Thus, when the producers let myself be sincere I’ll try to give back to them the same – SPPS (short for Silver Passive Power Station) is one of the most beautiful AC power distribution boards that I was able to see so far. Ba, its performance is such that even a shame to hide it behind a table with the hardware, which usually end up this type of accessories. It is hardly surprising with the rest, because, like the other devices Amare Musica was founded first as a purely virtual existence in the Solidworks and only after many providers preview renders any angle started to produce.
The use of stainless steel enclosures possible to obtain a very smooth, almost mirror surface, which on request can be coated with paint in virtually any color. Painted version of whatever color, black-one-centimeter-thick bottom plate fitted with rubber feet that can be replaced after removing the spikes, not only provides stability, but also protects the whole front of the micro-vibrations. From the ergonomically and usability I have to mention about arrangement outlets. While their quality and the distance between them in the use of standard connectors and even audiophile such as Furutech or Oyaide do not have any objections to a perpendicular position to the axis of axle outlets distribution board if you need to connect the cube power outlets that can be found for example in DAC’s , streamers and phonostages this task may be so daring that the adjacent one of AC outlet will unfortunately have to remain empty.
But let’s cover the impact of SPPS to the sound of my system. In order to fully determine its efficiency separate climbing in it not only reasonable when it comes to energy consumption integrin in the style of Peachtree Audio, or ECI, but being able to give 300W at 4 ohms mono power Restek Extract. When it comes to stereotypes attributed to the silver trim sound is immediately want to point out that no such noted. Although the lower bass was audible, but full of culture and charm brought a degree, or a half up, but nothing more. Although „Metallic Spheres” duo The Orb assisted by David Gilmour did not bring back a dangerous calling ancestral „shells” in located in the living room sideboard, a significant more culturally and „polishing” have been subjected to both the diameter and the highest tones. Gilmour’s guitar cut the air like a great sword Jedi offers a warm, soothing color and race nerves shattered daily. It is worth noting that these changes have not brought with them reducing the resolution, or trim the top of the band. The above observation also made the quite intensively-operating wind brass instruments album „Brotherhood Of Brass” Frank London’s Klezmer Brass Allstars, where a variety of reverbs and nuances shimmered with thousands of shades and colors not wounded by the listener’s ears. I got the same impression when listening to a few CDs (including samplers) signed logo Stockfish Records, and our Anna Maria Jopek („Whispering”) in the lead role where we have lots of whispers etc. Instead of sensations similar to those associated with the removal of tartar it sounded more smooth, creamy and sweet. What has so far been slightly smoothed annoyed, without harshness and clinical coldness to almost caramel musicality.
From the above description it is clear enough, or at least I hope that the power distribution board from Amare Musica Silver Passive Power Station is not completely transparent, it leaves its imprint on the sound system that supplies the life-giving power. It is obvious departure from the idea of complete transparency of individual pieces of audio gear, but … at this point we come to a secret public knowledge, which very often forgotten. We are talking about the painful truth audiophile fidelity – the better the system we have, the less you can be listening to your (sometimes worse released) music. Of course, the music is still our favorite rings are great, but mistakes or imperfections realizing they can spoil all the fun of listening. SPPS is a kind of cure-all for the above ailments – leaving all the best civilized and make your way to beautify these aspects, which are in the process of recording, mastering or not fully worked out. When asked whether the idea of the sound check for a specific system, you must answer for themselves. Just rent a strip, plug in to it has a set of audio and listen quietly for a day or two. Otherwise, you can not.
Text and photos by Marcin Olszewski
Manufacturer / distributor: Amare Musica
Price: 1500 €
Specifications:
– Chassis made of stainless steel with a thickness of 2mm
– Base made of carbon steel with a thickness of 10mm,
– Suppression of bitumen mats
– Power IEC Inlet Furutech G
– Internal wiring: fi = 1.5 mm with polished silver 4N
– Dimensions (WxHxD): 94x114x412 mm
– Weight: 9 kg
The system used in the test:
– CD / DAC Ayon 1SC
– DAC Eximus DP1, Vitus Audio RD-100
– Digital source selector: Audio Authority 1177
– Stream player: Olive O2M; laptop Dell Inspiron 1764 + JRiver Media Center, Moon 180 MiND; YBA Heritage Media Streamer MP100
– Integrated Amplifiers: Electrocompaniet ECI 5; Ayon Spirit 3, Peachtree Audio Decco 65; Synthesis R753AC
– Preamplifier: Restek Editor
– Power Amplifier: Restek Extract
– Speakers: Gauder Akustik Arcona 80
– IC RCA Audio Katipo Antipodes; Acoustic Revive RCA-1.0PA
– IC XLR LessLoss Anchorwave, Organic Audio, Acoustic Revive XLR-1.0PA II
– Digital IC: Fadel Art DigiLitz, Harmonic Technology Cyberlink Copper; Apogee Wyde Eye, Monster Cable Interlink LightSpeed 200; Acoustic Revive DSIX-1.0PA
– USB Cables Wireworld Starlight; Goldenote Firenze Silver
– Speaker Cables: Harmonix CS-120, Acoustic Revive SPC-REFERENCE; Neyton Hamburg
– Power Cables: Furutech FP-3TS762 / FI-28R / FI-E38R; Organic Audio Power; GigaWatt LC-1mk2; Acoustic Revive PCOCC-A Single-Core Power Reference
– Power distribution board: GigaWatt PF-2 + cable LC-2mk2
– Table: Rogoz Audio 4SM3
– Ethernet cables: Neyton CAT7 +
– Accessories: Sevenrods Dust-caps; Furutech CF-080 Damping Ring; HighEndNovum PMR Premium
——–
At the moment, I can safely do without additional distribution boards. With a person supply line from the AC power meter to the equipment room, fitted a two tripled wall outlets. The planned expansion of the system of „musician” files, forcing adding a few holes with the flow. Fortunately, this is not the case for yesterday (I’m hardcore LP-freak), so quietly accepted the offer to test the power distribution board. It will bring – not make changes, worse – it will improve the sound, see, can hear.
I just got something that some people would put in the house for the sake of appearance. AMARE MUSICA SILVER POWER STATION PASSIVE outside looks rich, and even feed the designers do not regret. The interior of the AC distri board, which guides the silver in the form of solid-core wire. That six-outlets „station” is quite large elongated solid weight, polished block and looks phenomenal – the wife acceptance guaranteed. If someone likes the ascetic finishes may deem it unnecessary glare. But the taste is not discussed.
Overall verified experimentally by the majority of the industry rule is: power amplifier connected is always from wall. But I could not take a shortcut and put everything to the test sboard. Unfortunately in my case was the top of an old truth, but I read that sometimes different. Why for me is the impact, I do not know. It can not get worse, but definitely different than I expected (I probably poorly constructed device). With two outlet store checked several combinations, but only when you connect the tip to the wall, the system began to sing. So start as recommended by the constructor of my unit, Mr. Kazuo Kiuchi. The man knows what he says. Releasing the title „AMSPPS” of the power consumption of 35-year-pound of 1KV transformer amp, the sound came to life, take in air and freedom. Such a variant of the remaining time.
Often, first impressions indicate the general nature of the changes. Do you go in the right or wrong direction turns out to be longer listening. Unfortunately, I have to say that the power station is not transparent. In theory, most will take this as a disadvantage, but different systems need different stimuli approximating to nirvana. And do not laugh at this. I’ve heard some sets in my life (supposedly finite), in which a change of one element (and so is the heroine meeting) change the being the owner, it can be different, and this is sometimes better. I’m not saying that this is the way to Tune-up sound. However, one should take into account the potential impact.
First of all, want to point out that the effects of this game are not comparable with the exchange speakers. Do not write a dissertation on five columns, because I always try to say something, then I can put the stamp with your name. I got a trivial way, some-Outlet splitter, once commonly referred to as simple distribution boards form markets. What can you come up with. However, the words that come to mind after a few days of use, read: smooth and rounded edges of the light spectrum. No fouling, only tempering irritating sibilance in vocals and midrange smoothing, which results in a reduction charshness media. The music flows without special tension in the analysis. Sunk back in his chair, I run the play and drifting. My babydoll with transistor began to play closer to the aesthetics of tube amplification. All aspects of the presentation stage, stereophony, depth and location of the virtual sources without affecting the product remained his AMARE MUSICA. The only consequence of the marriage (for many it will be a positive), is to reduce contours and as I mentioned earlier, the overall smoothness. The game more spots, but without merging the musicians on stage. Nobody pushes a neighbor for a seat. It’s just a different way of processing the signal recorded on the media. The bass is a little more boxes than strings, trumpet has less tin, more mellow character, but the saxophone is in 7 heaven. Listening absorbs a whole, without carving the various instruments. Suddenly we find that we listen to music, not the musicians.
I realize that there are vacuum tube sets cutting space between the speakers as razor blades, on the other hand tend to be thick and warm sounding semiconductor products. Therefore, I suggest even extras such as a power SILVER PASSIVE POWER STATION, connected to the test before buying. If reception music will suffer after such marriage, looking for something from another stall, or appreciate a hole in the wall for additional outlet.
Jacek Pazio
The system used in the test, a complete set of Combak Corporation.
Electronics Reimyo:
– Separate DAC + CD player: CDT – 777 + DAP – 999 EX
– Tube preamp: CAT – 777 MK II
– Solid state power amp: KAP – 777
Speakers: Bravo Consequence +
Power cables: Harmonix X-DC-350M2R Improved Version
Speaker Cables: Harmonix HS 101-EXQ (mid-high section); Harmonix HS-101 SLC (Section woofer)
IC RCA Harmonix HS 101-GP
Digital IC: Harmonix HS 102
Table: Rogoz Audio
Accessories: Antivibration stand for the power amp by Harmonix TU-505EX MK2, Harmonix Enacom improved for AC 100-240V; Harmonix Tuning Room Mini Disk RFA-80i
Analog stage:
– Turntable:
drive: Dr. Feickert Analogue „Twin”
arm: SME V
cartridge: Dynavector XX-2 MK II
– Preamp: RCM Sensor Prelude IC
• Największa możliwość personalizacji
• Nowy system operacyjny
• Bezkonkurencyjny dźwięk
• Centrum domowej rozrywki
Loewe Reference ID, po raz pierwszy zaprezentowany na targach IFA we wrześniu 2012, jest już dostępny w Polsce. Ten flagowy telewizor Loewe, jest arcydziełem łączącym najwyższy kunszt wykonania, wyjątkowe materiały, i największy potencjał personalizacji, sprawiający, że każdy egzemplarz może być unikalny. Nawet interfejs użytkownika nastawiony jest na indywidualizację, dzięki innowacyjnemu ekranowi startowemu wykorzystującemu funkcję „ulubione. Pozwala to na zapamiętywanie i łatwy dostęp do „ulubionych” pozycji użytkownika, wśród których są kanały TV, nagrania na dysku telewizora, strony internetowe, muzyka i wiele innych treści, także z domowej sieci.
Największe możliwości personalizacji
Wygląda jak dzieło sztuki. Loewe Reference ID to nie tylko minimalistyczny design ale i chromowana aluminiowa rama oraz kunsztowna pokrywa głośnika i stylowy tył telewizora. Tę podstawową wersję można jednak zmieniać, według indywidualnych upodobań. Począwszy od podświetlenia LED, które otoczy telewizor imponującą poświatą, podkreślającą jego dekoracyjny charakter, poprzez różne możliwości ustawienia i montażu (na ścianie, na podstawie podłogowej, bezpośrednio na podłodze itd.) dobór akcesoriów (np. dopasowane głośniki Reference ID) a skończywszy na doborze materiałów, z których telewizor może być wykonany i detali podkreślających osobowość właściciela.
Loewe Reference ID
Obraz wyświetlany przez Loewe Reference ID opiera się na technologii Full-HD LCD z tylnym podświetleniem LED i odświeżaniem 400 Hz. Jasność i wysoka częstotliwość odświeżania przekładają się na doskonałą jakość obrazu 3D. Dwa zintegrowane tunery telewizyjne, interfejs CI+ dla odbioru zakodowanych kanałów HDTV sprawiają, że telewizor jest dostoswany do przyszłych technologii. Ponadto oferuje 1 TB pojemności zintegrowanej nagrywarki, pozwalającej na nagrywanie treści 2D i 3D oraz streaming nagrań do innych telewizorów poprzez WLAN, LAN lub Powerline. Pozwala także na oglądanie telewizji z przesunięciem czasowym oraz kontynuowanie oglądania na innych TV Loewe. Loewe Reference ID obsługuje także MediaText w standardzie HbbTV, usługę, która coraz częściej towarzyszy tradycyjnemu programowi TV i jest także dostępna online. To oznacza także atrakcyjne biblioteki mediów i portale poszczególnych kanałów.
Co więcej aplikacja Loewe Media app dla iPada otrzymała nagrodę “red dot best of the best” i pozwala na wygodne korzystanie z przewodnika po kanałach (EPG) i dostęp do szczegółowych informacji o programach i kanałach. TV można zatem wygodnie sterować przy pomocy aplikacji.
Bezkonkurencyjny dźwięk
Jest jeszcze kwestia dźwięku i dlatego Loewe Reference ID wyposażono w doskonały system dźwiękowy. Zintegrowane głośniki o mocy 160 W generują dźwięk porównywalny z tym z sali koncertowej, pomimo skromnej obudowy. Oczywiście Reference ID jest wyposażony w zintegrowany przedwzmacniacz dekodujący dźwięk, który pozwala mu zostać centrum kontroli domowego systemu rozrywki. Dla dodatkowych wrażeń można telewizor uzupełnić głośnikami Reference ID.
Telewizor dostępny jest w rozmiarach 40,46 i 55 cali.
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
3Logic Sp. z o.o.
ul. Zakopiańska 153
30-435 Kraków
Polska
tel.: +48 12 255 43 28
kom.: +48 505 241 679
patryk.gut@3logic.pl
http://www.3logic.pl
Jeszcze nie tak dawno audio było działem zajmującym się głównie różnej maści elektroniką, wliczając w nią produkty lampowe, tranzystorowe czy też całą grupę związaną z analogiem (magnetofony, gramofony itp.) . Jednak obecnie ciężko jednoznacznie określić ramy tego pojęcia, gdyż poczynając od okablowania mamy takie ekstrawaganckie dodatki jak naklejki na kolumny poprawiające propagację dźwięku (nie wierzycie, sprawdźcie w sieci), czy buddyjskie miski rodem z „Feng shui”, w swej konstrukcji i działaniu wzorujące się na wyrobach ludwisarzy. Z rzeczy mniej kontrowersyjnych, będących już chlebem powszednim znajdują się jeszcze:
– akcesoria antywibracyjne (stoliki, platformy, stopy i podkładki, etc.) pod urządzenia odtwarzające muzykę, a nawet (o zgrozo) pod kable,
– poprawiacze prądu (kondycjonery, zasilacze, filtry…)
– akcesoria służące adaptacji akustycznej pomieszczeń – rozpraszacze, pochłaniacze, ale też takie ekstrawagancje jak słynne piegi Harmonixa (zapraszam),
– wszelkiego rodzaju demagnetyzery, myjki, prostownice do winyli, skrawarki i naklejki na płyty cd
Nie będę jednak wymieniał wszystkich pomysłów na poprawę brzmienia systemu, ponieważ jest to nie do ogarnięcia, gdyż inwencja ludzka potrafi zadziwić nawet najbardziej otwarte umysły. I chwała jej za to.Brać audiofilska zdążyła już przywyknąć do nowinek rodem z narkotycznych snów szaleńca a co światlejsze jednostki nie negują na starcie proponowanych gadżetów, wstrzymując się od kategorycznych stwierdzeń do momentu odsłuchu. Niestety jak w każdej grupie hobbystów obecne są różne punkty widzenia. Jedyny problem w tym, że obóz sceptyków odrzucając większość „wynalazków” bez uprzedniego zapoznania się z nimi pośrednio winny jest prześmiewczego podejścia „normalnych ludzi” do audiofilów. Orędownicy „szkiełka i oka” są tak „sfokusowani” na wartościach mierzalnych, i tak żarliwie angażują się w niesienie kaganka oświaty tym, którzy chcą sprawdzić „poprawiacze” na własnej skórze, że z reguły ta swoista ewangelizacja kończy się na zamęczeniu bogu ducha winnego słuchacza prowadzonymi autorytatywnym tonem wywodami. W rezultacie tego typu „wypraw krzyżowych” powszechnym jest obecnie panujący pogląd, że „Audiofilia” to rodzaj choroby. No cóż, ja przyznaję się oficjalnie: jestem audiofilem, sprawdzam „szamańskie audio-voodoo” i nie zawaham się o tym napisać.
Jak już zdążyłem wspomnieć, obecnie mamy urodzaj firm zajmujących się wszelakiego rodzaju akcesoriami wynoszącymi nasze systemy na wyższe poziomy wtajemniczenia. Posiadając kilka takich „propozycji” z oferty producenta mojej elektroniki, wziąłem na warsztat coś, co nawet najwięksi oponenci muszą/powinni przełknąć – Enacom AC firmy Harmonix działający na zasadzie układu Zobla. Mam nadzieję, ze ogólnodostępne podstawy teoretyczne skutecznie zakneblują usta niedowiarkom w zakresie idei działania a jedyne rozbieżności, jakie się pojawią dotyczyć będą kwestii słyszalności wpływu na dźwięk. Na szczęście nic nie muszę nikomu udowadniać i napiszę, co zaobserwowałem po wpięciu japońskiego „wygładzacza prądu” w instalację zasilającą tuż przy źródle dźwięku.
Chcąc być rzetelnym dodam, za swoim portfolio, iż jestem powiązany z testowaną marką. Jednak jak zaznaczałem, jest to powiązanie raczej z pasji niż chęci lobbowania o charakterze czysto finansowym. Po prostu przyszedł czas w redakcji na zbadanie wpływu akcesoriów audio i tym razem padło na Harmonix-a. Kto ma inne zdanie może przeczytać wyłącznie drugą opinię – zrozumiem i uszanuję odczuwany przez Państwa konflikt interesów i ewentualne zastrzeżenie co do mojej obiektywności.
Enacom AC 230V Harmonix’a to nic innego jak układ tłumiący trywialnie mówiąc „nerwowość” prądu w gniazdku, lub listwie, w których zostanie zastosowany. Dokładne wykresy i techniczne opisy znajdziecie Państwo na stronie producenta i polskiego dystrybutora. Po wpięciu … Enacoma, nie producenta, w możliwie najbliższe zajętym przez przewody zasilające nasz system gniazdo nie wiem jakie musiały by zostać spełnione warunki (choć takich nie wykluczam np. przy urządzeniach posiadających podobne układy już w swoim wnętrzu), żeby wpływ był niezauważalny. Oprócz domowych odsłuchów, które jednoznacznie potwierdziły kwieciste opisy konstruktora, pozwoliłem sobie zabrać ustrojstwo do warszawskiego klubu KAiM, gdzie prezentacja dała podobne efekty, a słuchaczami nie byli początkujący adepci sztuk audio, lecz znani na forum konstruktorzy DIY – istny kwiat polskiej myśli technicznej. Odsłuch w szerszym gronie był dla mnie wystarczającym potwierdzeniem braku omamów. Z marszu dodam, że w tej mekce konstruktorów nie obyło się bez próby skopiowania bohatera testu, co „prawie” się udało. Celowo zastosowałem cudzysłów, ponieważ jak ogólnopolska reklama niesie: „prawie robi wielką różnicę”. Klon Enacoma wpływał na dźwięk, niestety inaczej i nie w takim stopniu jak oryginał. Oczywiście pojawił się jeden głos za klonem, co nie powinno dziwić biorąc pod uwagę, że każda matka (w tym wypadku ojciec) kocha swoje dzieci ;-)
Zastosowanie produktu Harmonix’a równolegle do zasilania toru audio, powoduje natychmiastowe konsekwencje. Bardzo możliwe, że już po pierwszych taktach nie będzie odwrotu, gdyż spokój przekazu jest obezwładniający. Jakbyśmy pozbyli się szkodliwych artefaktów i to zarówno tych generowanych przez same urządzenia, jak i przenikających do toru audio z zewnątrz. W jednej chwili znika szorstkość górnego zakresu zapewniając większą czytelność i namacalność. W środkowym paśmie, poprzez eliminację z tła obecnych do tej pory pochodnych zniekształceń głośnika wysokotonowego, pojawia się więcej informacji odbieranych, jako otwarcie się tego zakresu i swobodę w kreowaniu źródeł pozornych. Zwiększa się ilość powietrza pomiędzy muzykami pozwalając swobodnie śledzić ich poczynania na scenie. Dzięki temu gęste rockowe realizacje stają się łatwiej przyswajalne. Muzyka nie zlewa się jedną, zbitą masę, lecz swobodnie ukazuje warsztat poszczególnych wykonawców. Każde szarpnięcie struny, uderzenie perkusji czy muśnięcie talerzy mają swój początek i koniec, nie przeszkadzając następnym frazom w odegraniu zaplanowanego spektaklu muzycznego. Eliminowany jest pospolicie nazywany „jazgot”. Nagle okazuje się, że muzyka uważana przez nas za zbyt hałaśliwą (np. free-jazz), bądź trudną staje się nie tylko ciekawa, ale i całkiem akceptowalna. Wspomniane cechy Enacoma, uwalniają niespotykaną, aksamitną gładkość realizacji wokalnych. Nie dość, że możemy bezproblemowo policzyć migdałki artystki Youn Sun Nach w utworze „La Chanson” z płyty „Same Girl”, to nasycenie i realizm głosu jest tak zniewalający, że większość z Was wprawi w zachwyt. Jakby realizator bawił się mikrofonem w laryngologa łącząc niezwykłą rozdzielczość z brakiem jakichkolwiek dźwięków potocznie określanych „krzykiem”. Nawet głośne słuchanie jest przyjemnością, gdyż słyszymy potencjał głosu i możliwości wokalne piosenkarki takimi, jakimi obdarzyła ją natura a nie przez pryzmat degradujących zniekształceń. Tak można na nowo odkrywać posiadaną płytotekę. Spróbujcie, a jeśli jesteście otwarci na atrakcje serwowane przez Enacoma AC firmy Harmonix, stwierdzicie, że życie do tej pory było szare.
Podczas zabawy z podstawowym modelem Enacoma, dotarła do mnie prosto z Japonii przysłana przez dystrybutora wersja „Limited”. Nigdy wcześniej nie miałem jej nawet w ręku, więc zastanawiałem się co takiego można zmienić w konstrukcji protoplasty, żeby uprawnione było dodanie stosownego stempelka podnoszącego prestiż. Sprawdzić niestety bez zniszczenia nie można, ale, prawdę powiedziawszy,nie spodziewałem się, jakiś spektakularnych zmian. Co najwyżej kosmetycznych. Jednak … wyglądające jak „cukierek”, małe urządzonko w kształcie bateryjki „AA” zaterminowane krótkim kablem we wtyczce Wattgate-a, przenosi środek ciężkości dźwięku o oczko niżej. Oczywiście nie jest to działanie metodą napompowania dźwięku najniższymi składowymi (odbieranymi jako zmulenie), tylko dociążenia (nasycenia) barw źródeł pozornych, zwiększając ich odstęp od zdecydowanie czarniejszego tła, czyniąc go jeszcze bardziej czytelnym i namacalnym. Ta ulepszona wersja serwuje takie bonusy, przy zachowaniu wszystkich zalet standardowego Enacom-a. Osobiście posiadam prostszą wersję, jednak gdybym przy wyborze miał do posłuchania obie odsłony produktu japońskiej manufaktury, z pewnością zakupiłbym ten limitowany. Według mnie przyrost jakości w pełni rekompensuje wzrost ceny. Potencjalny nabywca musi sobie sam odpowiedzieć, który z nich pozostawi w systemie i czy w ogóle gra jest warta świeczki.
Kiedyś starałem się unikać takich niebezpiecznych (ze względu na nieplanowane koszty) zabaw, ale stwierdziłem, że życie jest zbyt krótkie i szkoda każdego dnia na monotonię. Chyba o to chodzi, abyśmy czerpali zeń pełną piersią. Zwarzywszy, że naszym konikiem jest „audio” testujemy nawet tak ekstrawaganckie akcesoria, jak tytułowe Enacomy poszerzając własne doświadczenia i dobrze się przy tym bawiąc. Przecież liczy się „fun”!
Jacek Pazio
System wykorzystywany w teście, to kompletny zestaw firmy Combak Corporation.
Elektronika Reimyo:
Dzielony odtwarzacz Cd: CDT – 777 + DAP – 999 EX
– przedwzmacniacz lampowy: CAT – 777 MK II
– tranzystorowa końcówka mocy: KAP – 777
Kolumny: Bravo Consequence +
Kable zasilające: Harmonix X-DC 350M2R Improved-Version
Kable głośnikowe: Harmonix HS 101-EXQ (sekcja średnio-wysokotonowa): Harmonix HS 101-SLC (sekcja niskotonową
IC RCA: Harmonix HS 101-GP
IC cyfrowy: Harmonix HS 102
Stolik: Rogoz Audio
Akcesoria:
– antywibracyjne: stopy pod końcówkę mocy Harmonix TU-505EX
– zasilające: Harmonix AC Enacom Improved for 100-240V
– akustyczne: Harmonix Room Tuning Mini Disk RFA-80i
Tor analogowy:
– gramofon:
napęd: Dr. Feickert Analogue „Twin”
ramię: SME V
wkładka: Dynavector XX-2 MK II
– przedwzmacniacz gramofonowy: THERIAA RCM
——–
Pomimo obaw Jacka wynikających z oczywistych powiązań biznesowych z producentem obiektów niniejszego testu od razu zaznaczę, że dla mnie nie miały one żadnego znaczenia. Pamiętam, z jakim wysiłkiem (m.in. finansowym) go budował i jak dramatycznie zmieniało się brzmienie wraz z pojawianiem się kolejnych elementów tej misternej, monogamicznej japońskiej układanki. Znalazł swoje wymarzone brzmienie, audiofilską nirwanę i do niej dążył a choć mu kibicowałem to niemalże przy każdym odsłuchu zaznaczałem, że pomimo niezaprzeczalnej klasy nie jest to „moja bajka”. Fundamentalne różnice repertuarowe (m.in. upodobanie do gatunków ciężkich i brutalnych) i trwający od kilku lat nieustający romans z plikami wykluczały w moim przypadku nawet teoretyczne rozważania nad ustawieniem u siebie systemu Reimyo nawet w wersji light (zintegrowane CD zamiast transportu i przetwornika + zupełnie inne kolumny). Za to wszelakiej maści poprawiacze, czyli tzw. audiofilską biżuterię i bibeloty zawsze z chęcią sprawdzałem we własnych czterech kątach.
Nie inaczej było i tym razem. Co prawda „zawieszki” Enacoma już kiedyś miałem, lecz były to wersje głośnikowe, które po zmianie kolumn (z Audio Academy Tethys II mk2 na Neat Motive One) przestały wprowadzać jakiekolwiek słyszalne, o pozytywnych nawet nie wspominając, zmiany i powędrowały w świat. A teraz nie dość, że weszliśmy (sceptycy z pewnością woleć będą określenie „zeszliśmy”) na poziom zasilania to jeszcze oprócz nad wyraz rozsądnie wycenionej (oczywiście jak na audiofilskie realia i podejście do tematu pana Kazuo) wersji Improved otrzymaliśmy tzw. maksymalnie „wypasioną” Limited Edition. Oba modele swoje działanie opierają na układzie Zobla, więc przynajmniej od strony teoretycznej ilość audio-voodoo można określić jako nad wyraz znikomą. Jednak osoby nieobeznane z tematem mogą czuć pewien dyskomfort ideologiczno – poznawczy, gdy przyjdzie im wpiąć którąś z testowanych zawieszek nie bezpośrednio w tor, lecz w możliwie najbliższe podłączonemu do sieci źródłu gniazdo. Krótko mówiąc coś w stylu bocznikowania kondensatorów. Mniejsza jednak z teorią i technikaliami. Oba breloczki to cylindryczne puszki zbliżone gabarytami do popularnych paluszków, przy czym Limited jest trochę bardziej spuchnięty. Różnice dotyczą również konfekcji i o ile Improved musi zadowolić się niepozorną, czarną wtyczką, to jego droższy krewniak dopieszczony został imponującym Wattgate’m 390i i sporo grubszym odcinkiem przewodu zasilającego.
Tyle teorii i wrażeń natury wizualnej, czas na odsłuchy. Na pierwszy ogień poszła tak zachwalana przez Jacka wersja Improved, która prawdę powiedziawszy nie powaliła mnie na kolana. Co prawda zmiany po jej wpięciu były zauważalne, lecz ich intensywność określiłbym jako … adekwatną do ceny. Na bas i niższą średnice jakiegokolwiek wpływu nie odnotowałem a jedynie poczynając od wyższej średnicy dostrzegalne było pewne uszlachetnienie i zhomogenizowanie przekazu. Poprzez spadek szumu tła, czyli tzw. zaczernienie przestrzeni za ostatnimi planami można było odnieść wrażenie większej rozdzielczości umożliwiające zwiększenie głośności do poziomów, które bez Enacoma groziły nie tylko migreną, ale i krwawieniem z uszu. Najwyższe tony lśniły tonącymi dotychczas w nie dość pomijalnym szumie detalami pozwalając na bardziej bezpośredni kontakt z muzykami. To, co wcześniej pozostawało zamglone i w pewien sposób zawoalowane zyskiwało na klarowności i namacalności a to, co irytowało klinicznym chłodem nabierało bardziej humanitarnego sznytu. Bez zamulenia przekazu, złagodzenia i stępienia krawędzi źródeł pozornych dźwięk niejako wyzbywał się cyfrowych artefaktów oferując w rezultacie iście analogową naturalność. Świadomie piszę naturalność a nie neutralność, bo trudno jest mi autorytatywnie stwierdzić, że Enacomów w torze nie słychać, bo ewidentnie je słychać i tylko od odbiory będzie zależało, który ze stanów – przed, czy po wpięciu, uzna za wzorcowy. Na pewno zadowoleni powinni być posiadacze systemów, w których analityczność przekroczyła umowny próg prosektorium i krótko mówiąc temperatura niebezpiecznie zbliża się do tej w chłodni koronera a w powietrzu wyczuwalne są nad wyraz intensywne nuty spirytusu i parafiny. Po wpięciu Enacoma detaliczność pozostanie na dotychczasowym, wyżyłowanym poziomie, jednak oprócz ostrych jak skalpel chirurga konturów pojawi się tak pożądana tkanka o zdrowej soczystej barwie.
Prawdziwa zabawa zaczyna się jednak w momencie, gdy niepozornego Improved zastępuje model Limited. W pierwszej chwili jego działanie (podczas wstępnego odsłuchu u Jacka) uznałem za ewidentną autosugestię, jednak w momencie, gdy dokładnie takie same zmiany w brzmieniu odnotowałem we własnym systemie przestałem się czemukolwiek dziwić i z radością oddałem się odsłuchowi. Po pierwsze droższa wersja, posiadając wszystkie cechy tańszej, rozszerza zakres działania na całe pasmo a nie jedynie na jego wyższy zakres. Dodatkowo ewidentnie zwiększa wolumen dźwięku, przez co powiększeniu ulega scena i zlokalizowani na niej muzycy, co w niektórych przypadkach („Stalkers In Tokyo” Whitesnake) prowadzi do niemalże całkowitej redukcji przeskalowywania pomiędzy tym, co istnieje w rzeczywistości a pomniejszoną repliką kreowaną przez system audio. Wystarczy wybrać repertuar, w którym muzycy, oraz ich instrumentarium, powinni bez trudu zmieścić się w naszym salonie, wpiąć Enacoma i … niczym za dotknięciem czarodziejskiej różdżki stajemy się uczestnikami najmniejszego koncertu na świecie – koncertu granego tylko dla nas. Brzmi intrygująco? Zapewniam, że tak.
Całe szczęście sięgając po bardziej rozbudowane składy nie musimy godzić się na żaden kompromis. Przeskalowywanie oczywiście się pojawia, jednak skoro do tej pory z nim żyliśmy, to i teraz nie powinniśmy marudzić. Chyba, że jesteśmy szczęśliwymi posiadaczami Hansenów King 2, bądź JBLi Everest ustawionych w stumetrowym salonie. Wtedy możemy o poprzednim zdaniu zapomnieć. Pozostała część populacji dysponująca zdecydowanie skromniejszymi systemami przynajmniej dla świętego spokoju powinna topowych Enacomów posłuchać.
Wróćmy zatem do muzyki. Poczynając od wprost idealnego w roli „wielkosymfonicznego samplera” wydania XRCD24 „Planet” Holsta (A.A. Philharmonic / Zubin Mehta) a kończąc na (niemalże) ekshumowanym Black Sabbath i ich najnowszym albumie „13” każdorazowa wizyta Enacoma w dyżurnej listwie zasilającej powodowała znaczący wzrost dynamiki i gęstości przekazu. Osobiście tego typu zmiany uważam za jednoznacznie pozytywne, lecz od razu zaznaczam, że w systemach grających powiększonym, bizantyjsko – hollywoodzkim dźwiękiem obecność japońskiego „poprawiacza” może okazać się „klęską urodzaju”. Bardzo do gustu przypadło mi również pewne faworyzowanie ludzkich głosów i to zarówno damskich (Hanna Banaszak „Hanna Banaszak w Studiu Koncertowym im. W. Lutosławskiego – 5.12.2010”, Mercedes Sosa „Cantora 1”), jak i męskich (Frank Sinatra „Only the Lonely”). Ich delikatne wypchnięcie, skierowanie dodatkowego snopu światła sprawia, że wzrasta zarówno komunikatywność przekazu, jak i namacalność na scenie. Wszystko staje się bardziej realne, rzeczywiste. Im dłużej słuchałem wersji Limited, tym częściej łapałem się na tym, że to, co obserwuję, to co słyszę już kiedyś i to wcale nie tak dawno „przerabiałem” i … Bingo! Enacom Limited całkiem udanie naśladuje PMR Premium! I tym oto optymistycznym akcentem pozwolę sobie zamknąć temat.
Na koniec zaznaczę, iż powyższy tekst dotyczy moich własnych, na wskroś subiektywnych wrażeń wynikających z obecności Enacomów w moim, a więc również złożonym z wg. mojego widzimisię, systemie. Całe szczęście ze względu na pomijalne gabaryty i bliską niezniszczalności solidność gorąco namawiam do wypożyczenia i wypróbowania tych intrygujących audiofilskich breloczków we własnym systemie przez co najmniej przez weekend. Nawet jeśli nie przypadną Państwu do gustu będzie kolejny temat do dyskusji i to nie tej czczej, czysto akademickiej, opartej na zasłyszanych mrzonkach, lecz do bólu szczerej – bazującej na twardych faktach i własnych doświadczeniach.
Tekst i zdjęcia: Marcin Olszewski
Dystrybutor: Moje Audio / Reimyo.pl
Ceny:
– AC ENACOM improved for 100-240V: 400 PLN
– AC ENACOM Limited edition 100-240V: 1050 PLN
System wykorzystany w teście:
– CD/DAC: Ayon 1sc
– Selektor źródeł cyfrowych: Audio Authority 1177
– Odtwarzacz plików: Olive O2M; laptop Dell Inspiron 1764 + JRiver Media Center;
– Wzmacniacze zintegrowane: Electrocompaniet ECI 5; Moon 600i
– Kolumny: Gauder Akustik Arcona 80
– IC RCA: Antipodes Audio Katipo; Acrolink 7N-A2050 III;
– IC XLR: LessLoss Anchorwave; Organic Audio
– IC cyfrowe: Fadel art DigiLitz; Harmonic Technology Cyberlink Copper; Apogee Wyde Eye; Monster Cable Interlink LightSpeed 200
– Kable USB: Wireworld Starlight; Goldenote Firenze Silver
– Kable głośnikowe: Organic Audio
– Kable zasilające: Furutech FP-3TS762 / FI-28R / FI-E38R; Organic Audio Power; GigaWatt LC-1mk2
– Listwa: GigaWatt PF-2 + kabel LC-2mk2; Amare Musica Silver Passive Power Station
– Stolik: Rogoz Audio 4SM3
– Przewody ethernet: Neyton CAT7+
– Akcesoria: Sevenrods Dust-caps; Furutech CF-080 Damping Ring; HighEndNovum PMR Premium
Najnowszy album naszego czołowego jazzowego zespołu nosi tytuł „Szymanowski”. Znalazło się na nim 13 kompozycji, w większości autorstwa Karola Szymanowskiego. Tylko cztery utwory są sygnowane przez członków zespołu.
Basista Maciej Garbowski i perkusista Krzysztof Gradziuk rozstali się z Przemysławem Raminiakiem już w trakcie planowania tej płyty. „Po ponad dekadzie wspólnego grania rozminęły się nasze koncepcje artystyczne” – powiedział w jednym z wywiadów Garbowski.
Miejsce za klawiaturą zajął młody Łukasz Ojdana. Muzyków RGG znał z warszawskiej szkoły przy Bednarskiej: oni wykładali, on był słuchaczem.
„W trio pierwszy raz zagraliśmy w 2011 roku na jam session. Muszę przyznać, że już wtedy poczułem ogromną nić muzycznego porozumienia z chłopakami. (…) Poczułem się tak jakbyśmy grali ze sobą od zawsze, a może nawet o jeden dzień dłużej…” – mówił Ojdana.
Paradoksalnie z nowym pianistą trio przypomina mi brzmieniem RGG z pierwszych trzech płyt, a szczególnie z najlepszego moim zdaniem albumu „Unfinished Story – Remembering Kosz”. Dźwięków jest na najnowszym krążku niewiele, muzycy grają bardzo oszczędnie, nie ma lawiny pasaży, akordów i solówek. Pozwalają nutom trwać i wybrzmiewać. Za to ile jest wspaniałej muzyki!
Piękne, romantyczne linie melodyczne („Etude Op. 4 No. 3” czy „Variations In B Minor Op. 10 Series”) sąsiadują z elementami nieco bardziej dzikimi, niemal free („Prelude Op. 1 No. 3” czy „Series”). Pojawiają się nowe znaki w muzyce tria, jak choćby oparte na ostinatach, przypominające nieco E.S.T. utwory „Prelude Op. 1 No. 8” czy „Prelude Op. 1 No. 1”.
Znakomicie wypada Krzysztof Gradziuk wyczarowujący ze swojego zestawu dźwięki tak subtelne i bogate, że aż trudno czasem uwierzyć, że pochodzą z zestawu perkusyjnego. Bawi się różnymi technikami, stuka, tłumi, pociera – to dziś jeden z najlepszych polskich jazzowych bębniarzy.
Zresztą pozostali nie ustępują mu pola. Czasami ma się wrażenie, że RGG to zespół bez lidera, albo – mówiąc przewrotnie – z trzema liderami. W każdym razie albumem „Szymanowski” potwierdzili swoją niezwykła klasę.
I jeszcze mała dygresja. RGG jest moim zdaniem zespołem odrobinę niedocenianym, a mającym równie duży potencjał jak Leszek Możdżer, Tomasz Stańko czy Marcin Wasilewski i jego trio. Nie mają natomiast szczęścia, bo gdyby zainteresował się nimi ktoś taki jak Manfred Eicher z ECM czy z Siegfried Loch ACT , to mieliby szansę na wielką światową karierę. Już album „Szymanowski” miał się ukazać nakładem Sony Classical, ale wytwórnia wycofała się. Jak mówił perkusista Krzysztof Gradziuk, materiał okazał się dla nich za trudny…
Maciej Stempurski
Teoretycznie sytuacja, gdy do testów otrzymujemy urządzenie, już kiedyś testowane może wydawać się cokolwiek dziwna. Teoria ta jednak nie znajduje zastosowania zarówno w motoryzacji, jak i elektronice, gdzie nader często, na przestrzeni lat dany model przechodzi szereg modyfikacji, liftingów i udoskonaleń objawiających się pojawianiem się stosownych adnotacji w stylu kolejnych cyfr, bądź sygnatur sławnych „poprawiaczy”. Tak też, pamiętajmy, że nadal poruszamy się na gruncie czysto teoretycznym, powinno być w przypadku bohatera niniejszej recenzji – zintegrowanego wzmacniacza lampowego Ayon Spirit III, tym razem występującego w najnowszej, kolejnej inkarnacji. Najwidoczniej jednak właściciel marki – pan Gerhard Hirt miał na ten temat odrębne zdanie, gdyż o ile w przypadku topowego Krossfire’a ewolucję konstrukcji odzwierciedlały wzrastające numery (od 1 do 3) o tyle Spirit przez pewien czas podążał tą ścieżką (pierwszy pojawił się na naszym rynku w 2008r), jednak od 2011 był i nadal pozostaje trzeci i to pomimo dość radykalnych zmian natury konstrukcyjnej. Całe szczęście w przypadku niepewności, z jaką wersją mamy do czynienia pomocą powinni służyć zarówno pracownicy dystrybutora, jak i sam producent, którzy na podstawie numerów seryjnych udzielą rzetelnych informacji. O skali produkcji austriackiej manufaktury najlepiej świadczy to, że recenzowany w maju 2011r egzemplarz miał nr 01371 a najnowszy – tegoroczny (również majowy) 04191.
Przejdźmy jednak do konkretów. O ile pierwsza wersja wymagała od użytkownika pewnego zacięcia do majsterkowania i umiejętności obsługi miernika (konieczność manualnego ustawiania biasu, odczytywanie danych z punktów pomiarowych etc.) o tyle testowany poprzednio przeze mnie egzemplarz miał już zaimplementowany system autobiasu. Sekcja diagnostyczno-nastawcza lamp z przyciskiem, pięciopozycyjnym pokrętłem i czterema czerwonymi diodami w pewnym sensie załatwiała sprawę i praktycznie obsługa wzmacniacza wraz ze zużywaniem się lamp ograniczała się do zabawy potencjometrem regulującym bias. Najwidoczniej jednak takie rozwiązanie nie do końca satysfakcjonowało zarówno klientów, jak i samego konstruktora, gdyż w najnowszej inkarnacji na tylnej ściance znajdziemy jedynie diody informujące o ewentualnej awarii którejś z lamp a cały proces kalibracji został zautomatyzowany i stał się całkowicie bezobsługowy. Na pierwszy rzut oka widać również zmiany w użytych lampach. W 2008 roku Spirit (jeszcze bez żadnych dopisków) na swoim pokładzie dumnie prezentował kwadrę KT88 Electro Harmonixów i trójkę 12AU7A EH pracującą zarówno jako w stopniu wejściowym, jak i odwracaczu fazy, oraz w stopniu sterującym. W poprzedniej wersji 3-ki stopień wyjściowy opanowały jubileuszowe Shuguang Treasure Series KT88 (50th anniversary), a pozostałe stopnie JAN Philips 12AU7. Za to w najnowszej, będącej obiektem niniejszego testu wersji, kwadra KT88 sygnowana jest już logiem Ayona a tuż przy przełączniku trybu pracy umieszczono parę Tungsoli 12AU7, oraz parę lamp sterujących 6SJ7 NOS General Electric. W celu zachowania jak najlepszej kondycji lamp we wzmacniaczu oprócz obecnej już w poprzednich wersjach procedury automatycznego startu zaimplementowano podobną, jednak działająca podczas wyłączania urządzenia. Zmiana w ulampiowieniu wynika z faktu wykorzystania w Spiricie w sekcję przedwzmacniacza wziętą wprost z preampa Eris. Oznacza to nowe układy, oraz zupełnie nowy, elektroniczny tłumik sygnału z wyświetlaczem obok gałki siły głosu.
Skoro zatem doszliśmy do detali natury funkcjonalno – estetycznej pozwolę sobie ten temat kontynuować. Ze wzmacniaczami Ayona sprawa jest o tyle łatwa, że choć raz widząc jeden model i zakładając, że akurat nie dostaliśmy ataku pomroczności jasnej rozpoznanie producenta kolejnego modelu nie powinno nastręczać absolutnie żadnych problemów. Zaokrąglone boki, pancerne obudowy i chromowane „kubki” skrywające transformatory są tak charakterystyczne, że trudno o pomyłkę. Nie inaczej jest w przypadku Spirita III . Front to połączenie minimalizmu z funkcjonalnością. Regulator siły głosu po lewej i selektor źródeł po prawej rozdziela symetrycznie umieszczone czerwone, podświetlone logo producenta. Z nowości warto pochwalić wspominane przeze mnie już wcześniej niewielkie okienko wyświetlające siłę głosu (po zmianie nastaw w ciągu kilku sekund automatycznie wygaszane). Możliwość sterowania pilotem potwierdza oczko czujnika IR.
Ściana tylna czaruje niemalże bizantyjskim przepychem. Patrząc od lewej listę otwiera kontrolka informująca o poprawności polaryzacji wtyczki sieciowej, przełącznik Ground i trójbolcowe, zintegrowane z bezpiecznikiem zasilające IEC. Sekcję diagnostyczną składającą się z czterech czerwonych diod (oby nigdy się nie zapaliły) uzupełnia gniazdo serwisowe USB. Potężne, złocone i po prostu wyglądające jak ekskluzywna biżuteria terminale głośnikowe tak jak większości urządzeń lampowych posiadają odrębne przyłącza dla obciążeń 4 i 8 omowych. Ponieważ Spirit może pracować, jako końcówka mocy w przypadku doprowadzenia sygnału do wejść Direct In należy przestawić niewielki przełącznik hebelkowy ze standardowego trybu „Normal” w tryb „Direct”. Tuż obok bezpośrednich wejść na końcówkę ulokowano wyjścia z sekcji przedwzmacniacza, Dalej do dyspozycji użytkownik otrzymuje trzy pary wejść liniowych RCA i parę wejść zbalansowanych. Wyboru trybu pracy wzmacniacza (triodowy/pentodowy) dokonuje się przełącznikiem zlokalizowanym na płycie górnej tuż koło sekcji lamp wejściowych. I jeszcze jedno. Choć na zdjęciach Ayon prezentuje się w tzw. negliżu osoby obawiające się zarówno o lampy, jak i o zdrowie najbliższych i wszędobylskich milusińskich, bądź wszelakiej maści zwierzaków mogą spać spokojnie. W ogromnym, podwójnym kartonie, w jakim dostarczany jest obiekt niniejszego testu znajdą chromowane klatki, które można w ciągu kilkunastu minut przykręcić i w ten sposób zabezpieczyć lampy.
A teraz najważniejsze – brzmienie. Od pewnego czasu w „stajni” Gerharda Hirta zachodziły delikatne, acz zauważalne, szczególnie dla obserwatorów zaznajomionych z jego firmowym brzmieniem zmiany. Do ponadprzeciętnej dynamiki, szybkości i transparentności niewielkimi dawkami zostały wprowadzane muzykalność i soczystość barw. Nie oznacza to, że poprzednio ich nie było, jednak pojawiały się opinie, iż Ayonom daleko do stereotypowego, lampowego grania i spodziewanego przez słuchaczy ciepła tak nierozerwalnie kojarzonego z rozżarzonymi bańkami. Wprowadzone nuty słodyczy i podniesienie o kilka stopni temperatury przekazu nie spowodowało całkowitego zerwania z dotychczasową sygnaturą austriackiej manufaktury, lecz pozostając nadal w kręgu szybkości i transparentności otworzyło szersze możliwości doboru pozostałych elementów toru audio. Na samym wstępie jednak zaznaczę, iż praktycznie cały test przeprowadziłem w trybie pentodowym, gdyż zarówno Gaudery, jak i preferowany przeze mnie repertuar okazały się zbyt wymagające dla trybu triodowego. Co prawda niewielkie składy („La Tarantella – Antidotum Tarantulae” – L’Arpeggiata / Christina Pluhar) czarowały eterycznością i iście holograficzną sceną, jednak już nawet na „Lento” wokal Youn Sun Nah potrafił ulec delikatnemu uspokojeniu i stonowaniu. Za to w trybie pentodowym drobna Koreanka jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki zmieniała się w kipiący energią wulkan. Jednak to był dopiero wstęp do tego, co miało nastąpić po przejściu na zdecydowanie bardziej energetyczny materiał. Poczynając od dalekiego od audiofilskiego wysublimowania albumu „American Idiot” Green Day a kończąc na dopieszczoną przez złotouchych z MFSL wersją „Countdown To Extinction” Megadeth za każdym razem dynamika oparta na niesamowitym drivie za przeproszeniem urywała tą część ciała, gdzie plecy tracą swą szlachetną nazwę. Co prawda do poziomu reprezentowanego przez będącego moim mrocznym obiektem pożądania Ayona Crossfire’a w najnowszej odsłonie brakowało Spiritowi wiele, lecz patrząc na różnicę w cenach obu konstrukcji trudno byłoby się spodziewać, by jedna z najtańszych integr Ayona była w stanie zbliżyć się do modelu określanego przez samego producenta, jako zwieńczenie możliwości konstrukcji zintegrowanej, jako takiej.
Wracając jednak do testowanej propozycji dla audiofilów i melomanów, których system immunologiczny i zdrowy rozsądek nie osłabły na tyle, by lekką ręką wydać na amplifikację równowartość dwuletniej średniej krajowej. Spirit w najnowszej odsłonie oprócz wspomnianej genetycznie zaszytej energetyczności mogącej wyciągnąć z depresji nawet największego ponuraka oferuje coś, czego trudno było spodziewać się po produktach wychodzących spod ręki Gerharda Hirta – pewnego wyrozumienia i humanitaryzmu przy odtwarzaniu nie do końca wybitnie, bądź czasem nawet ledwo akceptowalnie zrealizowanych nagrań. Bądźmy szczerzy. Przecież oprócz wycyzelowanych i referencyjnych nagrań w naszych płytotekach znajdują się albumy, które trzymamy głównie ze względu na pozamuzyczne wspomnienia, bądź zwykły sentyment i oczywiście na zapisaną na nich świetną muzykę. I właśnie wprowadzone w najnowszej inkarnacji testowanego wzmacniacza zmiany ułatwiają, bądź nawet umożliwiają powrót do tych lekko zakurzonych nagrań. Nadal oczywiście słychać miernotę realizacji, jednak nie przesłania ona radości wynikającej z obcowania z nagraniami np. ściśle związanymi z nasza młodością. Sięgając po niezwykle irytujący cykającymi wysokimi tonami „Pump” Aerosmith, czy nieposiadający chyba żadnych cech mogących zakwalifikować go do miana pretendenta, do jakości HiFi „Keeper of the Seven Keys” Helloween miałem pewne i to oparte na wcześniejszych doświadczeniach, obawy związane z możliwym do wytrzymania czasem odsłuchu, podczas którego irytacja związana z mankamentami natury brzmieniowo-realizatorskiej przerodzi się w chroniczną migrenę. O dziwo nic takiego nie nastąpiło. Co prawda w międzyczasie dokonałem delikatnej korekty użytego okablowania i Neytony zostały zastąpione oferującym większe nasycenie i muzykalność setem Organica, ale oba ww. albumy dały się w całości wysłuchać.
W bardziej cywilizowanych nagraniach, choć nadal obfitujących w sybilanty („Before Sunrise” Robert Kubiszyn i „Szeptem” AMJ) popisy wokalne Anny Marii Jopek nadal można było rozpatrywać jedynie w kategoriach spektakularności i niesamowitych możliwości ludzkiego głosu, lecz zamiast irytujących szelestów, mlaśnięć i odgłosów mogących zainteresować jedynie foniatrów a będących niejako znakiem firmowym „Anomalii” z głośników dobiegał piękny kobiecy śpiew, w którym na pierwszym planie były emocje i piękno nastrojowej muzyki. Oczywiście wszelkiego rodzaju audiofilskie smaczki i tak bardzo pożądany przez audiofilów plankton były obecne, lecz nie pretendowały do miana głównych wydarzeń, dzięki czemu kreowanie efektów przestrzennych i oddanie akustyki pomieszczenia, w jakim dokonano realizacji nie pozostawało jedynie w kręgu wyobrażeń, lecz było namacalnym i bezdyskusyjnym elementem spektaklu.
W porównaniu z włoskim Synthesisem R753AC Ayon nadal, szanując dokonania swoich protoplastów akcent kładł w pierwszej kolejności na kontur a dopiero potem na wypełnienie i fakturę instrumentów, dźwięków i generalnie tkankę muzyczną, jednak proszę o rozpatrywanie powyższego zdania jedynie w kategoriach uwagi określającej charakter urządzenia a nie zalety, bądź wady, gdyż interpretacja w głównej mierze zależeć będzie od preferencji słuchacza i to jemu przypadnie decyzja o przejściu wzmacniacza do dalszej rundy, czy też skreślenia go z listy ewentualnych faworytów. Moim, nad wyraz subiektywnym zdaniem, miłośnicy gitarowej wirtuozerii nie powinni czuć się zawiedzeni. Utwór „Through the Fire and Flames” Dragon Force z albumu „Inhuman Rampage” będący m.in. przekleństwem graczy „Guitar Hero III: Legends of Rock” odtworzony został z iście laserową precyzją i niewyobrażalną dla zwykłego śmiertelnika wirtuozerią.
Osobiście zmiany jakie zaszły w brzmieniu najnowszych modeli Ayona mogę jedynie rozpatrywać w kategoriach postępu i swoistej ewolucji. Zachowując to, co było dobre, bądź doskonałe w przeszłości Gerhard Hirt dopełnił soczystą tkanką i szeroko pojętą muzykalnością. W dodatku starał się jak najbardziej ułatwić życie technicznym ignorantom, by dokonując wyboru kierowali się jedynie własnym słuchem a nie skupiali się na obecnie zupełnie pomijalnych zagadnieniach związanych z wykorzystaną technika, czy to lampową, czy tranzystorową. W końcu wzmacniacz ma przede wszystkim grać i … wyglądać. A nie da się ukryć, że Ayon Spirit III spełnia oba kryteria.
Tekst i zdjęcia: Marcin Olszewski
Dystrybucja: Nautilus
Cena: 15 900 zł
Specyfikacja techniczna
Rodzaj pracy końcówki: trioda lub pentoda
Lampy: KT 88
Impedancja obciążenia: 4 lub 8 Ω
Pasmo przenoszenia (+/- 3 dB): 12 Hz-60 kHz
Moc wyjściowa (tryb pentody): 2 x 55 W
Moc wyjściowa (tryb triody): 2 x 35 W
Impedancja wejściowa (1 kHz): 100 kΩ
Stosunek S/N (przy pełnej mocy): 80 dB
Przydźwięk: 0,003 V
Sprzężenie zwrotne: 0 dB
Regulacja siły głosu: potencjometr
Zdalne sterowanie: tak
Wejścia: 4 x liniowe, 1 x direct
Wymiary (WxDxH): 460 x 340 x 260 mm
Waga: 31 kg
System wykorzystany w teście:
– CD/DAC: Ayon 1sc
– DAC: Eximus DP1
– Selektor źródeł cyfrowych: Audio Authority 1177
– Odtwarzacz plików: Olive O2M; laptop Dell Inspiron 1764 + JRiver Media Center
– Wzmacniacze zintegrowane: Electrocompaniet ECI 5; Synthesis R753AC
– Kolumny: Gauder Akustik Arcona 80
– IC RCA: Antipodes Audio Katipo; Acrolink 7N-A2050 III; Acrolink 7N-A2200 III; Neyton Nuernberg NF
– IC XLR: LessLoss Anchorwave; Organic Audio
– IC cyfrowe: Fadel art DigiLitz; Harmonic Technology Cyberlink Copper; Apogee Wyde Eye; Monster Cable Interlink LightSpeed 200
– Kable USB: Wireworld Starlight; Goldenote Firenze Silver
– Kable głośnikowe: Organic Audio; Neyton Hamburg LS
– Kable zasilające: Furutech FP-3TS762 / FI-28R / FI-E38R; Organic Audio Power; GigaWatt LC-1mk2