Monthly Archives: wrzesień 2014

Szósta prezentacja z cyklu „Audiofil”, zapowiada się szczególnie atrakcyjnie. Odbędzie się ona w ostatni weekend września, w dniach 27 – 28.09., w godzinach 12.00 – 20.00, w sali  „PAPIESKA” w Hotelu im. JANA PAWŁA II, usytuowanego  na Ostrowie Tumskim, przy ul. Św. Idziego 2 we Wrocławiu. Przepraszamy za zmianę  stałego miejsca naszych spotkań!

Gospodarzem prezentacji będzie wrocławska firma Moje Audio. To właśnie dzięki jej operatywności będziemy gościć we Wrocławiu jedną z najciekawszych postaci  angielskiej sceny audio, właściciela i głównego konstruktora marek: ISOL-8 oraz Trilogy Audio pana Nica Poulsona. Będzie to premiera tych firm na polskim rynku. Nic Poulson zdobywał swoje doświadczenie pracując przez wiele lat jako inżynier w jednym z najsłynniejszych studiów nagraniowych na świecie, Studiu BBC.

We Wrocławiu zaprezentowane będą prawie wszystkie urządzenia marki Isol-8 w tym systemy filtrowania MiniSub Wave, MiniSub Axis, SubStation Integra a także topowe rozwiązania marki SubStation LC  oraz SubStation HC. Zachęcam do odwidzenia strony internetowej producenta: www.isol-8.co.uk .  Będzie to znakomita okazja do dyskusji na temat znaczenia zasilania w każdym systemie audio.
System dźwiękowy jaki zaprezentujemy będzie składał się z zestawu dzielonego marki Trilogy Audio – www.trilogyaudio.com (Firmy założonej przez Nica Poulsona 25 lat temu) – Wzmacniaczy mocy  992, przedwzmacniacza liniowego 908 oraz przedwzmacniacza gramofonowego 907.  
Jako źródła sygnału użyjemy kultowego już gramofonu marki The Funk Firm – modelu LSD.
Odtwarzanie srebrnego krążka zapewni odtwarzacz AMR-CD77.1  Sercem tego odtwarzacza jest “król wielobitowców” – klasyczny przetwornik cyfrowo-analogowy Philips TDA 1541A
Kolumny na prezentacje przyjadą do nas specjalnie z Austrii z firmy Trenner and Friedl. Po raz pierwszy w kraju usłyszymy model ISIS.
    Kolejną atrakcją  spotkania będzie także prezentacja  urządzeń plikowych marki Lumin, marki stworzonej przez firmę Pixel Magic Systems.
Urządzenia zostały już entuzjastycznie docenione przez redaktorów 6moons, Computer Audiophile oraz Highfidelity.  
W czasie pokazu będziemy korzystać z okablowania japońskiej marki Harmonix oraz okablowania Tellurium Q i Isol-8.
Cała elektronika ustawiona będzie na stolikach warszawskiej firmy Audio Philar.

Zapowiada się zatem kolejne, bardzo ciekawe spotkanie obfitujące w szereg premier, podczas którego muzyka odtwarzana będzie z trzech podstawowych nośników, a za dopasowanie zasilania do elektroniki  odpowiadać  będzie jedna osoba – konstruktor tych urządzeń – Nic Poulson.
 
Serdecznie zapraszam: 27 – 28 września bieżącego roku, w godzinach 12.00 – 20.00, w Sali „PAPIESKA”, w Hotelu im. JANA PAWŁA II, Wrocław ul. Św. Idziego 2, wstęp wolny!  
    

Piotr Guzek.

Opinion 1

So it happened. The announced visit of the complete, High-End system from the T+A HV series driving the loudspeakers Solitaire CWT 2000, became reality. I do not know, how many people did not believe our announcements, but if there were any, I warmly invite them to read about our point of view at the extremely expensive and heavy audio system, that fits the description of a “Dream System”. First, quite rough information was included in the text announcing the tour of T+A in Poland, but it often happens, that initial “wow” can evolve in any direction. This is the reason, that this text was the result of many night listening sessions, when the family was asleep and background noise was minimal. Somebody may think that this is not so important, as a good system will sound good even on a central station during rush hours, and maybe this is even true, but on this price level I am not searching for good sound, but for magic, with a big “M”, which is reserved for only a select amount of systems. Did I find it? No, not so fast. I did not help carrying the loudspeakers weighing over one hundred kilograms and six forty kilo heavy units to reveal the conclusion of my review in the first paragraph. So I am inviting you to read my thoughts and afterthoughts about this German brand distributed in Poland by the Warsaw Hi Ton.

Writing previous paragraph I mentioned, that the logistics of bringing the system to the listening room located on ground level was a real burden. Three big men had a lot to carry, when they tried to tackle the loudspeakers. But there were no casualties and no losses, despite the high gloss finish of the speakers. The rest of the devices were a breeze compared to the boxes, so in about half an hour the system was placed in the listening room and we could continue with unpacking and connecting it – what took two more hours. Finally, having read the manuals, the set was connected and music sounded. Please be not surprised, that we needed to consult the manuals, because the system is so designed, that even the smallest errors – like wrong polarization of the power cables – were indicated by pictograms, and this requires to connect the control bus in the correct order. This is technology at work, but is there still enough left to show off in the most important aspect – reproducing the sound?

T+A electronics consists of six quite large, but visually unified boxes. Due to that amount of devices, I will shorten the description to the bare minimum, because otherwise it would be tiring for me and for the readers. So let us keep things short. The electronics was in sateen-grey-silver color  with some black accents. Each cabinet has a smaller or bigger black window mounted in the front panel, behind which VU meters are hidden – for power amplifiers and power supplies, displays with status information and sensor buttons for other devices and a centrally placed logo. All units are supported by low feet with felt washers, mounted in profiles running through the bottom. I must confess that they look like Formula 1 cars, low above the shelf, and simply stunning. Each device has a special, round window mounted in the top cover, with the company logo etched on it. This window allows to have a peek inside the given component. This is a very nice and interesting move. Clients are usually curious, so for them this may be very satisfying and in addition a very nicely looking solution. In the first paragraph I mentioned also the intelligent control of this set, which was possible by appropriately connecting a set of proprietary cable connectors. This looks complicated at first sight, but it is done by the dealer and only once, so it should not be a problem. And when we want to satisfy our audiophile desires by changing cables, every error will be pointed out by a spectacular shutdown of the system, what will force us to analyze the connections. Stereophonic – and in our case bridged – power amplifiers received black heat sinks on the sides and their back panels were equipped with two symmetric sets of loudspeaker terminals, placed symmetrically on both sides. In addition there are proprietary connectors for the PSUs, inputs in XLR and RCA standards, 20A power sockets, a LAN socket and the system bus sockets. The line preamplifier, being a control center, has a wealth of inputs and outputs in RCA and XLR standards. There is also a LAN socket and only one system bus control socket. Unfortunately for potential buyers the preamplifier (and the sound source too) require two power cables – this is due to the fact, that the analog and digital sections are completely separated. However those cables use standard 15A IEC sockets. The front panel is equipped with two large knobs on the sides: one for volume control and source selection. For headphone lovers there is a socket in the right lower corner. The unit is cooled by means of holes cut in the sides of the top cover, protected by a mesh. The source also uses two power cables (2 x 15A) and also has two knobs on the front. Also cooling is designed in the same way as with the preamplifier. And it is not just a CD player – it handles internet radio, CD, USB reader and streams. This “combo” is in front of the pack with its functionality, however there is one small problem, the user has to be on top of things happening now in the branch, and not mentally stay in the vinyl realm. But rest assured, people like me are slowly dying out, and even if they do not leave prematurely, they will still be happy even when not using half of its functions. So there is no problem. Returning to the compatibility, of this “CD player” as we will call it for the purpose of the test, the back panel allows us to use the following ports: LAN, BNC, two USB, AES EBU and one optical. There is also a pass-through for the control bus.
The loudspeakers herald big emotions during listening with their sheer size. 160 centimeters and over hundred kilograms of sound generating columns, finished in beautiful veneer Zebrano and covered with high gloss varnish. On the sides there are two woofers, working with passive membranes, while the fronts are covered with six midrange speakers, each with 15cm diameter, and 92cm long highway of ribbon tweeters. There is no place for half-baked means. Like they say – “Let’s rock”. The whole is bolted to a 40kg heavy plinth, what adds a bit of lightness to the big boxes – at least if you have some imagination. Anyway, with the plinths the loudspeakers look much better, than if they would be placed directly on the floor. So in short this is how the system, coming from our western neighbors, looks like. Simple, yet tasteful shapes, combined with modern colors, give an impression of luxury, which, I hope, will not be lost with the most important function the T+A “Dream System”, transferring the listener into the beautiful world of music.

When I sat down in my listening chair, I had already some experience with the tested system, however in random and unknown environment, so despite initially setting up the whole system correctly, I spent a few hours fine-tuning the position of the loudspeakers and choosing cables. On a side note, the happy audiophile, who purchased the system, should prepare a second bag of money for a sufficient amount of cabling of adequate quality. The distributor supplied a set of Cardas cabling, but in search for the maximum of sound quality I had to try out my cables. After this procedure I must say, that the system is sensitive to any change, but all my attempts turned out to be futile. So kudos to the distributor for providing the best possible configuration. In the end, the only change that stayed in the system after my struggle was the XLR interconnect Argento Audio Flow Master Reference.
That more heavy things sound good with this system I knew for a month – Marcin in the shop and the representative of the Warsaw Hi Ton at my home gave me a taste of the capabilities of the system in that aspect, so I started testing with material less heavy. But before I come to the point, a slight nastiness from my side – the digital part of the system was so expansive, that it took full possession of my 170 cm double shelf rack, not allowing to use the analog system. A pity. So I must rely on digitally recorded music only. Why do I usually start with quiet music? Here comes the answer. When passing a certain price level in audio gear, there must be more than just very good sound. I will say it with even more emphasis – good sound is just the absolute minimum – another thing is, that I see more and more often, that some manufacturers try to explain bad sound with a vision of the “creator” of such a disaster, but this we can verify easily even with not so much listening experience. Good reproduction of heavy music is also important, but it will not show us the refinement level of the system. For this you need silence, concentration and appropriately well recorded, good musical material. The musical phrases reaching our ears should put the listener in “zero gravity”, then we can try to evaluate if the system is able to create a stage realistic enough, to make the listening close to a 3D spectacle. If someone thinks now, that I am mistaken, because not trying to reach this state, he is probably a happy music lover, but all others wanting to taste this kind of presentation will search for it until they have it. But this search is not easy, as even the same system, in two different listening rooms, will present music in a completely different way. So tests like the one you are reading, are only a kind of guidepost, but only your own experience can be the final decision point.
I started with a bit heavy material – for unaware listeners and despite the low tempo – free jazz. In the Warsaw Audiophile and Music Lover Club (KAIM) this was described as a set of sounds (I am trying to civilize the club in this matter, but to no avail…), but for me and many lovers of this genre, this is a wealth of notes and phrases that come together into a logical whole, and which do not allow to change repertoire until the laser comes to rest, at least when they are served right. And I must say, that after a few days of finding the right spot for the monstrously big loudspeakers I got the expected beautifully sparkling cymbals, placed brilliantly between the speakers. All my concerns of the sound of the set being too offensive disappeared after just a few notes. The disc “Shifting Grace” performed by Michael Rabbia, Marilyn Crispell and Vincent Courtois sounded very spectacular. The percussive instruments detached from the speakers, together with the brilliantly defined and positioned piano and viola seemed to become real. This material forced me to listen to three similar positions, where in one of them, a bass clarinet was very nicely reproduced. The vibrations of the reed by the air slowly blown by the artist – David Rothenberg (in duet with the mentioned Miss Crispell), preceded by the noise of the pressure being built-up, are a true icing on the cake for people who love such nuances, usually difficult to present. Yet the German system had absolutely no problems with that.  Density, contour, saturation and resolution were ideally fitting in my expectations. Everything on ideal level, without any of the acoustic bands standing out. And looking at the speakers the last thing that comes to mind should be minute or delicate – still it is there when needed. This T+A set is so well balanced, that the mentioned experiments with cabling going in the direction of increasing the temperature of the sound resulted in losing control of the bass. Yes, usage of more refined interconnects or power cables resulted in the upper registers becoming nobler, but they were good enough without this doings, and the losses elsewhere forced to go back to the initial setup.

When I finished with the “marathon of sadness”, the CD player was fed with much more heavy musical material. You may not believe it, but it was Folk Metal, from the disc that we reviewed recently with Marcin, performed by Percival Schuttenbach. Despite my avoidance of overloading my ears, I sometimes use this disc due to one reason – it is very well recorded and differentiated in terms of music that can be found on it. A bit of vocals, quiet pieces and also some hard parts when needed. A kind of all-in-one, what is maybe not always desirable, but here it hit the bulls-eye. Of course I could not go around listening to the second track, my “beloved” piece, that I pointed out during my review for its controversy. The rhythmic and energetic music flowing from the speakers never lost readability regardless of the speed and volume of the note passages, which were sometimes more than I could absorb, and for sure more than I could call enchanting music – I do not care for high decibel levels. This was a good test for resolution and macro dynamics. The power reserve of the German electronics kept the big amount of speaker drivers in an iron fist throughout the whole disc, and when needed allowed for a massage of my internal organs. You could feel the power.

Approaching the end of the verification of its sonic capabilities, I used electronic and ambient music. Why? It is heavy sound similar to metal. But there were natural instruments, and here music is artificially generated by computers. And the latter must be so unusual and overwhelming to almost cause pain. I understand such approach by the creators – oops, artists, but, to our misfortune, the stereo system often cannot handle that music properly. Pressing play on the remote I worried only about one thing – the treble. I was confident that the bass and midrange will be fine – we have unlimited power at our disposal, while, following a common belief among audiophiles, offensive ribbon speakers combined with music that dominates in that area – could deprive me from the joy of listening to birds in the morning for a long time. And I was surprised, as the sound that reached my ears was very digestible. Maybe the set cut away all artifacts, usually present in such compressed recordings, I do not know, but I must confess, that despite positive results I kept this part of the test as short as possible, because the potential for playing my kind of music – silence cut with ethereal sounds – made me wanting to spend the rest of the time that the system will stay at my home, listening to something that makes me happy.

Those few days spent with the subsequent “Dream System” were a big pleasure for me. The system seemed not to have any flows. And it was true in absolute terms. Full control of low frequencies at volume levels I never use normally, midrange saturation that satisfied me completely and surprisingly noble (sometimes even too noble) treble, micro and macro dynamics at very high levels will be a difficult benchmark for systems to come. Time spent on positioning the loudspeakers to produce an ideally well defined sound stage is nothing. The only thing you have to be careful with is cabling. It has to be neutral, without any attempts to correct the timbre of the whole, or we lose contour. Of course in the digital world there is a possibility of correcting the acoustic frequency ranges, but this is a bit against the idea of orthodox audiophilism. I am not as orthodox and I used the quick ability to cut or add 1.5dB of each sound band, something that can be found on the back of the speakers. However I used it rarely, and mostly just to check how it works. But if this would help someone in eliminating parasite frequencies from the listening room, then why not use it. Nobody will know. Now, can things be done better? Of course, and I await it with a beating heart. And how this was compared to my master? I would have a few points to tell about, but I want to concentrate on one, the most important one for me. After a few days with the T+A and based on my previous experience, I know, that such big loudspeakers will not disappear from the room and will not create such depth of the sound planes as monitors. This time it was good, probably the result was best from all my experience to date, but I heard better presentation of the virtual stage – what am I writing – I have my nirvana two floors above me. Yes, I have bass modules as supplement for my bookshelf speakers, but usage of concentric speakers in a small cabinet creates such a quality level of suspending sounds in the air, that is unreachable for big speakers. I am not sure, but I think, that for such kind of presentation you would need to have a Japanese put big speakers into a small room and tune them long enough, that we can virtually see the sources on a deep stage, following each and every sound with full impression of their visualization. Marcin will probably just shake his head with disbelief, but I am waiting for the moment, when he will reach an appropriate quality level for his everyday music listening – not just when testing, because those impressions are volatile – and he will finally agree with me. Then his evaluation of the sound will not be just by searching for some aspects of the sound, but pointing out their absence. At the same time I must point out, that my system is not so universal as the tested one, and the chosen repertoire was a conscious choice with many flaws for potential buyers of the T+A system. However in my subjective opinion, that what is offered by our western neighbors is absolutely worth the money asked, and if I would be searching for my final system, competition would have a hard time to beat such threshold.

Jacek Pazio

The system used in the test, a complete set of Combak Corporation.

 Electronics Reimyo:
– Separate DAC + CD player: CDT – 777 + DAP – 999 EX
– Tube preamp: CAT – 777 MK II
– Solid state power amp: KAP – 777
Speakers: Bravo Consequence +
Power cables: Harmonix X-DC-350M2R Improved Version
Speaker Cables: Harmonix HS 101-EXQ (mid-high section); Harmonix HS-101 SLC (Section woofer)
IC RCA Harmonix HS 101-GP
Digital IC: Harmonix HS 102
Table: Rogoz Audio; Solid Base VI
Accessories: Antivibration stand for the power amp by Harmonix TU-505EX MK2, Harmonix Enacom improved for AC 100-240V; Harmonix Tuning Room Mini Disk RFA-80i; Audio Philar Double platform

 Analog stage:
– Turntable:
drive: Dr. Feickert Analogue „Twin”
arm: SME V
cartridge: Dynavector XX-2 MK II
– Phonostage: RCM „THERIAA”
Power:
– KBL SOUND Reference Power Distributor
– KBL SOUND Red Eye power cable

Opinion 2

Only one and a half month passed since our visit in the Warsaw salon Hi-Ton Home of Perfection, yet things came together and our wishes became true. So we did not think but opened our doors for the top T+A system. So with the courtesy of the distributor, and knowing that after the devices made a round in Poland and now they are fully burned-in, we just provided them an appropriate home – 35 square meter listening room, the Official Soundrebels Listening Room and assisted in setting it up. This time we could see, that this audio “game” is a heavy, and I mean that verbally, job. This half a ton of German engineering immediately rises the blood pressure – you just need to have a look at the price list. Yes, you are not mistaken – we are close to the 500 000 PLN threshold, and it is only a matter of time, when we will pass it. It is true, that the jubilee Accuphase system was even closer to the mentioned threshold, but due to the lack of loudspeakers in the set, it remained in the group of followers. But if someone needs another reference point, I can help. For the price of the T+A HV Series system you should be able to buy a new Mercedes SL 400 or a Porshe 911 Carrera Coupe. Now you can imagine, what is the target group for the Herford manufacturer.

And although the 26 kg heavy MP 3000 HV does not frighten with its weight, and the rest of electronics weighing about 40 kilograms a piece can be handled by one person, any walks with the CWT 2000 speakers (120kg a piece!) I suggest to leave to strongmen, and that after you insure them properly. Maneuvering around 160cm high and very expensive cabinets, burns calories in a second, even when three big guys are handling them.
But enough grumbling. The T+A system looks brilliant, and most importantly, if we own a rack with appropriately polished/varnished platforms/shelves then its setup will be pure pleasure – all devices have bolted feet with felt soles, what is an emanation of pure humanitarian posture and care for ergonomics of the designing team, taking into account the weight. A small thing, but an important one.  
The chassis of all the devices are made from precision machined, massive aluminum profiles with truly armor thickness. Due to this the German devices have not only masterful rigidity, but also solid shielding. Fortunately the manufacturer does not conceal the insides, but the top plates of each of the components have a big, round window, where curious people can have a peek on the densely packed PCBs and critically assess the amount of audiophile air inside.
When we talk about external design, then after the very detailed description that Jacek made, I can only add, that being a fan of every kind of VU and other meters and displays, the design and execution of the ones installed in the T+A can only be described as fantastic. They are simply ideal – clear, but at the same time do not dazzle during evening/night listening, and the size of the characters and pictograms on the displays of the player and preamplifier allow for comfortable reading from even a significant distance. There is a bit of the monumentality and dignity of the mentioned Accuphase in them, but while the Japanese set fitted in the highest, so called “cabinet” canon of beauty, the T+A is much closer to the industrial minimalism.

And now for a few remarks of organizational nature, or cableology. We did not want to stir too much around in the configuration, that guests in the audio salon can listen to, so we decided to use the set from Cardas that accompanied the electronics during the tour. This set was composed of the loudspeaker cable Clear SKY, XLR interconnects Clear SKY (between the player and preamplifier) and Parsec XLR (between the preamplifier and power amplifiers). For power supply the cables Crossling and Cardas (for CD player and preamp) while the power amplifiers and PSUs received the company cables, supplied by the manufacturer of the electronics. In addition I think it is worth to mention, that the cables dedicated to the power amplifiers, are not only very stiff, they are also quite short, so you should plan the setup of the system in such a way, that you will not have to move the heavy monoblocks here and back.
For initial calibration we also used a MacBook of the distributor, plugged into the T+A MP 3000 HV using the USB Cardas Audio Clear Serial BUSS cable.

Now let us move to the most important aspect, the sound, as what would come to the buyers from the looks of the T+A system, while… No, no. This time there will be no unpleasant surprises, or any disappointment, because the listening sessions in the salon only suggested the potential sleeping in the German products, and in controlled conditions we could fully enjoy the music it played back.
“Inner City Blues” from Midnight Blue was to play for only one or two pieces. An innocent warm-up with “Ain’t No Sunshine” and “Suicide Is Painless”, but from pressing play and starting the disc I could not force myself to reach for the remote and stop it before the disc played to the end. There was also no talking about me moving from the listening chair even for a moment. Despite its smoothness and creaminess the German system presented the virtual sources with such precision and located in such holographic space, that I could not believe that such big speakers are able to disappear. Usually this characteristic is attributed to bookshelf speakers. In addition the detail and openness of the treble was on a level unreachable for conventional drivers. Every touch of the cymbals by the whisk, each phrase played by wind instruments opened a new, to date unknown for the listener, layers of nuances and tastes, at the same time no losing touch with the rest of the sound spectrum. This situation can be best described by the old, and frankly speaking worn-out, phrase about re-discovering your favorite recordings. I will just say, that sometimes it is worth to take a disc for testing, which theoretically should not surprise us with anything new, anything fresh, but it does, and often in a very positive way. Fortunately this ‘extraction’ of those, slightly dusted, tastes happened absolutely naturally, almost by the way, and at the same time it caused a slight emotional shiver by the listener, related to what could happen in just a moment. Trying to find a film analogy, to my mind come the director’s cuts, or re-masterered/digitalized versions of cinema classics, where everything seems to be the old way, because nobody is painting or drawing anything new on the old film tape, yet everything just looks new.

On “The Devil’s Trill” Palladians the concentration and refinement of the repertoire was perfectly presented. Without any signs of nervousness, or any kind of pushing into trustworthiness, or any pressure to unleash the power hidden in the electronics, the emotions within the music and virtuosity of the players were most important. At the same time with incredible ease and freedom anyone could either follow each of the musicians or lazily contemplate the complete composition. The strings as well as the harpsichord were characterized by their intrinsic sweetness combined with slight harshness. It turned out, that in both the jazz jams, recorded in one take, and in the more toned down, pressed in more stiff frames baroque conventions, the T+A feels like a fish in the water and does its thing right. It creates a wide, precise stage in front of the listeners, where each one of the musicians has its own place, designed only for him, where he feels completely free, and creates with other musicians and vocalists an indissoluble, coherent whole, which deserves to be called a true spectacle.

Then came time for the album that was already listened to in the salon “Kristin Lavransdatter” Arild Andersen. The change of the room to a bigger one, and most of all with the ceiling higher, opened the sound, gave access to a more suggestive buildup of the multiple layers of the presented stage. The things happening in front of the listener had a more true, really holographic character. For example in “Hamarkirken” the choir members stood clearly in the back, allowing the solo performance of the saxophone to shine, while on “Bryllupmarsj” the organs were a splendid background to the saxophone placed on the first plane and being a much “bigger” instrument. The rule of perspective works perfectly here, where the distance between the individual virtual sources plays the main role in defining its sizes as perceived by the listeners.

The lately ‘on duty’ in my tests “Songs of Anarchy: Music from Sons of Anarchy Season 1-4” showed true pugnacity and a true rock drive of the tested system. Without any tries to smoothen out the sometimes truly garage harshness of the sound the T+A reproduced the energy hidden in those recordings very skillfully differentiating between their moods and emotional loads. On this album it could nicely catch the differences between the sound of different guitars, their tune, ways of articulation during play and all this was very clearly shown. On “Gimme Shelter” bas was probably closest to Jacek’s ideal – above average motorics and perceivable incredibly quick hits were in their way “blunt”; it had no overly underlined edges, like it is common on most sampler discs, but their delicate rounding ideally harmonized with their mass and filling, adequate to the size of the speakers. There were also some audiophile tests present, like on “Bird on a Wire” the delicate “smacks” of the closely microphoned Katey Sagal.
I did not want to change the climate too quickly so I reached for the rough, almost perceivable dirty “La Futura” ZZ Top, where with “It’s Too Easy Manana” the urge to reach for a rumpled Lucky Strike and a glass of Texan drink in the form of TX Blended Whiskey or even Garrison Brother’s Cowboy Bourbon became almost unbearable.

“Black Hawk Down” just carried away with oriental rhythms, ideally combined with mighty, almost monumental bass, which reached in regions previously unexplored in our Official Listening Room. What is most important, even those lowest, almost infrasound notes, were all the time skillfully controlled, the monoblocks kept them in a purely steel grip, and did not allow for any insubordination. Due to this all the different sounds that added to the climate of the recording did not escape. Now I would like to dedicate listening to such recordings to all fans of multichannel installations aided by boomy subwoofer-like products. What is the sense of using them, when from big full-range speakers you can get a much better effect, and most of all closer to reality. The sound of a stricken match should not move the curtains. The tested system puts such small things in the right place, attributes them to appropriate sizes. Oriental cymbals are shrill in their own way, but most of all small, with a hard, but ethereal sound and they do not sound like the largest Kodo drums. Only synthetic bass moves the crystals and antique candelabras, as it should – it was created just to do that.

In case of the T+A there is no doubt, that we are moving in absolutely high-end areas. The highest manufacturing quality as well as technological advancement of the individual components ideally combines with phenomenal sound, which we can only place on the audiophile Olympus. Without senseless stretching, tending muscles, they just do what they were designed to do – they play music back. Somewhere along the way we forget about technology, damping factors, current efficiency, etc, but we concentrate on the beauty of music and emotions buried in it. The German constructors achieved something unusual, the technologies used by them became only a tool, a way of capturing magic, and not a goal in itself.

Marcin Olszewski

Distributor:
T+A – Hi-Ton Home of Perfection
Cardas – Voice Sp. z o.o

Prices:
– T+A MP3000HV: 42 990 PLN
– T+A P3000HV: 45 990 PLN
– T+A A3000HV: 57 990 PLN
– T+A PS3000HV: 38 990 PLN
– T+A CWT 2000: 157 990 PLN (pair)
– T+A Power Bar 2+5: 8 900 PLN

Pylo to kolejna formacja, o której istnieniu dalej nie miałbym bladego pojęcia, gdyby nie nasz zaprzyjaźniony dostarczyciel muzycznej strawy – NaimLabel.pl, co i rusz podsyłający jakieś smakowite kąski. Tym razem niespodzianka była podwójna, gdyż przesyłka zawierała nie jedną a dwie płyty i choć były to klasyczne EPki, to przynajmniej o jakość dźwięku byłem spokojny. Czego, jak czego, ale pod realizacyjnym bublem loga Naima nie uświadczymy. Jeśli zaś chodzi o warstwę muzyczną, to cóż … patrząc na okładki zdecydowanie bardziej optowałbym (zaznaczam, że bez słuchania) za „The Woman EP” aniżeli za wcześniejszą „Bellavue EP”. Powód? Powód jest oczywisty – mając do wyboru pięciu smutnych, zarośniętych jegomości i gibkie, nagie dziewczę wspinające się po surowej skale, bez chwili wahania wybieram bramkę nr.2.

Zacznijmy chronologicznie – od „Bellavue EP” będącej przykładem lekko płaczliwej, nostalgicznej maniery, jakiej ulegają zarówno młode, vide tytułowa, kapele jak i starzy wyjadacze w stylu U2, czy Kings Of Leon. Całe szczęście depresyjno – katatoniczny nastrój próbują co i rusz przełamać gitary, których mocne wejście w „Enemies” i chóralne partie stawiają ten utwór na równi z twórczością Hurts, tak chętnie puszczaną w rozgłośniach radiowych. Do głosu dochodzą prog-rockowe aspiracje i robi się naprawdę ciekawie, szorstko i zadziornie. Bardzo zgrabnym i intrygującym zabiegiem okazało się delikatne zwolnienie tempa utworu i wplecenie pod jego koniec lekko podchodzącego pod improwizację saksofonowego solo z plamami elektronicznych dźwięków w tle. „Crying on Land” podążą utartymi mainstreamowym szlakami aktualnych trendów muzycznych i przyjemnie koi nerwy słuchaczy nie zapadając jednak niczym szczególnym w pamięć. Najwięcej życia ma w sobie „Bare Eyed”, gdzie perkusyjne zrywy wspomagane gitarowymi, mocnymi riffami przykuwają uwagę i powodują, że krew szybciej zaczynała krążyć w żyłach. Szkoda tylko, że to już koniec tego ledwie 22 minutowej EP-ki.

Pierwsze takty rozpoczynające drugą w dorobku Pylo EPkę „The Woman” również przywodzą na myśl mocno „coldplay’owe” klimaty. Plamy gitarowych partii i męskie, choć „wysoko” śpiewane wokale delikatnie wprowadzają słuchacza w soft-rockową podróż. O ile „Introduction” ma w sobie coś z rozmarzenia późnych Floydów, to „Young” podskórnie pulsującym rytmem jasno daje do zrozumienia, że tworząca zespół piątka chłopaków próbuje swych sił w trochę bardziej energetycznych niż na debiutanckim krążku klimatach. I dobrze, bo całkiem nieźle sobie radzą. Niestety „Climbing Through the Sun” na kilometr zalatuje mi Coldplayem i gdybym nie wiedział, że to Pylo to z przekonaniem graniczącym z pewnością obstawiałbym, że to utwór Chrisa Martina i jego współtowarzyszy. Oczywiście dla większości będzie to jednoznaczna rekomendacja, lecz mi osobiście taka estetyka od pewnego czasu ździebko się przejadła. Od strony muzycznej, kompozycyjnej złego słowa powiedzieć nie mogę, bo wszystko jest perfekcyjnie zapięte na ostatni guzik i za przeproszeniem wchodzi lepiej niż śledzik z cebulką w oliwie, ale skoro pierwowzór od kilku lat gra bliźniaczo podobne do siebie kawałki to po co jeszcze naśladowcy? Nie mnie jednak oceniać ten muzyczny fenomen.
Za to „Woman” z czystym sumieniem, choć znam takich, którzy twierdzą, że takowego nie posiadam, mogę po prostu obcmokać. To niemalże blues-rockowa perełka z mocnym, z żelazną konsekwencją prowadzonym rytmem i wreszcie(!) chropawym, gardłowym wokalem Matthew Aldusa. Okazuje się, że ten chłopak potrafi się po męsku wydrzeć a nie tylko popiskiwać jak spłoniona panna. „Simple Souls” spina 18 minutowa Epkę w całość ponadprzeciętną melodyką i wpadającym w ucho refrenem. Czuć w tym kawałku siłę, rozmach a zarazem rzadko spotykane wśród lansowanych przez rozgłośnie hitów świeżość i autentyczność, tylko … odgrzewane kotlety cały czas z radioodbiorników płyną a o Pylo nie słychać. Szkoda.

Realizacyjnie oba krążki wypadają na tyle spójnie, że spokojnie mogłyby stanowić wsad na pełnowymiarowy album. Dodatkowo podobna spójność dotyczy warstwy muzycznej, więc nie ma obaw, że coś może się nie zazębić, tym bardziej, że mając możliwość wydania takiej „sklejki” na winylu podział na strony praktycznie załatwia sprawę. Nie bez przyczyny wspomniałem o LP, gdyż skoro z CD nagrania Pylo po prostu brzmią świetnie, to z czarnej płyty powinno być jeszcze lepiej. Jakość brzmienia jest po prostu typowa dla Naima (czytaj co najmniej bdb.) i jeśli gdzieś po drodze „siadała” dynamika, to była wyłącznie pochodna spowolnienia, osłabienia motoryki samej warstwy muzycznej a nie „wpadka” realizatorska.

Marcin Olszewski

W tym roku, w ostatnim dniu marca, upłynęło 101 lat od śmierci J.P. Morgana – amerykańskiego przemysłowca, bankiera, finansisty, inwestora i filantropa. W swoim czasie uznawany był za jednego z najbogatszych i najbardziej wpływowych ludzi świata. W jego życiorysie można znaleźć zarówno oszałamiające sukcesy, jak i równie efektowne porażki. Dziś nie jest też już tajemnicą, że karierę biznesową rozpoczął od… oszustwa. Bardzo kontrowersyjny jako człowiek (m.in. zadeklarowany antysemita), piorunująco skuteczny jako biznesmen.

Co to wszystko ma wspólnego z naszym testem? Chociaż nie jest to ostatecznie potwierdzone, to właśnie J.P. Morganowi przypisuje się autorstwo powiedzenia „jeśli pytasz, ile to kosztuje, na pewno cię na to nie stać”. Tak się ładnie złożyło, że do przedstawianego dziś auta powyższa sentencja pasuje jak ulał. Wyłączmy więc na chwilę myślenie w kategoriach cen i kosztów. Poczujmy się jak rekin finansjery, który samochody wybiera oczami, dotykiem i resztą zmysłów, nudne drobiazgi w rodzaju faktury do opłacenia zostawiając swojej długonogiej sekretarce. Skorzystajmy również z tego, że w czasach Morgana auta tylko trochę różniły się od konnych wozów drabiniastych, podczas gdy my możemy obcować z technologią już niemal kosmiczną. Nie zadając więc ani jednego pytania o cenę, wsiadamy do pachnącego nowością egzemplarza BMW serii 7, wyposażonego w 313-konnego diesla, napęd na wszystkie koła i wywołującą zawroty głowy liczbę mniej lub bardziej potrzebnych układów i gadżetów.

Dobrze ukryte rozmiary

Przy okazji testu modelu 535d napisałem, że stylistycznie jest on tak bardzo zbliżony do większej „siódemki”, że trzeba się dobrze przyjrzeć, żeby znaleźć różnice. To podobieństwo działa również w drugą stronę i dzięki niemu BMW serii 7 nie wygląda wcale na swoje 508 centymetrów długości. Sylwetka auta jest zgrabna, dynamiczna, o idealnych proporcjach. Klasyczna, ponadczasowa elegancja, w której nie brak jednak na wskroś nowoczesnych akcentów – super-nowoczesnych reflektorów diodowych, charakterystycznych dla marki tylnych lamp (również diodowych) oraz kilku intrygujących detali stylistycznych. Sporo chromowanych dodatków na pewno nie wszystkim się spodoba – ja na przykład za nimi nie przepadam – ale trzeba przyznać, że w połączeniu z jasnym kolorem nadwozia wyglądają one całkiem nieźle.

Wnętrze, dzięki 190-centymetrowej szerokości nadwozia, oferuje solidną ilość miejsca dla czworga pasażerów. Nie jest to jednak jakaś przytłaczająca przestrzeń – mocno rozbudowana konsola środkowa, szeroki tunel pomiędzy przednimi fotelami i solidnie skonstruowane, grube drzwi nieco ograniczają nieco dostępne miejsce. Ale bez obaw, nie oznacza to bynajmniej, że w „siódemce” jest ciasno. Chodzi raczej o wrażenie otoczenia pasażerów przez elementy wnętrza auta, ale z zachowaniem pełnego komfortu podróżowania.Solidne możliwości transportowe oferuje 500-litrowy bagażnik. Posiada on regularne kształty, choć wysoki próg załadunkowy potrafi nieco uprzykrzyć życie. Na osłodę mamy jednak elektrycznie otwieraną i zamykaną pokrywę bagażnika.

Jakość i wyposażenie na „siódemkę”

To, co odróżnia auta z segmentu premium od pozostałych, to jakość wykończenia wnętrza i wyposażenie. Klient, który dużo płaci, równie dużo wymaga. Między innymi tego, aby autoco chwila przekonywało go, że każda wydana na nie złotówka była dobrą inwestycją. Taką, która może nie przynosi wymiernych zysków finansowych, ale przynajmniej dba o dobre samopoczucie nabywcy. „Siódemka” podchodzi do tego zadania bez kompromisów. Wnętrze opanowała więc dwukolorowa skóra (jasna na fotelach i bokach drzwi, ciemna na desce rozdzielczej), wysokiej jakości tworzywa sztuczne i drewniane inkrustacje. Spasowanie poszczególnych elementów jest perfekcyjne, podobnie jak wrażenia z używania dostępnych przycisków i pokręteł. Liczba najróżniejszych układów elektrycznych i elektronicznych jest imponująca. Mamy te najbardziej oczywiste, np. pełne sterowanie szyb i lusterek, wspomnianą już elektryczną klapę bagażnika czy nawigację GPS. Ale to tylko początek. Dalej znajdziemy bowiem m.in. elektrycznie sterowane kurtyny tylnej i bocznych szyb, układ domykający drzwi, świetny wyświetlacz Head-Up Display, układ rozpoznający i wyświetlający „na oczach” kierowcy znaki drogowe, czterostrefową klimatyzację, szklany szyberdach i rewelacyjny, aktywny tempomat, który potrafi sam zatrzymać samochód i ruszyć nim ponownie, gdy ruszy poprzedzające auto. Nawet w zakorkowanym mieście kierowca może ograniczyć się jedynie do kręcenia „kółkiem”. I żeby nie było wątpliwości – to działa. Sprawdziłem zarówno w centrum Warszawy, jak i poza obszarem zabudowanym. Na prostych drogach, łukach, nawet rondach. Przy małych i dużych prędkościach. Nawet konieczność dość gwałtownego hamowania nie wytrąca układu z równowagi. Ostrzega on tylko kierowcę specjalnym sygnałem, że robi się „gorąco”, ale jednocześnie bez zawahania spowalnia auto w odpowiednim stopniu.

Radar wykorzystywany przez tempomat jest również istotnym elementem układu zapobiegającego lub przynajmniej ograniczającego skutki kolizji. W momencie wykrycia przeszkody, przed którą nie da się już zatrzymać, przygotowuje on auto do uderzenia – wyhamowuje, ile się da i ściąga pasy bezpieczeństwa. Do dyspozycji kierowcy oddano również kamerę na podczerwień, która potrafi wyświetlić obraz na ekranie umieszczonym w centrum konsoli środkowej. Skuteczność tego rozwiązania jest niesamowita. Wystarczy przejechać się wieczorem po podwarszawskich wioskach, żeby się o tym przekonać. Ludzi idących po zmroku poboczem drogi widać na długo przed tym, zanim wyłowią ich z ciemności reflektory BMW. Co więcej – gdy układ wykryje człowieka blisko toru jazdy, wyświetla stosowne ostrzeżenie, nawet przy wyłączonej kamerze. Doskonale widać również jadące auta. W sytuacji, gdy wielu kierowców nawet przy brzydkiej pogodzie „zapomina” zapalić światła mijania, taka pomoc może znacząco wpłynąć na bezpieczeństwo jazdy.
Dodatkowa funkcja – jak prezes podjedzie rano na firmowy parking, doskonale będzie wiedział, kto pracuje już od dłuższego czasu, a kto dotarł przed biurko dopiero przed chwilą. To, które z aut stojących na parkingu mają ciepłe silniki, widać jak na dłoni. Ciekawostką jest też wyświetlacz, który zastępuje tradycyjne wskaźniki. BMW podążało w tę stronę, w coraz większym stopniu zastępując w poprzednich modelach fizyczne zegary ich wyświetlanymi na panelu LCD odpowiednikami. I teraz doszło do etapu, w którym wszystko poza obramowaniem prędkościomierza i obrotomierza to de facto grafika komputerowa. To oczywiście uwalnia nowe możliwości, daleko wykraczające poza trywialną zmianę koloru podświetlenia. Można na przykład mocno modyfikować wygląd i zakres prezentowanych informacji w zależności od trybu jazdy. Można wyświetlać zauważone przez auto znaki drogowe i dowolne inne symbole albo oznaczać jasną smugą na prędkościomierzu o ile właśnie kierowca przekracza dozwoloną prędkość. Można sprawić, żeby strzałki poruszały się pod kolejnymi liczbami na cyferblacie i żeby same liczby powiększały się gdy strzałka znajdzie się w ich okolicy. Można dowolnie zmieniać wygląd samych strzałek. Można w końcu zmienić obrotomierz we wskaźnik wykorzystania i odzyskiwania mocy. Bardzo łatwo przy tym popaść w przesadę i zrobić z deski rozdzielczej eleganckiego w końcu auta coś, co kojarzy się raczej z dziecięcymi zabawkami na półkach w Cepelii. Projektanci jednak nie przekroczyli tej cienkiej granicy. Ja ogólnie nie przepadam za takimi rozwiązaniami, więc od razu nastawiłem się negatywnie. Jak się okazało – zupełnie niepotrzebnie. Wizualne „bajery” nie rujnują przejrzystości wyświetlanych informacji, nie powodują wizualnego przesytu i niepotrzebnego odciągania wzroku od drogi przed autem. Jedyne, czego mi może trochę brakowało, to dodatkowego trybu wyświetlania, w którym na ekranie obecny byłby jedynie prędkościomierz w minimalistycznej formie. Na dłuższe nocne jazdy byłoby jak znalazł.

Największy bajer

Na koniec zostawiłem sobie opis układu, który zrobił na mnie największe wrażenie. Chodzi mi o automatyczne diodowe reflektory, w które wyposażony był testowany przeze mnie egzemplarz 740d. Tak naprawdę system oświetlania drogi przed autem to bardzo skomplikowana maszyneria, złożona nie tylko z czterech praktycznie niezależnych reflektorów wykorzystujących diody i ukierunkowujące strumień światła lustra. Równie istotnymi elementami są także zastępy kamer i czujników, których zadaniem jest określenie optymalnego trybu emisji światła. Zainstalowany w aucie komputer zbiera informacje z czujników, m.in. oświetlenie zewnętrzne, prędkość auta, kierunek jazdy czy obecność aut jadących w tę samą stronę i z naprzeciwka. Na tej podstawie ustala, w jaki sposób można świecić tak, aby z jednej strony zapewnić maksimum efektu, a z drugiej – nikogo nie oślepiać. Efekty działania układu są oszałamiające. Snop światła może być krótki i szeroki przy powolnej jeździe, wąski i sięgający bardzo daleko przy szybkiej. Doświetlanie zakrętów to oczywistość. Ale największe wrażenie robi ochrona innych użytkowników dróg przed oślepianiem. Widać to na poniższym zdjęciu – układ potrafi oświetlić światłami drogowymi przestrzeń, w której nie ma innego pojazdu, ale jednocześnie znacznie skrócić ich zasięg tak, żeby ominąć jadące przed nami auto.

Regulacja odbywa się w czasie rzeczywistym, więc układ bez problemów radzi sobie zarówno z autami jadącymi z naprzeciwka (wygaszając lewe reflektory niemal do zera w czasie zbliżania się aut do siebie), jak i wyprzedzanymi (sytuacja powtarza się dla prawych reflektorów). W praktyce niegłupim pomysłem wydaje się więc włączenie automatycznych świateł drogowych na stałe. Można założyć z prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością, że użyte zostaną właśnie wtedy, gdy będzie taka potrzeba. W czasie kilku dni testu ani razu nie zdarzyło mi się, żeby np. światła drogowe włączyły się na oświetlonej latarniami ulicy, po której jechałem 40 czy 50 km/h. Albo żeby układ nie zauważył innego użytkownika drogi i ten za pomocą swoich świateł dopominał się o ograniczenie mocy reflektorów testowanego BMW. Kilka razy zauważyłem pomyłkę w drugą stronę – przydrożne świecące reklamy były brane za auto i „siódemka” robiła wszystko, żeby nie świecić w ich stronę. Włączenie automatycznych świateł drogowych na stałe ma też sens z jeszcze jednego powodu. Po ich wyłączeniu i pozostawieniu „zwykłych” świateł mijania, dobrze oświetlony jest tylko niewielki wycinek drogi przed autem – 8, może 10 metrów. Nie udało mi się ustalić, czy w testowanym egzemplarzu była jakaś usterka, czy „ten typ tak ma”. Ale jeśli jadąc nie szybciej niż 50km/h po zaciemnionym obszarze niezabudowanym (brak latarni i innych źródeł światła) nie czułem się komfortowo i bezpiecznie – coś chyba jednak musiało być nie tak. Chyba że jest to dodatkowa motywacja do korzystania z układu automatycznie dbającego o oświetlenie drogi.

Audiofil musi dodatkowo sięgnąć do kieszeni

Jeśli nabywcą „siódemki” planuje zostać osoba z zacięciem audiofilskim, musi przygotować się na pójście na całość, bo akurat w tym przypadku oszczędzanie jest wysoce niewskazane. Podstawowy zestaw audio zadowoli jedynie bardzo niewybrednych wielbicieli muzyki. Bez trudu jestem w stanie wskazać auta klasy średniej, a nawet rodzinne SUV’y, które oferowały dźwięk tak samo dobry, czasem nawet lepszy, niż flagowe w końcu BMW. OK, dźwięk jest czysty, zrównoważony, ale kompletnie pozbawiony emocji, a przy wyższych poziomach głośności pojawia się mocna kompresja. Do słuchania radiowych hitów nie trzeba nic więcej, ale wystarczy skorzystać z dowolnego innego źródła dźwięku, żeby doznać nieodpartego uczucia mezaliansu.
Drugą z opcji, którą należy pominąć, jest „HiFi Harman Kardon Surround Sound”. Nazwa brzmi obiecująco, logo uznanej w audiofilskim światku firmy pojawia się w kilku miejscach we wnętrzu auta, a i dźwięk faktycznie jest wyższej klasy. Czuć znacznie większą moc zestawu, można bez obaw odkręcać potencjometr. W zasadzie to nawet trzeba, bo przy niewielkich poziomach głośności zestaw H-K jest w stanie uśpić nastolatka po dopalaczach. Wielbiciele spokojnych, nastrojowych klimatów bez wątpienia docenią kulturę brzmienia i stosunkowo niewielkie ograniczenia w przetwarzaniu skrajów pasma. Ale każde bardziej energetyczne granie – i wcale nie mam tu na myśli od razu heavy metalu, wystarczy co bardziej skoczny blues, jazz czy elektronika – bez litości obnaży niedostatki systemu.

Pozstaje więc zaznaczenie w zamówieniu trzeciej, jedynej słusznej opcji „Bang & Olufsen High End Surround Sound System”. Dopiero ten wybór ma szanse wywołać błogi uśmiech na twarzy osłuchanego melomana. Dwa subwoofery umieszczono pod przednimi fotelami i zamocowano bezpośrednio do ramy auta w celu redukcji nieporządanych wibracji, które mogłyby wystąpić w przypadku użycia mniej pewnych punktów. Do tego siedem dwudrożnych zestawów mid-woofer/tweeter, w tym jeden fikuśnie pojawiający się na desce rozdzielczej auta. Każdy z tych zestawów ma do dyspozycji 100-watowy kanał we wzmacniaczu, podczas gdy obu „basowcom” energię do przepychania powietrza zapewniają kanały 250-watowe. Taki „hardware” w połączeniu z odpowiednio funkcjonalnym oprogramowaniem pozwala uzyskać dźwięk prawdziwie pełnopasmowy, doskonale zrównoważony, a po nieostrożnym przekręceniu potencjometra głośności – urywający głowę dynamiką i niezachwianą pewnością odtworzenia każdego dźwięku. Dodajmy do tego perfekcyjne wyciszenie auta i mamy salę koncertową na kółkach, jakkolwiek nadużywane by to pojęcie nie było. W takiej sytuacji rodziny szczęśliwych nabywców BMW 7 nie powinny się dziwić słysząc: „Kochani, idę do garażu posłuchać muzyki… Na kilka godzin… Nie ma mnie dla nikogo…”.

Wrażenia z jazdy

BMW od dłuższego już czasu pozwala sobie na delikatne oszukiwanie klientów. Liczby, które możemy znaleźć na klapie bagażnika, coraz mniej mają wspólnego z tradycyjnym oznaczaniem pojemności silnika. Na szczęście pierwsza liczba określająca serię nie kłamie. Ale pozostałe już tak. Opisywany przeze mnie model 740d jest tego najlepszym przykładem. Na próżno szukać tutaj jednostki napędowej o pojemności skokowej rzędu 4 litrów. Pod maską auta znajdziemy motor o litr skromniejszy, wyposażony za to w dwie sprężarki. Mieliśmy już okazję testować auto z tym silnikiem – model 535d. O, proszę, wtedy numerek też oszukiwał.
Sześć cylindrów ustawionych w rzędzie, bi-turbo, 313KM przy 4300 obr./min. oraz 630Nm przy 1500 obr./min. Do tego adaptacyjne zawieszenie i napęd wszystkich kół xDrive. Osiągi, mimo ponad 2 ton żywej wagi, nie pozostawiają wiele do życzenia – 5,4 sekundy do 100km/h i ograniczona elektronicznie prędkość maksymalna 250km/h. Genialna trakcja i zapas mocy pozwalający na błyskawiczne przeprowadzanie manewrów wyprzedzania. W zasadzie wypadałoby napisać, że 740d jeździ tak samo dobrze, jak opisywane przez nas niedawno 535d. I odesłać do stosownego testu. Ale nie będzie tak łatwo, bo nie mogę nie wspomnieć o trzech zauważalnych różnicach pomiędzy tymi modelami.
Pierwsza jest na pewno zaletą – chodzi o wyciszenie wnętrza „siódemki”. Powiem wprost – nie spotkałem lepiej wyciszonego auta. Silnik słychać dopiero jak się naprawdę mocno „wciśnie”. Zawieszenia nie słychać w ogóle, nawet na drogach przypominających bardziej zbombardowany nalotem dywanowym pas startowy, niż autostradę. Szum opon czy powietrza opływającego auto z trudem wybija się z ogólnego „szumu tła”, a i to dopiero przy wyższych prędkościach. „Piątka” też była świetnie wyciszona, ale jej większy brat gra w innej lidze. Tej najwyższej.
Ocena drugiej różnicy zależy trochę od tego, na którym fotelu się siedzi i jak bardzo lubi się czuć, co się dzieje z autem w czasie jazdy. 740d bowiem tak mocno odcina pasażerów od świata zewnętrznego, wydaje się tak mocno panować nad wszystkim, co się dzieje na drodze, że aż czasem robiło mi się nieswojo. Przykład? Wyjeżdżam z miasta na trasę szybkiego ruchu. Prędkość rzędu 60-70km/h. We wnętrzu auta cicho, spokojnie, dostojnie. Wciskam odrobinę pedał gazu, w środku auta w zasadzie nic się nie zmienia. Ot, krajobraz zaczyna się trochę szybciej przesuwać. Nadal jest cicho, spokojnie i dostojnie. Sęk w tym, że prędkość w ciągu kilkunastu sekund przekracza wszelkie ramy przyzwoitości i nawet na trasie za znakiem białego samochodzika na niebieskim tle oznaczać może spory wydatek „na budowę dróg”. Perfekcyjnie wyciszone zawieszenie i układ kierowniczy filtrujący (niestety) informacje dochodzące z kół sprawiają, że kierowca zupełnie nie kontroluje tego, z jaką prędkością jedzie.Jeśli w życie wejdą przepisy umożliwiające zabranie kierowcy prawa jazdy za przekroczenie dozwolonej prędkości o 100% w obszarze zabudowanym, właścicielom 740d zdecydowanie polecałbym zatrudnienie kierowcy. Wierzcie lub nie, spokojnie można o tyle tę prędkość przekroczyć i nie zdawać sobie z tego sprawy. Wystarczy kilka sekund nieuwagi. Za kierowcą przemawia również to, że dla pasażerów siedzących na tylnej kanapie tak skuteczne odseparowanie od świata zewnętrznego na pewno będzie się ogromnie podobać. Jeśli zdecydujemy się sami prowadzić „siódemkę”, musimy się natomiast pogodzić z tym, że nie będzie to sprawiało aż takiej frajdy, jak jazda mniejszymi modelami – serią 5, 3, o szalonej w mocniejszych wersjach serii 1 nie wspominając. Model flagowy, mimo doskonałych osiągów, nastawiony jest na inne doznania – komfort, wygodę, luksus – zabawy na krętych drogach i wychodzenia z ciasnych wiraży z gazem wbitym w podłogę zostawiając niższym seriom.
Trzecia różnica – przydatność trybu Eco. W „siódemce” jest ona moim zdaniem zerowa. Po osiągach pozostaje tylko wspomnienie, a kwadrans takiej eko-jazdy powoduje opadanie powiek u nawet najbardziej wyspanego kierowcy. W niższych modelach niemieckiego producenta nie miałem takiego wrażenia, uznawałem nawet ten tryb za bardzo przydatny w płynnej jeździe miejskiej.
Nie umiem stwierdzić, czym to jest spowodowane. Czy chodzi o wyższą niż w innych modelach masę? Czy o to, że we wnętrzu auta i tak jest bardzo spokojnie? A może o coś jeszcze innego? Nie wiem. Wiem natomiast, że przez dobre 80% testu włączony miałem tryb Sport, z przyzwoitości przełączając się czasem w tryb Komfort.

Chcesz wiedzieć, ile to kosztuje? Czyli Cię nie stać!

I tak wracamy znów do naszego finansisty sprzed wieku i jego jakże trafnego powiedzonka. Jednak wiemy, że nasze testy czytają nie tylko ci, którzy są realnie zainteresowani zakupami, więc kilka szczegółów podamy. Cena podstawowa modelu 740d to okolice 400.000 złotych. Egzemplarz testowy (wyposażony w te wszystkie układy, które powyżej opisałem plus pewnie jeszcze ze dwa razy tyle tych, na których opis miejsca nie starczyło) jest droższy od podstawowego o 50%. Każdy kto ukończył IV klasę podstawówki szybko policzy, że oznacza to kwotę 600.000 złotych. Tak, to nie pomyłka. To rewiry J.P. Morgana i jego kolegów po fachu. W kontekście ceny zakupu, ubezpieczenia i serwisowania takiego auta, zużycie paliwa i wynikające z niego koszty mogą mieć znaczenie wyłącznie ekologiczno-towarzyskie. W gronie znajomych, którzy są zwolennikami pro-ekologicznych rozwiązań, możemy się więc pochwalić średnim zużyciem paliwa, które w naszym teście wyniosło 9,5l oleju napędowego na każde 100km. Jazda po mieście podbije ten wynik do 11-12l/100km, normalna jazda po polskich trasach powinna go obniżyć do wartości nawet poniżej 7l/100km. A przy stałej prędkości 80km/h wskaźnik spalania chwilowego mógł przez dłuższy czas nie dotrzeć nawet do cyfry 5… Nie są to jakieś rekordowo niskie wartości, są też znacząco wyższe, niż podaje producent. Ale nie oszukujmy się – dwutonowe auto przyspieszające do setki w 5 sekund z hakiem nie zadowoli się trzema litrami paliwa. Biorąc pod uwagę to, jak często napawałem się przyspieszeniami „siódemki”, jak rzadko rezygnowałem z trybu Sport oraz fakt, że przynajmniej połowa dystansu testowego przypadła na obszar zabudowany – uważam, że BMW nie ma się czego wstydzić.

Prowadzisz, czy chcesz być wożony?

To, wbrew pozorom, bardzo ważne pytanie. Jeśli preferujesz podróże na tylnej kanapie, 740d jest dla Ciebie. Rozważ tylko zakup wersji przedłużonej, która pod względem komfortu i prestiżu jest jeszcze o krok przed testowanym autem. Jeśli jednak wolisz prowadzić swoje auto sam i mieć z tego niezłą frajdę, przewertuj lepiej cennik serii 5. Za kwotę niższą o cenę wypasionego „kompaktu” premium otrzymasz auto odrobinę mniej pojemne i komfortowe, ale za to równie dobrze wykonane i dostarczające nieporównywalnie większej przyjemności z prowadzenia.

Rafał Siwiński

Zdjęcia BMW Group Polska

Dane techniczne:
Silnik: 6-cylindrowy, wysokoprężny, bi-turbo
Pojemność silnika: 2993 ccm
Moc: 313 KM przy 4300 obr./min
Moment obr.: 630 Nm przy 1500 obr./min
Skrzynia biegów: automatyczna, 8-biegowa
Napęd: 4×4
0-100km/h: 5,4 s
Vmaks: 250 km/h
Zużycie paliwa: 7,3/5,3/6,0 (l/100km) (miasto/poza miastem/cykl mieszany)
Zużycie paliwa w teście: 11,0/7,0/9,5 (l/100km)
Pojemność baku: 80 litrów
Teoretyczny zasięg: 840 km
Wymiary: 5089/1902/1471 (długość/szerokość/wysokość) (w milimetrach)
Masa własna: 2015 kg
Ładowność: 575 kg
Pojemność bagażnika: 500 l
Liczba drzwi/Liczba miejsc: 4/5
Emisja CO2: 159 g/km
Opony: 245/50R18
Cena podstawowa: ok. 400 000 PLN
Cena wersji testowanej: ok. 600 000 PLN

Niniejszy artykuł pochodzi z portalu Auto Testy, oryginalny tekst – link

Amare Musica serdecznie zaprasza na premierę Diamond Music Server, która będzie miała miejsce podczas tegorocznego Audio Show 2014 w Warszawie w dniach 8 – 9 listopada.

Opinia 1

Z meblami dedykowanymi do zastosowań audio w większości przypadków jest ten problem, że ładne działają tak sobie, bądź nawet szkodzą, a te działające są w stanie zaakceptować głównie slingle, rozwodnicy i wdowcy, czyli generalnie osoby samotne niemuszące konsultować swoich zakupów z kimkolwiek mającym na nie wpływ. Oczywiście zdarzają się wyjątki potwierdzające powyższą regułę, lecz nawet wtedy przed już, już wstępującym na audiofilski Olimp szczęśliwcem pojawiają się przeszkody natury nazwijmy to językowej. Nie wierzą Państwo? Proszę bardzo – całkiem zgrabne i co najważniejsze przynoszące realną poprawę brzmienia platformy i stoliki oferuje amerykańska manufaktura Silent Running Audio zdobiąca wszystkie swoje wyroby umieszczonymi na frontach tabliczkami znamionowymi ze skrótem własnej nazwy, czyli … SRA. Oczywiście jak się dobrze poszuka, to można znaleźć połączenie funkcjonalności i akceptowalnego wyglądu – wystarczy tylko wspomnieć o włoskich meblach Gregiteka, bądź niemieckich LeadingEdge. Tak przynajmniej było do niedawna, gdyż i krajowi producenci wreszcie zrozumieli jak znaczący procent wszystkich zakupów dokonuje się dopiero po akceptacji przedłożonych propozycji przez Najwyższa Izbę Kontroli, czyli współtowarzyszkę audiofila. Tym oto sposobem w ich katalogach zaczęły pojawiać się meble nie dość, że estetyczne, to jeszcze spełniające wymagania soniczne złotouchej klienteli. Nie mogąc pozostać obojętnymi na powyższy trend postanowiliśmy na własne uszy i oczy się przekonać jak ma się teoria do praktyki i poprosiliśmy jednego z najmłodszych (nie mylić z początkującym) graczy na polskim rynku audio-mebli o dostarczenie chyba najbardziej atrakcyjnego pod względem wizualnym projektu na testy w naszych systemach. Wybór padł na manufakturę Audio Philar i jej stolik Platform Line Double III uzupełniony platformą antywibracyjną Double.

Jak sami Państwo widzą kolorystyka dostarczonych mebli na tyle dalece odbiega od standardowych i wszechobecnych czerni, bieli, wariacji na temat szarości, czy nawet najbardziej wymyślnych oklein, że po prostu przyciąga wzrok niczym rasowy – sportowy bolid na ulicy pełnej „zwykłych” aut. Jest bezapelacyjnie intrygująca a jednocześnie na tyle elegancka i wytworna, że nie sposób zarzucić jej nawet najmniejszych znamion krzykliwości, czy taniej, jarmarcznej pstrokatości. Metalicznie połyskujące o barwie głębokiego burgunda blaty nośne poprzez wyraźny kontrast idealnie współgrają z ciepłem szampańsko złotych platform – posługując się nomenklaturą producenta, określanych mianem „blatów właściwych” i delikatnością satynowych, toczonych nóżek. Modułowa, umożliwiająca praktycznie dowolną konfigurację bryła jest nie tylko lekka pod względem optycznym, lecz co najważniejsze solidnie przemyślana i wykonana pod względem konstrukcyjnym. Nic się nie kolebie, nie trzęsie i nie buja a możliwość precyzyjnego wypoziomowania zapewniają łatwo dostępne masywne stożki stanowiące skuteczny sposób na odsprzęgnięcie od siebie i zminimalizowanie ewentualnych wzajemnych interferencji pomiędzy poszczególnymi modułami. Pokryte satynowym chromem nogi wykonano z litych stalowych prętów o średnicy 40 mm.
Zagłębiając się bardziej w meandry natury technicznej należy zwrócić uwagę, że wszystkie elementy wykonywane są na sterowanych numerycznie obrabiarkach CNC a półki zbudowane na zasadzie sandwicha składają się z platformy nośnej o grubości 30mm i 20 mm roboczej przełożonych dopasowanymi do wymiarów i spodziewanego obciążenia konkretnymi wersjami absorberów VibraPod. W zależności od wymagań klientów górne blaty robocze mogą być wykonane zarówno z MDFu, czyli z tego samego materiału co blaty nośne, jak i ze sklejki, bądź granitu. Oczywiście kwestia dopasowania forniru, bądź powłoki lakierniczej zależy praktycznie wyłącznie od fantazji nabywcy.

Kwestią otwartą pozostaje jednak ewentualna poprawa brzmienia w stosunku do zwykłego, cywilnego mebla, bądź stalowo-szklanych wynalazków jeszcze gdzieniegdzie pokutujących. O ile z tym pierwszym przypadkiem jeszcze byłem w stanie sobie poradzić, z pomocą kilkudziesięciokilogramowej masywnej komody z litej olchy, to dziwnym trafem nic ze szklanymi półkami na stanie nie posiadałem, jak również nikt z moich znajomych takim meblem pochwalić się nie mógł. No nic, uznałem zatem, że nie ma co kombinować, tylko trzeba zaobserwować, czy jakiekolwiek słyszalne zmiany po przesiadce z mojego dyżurnego, również modułowego, stolika Rogoz Audio 4SM3 nastąpią.
Przepinanie i przeprowadzka wcale nie najlżejszej elektroniki zajęła mi trochę czasu, co prawdę powiedziawszy niespecjalnie mi przeszkadzało, bo nie było zbyt uciążliwe a przy okazji mogłem wreszcie porządnie poodkurzać w zakamarkach, które do tej pory miały we władaniu najprzeróżniejsze kabliszcza.
Kiedy wszystko zostało ustawione zasiadłem wygodnie w fotelu i … musiałem się podnieść, gdyż do pierwszej tury, oprócz dyżurnej amplifikacji w postaci mojego ECI, wystawiłem zawodników z obozu analogowego, czyli gramofon Transrotor Fat Bob i przedwzmacniacz gramofonowy Octave Phono Module a kierując swe kroki ku wygodnemu siedzisku zapomniałem o takim drobiazgu jak opuszczenie ramienia na obracającą się płytę. Gdy tylko igła ZYXa dotknęła powierzchni „Violatora” Depeche Mode powróciłem na z góry upatrzoną pozycję obserwatorską i przez pierwszą stronę ograniczyłem się wyłącznie do delektowania się pieszczącymi moje uszy dźwiękami. Pomimo bezapelacyjnie syntetycznej surowości materiału źródłowego nowy mebel wniósł do przekazu niezwykłe bogactwo barw, wewnętrzny spokój i tak czarne tło, jakby grający system ustawić w dużej, zaciemnionej sali, snop światła skierować wyłącznie na niego a wszystkie ściany pokryć smolisto czarnym atłasem. Podobne zmiany odnotowałem praktycznie z każdym repertuarem dodatkowo czyniąc stosowne adnotacje przy co ciekawszych fragmentach. Stali czytelnicy naszej radosnej twórczości z pewnością zdążyli się już przyzwyczaić do moich dość „dziwnych”, jak na recenzenckie standardy, upodobań muzycznych. Delikatnie rzecz ujmując tam gdzie rockowa tolerancja zarówno Jacka, jak i sporej części naszych znajomych się kończy ja dopiero się rozkręcam i po prostu lubię od czasu do czasu dać przysłowiowego czadu z szarpidrutami w stylu Avenged Sevenfold, My Dying Bride, Megadeath, starymi, klasycznymi na dzisiejsze standardy kamieniami milowych death metalu z repertuaru Slayera, czy Sepultury. Oczywiście rockowe dinozaury z Deep Purple, Led Zeppelin i Marillion (wyłącznie stary skład) też u mnie często goszczą. Lektura powyższej listy powinna w głowach większości zorientowanych zapalić ostrzegawczą lampkę. I słusznie. Nie ma co się oszukiwać. Większość hard rockowych, heavy metalowych, thrashowych i jeszcze cięższych odmian muzycznych nagrywana jest niedbale, źle, bądź po prostu tragicznie. Oczywiście w całym tym oceanie beznadziei można od czasu do czasu natrafić na realizacje, nad którymi ktoś postanowił posiedzieć i solidnie zapracować na z reguły niemałe honorarium. Jednak na potrzeby niniejszego testu możemy uznać, że przyjemność z odsłuchu wspomnianych nagrań jest co najwyżej symboliczna a i tak owa symboliczność dotyczy tylko najwierniejszych fanów. Niestety realia są brutalne a główna zasada Hi-Fi i High Endu mówiąca „shit in, shit out” w tym wypadku jeńców nie bierze. Dla tego też obecność tytułowego stolika okazała się okazją do odkurzenia właśnie takich „garażowych” wydań, bo podkręcając temperaturę i delikatnie faworyzując, zagęszczając średnicę w bardzo finezyjny sposób pozbawiała cykająco – trzeszczącą górę chropowatości i ziarnistości. Co ważne nie traciła przy tym dynamika, gdyż zamiast zwyczajowego kakofoniczno – jazgotliwego rozgardiaszu na scenie zaczynał panować całkiem znośny ład i coś na kształt harmonii.
W zdecydowanie bardziej akceptowalnym przez ogół populacji repertuarze stolik Audio Philara dział wręcz tonizująco za zbytnio nasycone sybilantami realizacje. Zarówno nasza czołowa „eksportowa Diva” – jazzopodobna Anna Maria Jopek, jak i nagrywająca w surowej, lecz urzekająco pięknej Norwegii Somalijka Noora Noor dostały wreszcie mogły ze zdwojoną siłą czarować sex appealem a górne rejestry miast ranić pieściły zmysły odbiorców bursztynową poświatą.

Niewybaczlnym grzechem zaniedbania byłoby jednak ograniczenie się do samego „przesłuchania” stolika, skoro razem z nim otrzymaliśmy idealnie dopasowaną wzorniczo i kolorystycznie platformę antywibracyjną Double. W końcu na nowy, pełnowymiarowy mebel nie wszyscy mają miejsce a i czasem ze względów czysto racjonalno – ergonomicznych rozsądniejszym wydaje się ustawienie poszczególnych, bądź tylko wybranych komponentów na dedykowanej platformie antywibracyjnej. Kolejnym przypadkiem, gdy dodatkowa platforma ma niezaprzeczalną rację bytu jest sytuacja częstego żonglowania nowymi komponentami przy jednoczesnej niechęci ciągłego wyciągania, chowania i ponownego ustawiania własnych urządzeń. Dodatkowo jest to chyba najbardziej bezinwazyjny a zarazem najmniej bolesny sposób na własnouszne przekonanie się, że dedykowane, prawidłowo zaprojektowane i z równą dbałością wykonane dedykowane audio sposoby redukcji drgań po prostu działają. Tak też było i tym razem. O ile najbardziej słyszalne rezultaty osiągałem ze źródłem analogowym, oraz urządzeniami lampowymi, które na wszelkiej maści drgania pasożytnicze reagują z reguły ostrą alergią objawiającą się nad wyraz bolesną degradacją brzmienia to nawet na wskroś tranzystorowy ECI po ustawieniu na burgundowo – szampańskim sandwichu potrafił odwdzięczyć się lepsza niż zazwyczaj stabilnością sceny, bardziej zaczernionym tłem i gładszym, bardziej organicznym brzmieniem. Powyższe uwagi zebrałem podczas „tuningu” dyżurnego stolika tytułową platformą, co dodatkowo powinno dać wyobrażenie o skali zmian jakie może ona wprowadzić w systemach pozbawionych podobnie komfortowego dla elektroniki warunków. O walorach natury czysto estetycznej nawet nie wspominam, bo akurat na ten temat nie czuję się na siłach autorytatywnie wypowiadać a jedynie zaznaczę, że większość przedstawicielek płci pięknej dysponujących (podobno) zdecydowanie bardziej wyczulonymi na bodźce zewnętrzne zmysłami na widok platformy reagowała wręcz entuzjastycznie wypowiadając się o niej wyłączenie w superlatywach i od razu wymieniając jednym tchem bibeloty i najprzeróżniejsze, czasem dość zaskakujące rzeczy (z kolorem paznokci włącznie) do czego by im Double pasowała. Tak więc drodzy Panowie, jeśli chcecie audiofilską nirwanę osiągnąć małymi kroczkami to właśnie jednym z pierwszych powinna być próba – odsłuch niniejszej platformy we własnym systemie, własnych czterech kątach i wnikliwe obserwacje reakcji waszej „ładniejszej połówki”.

Podsumowując niniejszy mini test mam cichą nadzieję, że udało mi się przekazać Państwu główną cechę jednych z najbardziej atrakcyjnych pod względem wizualnym a przy tym charakteryzujących się bezdyskusyjną skutecznością, antywibracyjnych mebli z oferty Audio Philara. Zarówno stolik – Platform Line Double III, jak i platforma Double Model za przeproszeniem „grają” dokładnie tak, jak wyglądają – na wskroś elegancko i z wrodzonym, genetycznym wyrafinowaniem. Bez zbędnego szpanu, podbijania skrajów pasma, bądź wyostrzania/zamulania całości, stawiają na spokój i czystość przekazu, co nie dość, że podnosi komfort odsłuchu, to jeszcze pozwala cieszyć oczy pięknem, pięknem formy tak rzadko spotykanym w naszym audio – światku. Szczera rekomendacja!

Marcin Olszewski

Producent: Audio Philar
Ceny:
Platforma Double Model:
–    Lakier: 1 900 PLN
–    Okleina: 2 100 PLN

Stolik Platform Line Double III
–    MDF lakier: 5 900 PLN
–    Fornir: 6 700 PLN

System wykorzystany podczas testu:
– CD/DAC: Ayon 1sc
– DAC: Auralic Vega
– Selektor źródeł cyfrowych: Audio Authority 1177
– Odtwarzacz plików: Olive O2M; laptop Dell Inspiron 1764 + JRiver Media Center;Auralic Aries
– Gramofon: Transrotor Fat Bob S + ZYX R100
– Przedwzmacniacz gramofonowy: Octave Phono Module
– Wzmacniacz zintegrowany: Electrocompaniet ECI 5
– Kolumny: Gauder Akustik Arcona 80 + spike extenders; Gauder Akustik Cassiano
– IC RCA: Antipodes Audio Katipo; Siltech Classic Anniversary 770i
– IC XLR: LessLoss Anchorwave; Organic Audio; Amare Musica
– IC cyfrowe: Fadel art DigiLitz; Harmonic Technology Cyberlink Copper; Apogee Wyde Eye; Monster Cable Interlink LightSpeed 200
– Kable USB: Wireworld Starlight; Goldenote Firenze Silver
– Kable głośnikowe: Organic Audio; Signal Projects Hydra
– Kable zasilające: Furutech FP-3TS762 / FI-28R / FI-E38R; Organic Audio Power; Acoustic Zen Gargantua II
– Listwa: GigaWatt PF-2 + przewód Furutech FP-3TS762 / FI-28R / FI-E38R
– Gniazdo zasilające ścienne: Furutech FT-SWS(R)
– Stolik: Rogoz Audio 4SM3
– Platforma antywibracyjna: Franc Audio Accessories Wood Block Slim
– Przewody ethernet: Neyton CAT7+
– Akcesoria: Sevenrods Dust-caps; Furutech CF-080 Damping Ring; HighEndNovum PMR Premium; Albat Revolution Loudspeaker Chips

Opinia 2

Dla zaprawionych w bojach audiofilów nieodzownym bądź wręcz koniecznym atrybutem jest fakt posiadania spełniającego odpowiednie standardy izolacji akustycznej od podłoża stolika lub co najmniej platformy antywibracyjnej pod najbardziej wrażliwy element toru audio. To jest aksjomat, ale jak to w życiu bywa, często z bardzo prozaicznego powodu – ledwo wystarczające na samą elektronikę środki – spychany na sam koniec układanki. Bywają również melomani, którzy mając możliwość wprowadzenia spokoju w reprodukcji dźwięku swojego zestawu generującego ukochaną muzykę, z pełną świadomością rozprawiają, jakie to ma pozytywne w końcowym rozrachunku znaczenie, jednak wolą w nieskończoność uprawiać kabelkologię, usprawiedliwiając się mało wyszukanymi wymówkami w stylu: niechęć żony do nie w pełni wpisującego w jej wizję estetyki salonu mebelka. W dalszej części postaram się obalić ten mit, czy też przyświecającą myślą typu: „To na pewno będzie (kolejny) strzał w dziesiątkę i biorę się za szafkę”. Tutaj niestety muszę wszystkich odkładaczy na potem zasmucić, informując, że zmieniając poszczególne komponenty zestawu, zawsze można uzyskać inny dźwięk, co czasem błędnie interpretujemy jako lepszy, tymczasem profesjonalny stolik – nie musi ociekać złotem lub być wykonanym z materiałów kosmicznych, wystarczy fundamentalne podejście do wygaszania wibracji – naprawdę jest w tym procesie na tyle ważny, że może okazać się Palcem Bożym dla wielu wydawałoby się wspaniale spisujących się w naszych systemach świeżo wpinanych drutów, a wręcz zaryzykowałbym stwierdzenie, że nowo testowanych urządzeń również. Spróbujcie, a sami się przekonacie. To nie boli, a może być bardzo pouczające.

Jak wspomniałem w poprzednim akapicie, stabilna, dająca użytkownikowi pełnię izolacji od  szkodliwych dla sprzętu audio „mikro ruchów tektonicznych” konstrukcja, nie musi wyglądać jak katafalk wyposażony w może pięknie dla konstruktora, a szpecące dla użytkownika zaaplikowane pomysły inżynierskie. Co prawda wielu potencjalnym nabywcom taki wyeksponowany i surowy spektakl rozwiązań może przypaść do gustu, ale tylko od popytu i odpowiedniego poczucia estetyki projektanta danego mebelka zależy powstanie diametralnie innego, wpisującego się w niemal każdy styl wykończenia wnętrz produktu. I tym mam nadzieję w miarę zgrabnym wprowadzeniem, chciałbym przedstawić wszystkim, goszczący w mych progach i wyśmienicie eksponujący posiadany, pochodzący spod japońskiej ręki zestaw Reimyo, modułowy, dający pełną swobodę konfiguracji stolik, prężnie działającego od kilu już lat na polskim rynku producenta – Audio Philar z Warszawy.

Rzeczona manufaktura jest nad wyraz elastyczna w zaspokajaniu potrzeb każdego, nawet najbardziej wymagającego klienta, a swoje mocne wejście w wielki świat Hi-Fi miała na zeszłorocznej warszawskiej wystawie Audio Show 2013, wyposażając kilkanaście pokoi w wyszukane wzorniczo wyroby. Jeśli ktoś przestudiuje sporych rozmiarów port folio Audio Philara, z pewnością wyciągnie z pamięci kilka świetnie wizualnie prezentujących się wtedy zestawów, a jeśli jakiś produkt zyska aprobatę małżonki, sugeruję skontaktować się z producentem i samemu przekonać się o być, albo nie być takiego mebla, w centralnym miejscu przywiązującego dużo uwagi do najdrobniejszych niuansów audiofila. Dostarczony do testu model z serii Platform Line Double idealnie wizerunkowo zgrał się z moją elektroniką, gdzie swą ekskluzywnością i  jakością wykonania, wyśmienicie podkreślał stworzoną przez Pana Kazuo Kiuchi – właściciela Reymio – elektronikę. Nawet wydawałoby się po macoszemu potraktowany przetwornik cyfrowo-analogowy (płaska i cieniutka skrzyneczka), epatował niezauważalnymi dotąd pokładami piękna, co nie zawsze udawało się innym przystosowanym do dźwigania na swych barkach naszych cacuszek audio konstrukcjom. Potwierdzenia tego fenomenu nie musiałem długo szukać, wystarczyło oddać testowany zestaw trzech modułów właścicielowi, a wspomniany blask DAC-a zgasł, wraz z posadowieniem go na wykorzystanym przeze mnie na półki czarnym granicie. Nie mówię, że to była tragedia na miarę wykonania honorowego kultywowanego w „kraju kwitnącej wiśni” seppuku, ale lekki smutek przez kilka dni niestety gościł na mej twarzy. Przyglądając się od strony konstrukcyjnej wyrobowi AP, od pierwszych chwil – choćby samego procesu logistyki – naszą uwagę zwraca ciężar każdego z segmentów, generowany toczonymi z pełnego stalowego wałka nóżkami, które opierając się na umożliwiających regulację ukrytym gwintem stożkach, pozwalają na dokładne wypoziomowanie podczas nadstawiania jednego modułu na drugi a stabilność zapewniają specjalnie nawiercone punkty na górnych płaszczyznach każdej z nich. Bardzo praktyczny i bezpieczny, bo uniemożliwiający zsunięcie się jednej platformy drugiej pomysł. Do wspomnianych filarów nośnych przytwierdzono – po części wpuszczając je w obrys płyty nośne docelowych półek, a w ich narożnikach wyfrezowano okrągłe, niezbyt głębokie gniazda absorberów drgań, na której spoczywa platforma robocza. Odległości poszczególnych zespołów nośnych, kolorystyka użytych lakierów metalicznych, rodzajów naturalnego forniru wykończeniowego, czy materiału na górne platformy w zależności od potrzeb ustalane są indywidualnie z klientem. Tymczasem na występy do mnie dotarła nie pozostawiająca niedomówień co do atrakcyjności srebrno – bordowo – jasno złota kompilacja. Muszę powiedzieć szczerze, że to wysmakowany kolorystycznie pomysł, oczywiście do weryfikacji przez potencjalnego nabywcę. Jako stabilizację całości opisywanego mebla audio używamy dostarczonych w komplecie takiej samej średnicy jak nogi płaskich podkładek.
 
Gdy proces przeprowadzki naszego systemu na nowy, eliminujący z naszego audio – otoczenia szkodliwe skutki życia codziennego nabytek, dobiegnie końca, świat muzyki staje się nieco inny. Moje doświadczenie było tylko potwierdzeniem ogólnie panującej prawdy, jaką jest delikatne wprowadzenie spokoju w przekazie dobiegających do naszych uszu dźwięków. Wspaniale i rzekłbym, że wręcz natychmiast, daje się to uchwycić, słuchając materiału z dość natarczywie eksponowanymi sybilantami. Plastyka, jaką wprowadza w ich byt zmiana podłoża, staje się ratunkiem przed dotychczas próbującymi poprzecinać nasze bębenki latającymi w eterze żyletkami lub męczącym szelestem. Oczywistym mam nadzieję dla wszystkich jest też fakt, delikatnego podkręcenia temperatury grania całego zestawu, krocząc tym sposobem w tak uwielbianym przez wielu melomanów kierunku brzmienia japońskiej marki Accuphase. Ale proszę nie brać tego dosłownie, gdyż chciałem jedynie nakreślić w ten sposób ogólne ramy zmian, które nawet w nastawionych już na ciepło generowanych fal akustycznych systemach, są bardzo dobrze wyważone. Nie muszę chyba dodawać, ale dla spokojności ducha wspomnę, że w nazbyt pobudliwych układankach taki myk staje się wręcz panaceum na problemy z uzyskaniem „feelingu” pomiędzy słuchaczem, a jego elektroniką. Ważnym aspektem całego procesu uszlachetniania fraz muzycznych jest brak jakiegokolwiek nalotu w górnych rejestrach, które stają się nieco cieplejsze, ale oddech jest nadal ważnym elementem całego przekazu. Patrząc na kreślenie źródeł pozornych przez potraktowany stolikiem Audio Philar system, odczujemy delikatne zmiękczenie ich krawędzi i nieco swobodniejszy w zwartości bas, ale przypominam, że co system to inne potrzeby i nawet dla mnie – posiadacza osadzonego po barwniejszej stronie muzyki systemu – całość zmian nie stanowiła najmniejszego problemu typu „ciepłe kluski”, tylko lekko korygowała nasycenie i kolorystykę perkusjonaliów w kierunku złota. A wiem, że wielu audiofilów kochających sprawiające wiele radości dodatkowe pokłady barwy, za taki myk oddałoby co nieco z ostrości konturu, dlatego to co opisuję, przez jednych może być odbierane jako degradujące zmiękczenie, a dla innych dotknięcie punktu  „G” w obcowaniu z muzyką.  Dobrym przykładem na cudowny efekt umilania życia melomanowi, jest pani Cassandra Wilson z krążkiem „New Moon Daughter”, gdzie zbyt dosłowne potraktowana przez realizatora czytelność wydawanych przez artystkę wibrujących cząsteczek powietrza, poskutkowała spektakularnymi świstami i szelestami w post produkcji. Teoretycznie można się do wszystkiego przyzwyczaić, ale dlaczego nie brać od życia tego, co najlepsze, tym bardziej, że stosując się do dawno utartych zasad, które jak opisywałem, pomogą w złagodzeniu efektu zbytniej krzykliwości wokalizy, w pakiecie dając nam jeszcze nieco nasycenia i przy nadal niskim zejściu niskich rejestrów, zwiększą jego odczuwalną ilość. Czytając ten tekst, proszę wziąć dodatkowo poprawkę na fakt, iż opisywana seria Platform Line Double umożliwia stosowanie różnego rodzaju materiału na półki robocze. Ja miałem do dyspozycji fantastyczny metalicznie polakierowany MDF, a mamy możliwość zastosowania granitu, czy okleinowanej sklejki, co może delikatnie modulować otrzymane efekty. Dlatego wynik mego spotkania jest niczym innym jak sygnałem czekających nas zmian, a po zamówieniu dla siebie – nawet w celach próbnych – wspomnianego modułowego zestawu antywibracyjnego, sami w bezpośrednim boju skonfrontujecie efekty opisane z usłyszanymi.

To, że potrzeba odpowiedniej izolacji urządzeń elektronicznych od podłoża jest niezaprzeczalna, wiemy wszyscy, ale jak konkretnie wpływają różne zastosowane do produkcji materiały, możemy przekonać się tylko samemu, aplikując konkretne rozwiązania u siebie. Dlatego zachęcam do eksperymentów, a nie spontanicznym i nieprzemyślanym kupowaniu typu: „ładnie wygląda, powinno spełnić swoje zadanie, więc musi być dobrze”. We wszelkie kombinacje bez problemu jest w stanie zaopatrzyć Was tytułowy producent. Paleta produktów różniących się od siebie pod względem założeń konstrukcyjnych, użytych do ich produkcji materiałów i kolorystyki wykończenia powinna zaspokoić pragnienia nawet najwybredniejszego audiofila i pokusiłbym się o stwierdzenie, że jego małżonki również. Dlatego jeśli kiedykolwiek wizja stolika z prawdziwego zdarzenia przemknęła komuś przez myśl, sugeruję jej realizację, lub choćby kilkudniową próbę zapoznawczą z tą materią w realu, a może się okazać, że po wizycie przedstawiciela firmy Audio Philar świat już nigdy nie będzie taki sam i konfrontując to ze stanem wcześniejszym, nagle przestanie być śmiesznie.

Jacek Pazio

  
System wykorzystywany w teście, to kompletny zestaw firmy Combak Corporation
Elektronika Reimyo:
– dzielony odtwarzacz Cd: CDT – 777 + DAP – 999 EX
– przedwzmacniacz lampowy: CAT – 777 MK II
– tranzystorowa końcówka mocy: KAP – 777
Kolumny: Bravo Consequence+
Kable zasilające:  Harmonix X-DC 350M2R Improved Version
Kable głośnikowe: Harmonix HS 101-EXQ (sekcja średnio-wysokotonowa), Harmonix HS 101-SLC (sekcja niskotonowa)
IC RCA: Harmonix HS 101-GP
IC cyfrowy: Harmonix HS 102
Stolik: Rogoz Audio
Akcesoria:
– antywibracyjne: stopy pod końcówkę mocy Harmonix TU 505EX MK II, platforma antywibracyjna Audio Philar
– zasilające: Harmonix AC Enacom Improved for 100-240V
– akustyczne: Harmonix Room Tuning Mini Disk RFA-80i
Tor analogowy:
– Gramofon:
Napęd: Dr. Feickert Analogue „Twin”
Ramię: SME V
Wkładka: Dynavector XX-2 MKII
Przedwzmacniacz gramofonowy RCM THERIAA
Zasilanie: Listwa KBL Reference Power Distributor

Do oferty firmy McIntosh wchodzą słuchawki MHP1000 które zostały skonstruowane w celu zaprezentowania w przenośnej formie legendarnego brzmienia urządzeń McIntosh. Połączenie słynnej jakości oferowanej przez McIntosha z wysokim natężeniem sygnału, skutkuje zadziwiającą rozdzielczością dźwięku. Niska waga słuchawek oraz ich wyśmienity komfort są kolejnymi argumentami aby je wypróbować. Impedancja jak i efektywność MHP1000 zostały idealnie dopasowane do natężenia sygnału wyjściowego większości współczesnych urządzeń elektronicznych.

Przetworniki elektroakustyczne o średnicy 40mm zostały specjalnie zaprojektowane przez inżynierów firmy McIntosh. Trójwarstwowa membrana posiada wiskoelastyczną warstwę środkową. MHP1000 wykorzystują innowacyjną technologię „Tesla” (opracowaną przez firmę Beyerdynamic), która polega na zastosowaniu bardzo silnych i niecentralnie zamontowanych na membranie przetwornika magnesów neodymowych o wyjątkowo wysokiej skuteczności.

Konstrukcja zamknięta słuchawek izoluje ich użytkownika od zewnętrznych hałasów umożliwiając całkowite oddanie się przyjemności odsłuchu ulubionych nagrań.

Poduszki nauszników i pałąk słuchawek zostały pokryte najwyższej jakości naturalną, miękką w dotyku skórą, która gwarantuje najwyższy komfort użytkowania MHP1000.

Lekka konstrukcja MHP1000 jak i niewielki nacisk wywierany przez nie na głowę podczas ich użytkowania umożliwiają długie seanse z posiadaną muzyką.

Na wyposażeniu znajdują się dwa odkręcane przewody: jednometrowy z końcówką o średnicy 3,5 mm oraz trzymetrowy zakończony końcówką o średnicy 6,3 mm. Obie końcówki przewodu są złocone a same przewody są ekranowane celem uzyskania najlepszej jakości dźwięku.
 

Dane techniczne słuchawek MHP1000:

Typ przetwornika: dynamiczny
Rodzaj: wokółuszne, zamknięte
Pasmo przenoszenia: 5 – 20 000 Hz.
Impedancja nominalna: 200Ω
Czułość : 97 dB  (1mV@500Hz)
Maksymalne natężenie dźwięku: 127 dB
Waga: 382 g

Geneza dzisiejszego testu jest trochę dziwna, gdyż to spotkanie jest wypadkową – pewnego rodzaju „klamrą” – kilku różnych recenzji. Patrząc ogólnie na problem bytu różnego rodzaju urządzeń we wszelakiej maści periodykach branżowych, przyczyn generujących chęć wyrażenia opinii recenzenta o danym produkcie, jest kilka. Począwszy od ewidentnych rynkowych nowości i związanych z tym faktem całkiem oczywistemu ciśnieniu ze strony dystrybutora, status ciekawego/kultowego urządzenia i pomyśle, że dobrze byłoby o nim przypomnieć, po wytypowanie rodzynków , bądź  jak dzisiejszy bohater – przypadkowa wizyta i duża wszechstronność w wielu konfiguracjach zmuszająca wręcz, do zabrania głosu w jego sprawie. Najdziwniejsze z tego wszystkiego jest to, że pierwszy kontakt organoleptyczny nie zapowiadał takiego obrotu sprawy. Mocno nadmuchana obudowa, zaimplementowanie pojedynczego głośnika szerokopasmowego, dość brutalny otwór bas refleksu i wysoka skuteczność wyraźnie wskazywały na uprzywilejowanie głównie słabowitych konstrukcji lampowych i nie dawały po sobie poznać, ile tak naprawdę mają do zaoferowania. Jednak w ostatecznym rozrachunku, w trakcie kilkumiesięcznego użytkowania w najprzeróżniejszych kombinacjach będący przedmiotem niniejszej recenzji zestaw głośnikowy bronił się znakomicie. Raz szokował ponadprzeciętną jakością generowanego dźwięku, nawet gdy sygnał płynął z wydawałoby się przerastającej jego możliwości elektroniki, by w innym podejściu pomóc wydobyć wszelkie walory często z góry typowanego na hit sezonu, a mającemu spore problemy pewniakowi. I tylko żeby nie zakończyć testu na pierwszym akapicie, wykładając wszystkie karty na stół, zdradzę, że to ja wystosowałem prośbę do dystrybutora, by móc pochylić się nad dość podobnymi w założeniach konstrukcyjnych do moich Brav’o (punktowe źródło dźwięku) kolumnami francuskiej marki DAVIS ACOUSTICS model MV One, dystrybuowanej przez stacjonującego w Gołkowicach (woj. Śląskie) Pana Grzegorza Pardubickiego, na co z dużą chęcią przystał.

Davis Acoustics to jak zdążyłem zaznaczyć, pochodząca z kraju przedkładającego żaby i ślimaki ponad poczciwego schabowego marka, która już od 25 lat stara się sprostać wymaganiom marudnych koneserów dźwięku. W jej ofercie znajdziemy kilka linii kolumn wolnostojących i monitorów, głośniki do zabudowy i kolumny szerokopasmowe, których przedstawicielem i nosicielem flagowego produktu – głośnika 20DE8 – jest właśnie opisywany model MV One. MV –ki to sporych rozmiarów konstrukcje (27x50x100), zdolne do wygenerowania z pomocą pojedynczego pełnopasmowego dwudziestocentymetrowego głośnika wspomaganego przez potężny basrefleks założone przez konstruktorów zejście do 40Hz. Niestety przez ten nieszczęsny otwór wentylacyjny pierwszy kontakt wzrokowy nie jest specjalnie szczęśliwy, ale to co dla mnie jest oznaką niedoskonałości, dla innego może być czymś pożądanym, dlatego nie będę rozwodził się nad problemem istnienia takiej wielgachnej dziury w takim miejscu. A jako kontrapunkt mojego postrzegania tego problemu dodam, iż posiadacze niedużych pomieszczeń, ograniczeni bliskością ścian do pleców zespołów głośnikowych będą po wsze czasy hołubić to rozwiązanie, gdyż dmuchanie w niczym nieograniczoną kubaturę przed kolumnami, pozwoli im na implementację MV One w niemalże każdym kącie swoich ciężko wynegocjowanych z drugimi połówkami „klitkach” (wiem, to brutalne określenie, ale przynajmniej szczere). Projektanci rzeczonych kolumn starając się poprawić ich postrzeganie i przynależność do wysokiej pozycji w cenniku, dali upust swoim marzeniom i zaproponowali wykończenie w lśniącej fortepianowej czerni, która muszę przyznać zdecydowanie podniosła notowania całości w moim rankingu. Może nie jestem zbytnio postępowy, ale kupując samochody – a robię to w salonie raz na dziesięć lat – zawsze jest to bardzo ciężka w utrzymaniu, szybko kurząca się, właśnie ponadczasowa czerń. Ale kto powiedział, że piękno musi być łatwe w użytkowaniu. Coś za coś i ja jestem w stanie, ponieść koszty natury częstego ganiania z mikrofibrą.
Wracając jednak do tematu warto wspomnieć, iż przednia ścianka oprócz otworu wentylacyjnego znajdującego się tuż nad zwiększającą stabilność, rozszerzającą się ku przodowi matowo wykończoną podstawą, w górnej części epatuje pojedynczym, podłączonym bezpośrednio do terminali (brak nawet śladowej zwrotnicy)  przetwornikiem. Okrążając pokaźną bryłę kolumn, poprzez głębokie płaszczyzny boczne  przechodzimy na tylną ściankę, która w swym ascetycznym wyposażeniu oferuje umieszczone  wysoko, na wprost wspomnianego emitera fal dźwiękowych, pojedyncze zaciski głośnikowe, a pod nimi naklejoną błyszczącą wytłoczkę z nazwą modelu i złotą tabliczkę znamionową ze wszystkimi niezbędnymi informacjami. Minimalizm w pełnej krasie i gdyby nie ten przedni …. – wiecie co, byłby to ideał, wpisujący się w najbardziej wyszukane pomieszczenia. Ale może ja się nie znam, albo jestem już stetryczały i się czepiam, tego nie wiem, natomiast jedno mogę powiedzieć na pewno: mimo zjawiskowego schronu przeciwlotniczego dla domowych szkodników na froncie całość naprawdę robi pozytywne wrażenie. Na koniec tej wizji lokalnej dodam, iż w swej dbałości o klienta producenci dostarczają w komplecie stosowne wkręcane w podstawę kolce, jednak z uwagi na odpowiednią ilość generowanych podczas testów niskich tonów nie używałem tych akcesoriów, ale jako rzetelny opiniodawca wspominam o możliwości ich zastosowania. Zbierając wszelkie zawarte w tym akapicie informacje rzekłbym w skrócie, że zapraszając w swoje progi francuski zestaw, dostajecie lśniące, prostokątne, głębokie i dość wysokie, wyposażone w jeden współosiowy głośnik z solidnymi zaciskami i prostokątnymi tunelami wydmuchiwanego powietrza skrzynki. Nie wiem jak Wy, ale ja po kilkutygodniowym kontakcie z nimi jestem w stanie stwierdzić, że mimo wszystko projekt plastyczny do mnie przemawia.

Przechodząc do meritum tego spotkania, chyba nie muszę nikogo uświadamiać, że rzeczone kolumny, o których test sam poprosiłem, zrobiły na mnie bardzo pozytywne wrażenie. Po zasygnalizowanych kilku udanych połączeniach z „ligowymi partnerami” i końcowej konfrontacji z systemem referencyjnym, postanowiłem jednak rozdzielić ten test na dwie odsłony, gdzie druga będzie tylko pewnym papierkiem lakmusowym ich możliwości, czy też delikatnie mówiąc drogowskazem dla konstruktorów, w drodze ku wzniesieniu się na jeszcze wyższe poziomy jakości dźwięku. Ale nie uprzedzajmy faktów. Pierwsze starcie będące zaczynem do zawitania Davis’ów w moje skromne progi jako zawodnika sparingowego, to pełna synergia z jak to niektórzy z moich znajomych nazwali „mikrofalówką” – będącą znakomicie broniącym się wytworem polskiej myśli technicznej (Egg-Shell Prestige 9WST).Ten występ na długo pozostawi po sobie pozytywny ślad, ponieważ oscylując na pułapie 30 tysięcy złotych za zestaw, bardzo wysoko zawiesił poprzeczkę swoim konkurentom. Słabowita z założenia lampowa integra wespół z naszymi bohaterkami pokazały pełnię możliwości w budowaniu spójnego dźwięku, z szeroką paletą niuansów i emocji zawartych w słuchanych kompilacjach płytowych. Oddech, namacalność i wspomniana współosiowość dobiegających do uszu słuchacza informacji o źródłach pozornych, była na naprawdę wysokim poziomie. Gradacja planów pozwalała bez najmniejszych problemów uchwycić odstęp poszczególnych formacji usadowionych przez realizatora na wirtualnej scenie muzycznej. Próbując wspomnieć o pasmach akustycznych, nie sposób do czegokolwiek się przyczepić. Górne rejestry bez jakichkolwiek naleciałości mgły w pełni oddawały dźwięczność używanych przez muzyków perkusjonaliów, a tak lubiany przeze mnie środek pasma dawał pełne barwy kreacje grających instrumentów i głosów ludzkich. Jednak przy całej konsolidacji poszczególnych widm w jednym emiterze dźwięku – głośniku szerokopasmowym, najlepiej wypadał mocny, mięsisty i kiedy trzeba energetyczny bas. Powiem bez ogródek, ta częstotliwość jest wizytówką opisywanych konstrukcji. Mięcho i zwartość szły ze sobą w pełnym porozumieniu, nie próbując przy tym przejąć pałeczki pierwszeństwa w całym przekazie, tylko umiejętnie go podbudowując. Jak można spostrzec po załączonych dokumentujących ten długi proces mojego dojrzewania do testu zrzutów z matrycy specjalnie do tego celu nabytego Nikona’a, Davis’y nie miały łatwo. Mocna integra Vitusa RI-100, końcówka mocy Abyssound ASX1000 wespół z moim pre Reimyo, czy lampowa konstrukcja Synthesis A50T, to tylko niewielki wycinek walki o przetrwanie, która w efekcie dała bardzo pozytywny obraz pomysłu inżynierskiego znad Loary. Czy można lepiej? Na bazie kilkuletniego doświadczenia z półką Premium bez ogródek odpowiem, że zawsze, tylko za ile? Nie nie, o tym później. Ciągnąc dalej sagę zalet, wspomnę tylko zdawkowo, że kilka potyczek naszych szerokopasmówek stawiało je jako coś w rodzaju leku lub delikatnego pomocnika w podkreśleniu różnych, czasem ciężkich do wydobycia z poszczególnych wzmacniaczy lub źródeł, ważnych dla potencjalnego klienta a skrywanych niuansów dźwiękowych. Do końca nie wiem, czy to zasługa wysokiej skuteczności, czy ogólnych walorów użytkowych samych głośników, ale pod jednym mogę się podpisać na pewno: Francuzi – ups, ich polski przedstawiciel Pan Pardubicki – przysłał mi fenomenalne konstrukcje – oczywiście w korelacji z zajmowaną pozycją w świecie High Endu. Łatwe do wysterowania kolumny często są dość wybredne co do wzmocnienia i podłączenie mocnego pieca, może spowodować ferie latających wokół słuchacza żyletek, gdy tymczasem MV One znakomicie wpasowywały się w czasem nierokujące pozytywnych efektów zestawienia. Ważnym elementem listy ich zalet jest też łatwość eksponowania różnic zmieniających się w torze komponentów audio, co pozwala potencjalnemu nabywcy, idealnie dobrać interesujący go sznyt grania. Raz mocny tranzystorowy Vitus bezlitośnie pompował Waty, dając przy tym możliwość implementowania do napędu ciężkiego materiału rockowego, co bez problemów obsługiwały zespoły głośnikowe, innym razem lampa od Synthesisa dawała zarezerwowaną raczej dla takich produktów poświatę eteryczności dobrze zrealizowanej muzyki akustycznej – można się w tym temacie ścigać z innymi, by na koniec wspomnieć również solidnie uzbrojoną w „Power” końcówkę Abyssound’a, która oddając sporo pierwszych Watów w klasie „A”, zdawała się w jakiś sposób łączyć dwa wspomniane przed momentem światy. Nie będę dzisiaj uzewnętrzniał się z opisami poszczególnych utworów przesłuchanych płyt, gdyż mogłoby to wyglądać na stronnicze podpieranie się dobrymi realizacjami – a raczej tylko takich słucham, by punktować jedynie pozytywy, ale dla mnie i kilku goszczonych w międzyczasie znajomych, bez względu na nośnik – cyfra, analog – „jedynki” z kraju chwalącego się budowlą Pana Eiffla, zawsze stawały na wysokości zadania. Niestety jak to w brutalnym życiu bywa, do czasu. Zabrzmiało groźnie? Przepraszam, nie chciałem. A może chciałem? Jeśli tak, to tylko jako wyraźne oddzielenie następnego akapitu, który dla sporej grupy docelowej nie będzie miał większego znaczenia, ale jako wartość sama w sobie stricte informacyjna, gdzie i jak można pokusić się o większe wysublimowanie, powinien się znaleźć.

Gdy proces logistyki na drugie piętro – gdzie stacjonuje główny system odniesienia – dobiegł końca, przystąpiłem do zamiany zespołów głośnikowych i natychmiast swe piętno odcisnęło, poszukiwanie konstruktorów, możliwości osiągnięcia planowanej charakterystyki dolnych rejestrów, wymuszające sporą głębokość obudów testowanych kolumn. Przy nieco niższym wzroście w porównaniu do Brav’o o ca.10 cm, podobnej szerokości, niestety francuskie produkty są o połowę głębsze. Jednak mając sporo miejsca z każdej ze stron, nie czuły się specjalnie osaczone, co w trakcie testu pozwoliło im pokazać pełnię możliwości. Zbierając w jakąś sensowną całość drugą fazę odsłuchów, zacznę od sposobu budowania sceny. Ta zapamiętana jako sporych gabarytów z dolnego pomieszczenia, tutaj okazała się być nieco bardziej zwarta, nadal jednak preferując rozdzielenie muzyków stosownym kokiem odstępu od siebie, jednak prezentowana ze zdecydowanie bliższego rzędu. Podczas gdy mój zestaw swój spektakl zaczyna nieco na kolumnami, by bez problemu głębią osiągać oddalone o ponad półtorej metra za kolumnami ściany, Davis’y wychodziły lekko przed front, kończąc swoje podboje dalszych realiów w połowie możliwości Japończyków. W gruncie rzeczy nie było to deprymujące, gdzieś ta trzykrotna różnica w cenie powinna się pokazać, tylko rzucające nieco inne światło na ten sam spektakl muzyczny. Jeśli chodzi o spójność pasma, to podobne założenia leżące u podstaw konstrukcji – zszycie pasma – zdawały się iść łeb w łeb w tym temacie. To gdzie tkwi clou wydanych na moje kolumny zdecydowanie większych ilości banknotów Narodowego Banku Polskiego? Słowo klucz to „rozdzielczość” powodująca zdecydowanie bardziej wysublimowany odbiór informacji zarejestrowanych na płycie. Wspomniana umiejętność „rozdrabniania włosa na czworo” w pozytywnym tego słowa znaczeniu, nie mylić z rozjaśnieniem, jest największym pożeraczem pieniędzy audiofilów. Można tak zestroić kolumny, by dawały fajny mocny i mięsisty bas, gorącą niczym brazylijska tancerka średnicę i otwartą, błyskotliwą górę pasma, ale ilość zawartych w tym wszystkim informacji jest już wyższą szkołą jazdy. Gdzie tego szukać? Proszę bardzo tak na szybko. Wszystkie instrumenty oparte o talerze, dzwoneczki, czy miotełki w ekstremalnym wydaniu pokażą jak na dłoni czy efekt wybrzmiewania okrągłych metalowych krążków na statywach, nie daje uczucia ich zbytniej szybko wygaszającej wybrzmienia grubości, czy słyszymy zwiewnie brzmiący, mieniący się milionem drobnych wibracji cienkich ścianek metalowy lub szklany kieliszek, lub jaka jest ilość użytych do skonstruowania wspomnianej miotełki szurających po talerzach drucików. Bezpośrednie porównanie może okazać się brutalnym dźwiękiem kołpaka samochodowego, gongiem, wiszącej na owczej szyi skorupy, albo wyłysiałym od zużycia atrybutem miotełko-podobnym starego perkusisty rockowego. Oczywiście specjalnie przejaskrawiam przykłady, ale tylko w celach edukacyjnych i sądzę, że przedstawiciel testowanej marki zdaje sobie z tego sprawę. Podobne zasady obowiązują na każdym pułapie widma akustycznego i ze względu na moją intencję opisania ich jedynie jako sygnału o różnicach poszczególnych konstrukcji, dalsze rozdrabnianie całości, nie ma większego sensu. Ale natychmiast spieszę uspokoić potencjalnych zainteresowanych, że poziom zaawansowania Francuzów jest w pełni adekwatny do żądanej ceny, gdy tymczasem osiągnięta przy pomocy moich kolumn jakość, dla przeciętnego Kowalskiego jest równoważna z postradaniem zmysłów. Na swoją obronę mogę tylko dodać, że zakup takiego, a nie innego zestawu audio nie spowodował przymierania głodem popierającej moją pasję rodziny, a i wybór był wypadkową kilkuletnich poszukiwań, co bez najmniejszych problemów pozwala mi teraz, wracać do swoich zabawek nawet po odsłuchach kilkukrotnie droższych kombinacji. Nie wiem, czy to kogoś uspokoiło, ale nie mam nic więcej do dodania na swoją obronę.

Kończąc ten tekst, cóż mogę napisać, jeśli widać jak na dłoni, że kolumny zauroczyły mnie swoimi możliwościami sonicznymi. Wspominałem na początku, że będzie to nieco inny od standardowych zbiór myśli recenzenta. Nie ma punktowania walorów poszczególnymi realizacjami, gdyż mnogość kombinacji rozbudowałaby ilość strof do niestrawnych rozmiarów. Jednak mam nadzieję, że zebrane spostrzeżenia nakreślą ogólny rys możliwości goszczących u mnie kolumn, co było głównym powodem powstania niniejszego tekstu. Będące teoretycznie idealnym rozwiązaniem punktowe źródło dźwięku, w tym wcieleniu ma wiele poszukiwanych zalet. Czy dla wszystkich, należy zweryfikować to na własnej żywej tkance, ale te kilka opisanych – udanych zestawień powinno dać choćby minimalny powód, do zapoznania się z tą stosunkowo od niedawna dystrybuowaną u nas marką. Oczywiście wysoka skuteczność niejako z przydziału zaleca łączenie ich z małymi mocowo wzmacniaczami, ale przypominam o kilku udanych mariażach z posiadającymi spory zapas Watów integrami, co tylko udowadnia zaskakującą wszechstronność tych wykończonych w lakierze fortepianowym produktów znad Loary. Szczerze polecam.

Jacek Pazio

Dystrybucja: Grzegorz Pardubicki / davis-acoustics.pl
Cena: 22 700 PLN

Dane techniczne:
Moc znamionowa: 100 W
Moc maksymalna: 150 W
Ilość przetworników: 1 szerokopasmowy Davis 20De8
Efektywność: 93 dB
Impedancja: 8 Ω
Pasmo przenoszenia: 40-20000 Hz
Konstrukcja: Bas-refleks z prostokątnym otworem w przedniej części obudowy
Wymiary (cm): 27 x 50 x 100
Waga (kg): 28

System wykorzystywany w teście, to kompletny zestaw firmy Combak Corporation
Elektronika Reimyo:
– dzielony odtwarzacz Cd: CDT – 777 + DAP – 999 EX
– przedwzmacniacz lampowy: CAT – 777 MK II
– tranzystorowa końcówka mocy: KAP – 777
Kolumny: Bravo Consequence+
Kable zasilające: Harmonix X-DC 350M2R Improved Version
Kable głośnikowe: Harmonix HS 101-EXQ (sekcja średnio-wysokotonowa), Harmonix HS 101-SLC (sek
cja niskotonowa)
IC RCA: Harmonix HS 101-GP
IC cyfrowy: Harmonix HS 102
Stolik: Rogoz Audio; Solid Base VI
Akcesoria:
– antywibracyjne: stopy pod końcówkę mocy Harmonix TU 505EX MK II, platforma antywibracyjna Audio Philar
– zasilające: Harmonix AC Enacom Improved for 100-240V
– akustyczne: Harmonix Room Tuning Mini Disk RFA-80i
Tor analogowy:
– gramofon:
napęd: Dr. Feickert Analogue „Twin”
ramię: SME V
wkładka: Dynavector XX-2 MKII
przedwzmacniacz gramofonowy RCM THERIAA
Inne zestawienia:
– wzmacniacz zintegrowany VITUS RI 100
– końcówka mocy ABYSSOUND ASX 1000
– lampowy wzmacniacz zintegrowany SYNTHESIS A50T
– gramofon KUZMA STABI S
– gramofon Dr. Feickert Analogue Woodpecker
– odtwarzacz kompaktowy CD3N

Tellurium Q, brytyjski producent okablowania, które jako pierwsze na świecie skutecznie zwalcza problemy zniekształceń fazowych, przygotował płytę wygrzewającą i „odświeżającą” system audio. To nie pierwsza i zapewne nie ostatnia tego typu propozycja na rynku. Wszystkie dotychczasowe płyty tego typu możemy podzielić na dwa rodzaje. Działające i nie wnoszące niczego poza uszczupleniem zasobności portfela o kilka złotych. Ta płyta działa!Powstały we współpracy z Simon Lomax krążek będzie dostępny w Polsce od 20. 09 br.

Cena: 99,-

hifielements.pl

O tym jak dynamicznie rozwijają się technologie związane z cyfrową obróbką sygnału i jakiego tempa nabiera peleton chętnych do zdobycia palmy pierwszeństwa nikomu nie trzeba uświadamiać. Wystarczy tylko popatrzeć jak zmieniła się sytuacja od debiutującego ledwie rok temu i chwile później przez nas recenzowanego Lumina. Ww. producent z Hong Kongu rozszerzył swoje portfolio do trzech modeli (S1,A1,T1), oraz dedykowanego im serwera (L1) a o swój kawałek tortu postanowił powalczyć powstający z popiołów niczym mityczny Feniks sam … Technics anonsując intrygujący odtwarzacz sieciowy SU-R1.  O pozostałych, od dawna okopujących się na wcześniej zajętych pozycjach, graczach jak Aurander, Linn, Moon, czy hit ostatnich wystaw audio – ReQuest Audio ze swoją Bestią (The Beast) wspominam jedynie w celu uzmysłowienia osobom niezbyt zainteresowanym domeną cyfrową, że akurat w tym segmencie robi się coraz ciaśniej. Silna i uprawiająca czasem dość agresywny marketing konkurencja wymusza na nowych graczach nieraz ryzykowne i z pozoru irracjonalne kroki. Tak właśnie jest tym razem. Kiedy większość inwestuje w kosztowne i coraz masywniejsze obudowy, w coraz większe wyświetlacze i coraz dłuższe listy funkcjonalności znany z niewielkich, ale świetnie grających urządzeń Auralic na tegorocznym monachijskim High Endzie postanowił pójść pod prąd i po raz kolejny udowodnić, że „małe jest piękne” a piękno oznacza nie tylko wysublimowanie widoczne gołym okiem z zewnątrz, lecz przede wszystkim bezpośrednio wynikające z klasy oferowanego brzmienia.  Nie będę ukrywał, że kiedy tylko zobaczyłem a przede wszystkim usłyszałem system tego hongkongińskiego producenta uzupełniony kolumnami Vienna Acoustics i współbohaterem niniejszej recenzji od razu w wystawowych notatkach zapisałem, że musimy TO mieć. Owym TYM był oczywiście streamer, określany przez twórców mianem „transportu cyfrowego”,  Auralic Aries wraz z przetwornikiem cyfrowo-analogowym Vega.
Jak to jednak z wystawowymi debiutami bywa na finalną, produkcyjną wersję trzeba było trochę poczekać a i tak, to co pod wpływem ciśnienia ze strony zainteresowanych trafiło na rynek dopiero za jakiś czas pokaże pełnię swoich możliwości wraz z kolejnymi upgrade’ami oprogramowania. Jednak po kolei.

Dostarczony przez polskiego dystrybutora (JPlay) zestaw wzbudził radość nie tylko w naszej redakcji, ale również u kuriera obsługującego nasz region, który z reguły nie ma łatwego życia, co i rusz taszcząc kilkudziesięciokilogramowe skrzynie. W końcu praktycznie na palcach jednej ręki możemy policzyć, kiedy ostatni raz dwa urządzenia dostarczone do nas na testy ważyły łącznie mniej niż 5 kg, a właśnie z takim ciężarem gatunkowym przyszło nam się tym razem zmierzyć. Jednak taki już urok Auraliców, że płaci się za brzmienie a nie wyszukane wzorniczo a przez to kosztowne obudowy. O ile dostępna od zeszłego roku Vega designem i gabarytami idealnie wpasowuje się w resztę oferty, m.in. stanowiąc oczywiste uzupełnienie dzielonej amplifikacji Taurus Pre + Merak Power Monoblock, to już Aries jest jak przybysz z odległej planety. Bardzo możliwe, że producenci zastanawiając się, czy podążać już utartymi przez starsze rodzeństwo szlakami, czy też zaakcentować wkroczenie w erę nowych, niestosowanych dotychczas rozwiązań wybrali drugą opcję i wprowadzili na rynek pierwszy audiofilski sandwich, bądź deser lodowy, w którym pomiędzy dwoma pofałdowanymi wafelkami ukryto wysokokaloryczne nadzienie. A tak już zupełnie na serio, to najnowsze dziecko Auralica jest po prostu zaskakująco małe i nadspodziewanie lekkie. Ba, bez zewnętrznego zasilacza waży mniej niż najmniejszy streamer z jakim do tej pory miałem do czynienia, czyli Moon 180 Mind (1,1 kg). Spora w tym zasługa wykonanej całkowicie z plastiku obudowy, której prostopadłościenny czarny korpus zamknięto pomiędzy finezyjnie pofałdowanymi srebrnymi płatami pełniącymi funkcje płyty spodniej i górnej. Płat dolny podklejono owalną gumową łatą, mającej zapobiegać przesuwaniu urządzenia po płaskich i śliskich powierzchniach, co o ile tylko nie używamy zbyt ciężkiego okablowania okazuje się całkiem skutecznym rozwiązaniem. Płytę wierzchnią zdobi jedynie wygrawerowane logo producenta delikatnie przełamujące monotonię pofałdowanej surowej powierzchni.
Na schowanym w głębi froncie umieszczono zajmujący niemalże całą wysokość czytelny wyświetlacz informujący zarówno o stanie pracy urządzenia, jak i podstawowych danych dotyczących odtwarzanego materiału a usypianie/wybudzanie odbywa się z poziomu dołączonego pilota.
Ściana tylna oferuje za to istną rozpustę interfejsów, wśród których wejścia ograniczono do gigabitowego gniazda ethernetowego RJ45, dla zewnętrznego zasilacza, oraz do wykorzystywania dla grania bezpośrednio z dysków port USB. Za to wybór wyjść powinien zadowolić nawet największego malkontenta. Oprócz standardowych gniazd Toslink, koaksjalnego i AES/EBU nie mogło zabraknąć USB 2.0 High-Speed zdolnego do przesyłu sygnałów DSD i PCM powyżej 192 kHz. Sercem trzewi jest czterordzeniowy procesor ARM Coretex-A9 pracujący z zegarem 1GHz, 1GB szybkiej pamięci DDR3 i 4GB pamięci stałej flash, co daje odpowiedni zapas mocy obliczeniowej do pracy bawet z najbardziej zagęszczonymi nagraniami.
Co innego Vega, która mając pełnowymiarowe, jak na Auralica, a zbliżone do ogólnie przyjętego midi, gabaryty idealnie wpasowuje się w dotychczasowe portfolio tego azjatyckiego producenta. Pozornie minimalistyczny front zdobi charakterystyczne półkuliste pokrętło umieszczone w delikatnym podfrezowaniu po prawej stronie, rubinowa dioda i ukryty za czarnym paskiem akrylu czytelny wyświetlacz, na którym odczytamy nie tylko siłę wzmocnienia (DAC z powodzeniem może pełnić funkcje przedwzmacniacza), ale również częstotliwość próbkowania i aktywne wejście, potwierdzone zgrabnym piktogramem. Dodatkowo display znacznie ułatwia nawigację po całkiem rozbudowanym menu, w którym użytkownik jest w stanie ustawić nie tylko tak podstawowe parametry, jak aktywne wejście, ale również odwrócić fazę, wybrać jeden z czterech zdefiniowanych filtrów (4 ustawiony jest jako domyślny) dla sygnałów PCM i dwóch dodatkowych (Mode 5 i 6-domyslny) dla DSD, ustawić poziom sygnału wejściowego dla każdego z wejść, jaskrawość wyświetlacza, specyfikę usypiania urządzenia a nawet ustawienia zegara taktującego. Uff, trochę tego jest, nieprawdaż? Większość użytkowników z pewnością i tak ograniczy się do nastaw fabrycznych, a co bardziej dociekliwi będą mieli świetną zabawę w długie jesienno-zimowe wieczory.
Panel tylny jest w pełni zgodny z Ariesem, czyli znajdziemy na nim wejścia AES/EBU, koaksjalne, optyczne i USB, przy czym coaxiala zdublowano. Podobnie potraktowano wyjścia liniowe, gdzie oprócz RCA znalazło się jeszcze miejsce na XLR-y. Wnętrze wykonanej ze szczotkowanego aluminium (stop AFN402) obudowy szczelnie wypełniono elektroniką zamontowaną na dużej płytce drukowanej przedzielonej ekranem na część wyjściową i wejściową. Gniazda wejściowe posiadają dedykowane układy separujące a stopień wyjściowy pracuje w klasie A, co z resztą potwierdza sporych rozmiarów radiator. Również i w tym przypadku wszystko obraca się wokół firmowych rozwiązań, jak m.in. ochrzczonego mianem Sanctuary Audio Processor, bazującego na wielordzeniowej architekturze ARM9, czy wejściu USB drugiej generacji – ActiveUSB ™ zapewniających obsługę formatów DXD (352.8 kHz i 384 kHz PCM 32bit), oraz DSD (2.8224MHz) i double DSD (5.6448MHz). Całość uzupełniają inne, iście kosmiczne technologie z Femto Master Clockiem o jitterze wynoszącym niewyobrażalne 82 femtosekundy na czele. Ups, zapomniałbym o cyfrowej regulacji głośności, która jak zapewnia producent nie powoduje ani spadku rozdzielczości, ani osłabienia dynamiki.

Tak, jak już zdążyłem napomknąć we wstępie pełnię możliwości Ariesa dane nam będzie poznać dopiero za jakiś czas, czyli mniej więcej do końca października, gdy najpierw światło dzienne ujrzy dedykowana aplikacja sterująca na Androida a następnie upgrade oprogramowania samego urządzenia odblokowujący kolejne funkcjonalności, jak np. wsparcie dla odtwarzania plików bezpośrednio z dysku USB. Zdając sobie sprawę z powyższych ograniczeń postanowiłem jednak wykorzystać nadarzającą się okazję i po prostu, bez marudzenia i utyskiwania, skupić się na tym co już jest a nie na tym co być by mogło, lub będzie w przyszłości.  Pech jednak chciał, że gdzieś w ferworze codziennej walki o przetrwanie umknęła mi drobna, acz jak się miało okazać brzemienna w skutkach informacja. Otóż dopiero po dostawie okazało się, iż dedykowana appka – Lightning DS działa nie dość, że wyłącznie na iPadzie, to w dodatku wymaga co najmniej iOS 7.0, co ni mniej ni więcej oznaczało, że ze swojego, do tej pory świetnie sprawdzającego się w roli pilota i interfejsu sterującego najprzeróżniejszej maści urządzeniami, iPada pierwszej generacji mogę co najwyżej podstawkę pod tytułowy streamer zrobić. Całe szczęście potrzeba po raz kolejny stała się matką wynalazku i po szybkiej konsultacji z dystrybutorem i przywróceniu ustawień fabrycznych w Auralicu udało mi się uzyskać dostęp do jego podstawowych funkcji z poziomu aplikacji dedykowanych odtwarzaczom Lumina, jak i Linna (Kinsky). Tym oto sposobem udało mi się zmusić oporny „transport cyfrowy” do wysłania sygnału na wyjście koaksjalne, co można było uznać za połowiczny sukces gdyż o ile sygnały PCM do 192 kHz/24 Bit śmigały bez najmniejszych problemów o tyle do wyższych częstotliwości próbkowania potrzebowałem uaktywnić wyjście USB, a tego, bez dedykowanej appki zrobić w stanie nie byłem. Specjalnie dla jedynego, jak do tej pory plikograja, któremu mój „vintage’owy” iPad nie podpasował kupować nowej i-zabawki nie zamierzałem, więc tylko wzruszyłem ramionami i do roli odtwarzacza uzupełniającego zaprzęgłem laptop z JRiverem. C’est la vie, jak to mawiają miłośnicy ślimaków i żabich udek.

Kiedy tylko udało mi się wreszcie zmusić Ariesa do współpracy najpierw przez kilka dni katowałem go jak leci najprzeróżniejszym repertuarem, by po takim morderczym treningu mieć pewność, że pofalowany maluch osiągnął już optymalne parametry pracy. I rzeczywiście, niezależnie czym bym go nie uraczył całość brzmiała zaskakująco dobrze, lecz nie dobrze zawsze i wszędzie, co oznaczałoby ewidentne uśrednienie, ujednolicenie i po prostu granie na jedno kopyto. Nic z tych rzeczy. Nagrania dobrze zrealizowane, zagrane i co najważniejsze świetne pod względem czysto muzycznym po prostu zachwycały, a te „dobre inaczej”, trzymane głównie ze względów czysto sentymentalnych nadal poruszały czułe struny, choć odtwarzacz jasno dawał do zrozumienia, że mizeria realizacyjna wręcz woła o pomstę do nieba. Mniejsza jednak z tym. Dokonując szybkiego rachunku sumienia i sięgając do moich wcześniejszych zapisków z odsłuchów innych odtwarzaczy plików audio szczerze musiałem przyznać najpierw przed sobą, a teraz przed Państwem, że Aries nie dość, że gra wręcz wybitnie na swoją cenę, to całkowicie od niej abstrahując można uznać, iż nawiązuje równorzędną walkę z wielokrotnie, podkreślam wielokrotnie droższą konkurencją. Jest to niezaprzeczalny dowód, jak wielki postęp dokonał się w ciągu ostatniego roku w dziedzinie cyfrowej obróbki sygnału. Jeszcze kilka, czy kilkanaście miesięcy temu za taką jakość brzmienia trzeba było płacić nie kilka, czy kilkanaście tysięcy złotych, lecz wręcz kilkadziesiąt. A teraz proszę. Posiadając już odpowiednio wysokiej klasy przetwornik wystarczy raptem niecałe 6,5 kzł i spokojnie możemy mówić o audiofilskiej nirwanie. Zejdźmy jednak na ziemię i skupmy się na konkretach. Aries nie udaje, że nie gra plików, nie próbuje czarować gładkością, nasyceniem, czy przesaturowanymi barwami i wypchnięta, niemalże lepką średnicą. Nie jest też cyfrowym odpowiednikiem gramofonu, gdyż po prostu tego typu zabiegi nie leżą w jego naturze. Stara się za to niemalże całkowicie zejść w cień, nie przeszkadzać płynącym przez niego sygnałom dotrzeć w sposób możliwie najszybszy i nienaruszony do zewnętrznego przetwornika i cieszyć spragnionych muzycznych doznań słuchaczy. W porównaniu z odtwarzającym taki sam materiał komputerem jasnym stawało się ile „śmieci”, zniekształceń i pasożytniczych artefaktów trafia do DACa podczas grania np. z laptopa. Aries pod tym względem wyprzedzał przynajmniej mojego wysłużonego Della o całe lata świetlne oferując dźwięk czystszy, bardziej namacalny i po prostu prawdziwszy. Szczególnie wyraźnie było to słychać na nagraniach z wykorzystaniem klasycznego instrumentarium, gdzie brzmienie poszczególnych źródeł pozornych nie było pochodną inwencji twórczej jakiegoś mistrza syntezatorów i bliżej nieokreślonych brumień, trzasków i przesterów, lecz pochodziło z instrumentów, które po prostu znamy z życia codziennego. Ich fizyczność, wspomniana namacalność po prostu była czymś oczywistym, natywnym, genetycznie wpisanym w pojęcie muzyki. Skrzypce, choć nieraz ciemne i szorstkie w swoich górnych rejestrach nie raniły uszu ziarnistością, czy laboratoryjnym chłodem, podobnie z resztą jak rozświetlone i żywe, lśniące dęciaki.

Odsłuchy plików DXD i DSD jak już zdążyłem nadmienić prowadziłem wyłącznie z komputera podpiętego pod gniazdo USB Vegi i … były to mile spędzone chwile. Co prawda na dzień dzisiejszy repertuar tak wyżyłowanych technologicznie nagrań nie poraża rozpiętością i różnorodnością a co gorsza nic nie wskazuje na to, żeby sytuacja miała się znacząco poprawić, ale skoro takie pliki są na rynku a testowany DAC był w stanie je odtworzyć grzechem zaniedbania byłoby ich nie włączyć. Na pierwszy ogień poszedł dość spokojny, żeby nie powiedzieć nudny album “Special Event 21-The NPR Sessions 2013” Keitha Greeningera (DSD 2.8 MHz), który niestety na tyle jednoznacznie wpisywał się w „okołowystawową” estetykę, że po kilku tak dopieszczonych i wypolerowanych utworach, że mógłbym zagniecenia na koszulce artysty policzyć dałem sobie spokój i skierowałem swoje zainteresowania w zdecydowanie bardziej „normalne” obszary. Pochodzące z samplera 2L , “SOUVENIR de Florence op. 70: I. Allegro con spirit” Czajkowskiego w wykonaniu Trondheim Solistene zarejestrowane jako plik DXD 352.8 kHz zachwycało naturalną swobodą i możliwością naturalnego śledzenia poszczególnych planów i instrumentów w nich operujących. Tu już nie chodziło o detaliczność, czy rozdzielczość, lecz właśnie o naturalność i zbliżenie do rzeczywistości, realnego, osobistego uczestnictwa w koncertach, gdzie siedząc na widowni bez trudu jesteśmy w stanie nie tylko poczuć piękno i moc docierającej do nas muzyki, ale i śledzić poczynania grających przed nami muzyków.
Skupiając się już wyłącznie na DACu z ulgą odnotowałem, że pomimo zastosowania w nim niezwykle zaawansowanych, wręcz kosmicznych technologii jego twórcom udało się pozostać po muzykalnej stronie neutralności. Zamiast podkreślać apekt techniczny hongkongijski przetwornik, podobnie z resztą jak streamer, elegancko usuwa się w cień nie ingerując, nie upiększając i nie dosładzając obrabianego sygnału. Oczywiście nie da się zaprzeczyć, że nasycenie i pewna … organiczność brzmienia dla miłośników laboratoryjnego chłodu mogą być odbierane jako pewne odstępstwo od referencyjnej neutralności, jednak te przysłowiowe trzy grosze dorzucane przez A-klasowy stopień wyjściowy robią z dźwiękiem to coś, co pozwala się nim po pierwsze cieszyć, a po drugie słuchać go godzinami bez zauważalnego zmęczenia. Jest w nim pewna, ponadczasowa liniowość i homogeniczność, jest spokój, ale i dynamika. Jest po prostu wszystko, co być w High Endzie powinno, a za co u konkurencji płaci się krocie. A właśnie – dynamika. Jeśli komus wydaje się, że z tak niewielkiego urządzenia nie da się wykrzesać porządnego uderzenia, to niech lepiej czym prędzej zrewiduje swoje całkowicie mylne pojęcie, bo z Auralikiem w torze „Gladiator”, czy „Planety” Holsta będą w stanie spokojnie zatrząść posadami waszego domostwa.

A na koniec jeszcze ciekawostka. O ile podczas gry z laptopa i z wykorzystaniem JRiver Media Center 19 w roli jedynie słusznego odtwarzacza programowego różnice brzmieniowe pomiędzy plikami zalegającymi na NASie a dysku USB (oba to 2TB WD) były po prostu niezauważalne, to już z Ariesem tak różowo i spokojnie nie było. Pierwszą rzeczą, na jaką zwróciłem uwagę było to, że po przestawieniu ze standardowo zainstalowanego Twonky’ego na wykorzystywanego od czasu testu Lumina Minim Servera całość nabrała czystszej, bardziej wyraźnej, lecz pozbawionej sztucznej ostrości, klarowności. To tak, jakby na obiektyw założyć wyższej klasy filtr, albo generalnie zainwestować w lepszą optykę. To jednak nie koniec niespodzianek. Ponieważ z oczywistych względów nie dane mi było korzystać z natywnego oprogramowania sterującego, co i rusz przełączałem się między appkami dedykowanymi streamerom Lumina i Linna, co również okazywało się brzemienne w skutkach, gdyż po prostu było … słyszalne. W pierwszej chwili brałem to na karb zmęczenia, autosugestii i innych sił nieczystych, lecz w momencie kiedy wspomniane zmiany stały cię dla mnie oczywiste postanowiłem zasięgnąć słowa u dystrybutora, który nie tylko rozwiał moje wątpliwości, ale dodatkowo utwierdził mnie w przekonaniu, że przy plikach trzeba niestety pogodzić się z tym, że nawet najmniejszy detal wpływający na pracę konkretnego urządzenia może, choć wcale nie musi mieć wpływ również na jego brzmienie. Tak więc nasi Drodzy Czytelnicy, jeśli do tej pory „brzmienie” kabli zasilających było dla Was najczystszej wody VooDoo, to zaawansowane plikograjstwo podchodzić będzie co najmniej pod nekromancję i kult Cthulhu.

Już poprzednio przez nas recenzowana dzielona amplifikacja Auralica (Taurus Pre + Merak) bardzo pozytywnie zapadła nam w pamięć, jednak to, co zaoferowały Vega z Ariesem przekroczyło moje najśmielsze oczekiwania. Pomijając niedostępność pewnych funkcji wynikających zarówno z braku odpowiedniego sterowania (mea culpa, mea maxima culpa), jak i z ciągle prowadzonych prac developerskich Aries wydaje się świetnym, przyszłościowym rozwiązaniem dla tych, dla których pliki stanowią nieuchronny kierunek audiofilskiego rozwoju przy świetnie skalkulowanej cenie i prostocie obsługi. Za to Vega może na pierwszy rzut oka nie oszałamia wielością funkcji, jednak im lepiej ją poznajemy tym większy podziw dla niej czujemy, gdyż mając to niepozorne urządzenie w torze możemy praktycznie przestać interesować się z jakim formatem cyfrowego audio mamy do czynienia a jedynie dzielić posiadane pliki na te, które nam się podobają i pozostałe, na których słuchanie po prostu szkoda czasu.

Marcin Olszewski

Dystrybucja: JPlay
Ceny:
– Auralic Vega: 14 000 PLN
– Auralic Aries (wersja z zasilaczem liniowym i zegarami femto): 6 299 PLN
– Auralic Aries LE (wersja podstawowa): 4 199 PLN

Dane techniczne:

Auralic Aries
– Wsparcie dla usług streamingowych uPnP/DLNA (lokalnie) WiMP i Qobuz (online) Radio internetowe,Internet AirPlay i Songcast Pliki na dysku USB*
– Obsługiwane formaty plików AAC, AIFF, ALAC, APE, DIFF, DSF, FLAC, MP3, OGG, WAV, WV i WMA
– Częstotliwości próbkowania PCM 44.1 kHz – 384 kHz / 16 – 32 bit, DSD 2.8224 MHz i 5.6448 MHz
– Oprogramowanie do kontroli AURALiC Lightning DS (dostępne za darmo na AppStore), Pilot zdalnego sterowania AURALiC RC-1 (w komplecie z urządzeniem), Oprogramowanie zgodne z OpenHome, Oprogramowanie uPnP AV
– Kompatybilność z Media Server Minimserver, Twonky, Asset UPnP, JRiver. Pozostałe oprogramowanie DLNA/uPNP
– Wyświetlacz 3” 256*64 px OLED
– Wejścia: RJ45 Gigabit Ethernet, Dwuzakresowe WiFi, USB 2.0 High-Speed do podłączenia zewnętrznego dysku
– Wyjścia: USB 2.0 High-Speed z kompatybilnymi DAC-ami, AES/EBU, Coaxial, TOSLINK**
– Pobór mocy: Tryb czuwania: <2W, odtwarzanie: maksymalnie 15 W.
– Wymiary 25cm x 20cm x 7cm
– Waga 0.8 kg

* Wsparcie dla odtwarzania z dysku USB będzie dostępne od października 2014 poprzez aktualizację oprogramowania
** Częstotliwość próbkowania ograniczona do 44.1 kHz – 192 kHz i DSD64

Auralic Vega:
– Pasmo przenoszenia: 20 – 20 kHz, +/- 0.1dB*
– THD+N: <0.00015%, 20 Hz-20 kHz przy 0dBFS
– Zakres dynamiczny 130dB, 20 Hz-20 kHz,
– Dostępne wejścia cyfrowe: 1*AES/EBU, 2*Coaxial, 1*Toslink, 1*USB 2.0 buforowane przez technologię ActiveUSB™
– Wyjścia analogowe: 1*Zbalansowane XLR (impedancja wyjściowa 4.7 Ω), 1*RCA (impedancja wyjściowa 50 Ω)
– Obsługiwane formaty cyfrowe: Wszystkie PCM od 44.1 kHz do 384 kHz / 32 Bit**, DSD64 (2.8224 MHz) i DSD128 (5.6448 MHz)***
– Napięcie wyjściowe: 4 Vrms Max. z cyfrową regulacją poziomu głośności bez utraty dynamiki
– Interfejs użytkownika: Pilot zdalnej obsługi AURALiC RC-1, Wyświetlacz OLED 512*64 pikseli
– Pobór mocy: Standby: <2W, Sleep: <10W, Odtwarzanie: 15W max.
– Wymiary: 33cm x 23cm x 6.5cm (szer. x głęb. x wys.)
– Waga 3.4 kg

* Przetestowane z Flter Mode #1 dla wszystkich częstotliwości próbkowania
** 352.8KS/s i 384KS/s obsługiwane tylko po złączu USB
** 32bit obsługiwane tylko po złączu USB
*** Tylko protokół ‘DoP V1.1′ po złączu USB

System wykorzystany podczas testu:
– CD/DAC: Ayon 1sc
– Selektor źródeł cyfrowych: Audio Authority 1177
– Odtwarzacz plików: Olive O2M; laptop Dell Inspiron 1764 + JRiver Media Center
– Gramofon: Transrotor Fat Bob S + ZYX R100
– Przedwzmacniacz gramofonowy: Octave Phono Module
– Wzmacniacz zintegrowany: Electrocompaniet ECI 5
– Kolumny: Gauder Akustik Arcona 80 + spike extenders; Gauder Akustik Cassiano
– IC RCA: Antipodes Audio Katipo; Siltech Classic Anniversary 770i
– IC XLR: LessLoss Anchorwave; Organic Audio; Amare Musica
– IC cyfrowe: Fadel art DigiLitz; Harmonic Technology Cyberlink Copper; Apogee Wyde Eye; Monster Cable Interlink LightSpeed 200
– Kable USB: Wireworld Starlight; Goldenote Firenze Silver
– Kable głośnikowe: Organic Audio; Signal Projects Hydra
– Kable zasilające: Furutech FP-3TS762 / FI-28R / FI-E38R; Organic Audio Power; Acoustic Zen Gargantua II
– Listwa: GigaWatt PF-2 + przewód Furutech FP-3TS762 / FI-28R / FI-E38R
– Gniazdo zasilające ścienne: Furutech FT-SWS(R)
– Stolik: Rogoz Audio 4SM3; Audiophilar Platform Line III
– Platforma antywibracyjna: Audio Philar Double (pod gramofonem)
– Przewody ethernet: Neyton CAT7+
– Akcesoria: Sevenrods Dust-caps; Furutech CF-080 Damping Ring; HighEndNovum PMR Premium; Albat Revolution Loudspeaker Chips