Tag Archives: integrated tube amplifier

Opinion 1

Say what you want, but the Polish brand Fezz Audio, which is the guest star of today’s review, can be safely called an ambassador of Polish technical thought. What would be the reason for that? I will not dwell too long, but I’ll recall the successful expansion into the Asian market, confirmed, amongst other things, by the company’s showroom in … Guangzhou. Is this not enough? Well, I do not have any more questions. Instead, I propose you to read the report from the test session of a tube amplifier offering a lot of power. As you can see from the photographs, it will be a description of the sound the Fezz Audio Olympia integrated amplifier – provided by the Pabianice based 21Distribution for our testing. It is a small, neat, but, as I mentioned, surprisingly powerful design, which makes it very versatile when it comes to controlling most loudspeakers. Are you intrigued? If yes, I invite you to read the text below.

As the photographs show, the Olympia is a neat and eye-pleasing device. We are talking here about an integrated amplifier that hides the electronic bowels inside a platform, typical for many tube devices, exposing the set of control tubes, power tubes and output transformers on top of it. The idea has been known for years, but not always as visually successful as in the case of the nicely designed Fezz Audio. And it is nice because, in addition to using a flat box with rounded at the edges, with glass “bubbles” on its upper surface, an interesting play of colors was also used. Of course, it is about the silver aluminum colored band, slightly overlapping both side walls, and the black color of the upper surface, and this is currently the most fashionable color combination. The fascia is decorated with two large knobs oriented on the outer edges – the left one is volume, the right – input selector and a centrally located, illuminated manufacturer’s logo. As for the reverse, it offers, typical for tube integrated amplifiers, two 4/8 Ohm speaker terminals. Our inconspicuous amplifier is an unquestionable powerhouse, because it uses as many as four KT88 tubes per channel, allowing it to generate very considerable 100W of power, and this is no joke. And I know, because during the test I heard how easily it handles my large speakers. We also have 3 RCA line inputs, a direct input for the power amplifier section, an output for a subwoofer, a ground switch and an IEC power socket necessary for operation. A nice addition is the use of an additional slot – in the tested version it was unused – for the digital-to-analogue converter. Naturally, the starter kit also includes a remote control and a set of tubes from the JJ catalog.

What can the tube Olympia do? Naturally, I started listening using the standard JJ tubes. I will just say that the sound was very good, because in addition to the proper control of my speakers, it offered a good timbre, plasticity and surprisingly expressive drive, in terms of building the reality of stage events. The effect was so interesting that if you do not have any spare funds, you can perfectly well live with it. The sonic effect will never be disappointing, but jumping a little bit ahead of ourselves, this will not be the last word this device delivers. What am I hinting at? Of course, to potentially change the set of tubes to at least those provided by the distributor as a relatively inexpensive alternative -from the Gold Lion brand. Why am I mentioning this? Well, if after the possible purchase of the eponymous integrated you are able to put out a few additional “bucks”, I assure you that it is worth spending them on the aforementioned glowing glass tubes. It may sound lofty, but it is a completely different world. Admittedly, it is less aggressive in terms of sound edges and attack speed, but not only are the losses in these areas minimal, but we gain momentum of presentation, charming vibration of the sound and its greater homogeneity, which automatically translates into better tangibility of the created events on a wider and deeper virtual stage. Suddenly, the music becomes more joyful and colorful. The effect is so successfully implemented that the music aimed at enchanting the listener draws from it to the fullest, and the one that is supposed to energetically torture him, colloquially speaking, reflects the spirit written into their DNA of the rebellious musicians furiously playing their instruments, with only a truly minimal quieting down of the aggression as compared to the JJ tubes.
To illustrate the possibilities of Olympia, let us first take Wojtek Mazolewski, who’s quintet has recently been heavily exploited by me on his concert album „Live Spirit I”. Naturally, despite a few quite expressive songs, in terms of the speed of playing formations, it is a very atmospheric material. Showing not only the virtuosity of the musicians, but also their understanding of each other, which translates into interesting instrumental passages that harmonize nicely with each other. Of course, with a full range of the smallest nuances of each of them. And it was this last aspect that rose to the heights only after the replacement of the vacuum tubes with the GL. The gentlemen were having real fun with their playing, enchanting with the timbre and the way of articulating chords, and let us be frank – a better set of tubes showed this in the best possible way.
After such a show of audiophile flavors, jumping to the other pole of musical achievements, Iron Maiden landed on the test bench with the album „Fear Of The Dark”. Naturally, this is a classic heavy. But even it, well reproduced also for music lovers who do not really like this type of music, can carry a hint of curiosity. Of course, I grew up on this kind of music and I had no problem sinking into it without any resistance, so from the first moments I knew where something was lost and where there were obvious gains. It is obvious that the music was smoother and thus less devilishly attacking the listener, but the overall presentation gained in such areas as timbre and melodiousness, thanks to which the volume level could be raised by a few points. I like to listen loud, so whenever there are similar possibilities, I use them without thinking. Let me tell you, despite a bit lesser sharpness, the sound was still a complete breakaway, because I could get much closer to the concert levels with the volume, and this always compensates for minor shortcomings in kicking me with heavier music. The performance of this amplifier here was also very nice, and in fact, similar to what I heard with jazz.

Who would I recommend this integrated amplifier to? In the first place, naturally, all fans of this type of design. It is powerful, which allows you to drive most of the speakers, and after changing the tubes, you get great timbre and will have all the tube artifacts. And what about solid state lovers? Unfortunately, the orthodox ones will probably not find a thread of agreement with this one. But those open to some concessions, in the name of more music in music, yes. I do not know how big the last group will be. However, I know that the Polish Olympia is a great amplifier with a global reputation, which means that it should be listened to by the full spectrum of both music lovers and audiophiles. I assure you, even if something does not „pop” between you and it, it is still worth a listen.

Jacek Pazio

System used in this test:
– CD Player/DAC: Gryphon Ethos
– Streamer: Lumin U2 Mini + switch QSA Red-Silver
– Preamplifier: Gryphon Audio Commander
– Power amplifier: Gryphon Audio APEX Stereo
– Loudspeakers: Gauder Akustik Berlina RC-11 Black Edition
– Speaker cables: Furutech Nanoflux-NCF Speaker Cable
– IC RCA: Hijiri Million „Kiwami”, Vermouth Audio Reference
– XLR: Hijiri Milion „Kiwami”, Furutech DAS-4.1, Furutech Project V1
– Digital IC: Furutech Project V1 D XLR
– Ethernet cable: NxLT LAN FLAME
– USB cable: ZenSati Silenzio
– Power cables: Hijiri Takumi Maestro, Furutech Project-V1, Furutech DPS-4.1 + FI-E50 NCF(R)/ FI-50(R), Furutech Evolution II, Hijiri Nagomi, Vermouth Audio Reference Power Cord, Acrolink 8N-PC8100 Performante, ZenSati Angel
Table: BASE AUDIO 2
Accessories: Quantum Science Audio Red fuse; QSA Silver fuse; Synergistic Research Orange fuse; antivibration platform by SOLID TECH; Harmonix AC Enacom Improved for 100-240V
– Power distribution board: Power Base High End, Furutech NCF Power Vault-E
– Acoustic treatments by Artnovion
Analog stage:
– Drive: SME 60
– Cartridge: My Sonic Lab Signature Diamond
– Phonostage: RCM Audio The Big Phono
– Clamp: Omicron Luxury Clamp
– Eccentricity Detection Stabilizer: DS Audio ES-001
– Tape recorder: Studer A80

Opinion 2

Turning around all the time in a fairly hermetic environment, that is, conventionally speaking, seeing the same faces day after day, not to mention our own in the mirror, the passage of this „fundamental physical quantity” seems perhaps not so much painless, but almost negligibly imperceptible. After all, all the processes associated with it are continuous and usually slow, somewhat reminiscent of staring at the online broadcast of a rusting park bench, where such systematic, daily peeking does not show the scale of erosion taking place before our eyes. However, it is enough to take a longer break, which, like a hard reset, allows you to look at a given object or our surroundings with a fresh eye. And so it is with our today’s guest, whose fact of existence was not only known to us, but also empirically confirmed by editorial tests, but after two review meetings, our contacts were limited to annual snapshots from the Warsaw Audio Video Show and Munich’s High End. As a result, more than five years have passed since the Lybra 300B test, and Mira Ceti … 9 years. During this time, the Fezz underwent a serious facelift and, what can I say, they simply became more beautiful with the Evolution generation. Instead of classic, austere angularity, their bodies have taken on sexy curves, and the place of slightly „garage” style signs with the company logo has been replaced by illuminated, precise laser cutouts of the front walls. This transformation, which was backed by the design office KABO & PYDO, did not escape the attention of not only the „civilian” audience, but also the design body Design Zentrum Nordrhein Westfalen, which awarded the new artistic design of the aforementioned line with the prestigious Red Dot Award. Of course, the relevant changes also included the bowels of the tube amplifiers, but that is a topic for a separate paragraph. As if that were not enough, the business model of the manufacturer has also changed, now focusing the lion’s share of its attention, apart from the obvious design and production plot, on export activities, entrusting the local market to 21Distribution from Pabianice. In this way, our today’s guest, the Fezz Audio Olympia, came to us not from Kolonia Koplany in Podlaskie Voivodship, but from Pabianice near Łódź.

Since I have already mentioned the appearance of Olympia, I will let you scratch a little more about it, because the title integrated clearly deserves it. Its rounded body is surrounded by a strip of satin aluminum, which is available in seven (!!) color options – Big Calm (brown), Black Ice (black), Burning Red (red), Evergreen (green), Republic (black and white), Sunlight (sand) and Moonlight (silver) visible in the photos. Each time the massive knobs – the left one responsible for the volume and the right one for sleeping/waking up from standby and the choice of sources are naturally (aluminum) silver. Just like the cage protecting the tubes, which for a change invariably remains black. I will mention right away that I took the liberty of not installing this cover, so I will only mention that its front of it is a glass pane, so the view of the glowing “greenhouse” boasting on the black support platform is fully comfortable. The main switch is hidden in the „floor”, right next to the front edge. As for the tubes, the Fezz team went crazy and, striving for the greatest possible versatility of the Olympia, equipped it with an impressive, for its surprisingly compact dimensions, set of lamps, about which we will talk literally in a moment. Behind the tubes, we will come across a duo of massive saucepans protecting the trafos. And as for the back, looking from the left, we get an IEC power socket, with an integrated fuse chamber, a set of screw-down speaker terminals with separate taps for 4 and 8 Ω load, a cap for an optional expansion card (Bluetooth, Phono MM, DAC) and three pairs of line inputs plus a direct input (from an external processor / preamp) complemented by a dual subwoofer output (all in the RCA standard). The amplifier is mounted on four conical legs made of fairly hard rubber providing both proper stability and anti-vibration insulation, because vibrations is something the tubes do not like very much.
And one more little thing. According to the information available on the website, the remote control should be included in the kit. Unfortunately, this accessory was missing from the box delivered for testing. Apparently, the Q21 team decided that in preparation for the new season, we would need some movement during the listening sessions. Nevertheless, the end user should expect a remote control in the set, especially since it is a fairly neat and handy unit made of aluminum and equipped with five large, intuitive buttons that allow you to sleep/wake up the amplifier, select the input and adjust the volume. How do I know this? Well, by no means from the news stand, but from last month’s short „romance” with the Luna Mini, tortured for the purposes of a publication outside of Soundrebels.
As far as anatomy is concerned, we are dealing with a dual mono design, in which two pairs of 12AX7 / 12AU7 double triodes work in the input section and as phase reversals, while in the output stage we have a quarter of the popular KT88 stream tetrodes, capable of delivering 100W per channel in push-pull. And here I will allow myself to digress, because in addition to the JJs that are standard equipment for this amplifier, the distributor was so nice and added an optional set of premium tubes, the Gold Lions from the Russian Genalex, and it was on them that I finally conducted the listening test. Of course, the „factory” power tubes can be replaced at any time on your own, and as for the controls, it is worth bearing in mind that as standard Fezz has an ECC82/12AU7 on board selected by TAD (Tube Amp Doctor) and you can safely leave them. In addition, the standard „bubbles” come clearly numbered, so that they can be placed in gilded, porcelain coasters without mistake, while the optional tubes do not have such markings. The interior of the amplifier is quite tightly filled with two large circuit boards (one for each channel) and proprietary (Toroidy.pl) toroidal speaker transformers with very low dissipation inductance working on the output. Chokes are also toroidal. The board with input sockets is equipped with relays and the sockets themselves are gold-plated. The amplifier is equipped with both a soft-start (the procedure takes about 2 minutes) and auto-bias, so we can safely talk about the practically maintenance-free amplifier.

I will not try to enchant the reality that the power tubes used in the Olympia, the KT88, are my favorites, because to put it bluntly, they are not. The KT120s are, although the latest KT150s do not arouse such enthusiasm in me, proving that power is not everything and it is worth remembering about something akin to musicality. That is why I approached the eponymous Fezz without much emotion. Just another tube integrated with enough power to drive most speakers from a similar price range. Meanwhile, from the very first bars of Youn Sun no’s „Lost Pieces” reproduced by the Olympia, it turned out that the Polish tube amp very neatly escapes simple, stereotypical pigeonholing and is able to show itself from a surprisingly advantageous side. However, it is worth bearing in mind that for a tube, Olympia does not particularly feel the ambition to make listeners happy with a thick and sweet sound like maple syrup, as you can easily find fully solid state designs on the market offering a more heated and saturated sound. Well, at least not looking far and at the same time spoiling a bit Accuphase E-700. In addition, the Fezz needs time to fully spread its wings and catch the wind in its sails. And this is both when it comes to pulling it straight out of the carton for initial, post-factory burn-in, as well as during everyday use. To put it simply, even if you have a few hundred hours on the playing counter, it is better to give it 3-4 quarters of an hour each time for current and thermal stabilization and playing, because after waking up, it is usually a bit too conservative emotionally and, especially at low volume levels, unobtrusive in terms of resolution. And after meeting the above conditions, it is easy to notice that Fezz plays silky smooth, slightly lowered tuning with a pleasantly large volume and freedom adequate to the available power. Both the apparent sources and the individual plans are defined with highly satisfying precision, while the organicity and tangibility of the leading artists is downright intimidating. The same applies to the bass timing, which skillfully emphasizes the key role of the rhythm section, not only on the macro scale, but also in its much more „openwork” micro-version, where it is enough to pluck the string of the double bass or hit the snare drum for the listener to subconsciously start to jiggle rhythmically. What is important, however, Olympia does not suffer from tiring nervousness and hyperactivity, or even an obsession with artificially turning up the tempo and looking for a drive where the proverbial game of silence reigns. However, when this silence is scarce like a medicine, or there is no silence at all, as in Ice Nine Kills’ „Welcome to Horrorwood: Under Fire”, it becomes clear that the power declared by the producer is not just wishful thinking or a manifestation of marketing creativity, but a fact. The bass is strong, compact and perfectly controlled, but at the same time without signs of stringiness or too much crunchiness. It is solid, drawn with a strong line and a great variety of filling, which will certainly be appreciated by lovers of sharper climates with its maneuverability and immediacy. It is also worth mentioning that Olympia, on this type of screams lavishly supported with guitar clatter, does not exaggerate with garage sound and tiresome, in the long run, graininess, nor does it try to shave us with fiery riffs, hardening or even falling into the glassiness of the highest components. And yet it is impossible to deny them freedom and energy, so there is no question of withdrawing or extinguishing them. Of course, it is worth keeping common sense and moderation, because Fezz is not always able to present everything, emphasizing only possible advantages and mercifully keeping silent about obvious disadvantages. That is why I suggest you do not expect miracles from bootleg-like nightmares, which even on the tested tube amplifier sound squeaky, flat and without dynamics, as if the recordings were made, if not on a boom-box, then as part of a phone call and from a booth (if there are any left anywhere). And seriously and without demonizing, Olympia is not afraid of heavy playing, so regardless of whether you feel like a dose of thrash served by Megadeth, or monumental death/black metal signed by Behemoth, you can be sure that the tested amplifier, as long as we do not connect it to electrostatic, or other speakers with the effectiveness of a billiard table, will easily unleash a musical apocalypse worthy of concert sensations in your room.

There is no denying that the Olympia is a success of the Fezz Audio team. Not only does it catch the eye with its attractive body and tempt with a wide range of paints, but it can also squeeze a surprisingly large amount of sophistication and music out of popular and inexpensive vacuum tubes. And if we add to this the high power, which is difficult to overestimate, it becomes clear that it is worth considering not only in terms of the first, but also the final tube amplifier. And by the way, this tube quality is visible mainly in the design and the amount of heat emitted, because in terms of sound it is simply a great amplifier and it does not matter that it is a tube one, because as I mentioned in the introduction, you can easily find solid-state designs that sound more „tube” than it. Therefore, if you like to listen to virtually any music for pleasure and not out of the desire to perform analytical vivisection, and at the same time you have a place that allows you to provide Olympia with proper working conditions (it is better not to lock it in a glass cabinet), then it is simply worth paying attention to it and taking it for weekend tests.

Marcin Olszewski

System used in this test
– CD/DAC: Vitus Audio SCD-025 Mk.II + 2 x Quantum Science Audio (QSA) Blue Fuse
– Network player: Lumïn U2 Mini + Farad Super3 + Farad DC Level 2 copper cable + Omicron Magic Dream Classic; I-O Data Soundgenic HDL-RA4TB
– Turntable: Denon DP-3000NE + Denon DL-103R + Omicron Decoupler Clamp
– Phonostage: Tellurium Q Iridium MM/MC Phono Pre Amp
– Digital source selector: Audio Authority 1177
– Integrated amplifier: Vitus Audio RI-101 MkII + Quantum Science Audio (QSA) Violet fuse
– Kolumny: AudioSolutions Figaro L2 + Solid Tech Feet of Balance + zwory ZenSati Angel
– IC RCA: Furutech FA-13S; phono NEO d+ RCA Class B Stereo + Ground (1m)
– IC XLR: VLAD Audio Epitome XLR; Furutech DAS-4.1; WK Audio TheRed XLR
– Digital IC: Fadel art DigiLitz; Harmonic Technology Cyberlink Copper; Apogee Wyde Eye; Monster Cable Interlink LightSpeed 200
– USB cables: Wireworld Starlight; Vermöuth Audio Reference USB; ZenSati Zorro
– Speaker cables: WK Audio TheRed Speakers mkII + SHUBI Custom Acoustic Stands MMS-1
– Power cables: Esprit Audio Alpha; Furutech FP-3TS762 / FI-28R / FI-E38R; Organic Audio Power + Furutech CF-080 Damping Ring; Furutech Evolution II Power; 3 x WK Audio TheRed Power
– Power distribution board: Furutech e-TP60ER + Furutech FP-3TS762 / Fi-50 NCF(R) /FI-50M NCF(R)
– Wall power socket: Furutech FT-SWS-D (R) NCF
– Switch: QSA Red + nóżki Silent Angel S28 + Farad Super6 + Farad DC Level 2 copper cable
– Ethernet cables: In-akustik CAT6 Premium II; Audiomica Laboratory Anort Consequence, Artoc Ultra Reference, Arago Excellence; Furutech LAN-8 NCF; Next Level Tech NxLT Lan Flame
– Anti-vibration platform: Franc Audio Accessories Wood Block Slim Platform
– Table: Solid Tech Radius Duo 3
– Acoustic panels: Vicoustic Flat Panel VMT

Polish distributor: 21Distribution
Manufacturer: Fezz Audio
Price: 5 490 €; 5 765 € (with Premium Tubes set)

Specifications
Topology: vacuum tube dual mono integrated amplifier
Nominal output power: 2 x 100 W @ 4 Ω / 8 Ω
Vacuum tubes: 8 x KT88 + 2 x 12AX7 + 2 x 12AU7
Analogue inputs: 3 pairs RCA + direct
Analogue output: sub-out
THD: <0,1% (below 100 W); <1% (full power)
Frequency response: 16 Hz – 80 kHz
Damping factor: >30
Input impedance: 50 kΩ
Sensitivity: 0,7 V
Power consumption: 350 W (idle); 700 W (full power)
Colors: Big Calm, Black Ice, Burning Red, Evergreen, Moonlight, Republika, Sunlight
Equipment: tube cage, remote
Optional extension cards: Bluetooth, Phono MM, DAC
Dimensions (W x D x H): 420 x 380 x 200 mm
Weight: 24 kg

Opinia 1

Jak wszyscy znakomicie się orientujecie, Polska ze swoimi konstrukcjami z działu audio od lat bez najmniejszych problemów konkuruje ze światowym mainstreamem. Owszem, może nie jest to liczba idąca w tysiące, ale nie oszukujmy się, biorąc pod uwagę pełne spectrum naszego hobby od elektroniki, przez kolumny, wszelkiej maści akcesoria, po okablowanie mamy naprawdę sporą grupę przedstawicieli rozpoznawalnych w szerokim świecie. A pierwszą z brzegu, notabene od lat odnoszącą duże sukcesy za wielką wodą jest choćby podwarszawska manufaktura Destination Audio. Manufaktura, z portfolio której mieliśmy okazję bliżej poznać przedwzmacniacz gramofonowy WE417A i stosunkowo niedawno kolumny Nika. Jak wspomniane produkty wypadły sonicznie, możecie sprawdzić przy pomocy portalowej wyszukiwarki. Ja jednak chcąc zachęcić Was do zapoznania się z jej kolejną konstrukcją wspomnę jedynie, że to brand od zawsze parający się powoływaniem do życia pomysłów czerpiących z czasów świetności lampy elektronowej i wysokoskutecznych kolumn. Co prawda nigdzie nie ma dokładnych danych, ale jestem święcie przekonany, iż tego typu zabawki to clou konfiguracji co najmniej 30 procent – jeśli nie więcej – całej populacji audiomaniaków. Przyznacie, to spora grupa. A jeśli tak, moim daniem warto poczytać, jak wspominane przed momentem kolumny o wysokiej skuteczności (Nika) w przeciwieństwie do występu z bardzo mocnym tranzystorowym piecem w klasie A, zaprezentują się z dedykowaną i skonstruowaną przez mocodawcę marki lampową sekcją wzmocnienia Destination Audio GM70. To teoretycznie jest ich świat, zatem powinny wypaść nie jak poprzednio bardzo dobrze, ale wręcz znakomicie. Zatem jeśli kogoś interesuje, co pokazał teoretycznie idealnie stworzony dla siebie podwarszawski tandem, zapraszam do lektury kilku poniższych akapitów.

Jak przystało na produkt będący przedstawicielem segmentu High End, nasz bohater składa się z dwóch dużych i ciężkich modułów. Naturalnie jednym jest zasilacz, a drugim serce wzmacniacza z układami sterującymi procesem przetwarzania sygnału. Jeśli chodzi o obudowy, w obu przypadkach wykorzystano znakomicie sprawdzającą się w takich rozwiązaniach platformę nośną ze skrytą wewnątrz elektroniką i wyeksponowanymi na górnej połaci trafami, kondensatorami oraz lampami elektronowymi. Jednak nie jest to zabieg mający na celu jedynie złapać za oko potencjalnego kupującego, tylko z racji rozbudowania urządzenia wymóg konstrukcyjny. Nie wierzycie? Spójrzcie na serię zdjęć, która unaoczni maksymalne zabudowanie kolokwialnie mówiąc dachu obydwu członów wzmacniacza. To natomiast wespół z rozmiarami, aby nie były to wielkie i nudne kloce, zmusiło pomysłodawcę urządzenia do zastosowania fajnego zabiegu designerskiego. A jest nim wykonanie skrzynek z jakby dwóch cieńszych, wykończonych w czerni plastrów, przykrycie takiego pojemnika platformą mieniącą się kolorem miedzi i usadowienie na niej świecących w kolorze bursztynu lamp oraz czarnych prostopadłościennych i walcowatych kubków kryjących resztę niezbędnych do pracy wzmacniacza podzespołów. Uwierzcie mi, bez względu na rozmiar i nie oszukujmy się wiekowy pomysł na skrzynki urządzenia, nasz bohater od strony wizualnej prezentuje się znakomicie. Kreśląc kilka zdań o funkcjonalności wiadomym jest, iż każdy człon integry wyposażony jest w stosowne dla danego modułu akcesoria. I tak zasilacz na froncie został wyposażony jedynie w hebelkowy włącznik, a na tylnym panelu w gniazdo zasilające IEC oraz wielopinowy terminal pozwalający oddać stosownie przygotowaną energię elektryczną do serca wzmacniacza. W kwestii najważniejszego elementu GM70 na awersie znajdziemy dwie wykończone w kolorze górnej płaszczyzny gałki regulacyjne – lewa odpowiedzialna za poziom wzmocnienia, a prawa za wybór wejścia liniowego, a na rewersie identyczne do zasilacza gniazdo przyjmujące energię elektryczną, 3 wejścia liniowe w standardzie RCA, jedno XLR, wyjście liniowe XLR oraz dedykowane dla dwóch obciążeń 4 i 8 Ohm terminale kolumnowe. Niestety, a dla wielu ekstremalnych audiofreaków w tym segmencie i do tego stawiających na maksymalną jakość brzmienia urządzeń to naturalna kolej rzeczy, tytułowy piecyk nie oferuje pilota zdalnego sterowania. Myślicie, że to poważny problem? Otóż z autopsji wiem – przez kilka lat używałem podobnie podchodzącego do sposobu obsługi topowego przedwzmacniacza liniowego Robert Koda, że bez problemu da się z tym żyć. Po kilku dniach nauczyłem się standardowo użytkowanej głośności i problem nagle przestał istnieć. A jeśli to przynosiło korzyści jakościowe oferowanego dźwięku, to tym bardziej temat jakiegokolwiek problemu umierał. Na koniec dla wielu najważniejsza informacja, a jest nią oferowana moc wzmacniacza na poziomie 20W, co w przypadku współpracujących z nim w teście kolumn Nika jest wynikiem w pełni wystarczającym do ich komfortowego wysterowania.

Co wydarzyło się po nakarmieniu stosunkowo łatwych do wysterowania kolumn niezbyt mocnym, ale teoretycznie im dedykowanym tytułowym lampowym wzmacniaczem? Naturalnie to, czego od samego początku się spodziewałem. Oczywiście bazując na wieloletnich doświadczeniach z tego typu konstrukcjami. Otóż duża moc oraz tranzystorowy sposób sterowania zespołów głośnikowych typu Nika nie zawsze pozwala im się wznieść na wyżyny swoich możliwości. Owszem, jest pełna kontrola, mocne uderzenie i szybkość narastania sygnału, co daje pełen wgląd w nagranie od strony motoryki, jednak zazwyczaj tracimy nieco pierwiastka muzykalności. Wszystko niby jest ok., ale … O co chodzi? Otóż podczas testu kolumn z moją tranzystorową, skądinąd bardzo mocną końcówką mocy w klasie A wydawało się, że pokazały swoje maksimum. Swobodne prowadzenie pozwalało na znakomite różnicowanie energii poszczególnych źródeł dźwięku, a do tego fajne dawka oddechu sugerowały, że w nie ma o co więcej kruszyć kopii. Jednak tylko do momentu, aż w systemie pojawił się on, teoretycznie słabszy pod każdym względem Destination Audio GM70 – chodzi o moc oraz bardzo lubiane przez melomanów, ale jednak będące dawcą przyjemnych zniekształceń lamp elektronowych. Natychmiast okazało się, że kolumny najzwyczajniej w świecie dostawały wszystkiego zbyt dużo. Po prostu przy całej fajnej aurze dźwięku z tranzystorem przekaz po był w pewien sposób ściśnięty. Chodzi o to, że wspominana wielobarwność energii poprzez nadmierną kontrolę była nieco uśredniona i nie oferowała zawartych w muzyce na przemian następujących po sobie, twardych i miękkich jej odcieni. A gdy do tego doszła nieobliczalność lampy elektronowej w serwowaniu dźwiękowi naturalnego rozwibrowania, muzyka ewidentnie tętniła większym życiem. Nie pod aż tak bardzo przysłowiową linijkę, jak w teście samych kolumn z Gryphonem, tylko z naturalnymi potknięciami typu: przyjemne dla ucha rozmycie ostrości rysowania dolnych rejestrów, a innym razem nieoczekiwane doświetlenie średnicy. I gdy wielu z Was może wydawać się to niedorzeczne, bez najmniejszych problemów oświadczam, iż dopiero dzisiejsza konfiguracja testowa pokazała, jak powinny grać kolumny Nika. Oczywiście w głównej mierze chodzi o dopasowanie systemu. Jednak to tylko ogólnik, bowiem jak zawsze diabeł tkwi w szczegółach. A te w przypadku opiniowanej GM-ki opiewają na będącą wynikiem stosownego rozbudowania sekcji zasilającej kontrolę dolnych rejestrów z zachowaniem mocnego i soczystego uderzenia, pozwalającą uzyskać odpowiednie wyniki soniczne topologię układów elektrycznych oraz zastosowanie w nich najlepszych komponentów z lampami typu NOS włącznie. I zapewniam, to nie są wnioski wyssane z palca, tylko zdobyte podczas testu phonostage’a, a teraz potwierdzone przy okazji wzmacniacza zintegrowanego nauszne dowody. Już raz w przypadku tego producenta to pisałem, ale teraz kolejny raz powtórzę. Tak dobrze operujących dolnym zakresem i kontrolowaną esencjonalnością całości przekazu urządzeń lampowych na całym światowym rynku naprawdę jest jak na lekarstwo. I nie chodzi o proste kopanie słuchacza tymi aspektami, bo jest wiele mocnych lampiaków, które starają się nawet w tym prześcignąć solidne tranzystory, tylko uzyskanie konsensusu pomiędzy ilością esencji, a odpowiednim dozowaniem jej raz w estetyce twardości, a raz miękkości, przy ciężkim do osiągnięcia przez tego typu konstrukcje zejściu basu. To w wydaniu naszego bohatera było na tyle znakomite, że tak naprawdę dopiero z nim w torze przekonałem się, co potrafią będące częścią konfiguracji kolumny.
Biorąc na tapet repertuar z testu samych kolumn w całkowicie innym świetle wypadło dosłownie wszystko. I wiodąca prym w wielu utworach płynna, soczysta, mieniąca się niskim tonem gitara basowa i wokaliza i wszelkiego rodzaju reszta instrumentarium. Niby wszystko brzmiało w podobnej estetyce, jednak teraz z większą dawką emocji spowodowanych tak odpowiednią aplikacją szklanych baniek, jak i zapewnieniem jedynie niezbędnej, a nie nadmiarowej mocy przez wzmacniacz. Wiadomym jest, że co za dużo, to niezdrowo i te dwa przeprowadzone w niedługim czasie testy z tymi samymi zespołami głośnikowymi pokazały to dobitnie. I gdy w pierwszej odsłonie nawet nie zająknąłem się w duchu na temat chęci skonfigurowania sobie takiej układanki w przypływie chęci zmian, to podczas tej sesji ilość całkowicie niedostępnych wcześniej emocji całkowicie odmieniła te wizję. Naturalnie z wszelkimi jakościowymi ustępstwami w stosunku do obecnej konfiguracji. Jednak ustępstwami dającymi tyle radości ze słuchania muzyki, że bardzo łatwo akceptowalnymi.
I gdy wydawałoby się, że w ten sposób wyrażana pozytywna zmiana raczej nie będzie sprawdzać się w przypadku ostrego grania, ku mojemu zaskoczeniu bardzo zyskał na takim posunięciu także krążek „Highway To Hell” grupy AC/DC. Sytuacja była podobna. Dawka kontrolowanej różnobarwności energii pozwoliła muzyce bardziej płynąć, a nie być bezdusznie w punkt odtwarzana, co w tym przypadku w najmniejszym stopniu nie powodowało zmniejszenia jej ekspresji, tylko wstrzykiwało w nią dodatkową nutkę muzykalności. Jak to się stało, nie mam pojęcia, ale bezapelacyjnie się stało i to w rozumieniu nader pozytywnym.

Wieńcząc opiniowanie wzmacniacza zintegrowanego Destination Audio GM70, a tak naprawdę także dwuczęściowy test kolumn Nika mam nadzieję, że jasno z niego wynikają dwie rzeczy. Pierwszą jest zarezerwowane dla najlepszych konstrukcji pełne magii lampy, z mocnym udziałem kontrolowanej masy i gęstości podania muzyki brzmienie integry. Jak wspominałem, konstrukcje tego producenta w sobie tylko znany sposób wymykają się typowym wynikom konkurencji. Chodzi o to, że oprócz typowych dla lampowych urządzeń aspektów kolokwialnie mówiąc uczłowieczania muzyki, ich podstawową zaletą jest zjawiskowe operowanie dolnym zakresem. Zapewniam, nie jest to takie łatwe, a do momentu starcia z zabawkami Destination Audio myślałem, że prawie niemożliwe. Natomiast drugą kwestią tego rozdania testowego jest pewnego rodzaju uniwersalność kolumn. Już w starciu z moim tranzystorem co prawda w estetyce lekkiego vintage’u, ale zagrały bardzo wciągająco. Jednak to, co pokazały po podłączeniu dedykowanego, czyli zapewniającego niezbędną, a nie zbyt mocno przewymiarowaną dawkę energii wzmacniacza na bazie lamp elektronowych, całkowicie zmieniło ich wizerunek. I nie były to drobne niuanse, tylko inny w rozumieniu pozytywnym świat. Jednak żebyśmy się dobrze zrozumieli, świat realizowany na bazie konstrukcji tej samej wizji producenckiej, czyli od początku do końca mający zapewnić pełną synergię nie tylko pomiędzy urządzeniami, ale także słuchaczem i muzyką, co moim zdaniem świetnie się udało.

Jacek Pazio

Opinia 2

Kontynuując eksplorację radosnych przejawów rodzimej myśli technicznej po tubowych Nikach i dopiero co opisanym krakowskim przedwzmacniaczu gramofonowym Circle Labs V1000 przyszła pora na … , nie na przewody, choć i takowe cierpliwie czekają na swoje pięć minut, lecz roztaczającą wokół siebie dyskretną bursztynową poświatę lampową integrę. Jednak akurat w tym przypadku integralność bynajmniej nie dotyczy jej fizyczności, gdyż mamy do czynienia z dwoma, i to dość pokaźnych rozmiarów korpusami, a anatomii i zasady działania. O kim, a raczej o czym mowa? O wzmacniaczu zintegrowanym Destination Audio GM70, na którego test serdecznie zapraszamy.

Już na samym wstępie pragnę wyjaśnić, iż wspomniana we wstępniaku dezintegracja tytułowej integry wynika jedynie z faktu wyodrębnienia z konstrukcji głównej – sygnałowej, sekcji zasilającej. Czyli tak na dobrą sprawę mamy do czynienia z pokłosiem wykonania zabiegu eliminacji źródła ewentualnych zakłóceń z bezpośredniego sąsiedztwa wrażliwych na tego typu anomalie ścieżek przepływu użytecznych sygnałów audio, znanego chociażby z niedawno u nas goszczącego phonostage’a, jak i preampu Van den Hul The Emerald. O ile jednak ww. Niderlandczyk dysponował z racji swych dość wątpliwych walorów estetycznych, jak i rozmiarów jednostką zasilającą niejako predystynowaną do ukrycia gdzieś za pierwszą linią sprzętu (przykrycia serwetka i postawienia kwiatka nie polecam), o tyle w GM70 taka opcja raczej w grę nie wchodzi. Jak bowiem doskonale widać zarówno moduł sygnałowy, jak i zasilający nie dość, że prezentują się nad wyraz dostojnie i zarazem elegancko, to z racji obecności na swych płytach górnych zarówno lamp, baterii kondensatorów, jak i imponujących katafalków skrywających trafa i dławiki lepiej mieć je na podorędziu, chociażby w celu usuwania gromadzącego w się w najprzeróżniejszych zakamarkach kurzu. A jest o co dbać, gdyż 70-ka na swym grzbiecie dumnie prezentuje aż osiem lamp, w tym usytuowane tuż przy tylnej krawędzi, adekwatne zastosowanej przez producenta nomenklaturze oddające po 20W na kanał GM70. Jednostka sygnałowa na płycie czołowej może pochwalić się dwiema gałkami – lewą odpowiedzialną za głośność i prawą selektora wejść, za to zasilacz dysponuje jedynie hebelkowym włącznikiem.
Zdecydowanie więcej dzieje się od zakrystii, bowiem do dyspozycji mamy zarówno cztery pary wejść liniowych (3 RCA i pojedyncze XLR-y) jak i wyjścia XLR, oraz pojedyncze odczepy dla 4 i 8 Ω obciążenia uzupełnione wielopinowym terminalem zasilającym. Z kolei zasilacz posiada główne gniazdo zasilające i wyjście firmowej magistrali zasilającej pomiędzy którymi umieszczono komorę bezpiecznika. Całość utrzymano w eleganckiej kolorystyce dystyngowanej czerni i przyjaznego oczom miedzianego brązu, przez co pomimo dość pokaźnych rozmiarów trudno zarzucić producentowi jakiekolwiek tendencje do zbędnej gigantomanii a zarazem nader umiejętne nawiązywanie do takich ikon jak np. Kondo.

Jak to jednak w audio bywa nie samym designem człowiek żyje, lecz tym, czym potrafią nakarmić nasze uszy te ładniejsze, jak i nieraz „ładne inaczej” urządzenia. Całe szczęście w przypadku Destination Audio GM70 klasa brzmienia idzie w parze z elegancją szaty wzorniczej, więc wpinając naszego gościa w tor najogólniej rzecz ujmując nie powinniśmy czuć się rozczarowani. Ba, jeśli tylko zapewnimy mu odpowiednie towarzystwo w postaci kolumn, z którymi nawiąże nić porozumienia a nie będzie musiał na każdym kroku z nimi się siłować i ujarzmiać, to szanse na sukces dramatycznie wzrosną. Nie ukrywam, że my pod tym względem mieliśmy o tyle łatwiej, iż po ostatnich testach stacjonowały u nas Niki, które jak łatwo się domyślić zdecydowanie bardziej przypadły do gustu 70-ce aniżeli nasze dyżurne Gaudery i to właśnie z nimi przeprowadziłem lwią część odsłuchów. Warto w tym momencie nadmienić, iż pomimo wysokiej – sięgającej 99 dB skuteczności w głośnikach panowała absolutna cisza, co tylko dobrze świadczy tak o budowie, jak i projekcie naszego gościa.
Efekt? Wyborny, albowiem uzyskaliśmy dźwięk o niezwykle gładkiej fakturze, kremowej konsystencji a zarazem wysoce satysfakcjonującej rozdzielczości, oddechu – otwartości i co istotne również pulsującej motoryce. Oczywiście w kategoriach bezwzględnych nasz dzisiejszy gość operował po nieco innej stronie intensywności i dynamiki aniżeli niedawno u nas goszczące ponad 400W monosy VTL-a, jednak wspominam o tym jedynie z czysto kronikarskiego obowiązku, gdyż po pierwsze sięgając po 20W lampę nikt przy zdrowych zmysłach raczej nie robi tego w celu odwzorowania wgniatającej w fotel potęgi „Metallica Through The Never” Metallici, bądź eksploracji syntetycznych infradźwięków zawartych na „Planetary Medicine” Murkury, bo to zupełnie nie ten adres. Choć stronić od bardziej cywilizowanych odmian Rocka wcale nie trzeba, gdyż zarówno Stonesi, jak i nawet progresywny, rodzimy Riverside wypadły wielce przekonująco. Po prostu chodzi o świadomość, że tu pierwsze skrzypce grają wyrafinowanie i swoboda, naturalność artykulacji, które wraz z iście organiczną barwą i wysyceniem sprawiają, iż czas zaczyna nie tylko płynąć wolniej, co dramatycznie tracić na znaczeniu. I tak po prawdzie wypadałoby uznać, iż to właśnie owa naturalność staje się w serwowanej przez 70-kę prezentacji kluczowa. Bowiem wraz z upływem spędzanego w jej towarzystwie czasu coraz bardziej uzależniamy się od nieco odmiennej od obowiązujących współczesnych wzorców estetyki, gdzie narracja opiera się na komunikatywności a nie detaliczności. W rezultacie, choć słyszymy wszystko co trzeba i co w materiale źródłowym się znalazło, to akcent ustawiony jest na sposobie – formie artykulacji, reprodukcji a nie li tylko analitycznej prezentacji wolumenów i parametrów określających dobiegających nasze uszy dźwięków. Na „Verdi: Il Trovatore” z nieodżałowanym Luciano Pavarottim mamy pełen obraz sceny – z przemieszczaniem się poszczególnych śpiewaków, wieloplanowością rozgrywających się na scenie wydarzeń a co za tym idzie niezwykle oczywistymi i dynamicznymi zmianami odległości pomiędzy widzem/słuchaczem a samymi bohaterami. To spektakl, żywy, dynamiczny i przez to w pełni naturalny, realistyczny, w dodatku aż kipiący od emocji. I całe to bogactwo doznań integra Destination Audio nie tylko oddaje, co bardzo umiejętnie potęguje dyskretnie kierując snop światła na kluczowe w danym momencie postaci sugestywnie wycinając je z tła, jednocześnie zachowując ich z nim powiązania i relacje.
Co ciekawe nawet na pełnym elektronicznych sampli i orientalnych wstawek „Drum Therapy” Tor rodzimy wzmacniacz również był w stanie wykreować swoisty oniryczny mikro-świat i na blisko trzy kwadranse zamknąć w nim słuchaczy. Łącząc impresjonistyczne plamy dźwiękowe, z szorstkimi przesterami i bezlikiem najprzeróżniejszych perkusjonaliów podążał za niespiesznym tempem kompozycji tworząc angażujące nie tyle tło, co właśnie ów mikro-świat, otaczającą nas wypełnioną dźwiękami, muzyką przestrzeń. Nader udanie też różnicował definicje naturalnego i „cyfrowego” instrumentarium przez co to pierwsze stawało się bardziej namacalne i oczywiste a to drugie operowało na zasadzie dynamicznie generowanych hologramów.

Jak łatwo się domyślić zarówno z racji gabarytów, wykorzystywania lamp, oferowanej mocy, czy też poniekąd ceny Destination Audio GM70 trudno uznać za propozycję dla wszystkich i do każdego systemu. Jeśli jednak dysponujecie Państwo odpowiednią ilością miejsca oraz kolumnami łaskawymi dla lampowej i niezbyt wysilonej amplifikacji a przy tym bliżej wam do melomańskiego aniżeli audiofilskiego modelu absorpcji słuchanego repertuaru, to w Waszym przypadku odsłuch GM70 jest jak najbardziej wskazany.

Marcin Olszewski

System wykorzystywany w teście:
– odtwarzacz CD Gryphon Ethos
– streamer: Lumin U2 Mini + switch QSA Red-Silver
– przedwzmacniacz liniowy: Gryphon Audio Pandora
– końcówka mocy: Gryphon Audio APEX Stereo
– kolumny: Gauder Akustik Berlina RC-11 Black Edition
– kable głośnikowe: Furutech Nanoflux-NCF Speaker Cable
– IC RCA: Hijiri Million „Kiwami”, Vermouth Audio Reference
– XLR: Hijiri Milion „Kiwami”, Furutech DAS-4.1, Furutech Project V1
– IC cyfrowy: Furutech Project V1 D XLR
– kabel LAN: NxLT LAN FLAME
– kabel USB: ZenSati Silenzio
– kable zasilające: Hijiri Takumi Maestro, Furutech Project-V1, Furutech NanoFlux NCF, Furutech DPS-4.1 + FI-E50 NCF(R)/ FI-50(R), Hijiri Nagomi, Vermouth Audio Reference Power Cord,
Acrolink 8N-PC8100 Performante, Synergistic Research Galileo SX AC
Stolik: BASE AUDIO 2.
Akcesoria:
– bezpieczniki: Quantum Science Audio Red, QSA Silver, Synergistic Research Orange
– platforma antywibracyjna Solid Tech
– zasilające: Harmonix AC Enacom Improved for 100-240V
– listwa sieciowa: Power Base High End, Furutech NCF Power Vault-E
– panele akustyczne Artnovion
Tor analogowy:
– gramofon – Clearaudio Concept
– wkładka Dynavector DV20X2H
– przedwzmacniacz gramofonowy RCM Audio The Big Phono
– docisk płyty DS Audio ES-001
– magnetofon szpulowy Studer A80

Producent/Dystrybucja: Destination Audio
Cena: 50 000€

Dane techniczne
Moc wyjściowa: 2 x 20W / 4Ω, 2 x 14W / 8Ω
Pasmo przenoszenia:10Hz~85kHz(-1.5dB)
Zniekształcenia THD: 1% (1 kHz)
Odstęp sygnał / sum: 87 dB
Input Impedancja wejściowa: 100 kΩ
Zastosowane lampy: 2 x ECC40, 2 x 5687, 2 x 6W6, 2 x GM70
Pobór mocy: 350W
Wymiary (S x W x G): 312 x 255 x 466 mm
Waga: 75 kg