Monthly Archives: listopad 2013
Sometimes I wonder what happened with the spirit of the simplicity and pureness. The times when what mattered the most was music seem to be lost and obsolete at present. We transition to the fast forward age with such pace, that information and technical aspects become a prevailing attributes instead of music and its ability to moves us with emotions. We seems to forgot, that music have an almost esoterically appeal in changing us. In a better, more positive way.
We’ve seen the rise of technically oriented speakers, that produce impressive specifications and looks, but fail on the basic primal role of reproduction of music.
They lacking of coherence, absence of the „material” sound and anaemic imprint. Instead of ears, many reviewers and magazines tends to use marketing material to judge and write about speakers performance. If world and everything surrounding us would base on numbers this would be easy to grasp, yet universe runs on a different more subtle particles fuel. And thanks God it’s so…
MEET Eryk S. Concept SUPERIORO SPEAKERS
First thing, that happened when opening the shipping box was a brief moment of nostalgia . And a positive one.
I’ve went through many cycles in my high-end audio history and one of them was as a sole single ended triode “period” that was connected with with “widebanders”. There is some inherent magic coming with single driver speakers that presents the music like no other speakers can. Their ability to shift the reality and reconstruct the illusion into something very organic is distinct and special.
Eryk S. Concept SUPERIORO recall this feeling vividly and I’ve got a strong feeling, that Eryk didn’t chase the Goliath. He clearly knows the shortcomings of such small sized speaker and he pushed beyond boundaries to make it musical and natural sounding.
SOUND
When listening Eryk S. Concept Speakers for first few hours I’ve had a friend visiting over at my place. SUPERIORO’s were placed on my rack with music spinning, but I didn’t say anything about what speakers are playing or which amplifier. As they were placed just beside my floor standers, this was a nitty trick. Two or three songs passed and I teased my friend on the topic of the sound. He commented: „Well its coherent and unlike typical speakers.” Indeed!
With some milage and sharp ears you can quickly spot the difference between the multiple drivers based speaker and crossover-less design. The second option adds to the purity and direct impact of the music reproduction like no other speaker do. When used with the “right” material they present the vocals and acoustical instruments with an natural lightness and distortion free nature.
This was exactly what Eryk S. Concept SUPERIORO Speakers excelled at.
Back to my friend. He was pleasantly surprised by the potency of this small speakers. Of course I didn’t played the large scale and hard to “digest” material, but the bass and size of the soundstage coming from SUPERIORO was remarkable. We both commented and discussed around the Eryk S. Concept and nature. It’s interesting, how certain products evoke the pleasant discussion about the music with such ease. And SUPERIORO’s awaken our emotional side. We made a lengthy travel throughout the history of music and our favourite artist. I have a soft spot for the music recoding during the 50’s and 60’s of last century and those little wooden musical boxes brought back those exact emotions.
It was a great feeling seeing something carrying me over to the musical collage of my favourite artist of a certain era.
One thing to note is a correct positing. When place closed enough to the back wall you’ll not only gain with the bass frequency, but also upper bass, that is much needed to form a correct presentation of three dimensional shape of human voice and instruments. It also add as substantial feeling to the music weight and help in portraying more lifelike experience.
TECHNICAL SIDE
Eryk S. Concept SUPERIORO Speakers use a single driver and sealed wooden box made of plywood. Loading of 87dB/4-ohm is not ideal, but will let even low powered amplifier to show the nature of Superioro.
Eryk also made a „tuning” of speakers a bit easier with the switch on the speakers back that adds a frequency boost in 2dB steps at 4.5kHz.
ARTISTIC TOUCH
I’m not sure what exactly draws Eryk to Japanese way of doing things, but he’s drawn to the spirit of their artisan approach as it seems.
With the SUPERIORO’s you’ll get one kind of product. While you can order it in piano gloss or different colours Eryk introduced an art concept of unique hand painted and printed side panels by the Polish artist Aqualoopa. These adds a certain aura and feeling of proud ownership, that extends in value and decor awarness.
MUSIC
If speaking about the speakers made for music, then Eryk Concept SUPERIORO Speakers are the chip to cash in. I’m smitten with the purity of full range drivers when it comes to the music of past era recorded without the artificial reverbs and delays. Just musicians taking their role and playing in natural surroundings, that creates the decays echoing in a different way. It’s also the easiest way to make a reference imprint of something. We don’t have almost no knowledge about how certain studio album was being made. What kind of gear was used and how processing was executed. But, with the music recorded directly and in acoustic „friendly” arhitectural spaces we can have a certain strong reference about how things should sound in real.
It’s seems by default, that the more things go complicated the more we loose down in the translation of music and also the more people seems to elaborate on a nonsense complexity. Simple things are simple. With the stacks of text people to often sublimely try to hide the artificial add
CONCLUSION
Eryk Concept SUPERIORO Speakers role goes beyond simple desktop speakers. Their art concept and true audiophile nature breaths a fresh air to the world intimate music reproduction at close listening. I’ve loved the concept from the first encounter and the pure, direct nature of presenting the music brings very intimate emotions.
You cannot expect SUPERIORO’s to act like larger floor-standers, but their ability to render the music beyond their proportions is something more then worthy of mentioning.
Eryk Concept SUPERIORO Speakers are able to act as all rounders. Not a perfect ones, but still with enough „mojo” to drive. The dynamic switch on the back helps with this to some extend.
Match them with a pure A class solid state or SET amplifier and something unique happens. They become a windows to the acoustic music. Their ability to interact between the performer and listener as a transparent via medium is their raison d’etre.
In the age where everything is becoming accountable for something technically measurable without proper listening „repay”, SUPERIORO’s aural performance is a welcoming sign that human urge for something substantially organic and artful is for some still a primal need to fulfil.
Matej Isak.
Kolejna wystawa za nami, Marcin uwinął się z oficjalnymi relacjami z poszczególnych hoteli, a ja postanowiłem poszukać jakiegoś klucza do opisu, będącego wspomnieniem minionej imprezy. Zwykłe wyliczanki pod zdjęciami poszczególnych pokoi często nudzą, wytykanie porażek wystawowych w depresjogennym okresie późno-jesiennym, też nie jest wskazane, dlatego dla lekkiej odmiany wspomnę niezobowiązująco o kilku pozytywnych w moim odczuciu pokazach. Od razu zaznaczę, że pozycja w cenniku nie była jakimkolwiek wyznacznikiem, gdyż musiałbym wychwalać pod niebiosa wszystkich dużych graczy na rynku, którzy szczerze mówiąc, często mieli spore problemy w zaprezentowaniu się z dobrej strony. Postanowiłem więc opisać zestawy, które od pierwszej chwili zaczarowały mnie swym dźwiękiem, udokumentowując bohatera tekstu stosowną fotografią. Imprezę, jako całość uważam za udaną, ale było kilku wystawców, którym udało się wybić powyżej średniej i przefiltrowani przez moje subiektywne preferencje, znajdą się w tym reportażu.
Większość zwiedzających oczekuje nirwany w każdym pokoju, tymczasem takie pokazy rządzą się swoimi prawami i proste zasady doboru komponentów, nie zawsze sprawdzają się w warunkach hotelowych. Padają propozycje, aby pokazywać tylko to, co idealnie wpasowuje się w metraż wynajętych pokoików, tylko nikt nie zauważa drobnego problemu, jakim jest chęć przedstawienia przez wystawców przekroju całej swojej oferty, a taki cel ma to coroczne wydarzenie. Malkontenci zawsze znajdą punkt do wytykania błędów, a biorący poprawkę na zastane warunki goście, wyniosą sporo ważnych dla siebie wskazówek. Nawet ja, słysząc swój zestaw w innym niż własne pomieszczeniu, nie poznaję go w pewnych aspektach, które innym często się podobają. Na szczęście i w takich ciężkich warunkach udaje się osiągnąć synergię, gdzie budżetowy zestaw zagra o niebo lepiej od ekstremalnego Hi Endu. Niestety, jeśli ktoś powie mi, że to jest właśnie wyznacznik jakości drogiego zestawu (zagra wszędzie), to nie za bardzo mam o czym z takim delikwentem rozmawiać, gdyż nie ma pojęcia o czym mówi. Ale to jest prywatna sprawa każdego miłośnika dobrego dźwięku, który ma swoją „Karmę” życiową, prowadzącą go przez życie.
Dla ułatwienia logistyki, swą wycieczkę po wystawie zacząłem od samej góry, czyli siódmego piętra. Już na starcie sporym zaskoczeniem okazał reprezentant japońskiego Hi Endu – zestaw zaproponowany przez Szemis Audio Konsultant z gramofonem w roli źródła (pokój 716). Słyszałem kilkukrotnie urządzenia z tej „stajni” i wiem, że to pierwsza liga, ale jeszcze nigdy nie słyszałem tego systemu, w tak pozytywnym wydaniu na jesiennej imprezie. Zawsze było płasko, bez dynamiki i buczącym basem. Tym razem wszystko zagrało bardzo dobrze. Otwarty czytelny i konturowy dźwięk, z dobrą podstawą basową, bez zbędnych dudnień. Teoretycznie to jest minimum dla tej klasy sprzętu, ale zawsze coś nie wychodziło i gdy się udało, wspominam o tej konfiguracji. Nareszcie wyszedłem z pokoju z pozytywnymi odczuciami. Na tym poziomie było jeszcze kilka fajnych zestawień, ale do kryterium początkowego (pozytywne zaskoczenie) załapał się tylko pokaz Japończyków i nie chcąc w każdym akapicie powielać zbędnych tłumaczeń, proszę przyjąć takie założenia do końca tekstu.
Szóste piętro obfitowało w wielu znakomitych wystawców, ale tym co utkwiło mi najbardziej w pamięci, był set złożony przez kilku rodzimych konstruktorów (p. 607). Sporo punktów w moim rankingu otrzymali za źródło analogowe, jakim był głośno zachwalany w branży gramofon „Zontek” (tutaj w podstawowej wersji). Płynący z niego sygnał, obrabiały konstrukcje lampowe warszawskiego Linnartu: phonostage i pre liniowe, a upgradowanym „leciwym” wzmocnieniem również opartym o bańki próżniowe, własnej produkcji okablowaniem i tuningiem vintagowych kolumn, zajęła się firma KBL Sound. Istna mekka analogowców, która nie posiadała słabych punktów. Najbardziej zaskoczyły mnie kolumny. Nie mam nic przeciwko paraniu się starymi konstrukcjami, ale jak do tej pory nie słyszałem tak grających stareńkich zestawów głośnikowych, czego nie ukrywałem podczas wizyty w tym pokoju. Rozdzielczość bohaterów – kilkudziesięcioletnich „Snell Acoustics”, była na rzadko dostępnym nawet dla nowych konstrukcji poziomie, co znakomicie umożliwiała reszta toru. Powinienem zacząć od tej „reszty”, ale to jest chyba jasne, że aby kolumny zagrały w taki sposób, muszą dostać odpowiedniej klasy sygnał i tylko dzięki takiemu tłumaczeniu nie zostałem zlinczowany przez gospodarzy.
Naładowany optymizmem, kontynuowałem wędrówkę, aż na piątym piętrze ponownie zostałem przykuty do fotela na dłużej, niż jeden utwór (p. 501). Człowiek trochę się obraca w branży i co nieco słyszał, ale odgród firmy Ardento w tak ekstremalnej wielkości jeszcze nie słyszałem. Pokój nieduży, a w nim wysokie kolumny z potężnym 18 calowym wooferem, szerokopasmowym Sonido na środku i wstęgą na górze, dały pokaz barwy, konturu, swobody i trzymania basu na wodzy. Te monstrualne głośniki napędzane były własnej produkcji lampowym setem 300B. To był nokaut, dla poprzednich kontaktów z tą firmą. Takiego mięsistego i krótkiego basu nie słyszałem już potem na całej wystawie. Reszta aspektów dźwięku dopełniała proces dobicia pacjenta, szukającego dziury w całym. Dobrze, że mam już swój docelowy system, bo miałbym zagwozdkę, czy nie podążyć tą drogą.
Piąte piętro okazało się być nader owocne w pozytywne doznania i po sąsiedzku z firmą Ardento, swoje produkty zaprezentowały dwie inne polskie marki: produkująca wzmacniacze lampowe – Amare Musica i manufaktura zajmująca się produkcją kolumn – Bodnar Audio (p. 507). Ów tandem zaproponował mariaż dwóch konstrukcji dla bardzo wyrafinowanych słuchaczy. Nawet, jeśli wzmacniacze na lampach 300B uznamy za dość popularne urządzenia, to już kolumny z jednym szerokopasmowym głośnikiem Sonido, są raczej towarem dla wtajemniczonego słuchacza. Moja estetyka grania, to bardzo dźwięczna góra pasma, ale propozycja pokoju 507, sprawiła, że podczas kompletowania sprzętu, byłbym w stanie dłużej zastanowić się nad tą filozofią brzmienia. Może nie tak widowiskowego na górze jak z metalowymi kopułkami, ale dystyngowanie stonowanego z pięknie poukładaną i głęboką sceną. Jeśli ktoś zaakceptuje wszechobecny nalot papierowych głośników, po zakupie długo nie będzie szukał niczego innego.
Los był bardzo łaskawy dla piętra z numerem pięć, gdyż nie był to ostatni „ pozytywny zonk”, jakiego doznałem. Jako kontrpropozycja dla bogatych melomanów, wystawił się warszawski Audiopunkt (p. 518, z minimalistycznym zestawem – jednopudełkowym grajkiem Naim’a, zasilającym miniaturowe kolumienki PMC). Ustawione na dłuższej ścianie, z dość szeroką bazą, pokazały niemożliwe. Za niewielkie pieniądze dostajemy rozmach i głębię zarezerwowaną dla nielicznych. Taki przekaz jest trudny do osiągnięcia nawet przez drogie zestawienia, ale profesorskie podejście do prezentacji przez wystawców z Audiopunktu, pokazało, że nie trzeba się za bardzo napinać, by pokazać klientom swoje umiejętności w zestawianiu sprzętu audio. Brawa dla tych panów.
I gdy pomyślałem, że wystarczy tego dobrego na tym poziomie, stało się niemożliwe (p. 502). Pierwszy raz od momentu skompletowania przeze mnie systemu Reimyo, usłyszałem „absolut dźwiękowy”, dla którego mógłbym bez żalu rozstać się z wyrobami mistrza Kazuo. Wiedziałem, że kiedyś do tego dojrzeję, ale żeby tak szybko, nie spodziewałem się nawet w najczarniejszych snach. Gdy wszedłem do pokoju, było dość ciasno, ale udało mi się zdobyć miejsce w drugim rzędzie na środkowym krzesełku. Zasłonięty wysokimi słuchaczami z pierwszej linii, wychylając się zza ich pleców, mierzyłem wzrokiem projekt plastyczny zestawu i nie mogłem nadziwić się makabrycznemu designowi prezentowanych urządzeń. Jeśli nawet byłbym w stanie przymknąć oko na elektronikę, swą surowością przypominającą wyroby z II Wojny Światowej, to kolumny prześcigały oryginalnością konstrukcje rodzimego Sound Artu (z całym szacunkiem dla polskich konstruktorów). Zestaw głośnikowy przypominał mały czołg z obciętą lufą, nie wiem ile kosztował projekt tych paczek, ale na pewno kupiec ma gwarantowaną niepowtarzalność wyrobu przez długie lata. Nie skończyłem naśmiewać się w myślach, gdy popłynęła muzyka i….. Nagle zasiadłem w pierwszym rzędzie, nie fizycznie, nie było przecież wolnych miejsc. Ten wizualny koszmar dla wielu żon bogatych melomanów, sprawił, że szczelnie zasłaniające go osoby siedzące przede mną, całkowicie się zdematerializowały. Zawieszenie źródeł pozornych, było takie jak mam u siebie w sweet spocie, a przecież jestem zasłonięty i głośniki wysokotonowe są bardzo kierunkowe – schowane w tej „armatce”. To teoretycznie niemożliwe, ale w tym uczestniczę i muszę przyznać wyższość tej konstrukcji nad moją. Może ten magiczny zestaw firmy Audio Tekne, tak wyśmienicie wypada tylko w takich warunkach, a może bije Reimyo w każdym aspekcie. Tego nie wiem, ale jedno wiem na pewno, nie wezmę tego klilera dla budżetu domowego na odsłuchy, gdyż powrót do prozy życia codziennego straszliwie boli. Ktoś próbował podliczać zestaw wystawowy, i same kolumny oscylowały w okolicach rocznego budżetu niejednej gminy w Polsce. Czyli spokój ducha mam zapewniony, a kontakt z Audio Tekne zaliczam do niezapomnianych przeżyć.
Kilkanaście następnych pokoików, pokazało większe lub mniejsze umiejętności w konfiguracji zestawów Hi-Fi, aż dotarłem na piętro trzecie, gdzie otrzymałem idealną kopię prezentacji warszawskiego Audiopunktu (p. 331). Podobną strategię zastosował bowiem Pylon Audio, zasilając swoje mini-monitory elektroniką Musical Fidelity. Minimalizm konstrukcji praktycznie eliminował problemy z basem, pozwalając na większą swobodę podkręcenia gałki „Volume”, czym przekonywał do siebie jeszcze niedowierzających słuchaczy. Ta prezentacja przemawia za głosami skierowanymi na dobieranie wielkości konstrukcji odtwarzających dźwięk, do możliwości pomieszczeń i była świadomym wyborem, celującym w odpowiedni target klienta.
Sobieski był najbardziej obleganym przez wystawców hotelem, w którym słyszałem wiele ciekawych ofert, ale przemieszczając się na niższe piętra, nie zaznałem już więcej spełniających założenia tego opisu wrażeń.
Będąc dość czynnym uczestnikiem alienującego nas z Marcinem forum, nie omieszkałem kilkukrotnie zawitać do pokoi zajmowanych przez rodzimych konstruktorów DIY (p. 328,330). To kwiat niezrzeszonej myśli technicznej, z którą co tydzień obcuję na piątkowych spotkaniach w warszawskim klubie KAiM, lub na wyjazdach odsłuchowych po całej Polsce. Nie mogłem o nich nie wspomnieć, tym bardziej, że darzymy się sympatią. Nie pamiętam wszystkich zestawień i konstrukcji z tego pokazu, powiem więcej, znam tylko jeden produkt – kolumny Misiomora i Twonka, które miałem przyjemność słuchać w kontrolowanych warunkach z optymalnym wzmocnieniem tuz przed wystawą. Ciekawiło mnie jak wyjdzie mariaż ich dzieła z dość przypadkowymi konfiguracjami elektroniki. Oczywiście nie mam nic przeciwko takim połączeniom, bo to jest właśnie celem takich spotkań, ale zestaw kolegów z Kaim-u nie był łatwym do napędzenia. Prezentację konsekwentnie utrudniali sąsiedzi z przeciwka i odsłuch w obu pomieszczeniach był pojedynkiem, kto kogo zagłuszy. Niemniej jednak, ani razu nie usłyszałem totalnej porażki, a to już można nazwać sukcesem. Oczywiście sporo w tym zasługi kolegów umiejętnie dobierających zestawienia, ale jak się za coś człowiek bierze, to powinien mieć jakiekolwiek pojęcie o tym co robi i tutaj zespół DIY’owców się sprawdził. Obie sale opierały się na dwóch różnych konstrukcjach kolumn, do których dobierano resztę toru. Wspomniana para z Kaim-u to podłogówki, a drugie dzieło to monitory. I tutaj muszę stwierdzić, że już po pierwszym kontakcie z nimi, byłem spokojny o dalsze konfiguracje. Bardzo równe granie, bez rozpasania skrajów pasma. I nie myliłem się, gdyż częste wizyty potwierdzały początkowe przypuszczenia. A czy kogoś złapały za serce, czy nie, to już inna bajka. Kończąc wspominki o kolegach „dłubiących”, chciałem podziękować za unikanie próby ścigania się z konstrukcjami komercyjnymi, gdyż takie przechwałki często rodzą niepotrzebna agresję zwiedzających.
Czytając echa wystawy na forach, nie zauważyłem ani jednej wzmianki o ważnym elemencie dla wielu wystawców. Chodzi o oprawę akustyczną – dyfuzory i rozpraszacze ( Acoustic Manufacture), a także stoliki i stendy pod sprzęt grający (Audio Philar). Zwiedzający nie mają pojęcia, ile pracy kosztowało ustawienie tych produktów w kilkunastu pokojach. Była to oczywiście forma reklamy, jednak wiele prezentacji wypadło by marnie bez tych „gadżetów”. Dziękuję panowie za włożony wysiłek.
Pierwszy dzień zwiedzania zakończyłem w hotelu Golden Tulip. Po krótkim spacerze przez skrzyżowanie dzielące oba hotele w dość ciepły, jak na listopad, wieczór zawitałem do trochę innego świata. Duże sale konferencyjne, pozwalały na trochę więcej niż jedno lub dwu osobowe pokoje. Niestety podobnie jak w Sobieskim, tak i tutaj akustyka pomieszczeń sprawiała sporo problemów, a największym wrogiem był dudniący bas. Na szczęście kilku dystrybutorom udało się jakoś to ogarnąć i prezentacje wypadły nieźle. Zacząłem od znanych chyba wszystkim konstrukcji JBL (s. Krokus). Specjalnie nie przepadam za tubowym dźwiękiem, jednak prawie 30 minutową wizytę przerwałem z lekkim żalem (w pozytywnym tego słowa znaczeniu), a to jak na moje standardy sukces wystawcy.
Wychodząc od JBL-a, trafiłem do mekki innej niż obecnie wyznaję filozofii reprodukcji dźwięku. Maksymalne skrócenie sygnału od wzmacniacza do kolumn, powinno przynosić same pożądane skutki, dlatego stworzono kolumny aktywne. I taką dewizę zaprezentowała firma Sveda Audio w sali Dalia. Malutki DAC Myteka, podłączony XLR-ami do kolumn wyposażonych we własne wzmacniacze, pokazały zalety najkrótszej z dróg. Można co prawda jeszcze zastanowić się nad współczesną formą all-in-one (np.boomboxa Meridian F80) – będzie krócej, gdyż odejdą jeszcze kable, ale to jest cios poniżej pasa. Wyposażone w mnogość regulacji kolumny, pozwalają na idealne wpasowanie się systemu w zastane warunki do nagłośnienia, czego próbkę otrzymaliśmy na pokazie. Muszę kiedyś spróbować takiego sposobu grania u siebie. Będzie ciekawie.
Skromniejsza ilość sal wystawowych, pozwalała na dogłębniejsze odsłuchy, ale to, co przeżyłem w sali Tulip 1, zajmowanej przez „Living Sound” teoretycznie było niemożliwe. Wchodząc do największego pomieszczenia, zobaczyłem stojący centralnie zestaw oparty o elektronikę McIntosch’a i niezbyt wielkie, biorąc pod uwagą kubaturę lokalu, kolumny mało u nas znanej marki Boenicke. Jak gra Mac, każdy wie, ale duet z niedużymi, wąskimi, naszpikowanymi niewielkimi głośnikami kolumnami, prawie przeczył prawom fizyki. Mały zestaw pokazał reszcie wystawcom, jak powinno się robić show. Przepastna scena, z niekończącą się głębią, przy pokaźnej głośności, dały niewiarygodnie spektakularny popis swobody i otwartości grania. Tego się nie spodziewałem i dla takich chwil, jestem w stanie przychodzić co roku na jesienną imprezę, nawet jeśli większość okazałaby się porażką. Tutaj dostałem kwintesencję umiejętnej zabawy w audio.
Opuszczenie sali wynajętej przez Living! Sound, było ciężkim zadaniem, a zwrócenie mojej uwagi przez innego wystawcę prawie niemożliwe. Jednak nigdy nie mów nigdy, gdyż wieczór zakończyłem inną „wisienką na torcie”, jaką okazały się produkty stosunkowo niedawno powstałej firmy Graj End (s. Azalia III). Bardzo kontrowersyjny design połączony z „wymagającym” dźwiękiem, w zeszłym roku nie wzbudził zbyt wielu pochlebnych opinii. Zasiadłem do odsłuchu w centralnym miejscu i muszę przyznać, że ruch z dodaniem małych wstęg wysokotonowych na szczycie konstrukcji, bardzo pomógł w reprodukcji sceny dźwiękowej. Może nie zamieniłbym z miejsca swojego systemu na Graj End, ale widzę pozytywne zmiany, które mogą przysporzyć sporą grupę klientów. Jeśli ktoś lubi manierę grania papierowych głośników, powinien posmakować tej propozycji u siebie w systemie. Widzę progres w działaniu konstruktora.
Tak wyglądała obfita w doznania organoleptyczne sobota z oficjalnej strony. Ale jak wtajemniczeni bywalcy wiedzą, wieczorne spotkanie w Harendzie, jest dopełnieniem tego pełnego wrażeń dnia. Od godziny 20-tej zaczynają się meldować pierwsi zwiedzający, a spotkanie trwa do ostatniego niedobitka. Ja tym razem musiałem wyjść dość wcześnie, jednak wymieniłem się kilkoma wyłapanymi ciekawostkami, ze znanymi z corocznych wojaży DIY-owcami i co ciekawe, mieliśmy bardzo zbliżone odczucia. Sorry panowie, że nie doczekałem wizyty wielu znanych kolegów, ale „co się odwlecze to nie uciecze” i za rok na pewno się spotkamy.
Drugi dzień po nocnej zabawie jest ciężki do rozpoczęcia, jednak nikt nikomu nie lał piwa na siłę do gardła i trzeba było się pozbierać. Czekał przecież jeszcze jeden, chyba najbardziej ekskluzywny hotel do odwiedzenia. Jak w każdym, wystawiają się znani gracze na rynku ze swoimi setami i nie wypada przynajmniej nie posłuchać, a czy się załapią na relację, to zależy tylko od tego jak wypadną.
Tak się jakoś utarło, że większość gości po wejściu na piętro wystawowe, kieruje się w stronę warszawskiego Hi Fi Clubu do sali Chopin I i II. Od niepamiętnych czasów rozdają wejściówki i zawsze mają coś ciekawego do pokazania. Mnie cieszy, że źródłem najczęściej jest gramofon. Tak też było i tym razem. Swoją prezentację oparli o topowy zestaw McIntosh’a i głośno zapowiadane w prasie kolumny Rockport. Już podczas fotografowania, rozgrzewający się system dawał obraz tego, co stało się później. Bywałem kilkukrotnie w tej sali na prezentacjach, ale ta ostatnia raz przyćmiła wszystkie w jakich miałem okazję wcześniej uczestniczyć. Pokusiłbym się o przyznanie temu systemowi palmy pierwszeństwa całej wystawy. Wiele zestawów miało swoje ponadprzeciętne aspekty, ale „Mac” z Rockport’ami, zebrały wszystko w jednym miejscu. Sądzę, że wystarczy tych „peanów”, bo panowie usiądą na laurach i za rok pokażą jakąś budżetówkę.
Po otarciu się o dźwięk wystawy podążyłem w dalszą drogę i przycupnąłem w lokalu krakowskiego Eter Audio (s. Kiepura). Rok w rok prym u nich wiodą tubowe Awangardy. Można polubić ich dźwięk za otwartość, tylko trzeba umiejętnie dobrać elektronikę. Jednak przedstawiciel producenta zawsze z lubością testuje możliwości słuchaczy na ilość oferowanych im decybeli i po takowej dawce co by nie mówić wspaniale wypadających dęciaków, potrzebna jest chwila wytchnienia na dojście narządów słuchu do stanu używalności Na szczęście w tym roku dystrybutor zadbał o nasze zdrowie i zestawił sprzęt dla audiofila – melomana. Kolumny Dynaudio, elektronikę Ayon Audio i gramofon Transrotor, czym zasłużył na moją wdzięczność. Muzyka leciała na akceptowalnych dla normalnego człowieka poziomach głośności, a sposób budowania sceny, był bardzo zbliżony do moich preferencji. Nareszcie.
Jako, że jestem skrzywiony w stronę analogu, muszę wspomnieć o „wizycie” u krajowego „guru” tego formatu, katowickiego RCM-u (s. Reymont). Patrząc bezstronnym okiem, widać, iż nie napinał się na ściganie cenami komponentów, rzekłbym nawet, że jak na ten hotel przywiózł budżetówkę. Jednak, jeśli ktoś ma choć trochę pojęcia, nie może przeoczyć nowości na naszym rynku w dziale gramofonów, jakim jest firma THALES. Owa manufaktura zbudowała i opatentowała ramię, eliminujące błąd prowadzenia wkładki po płycie winylowej, co do niedawna zarezerwowane było tylko dla ramion tangencjalnych. W rozmowie z Panem Rogerem Adamkiem dowiedziałem się, że w swoim „werku” SME 30.12 zamienił 12 calową piątkę SME na prezentowanego Thalesa, który na wystawie wystąpił w firmowym zestawie z akumulatorowym TTT-Compact (napęd, podstawa antywibracyjna, ramię). Jeżeli ktoś z taką reputacją wykonuje podobny ruch, to znaczy, że coś jest na rzeczy. Mam obiecany cały firmowy zestaw Thalesa na testy, wtedy sprawdzę nausznie, ile jest w tym prawdy, a ile marketingu.
Kończąc tą przydługą opowieść o weekendowej wędrówce po pokojach hotelowych, przypominam, iż wszystkie opisy są pokłosiem moich subiektywnych odczuć. Wiele systemów grało na wysokim poziomie, a że nie znalazły się w tej opowieści, może to być spowodowane wieloma czynnikami. Jakimi? To proste: czasem przyczyną niesatysfakcjonującego odbioru prezentacji, jest zbyt duża ilość słuchaczy, skutecznie tłumiąca potencjał zestawienia, możliwe jest również wejście do pokoju podczas odtwarzania złej jakości materiału muzycznego, istotny jest również poziom głośności, nieciekawy repertuar, zmęczenie itp. Nie jestem wyrocznią, tylko zwykłym odbiorcą, który przelewa na klawiaturę swoje pozytywne reakcje. Te dwa wyczerpujące, ale owocne w doznania dni, obfitowały w kontakty, które wykorzystamy razem z Marcinem, przy dobieraniu sprzętu do recenzji w naszych systemach, na które już teraz zapraszam.
Jacek Pazio
Udostępniono już trzecie z kolei wydanie „Hi-Fi Choice & Home Cinema” w formie aplikacji na iPoda i komputery PC/Mac do pobrania całkowicie za darmo!
W tym wydaniu znalazło się aż 20 testów urządzeń audio-wideo.
TESTY URZĄDZEŃ:
Acoustic Energy 301
Audio Pro Avanto 5.0 HTS
Ayre AX5
Dynaudio Excite X14
Gradient 5.0
Harmonix HS101-Improved-S
Hegel H80
Klipsch Icon KF-26
Melodika BL40
Onix CD-15A i A-65
Philips Fidelio A9
Pioneer SC-LX86
Pioneer VSX-923
Ramses II
Sennheiser HD 700
SME 10
Taga Harmony Platinum F-90 Slim
Van den Hul Wave/CS-122 Hybrid
Vitus Audio RD-100
ARTYKUŁY PUBLICYSTYCZNE I PORADNIKOWE:
Jaskinia Kena – zwiedzamy wyjątkową salę odsłuchową zaprojektowaną przez Kena Ishiwatę
Wizyta w fabryce McIntosha
Opinie – Lampa kontra tranzystor
Opinie – Wzmacniacze dzielone czy zintegrowane?
Opinie – W dobrej formie
Opinie – Soundbar – idealne rozwiązanie?
Opinie – Więcej ciepła
Opinie – Idzie nowe
Recenzje płyt w wysokiej rozdzielczości
Kino w domu 3D i 11.2 kanałowy dźwięk!
Wersję na tablety iPad można pobrać ze sklepu iTunes
https://itunes.apple.com/pl/app/hifi-choice/id583308455?mt=8
Natomiast wersję na komputery PC/Mac – zarówno numer najnowszy jak i poprzednie – udostępnione są na stronie internetowej
Najwyższa pora zająć się hotelem goszczącym pod swym dachem największą kumulację audiofilów na metr kwadratowy stolicy. W niemalże 90 pokojach rozrzuconych na siedmiu piętrach Radisson Blu Sobieski praktycznie każdy miłośnik dobrego dźwięku mógł znaleźć coś dla siebie poczynając od zestawów budżetowych po cenową stratosferę.
W tym roku zbliżający się szczyt klimatyczny COP19 nie tylko trochę namieszał w układzie sal eliminując hall i trzy galerie sąsiadujące w pobliżu restauracji, ale i spowodował, że zwyczajowo oznaczony wystawowym bannerem hotel o istnieniu wystawy informował jedynie dwiema flagami. Co prawda, z tego co zdążył już potwierdzić Organizator, wpływu taka konspiracja nie miała żadnego i Audio Show 2013 przyciągnęła największą od bodajże pięciu lat liczbę odwiedzających, jednak trochę szkoda, że warszawska impreza nie doczekała się oprawy godnej swojej rangi. Może w przyszłym roku o jakiejś tematycznej iluminacji będzie głośniej, niż o kolejnej zadymie z okazji 11-ego listopada, płonącej tęczy, czy burdach sfrustrowanych kiboli. Wróćmy jednak do tego, co było, czego byliśmy świadkami i z czego wrażeniami chcielibyśmy się podzielić.
Standardowo wycieczkę po wystawowych pokojach rozpoczęliśmy już … w piątkowe popołudnie. Odbierając prasowe identyfikatory mogliśmy „półoficjalnie” podglądać i podsłuchiwać towarzyszący przygotowaniom rozgardiasz, spotkać się z dawno niewidzianymi znajomymi i powoli wchodzić na obroty. Opuszczając Sobieskiego „kilka minut po północy” mogliśmy uważać się za szczęściarzy, gdyż nazajutrz okazało się, że co po niektórzy wystawcy walczyli z materią niemalże do bladego świtu, ale efekty … i tu właśnie dochodzimy do pewnego novum w naszych relacjach. Zamiast pastwić się i wytykać błędy, których większość zainteresowanych i tak była świadoma, skupimy się na systemach, które po prostu nam się spodobały, przykuły uwagę i sprawiły, że wracaliśmy do nich po kilka razy.
Zacznijmy może od pokoi i systemów, których ewolucję mogliśmy śledzić niemalże od stanu embrionalnego, czyli sprzętu podłączonego w celu sprawdzenia, czy przypadkiem szlag go nie trafił w podróży, do wersji finalnej, gdzie wystawcy mogli już tylko stać z przyklejonym do twarzy uśmiechem, rozdawać wizytówki i zarządzać playlistą.
Chyba najwięcej zmian i prób udało nam się odnotować w pokoju 507 zajmowanym przez trzech krajowych producentów – Amare Musica, Bodnar Audio i Audio Philar. W ramach takiej „spółdzielni” i z pomocą niezwykle sprawnie przeprowadzonej przez ekipę Acoustic Manufacture adaptacji akustycznej efekt końcowy wypadł po prostu dobrze. Zwyczajowo prezentowane na Audio Show delikatnie mówiąc dość absorbujące gabarytowo Sandglass Piano zastąpiono nowym modelem Woodline HR a tuż obok przesuniętych pod ścianę Sandglassów ustawiono wyceniony w okolicach 4kzł model Woodline BR. Amplifikację zapewniały na zmianę z integrą Entropy monobloki Trinity z preampem De Forest. Rolę źródła pełnił odtwarzacz MBL1531. Choć początki były trudne, to ustawienie kolumn na granitowych płytach, zastąpienie nóżek kolcami i wstawienie ustrojów skutecznie opanowało nie tylko niepokojąco dudniący bas, ale i ustabilizowało scenę. W końcu całość zagrała na tyle dobrze, że oprócz „cywilnych” zwiedzających zaglądali też przedstawiciele dystrybutora pewnych niedrogich i popularnych w Polsce wzmacniaczy lampowych. Co z tego wyniknie trudno powiedzieć, ale jest szansa, że wreszcie za rozsądną kwotę w jednym miejscu będzie można nabyć zarówno „kultowego” SETa na 300B z kolumnami nie wydając więcej niż 10 -15 kzł. Oczywiście spotkałem się z opiniami, że góry mogłoby być trochę więcej, ale fullrange nigdy nie był, nie jest i nie będzie przetwornikiem mogącym się pochwalić jakimiś spektakularnymi najwyższymi częstotliwościami i jeśli komuś to przeszkadza, to zawsze może dostawić wspomaganie w postaci oferowanych przez np. Fostexa, bądź innych producentów zewnętrznych (super)tweeterów. Warto też wspomnieć o nowych meblach i podstawach antywibracyjnych Audio Philar, które nabrały zadziwiającej lekkości optycznej i przyciągały wzrok eleganckimi wersjami kolorystycznymi.
Sporo też najeździła się z kolumnami ekipa Moje Audio, żeby z potężnych, wysoko skutecznych monitorów Trenner & Friedl Ra za pomocą nad wyraz kompaktowej elektroniki koreańskiego Bakoona wygenerować relaksujący i na wskroś muzykalny dźwięk. Efekt finalny był przyjemny, jednak do pełni szczęścia przy bardziej dynamicznym repertuarze brakowało „kilku” dodatkowych Watów najlepiej w czystej klasie A, albo porządnej lampy w stylu którejś z integr Jadisa.
Przejdźmy jednak, do systemów po prostu skończonych i grających tak, że na ich wspomnienie ciary po plecach chodzą aż do dnia dzisiejszego.
Absolutnie bezkompromisowe podejście do tematu zaprezentowała ekipa Suon’Arte/Highendstore wstawiając do niedużego pokoju 502 produkty Audio Tekne zaprojektowane i wykonane przez Pana Kiyoaky Imai. Zestaw składał się z:
– wykonanych z bloku carbonowego pełnopasmowych monitorów SP 8716 3.5 C z zewnętrzną zwrotnicą w wersji super permalloy.
– lampowego przedwzmacniacza TFA-8695PCS z transformerami w wykonaniu super permalloy oraz attenuatorami na wyjściu i wejściu
– 15 W lampowych monobloków TM 8801 push pull na lampach 300 B z transformatorami w wersji super permalloy
– lampowego przedwzmacniacza gramofonowego TEA-2000 MC w układzie push pull z transformatorami w wykonaniu super permalloy
– gramofonu TW acoustics Raven One z ramieniem TW 10.5 i wkładką Supex
– modyfikowanego przez Pana Imai odtwarzacza CD Marantz 16
Cena powyższego systemu na tyle przekraczała granice zdrowego rozsądku, że dla niezorientowanych ją pominę, a dla zorientowanych wspomnę, że właśnie na Audio Tekne przesiadają się Ci, dla których Kondo to za mało. Abstrahując jednak od ceny brzmienie było nie tyle powalające, co zachwycające koherentnością, kulturą i muzykalnością, choć prowadzący prezentację uczciwie przyznawali, że nie do każdej muzyki pasujące. Fani death metalu, thrashu, hip-hopu oraz innych mało cywilizowanych gatunków musza niestety szukać gdzie indziej.
A teraz czas na najlepiej grające, wg. mojego własnego widzimisię, podłogówki w Sobieskim – polskie Ardento Alter 2 napędzane opartyą na lampach 300B integrą Ardento Solo. Tuż obok przycupnęła mocniejsza (rozszerzona o sekcję basową z EL34 na wyjściu) wersja – Ardento Dual, jednak w warunkach wystawowych pojedynczy SET spokojnie dawał radę. Sygnał cyfrowy uszlachetniał Ardento Perfect DAC a całość została okablowana dedykowanym okablowaniem. Krótko mówiąc zwiedzającym został zaprezentowany niemalże, pomijając źródło, kompletny system oferujący nie tylko zjawiskową przestrzeń i wysublimowanie, ale również dynamikę i swobodę, o jakie trudno przy standardowych obudowach głośnikowych. Słuchając tego zestawu trudno było nie komplementować kontroli i szybkości basu, który w praktycznie niezaadaptowanym akustycznie wnętrzu nie sprawiał nawet najmniejszych problemów urzekając czytelnością i wyrafinowaniem. Pomimo wykorzystania trzech różnych przetworników (18” basowca, 8” fullrange’a i wstęgi) całość nie nosiła żadnych, nawet najmniejszych oznak „szycia”, czy podziałów na zwrotnicy. Wielokrotnie słysząc poprzednie/mniejsze Altery każdą kolejną wersje uważałem za lepszą, pełniejszą i bardziej kulturalną, jednak przeskok na Alter 2 bardzo boleśnie pokazuje, że prawdziwa muzyka potrzebuje po prostu odpowiednio potężnego instrumentu ją reprodukującego, a Ardento Alter 2 są tego najlepszym przykładem.
Kolejnym przykładem, na to, że nie zawsze warto iść wydeptaną drogą i nawet rzeczy z pozoru zwyczajne zwyczajnymi do końca nie są jest, a raczej był system, w którym za czysty jak górski potok prąd odpowiadały kondycjonery Gigawatta, rolę źródła pełnił odtwarzacz Accustic Arts, amplifikacji modyfikowany przez Sevenrods, który również zapewnił resztę okablowania, Baltlab Endo 2. Za to kolumnom warto poświęcić odrobinę więcej miejsca. Jaf Basoon, bo to o nich mowa, pomimo dość konwencjonalnego wyglądu, a co najważniejsze kompaktowych rozmiarów (np. w porównaniu z Ardento Alter 2) reprezentują grupę konstrukcji odgród otwartych, jednak w ich przypadku zamiast dechy wielkości drzwi do katedry otrzymujemy zgrabną i niepozorną podłogówkę mogącą spokojnie zmieścić się nawet w 20 metrowym pokoju. Prezentowany dźwięk był obszerny, z lekko powiększonymi źródłami pozornymi i lekko wypchniętą średnicą, lecz bez jakiejkolwiek napastliwości. Po prostu czuć było chęć grania i niezwykła uniwersalność, jeśli chodzi o dobór repertuaru.
Tegoroczne Audio Show było również okazją dla części zwiedzających do nausznego, osobistego zweryfikowania np. pozytywnych (komercyjnych) opinii dotyczących brzmienia wchodzącego na nasz rynek litewskiego producenta kolumn – AudioSolutions. Napędzane elegancką i przywodzącą na myśl dawne klasyczne produkty Densena, elektroniką Onixa (Classic Series) kolumny Rhapsody 80 przyciągały do pokoju 708 gdańskiego Premium Sound’u spore rzesze słuchaczy. Dynamiczne i soczyste brzmienie prezentowanego systemu budziło na tyle duże zainteresowanie, że podczas dwóch dni wystawy o znalezieniu dobrej miejscówki można było albo pomarzyć, albo pojawić się dopiero w godzinach wieczornych, gdy ruch na hotelowych korytarzach wyraźnie malał. Poza tym sam fakt, pomysł prezentacji system mieszczącego się w granicach ok. 35 tys, PLN wyraźnie wskazuje, że nie zawsze to, co najdroższe w cenniku musi pojawić się na wystawie. Tzn. pojawić się może i dystyngowanie podpierać ściany, jednak cała sztuka polega na tym, by złożyć system dostępny dla jak najszerszego grona nabywców i przede wszystkim o jak najlepszej relacji jakość/cena. I właśnie taką konfigurację w 708 można było usłyszeć. Esteci i maniacy wszelkiej maści audio-gadgetów z pewnością zwrócili też uwagę na wykorzystane w systemie meble i akcesoria wibracyjne szwedzkiego Solid Tech’a.
Po podłogówkach czas na tzw. podstawkowce a zarazem system, który najbardziej zapadł mi w pamięć zyskując w moim prywatnym rankingu najwyższe noty wśród całej, zgromadzonej w Sobieskim konkurencji. Krótko mówiąc najlepszy moim zdaniem system w ww. hotelu i jeden z pięciu najlepszych na całej wystawie. Mowa o … pokoju 508, gdzie JPLAY w osobie Marcina Ostapowicza, który oprócz autorskich rozwiązań związanych z tzw. komputera (oprogramowanie JPLAY + akcesoria JCAT), zaprezentował elektronikę Auralica (DAC Vega, przedwzmacniacz Taurus PRE i monobloki Merak) współpracującą ze zjawiskowo pięknymi monitorami Kaiser Acoustics Chiara. Całość okablowano topowymi przewodami Absolute Creations. Efekt finalny był wprost niesamowity. Dynamiczne, konturowe i niezwykle rozdzielcze granie pozbawione było jakichkolwiek oznak napastliwości, szklistości, czy osuszenia. Co prawda im później przychodziłem, tym całość brzmiała lepiej, jednak nawet w sobotnie popołudnie było po prostu bardzo dobrze a kolejne wizyty tylko utwierdzały mnie w przekonaniu, że po pierwsze High-End nie musi kosztować niewyobrażalnej fortuny a po drugie może być nie tylko niezwykle estetyczny i przede wszystkim ustawny. Warto było jednak pamiętać o tym, by zajmować miejscówki w dalszych rzędach, gdyż dopiero gdzieś w okolicach trzeciego rzędu przestrzeń i scena kreowana przez system nabierała właściwego oddechu i proporcji. Jestem niezwykle ciekaw jak Chiary sprawują się w „cywilnych” pomieszczeniach i jeśli tylko nadarzy się ku temu sposobność postaram się to zweryfikować we własnym systemie.
Kolejnymi monitorami z kategorii „buy or die” były TAD-CR1 w dedykowanym systemie, który mieliśmy okazję z Jackiem wyjazdowo recenzować w salonie RMS.pl i tym razem pokazały klasę, oraz drzemiący w nich potencjał. Po prostu kawał porządnego dźwięku przy zerowej adaptacji akustycznej pomieszczenia, co w porównaniu z wcześniejszym odsłuchem dość wyraźnie pokazuje, że z wytłumieniem też trzeba uważać, bo można przesadzić.
Lampowce JAGa z nowymi, wycenionymi na ok.4kzł firmowymi monitorkami TMS znowu zagrały jak trzeba, ale to staje się niejako tradycja, że bez udziwnień i za naprawdę rozsądną cenę można u tego producenta osiągnąć stan lampowej nirwany.
Za to trochę mniej rozsądnymi cenami charakteryzowały się niesamowite Raidho D-1, których można było posłuchać z elektroniką Jeffa Rowlanda i dCS Puccini w roli źródła, a prezentacje prowadził Pan Lars Kristensen – konstruktor i właściciel marki Raidho. Tym, co urzekało w dźwięku tego systemu była niezwykle głęboka scena, na której każdy dźwięk był namacalny i po prostu rzeczywisty. Kluczem do sukcesu mogło być w tym przypadku dość niekonwencjonalne ustawienie – zaskakująco dalekie odsunięcie od tylnej ściany, gdyż podobne monitorki ustawione już „konwencjonalnie” w systemie AbysSounda nijak nie chciały powtórzyć tego wyczynu.
W kategorii „Sensacje XXw” warto na pewno wyróżnić niemalże podróżny zestaw zaprezentowany przez warszawski Audiopunkt składający się z kompaktowego all-in-one Naim’a z entuzjazmem i łatwością napędzający na zmianę monitorki PMC i polskie RLSy. Dynamika i swoboda tego niemalże niepoważnego zestawu zadziwiała zwiedzających i a konkurencję wprawiała w permanentny stan konsternacji.
Na imprezie tego typu jak Audio Show nie oczywiście mogło zabraknąć atrakcji związanych z przesądami, zabobonami, gusłami i typowym Audio Voodoo. Dla „normalnej” większości populacji prąd to prąd a jak „skończą się gniazdka w ścianie po tzw. przedłużacz udaje się do pobliskiego hipermarketu. Co „oferuje” taki przedłużacz wie z pewnością każdy z nas, jednak dla niedowiarków Chillout Studio przygotowało krótkie, acz nad wyraz treściwe demonstracje prowadzone przez Keitha Martina z Iso Teka. System składający się z elektroniki Primare i kolumn Raidho S-2.0 dość jednoznacznie wskazywał, do czego nadają się zwykłe przedłużacze, co mam nadzieję zostanie chętnie uczestniczącym w prezentacjach słuchaczom w pamięci na dłużej.
A teraz przyszła pora na system, w brzmieniu którego mógłbym zakochać się bez pamięci, lecz tego (przynajmniej na razie) nie zrobię, gdyż był nienaturalnie piękny, zbyt muzykalny. Był niczym wyborny Bourbon, który pieści kubki smakowe bogactwem aromatów i niuansów, by w przypadku przedawkowania, dnia następnego bezlitośnie miażdżyć nasz czerep parowym imadłem. Chodzi mi o system zaprezentowany przez GFmod Audio Research, w którym pierwsze skrzypce grały tubowe kolumny Zingali Twenty Evo. Brzmienie było ciemne niczym wrzosowy miód a jednocześnie czyste jak woda w z alpejskiego lodowca, bas był mięsisty a jednocześnie konturowy, jednak to wszystko miało w sobie jakiś niepokojący magnetyzm nakłaniający do pozostania w pokoju 602 na jeszcze kilka, kilkanaście minut, do końca wystawy. I w dodatku ta przestrzeń, przepiękne budowanie sceny również na wysokość. Idealne brzmienie, dla osób szukających wytchnienia i pięknego zwieńczenia swoich audiofilskich poszukiwań.
Sporą niespodziankę sprawił w tym roku Franc Audio Accessories pojawiając się nie tylko, jak to zwykle robi w duecie z Audiomica Laboratory, ale również z kolumnami jednej z moich ulubionych marek – Lawrence Audio Violin. Te niezwykłe kolumny charakteryzują się niesamowitą finezją połączoną z rozdzielczością i łatwością w kreowaniu iście holograficznych obrazów, na co jednak użyta podczas pokazu elektronika YBA okazała się trochę niewystarczająca. Choć efekt dla większości słuchaczy wydawał się być satysfakcjonujący, to mając możliwość posłuchania tych kolumn w „o drobinę” wyższej klasy systemie (Jeff Rowland) zdawałem sobie sprawę, że stać je na więcej.
Przejęcie przez krakowskiego 3Logic’a dystrybucji angielskiego Meridiana sprawiło, że wreszcie urządzeń, tej jakże zasłużonej dla Hi-Fi i szanowanej przez szerokie grono miłośników dobrego dźwięku, można było posłuchać na Audio Show. Aktywne, cyfrowe głośniki DSP7200 wraz z wyposażonym w dotykowy ekran serwerem plików Controll 15 łączyły wysokiej klasy dźwięk z niezwykłą funkcjonalnością i nowoczesnością a biorąc pod uwagę, że kolumny można ustawić niemalże wszędzie i to bez narażania się na zbytnie kompromisy brzmieniowe a kolorystykę barw obudów ogranicza jedynie paleta RAL zarówno panie domu, jak i dekoratorzy wnętrz powinni być przeszczęśliwi.
Z nowości pojawiających się na polskim rynku ucieszył mnie również widok włoskich kolumn Rosso Fiorentino, których topowe modele na tegorocznym High Endzie w Monachium uznałem za dźwięk wystawy. Biorąc jednak pod uwagę warunki lokalowe dystrybutor w Warszawie pokazał zdecydowanie bardziej kompaktowe Certaldo, które z elektroniką Densena bardzo dziarsko sobie poczynały.
A teraz pozwolę sobie wkroczyć na teren, w którym nie czuję się zbyt pewnie, czyli gramofony. Cóż jednak począć skoro tam, gdzie kręciły się czarne płyty z reguły dobrze grało. Więcej o konkretnych urządzeniach z pewnością napisze Jacek, więc ja ograniczę się jedynie do uwag dotyczących wrażeń wizualno – sonicznych.
Po ostatnich „prowokacjach” (rolki papieru toaletowego, jako akcesoria antywibracyjne, etc.) w pokoju Szemis Audio Konsultant panował niemalże idylliczny spokój a z głośników sączyła się kojąca i niezbyt głośna muzyka. Pomimo nad wyraz akceptowalnego poziomu głośności brzmienie było bardzo komunikatywne, naturalne i pełne tak pożądanej w High-Endzie finezji. Skupiało uwagę słuchaczy na samej muzyce i bez zbędnego efekciarstwa podkreślało to, co w niej jest najważniejsze – emocje. Miało być jednak o gramofonach. Czołowe miejsce na stoliku Sound Organisation, „przebrandowionym” przez Pana Wojciecha Szemisa na produkt dostępny w sieci marketów „Piotr i Paweł”, stał przepiękny patefon Helius Design Alexia z dedykowanym ramieniem uzbrojonym we wkładkę ZYX Airy 3.
W tym roku wreszcie udało mi się kilkukrotnie posłuchać gramofonu Zontek z drewnianym ramieniem dedykowanym i uzbrojonym w japońską wkładkę Miyajima. Resztę toru stanowiły przedwzmacniacze (liniowy i phono) Linnarta, oraz końcówki mocy i okablowanie i kolumny (modyfikowane Snelle E/I) KBL. Brzmienie prezentowanego zestawu mogło się podobać i się podobało, bo cześć odwiedzających zaglądała do pokoju 607 nie raz i nie dwa starając się posłuchać jak najszerszego repertuaru, oraz dowiedzieć się szczegółów natury technicznej od konstruktorów grających urządzeń. Całe szczęście w tym roku porad i wskazówek udzielano w przedpokoju i przy wejściu, więc przez większą część wystawy pokój wypełniony był wysokiej klasy dźwiękiem z … jednym mały „ale”. Charakterystycznego w Sobieskim dudnienia na basie nie dało się co prawda do końca wyeliminować, ale w przyszłym roku masywne podstawki antywibracyjne mają zastąpić dedykowane kolumnom standy, co znacząco powinno poprawić kontrolę najniższych częstotliwości.
Kolejnym polskim, winylowym akcentem był system, w którym honorowe miejsce zajmowały gramofony przywróconej do życia Fonici. Podczas mojej wizyty w pokoju 408 grał akurat model F802, jednak po obu jego stronach ustawiono F601 i F900 VIOLIN, więc można było dokładnie obejrzeć i zapoznać się z ofertą łódzkiego producenta. Pomimo z pozoru dość przypadkowego zestawienia reszty toru (Advance Acoustic + Monitor Audio) całość zabrzmiała dynamicznie, gładko i zaskakująco muzykalnie, co w pewnym stopniu było również zasługą użytych kabli głośnikowych (Signal Projects Hydra), które mieliśmy przyjemność jakiś czas temu recenzować.
Na koniec zostawiliśmy pewną formę kryptoreklamy będącą zarazem próbą przybliżenia naszego warsztatu pracy, systemu stanowiącego trzon naszej „aparatury” a przede wszystkim będącego spełnieniem marzeń Jacka, który z uporem maniaka twierdzi, że wreszcie złapał Pana Boga za nogi. Krótko mówiąc chodzi o kompletny system Reimyo w skład którego weszły: transport CDT – 777, najnowszy przetwornik DAP – 999 EX Limited, przedwzmacniacz CAT – 777 MK II, końcówka mocy KAP – 777, oraz kolumny Bravo Consequence+. Nie zabrakło również firmowych kabli Harmonixa i … dbającego o czystość prądu stabilizatora Reimyo ALS-777 Limited. Jednak powyższa litania nie byłaby pełna, gdybym nie wspomniał o ustrojach Acoustic Manufacture, z którymi brygada Cezarego sporo się natrudziła, by wszystko porozstawiać zgodnie ze sztuką, dzięki czemu prezentowana elektronika mogła pokazać drzemiący w niej potencjał. Efektu finalnego pozwolę sobie, ze względu na oczywisty brak obiektywizmu nie oceniać, ale po tym jak miałem możliwość uczestniczenia w adaptacji akustycznej hotelowego pokoju rozpocząłem intensywne starania nad przekonaniem swojej Małżowinki nie tylko o zbawiennym wpływie ustrojów, ale również nad wyraz akceptowalnym, żeby nie powiedzieć atrakcyjnym wzornictwie.
Nie zapomnieliśmy również o bonusie dla wytrwałych i liczymy, że spotkamy się z Państwem również w przyszłym roku. Do zobaczenia.
Ps. Poniżej zdjęcia z pozostałych pokoi:
Tekst i zdjęcia Marcin Olszewski
W drugim odcinku relacji z tegorocznego Audio Show, która dziwnym trafem nabiera alfabetycznego porządku przyszła pora na wnętrza Hotelu Golden Tulip. To kolejny, po Bristolu punkt zborny systemów niebanalnych i adresowanych do bardziej wymagającej klienteli.
O ile najlepiej grający system w poprzedniej części przypadł na koniec, o tyle tym razem już w pierwszej sali usłyszałem dźwięk, od którego momentalnie się uzależniłem. Z jednej strony taki początek od razu poprawia humor, jednak wysoko ustawiona poprzeczka może skutecznie obniżyć notowania pozostałych wystawców. Jednak po kolei.
Krakowski dystrybutor Living Sound zaprezentował przepięknie wykonane, smukłe i chciałoby się rzec niepozorne szwajcarskie kolumny Boenicke Audio W10 SE zasilane elektroniką … McIntosha. Zdaję sobie doskonale sprawę, że wygląda to na zmowę i kryptoreklamę, ale nic na to nie poradzę. Końcówka MC302, przedwzmacniacz C2500 i odtwarzacz MCD1100 z pomocą tych wykonanych z litego drewna kolumn, odznaczających niemalże zerowymi podkolorowaniami wynikającymi z rezonansów obudów z łatwością wypełniły praktycznie całkowicie pozbawioną jakiegokolwiek wytłumienia (dwóch anorektycznych ćwierćwalców w rogach nie liczę) salę Tulip I krystalicznie czystym i szalenie angażującym dźwiękiem. Skromnie stojące z boku modele B10 również przyciągały uwagę swoim niebanalnym designem, jednak to wyższe i mające światową premierę W10 SE okazały się główną atrakcją wieczoru. Wiadomość o tych wybitnie grających kolumnach z prędkością błyskawicy zaczęła rozprzestrzeniać się po wystawie i zanim sam na własne uszy przekonałem się, że szalenie entuzjastyczna plotka nawet w połowie nie oddaje klasy systemu, od co najmniej kilkunastu znajomych usłyszałem, że w do Tulipa warto się przejść tylko dla Boenicke. Precyzja i rozdzielczość szły w parze z muzykalnością i soczystością barw. Bas był konturowy, referencyjnie zróżnicowany i nie wykazywał nawet najmniejszych tendencji do dudnienia. Symfonika prezentowana była z rozmachem właściwym wielkim składom orkiestrowym a jazzowa „gra ciszą” ukazywała liryczną stronę amerykańsko – szwajcarskiej kooperacji.
Po takiej audiofilskiej uczcie wizyta w Tulipie 2 i widok charakterystycznych „cebulek” ZETA ZERO TR Studios natychmiast sprowadził mnie na ziemię. Szerokim, łagodnym łukiem ustawiono chyba najbardziej polaryzujące opinie zwiedzających polskie konstrukcje oparte na autorskich rozwiązaniach ich konstruktora Pana Tomasza Roguli. Podczas mojej wizyty grała akurat para Venus Picolla zasilana monoblokiami M6000 Accuphase’a i … z przykrością stwierdziłem, że pomimo zastosowania aż trzech głośników wstęgowych i wyposażonego w monstrualnych rozmiarów „napęd” głośnika basowego efekt nie okazał się w pełni mnie satysfakcjonujący. Całości brakowało zarówno finezji jak i gładkości, jakie oferowały np. Boenicke.
Za jedną z bardziej intrygujących prezentacji można uznać system Sound Clubu, w którym wysokoefektywne (97dB) kolumny Cessaro Alpha II napędzał system oparty na potężnych monoblokach Soulution 700, Soulution 720 pełniącego rolę nie tylko przedwzmacniacza liniowego, ale i phonostage’a, oraz dwóch źródeł – analogowego i cyfrowego. Srebrnymi krążkami zajmował się dzielony Accustic Arts DRIVE II + TUBE-DAC II Mk2 a domeną analogową gramofon Brinkmann Balance z 12-calowym ramieniem Brinkmanna oraz wkładką Brinkmann EMT-ti. Całość okablowania stanowiły przewody Jorma Design z serii Prime a za komfort energetyczny ww. systemu odpowiadał kondycjoner Gigawatt PC-4 EVO. Do tej pory kolumn Cessaro (modelu Liszt) dane mi było słuchać z lampową amplifikacją Tron Telstar 211 wykorzystującą parę lamp 211 (VT4-C) i zdolna oddać 12W w klasie A i musze przyznać, że z pozoru karkołomny pomysł warszawskiego dystrybutora okazał się całkiem sensowny, szczególnie jeśli chodzi o kontrolę basu i nakłonienie niemieckich kolumn do większej uniwersalności repertuarowej. Zdaję sobie sprawę, że warunki hotelowe niezbyt sprzyjały krytycznym odsłuchom, jednak słychać było drzemiący potencjał i jeśli tylko można byłoby ograniczyć dochodzący zza ścian charakterystyczny dla tego typu imprez „szum tła”, to zmniejszenie poziomu głośności znacząco podniosłoby finezyjność i wysublimowanie prezentacji. Jednak nawet w wystawowych warunkach trudno odmówić było temu systemowi zarówno angażującego dźwięku, jak i nie mniej atrakcyjnego designu.
Szczerze przyznam, że widok kolejnego systemu wywołał u mnie lekki niepokój. Nabyte podczas poprzednich wystaw wspomnienia dźwięku lansowanego Graj-End nie bydziły we mnie zbytniego entuzjazmu, jednak zmiany, jakie zapowiadał producent miały być radykalne i dotyczyć zarówno samych konstrukcji, jak i otoczenia, w jakim miały grać. Tak też się stało. Po wejściu do sali Azalia III zamiast standardowego hotelowo-konferencyjnego wnętrza zwiedzający wkraczali do śnieżnobiałego namiotu, w którym ustawiono system Graj-End 2.0, w skład którego weszły kolumny Holophony, wzmacniacz Audio Akustyka OTL Primus i przetwarzający sygnał z laptopa DAC Audio-gd Master 7. Nie wiem, czy to przeprowadzka z Sobieskiego, czy trafienie wreszcie na właściwe pomieszczenie, ale to, co można było usłyszeć z tych opartych na pochodzących z lat 50-ych i 60-ych minionego tysiąclecia przetwornikach uznałem za ewidentny progres w stosunku do lat minionych. Dźwięk stał się bardziej otwarty, komunikatywny i nawet pewna (firmowa?) matowość nie była tak irytująca jak dotychczas.
W drodze na kolejny odsłuch przycupnąłem przy stoisku iFi, gdzie miłośnicy wysokiej klasy systemów PC-audio, oraz słuchawek mogli na osobiście skonfrontować entuzjastyczne opinie w prasie i sieci z własnymi doświadczeniami.
A teraz pora na kolejny polski akcent, czyli zestaw aktywnych monitorów DAPO Sveda Audio i niepozornego przetwornika Mytek Stereo192-DSD DAC. Ten minimalistyczny i nad wyraz rozsądnie wyceniony (20 kzł) system nie tylko cieszył oczy przepiękną burgundową powłoka lakierniczą jednej z prezentowanych par, ale i niezwykle wysokiej klasy dźwiękiem, zadającym kłam temu, że sprzęt z założenia studyjny, czyli „Pro” nie ma racji bytu na „konsumenckim” rynku Hi-Fi. Wystarczyło tylko wejść, wygodnie usiąść i … poprosić o włączenie Nirvany. Takiego drajwu, pulsującego, krótkiego i niesamowicie koherentnego basu i szaleńczej rockowej spontaniczności próżno nieraz szukać wśród wielokrotnie droższej „audiofilskiej” konkurencji. Poza tym prezentowany dźwięk na pewno nie był beznamiętny, był za to szaleńczo realistyczny, nieraz do bólu surowy, ale przez to przepięknie prawdziwy. Takie granie dawało przysłowiowego kopa lepiej niż najlepsze podwójne espresso z pojedynczej wody. Podobnego zdania musieli być również Marja i Henk, którzy po krótkim odsłuchu poprosili Arka Szwedę – konstruktora monitorów DAPO o dostarczenie jednej pary premierowej wersji Home do testów.
Dłuższą chwilę spędziłem również w Sali Magnolia, gdzie Grobel Audio zaprezentował ciesząca się zasłużoną sławą elektronikę Jadis i zespoły głośnikowe nieodżałowanego Franco Serblina. W późne sobotnie popołudnie trafiłem akurat na grający system składający się z CD Caliope, DACa JS1MK4, jubileuszowych monobloków JA80 Anniversary z dedykowanym przedwzmacniaczem JP80MC Anniversary, oraz podłogowych kolumn Ktêma. Prezentowany dźwięk należał do jednych z najbardziej kulturalnych a przy tym niezwykle emocjonalnych, lecz w pewien nie tyle stonowany, co wysublimowany spokój. Zachęcał do relaksu, niezobowiązującej kontemplacji nad urokami życia doczesnego i niepostrzeżenie rozleniwiał. Co prawda spotkałem się z opiniami, że w Magnolii było za cicho (?!), jednak osobiście nie odczułem nawet najmniejszego niedosytu wynikającego z niedoboru decybeli a jedynie radość, iż pomimo nieogłuszającego poziomu dźwięku system nie miał trudności z oddaniem zarówno mikro, jak i makrodynamiki, czarując przy tym iście toskańską paletą barw.
CDN…
Tekst i zdjęcia: Marcin Olszewski
W związku z właśnie zakończoną 17-ą edycją warszawskiego Audio Show naszły nas pewne wątpliwości i rozterki natury edycyjno – merytorycznej. Czekać aż wszystkie zdjęcia będą obrobione, każdy pokój / system opisany i zaserwować naszym Szanownym Czytelnikom taką potężną pigułę, czy spróbować czegoś innego. Podczas krótkiej, acz owocnej burzy mózgów doszliśmy jednak do wniosku, że Ci, co byli swoje już zobaczyli, usłyszeli i mogą dzień, bądź dwa poczekać a wypadałoby jakoś zatroszczyć się o tych, którym niedane było dotrzeć na to największe w Polsce audiofilskie święto. Dlatego też postanowiliśmy serwować nasze fotorelacje z 3 dyżurnych hoteli w … odcinkach. Nie oznacza to jednak, że chcielibyśmy zaserwować Państwu jakąkolwiek z odmian swoistej telenoweli, lecz sukcesywnie, w miarę opracowywania pojawiać się będą niezwykle subiektywne artykuły dotyczące konkretnej lokalizacji, przy czym od razu zastrzegamy, że nie będziemy mniej, lub bardziej szczegółowo opisywać wszystkich systemów a jedynie te, które nas czymś zaintrygowały. Na pierwszy ogień wzięliśmy zatem mekkę High-Endu – Hotel Bristol.
Standardowo, zgodnie z opracowaną i sprawdzona przez lata zasadą niedzielny, wystawowy poranek rozpoczęliśmy od wizyty w Bristolu, gdzie jak co roku spodziewaliśmy się stałej obsady i systemów wyłącznie z górnej półki. Jednak w tym roku miało być trochę inaczej i nie chodzi nam w tym momencie o szopkę rozgrywająca się w bezpośrednim sąsiedztwie hotelu, bo do tego zdążyliśmy się już przyzwyczaić, a o sam „content” prezentowany w ekskluzywnych wnętrzach.
Pierwszą niespodzianką okazał się system zaprezentowany przez krakowskie Eter Audio. Co prawda w Kiepurze ustawiono elektronikę austriackiego Ayona pod postacią streamera S5, transportu CD-T, przedwzmacniacza Spheris III, monobloków Orthos XS, jednak pewne novum stanowiły … strzeliste Dynaudio Evidence Platinum. Efekt? Krótko mówiąc rewelacyjny. Zwiewność połączona z namacalnością dźwięku i niesamowicie holograficzną sceną pokazały drugie oblicze High-Endu. Osoby spodziewające się uznawanych niemalże za dyżurne tub Avantgarde’a najpierw przecierały oczy ze zdziwienia, by następnie spocząć na krzesłach i z wyrazem błogości na twarzy dać się ponieść finezyjnej i pełnej delikatności muzyce. W dodatku do oddania realizmu nagrań nie potrzeba było generować potężnych dawek decybeli, gdyż nawet niezbyt głośny odsłuch dostarczał wszystkich zawartych w nagraniach informacji a co najważniejsze pozostawał przez cały czas niezwykle komunikatywny. Klasę systemu potwierdzał gęstniejący z minuty na minutę tłumek oczekujący na załapanie się na odbywające się cyklicznie sesje odsłuchowe połączone z krótkimi prelekcjami prowadzonymi przez konstruktora i właściciela marki Pana Gerharda Hirta.
Zajmujący sąsiednią salę (Reymont) RCM też postanowił przygotować coś nowego i … zamiast urządzeń dostępnych jedynie dla nielicznych przywiózł z Katowic zestaw zdecydowanie rozsądniej wyceniony, Co prawda recenzowany niedawno na naszych łamach pre/power Alluxity stanowiło jedynie „niemą” ekspozycję, to już napędzane integrą Vitus Audio SIA-025 z niepozornym gramofonem Thales TTT-Compatz uzbrojonym w ramię Simplicity z wkładką Miyajima i odtwarzaczem CEC CD3N, wybitnie budżetowe, jak na ofertę Gauder Acoustik, kolumny Arcona 100 dzielnie broniły honoru tej zacnej marki. Oczywiście nie zabrakło ciekawostki dla miłośników bezkompromisowego podejścia do zagadnień dystrybucji prądu pod postacią biżuteryjnie wręcz wykonanego Furutecha Pure Power 6.
Audiofast w Mickiewiczu i Moniuszce rozstawił elektronikę Audio Researcha napędzającą kolumny Wilson Audio. W mniejszym pomieszczeniu dużym zainteresowaniem cieszył się niezwykle skromny jak na możliwości obu ww. producentów system składający się z odtwarzacza CD9, przedwzmacniacza Ref 5SE i stereofonicznej końcówki mocy Ref 75 napędzającej Sophie3. Za to system dla „dużych chłopców” stanowiły potężne Wilsony Alexia, za których poprawne wysterowanie odpowiadały nie mniej okazałe monobloki Audio Research Ref 750. Źródłem był zestaw MSB Technology Diamond DAC + Signature Data CD IV, oraz serwer muzyczny, i tu kolejna nowość, ReQuest Audio The Beast. Bardzo szeroka baza, w zależności od zajmowanej miejscówki, powodowała niestety problemy z prawidłowym kreowaniem sceny a i bas potrafił od czasu do czasu wykazać się zbytnią spontanicznością. Wiadomo jednak, że amerykańskie kolumny na niedobór basu nigdy nie cierpiały a warunki hotelowe jedynie spotęgowały ww. cechę Wilsonów.
A teraz pora na coś naprawdę specjalnego. Coś, dla czego warto było czekać długie miesiące. Panie i Panowie, oto najlepszy (moim zdaniem) system tegorocznej wystawy – elektronika McIntosha z kolumnami Rockport Technologies Atria i okablowaniem Transparenta.
O ile pierwszy track z audiofilskiego samplera nie wzbudził mojego zbytniego entuzjazmu ze względu na zbytnią sterylność i cyfrową techniczność (a całą prezentację grał wyłącznie gramofon) to już Stevie Ray Vaughan na „Tin Pan Alley” poraził autentyzmem a Keith Jarrett grający „The Köln Concert” jedynie dokonał dzieła zniszczenia. Niesamowita czystość i rozdzielczość szły w parze ze świetnie kontrolowaną dynamiką. Lampowe monobloki MC 2301 wraz z MPC1500, C1000 i jedynym w swoim rodzaju gramofonem MT10 oprócz charakterystycznej zielono-niebieskiej poświaty wyczarowywały z Rockportów najlepszy dźwięk, jaki kiedykolwiek dane mi było z elektroniki tego producenta usłyszeć, najlepszy dźwięk na całym tegorocznym Audio Show, a o najlepszym zestawie, jaki udało się warszawskiemu HiFi Clubowi kiedykolwiek zaprezentować nie wspominając. Na zakończenie powiem jedynie tyle, że gdybym do Bristolu pojechał w sobotnim, zamiast niedzielny poranek, to bardzo możliwe, że kolejnych odcinków relacji z wystawy mogłoby nie być, bądź poprzeczka ustawiona przez Rockporty drastycznie wpłynęłaby na postrzeganie pozostałych systemów.
CDN…
Tekst i zdjęcia Marcin Olszewski
W dniach 9-10 listopada na targach Audio Show po raz pierwszy od dłuższego czasu w Polsce prezentowane będą głośniki i akcesoria brytyjskiego producenta najwyższej klasy sprzętu audio – Meridian Audio.
W hotelu Radisson Blu Sobieski będzie można zobaczyć m.in. doskonałe głośniki aktywne DSP 7200, które pomimo metrowej obudowy, jakością przewyższają głośniki nawet czterokrotnie większe, dostarczając dźwięk najwyższej jakości. Dzięki unikalnej technologii Meridian DSP pozwalają na dowolne umieszczenie w pomieszczeniu bez strat dla dźwięku. Dzięki technologii Enhanced Bass Alignment zapewniają bas, który po prostu musi być słyszalny.
Jako druga strefa multiroom klasy high-end prezentowane będą aktywne głośniki M6, które nie tylko zapewniają perfekcyjną emisję dźwięku, ale są także, dzięki unikalnemu designowi stanowią ozdobę każdego wnętrza.
Źródłem dźwięku dla głośników będzie serwer muzyczny Control 15, na którym przechowywać można nawet 1000 albumów w najwyższej jakości. Ponadto będzie można zobaczyć i usłyszeć przedwzmacniacz sieciowy 818v2, który stanowi bazę dla domowego systemu audio oraz nagrodzony EISA konwenter DAC Explorer.
Zapraszamy na stoisko Meridian – pokój 531 (V piętro) w hotelu Radisson Blu Sobieski pl. Zawiszy 1.
Dystrybutorem Meridian Audio w Polsce jest 3Logic sp. z o.o.
The visible increase of interest in analog pushed many audiophiles to have at least one vinyl scratching source in their audio systems. Some have it because they like to celebrate vinyl playing, others because it is something exotic, what they can use to impress their visitors and another group because you have to have it when you are an audiophile. It does not matter what is the reason for possessing a turntable, there is a common divider, namely a phonostage, which allows the vinyl spinning device to connect to the rest of the system. This device can be hidden inside the main amplifier or made by the enthusiast him or herself (DIY) or finally purchased from a renowned manufacturer, increasing the prestige of the system. It depends on the configuration of the audio gear and amount of money to spend. However many companies, large, known ones as well as newcomers to the audio market, noticed the demand and they propose to this third group of customers different solutions. Of course the big fishes are not easy to beat, and the newcomers have a hard time doing so. They cannot take a shortcut, they have to assess their strengths and choose their target wisely. And they need to propose something, that really stands out from the crowd, being just cheaper will not yield positive results.
People who know me, know also, that I have a weak spot for the turntable, and from time to time I receive a request from distributors to review a piece of gear from that area. As long as there is a slightest chance of hearing something interesting I eagerly comply, and place such device in my system. Having received propositions from a few renowned companies I was slowly preparing for this year’s Audio Show, while I received word from Moje Audio, who started to distribute in Poland products of the Korean brand Bakoon Products International. This company, which is new in Poland, offers different products, like: integrated amplifiers, battery power supplies, phonostages, headphone amplifiers and anti-vibration platforms. I decided not to wait and have my own opinion before the devices become more widely available on the market. The Korean manufacturer has two versions of the phono preamplifier, and I received the one marked “Reference”.
The SATRI Phono Preamplifier EQA-12R is rather small, but quite heavy (4kg) and is fully made from aluminum. It has a rectangular shape with rounded edges, with the design roughly similar to Mini-Mac computers from Apple. The cabinet is powder varnished black with a tangerine logo. The top and bottom covers are elongated at the back, what allowed to hide the necessary connectors on the back panel. The unit is as standard equipped with a dedicated anti-vibration platform, with quite high spikes. The whole is very appealing visually, so it should also have a high Wife Acceptance Factor (WAF). And please do not talk like “… it does not matter how it looks, it matters how it sounds!” because I have seen many times that people needed to resign from purchasing one or another superbly sounding piece of gear just due to external looks.
Returning to the hero of this text, even if you would not be convinced to its exterior design, it will soon fade, as after a few days you will surely notice the assets of this small product. The EQA-12R unit is equipped only with the basic connectors needed for proper operations: RCA inputs and outputs, ground bolt, power supply socket and BNC terminals for a connection to a Bakoon amplifier – a proprietary, current link designed by Bakoon to improve sonic capabilities of their products. On the left side there is a small switch, which turns the device on, while at the same time switching off the power supply unit, allowing the phonostage to work solely from the built-in batteries. And the engineers of Bakoon thought about the analog lovers, as only 5 hours of charging allows for 25 hours of uninterrupted joy of listening to vinyl. I can listen for half a night, but being able to do so for over 24 hours would probably be noted in the Guinness Book of Records, and I do not think, that somebody can exploit the full time of battery life the unit offers. Below the already mentioned orange logo on the fascia there is a LED indicator, which turns orange when operating and red while charging. Like I also mentioned, you cannot power the phonostage directly from a power supply, what shows the quite orthodox approach of the constructor to this product. The PSU is not very big, but as its role is ONLY to charge the batteries, this does not matter. The company logo is visible a second time on the top cover, this time milled in it. Despite the EQA-12R is a preamplifier capable of handling MM and MC cartridges, there is no switch outside to adjust the operating mode. All settings have to be done inside the unit, where, after unscrewing the bottom plate, you can adjust gain and cartridge type. This is a bit cumbersome, but usually this needs only to be done once, and it does not interfere with the sleek external design. It turned out, that the factory settings were ideal for my system, so I did not need to change any setting to start listening.
I was very curious, what was the thing, that enchanted the Wroclaw based in the Bakoon, so that he decided to introduce a completely new brand to the market, and that starting from a high level. However, I knew, that the owner of Moje Audio knows his ways round the analog, and easy tricks will not do for him, even if the designer of the circuitry is a Japanese engineer. Yes – this is true, the phonostage for Bakoon was designed in Japan. This does not necessarily mean anything, but the whole world is looking at them, knowing their love for beautiful things, especially music, and when they are doing something, usually their put in that all their knowledge and heart. After the initial talks with the distributors, about battery power and the anti-vibration platform, I was quite optimistic, but I allowed myself to filter everything through my very subjective point of view. Many times before, listening to a highly praised product turned out to be very disappointing, and resulting in a statement like “the device shows potential” based solely on sympathy with the distributor. However this time I hoped not to be forced to make any avoiding statements so I took a closer look at the EQA-12R.
Placing the first disc for rigorous listening I am often afraid of a total failure. After having listened to some brilliant preamplifiers I was wondering, how the tested unit will show itself. I always try to become a fan of the constructor of a given device, but if something goes wrong, I try to show where the problem is. Sometimes the final effect is subordinate to a certain lead idea, or to some technical solution, which often can be explained when using a complete system. In such cases remarks should be treated just as a hint, as to where a device differs in sound from the mainstream. In other words – sometimes a constructor gives his product a clear marking, aims it at a clearly defined group of listeners wanting a certain ‘sound’. It is clear, that each system is different, and the ways to achieve synergy are also different and defined by the audiophile himself. In case of the Japanese-Korean idea for the analog sound I did not hear anything that would not fit in the ‘canon’ of vinyl reproduction, what made me really happy. I started with a two-disc concert album, freshly pressed, of Enrico Ravy together with Stefano Bollani, Mark Turner, Larry Grenadier and Paul Motian called “New York Days”. I thought, that this well recorded material will allow to get acquainted with the tested device and have some kind of invitation for further listening. And I was not mistaken, I got an invitation for the first row, like a VIP. The musical event started at the line of the speakers, increasing palpability and realism of the instruments operated by the artists. At the same time there is no congestion of the depth of the scene, there is a lot of space for the second line of musicians. We could feel a clear gradation of the planes, capably drawn by the sound engineer. The tested phonostage sounds with a very mature, open and palpable sound; so involving, that already the first disc necessitated a comparison with the much more expensive RCM Theriaa (I will return to that later). The ease and openness of the EQA-12R in the upper range of sound spectrum results in an effect of air in the musical picture, which is not encountered very often, and at the same time it does not fall into a tiring offensiveness, which can introduce distortion. The midrange was also top notch, like the treble; this is a world of information against an absolutely black background. Saturation of the instruments gives a three-dimensional picture, in which we take part, here and now, where we get the musicians walking the stage exclusively for us. The surprisingly hard and low reaching bass is completing the whole, especially when a contrabass plays a prominent role. I tried also some of that placing on the platter the disc “December Poems” by Gary Peacock, who is aided by Jan Garbarek on the saxophone in some of the pieces. The melodic lines, unreachable for many contrabass players, were very readable, where the smallest picks, the strings stroking the neck became fully fledged elements of the mix and each accord was drawn with a hard and sharp line. The Korean preamplifier does not play with sound blurs, while at the same time it is not artificially sharp. It presents those aspect in a typical analog way, smooth and colorful. Regardless if the music recorded on the played vinyl discs was vocal, jazz or classical, everything was played back on an incredibly high quality level, achievable only for selected products. The virtual sources present on stage are perfectly placed between the loudspeakers, each being ideally delineated and having the distinct analog warmth. I could not catch the EQA-12R on having the treble sound ‘sandy’ or bass sound ‘rubbery’. Everything sounded just like the guy at the mixing table imagined it to sound. If the cymbals in free jazz have to be loud, they were loud, when Gary Peacock starts his part, we hear not only the body of the instrument, but also the strings touching the neck. And the midrange is not different than the rest, despite being very saturated there was not a slightest sign of any blurring. To verify that I asked Ms. Madelaine Peyroux for a recital from “Careless Love”. This material is recorded quite nasal what makes it a good test for the resolution of the tested unit. Another test was the audiophile pressing of Jacintha’s “Here’s To Ben” on double vinyl, which allows to control the state of the lungs of the vocalist, having recorded a lot of sounds, which remain hidden if a preamplifier has less than stellar resolution. Those tests confirmed my previous notes and made me write the following: “This is a very good gramophone preamplifier, putting the threshold very high.”
Like I already mentioned, the EQA-12R impressed me so much, that I decided to confront it with units from another league – the RCM Theriaa, which I still haven’t returned to the manufacturer, and residing freshly in my memory Phasemation. Theoretically the Korean phonostage had no chance of competing with the mentioned two products. But it was not so, it performed extremely well, especially against its price tag. The assets of the more expensive competition did not put it to shame, but only showed places, where some unexplored potential is hidden. If I would need to describe how the Bakoon deals with the sound, I would say its openness is somewhere between the Japanese Phasemation and the Polish RCM. Unfortunately both competitors show, where the sound can be ‘boosted’ more, presenting the musical material with more breath and freedom, on a vast sound stage, which seems to be contained only by the walls behind the loudspeakers. The Japanese preamplifier has a resolution close to the best digital sources, while still having the natural warmth and smoothness. The Polish Theriaa sounds heavier, darker, with an analog tissue, which we can admire when the accompanying system is good enough. Additionally the Phasemation and RCM have a rarely encountered airiness, which enchants us increasing the three-dimensionality of the virtual sources. This is really rare, but when present, the only way to resign from such kind of sound is not to have enough funds to buy such a device.
For many readers the remarks above may be regarded as small things, but yet those tiny items are the main cost driver. However looking at the price-performance ration, the Bakoon Products International phonostage has a big advantage. It sounds open, with saturated colors, inviting us to VIP places in the musical event reproduced – while costing significantly less than the two compared products. In high-end small steps towards improvement of the sound cost a lot, and we should opt to buy the best things we can, when we have enough funding. But having 19500 zlotys we have here a very strong candidate for purchase, which will not be easy to beat. I would recommend all audiophiles looking for an interesting phonostage to contact the Polish distributor, Moje Audio, and ask about the SATRI Phono Preamplifier EQA-12R.
Jacek Pazio
Distributor: Moje Audio
Price:19 500 zł
Technical Details:
Input: MC (EQA-12) / MC lub MM (EQA-12R)
Input impedance: 10 Ω (MC) / 47 kΩ (MM)
Output: 1 SATRI-LINK (BNC), 1 Voltage (RCA)
Gain: High / Medium / Low jumper selectable)
Battery type: Li-ion
Battery Operate Time: 25 hours approx.
Battery Recharge Time: 5 hours approx.
Dimensions: 195 mm (W) x 195 mm (D) x 40.5 mm (H)
Weight: 4.0 kg
The system used in the test, a complete set of Combak Corporation.
Electronics Reimyo:
– Separate DAC + CD player: CDT – 777 + DAP – 999 EX
– Tube preamp: CAT – 777 MK II
– Solid state power amp: KAP – 777
Speakers: Bravo Consequence +
Power cables: Harmonix X-DC-350M2R Improved Version
Speaker Cables: Harmonix HS 101-EXQ (mid-high section); Harmonix HS-101 SLC (Section woofer)
IC RCA Harmonix HS 101-GP
Digital IC: Harmonix HS 102
Table: Rogoz Audio
Accessories: Antivibration stand for the power amp by Harmonix TU-505EX MK2, Harmonix Enacom improved for AC 100-240V; Harmonix Tuning Room Mini Disk RFA-80i
Analog stage:
– Turntable:
drive: Dr. Feickert Analogue „Twin”
arm: SME V
cartridge: Dynavector XX-2 MK II
– Phonostage: RCM „THERIAA”
Opinia 1
Określenie Hi End powinno kojarzyć się, z najwyższą jakością odtwarzania dźwięku, a cena urządzeń znajdujących się w tym ekskluzywnym gronie, odzwierciedleniem kosztów poniesionych na badania i materiały wykorzystane do ich produkcji. Niestety to tylko teoria, gdyż obecnie rynek zalewany jest całą masą produktów pseudo Hi End’owych , które wznoszą się na te zarezerwowane dla nielicznych pułapy jedynie dzięki ilości zer, bez jakiegokolwiek poparcia w najważniejszym aspekcie, jakim jest brzmienie. Konstruktorzy takich „kwiatków” twierdzą oczywiście, że to ich punkt widzenia (słyszenia) i „karma” w drodze do absolutu dźwiękowego. Na szczęcie rynek wtórny szybko to weryfikuje i takie wyssane z rękawa pozycjonowanie, jest gwoździem do trumny wszelkiego rodzaju „ samozwańczych wieszczów” nowego postrzegania wzorca jakości. Innym już nieaktualnym skojarzeniem z pojęciem Hi End, jest jego pochodzenie, gdyż do niedawna mógł pochodzić ogólnie mówiąc z zachodu – Europa, Ameryka, Japonia. Określenie trochę niefortunne, ale każdy „porządny” wielbiciel muzyki wiedział w czym rzecz. Nikomu nie przyszło do głowy, że towar aspirujący do owej elitarnej grupy, mógłby pochodzić z kraju dawnego bloku wschodniego. Tymczasem coraz częściej słyszymy, o udanych próbach przełamania magicznej bariery przez producenta z obszaru dawnych „Demoludów”. W ostatnim roku słyszałem fantastycznie grające kolumny Estońskiej Firmy Estelon model „X Diamond”, które oprócz brzmienia zaskakują futurystycznym kształtem przypominającym elegancki wazon, a teraz jako potwierdzenie prężności tych niedocenianych rynków, otrzymałem na testy produkt innego naszego północno wschodniego sąsiada- Litewskiego Audio Soultions , jakim są kolumny Rhapsody 130, będące w dystrybucji gdańskiego Premium Sound.
Rhapsody 130 są dużymi osiągającymi prawie 125 centymetrów wysokości kolumnami, w kształcie przypominającym lutnię- postrzegam to jako wariacja na temat znanej wszystkim włoskiej marki Sonus Faber. Boczne ścianki o budowie kanapkowej (MDF-sklejka-MDF) łagodnym łukiem zbiegają się ku węższemu niż przód tyłowi i w dostarczonej wersji są pokryte fornirem z naturalnego orzecha w matowym wykończeniu. Dolną, górną i tylną płaszczyznę kolumn, dla zwiększenia atrakcyjności kolorystycznej projektu, pomalowano czarnym poł-matowym lakierem. Front tak jak boki w kolorze orzecha został częściowo przykryty obciągniętym sztuczną skórą panelem, na którym umieszczono zestaw głośników i spory otwór bas-refleksu. Wysokotonówka to jedwabny model Seas Exel, a nisko-średniotonowce to 15 centymetrowe papierowe SB Acoustics. Jako dopełnienie wizualne i ustabilizowanie wysokiej i dość wąskiej konstrukcji, 130-ka otrzymała przykręcaną dużą, zwiększającą rozstaw dołączonych kolców podstawę. Same kolce, podobnie jak reszta konstrukcji pokazują dbałość konstruktorów o detale, gdyż dostarczone w komplecie, są subtelnym, błyszczącym w kolorze grafitu narzędziem zbrodni. Kto weźmie do ręki te wysokie, smukłe i bardzo ostre szpikulce, przekona się, że spokojnie można użyć ich podczas odparcia ataku włamywaczy do naszej samotni. W komplecie na jedną kolumnę otrzymujemy dwa długie i jeden krótki kolec, co wymusza pochylenie kolumny do tyłu. Tylna ścianka mimo swej „wąskości” w dolnej części, zmieściła złotą tabliczkę znamionową, na której wygrawerowano: nazwę firmy, model kolumn i istotną dla wielu informację – „Hand made”. Na owej płytce swoje miejsce znalazły również pojedyncze terminale głośnikowe, eliminujące przyszłe rozterki audiofila w zakresie podwójnego okablowania. Zastosowane pomysły – zwiększająca rozstaw podstawa, wysokie kolce z przodu i wąska przednia ścianka sprawiają, że oprócz wartości sonicznych konstrukcja z Litwy przy wadze 34 kg sztuka, prezentuje się nader lekko. Patrząc na całość nawet chłodnym spojrzeniem, trudno się do czegoś przyczepić i raczej należy się pochwała za bogaty w obłości przyjemny dla oka produkt.
Kilka kropel potu uronionych podczas transportu wąskimi i krętymi schodami na drugie piętro- dla bezpieczeństwa jeszcze w pudłach, wypakowanie, podmianka z referencyjnymi Bravo! i po godzinie wszystko zagrało. Nikt nie mówił, że zabawa w recenzenta będzie sielanką i takie bonusy przypominające siłownię, należy wziąć na klatę. Z uwagi na to, że kolumny miały za sobą transport kurierem na palecie przez połowę Polski, dostały kilka godzin na oswojenie się z moim systemem. Są dość wysokie i zalecane pochylenie do tyłu, całkowicie pozbawiało mnie kontaktu z zakresem górnego pasma, dlatego pod tylne kolce podłożyłem granitowe płyty, obniżając w ten sposób promieniowanie osi wysokotonówek, jednak nadal skierowanych lekko do góry. Kilka płytek rozgrzewki zmusiło mnie do drobnych korekt w synergicznym dopasowaniu całości. Nie były to jakieś degradujące dźwięk brutalne ruchy, tylko kosmetyczne dopieszczenie całości. Chodzi o to, że mój zestaw jest bardzo rozdzielczy i jakiekolwiek odstępstwa od równowagi tonalnej natychmiast dają o sobie znać. Kolumny z Litwy grają bardzo otwartym i żywym dźwiękiem i w większości systemów będzie to ich zaletą, jednak u mnie frywolność górnego zakresu mocno wpływała na wyższą średnicę, powodując tym jej lekką natarczywość. Nie były to zniekształcenia, tylko odczucie zbędnego rozjaśnienia i odchudzenia środka, zaburzające tym spójność pasma. Oczywiście jestem zawsze przygotowany na takie łatwe do opanowania niuanse i sięgnąłem po wyroby z Japonii – Enacomy głośnikowe „Harmonix-a” w wersji „Limited”. Pomysłodawca takich „gadżetów” Pan Kazuo Kiuchi, znany jest z tego, że swoimi wyrobami zwiększa ilość muzyki w muzyce, nie powodując przy tym obniżenia otwartości przekazu i dzięki temu mogłem przystąpić do przyjemności, tak przyjemności zaznania uczty audiofilskiej z Hi End’em z nowego „Świata” (tak ładnie określa się wina nieprzystające do utartych kanonów smakoszy). Z uwagi na dość mocne przywiązanie do uzyskania maksymalnej głębi sceny, doginałem stopniowo zestaw „130-tek” do osiągnięcia oczekiwanych efektów gradacji planów i pięknym obrysie źródeł pozornych. Takie ustawienie zaleca również producent i po tej satysfakcjonującej regulacji promieniowania przetworników, wiem, że nadajemy na podobnych falach, a to jak na początek już spora zaleta.
Chcąc zweryfikować słuszność zastosowania „polepszaczy”, do napędu, jako pierwsza powędrowała płyta naszej eksportowej wokalistki, ostatnio około jazzowej, Anny Marii Jopek. Wszyscy znamy zabiegi stosowane przez jej masteringowców (suwaki górnego pasma lekko do góry), pomagające w odbiorze muzyki na radyjkach kuchennych i samochodowych, a nieszczególnie dobrze wypadające na dobrym zestawie audio. „130-tki” wespół z Harmonixem podały ten materiał w bardzo przystępny, nie raniący uszu sposób, nie degradując przy tym czytelności obfitej ilości perkusjonaliów. Jednak uspokojenie materiału Pani Jopek, mogło przynieść zgubne w skutkach zgaszenie, wzorcowo nagrywanych płyt ECM-u. Na szczęście i tym razem okazało się, że moje zabiegi nie były bardzo inwazyjne i krążek Enrico Ravy z Quntetem w kompilacji „TRIBE” wypadł również w wyrafinowany sposób. Tutaj najbardziej obawiałem się, o zarejestrowane z przyjemną matowością instrumenty dęte, które mogły zabrzmieć dość płasko, a brak takich oznak zmusił mnie do wysłuchania całej płyty z niekłamaną satysfakcją i przyjemnością. Przy tej okazji dostałem całą paletę informacji o Rhapsody 130, jakimi były: pięknie ułożona i głęboka scena, czytelna i bogata w informacje średnica, wyważona do niej góra pasma i niezwykle kolorowy i zadziwiająco mocny, ale nie dudniący bas. Ten ostatni jest tak umiejętnie zestrojony, że już przy niskich pułapach głośności daje podstawę muzyce, a dalsze podkręcanie gałki „Volume” nie powoduje występowania niepożądanych fal stojących. Dolny zakres gra trochę plamami, ale oczami wyobraźni bezproblemowo da się obrysować jego źródła pozorne. Właśnie ten obfity bas skłonił mnie do sięgnięcia po repertuar fortepianowy i na występy zaprosiłem Leszka Możdżera z repertuarem z krążka „KACZMAREK By MOŻDŻER”. Przesłuchane kilka utworów z mocnymi akordami w dolnym paśmie, były balsamem na moje uszy, a osiągnięta synergia Japończyków z Litwinami powodowała, że wybranie tylko kilku utworów, ocierało się o cierpienie, które zrekompensowałem sobie innymi wymagającymi ścieżkami dźwiękowymi z repertuaru czekających w kolejce wykonawców. Czy to elektronika grupy Depeche Mode ze znanego krążka „Exiter”, czy Nils Petter Molvaer z materiałem „Hamada”- elektronika z akustyczną trąbką, nic nie zmusiło Litwinów do kapitulacji, objawiającej się pospolicie zwaną „bułą” na basie. Wszystko nasycone, gęste, ale czytelne. Szacun za takie zestrojenie bas-refleksu. Zmęczony nawałnicą sztucznie generowanych najniższych częstotliwości, sięgnąłem po teoretycznie lżejszy materiał. Oczywiście to złudne określenie, gdyż znając Panią Christinę Pluchar i jej podejście do nagrywania, rozsądny audiofil nie byłby tak pochopny w określeniach. Christina w swych projektach wykorzystuje twórczość sakralną i w takich przybytkach ją nagrywa, wykorzystując przy tym całą panującą podczas nagrania otoczkę, jakim jest wszechobecny pogłos. Do tego sesje zgrywane są często na setkę i dobrze zestawiony system powinien idealnie odwzorować rozstawienie muzyków podczas rejestracji. Niejednokrotnie w takim repertuarze daje się usłyszeć, dobiegające z oddali odgłosy ptaków latających pod sklepieniem klasztoru. Znając na wskroś tą płytę, mogłem szybko zweryfikować mikrodynamikę i umiejętność pozycjonowania muzyków przez testowany zestaw głośnikowy. Produkt Audio Solutions nie miał z tym najmniejszych problemów. Krążek „VIA CRUCIS” został potraktowany w zasłużony dla siebie fenomenalny, czytelny, namacalny z piękną gradacją muzyków i śpiewaków sposób, zmuszając do wysłuchania go do ostatniej zarejestrowanej nutki. Jakakolwiek próba pójścia na skróty- brak artykulacji w głosach, czy realizmu grających instrumentów, kończy się szybką zmianą repertuaru, a samoczynne cofnięcie się soczewki lasera na początek krążka Cd, jest moim zdaniem mocną rekomendacją dla bohatera testu.
Bardzo cieszy mnie, że pojęcie Hi End nie jest już zarezerwowane tylko dla produktów z umownego „zachodu”. Produkt litewskiej manufaktury Audio Soulutions- kolumny ”Rhapsody 130”, spokojnie można zaliczyć do tego ekskluzywnego grona, nie poprzez pryzmat ceny: 23990 złotych, lecz przez klasę oferowanego dźwięku. Do ekstremalnego Hi End-u jeszcze trochę brakuje, ale nie prężąc sztucznie muskułów, stają się rozsądną propozycją na proponowanym pułapie cenowym. Nie oszukujmy się, to są duże kolumny i po wyjęciu z kartonów miałem obawy, że zdmuchną mnie z fotela, a wykazały się przyjaznym, wciągającym i naładowanym kontrolowaną energią brzmieniem. Otwartość i swoboda grania, podbudowana solidnym trzymanym w ryzach basem w połączeniu z bardzo dobrą głęboką i czytelna sceną, są na bardzo wysokim poziomie. Drobne „rozpasanie” górnego pasma, łatwe do opanowania w moim systemie, a w innym mogące w ogóle nie wystąpić, nie powinno wpłynąć na rezygnację bez odsłuchu tych konstrukcji. Wszystkie testy są niestety wypadkową subiektywnych preferencji oceniającego i jego zestawu audio, dlatego powinny być taktowane jako wstępny drogowskaz, a nie wyrocznia. Zachęcam do posłuchania, bo naprawdę mogą zauroczyć nawet najbardziej wymagającego słuchacza.
Jacek Pazio.
System wykorzystywany w teście, to kompletny zestaw firmy Combak Corporation
Elektronika Reimyo:
– dzielony odtwarzacz Cd: CDT – 777 + DAP – 999 EX
– przedwzmacniacz lampowy: CAT – 777 MK II
– tranzystorowa końcówka mocy: KAP – 777
– lampowa końcówka mocy: PAT – 777
Kolumny: Bravo Consequence+
Kable zasilające: Harmonix X-DC 350M2R Improved Version
Kable głośnikowe: Harmonix HS 101-EXQ (sekcja średnio-wysokotonowa), Harmonix HS 101-SLC (sekcja niskotonowa)
IC RCA: Harmonix HS 101-GP
IC cyfrowy: Harmonix HS 102
Stolik: Rogoz Audio
Akcesoria:
– antywibracyjne: stopy pod końcówkę mocy Harmonix TU 505EX
– zasilające: Harmonix AC Enacom Improved for 100-240V
– akustyczne: Harmonix Room Tuning Mini Disk RFA-80i
– głośnikowe: Harmonix Enacom Limited Edition
Tor analogowy:
– gramofon:
napęd: Dr. Feickert Analogue „Twin”
ramię: SME V
wkładka: Dynavector XX-2 MKII
– przedwzmacniacz gramofonowy RCM „THERIAA”
Opinia 2
O ile o fakcie, że już parę ładnych lat temu świat stał się globalną wioską nikomu nie trzeba przypominać, to warto, choć przez chwilę zastanowić się, czy powyższe zjawisko nie pociągnęło za sobą pewnych przewartościowań i redefinicji pojęć uznawanych do tej pory za jednoznaczne. Weźmy na ten przykład z pozoru całkiem niewinną „egzotykę”. Co prawda, jeśli chodzi o podróże, to nadal oznacza, przynajmniej dla nas – Europejczyków, przyjemne ciepełko, turkusowe morza i pogodę jak z reklamy pewnych batoników. Jednak w audio, to co do tej pory było egzotyczne z egzotyki nie wiadomo kiedy stało się mainstreamem. Odległa, nieznana a przez to nie budząca zaufania szeroko rozumiana Azja (z wyłączeniem Japonii od zarania dziejów kojarzonej z najwyższą jakością) ze źródła nieśmiało próbujących zaistnieć produktów o wątpliwej jakości przeobraziła się najpierw w główny park maszynowy a powoli również i miejsce powstawania autorskich i zarazem wyśmienitych specjałów mogących zadowolić gusta nawet najbardziej wybrednego audiofila. Wystarczy wspomnieć takie marki jak April Music, Lumin, czy Lawrence Audio, by nausznie się przekonać jak kolosalny postęp dokonał się w tamtym rejonie. Pytanie, cóż zatem egzotyką pozostało, bądź tylko się z nią kojarzy. Nie przychodzi Państwu nic na myśl? Służę pomocą – dawne „Demoludy”, czyli gwoli wyjaśnienia dla osób urodzonych już w latach 90-ych, tzw. „blok wschodni” składający się z krajów „demokracji ludowej”. Oczywiście, pomimo tego, że Polska do ww. kółka wzajemnej adoracji należała, naszych wyrobów osobiście za egzotyczne uważać nie będziemy, aczkolwiek dla mieszkańców U.S.A, czy Kanady sprawa może już taka oczywista nie być. Za to wszystko to, co powstało na terenie krajów, które uzyskały/odzyskały suwerenność po rozpadzie Związku Radzieckiego takąż egzotyką było, jest i pewnie jeszcze długo będzie.
Po tym przydługim i mętnym jak umowa kredytowa wstępie pozwolę sobie przejść do meritum, czyli bohatera, choć zdecydowanie bardziej poprawną formą byłoby użycie sformułowania „bohaterek” niniejszej recenzji, czyli pary postawnych kolumn sygnowanych przez … litewską manufakturę AudioSolutions.
Dostarczona do testów para Rhapsody 130 budzi respekt jeszcze przed wypakowaniem. Dwa, blisko 40 kilogramowe kartony i zagadkowe trzecie, już zdecydowanie bardziej poręczne pudło potrafiły nader szczelnie wypełnić przestrzeń bagażowo – osobową sporej terenówki. Jeśli zaś chodzi o samo wypakowanie i montaż to jedna osoba spokojnie daje radę, choć przedstawicielkom płci pięknej radziłbym zorganizować sobie jakąś męska pomoc, chyba, że dziewoja przypadkiem trenowała rzut młotem, bądź inny równie kobiecy sport pod czujnym okiem kadry trenerskiej w byłym NRD. Po prostu, po rozpieczętowaniu podwójnych kartonów warto zorientować się gdzie znajduje się góra kolumny i właśnie do góry nogami kolumnę postawić. Dzięki takiemu zabiegowi montaż znajdujących się w tajemniczym, trzecim kartonie finezyjnie wyciętych czarnych plint będzie zdecydowanie łatwiejszy. Przy okazji warto również wkręcić dwa monstrualne przednie kolce i zdecydowanie mniej absorbujący tylny. Pod żadnym pozorem nie należy potem ustawiać tak uzbrojonych kolumn nawet na chwile na parkiecie, bo to, co kolce bez podkładek, zrobią z drogocenną podłogą nasze najukochańsze partnerki zrobią nam z … mniejsza z czym.
Od strony stolarskiej nie mogę powiedzieć złego słowa. Potężne obudowy są sztywne, ciężkie i co najważniejsze głuche (podczas tzw. testy opukiwania), co nie powinno dziwić, gdyż ścianki maja budowę tzw. kanapkową – dwie wewnętrzne warstwy stanowi 5mm sklejka a zewnętrzną 10mm MDF. Ponadto ściany tylna, górna i dolna mają grubość 50mm a boczne po 28mm. Naturalna okleina o półmatowym, lub jak kto woli satynowym wykończeniu pokrywa ściany boczne i część przedniej, natomiast ściana tylna, lakierowane są, podobnie jak plinty na jedwabistą czerń.
Design, pomimo pokaźnych gabarytów nie jest przytłaczający a wyraźne pochylenie ku tyłowi w połączeniu z wyprofilowaniem ściany tylnej i plinty, na której usadowiona jest kolumna nadaje całości swoistej lekkości. Z elementów dekoracyjnych nie wypada pominąć obciągniętych sztuczną skórą paneli frontowych z precyzyjnie zamontowanymi na nich przetwornikami i eleganckim szyldem z wygrawerowaną nazwą producenta. Czy powyższy opis czegoś Państwu nie przypomina? Mi owszem – nie sposób przecież nie odnaleźć w tym projekcie elementów charakterystycznych i opanowanych do perfekcji przez pochodzące ze słonecznej Italii takie marki jak Chario, czy Sonus Faber. Nawet tylna tabliczka znamionowa, pełniąca również funkcję szyldu dla pojedynczych, dalekowschodnich zamienników terminali głośnikowych WBT otrzymała stosowną i elegancką grawerkę.
Zwrotnicy montowanej punkt w punkt również nie pozostawiono na pastwę destrukcyjnych wibracji, lecz wzorem włoskich mistrzów zalano ją żywicą z domieszką piasku kwarcowego. Tą dwudrożną konstrukcję oparto o dość zaskakujący zestaw przetworników, w skład którego wchodzą jedwabna kopułka Seas Excel, oraz para … indonezyjskich 15 cm wooferów wyprodukowana przez mieszczącą się w Surabaya specjalistyczną firmę Sinar Baja Electric. Te niewielkie, jak na gabaryty kolumn przetworniki wspomaga zakrzywiony ku dołowi i mający swoje ujście na ścianie przedniej bas-reflex.
Ponieważ 130-ki dostały najpierw solidny wycisk u Jacka a sama procedura przewiezienia ich do mnie nie zajęła nam więcej niż półtorej godziny okres akomodacyjny poświęciłem w głównej mierze na optymalnym ustawianiu, tych bądź co bądź dość absorbujących gabarytowo kolumn we własnym systemie. Bynajmniej nie chodzi mi o aspekt konfiguracyjny, gdyż litewskie „kolosy” dogadywały się z moim ECI od pierwszego impulsu, ale o takie ustawienie, dogięcie kolumn, by wycisnąć z nich więcej niż urząd skarbowy ze spóźniającego się wierzyciela. O tym jak wrażliwe, nawet na z pozoru niewielkie różnice w dogięciu, bądź odchyleniu, są Rhapsody wiedziałem już od Jacka, więc mogłem przynajmniej wstępnie powtórzyć jego konfigurację i wprowadzić jedynie drobne korekty. Tak też uczyniliśmy, dzięki czemu niemalże w kilkanaście minut uzyskaliśmy wielce satysfakcjonujący nas efekt – mocne dogięcie z liniami tweeterów krzyżującymi się przed moją twarzą okazało się strzałem w 10-kę. Co najważniejsze już od pierwszych taktów nie musiałem szukać panaceum na zbyt entuzjastyczną górę, z którą to zmagał się przez pewien czas Jacek. U mnie AudioSolutions zagrały równym, o niemalże studyjnie płaskiej charakterystyce pasmem. Nie ukrywam, że spora w tym zasługa wpiętego w tor zasilający stabilizatora sieciowego Reimyo ALS-777 i charakteryzujących się zadziwiającym nasyceniem i gładkością głośnikowych Hydr Signal Projects, ale jakby nie było cel uświęca środki i podczas tego typu odsłuchów staramy się tak skonfigurować systemy, by w recenzowanym urządzeniu, bądź elemencie toru odkryć jak najwięcej zalet a przy okazji spróbować znaleźć jakieś środki zaradcze na ewentualne niedoskonałości. Krótko mówiąc dzieło Gediminasa Gaidelisa najlepiej sprawdzi się tam, gdzie bliska melomanom muzykalność stawiana jest ponad kliniczną obojętność. Doszedłszy do powyższych wniosków mogłem spokojnie skupić się na muzyce a nie nerwowo przepinać kolejne kabelki, choć również z Organicami efekt był bardzo podobny, do tego uzyskanego z anglo-greckimi drutami.
Na pierwszy ogień poszedł album, który znam niemalże na pamięć, słucham przy każdej nadarzającej się okazji, zabieram na każdy odsłuch i używam przy wszystkich testach, a co najważniejsze nie mam go dość. Chodzi o „…Tales” Jorgosa Skoliasa i Bogdana Hołowni, gdzie chropawy, niski wokal Skoliasa prowadzi przepiękny dialog z lśniącym i mieniącym się feerią barw fortepianem. Ta z pozoru prosta i oszczędna w formie płyta ma jednak drugie dno, którym jest efekt, jaki całości nadaje zarejestrowany pogłos. Przestrzeń wykreowana przez Rhapsody była po prostu zjawiskowa. Nie dość, że scena zaskakiwała głębokością i dalece wykraczała poza ramy wyznaczone przez samo ustawienie kolumn, to jeszcze dawała pełny wgląd w wysokość pomieszczenia, w którym dokonano nagrań. 130-ki pomimo swoich gabarytów charakteryzowała jeszcze jedna, całkiem przyjemna cecha – niczym za dotknięciem czarodziejskiej różdżki potrafiły zniknąć. Wystarczył dobrze zrealizowany materiał i hokus – pokus blisko 35 kilogramowe obeliski stawały się całkowicie transparentne.
Podążając śladami aury pogłosowej nie odmówiłem sobie odsłuchu „Kothbiro” ze ścieżki dźwiękowej „The Constant Gardener”. Kolejny raz oszczędne instrumentarium i ciekawe pomysły realizatorskie (dobiegający z oddali głos) sprawiły, że bohaterki niniejszego tekstu zachowały się niemalże jak rasowe monitory. Jedynie wolumen basu przypominał o ich rzeczywistych gabarytach. A właśnie, bas.
Przy takich skrzyniach niejako podświadomie oczekujemy iście sejsmicznych doznań. Basiszcza potężnego, brutalnego i powalającego niczym prawy prosty Mike’a Tysona. Tymczasem 130-ki wykazują pod tym względem pewną przewrotność, gdyż bas jest i trudno mieć do niego jakieś większe zastrzeżenia, jednak nie jest obecny w sposób ciągły, lecz pojawia się tylko tam, gdzie został zarejestrowany i tylko w takiej ilości, w jakiej być powinien. No dobrze, patrząc na ten aspekt czysto subiektywnie mogłoby go być troszkę więcej i mógłby schodzić o kolka Hz niżej, ale to moje prywatne widzimisię. Jednak to, co zaplanował ich konstruktor wydaje się być całkiem rozsądnym posunięciem. Brak przesady i umiar w dole pasma z jednej strony zapobiega karykaturalnej przesadzie i wyolbrzymianiu dźwięków w rzeczywistości mających zdecydowanie mniejszą skalę. Przecież nie chodzi o to, by odgłos zapalanej zapałki przypominał strzał z haubicy a tamburyn brzmiał jak półtorametrowy bęben kodo. Oczywiście od czasu do czasu, głownie na pokazach zestawów kina domowego, można spotkać się z ww. gigantomanią, jednak w tym przypadku nikt nam wizyty w dudniącym kinoplexie nie proponuje. Dzięki temu obfitująca zarówno w basowe pomruki, jak i szybkie transjenty „Khmer” Nilsa Pettera Molværa nie tylko nie nużyła monotonią, ale i na tyle absorbowała rozgrywającymi się na scenie wydarzeniami, że nie sposób było uznać ją jedynie jako niezobowiązujące tło do innych czynności. Ponadto dźwięk trąbki Molværa został oddany z niezwykłą zwiewnością i charakterystyczną dla tego instrumentu chropowatością. To nie była lepka słodycz i smooth jazzowy substytut nadający się co najwyżej do windy w eksluzywnym centrum handlowym, czy salonie spa, lecz rasowe nu-jazzowe granie z pazurem.
Część testową przewidzianą na klasykę rozpocząłem dość przewrotnie, bo od świetnej, zremasterowanej i dostępnej w formacie 24bit 96kHz wersji „Barcelony” w wykonaniu Freddiego Mercury’ego i Montserrat Caballé. Taka rockowo-operowa fuzja wydała mi się całkiem niezłą rozgrzewką, przed decydowanie poważniejszym repertuarem. Jednak nawet tytułowy utwór jakoś niespecjalnie chciał mnie porwać w wir wydarzeń. Trzymał na dystan i brzmiał dziwnie zachowawczo, a przecież nie o to w Hi-Fi chodzi. Dopiero odpowiednie zwiększenie głośności przywróciło dźwiękowi chęć życia, podskórny magnetyzm i w pełni ukazało drzemiący w materiale źródłowym emocje. Dalsze próby z kolejnymi rozbudowanymi składami ( „Diabolus in Musica – Accardo interpreta Paganini” Nicolo’ Paganini, „Peer Gynt” Edvarda Griega, „Stokowski – Rhapsodies”) potwierdziły moje wcześniejsze obserwacje. Duży skład – duży dźwięk – adekwatna głośność, po prostu bez odpowiednio dopasowanej do okoliczności głośności całość będzie brzmiała jak namiastka systemu audio, będzie lepiej niż tzw. kuchenne radyjko, ale ograniczenia w stosunku do zamierzeń konstruktora kolumn, o realizatorach nagrań nie wspominając będą aż nadto bolesne. Nie mówię tu o próbie osiągnięcia w domowych warunkach ilości decybeli znanych ze stadionowych występów tytanów rocka, lecz akurat wieczorno-nocne odsłuchy wielkiej symfoniki obarczone będą daleko, przynajmniej dla mnie zbyt daleko idącym kompromisem. Za to w ciągu dnia nawet przy głośności umożliwiającej w miarę komfortową konwersację AudioSolutions odwdzięczą się niezwykle dynamicznym spektaklem i obszerną, świetnie uporządkowaną scena. Przy takich założeniach gradacja dalszych planów była wielce satysfakcjonująca, a homogenicznośc przekazu nie przeszkadzała w możliwości swobodnego śledzenia partii poszczególnych instrumentów. Jedyne zastrzeżenia, jakie mógłbym mieć dotyczyły przełomu średnicy i wysokich tonów, który przynajmniej dla mnie mógłby charakteryzować się o drobinę większym nasyceniem i namacalnością. Co prawda jeszcze nie można było mówić o osuszeniu, ale już przy innym okablowaniu, lub „chłodniej” grającym systemie cienka czerwona linia z pewnością zostałaby przekroczona.
Możliwość odsłuchu we własnym systemie AudioSolutions Rhapsody 130 uważam za świetny impuls do dalszych poszukiwań ciekawych i niebanalnych konstrukcji pochodzących z obszarów przez dłuższy czas znajdujących się pod wpływem dość radykalnych i niesprzyjających rozwojowi Hi-Fi okoliczności. Kumulowany przez dziesięciolecia potencjał i chęć tworzenia musiały znaleźć jakieś ujście a będące tematem niniejszej recenzji kolumny są tego najlepszym przykładem. Oczywiście odpowiedź na pytanie, czy można lepiej, jest oczywiście twierdząca, lecz taki postęp kosztuje i to zdecydowanie więcej niż kwota, za jaką oferowane są Rhapsody 130. Wystarczy spojrzeć na model ulokowany w litewskim cenniku oczko wyżej, bądź … posłuchać tego, co do zaoferowania mają np. Estończycy z Estelona, ale to już jest materiał na zupełnie inny artykuł.
Tekst i zdjęcia Marcin Olszewski
Dystrybucja: Premium Sound
Cena: 23 990 PLN
Dane techniczne:
Wymiary: 1163mm x 249mm x 447mm
Wymiary z plintą: 1244mm x 399mm x 566mm
Waga: 34kg sztuka
Skuteczność: 91dB
Moc ciągła: 130W rms
Impedancja nominalna: 3,4Ω (min 3,6Ω, max 29Ω)
Częstotliwość podziału zwrotnicy: 2450Hz
Pasmo przenoszenia: 2450Hz
Przetworniki: 1x 25mm kopułka jedwabna, 2x 170mm papierowy nisko-średniotonowy
Standardowe okleiny: Zebrano, Sapeli, Santos Palisander (dopłata 8%), Orzech, Przydymiony dąb, Olive (dopłat a15%)
System wykorzystany w teście:
– CD/DAC: Ayon 1sc
– Selektor źródeł cyfrowych: Audio Authority 1177
– Odtwarzacz plików: Olive O2M; laptop Dell Inspiron 1764 + JRiver Media Center
– Wzmacniacz zintegrowany: Electrocompaniet ECI 5
– Kolumny: Gauder Akustik Arcona 80 + spike extenders
– IC RCA: Antipodes Audio Katipo; Harmonix CI-230 Mark-II; Neyton Neurnberg NF
– IC XLR: LessLoss Anchorwave; Organic Audio
– IC cyfrowe: Fadel art DigiLitz; Harmonic Technology Cyberlink Copper; Apogee Wyde Eye; Monster Cable Interlink LightSpeed 200
– Kable USB: Wireworld Starlight; Goldenote Firenze Silver
– Kable głośnikowe: Organic Audio; Neyton Hamburg LS; Signal Projects Hydra
– Kable zasilające: Furutech FP-3TS762 / FI-28R / FI-E38R; Organic Audio Power; GigaWatt LC-1mk2
– Stabilizator sieciowy Reimyo ALS-777 + Harmonix X-DC2
– Listwa: GigaWatt PF-2 + kabel LC-2mk2; Amare Musica Silver Passive Power Station
– Stolik: Rogoz Audio 4SM3
– Przewody ethernet: Neyton CAT7+
– Akcesoria: Sevenrods Dust-caps; Furutech CF-080 Damping Ring; HighEndNovum PMR Premium; Albat Revolution Loudspeaker Chips
Opinia 1
W ramach eksploracji obszarów już nie budżetowych, ale jeszcze nie high-endowych postanowiliśmy z Jackiem sprawdzić cóż też znani nam producenci audiofilskich specjałów przygotowali dla osób wymagających, ale jeszcze posiadających resztki zdrowego rozsądku. Nasz wybór padł na markę znaną, szanowaną a przede wszystkim słynącą z własnego, ciężko wypracowanego tzw. firmowego brzmienia, czyli duńskie Dynaudio. Ponadto zamiast rosłych i masywnych skrzyń godnych iście loftowych przestrzeni, wybraliśmy filigranowe podłogówki, idealnie pasujące do cieszących się największym powodzeniem na rynku nieruchomości mieszkać o powierzchni zbliżającej się ledwo do 40-50 metrów kwadratowych. Po prostu uznaliśmy, że choć recenzowanie ulokowanych w stratosferze cenowej, nieosiągalnych dla przerażającej większości populacji topowych modeli (patrz jubileuszowy zestaw Accuphase) sprawia nam niekłamaną przyjemność i czysto hedonistyczną rozkosz, to jednak warto od czasu do czasu posłuchać czegoś, co po pierwsze ma szansę na zadowalającą dystrybutora sprzedaż, gdyż i w tym momencie dochodzimy do … „a po drugie” cena nie wywołuje palpitacji serca. Tym oto sposobem trafiły do nas Dynaudio Exite X34.
Tytułowe, niewielkie podłogówki mają z pozoru wszystko, co gwarantuje im rynkowy sukces –w kartonach wchodzą do kompaktowego auta miejskiego, z wniesieniem poradzi sobie nawet drobna przedstawicielka płci pięknej, po wypakowaniu prezentują się zjawiskowo, a co najważniejsze wyposażone są w zgrabne aluminiowe nóżki nie tylko poprawiające stabilność, ale co najważniejsze nierysujące parkietu. W dodatku, jeśli tylko kogoś najdzie ochota na ich „zaudiofilizowanie” za pomocą dołączonego klucza można w okamgnieniu wysunąć schowane do tej pory kolce i zwiększyć konturowość dźwięku. Umieszczony na ściance tylnej wielkowymiarowy (jak na tak niewielkie konstrukcje) bassrefleks nawet przy głośnych odsłuchach pracował na tyle leniwie, że bez obaw można ustawiać Exite’y w odległości nawet 50 cm od ściany. Z mojego punktu widzenia na pochwałę zasługuje również sposób mocowania maskownic, ltóre utrzymują się na frontach jedynie za pomocą niewielkich magnesów, więc po ich zdjęciu na elegancki frontach nie ma nawet śladu.
Warto wspomnieć, że u podstaw powstania serii Excite leżały doświadczenia zdobyte przez Dynaudio podczas prac nad bezprzewodowymi modelami Xeo, a co bardziej fanatyczni wyznawcy duńskiej marki dopatrują się również elementów wspólnych z systemem audio, jaki trafił do Bugatti Veyron. Niezależnie jednak od rodzinnych konotacji i inspiracji X-y wyposażono w 27 mm powlekany, tekstylny tweeter zapewniający „jedwabistą gładkość wysokich częstotliwości” i woofery z cewkami nawijanymi aluminiowym drutem i membranami z MSP (Magnesium Silicate Polymer, czyli polimeru magnezowo-krzemianowego). Jak to zwykle u Duńczyków bywa terminale, choć solidne nie oszałamiają przepychem a co najważniejsze są pojedyncze, więc o bi-wiringu/ampingu można zapomnieć. Dostarczona do testów para pokryta była naturalnym fornirem orzechowym a w ofercie znajdują się jeszcze wersje z okleiną palisandrową, oraz w białym i czarnym lakierze satynowym.
Pierwsze wrażenie po wypakowaniu, podłączeniu i puszczeniu muzyki było lekko konsternujące. Choć barwa, klarowność i namacalność dźwięku wydawały się jak najbardziej OK., to jedna rzecz nie dawała mi spokoju. Dźwięk był … mały, niby adekwatny do gabarytów kolumn, ale generalnie mały. Mając już doświadczenia z niewielkimi podłogówkami, przez dłuższy czas byłem zadowolonym posiadaczem Neatów Motive One, zdawałem sobie sprawę, że takie zachowanie nie jest normą. Pozostawiłem więc 34-ki samym sobie i zająłem się innymi obowiązkami. Po kilku godzinach sytuacja uległa zauważalnej poprawie, lecz i tak do bardziej krytycznych odsłuchów zasiadłem dopiero w momencie, gdy kolumny od momentu przybycia w moje skromne progi miały już na koncie blisko 70 h ciągłego grania. Po takiej akomodacji nie pozostało mi nic innego jak rozsiąść się wygodnie na kanapie z iPadem w dłoni i wziąć się do pracy.
W przeciwieństwie do stereotypowego brzmienia Dynaudio najnowsze Excite’y nie wykazywały nawet najmniejszych chęci do zaokrąglania i podbarwiania, nawet nie wspominając o spowolnieniu basu, który był zwarty, świetnie kontrolowany i zadziwiał wielobarwnością. Pulsująca hip-hopowymi rytmami ścieżka dźwiękowa z „Fast and Furious 6” wypadła całkiem przekonująco i niewielkie woofery dzielnie starały się dostarczyć odpowiednią ilość najniższych częstotliwości. Co prawda w moich 21 metrach trudno było osiągnąć zarówno dyskotekowe poziomy głośności, jak i znane ze zadecydowanie większych zestawów głośnikowych uczucie masowania trzewi, to jednak uznanie Dynaudio za konstrukcje mające problemy z mikro i makro dynamiką byłoby dla nich wielce krzywdzące. Warto pamiętać, iż fizykę dość trudno oszukać a ewentualne zabiegi stworzenia małych kolumn grających dużym dźwiękiem w większości przypadków kończą się sromotną klęską i karykaturalnym dźwiękiem. A tak testowane „Dynki” z łatwością wypełniały mój pokój czystym i nieskompresowanym dźwiękiem, lecz delikatnie dawały do zrozumienia, że do nagłośnienia „domówki” zorganizowanej przez rozbrykaną młodzież nadają się średnio.
O ile wielkie składy orkiestrowe, jak te znane z „Gladiatora”, czy „The Rock” potrafiły wprawić w 34-ki w lekkie zakłopotanie związane z dość bliskim usadowieniem muzyków, o tyle ograniczenie instrumentarium (Richard Galliano „Vivaldi”) całkowicie niwelowało wrażenie lekkiego ścisku. Co ważne, wspomniane zbliżenie do siebie dalszych planów nie miało wpływu ma szeroką i naturalnie zarysowaną scenę. Skoro już poruszyłem temat sceny, to z reporterskiego obowiązku wspomnę jeszcze, że kreowanie źródeł pozornych na wysokość było poprawne, aczkolwiek osobom przyzwyczajonym do wyższych zespołów głośnikowych przynajmniej na początku może towarzyszyć wrażenie, iż wydarzenia rozgrywające się na linii kolumn zostały „ujęte” mikrofonem zamocowanym nieco wyżej niż zwykle, przez co również punkt odsłuchowy względem muzyków powędrował o stopień, bądź dwa w górę.
W blues-rockowych nagraniach (The Hoochie Coochie Men „Danger White Men Dancing”, Ruthie Foster„Let It Burn”) przyjemne uprzywilejowanie średnicy potrafiło przykuć uwagę a uzupełniające całość skraje pasma zgrabnie akcentowały zarówno, jakże istotną w takim repertuarze, rytmikę, jak i z wyczuciem, oraz umiarem serwowały lśnienie blach.
Dynaudio Excite X34 wydają się być bardzo ciekawą propozycją dla osób dysponujących kameralnymi wnętrzami i poszukujących przepięknie wykonanych a przy tym łatwych do ustawienia kolumn podłogowych. Niewielkie gabaryty, angażujące i łatwo „wpadające w ucho” brzmienie dobrze rokują na przyszłość, byleby tylko nie zapomnieć o odpowiednio wydajnej prądowo amplifikacji.
Tekst i zdjęcia: Marcin Olszewski
Dystrybucja: Nautilus
Cena: 8 990 zł
Dane techniczne:
Głośniki: 2x145mm; 1x27mm
Skuteczność: 86dB
Moc maksymalna: >200 W
Impedancja: 8 Ohm
Pasmo przenoszenia: 37Hz – 23 kHz
Waga: 17 kg
Wymiary (S x W x G): 170 x 929 x 270 mm
Wymiary z nóżkami (S x W x G): 200 x 959 x 290 mm
Dostępne wykończenie: naturalna okleina Orzech lub Rosewood (Palisander); lakiery: Satin Black, Satin White
System wykorzystany w teście:
– CD/DAC: Ayon 1sc
– Selektor źródeł cyfrowych: Audio Authority 1177
– Odtwarzacz plików: Olive O2M; laptop Dell Inspiron 1764 + JRiver Media Center
– Wzmacniacze zintegrowane: Electrocompaniet ECI 5
– Kolumny: Gauder Akustik Arcona 80 + spike extenders
– IC RCA: Antipodes Audio Katipo; Harmonix CI-230 Mark-II; Harmonix HS101-Improved-S; Neyton Neurnberg NF
– IC XLR: LessLoss Anchorwave; Organic Audio
– IC cyfrowe: Fadel art DigiLitz; Harmonic Technology Cyberlink Copper; Apogee Wyde Eye; Monster Cable Interlink LightSpeed 200
– Kable USB: Wireworld Starlight; Goldenote Firenze Silver
– Kable głośnikowe: Organic Audio; Neyton Hamburg LS; Signal Projects Hydra
– Kable zasilające: Furutech FP-3TS762 / FI-28R / FI-E38R; Organic Audio Power; GigaWatt LC-1mk2
– Listwa: GigaWatt PF-2 + kabel LC-2mk2; Amare Musica Silver Passive Power Station
– Stolik: Rogoz Audio 4SM3
– Przewody ethernet: Neyton CAT7+
– Akcesoria: Sevenrods Dust-caps; Furutech CF-080 Damping Ring; HighEndNovum PMR Premium; Albat Revolution Loudspeaker Chips
Opinia 2
Jak już wcześniej bywało, kolejny raz nadeszła chwila, tymczasowego zejścia na ziemię w reprodukcji dźwięku. Gdy Marcin oświadczył mi, że musimy przetestować coś dla przeciętnego Kowalskiego, pomyślałem- będzie ciężko. Nie dlatego, że jestem snobistycznie nastawiony do świata, tylko rzetelna ocena produktu ze zdecydowanie niższego pułapu cenowego, od słuchanego na co dzień, wymaga dłuższej akomodacji. Wszyscy wiemy, że przesiadka w dół, w pierwszych minutach obnaża same niedoskonałości słabszych konstrukcji, skrywając tym sposobem zalety, co jest bardzo krzywdzące. Do wspominanego zresetowania się, potrzebny jest czas i przesłuchanie sporej ilości płyt, dających budżetowemu urządzeniu, szansę pokazania swoich zalet. A, że staram się pisać obiektywnie, chcę oprócz uchwyconych niedoskonałości, znaleźć również mocne punkty. W ramach zejścia z chmur, na testy dotarła para EXCITE X34, znanej wielu melomanom duńskiej marki Dynaudio znajdującej się w dystrybucji krakowskiego Eter Audio.
Tak znamienitej manufaktury głośnikowo-kolumnowej nie trzeba przedstawiać i tylko z dziennikarskiego obowiązku skrobnę kilka zdań na temat ogólnego wyglądu i budowy dostarczonych paczek. Gdy dotarłem do Marcina po te kolumienki, tak – tak kolumienki, które w parze kosztują tyle, co jedna użyta w moim systemie sieciówka (a i tak Harmonix jest rozsądnie wycenioną marką), były już spakowane w niewielkie kartony. Proces wydobycia zawartości z pudeł transportowych, sprowokował pierwszą przemawiającą za bohaterami testu, przyjazną dla mego zdrowia myśl: choć raz się nie nadźwigam. To może wydawać się śmieszne, ale na półce Premium, którą preferujemy, urządzenie o masie mniejszej niż worek cementu, jest rzadkością. Konstruktorzy obrali chyba sobie za cel, połamać kręgosłupy recenzentom i prześcigają się wadze swoich wyrobów. Excite X34 to 94-ro centymetrowe prostopadłościany w pięknym półmatowym, perfekcyjnie położonym naturalnym, orzechowym fornirze. Na przedniej ściance usytuowano trzy głośniki: wysokotonowy z srebrnoszarym frontem i dwa średnio-niskotonowe, oprawione ramkami w tym samym kolorze. Wąska konstrukcja otrzymała poprawiające jej stabilność łapy z gumowymi ringami, z których specjalnym kluczem od góry możemy wkręcić kolce. Swoiste dwa w jednym- jak mamy parkiet, zostawiamy gumowe stopki, a jeśli zorganizowaliśmy sobie granity pod kolumny, wówczas wkręcamy kolce. Tył kolumny otrzymał spory otwór bassrefleksu i zagłębioną formatkę z pojedynczymi terminalami głośnikowymi. Kwarcowo srebrne wykończenia wokół głośników i przykręcanych do podstawy łap, znakomicie kolorystycznie współgrają z naturalną okleiną obudowy i ciemnoszarymi membranami głośników. Akceptacja drugiej połówki na występy tych konstrukcji w centralnym miejscu salonu, jest gwarantowana. Wypakowanie i ustawienie tych maleństw na docelowym testowym miejscu, przypomniało mi, że przeznaczony do zabawy w audio pokój, nie jest taki ciasny jak się wydawało, tylko wstawiam do niego wielgachne kolumny.
Oswajanie się z dźwiękiem „Dynek” zacząłem od pierwszej płyty, gdyż ważniejszym od standardowego rozegrania i dopasowania się systemu, wydawał mi się mój powrót na ziemię, a to trochę trwa. I nie była to tylko jakość grania, tylko sposób prezentacji. Siedząc w sweet spocie, zawsze mam wrażenie, że siedzę poniżej sceny z muzykami, patrząc na nich z dołu, a Excite X34 zaproponowały mi miejscówkę na balkonie. Oczywiście to pochodna ich wysokości i szybko można się przyzwyczaić. Przesłuchawszy obowiązkowe pozycje testowe, zacząłem rozumieć, a przynajmniej tak mi się wydaje, co miał na myśli konstruktor. Te „pudełeczka” dedykowane są raczej dla słuchaczy dysponującymi niedużymi pokoikami. Mój nie jest okazem gigantomanii, ale bez względu na położenie gałki „Volume”, nie udało mi się uzyskać zadowalającej ściany dźwięku, do jakiej jestem przyzwyczajony. Fizyki nie da się oszukać, a jeśli już, to kosztem wielu aspektów grania. Dlatego nie napinając się na poziomy koncertowe, wkładałem materiał pozwalający zaprezentować się kolumnom z jak najlepszej strony, przy normalnych poziomach głośności i jak się okazało, na tym polu miały wiele do powiedzenia. Kilkudniowa przygoda z produktem z Danii, była wyprawą w świat podporządkowany środkowi pasma akustycznego. Wszystko było na swoim miejscu, ale tak skrojone, żeby nie szkodzić nadrzędnemu zadaniu tej konstrukcji, jakim jest czytelny przekaz najbardziej słyszalnego przez człowieka zakresu częstotliwości. Reszta tzn. górny i dolny zakres pomagały tyle na ile pozwolił im konstruktor. Dół lekko zaokrąglony, ale niedudniący, jak trzeba było to pokazywał stopę perkusji. Góra natomiast idealnie wyważona, nie pozwalała zakłuć w uszy często spotykanymi w realizacjach sybilantami, unikając przy tym degradacji błysku przeszkadzajek. Dźwięk bez zbędnego prężenia muskułów, sączył się, pozwalając na chwilę wytchnienia po całodziennej walce z codziennymi przeciwnościami losu. Do weryfikacji wspomnianych aspektów posłużył mi oczywiście materiał jazzowy i w napędzie wylądowały takie krążki jak Bobo Stenson Trio -„Cantando”, czy Leszek Możdżer w swoim „Dream Teamie” z Danielsonem i Fresco – „Time”. Fortepian na obu krążkach był przedniej jakości, otrzymując w odpowiednich momentach wymaganą podstawę najniższych składowych, oczywiście nie zapominając przy tym, o naładowaniu w harmoniczne, energicznych uderzeń w klawisze przez naszego eksperta w tej dziedzinie – Pana Leszka. Ja uwielbiam takie granie i nie omieszkałem przesłuchać od dechy do dechy jego solowej interpretacji muzyki filmowej Jana Kaczmarka. Teoretycznie te pozycje pokazywały wszystko jak na dłoni, na co stać testowane maluchy, ale miałem jeszcze asa w rękawie i nakarmiłem CDka płytą pełną sybilantów, będących konsekwencją sposobu nagrywania materiału, często przeze mnie wykorzystywaną Panią Youn Sun Nach. Jak mogłem się spodziewać, wszystko podano strawnie i bez drażliwych dla uszu ”syków”. Wiedziałem już wszystko o zestrojeniu podłogówek w kwestii pasma akustycznego i należało się przyjrzeć prezentacji sceny. Mam kilka znanych na wskroś faworytów i jako testera wybrałem krążek „Membra Jesu Nostri” w realizacji The Purcell Quaret. To jest pozycja, która jeśli zagra, ciężko jest ją uciąć przyciskiem „Stop”. Tak też było i tym razem. Dostałem 65-cio minutowy popis wokalistyki sakralnej, na realnie odwzorowanej w szerz scenie. Śpiewacy i instrumentaliści, byli bezproblemowo zlokalizowani, tak jak porozrzucał ich realizator. Trochę brakowało swobody w gradacji planów i artyści z drugiego rzędu lekko sapali kolegom do uszu. Niemniej biorąc pod uwagę cenę Excite X34, nie było źle, z drugiej strony gdyby głębia dorównywała szerokości byłoby idealnie, co pociągnęłoby prawdopodobnie ten model o oczko wyżej w hierarchii cenowej. Niestety nie można mieć wszystkiego na tym szczeblu cennika i jakieś kompromisy trzeba zastosować, a ten wydaje się najmniej inwazyjny w odbiór całości. Wybierając repertuar do oceny miałem omijać wykonawców mających niewiele wspólnego z szeroko rozumianą produkcją audiofilską, ale koniec-końców, nieopatrznie wpadła mi w ręce płyta zespołu Yello zatytułowana „Touch”. Dla mnie to „rzeźnia” dźwiękowa, gdyż cała zawartość muzyczna, to elektroniczne wyżywanie się na bogu ducha winnym słuchaczu i na domiar złego z podciągniętymi do góry suwakami zakresu wysokotonowego. Ja cierpię przy tym materiale, ale jako ciekawostkę dodam, iż na corocznym warszawskim Audio Show, jest magnesem przyciągającym rzeszę tłumów. Chyba jestem już starym tetrykiem, albo młodość z ciężkim rockiem typu AC/DC, wyczerpała pokłady pochłaniania zbędnej ilości zniekształconych decybeli. Niemniej, co by nie mówić o tej realizacji, to mariaż Duńczyków z moim systemem, pozwolił na w miarę komfortowe przesłuchanie kilku utworów. Trochę zaciekawiony przyczynami takiego obrotu sprawy, powróciłem myślami do wcześniejszych krążków i z miejsca mnie olśniło. Przez cały czas miałem leki niedosyt otwartości grania, jakby brak oddechu w muzyce. Czułem taką lekka woalkę na przekazie, nie żeby gasiła bezlitośnie dźwięk, tylko nie pozwalała mu za bardzo błyszczeć. Analiza całości przesłuchanego materiału potwierdziła tylko celowe zabiegi inżynierów, jakimi jest komfortowo, bez zbędnej wyczynowości, przetworzyć sygnał płynący z systemu odsłuchowego na spektakl muzyczny. Nadmiernie „nadmuchana” aura górnego pasma, zaburzyłaby jego spójność i jeśli nie będziemy skupiać się na analizie poszczególnych składowych, takie działanie pozostanie prawie niezauważalne. Nawet ja po oswojeniu się z takim graniem, ów zabieg uchwyciłem dopiero na wspomnianym „kilerze dla uszu” i za to należą się brawa.
Ten powrót na ziemię, był dla mnie bardzo pouczający, gdyż przyzwyczajony do ekstremum dźwiękowego, myślałem, że poziomy około budżetowe nie mają nic ciekawego do zaproponowania. Tymczasem, te kilka dni spędzone z kolumnami marki Dynaudio, reprezentowanymi przez model Excite X34, to pasmo pozytywnych zaskoczeń. Oczywiście, trzeba zrozumieć pewne ograniczenia, będące konsekwencją ceny finalnej i jeśli umiemy zdystansować się do ułomności niektórych aspektów, możemy czerpać przyjemność z muzyki pełnymi garściami. Jeśli ktoś szuka przyjemnie grających, pozbawionych zbędnej wyczynowości kolumn, powinien spróbować tego sposobu na uprzyjemnianie życia w domowym zaciszu.
Jacek Pazio.
System wykorzystywany w teście, to kompletny zestaw firmy Combak Corporation
Elektronika Reimyo:
– dzielony odtwarzacz Cd: CDT – 777 + DAP – 999 EX
– przedwzmacniacz lampowy: CAT – 777 MK II
– tranzystorowa końcówka mocy: KAP – 777
– lampowa końcówka mocy: PAT – 777
Kolumny: Bravo Consequence+
Kable zasilające: Harmonix X-DC 350M2R Improved Version
Kable głośnikowe: Harmonix HS 101-EXQ (sekcja średnio-wysokotonowa), Harmonix HS 101-SLC (sekcja niskotonowa)
IC RCA: Harmonix HS 101-GP
IC cyfrowy: Harmonix HS 102
Stolik: Rogoz Audio
Akcesoria:
– antywibracyjne: stopy pod końcówkę mocy Harmonix TU 505EX
– zasilające: Harmonix AC Enacom Improved for 100-240V
– akustyczne: Harmonix Room Tuning Mini Disk RFA-80i
Tor analogowy:
– gramofon:
napęd: Dr. Feickert Analogue „Twin”
ramię: SME V
wkładka: Dynavector XX-2 MKII
– przedwzmacniacz gramofonowy RCM „THERIAA”
Najnowsze komentarze