Monthly Archives: wrzesień 2021
Opinion 1
Slowly I am coming to the conclusion, that more and more often I prefer stability to being surprised. Surprises are not always positive, what can sometimes result in being disappointed, and this is something nobody wants. This is why I prefer manufacturers, who are true to a certain sound school, which only evolves from model to model, from product line to product line, and its evolution is happening within a clearly defined canon and according to clear ideas. What is also important, when exploring a certain line of products, I do expect that elements included in that line will complement each other not by compensating for their mutual shortcomings, like curing one disease with another, but rather by synergy. So we do exclude inconsistencies but welcome predictability, borderline certainty, that regardless what assortment we get from the portfolio of the “trusted” manufacturer, we will get exactly that, what we expect; that what we got used to by previously reviewed products. This is the kind of approach, that the Indonesian micro-brand Vermouth Audio, represented in Poland by the Gliwice based 4HiFi, who’s top Reference line we explored quite thoroughly. We got started with the analog interconnects RCA/XLR , then tested the power and loudspeaker cables, finally looking at a phono interconnect. Of course, our readers probably immediately noticed, that the picture of the Bali High-End would not be complete without approaching the USB cable, something inevitable in our times, which are based on streaming and playing files. So finishing, for now, our adventure with the Reference line, we have the pleasure to share with you some observations about the USB cable belonging to the top achievements of the mind behind Vermöuth Audio Mr. Hendry Ramli.
Regarding the looks, nobody tried to reinvent the wheel, as trusty, tested solutions were applied. The tested cable was confectioned with proprietary, carbon plugs, and covered with the typical white sheath, opaque, with a single black thread. Performing a vivisection by looking at the published cross-section, under the sheath we find a layer of PVC, a PTFE tape, OFC copper braid with a ground wire, a shield from aluminum-mylar foil, another layer of PTFE and finally we get to the four bundles of OCC copper wires with different cross-sections. The pair of conductors used for signal transmission has an additional PTFE tape layer on top of the Teflon insulation. The power pair did not deserve such treatment.
Moving to the main dish, the sound of the tested interconnect, I could easily do a classic Ctrl+C/Ctrl+V from the review of the analog RCA/XLR and I would not be off by an inch. This is exactly the same author’s cocktail of refinement, juiciness, dynamics and resolution, which makes time stand still. Things that should have been done now get moved to indefinite future, and we automatically switch from analysis mode to pure hedonist enjoyment of listening to known sounds, but presented in a much more attractive form. Looking for analogies, due to a similar price tag and similar sound, I will use my Fidata HFU2 cable as reference, a cable which, on one hand, enchanted, and keeps doing that, with a phenomenal insight into the recording with captivating musicality accompanying that. Yet the Vermouth is going a step or two further in this charming addiction and inability of getting loose from exploring your home library or the vast library of Tidal. True, it does not have that same load of energy at the top of the sound spectrum, like for example the Goldenote Firenze Silver, or such a ruthless linearity like the currently tested, and unfortunately much more expensive Westminster Lab USB Standard, but every time I plugged it into my system … I had all those differences, as those are surely no shortcomings, deep inside the place, where the back loses its name. Just like that. Because the reference always put a smile on my face, a smile of content, coming from the completeness and, in a way, finiteness of the sounds reaching my ears. Interestingly, the pleasure was not the result of exaggerated sweetness, or caramel-like stickiness, but from homogeneity and coherence of the sound.
I will start my arguments supported by individual discs with the, quite innocently beginning, album “Ellengæst” from Crippled Black Phoenix, then, continuing the depressive-catatonic mood, reach for the “Songs of Love and Death” by Me and that Man, and again for the equally dark and difficult to classify, “Beileid” by Bohren & Der Club of Gore. It is hard to conceal, that those are not easy and popular productions, but they have that kind of magnetism and beauty, which you need to grow up to, or finally to create a stereo good enough to hear those assets. This is like with a Martini. Everybody makes his or her own version of it, but only a select few can achieve true balance. Some, like the legendary Agent 007, prefer the „brute” version called Vesper (three parts of Gin, one part of vodka, half a part of Lillete liqueur) or mix dry vermouth with a sweet one (Knickerbocker Martini), something I do not prefer. The tested Vermouth Reference hits the bulls-eye – it is much more elegant and refined. A portion o of dry vermouth (if it has to be elegant then I will recommend Carlo Alberto Riserva Extra Dry), four parts of Gin (here Bombay Sapphire comes to mind) and … three olives. It is consummate, delicate and smooth. And due to the very successful combination of spices … complicated. Because it is about the fact, that the mentioned smoothness or homogeneity do not limit the insight into the recording to any capacity, neither the exploration of the further planes, acoustics of the room, where the recording was made, or tracing the individual instruments in the mix. But to experience that, you need to stand still, to quiet down, and allow the music to carry you forward, and not treat it as a filler for your usual daily routines. They are not ostensive, not shouting or waving their hands for us to notice them. No, there are just there. And it is on us if we want to see them, or will just pass by. Like mushrooms in a forest, unifying with texture and color with the surroundings – but a keen eye will spot them immediately, while others will just walk past murmuring “there is nothing here”. I had similar observations with heavier, and slightly more complicated repertoire, the big symphonic orchestra (Michiyoshi Inoue, Osaka Philharmonic Orchestra) taking on “Shostakovich: Symphony No. 7 “Leningrad””, as well as the difficult to define metal project “Phanerozoic II: Mesozoic | Cenozoic” by The Ocean. The scale and swing of the mentioned recordings were absolutely undisputed. The stage was broad enough to fully contain the massive performing apparatus, and that without any signs of under scaling, and when the big orchestra played crescendo, accompanying the snare drum, you could feel the remainders of your hair raise on your neck. You also better just leave the timbre and definition of the individual instruments aside, as they are a kind of axiom here, they just sound like that live and have this, and no other size. Then we will stop nitpicking and will be able to enjoy the music in complete extasy.
On the other hand, on the mentioned “Phanerozoic II: Mesozoic | Cenozoic”, the tested cable fitted greatly in the truly avantgarde cacophony interwoven with almost jazzy inserts based on playing with silence, or seemingly innocent, “singing” vocals. Although such an explosive combination may seem at least incoherent and jagged, with the Vermouth in the sound path it defended itself brilliantly as a concept album, nothing, even looking from broader perspective, did not shatter the cause and effect sequence, which created a superbly involving tale.
It looks like we have a self-fulfilling prophecy here. I assumed, that Vermouth Audio Reference USB will sound good, or even very good, and that was exactly what happened. Was this a rigged game from the start, or the result of reactive psychosis caused by wishful thinking? Absolutely not. It is just that based on the contacts with other representatives of the Reference series from the Bali manufacturer, I did not expect anything else. Hendry Ramli did it once more; using proven solutions he created another cable with an almost obscene price to performance ratio, but most of all, brilliant sound, which, when you learn to know it, absolutely discourages you from further searches.
Marcin Olszewski
System used in this test:
– CD/DAC: Ayon CD-35 (Preamp + Signature) + Finite Elemente Cerabase compact
– Network player: Lumin U1 Mini
– Digital source selector: Audio Authority 1177
– Turntable: Kuzma Stabi S + Kuzma Stogi + Dynavector DV-10X5
– Phonostage: Tellurium Q Iridium MM/MC Phono Pre Amp
– Power amplifier: Bryston 4B³
– Loudspeakers: Dynaudio Contour 30 + Brass Spike Receptacle Acoustic Revive SPU-8 + Base Audio Quartz platforms
– IC RCA: Tellurium Q Silver Diamond
– IC XLR: Organic Audio; Vermöuth Audio Reference
– Digital IC: Fadel art DigiLitz; Harmonic Technology Cyberlink Copper; Apogee Wyde Eye; Monster Cable Interlink LightSpeed 200
– USB cables: Wireworld Starlight; Goldenote Firenze Silver; Fidata HFU2
– Speaker cables: Signal Projects Hydra; Vermöuth Audio Reference Loudspeaker Cable
– Power cables: Furutech FP-3TS762 / FI-28R / FI-E38R; Organic Audio Power + Furutech CF-080 Damping Ring; Acoustic Zen Gargantua II; Furutech Nanoflux Power NCF
– Power distribution board: Furutech e-TP60ER + Furutech FP-3TS762 / Fi-50 NCF(R) /FI-50M NCF(R)
– Wall power socket: Furutech FT-SWS(R)
– Anti-vibration platform: Franc Audio Accessories Wood Block Slim Platform
– Switch: Silent Angel Bonn N8
– Ethernet cables: Neyton CAT7+; Audiomica Anort Consequence + Artoc Ultra Reference + Arago Excellence
– Table: Rogoz Audio 4SM
– Acoustic panels: Vicoustic Flat Panels VMT
Opinion 2
Despite the fights for the one and only truth by the audio-sceptics, chasing every kind of voodoo, based on my hands-on experience, I completely cannot agree with them, that a digital cable does not influence the sound at all, as it carries only ones and zeros. This is my current knowledge, supported by many years of listening, so currently I do not see any chances for a consensus between me and them. But please have no worries, I am very tolerant to others, especially in terms of differently looking at the same phenomena, as well as adopting my point of view by my interlocutors, and I will absolutely not fight them. I will just leave them alone, but whenever I have a chance, I am listening to such accessories, each and every time only confirming my impressions from such sessions. This is the reason, that I probably will surprise no one, when I tell you, that my today’s meeting with the Indonesian cable Vermouth Audio Reference USB did not undermine the credibility of my earlier experience. Even more, it showed clearly, that you can model the structure of the sound of an audio system starting with the cable connecting the file transport or streamer with a DAC. So if you are interested, how the tested guest from the fabulous, Indonesian island Bali fared, I will just mention, that the zero and one transferring USB cable was supplied by the Gliwice based distributor 4HiFi.
The paragraph describing the looks and technical of the tested cable will not be a never ending story, due to its, rather simple, construction. The conductors are, like with other cables from the Reference series, appropriately braided from thin, copper wires of different gauge. Its cross-section shows four – two for the power and two for signal transfer – wires with different thickness, with many different shields and isolators placed on them. I have to confess, that due this attachment to quality, the cable is quite thick. But you should not be alarmed, it is still flexible enough to pose issues with placing in tight spots behind your gear and rack. The exterior is topped off with an external, opaque white braid with a motive of two crossing black strings. The connecting plugs – USB A and B in this case – are proprietary, based on carbon fiber. The complete cable is packaged in a light, linen bag and then placed in a black, cardboard box together with a certificate of authenticity.
Before I start with the descriptive part of the test of the digital interconnect, I will tell you, that my reference is the cable from Italy, the Goldenote Firenze Silver, which uses silver in their conductors. And you know what? It was a very informative confrontation, as I immediately knew, what the tested cable from Bali is capable of in terms of sound. I will not keep this information to the end, I will immediately tell you, that compared to the Italian cable, the South-Asian connector sounded in a brilliant, saturated way. But this happens not in the way of having overweight averaging, as is quite common with other manufacturers searching for musicality. It is just that the manufacturer added some body in the lower and middle range of the sound spectrum, not losing the nice breath of music at all. It is obvious, that he could not leave the upper registers alone, what could allow them to gain too much individuality and become overexcited and completely detached from reality. This is the reason, that the manufacturer stayed committed to the saturated sound, shying a bit away from being completely uncompromised at reproducing shriek sounds in a system featuring his cable, so he coloured the treble a little. This left the insight into the recording intact; the high registers are just in-line with the rest of the sound spectrum, but are absolutely not killing the vitality of the music. I do not know how he achieved this, but in my opinion, he did it brilliantly.
As you can see on the photos, the whole test was performed using a multifunctional device – in general a NAS server with capability of streaming its own database – the Melco N1Z/2EX-H60 (test coming shortly), where I had access to almost unlimited music library, at least in terms of genres. This allowed me to start the test with music almost ideally fitting to the ideas behind the construction of the USB cable, the packed with emotion music of Claudio Monteverdi in the interpretation of Michel Godard “A Trace of Grace”. This confrontation turned out to be a spectacle with a big “S”; as not only female vocals were using the full swing of its capabilities, but the main theme of the second piece, featuring male vocal, as well as the timbre and energy of the Serpent played by the author of the compilation, were the highlights of this disc. Due to the brilliant balance between the smoothness of the treble and their vitality, the mentioned earlier sonic components of the recording had no problems not only with free, but also prolonged decay under the ceiling of the church. This is not always that obvious, as sometimes placing the sounds on good level of saturation impairs their freedom of movement. And here I did not notice anything like. This was the spirit of the sparring with splendid jazz from the live disc “E.S.T. Live in Hamburg”. What can I write about this disc? Noting beyond that again, I got a perfect reproduction of the phenomenal drive, but also the flow between the musicians and good sight on the atmosphere of the event, what resulted in listening to this double album not only from the beginning to the end, but with some repetitions of the most emotional solos of the individuals on stage. After this, time came to listen to something heavier, so I chose the Melco to play something from rock bands like Megadeth and electronics in the likes of The Acid. Due to the sound properties of our tested cable, not so well recorded rock material gained on musicality, while not losing too much of the aggressiveness written in its DNA. Electronic music still offered enough oomph with the energy flowing from the speakers, it just became a tad less stingy. So the only thing I would look for, that is not absolute truth, and would need you to check before buying, would be the nobleness put on the treble. The rest was absolutely convincing.
As you can see from the above test, regardless of the fact, that many music lovers neglect the influence of the USB cable on the final sound of the used stereo system, I, in my system, noticed the upping of the emotionality of the reproduced music, intended by the manufacturer. But cooling off to high emotions from the most malcontent readers, I will just remind you, that the music used for testing showed only very noble actions. This makes me believe, that there are absolutely no counterindications for using this cable for anyone of my target audience. Hence I will just say, that you would really be hard pressed to find any cable of such sound quality that has such good freedom of sound as this connector.
Jacek Pazio
System used in this test:
– CD transport” CEC TL 0 3.0
– Network player: Melco N1Z/2EX-H60
– DAC: dCS Vivaldi DAC 2.0
– Reference clock: Mutec REF 10
– Reclocker: Mutec MC-3+USB
– Shunyata Research Sigma CLOCK
– Shunyata Sigma NR
– Preamplifier: Robert Koda Takumi K-15
– Power amplifier: Gryphon Audio Mephisto Stereo
– Loudspeakers: Dynaudio Consequence
– Speaker Cables: Tellurium Q Silver Diamond
– IC RCA: Hijri „Million”, Vermouth Audio Reference
– IC XLR: Tellurium Q Silver Diamond
– Digital IC: Harmonix HS 102
– Power cables: Harmonix X-DC 350M2R Improved Version, Furutech NanoFlux NCF Furutech DPS-4 + FI-E50 NCF(R)/ FI-50(R), Hijiri Nagomi; Vermouth Audio Reference Power Cord
– Table: SOLID BASE VI
– Accessories: Harmonix TU 505EX MK II, Stillpoints ULTRA SS, Stillpoints ULTRA MINI, antivibration platform by SOLID TECH, Harmonix AC Enacom Improved for 100-240V, Harmonix Room Tuning Mini Disk RFA-80i
– Power distribution board: POWER BASE HIGH END
– Acoustic treatments by Artnovion
Analog stage:
Drive: SME 30/2
Arm: SME V
Cartridge: MIYAJIMA MADAKE
Step-up: Thrax Trajan
Phonostage: RCM THERIAA
Polish distributor: 4HiFi
Manufacturer: Vermöuth Audio
Price: 1 950,57 PLN / 1m
To była szybka i zarazem niespodziewana akcja. We wtorkowe popołudnie zadzwonił do mnie Maciek Chodorowski ze stołecznego SoundClubu, co samo w sobie niespodziewanym nie było, gdyż na dniach oczekujemy od nich małej (naprawdę małej) dostawy, więc uznałem, iż chodzi o dogranie zagadnień natury logistycznej a tymczasem usłyszałem pytanie, czy przypadkiem nie miałbym ochoty na przedpremierowy odsłuch … najnowszej reedycji „Czarnego albumu” Metalliki. Oczywiście zanim zdążył dokończyć o co chodzi nader spontanicznie wyraziłem swoją gotowość stawienia się gdziekolwiek i o dowolnej porze dnia bądź nocy, gdyż po pierwsze ww. pozycję w dorobku Mety cenię szalenie a po drugie spotkań w większym, aniżeli redakcyjnym, gronie, prawdopodobnie jak większość z Państwa byłem złakniony jak kania dżdżu. Tym oto sposobem na dzień przed oficjalną premierą „Metallica (Remastered)” A.D. 2021 , w czwartkowy wieczór stawiłem się w siedzibie SoundClubu, gdzie ekipa ww. przybytku audiofilskich rozkoszy wespół z reprezentowanym przez samego Marcina Bąkiewicza Antyradiem zaaranżowali na potrzeby kilkunastoosobowego odsłuchu główne pomieszczenie demonstracyjne.
Kwadrans po 19-ej Marcin dokonał krótkiej charakterystyki oryginalnie wydanego 12 sierpnia 1991 i właśnie, po bagatela trzydziestu latach zremasterowanego „Czarnego Albumu”, czyli „Metallica (Remastered)”. Garść statystyk, kilka ciekawostek i zasygnalizowanie, iż dla najwierniejszych fanów przygotowano fullwypaśną ponad piętnaście i pół godzinną (!!!) wersję Deluxe Box Set zawierającą ni mniej, ni więcej 193 utwory. Proszę zatem wybaczyć, lecz z racji obszerności udostępnionego przez Metę materiałów jeszcze, pomimo najszczerszych chęci, nie zdążyłem się z całością zapoznać. To jednak nie koniec atrakcji, gdyż w dniu premiery startuje akcja „Czarna Wołga porywa słuchaczy Antyradia” a przed siedzibą rozgłośni (na Żurawiej 8) trwać będzie impreza plenerowa podczas której słuchacze, oprócz przejażdżki „metallikową Wołgą” będą mieli okazję m.in. zdobyć płyty i wyjątkowe gadżety związane z Metallicą, porozmawiać z dziennikarzami przy mikrofonie i podzielić się własnymi historiami związanymi z zespołem.
Jeśli chodzi o tzw. park maszynowy, to ekipa SoundClubu jak zwykle pojechała po przysłowiowej bandzie i na czwartkową prapremierę przygotowała zestaw, w skład którego weszły – gramofon Brinkmann Taurus z ramieniem Brinkmann 10.0 i wkładką Brinkmann EMT-ti wspomagany przedwzmacniaczem gramofonowym Tenor Phono 1, znany nam z odsłuchów dCS-a Roon Nucleus wespół z przetwornikiem cyfrowo-analogowym Brinkmann Nyquist Mk2 DAC, nader imponujących gabarytów dzielona amplifikacja Bouldera ( 2160 +2110) i mające swą premierę podczas monachijskiego High Endu, łapiące za oko, zjawiskowe Marteny Mingus Orchestra.
Głównym nośnikiem podczas odsłuchu były jeszcze pachnące tłocznią dwa 180-gramowe winyle. I tu, przechodząc do opisu walorów sonicznych, zaliczyłem mały zgrzyt, gdyż pomimo zapewnień zespołu o „najwyższej jakości dźwięku” (na stronie Mety jak byk stoi „This reissue is remastered for ultimate sound quality (…)”) brzmienie najdelikatniej nie zachwycało nawiązując swymi walorami do sławetnego „Death Magnetic”. Zacząłem się wręcz zastanawiać, oczywiście w ramach snucia irracjonalnych teorii spiskowych, czy przypadkiem nadzorowani przez producenta wykonawczego Grega Fidelmana, używający jako referencji majestatycznych EggelstonWorks Ivy Signature SE Bob Ludwig z Gateway Mastering i pracujący na ATC SCM150ASL Pro / ATC SCM25A Pro Reuben Cohen z Lurssen Mastering, a więc dżentelmeni dysponujący nieco lepszymi od Yamah NS 10 kolumnami, nie postanowili odpłacić Hetfieldowi i Ulrichowi pięknym za nadobne, czyli uzmysłowić owym jegomościom jak mógł czuć i z pewnością czuł się Jason Newsted, gdy usłyszał, co stało się z partiami jego basu na „…And Justice for All”. Z tą tylko różnicą, że o ile na „…And Justice for All” basu praktycznie nie słychać, to na LP „Metallica (Remastered)” James brzmi jakby założył za ciasne bokserki a Lars dostał zamiast swojego dyżurnego zestawu TAMA pochodzący ze sklepu z zabawkami komplet małego perkusisty z anorektyczną stopą i koszmarnie zapiaszczonymi i jednolitymi blachami wykonanymi z kapsli po mleku. W rezultacie ten podobno dopieszczony i wymuskany wypust w sposób bezdyskusyjny ustępował pod każdym (kwestie artystyczne i gusta pozwolę sobie w tym momencie pominąć) zaprezentowanym na deser i niejako w formie zapowiedzi planowanej na 1 października postaci fizycznej ponad czterogodzinnego wydawnictwa „The Metallica Blacklist” granym z Nucleusa coverom:
Juanes – „Enter Sandman”
Biffy Clyro – „Holier Then Thou”
Diet Cig – „The Unforgiven”
John Pardi – „Wherever I May Roam”
Volbeat – „Don’t Tread On Me”
Co ciekawe były to standardowej jakości WAVe’y, więc powyższe zarzuty, co do dywersyjnych działań realizatorów śmiało możemy uznać za niebyłe. Wreszcie pojawiła się dynamika, rozdzielczość i swoboda, jakiej można byłoby się spodziewać po orientacyjnie wycenionym na ok. 2mln. PLN systemie. Dźwięk potrafił wgnieść w fotele osoby zasiadające w ostatnim rzędzie i próbować zsadzić zasiadających na „antyradiowych” kostkach słuchaczy. O ile zatem odsłuch z LP należałoby traktować jako sentymentalną podróż w lata naszej młodości, to już pliki śmiało można było uznać za danie główne z deserem włącznie.
Z równie miłych informacji nie można pominąć tej, że wszystkie zyski z ww. albumu trafią do charytatywnej fundacji „All Within My Hands” oraz organizacji wybranej przez każdego z zaproszonych artystów.
Kolejną dobrą wiadomością jest fakt, iż domowy odsłuch z Tidala wersji master powyższych anomalii już nie wykazywał, co dobrze rokuje „fizycznym” – dostępnym m.in. na HDtracks plikom 24bit/96kHz. Krótko mówiąc najwidoczniej coś gdzieś „nie pykło” i albo dostarczony przez Universal Music Group egzemplarz miał jakieś niedoskonałości, cała partia jest trafiona (w co po cichu wątpię), bądź tor analogowy niedomagał, choć tę opcję śmiało można niejako z automatu od razu wykluczyć, gdyż inne albumy brzmiały po prostu dobrze.
Niemniej jednak i pomimo powyższych uwag odnośnie zagadkowego niedomagania winyla odświeżenie po 30 latach tegoż kultowego i poniekąd wprowadzającego wtenczas Metallikę, jako pierwszy stricte heavymetalowy band na salony, materiału uważam za świetny pomysł, tym bardziej, że po pierwsze oryginalny wsad nic a nic się nie zestarzał a po drugie zaangażowanie plejady 53, nieraz niezwykle zaskakujących, artystów (ww. Juanes, mongolski The Hu, Yo-Yo Ma, czy Kamasi Washington) powinno dodatkowo zwiększyć zasięg rażenia amerykańskiego kwartetu. Tym samym serdecznie dziękuję za zaproszenie, gościnę i możliwość spotkania w większym gronie z niecierpliwością wyczekując kolejnych odsłuchów.
Marcin Olszewski
artykuł opublikowany / article published in Polish
Jesień zaczyna się dla nas w mocno cyfrowym klimacie, gdyż tuż po Moonie 390 dotarł do nas kolejny streaming-DAC – Meitner Audio MA3.
cdn. …
Bazując na fakcie, iż dzisiejszy temat był nie lada nowinką dla naprawdę sporej grupy mocno siedzących w technice analogowej moich znajomych, z pewnością również wielu z Was zaskoczę, gdy w pełni świadom swoich czynów potwierdzę słuszność istnienia trzech w teorii niezaprzeczalnych prawd. Z pierwszą, czyli „całą prawdą” zgodzimy się wszyscy, że dźwięk gramofonu tuż po magnetofonie jest jednym z najbardziej przyjaznych mediów sonicznych dla naszego narządu słuchu. Z drugą, będącą „świętą prawdą” również nie ma co dyskutować, gdyż wiadomym jest, iż dzięki rozwojowi technologii obecnie obcowanie z czarną płytą jest na znacznie wyższym jakościowo poziomie niż w latach jej świetności. Niestety dla wielu problem może zaczynać się w momencie określenia słuszności bytu trzeciego członu powiedzenia, czyli rozkminianiu tak zwanej „gówno prawdy”. Myślicie, że będę ją deprecjonował? Otóż prawdopodobnie wbrew Waszym przypuszczeniom poniższym testem całkowicie bronię logicznej spójności tego stwierdzenia z pozostałymi określeniami, bowiem gdy ktoś sądzi, iż zapisany na czarnej płycie sygnał muzyczny jesteśmy w stanie odczytać jedynie przy pomocy impulsów elektrycznych z tandemu zainstalowanych w wkładkach gramofonowych ruchomych cewek lub magnesów, ja stwierdzam jednoznacznie, to stuprocentowa „g. prawda”. Powód? Wierzcie lub nie, ale ostatnimi czasy galopujący rozwój technologii w służbie wydrapywania informacji z płyty winylowej najzwyczajniej w świecie zaprzągł światło. Zaskakujące? Niemożliwe? Zapewniam, że jak najbardziej możliwe, czego niezbitym przykładem jest dostarczony do testu przez katowickiego dystrybutora RCM tandem optycznej wkładki gramofonowej z dedykowanym equalizerem uformowanych impulsów (coś na kształt phonostage’a) japońskiej marki DS Audio DS 003.
Rozpoczynając techniczne przybliżanie punktu zapalnego naszego spotkania, nie mogę przemilczeć bardzo ważnego faktu, jakim jest wieloletnie doświadczenie tytułowej marki w zaprzęganiu światła do pracy dla ludzkości. Otóż manufaktura DS Audio jest od niedawna działającą częścią potężnej, bo od 25 lat prężnie brylującej na rynku optyki laserowej, korporacji Digital Stream Corporation (DSC). Przez te ćwierć wieku dzięki wytwarzaniu laserów do przemysłowych oraz konsumenckich systemów dysków optycznych i współpracy z Microsoftem na polu peryferii komputerowych, oprócz wypracowania sobie zasłużonego udziału w światowym rynku na poziomie 95%, pozyskała na tym polu również niebagatelne doświadczenie, które w moim odczuciu było chyba najważniejszym bodźcem do powołania do życia projektu biznesowego zatytułowanego DS Audio. Jednak co ciekawe, nie kolejnej, zazwyczaj poprzedzonej wielkimi obietnicami bez jakościowego feedbacku, maszynki do zarabiania pieniędzy, tylko podmiotu z pełną świadomością zaangażowanego w uzyskanie jak najlepszej jakości sonicznej swoich wyrobów. Świadczy o tym nie tylko oparte o od początku do końca z kilkukrotną weryfikacją wyników na przyrządach pomiarowych, w pierwszej kolejności ręczne wytwarzanie każdego z produktów, ale również w drugiej wykonywanie wszystkiego przez wykwalifikowaną kadrę tak zwanym własnym sumptem, czyli unikanie zatrudniania do produkcji firm zewnętrznych. To oczywiście generuje dodatkowe koszty, jednak gdy w grę wchodzi przez lata wypracowany prestiż marki, temat staje się bardzo mocnym argumentem przemawiającym za jej solidnością, co osobiście bez najmniejszych problemów kolokwialnie mówiąc, nie tylko ja, ale prawdopodobnie wielu z Was mentalnie kupuje. To zaś sprawia, że jeśli ktoś z nas znajdzie się w związanej z tą można powiedzieć manufakturą, życiowej potrzebie, z pewnością sprawdzi, czy nie będzie nam z nią po drodze. I właśnie to, nie sam zysk jako taki jest celem nadrzędnym tego japońskiego przedsięwzięcia.
Przechodząc do opisu produktu, jeśli chodzi wkładkę DS 003, ta idąc za danymi ze strony producenta, w kwestii korpusu i wspornika bazuje na aluminium, jej waga osiąga poziom 7.7g, ostrze igły może pochwalić się szlifem Line Contact, zaś rekomendowany nacisk wynosi 1.7g. Co do sposobu pracy, wbrew pozorom nie ma w niej jakiś kosmicznych wynalazków. W uproszczeniu sygnał elektryczny wytwarzany jest na bazie częstotliwości i czasu przysłaniania impulsu świetlnego przez w tym modelu w odniesieniu do modelu 002, nieco zmodyfikowany – odchudzony o 50%, poprawiający mikro-dynamikę, ekran. Jak donosi producent, opisana konstrukcyjna zmiana jest już trzecim wcieleniem pierwowzoru, co oprócz wcześniejszych pozytywów dodatkowo ma skutkować wyczuwalnym zwiększeniem odstępu sygnału od szumu, i poprawą separacji kanałów.
Kreśląc kilka zdań o firmowym equalizerze, wiadomym jest, iż dokładne informacje znajdziecie na końcu testu. Jednak dla podstawowej wiedzy kolejny raz na podstawie odezwy producenta wspomnę o wyjściu sygnału analogowego o wartości 500mV i impedancji 120 Ohm, aplikacji pojedynczego wejścia i podwójnego wyjścia sygnału w standardzie RCA na plecach oraz okrągłego włącznika z pionowo zorientowanym podłużnym punktem świetlnym na designersko uformowanym froncie aluminiowej obudowy. Reszta istotnej z punktu widzenia ochrony know-how firmy, jest słodką tajemnicą Japończyków, dlatego też z przyjemnością przejdę do clou naszej pogadanki, czyli bogatej w fajne wnioski sesji odsłuchowej.
Co w domenie estetyki i jakości dźwięku miał do zaoferowania tytułowy zestaw odkodowujący rowek z płyty winylowej? Zanim odpowiem na zadane pytanie, dwie z punktu widzenia kilku zaczepek na forach internetowych, bardzo istotne informacje. Pierwszą jest w stosunku do tradycyjnego rylca, ewidentnie słyszalne obniżenie szumu przesuwu igły w rowku. Natomiast drugą konsekwentny udział w muzyce spowodowanych złym stanem płyty, notabene będących mechaniczną informacją, niechcianych trzasków. Reszta aspektów jest bliźniacza.
Przechodząc po tym długawym wstępie do sedna sprawy, przyznam się szczerze, że nie miałem pojęcia, czego po tym swoistym novum w technice analogowej mogłem się spodziewać. Zagra gęsto i miękko, twardo i szybko, czy połączy ogień z wodą, proponując coś po środku? Okazało się, że ten niepozorny, bo kosztujący tyle co moja Miyajima Madake, zestaw umiejętnie wyłowił z muzyki najistotniejsze informacje. Nie przegrzał, ani nadmiernie jej nie przerysował, tylko przy fajnej energii i masie w środku oraz dole pasma, zadbał dodatkowo o niezbędny do jej odpowiedniego wybrzmienia oddech. Gdybym miał porównać DS 003 z jakąś tradycyjną konstrukcją, powiedziałbym, iż mierzyłem się z czymś na kształt energetycznego i zwartego Dynavectora. Oczywiście to dość zgrubna konfrontacja, jednak w pełni oddająca istotę podobieństw. To zaś oznaczało zabawę z dobrze narysowanym w kwestii krawędzi dźwięku, przy tym mocno osadzonym w masie oraz pełnym informacji spektaklu muzycznym. Co ciekawe, korzystały na tym dosłownie wszystkie gatunki muzyczne, za każdym razem oddając zawartego w nich nie tylko ducha, ale także specyfikę sesji nagraniowej.
Na początek poszedł pierwszy krążek „Parachutes” grupy Coldplay. To jest jedna z moich ulubionych trzech pierwszych płyt tej formacji, dlatego byłem rad, że opiniowany zestaw sczytujący dane nie rozlał basu po podłodze, nie spowodował nadinterpretacji górnych rejestrów i przy okazji skupił się na dobrej, bo umiejętnie wyważonej esencjonalnie i transparentnie prezentacji istotnej dla tej pozycji płytowej nie tylko wokalizy, ale również jakże wyrazistych, będących w tamtym czasie znakiem rozpoznawczym twórczości tego zespołu, gitarowych pasaży. Owszem, na tle samej wkładki w cenie tytułowego konglomeratu całość wypadła nader wyraziście – czytaj nieco zbyt dobitnie, jednak nie oszukujmy się, biorąc pod uwagę połowiczny udział kosztów każdego z komponentów w całości projektu, wynik był nad wyraz dobry, żeby nie powiedzieć świetny. Świetny dlatego, że zaskakująco równy. Bez wycieczek w szukanie poklasku w jednym z podzakresów, tylko przy pełnej spójności wszystkich częstotliwości.
Podobnie wypadała pełna ekspresji płyta „Inflation Blues” firmowana przez Jacka DeJohnette’a. Atak, energia, niezła plastyka i zarezerwowany dla tej wytwórni sposób realizacji nie pozostawiały najmniejszego pola do jakiegokolwiek narzekania. Mało tego. To było wydanie z epoki, co natychmiast serwowało mi znacznie lepszą namacalność, ekspresję wydarzenia oraz pełnię zrozumienia między sobą każdego z muzyków. Fajnym plusem był również fakt kreowania całości prezentacji nie tylko dobrej wadze i wyrazistości poszczególnych instrumentów, ale również czytelnego rozlokowania ich na dobrze rozbudowanej wirtualnej scenie. Po takim obrocie sprawy nie pozostało mi nic innego, tylko przesłuchać ten i jemu podobne krążki co najmniej po dwa razy. A muszę przyznać się, że tak uczyniłem, wieńcząc ten jazzowy set wydaną w epoce analogu kompilacją zapisów Luisa Armstronga z lat pięćdziesiątych przez oficynę MCA, która bez najmniejszych problemów pokazała mi po pierwsze – bliski prawdzie tembr głosu Luisa – jeśli tak indywidualność jego brzmienia można określić, po drugie świetnie zebrane instrumentarium z obowiązkowymi w tym materiale klarnetem i saksofonem, a po trzecie specyficzną dla tamtych realiów, stygmatyzowaną mikrofonami plastykę przekazu. Bałem się, że testowa konfiguracja na tym się wyłoży, jednak ku mojemu pozytywnemu zaskoczeniu nic takiego się nie wydarzyło. Szacun.
Jak można się spodziewać, po dobrym występie ikony ciemnoskórej wokalistyki, nie mogło być inaczej z jego potomkinią w postaci również znanej chyba wszystkim Diany Krall w materiale „Turn Up The Quiet”. Naturalnie było to całkowicie inne nie tylko barwowo, ale także stylistycznie wydarzenie. Niemniej jednak poza wszystkimi wcześniej wymienionymi pozytywami pokazało mi, jak zestaw DS Audio DS 003 radzi sobie z odwzorowaniem całkowicie innej specyfiki zapisu danych w tak odległych od siebie czasach Luisa i Diany. To dla wielu jest niezbyt istotne, ważne, że wszytko jest dobrze, bez znaczenia, czy czasem nie identycznie brzmi, jednak dla mnie to różnicowanie wydań jest pierwszym testem, jaki próbująca osiągnąć status minimum dobrej wkładka musi zaliczyć. W tym przypadku nie było złudzeń. Usłyszaną interpretacją zostałem w pełni ukontentowany.
Jak udowodnił powyższy opis, nadeszły czasy, w których muzyki z gramofonu jesteśmy w stanie posłuchać przy użyciu światła. Mało tego. Bardzo istotną informacją jest fakt uzyskania bardzo dobrego dźwięku przy wykorzystaniu tego typu wkładki. Oczywiście tak jak w przypadku tradycyjnych rylców jakościowo zarezerwowanego dla konkretnego poziomu cenowego danego produktu. Niestety to jest aksjomat i nie ma co z nim dyskutować. Jednak zapewniam Was, biorąc pod uwagę cenę całego zestawu, trudno szukać czegoś, co Japończykom z DS-a będzie potrafiło podskoczyć. Na to bym nie liczył. Jedyne co konkurencja może zwojować, to inna specyfika, a nie prawda o dźwięku. A żeby była jasność, w tym momencie piję jedynie do poziomu nasycenia tudzież wyrazistości prezentacji, a nie jej jakości, bowiem zaprezentowana przez testowany set w dobrym tego słowa znaczeniu agresja połączona z masą i oddechem są na bardzo dobrym, moim zdaniem zaskakująco bezpiecznym poziomie dla znaczącej większości wielbicieli spędzania wolnego czasu z czarną płytą w tle.
Jacek Pazio
System wykorzystywany w teście:
– źródło: transport CEC TL 0 3.0
– przetwornik cyfrowo/analogowy dCS Vivaldi DAC 2.0
– zegar wzorcowy Mutec REF 10 SE-120
– reclocker Mutec MC-3+USB
– Shunyata Research Omega Clock
– Shunyata Sigma V2 NR
– przedwzmacniacz liniowy: Robert Koda Takumi K-15
– końcówka mocy: Gryphon Audio Mephisto Stereo
– streamer Melco N1A/2EX
– switch Silent Angel Bon n N8
Kolumny: Dynaudio Consequence Ultimate Edition
Kable głośnikowe: Tellurium Q Silver Diamond
IC RCA: Hijiri Million „Kiwami””, Vermouth Audio Reference
XLR: Tellurium Q Silver Diamond, Hijiri Milion „Kiwami”
IC cyfrowy: Hijiri HDG-X Milion
Kable zasilające: Hijiri Takumi Maestro, Furutech NanoFlux NCF, Furutech DPS-4.1 + FI-E50 NCF(R)/ FI-50(R), Hijiri Nagomi, Vermouth Audio Reference Power Cord, Acrolink 8N-PC8100 Performante
Stolik: SOLID BASE VI
Akcesoria:
– antywibracyjne: Harmonix TU 505EX MK II, Stillpoints ULTRA SS, Stillpoints ULTRA MINI
– platforma antywibracyjna SOLID TECH
– zasilające: Harmonix AC Enacom Improved for 100-240V
– listwa sieciowa: POWER BASE HIGH END
– panele akustyczne Artnovion
Tor analogowy:
– gramofon:
napęd: SME 30/2
ramię: SME V
– wkładka: MIYAJIMA MADAKE
– Step-up Thrax Trajan
– przedwzmacniacz gramofonowy: RCM Theriaa
Dystrybucja: RCM
Cena: 23 900 PLN
Dane techniczne
Wkładka optyczna DS 003
Separacja kanałów:> 27db (1KHz)
Waga: 7,7g
Napięcie wyjściowe: >70mV
Szlif igły: Line Contact
Wspornik: Aluminiowy
Korpus wkładki: Aluminum (A5052)
Nacisk igły: 1.6g～1.8g (1.7g rekomendowany)
DS003 Equalizer
Napięcie wyjściowe: 500mV(1kHz)
Impedancja wyjściowa: 120Ω (RCA)
Rekomendowana impedancja przedwzmacniacza liniowego:>10kΩ
Wejścia: para RCA
Wyjścia: dwie pary RCA
Wymiary (S x W x G): 33 × 9.2 x 29.5 cm
Waga: 5 kg
artykuł opublikowany / article published in Polish
artykuł opublikowany w wersji anglojęzycznej / article published in English
artykuł opublikowany / article published in Polish
Jedni dzielą przysłowiowy włos na czworo i dokonują możliwie ścisłej specjalizacji każdego z komponentów dodatkowo wyrzucając na zewnątrz np. zasilanie a tymczasem kanadyjski Moon stawia na daleko posuniętą integrację oferując 390-kę pełniącą rolę przetwornika cyfrowo-analogowego, streamera i przedwzmacniacza liniowego.
cdn. …
Kiedy stołeczny Horn, czyli powszechnie znany dystrybutor nad wyraz szerokiego wachlarza produktów mniej bądź bardziej z audio związanych zaproponował mi odsłuch jednego z produktów Dali niejako z automatu pomyślałem o kolumnach. Koniec końców z tego właśnie asortymentu Duńczycy słyną. Okazało się jednak, że tak życie, jak i wspomniany producent potrafi zaskakiwać i zamiast czegoś równie spodziewanego, jak fenomenalnie urodziwe mini-monitorki Menuet SE w me ręce trafił sygnowany przez Dali … album Jacoba Dinesena o wielce adekwatnym do współczesnych, pandemicznych czasów tytule „Let The Hard Times Come”. W dodatku trafił w dualnej postaci, gdyż oprócz zapowiedzianej płyty CD w dostarczonej przez kuriera paczce znalazł się również zjawiskowo wydany 180g LP. A wracając do nomenklatury, to trzydniowa sesja nagraniowa miała miejsce w styczniu 2020 r, czyli dosłownie na chwilę przed tym jak wylądowaliśmy na dwutygodniowym lockdownie, który dla co poniektórych trwa … po dziś dzień. Mniejsza jednak z pre-, bądź post- apokaliptycznymi koincydencjami, skoro bowiem otrzymaliśmy materiał do odsłuchu, to choćby pobieżnie wypadałoby nań uchem rzucić, co też niniejszym, z niekłamaną ciekawością czynię.
Od razu na wstępie zaznaczę, iż o istnieniu bohatera niniejszej epistoły do momentu otrzymania tytułowego wydawnictwa nie miałem bladego pojęcia. Dlatego też kładąc na talerz swojej Kuzmy płytę zupełnie nie wiedziałem czego się spodziewać. Ba, rzut okiem w odmęty Internetu niewiele mi pomógł, gdyż informacja o tym iż Jacob jest znanym duńskim piosenkarzem i kompozytorem o mocnym głosie mógł oznaczać dosłownie wszystko z ichniejszym odpowiednikiem Zenka włącznie. Całe szczęście okazało się, iż imć Jacob nie dość, że operuje w zupełnie innej estetyce, to jeszcze wokalnie deklasuje naszego rodzimego, hołubionego przez obecną władzę wyjca. Barwę jego głosu śmiało można bowiem umiejscowić gdzieś pomiędzy Brucem Springsteenem a Richiem Samborą suto podlanym nostalgicznym sosem inspiracji Allanem Taylorem, więc to jakby nie patrzeć liga lata świetlne ponad to, co ww. „pupil Władzi” poprzez organ paszczowy artykułuje.
Wróćmy jednak do meritum. Z tego co udało mi się ustalić podczas pobieżnego researchu na „Let The Hard Times Come” trafiły kompozycje z poprzednich albumów Jacoba Dinesena, które zostały jednak nieco przearanżowane. Doczekały się bowiem wersji akustycznych a akcent został postawiony na warstwę wokalną. Krótko mówiąc temat potraktowano „po audiofilsku” i najdelikatniej rzecz ujmując to słychać. Wystarczy bowiem porównać to, co i jak Dinesen grał wcześniej, choć i tak, jak na współczesne realia jest co najmniej dobrze, to jednak tytułowe wydawnictwo poprzeczkę podnosi znacznie wyżej. Proszę tylko posłuchać wcześniejszych wersji:
1. Ordinary Guy
2. Roll With Me
3. Telephone
4. Let The Hard Times Come
5. Found It
6. Beautiful Sight
7. Torn Pride
8. Ocean Bed
9. Now I Know
10. Silent Hill
A potem wygodnie rozsiąść się w fotelu i włączyć tytułowy album. I? Jeśli ktoś nie usłyszy różnicy, to czym prędzej powinien udać się do laryngologa, zmienić posiadany system a jeśli nie wie co i jak, to zgłosić się do nas – z pewnością jakoś temu zaradzimy. A tak już na serio, to „Let The Hard Times Come” nie jest kolejnym wyprutym z emocji krążkiem dedykowanym trzypłytowym audiofilom, gdzie wolumen wymuskanych poza granice przyzwoitości dźwięków oszałamia, lecz nijak w coś przypominającego muzykę skleić się nie da. O, nie. Wbrew pozorom tytułowemu albumowi szalenie daleko do standardowego samplera. To raczej szeroko rozumiany, zagrany z pasją i niejako „na żywca” balladowy folk, z tą tylko różnicą, że w warunkach i na sprzęcie pozwalającym wycisnąć z niego wszystko co najlepsze a następnie zarejestrować owo wszystko w możliwie referencyjnej jakości, jednocześnie w procesie realizacji i masteringu tego nie psując. Niby drobiazg, ale efekt uzależnia od pierwszych taktów. Z ciekawostek, CD zawiera dodatkowe dwa utwory – „Beautiful Sight” i „Now I Know”, które na LP się nie zmieściły, to jednak nie jest najważniejsze, gdyż mając oba nośniki na stanie sugeruję odsłuch rozpocząć od wersji cyfrowej a potem przesiąść się na analogową. W przeciwnym razie możecie poczuć się Państwo nieco skonfundowani, gdyż jak bańka mydlana podczas owej przesiadki pryska pewna magia i klimat nagrania. Po prostu spada poziom zaangażowania słuchacza w spektakl i z poziomu uczestnika powracamy do pozycji li tylko biernego obserwatora. Oczywiście z premedytacją w tym momencie posługuję się w pełni świadomym przejaskrawieniem, gdyż mając na podorędziu jedynie srebrny krążek i tak można osiągnąć audiofilską nirwanę, gdyż zgodnie z zasadą „czego oczy nie widzą, tego sercu nie żal” bez odpowiedniego punktu odniesienia zgodny ze standardem Czerwonej Księgi brzmi bardzo dobrze. Jednakże LP pokazuje, że można ów akustyczny materiał zabrzmieć może jeszcze intensywniej, prawdziwiej i po prostu lepiej. Niemniej jednak całość podana jest niezwykle może nie tyle elegancko, bo nie w tym kierunku zmierza, lecz ująłbym to jako „niespiesznie” i „niewymuszenie”. To granie na całkowitym luzie, bez próby udowadniania czegokolwiek i komukolwiek. Oszczędne aranżacje, proste środki artystycznego wyrazu i ograniczone do minimum tak skład, jak i instrumentarium sprawiają, że nic nas nie rozprasza a leniwe dźwięki i ciepły głos artysty koją nasze skołatane nerwy. Nie ma też mowy o sztucznym powiększaniu samego solisty, jak i rozdmuchiwaniu poszczególnych instrumentów a za wisienkę na torcie służy wierność akustyce pomieszczenia, w którym nagrań dokonano.
Zdjęty przez blisko siedemdziesięcioletni mikrofon Neumann M 49 wokal Dinesena jest niezwykle namacalny, głęboki, soczysty i mocny, jednak cały czas nie zbliża się do granicy przesterowania a tym samym nie traci nic a nic ze swej natywnej dynamiki. Nie musi też walczyć o atencję słuchacza z równie trafnie omikrofonowaną gitarą akustyczną, której w udziale przypadł Shure SM57, gdyż w trakcie prób wyszło iż pierwotnie przygotowany Brauner VM-1 zbytnio eksponował ww. instrument. Skoro jednak zahaczyliśmy o aspekt techniczny, to warto wspomnieć, iż materiał nagrano w znajdującym się mniej więcej 2,5h od Kopenhagi Lundgaard Studios, gdzie pomimo najszczerszych chęci niczego sygnowanego przez Dali na wyposażeniu nie znalazłem. Ba, w roli odsłuchów stacjonują tam Geneleci 1036A i 1031A, czyli o ile pamięć mnie nie myli kolumny, do których skrzynie powstają, bądź swojego czasu powstawały, w tej samej stolarni co … Amphiony. Z kolei na „wall of fame” można dostrzec kapelę Volbeat o której ostatnio zrobiło się głośno za sprawą coveru „Don’t Tread on Me” Metallici. Niemniej jednak realizacja tak CD, jak i, a raczej przede wszystkim winyla, jest referencyjna i mówiąc wprost nie ma się do czego przyczepić. Z jednym małym wyjątkiem, otóż czarna płyta brzmi nieporównywalnie lepiej, pełniej i kompletniej od swojego srebrnego odpowiednika. Jeśli ktoś w tym momencie podniesie argument, że przecież winyl szumi i trzeszczy, to najwyraźniej nie opanował podstaw utrzymywania swojej płytoteki w odpowiedniej czystości, którą zapewniają m.in. systematyczne kąpiele i odpowiednio wyrafinowanego toru analogowego. Piszę to jednak bez złośliwości bynajmniej nie stosując obrony przez atak a jedynie stwierdzając w pełni namacalny fakt. Chodzi bowiem o to, iż dostarczone mi przez Horna „audiofilskie” – wg. zaleceń Dali tłoczenie Nordsø Records jest niezwykle ciche. Ba, szum własny płyty śmiało można określić mianem nawet nie tyle pomijalnego, co nieobecnego a przy większej dynamice i głębi aniżeli z płyty CD winyl okazuje się dla formatów cyfrowych niedoścignionym wzorcem. Z premedytacją w poprzednim zdaniu użyłem liczby mnogiej, gdyż tak jak wspomniałem wcześniej, utwory zarejestrowane na „Let The Hard Times Come” można odnaleźć na poprzednich, dostępnych m.in. na Tidalu albumach (teoretycznie sam też jest a przynajmniej wyświetla się w wersji przeglądarkowej, choć odtworzyć się go niestety nie da) a tym samym porównać z tym jakże archaicznym nośnikiem. A porównanie to wypada każdorazowo na korzyść LP i pomimo moich najszczerszych chęci nie chce wyjść inaczej. Dlatego też mając możliwość szczerze polecam Państwu nabycie droga kupna obu krążków, gdyż o ile na CD znajdziecie dwa utwory więcej, to na LP usłyszycie zdecydowanie bardziej realistyczną i prawdziwą muzykę.
Marcin Olszewski
Lista utworów
180 g LP
Side A
1. Ordinary Guy – 05:22
2. Roll With Me – 04:01
3. Telephone – 04:18
4. Found It – 04:22
Side B
5. Let The Hard Times Come – 04:25
6. Ocean Bed – 05:46
7. Torn Pride – 04:49
8. Silent Hill – 05:47
CD
1. Ordinary Guy – 05:22
2. Roll With Me – 04:01
3. Telephone – 04:18
4. Let The Hard Times Come – 04:25
5. Found It – 04:22
6. Beautiful Sight – 04:23
7. Torn Pride – 04:49
8. Ocean Bed – 05:46
9. Now I Know – 04:05
10. Silent Hill – 05:47
Najnowsze komentarze