Monthly Archives: lipiec 2022

Opinion 1

After reviewing the budget, and at that surprisingly modest, file player Munich M1T, time came to approach a proposition dedicated to more demanding consumers, who have clearly defined expectations and needs. While the M1T had all kinds of digital interfaces, starting with the conventional AES/EBU and Coaxial, through the mandatory USB and I2S (using an HDMI connector) as well as the proprietary M-IO and M-LINK, our today’s hero is limited only to USB connectivity. So things got more expensive, yet with less functionality? In theory – yes, but as it often turns out in real life, the devil is in the details, and specialization often is key, so if you are wondering, if it is worth to pursue this theme further, I have no other choice, than to invite you to a meeting with the file transport/server Silent Angel Rhein Z1.

As you probably have already seen in the attached pictures, in terms of size we deal here with a very nice, and very armored, variation of the Mac Mini; much more eye pleasing than, for example the heat sink loaded Roon Nucleus, or the mentioned, more rectangular Munich M1T. You can choose from a silver and black finish of the chassis, which is cut from a slab of aluminum, so most people will not have any issues fitting it into their existing system. Here I must mention one thing about the usage of the unit, namely how to place it. This nicely rounded and cut around the perimeter chassis does not only serve as an enclosure and eye candy, but also doubles as a heat sink, becoming warm in the process, especially as the device has no ventilation slots or any cooler mounted inside. This means, that you are better off not placing anything on top of it. The mentioned upper side is only decorated with a discreet logo, while on the fascia we find a centrally placed, elongated power switch and a blue LED. No display, no indication of the parameters of the signal being outputted, nothing. Just minimalism pushed to extremes and simplicity itself.
Now while I already told you about the limited amount of digital connections the Z1 offers, I will just add, that in the dedicated incaving on the back plate of the Rhein, you can find an Ethernet port, two USB 2.0 and one USB 3.0 socket for the external mass storage (like the Expander E1), a USB Audio port, dedicated for DAC connectivity, finally a service HDMI port and a barrel socket for the 12V/3A, external power supply. Another digression here – while the manufacturer provided a “laptop” version of the PSU, I would strongly recommend to use a powerful line version instead. You could use for example the Forester F2 for that purpose. You can listen to the Z1 without this tuning, but this will just be the introduction to what this unit truly can achieve. The chassis is mounted on a rubber ring, what suffices, together with the mass of the unit, which weighs 4kg, to eliminate any vibration and not allowing the device to move around on flat and slippery surfaces.
As usual in such products, or, to make this statement much closer to reality, as it should be in such products, the insides of the Rhein are also protected with a special mat, that eliminates any EMI interference from the 1-100MHz range. The chassis is filled to the brim with a PCB, and it is worth noticing, that instead of adapting, in a better or worse way, a “civilian” computer motherboard, the Silent Angel uses a fully proprietary design, optimized for audio (by shortening signal paths for example). This solution uses also a low power CPU (6W) what makes the whole electrically more “silent”. The whole is controlled with a proprietary OS called VitOS (know also from the Munich M1T and based on Linux), which is housed on the built in M.2 SATA SSD with 250GB capacity. You can also place another SSD inside with 1 or 2TB capacity for your music.
Additionally the Z1 can operate as Roon Core, something that users of that platform of managing home multimedia would surely appreciate. And although the Z1 fully supports for Spotify Connect and AirPlay2, I am very sad to tell you, that it does not have the same functionality with Tidal. Also Chromecast is not on the supported features list, what greatly limits the wireless streaming from many windows computers. But you should not despair, as most streaming services (including Amazon Music HD) are supported from the dedicated VitOS Orbiter app. The only thing I can be dissatisfied about, is the lack of MQA decoding and no native windows version of the app, however the latter can be circumvented using an android emulator. You can find multiple tutorial videos about that online. Yes, it can be done, and a similar approach was also chosen by Lumin, but personally, I am very skeptical about such convoluted solutions. Linn was able to do it with Kazoo, so the rest of the manufacturers should put some extra effort in their homework and provide a ready made application, and not leave finding a solution to the end user. But when we are talking about functionality and programming – then it would also make sense to work out some nuances in the app, for example the ability to sort my favorite albums, as the factory – alphabetical – setting was irritating and frustrating, at least for me, as I am used to sort chronologically. This is likely a minor complaint, but the Lumin team was able to add this functionality in about two weeks (or sooner) and in BluOS (NAD, Bluesound), and if memory serves also in NuPrime, this was available from the start. So it is better to stay on top of your game and move upward; competition is absolutely not sleeping, but rather quite fierce. In terms of audio files, the Silent Angel natively handles DSD256, DSD64 over DOP and all kinds of PCM.

Moving to the part about the sound of the tested transport/server, I want to immediately mention, that using the supplied power brick the Z1 plays and everything works correctly, but you need to understand, that in Hi-Fi, and especially in High-End, “just working” is not enough; this is usually just the starting point for further improvements. This is why the unit, even when burned in with appropriate care, and accommodated in your system, will sound soothingly linear and with an unobtrusive resolution. And if the system does not have any hyperactivity, and is a bit thicker sounding, in the long term such was of playing my turn out to be too monotone and reserved. There is progress, when compared to the Munich, especially in terms of culture and refinement, were it is evident, but having in mind the “slight”, two times price hike of the tested construction, we have also placed the expectation threshold on a different level. This does not mean, that prog-rock, and brilliantly mastered, “Black Market Enlightment” by Antimatter started to resemble the dolorous singing of Michael Bolton, and “Reign in Blood” by Slayer remind of metal poodle “Flesh & Blood” by Poison, but compared to my Lumin U1 Mini, or the recently tested HiFi Rose RS150B, it lacked some energy and juicy filling of the contours. Instead, the Silent Angel approached the quality of the reproduced material with great care, not really branding the, often questionable “audophilism” of the heaviest repertoire. But it did not stop short of indicting, that although streaming from the cloud is very easy, and due to easy access to wide-band Internet became very widely spread, yet when compared directly to the files located on local, home NAS, or discs like the Expander E1, still has a lot to catch up to.
Using a linear power supply improves the situation not only significantly, but also globally. The sound becomes much more dynamic, gains not only on the impact of the hits, but also on their size and mass. This allows it to avoid any suppositions of having just an artificial, or only virtual, cardboard power. We not only have attack, but also saturation and power, all of them together putting the listener deeper in his or her seat, both coming from the mentioned increased mass of the sound. The mentioned Slayer is ruthlessly devastating, not only to our sense of hearing, but also to our guts, making a bloody puree of it. Such esthetics immediately becomes the grist to the mill of all kinds of big ensembles and complicated arrangements. Maybe the cymbals and strings on “Wagner Reloaded: Live in Leipzig” by Apocalyptica could have more shine and energy, making them decay a little longer, but this is more likely my intrinsic nitpicking and an effect of comparing to much more expensive competition. On the other hand, you cannot nitpick the timbre of the non-electric instruments. “Vivaldi: Concerti per archi II” by Concerto Italiano & Rinaldo Alessandrini enchanted with a very contagious micro-dynamics, the harpsichord was not even close to the irritating, ringing manner, and there was ample air on the sound stage.

So is it worth to add extra cash to the budget for a new digital transport and go for the Silent Angel Rhein Z1? In my opinion yes, if only we do have a high quality DAC with a USB input. Because we cannot hide, that the receiver of the signal sent by the Z1 will determine the final sound of our system. And while the connection will be only over the USB cable, instead of switching off the unused ports in software, we can just not have them at all, and eliminate the superfluous elements from the very beginning. And when we add to that a higher class of sound, compared to the one offered by the very nice Munich M1T, and the nicer esthetics of the device itself, then, from a broader perspective, the intensive draining of your account seems not only sensible, but also very understandable.

Marcin Olszewski

System used in this test:
– CD/DAC: Ayon CD-35 (Preamp + Signature) + Finite Elemente Cerabase compact
– Network player: Lumin U1 Mini + I-O Data Soundgenic HDL-RA4TB
– Digital source selector: Audio Authority 1177
– Turntable: Kuzma Stabi S + Kuzma Stogi + Dynavector DV-10X5
– Phonostage: Tellurium Q Iridium MM/MC Phono Pre Amp
– Power amplifier: Bryston 4B³ + Graphite Audio IC-35 Isolation Cones
– Streaming amplifier: NAD Masters M33
– Loudspeakers: Dynaudio Contour 30 + Brass Spike Receptacle Acoustic Revive SPU-8 + Base Audio Quartz platforms
– IC RCA: Tellurium Q Silver Diamond
– IC XLR: Organic Audio; Vermöuth Audio Reference; Acrolink 7N-A2070 Leggenda
– Digital IC: Fadel art DigiLitz; Harmonic Technology Cyberlink Copper; Apogee Wyde Eye; Monster Cable Interlink LightSpeed 200
– USB cables: Wireworld Starlight; Goldenote Firenze Silver; Fidata HFU2; Vermöuth Audio Reference
– Speaker cables: Signal Projects Hydra; Vermöuth Audio Reference Loudspeaker Cable + SHUBI Custom Acoustic Stands MMS-1
– Power cables: Furutech FP-3TS762 / FI-28R / FI-E38R; Organic Audio Power + Furutech CF-080 Damping Ring; Acoustic Zen Gargantua II; Furutech Nanoflux Power NCF
– Power distribution board: Furutech e-TP60ER + Furutech FP-3TS762 / Fi-50 NCF(R) /FI-50M NCF(R)
– Wall power socket: Furutech FT-SWS(R)
– Anti-vibration platform: Franc Audio Accessories Wood Block Slim Platform
– Switch: Silent Angel Bonn N8 + Silent Angel S28 + Silent Angel Forester F1 + Luna Cables Gris DC; Innuos PhoenixNet
– Ethernet cables: Neyton CAT7+; Audiomica Anort Consequence + Artoc Ultra Reference + Arago Excellence; Furutech LAN-8 NCF
– Table: Solid Tech Radius Duo 3
– Acoustic panels: Vicoustic Flat Panels VMT

Opinion 2

You will probably agree with me, that on one hand we have now very difficult, but on the other, phenomenal times. I am thinking about the lightning fast development of technology, what results in the constructions appearing in manufacturer’s catalogs becoming “outdated” the moment it is published. But we should not be complaining, as the consequence of that is, that the manufacturers have an obligation to, at least, update, if not introduce new products on ongoing basis; products which are obviously better and are more universal. This has become a standard of sorts, so we, the end users, are the beneficiaries of this happening. But this also mandates us, the users, to be aware, what is currently trending. And there is a lot going on, I assure you. One of those things is the entrance to the market of the brand Silent Angel with products, which are so interesting, that we decided to describe each one of them individually, and the introduction to that series will be the streamer Silent Angel Rhein Z1, supplied to us by the Wroclaw based distributor Audio Atelier.

Looking at the pictures, you can see, that our tested hero is a modestly sized aluminum cube, nicely rounded on the edges, and with grating on the front and sides to improve the looks. But as you can expect, the small size holds some surprises inside, as it houses a fully-fledged music streamer. Interestingly enough, it is modern enough, to not only provide support to all thinkable streaming coding, it is fully manageable with a mobile app or a computer, so we do not have any displays or functional keys, that would break the simplistic esthetics. But what do we get instead of those? Well, on the fascia we have only one button used to wake the device up, and a blue LED indicating the device is on. On the back plate we have four USB at our disposal, one LAN and one HDMI, while power is supplied with an external PSU and a typical barrel plug and socket. The package also contains an Ethernet cable to allow the device to be used out-of-the-box.

So how did the tested device capture my heart? I think that for most of you, the potential buyers, the most important thing will be, that it does not “surf” on the sound. What does this mean? This is simple – it sounds with an esthetic, that is well grounded in mass and timbre, making long term listening easy and not tiring. It does not blow-up the musical world artificially, under the guise of swung presentation, which can be a bit fatiguing, but it concentrates on showing it’s true nature. And even with a strong emphasis on color and weight, but far away from crossing any borderline of good taste, it had no problems in showing the smallest sonic details of the played albums even with a system, which is so juicy as mine. And it was not treated with any indulgence, as the first album I used was the disc from RGG “Szymanowski”. This is not an easy material by all means, as you need to be able to reproduce the way the fingers work with the strings, then the cooperation of the strings with the double bass body, and then the piano accompanying the bass and ending with proper showing of the strong, but not overwhelming base drum and the shine of the percussion. If a device is not able to properly extract all the individual ingredients, it will have no chance to be successful. But fortunately the tested device did it very nicely, and I was very content, to be able to listen to this disc again. And this with nicely shown planes and evident understanding of the intentions of the musicians – none of the instruments was moving before the others. Interestingly, stronger musical genres turned out similar. On one hand the stronger notes of Metallica on the disc “St. Anger” did not lose any of its vigor while getting a shot of extra weight to the guitar and vocals, increasing the ease of absorbing this madness, on the other, electronics of The Acid from “Liminal” sounded equally great. And that due to the fact, that the work of the streamer in terms of the density of the music, did not kill the expression of the low murmurs or the screaming oversteers. Of course for the more orthodox listeners amongst us, this kind of approach to reproduction of this music could be perceived as being overly conservative, but for me, a person who is rather for more tranquil – but without boring monotony – way of enjoying the world of music, it was great. Of course, based on the years of my experience, I know, it can be done better, but for what kind of money. And here we are talking about a device costing less than 10 thousand zlotys, and if someone likes visual minimalism supported by technological novelties, then this is a very interesting offering.

Is this a toy for everybody? If you do not want to draw too much attention to the unit in the center of your salon – yes, as it really is very modest visually. But I will tell you more. Also yes, when you like the musical world being juicy visualized, because the Silent Angel Rhein Z1 feels like a fish in the water doing just that. I would only say it will not suit the lovers of extremes, people who place attack and expressiveness above fluent, colorful timbre of the music. So, as it is common in life, it will depend on what kind of sound you prefer. If you are closer to the first two groups I have described, then I see no other option, than to contact the distributor and arrange a listening in your system, presuming you are looking for a new streamer. Of course it is a completely other story if it will fit in your system or not. But the time spent on checking that, will be a pleasure. And believe me, when I say, that many devices have quite some problems delivering that.

Jacek Pazio

System used in this test:
Source:
– transport: CEC TL 0 3.0
– streamer: Melco N1A/2EX + switch Silent Angel Bonn N8
– DAC: dCS Vivaldi DAC 2.0
– Master clock: Mutec REF 10 SE-120
– reclocker: Mutec MC-3+USB
– Shunyata Research Omega Clock
– Shunyata Sigma V2 NR
– Preamplifier: Gryphon Audio Pandora
– Power amplifier: Gryphon Audio Mephisto Stereo
– Loudspeakers: Gauder Akustik Berlina RC-11 Black Edition
– Speaker Cables: Synergistic Research Galileo SX SC
IC RCA: Hijiri Million „Kiwami”, Vermouth Audio Reference
IC XLR: Tellurium Q Silver Diamond, Hijiri Milion „Kiwami”, Siltech Classic Legend 880i
Digital IC: Hijiri HDG-X Milion
Power cables: Hijiri Takumi Maestro, Furutech Project-V1, Furutech NanoFlux NCF, Furutech DPS-4.1 + FI-E50 NCF(R)/ FI-50(R), Hijiri Nagomi, Vermouth Audio Reference Power Cord, Acrolink 8N-PC8100 Performante
– Table: SOLID BASE VI
– Accessories: Harmonix TU 505EX MK II, Stillpoints ULTRA SS, Stillpoints ULTRA MINI, antivibration platform by SOLID TECH, Harmonix AC Enacom Improved for 100-240V, Harmonix Room Tuning Mini Disk RFA-80i
– Power distribution board: POWER BASE HIGH END
– Acoustic treatments by Artnovion
Analog stage:
Drive: Clearaudio Concept
Cartridge: Essence MC
Step-up: Thrax Trajan
Phonostage: Sensor 2 mk II

Polish distributor: Audio Atelier
Manufacturer: Silent Angel
Price: 8 290 PLN

Specifications
Interfaces: USB Audio; USB 3.0; 2 x USB 2.0; 1000Mbps Ethernet; HDMI (serwisowe)
Power Consumption: 36W max.
Input Power: 12V/3A (DC)
Dimension (W x D x H): 200 x 200 x 62 mm
Weight: 3,75 kg

W ramach eksploracji amerykańskich specjałów do dopiero co wypakowanych niewielkich podłogówek Alta Audio Alec dołączył równie mało absorbujący swymi gabarytami lampowy wzmacniacz zintegrowany Sophia Electric Prodigy.

cdn. …

Opinia 1

Nieco z przekory i nieco dla zachowania równowagi, po daleko posuniętej integracji, jaką zaprezentował wszystkomający wzmacniacz strumieniujący NAD M33 postanowiliśmy wziąć na redakcyjny tapet porównywalną cenowo, acz diametralnie inną, osadzoną na przeciwległym skraju skali propozycję. Mowa jednak nie o klasycznej dzielonce, lecz rozwiązaniu nieco bardziej „użytecznym”, gdyż rozszerzonym o zaawansowany, wydajny prądowo … wzmacniacz słuchawkowy. Zamiast bowiem pochylić się nad pozornie oczywistym setem w postaci topowych modeli NuPrime z serii AMG, czyli przedwzmacniacza PRA i końcówki mocy STA zdecydowaliśmy się zastąpić ww. pre nie mniej intrygującym urządzeniem mogącym pochwalić się sekcją dedykowaną słuchawkom zdolną poprawnie wysterować nawet 8Ω nauszniki, czyli konstrukcją HPA, której to możliwości staraliśmy się ocenić przy pomocy dostarczonych wraz z elektroniką i okablowaniem Atlasa słuchawek HiFiMAN Arya Stealth Magnets. Jeśli jesteście Państwo ciekawi, jak zagrał dostarczony przez białostockie Rafko system nie pozostaje mi nic innego jak zaprosić Was do dalszej lektury.

Jak sama nazwa wskazuje Arye w swej najświeższej odsłonie wyposażono w zaawansowane konstrukcyjnie a przez to akustycznie transparentne układy „niewidzialnych” magnesów. Jednak, skoro z oczywistych względów ukryto jej wewnątrz muszli tytułowych planarów, to raczej gołym okiem a tym bardziej palcem, bez destrukcyjnych działań, ich namacalnej obecności, raczej nie doświadczymy. Za to pod względem wizualnym z łatwością można zauważyć pewne podobieństwo Aryi do goszczących jakiś czas temu w naszych skromnych progach … HE1000. Co prawda zamiast połączenia surowości naturalnego, ręcznie polerowanego metalowego „egzoszkieletu” z rustykalnymi, drewnianymi pierścieniami tym razem mamy do czynienia z dystyngowaną czernią metalu (aluminium) i wykorzystaniem wysokiej jakości tworzyw co zaowocowało delikatną redukcją masy całej konstrukcji. Muszle są otwarte a układ magnetyczny chroni poprzeczne ożebrowanie przywodzące na myśl żaluzje. Pas nagłowny podpięty pod regulowanym pałąkiem równomiernie rozkłada ciężar słuchawek i wraz z profilowanymi padami ze sztucznej skóry zapewnia zaskakujący komfort nawet podczas wielogodzinnych odsłuchów.
Zgodnie z materiałami promocyjnymi AMG HPA jest pierwszym na świecie, w pełni zbalansowanym stereofonicznym przedwzmacniaczem ze wzmacniaczem słuchawkowym o impedancji wejściowej wynoszącej 1MΩ. Jednak w oczy rzuca się przede wszystkim charakterystyczna dla NuPrime iście desktopowa kompaktowość i odświeżony design w postaci srebrzysto-satynowych korpusów wykonanych z utwardzanego aluminium lotniczego. Na froncie preampu, patrząc od lewej, napotkamy tercet wyjść słuchawkowych obejmujący zbalansowane 4-pinowe XLR i 4.4mm, oraz klasycznego 6,3mm dużego Jacka. Centrum to już królestwo połyskującego, firmowego trójwymiarowego logotypu wyciętego za pomocą diamentowego ostrza i ukrytego za misterną siateczką mikro-otworków błękitnego wyświetlacza informującego o wybranym źródle i głośności. Oczywiście za głośność odpowiada okupujące prawą flankę pokrętło i … pierwszy z dwóch hebelkowych przełączników (zwiększający wzmocnienie). Drugi odłącza wyjścia liniowe.
Ścianę tylną cofnięto względem obrysu korpusu, więc aplikacja okablowania bez obrócenia urządzenia tyłem do przodu okazuje się dość karkołomnym przedsięwzięciem. Do dyspozycji otrzymujemy zintegrowane z włącznikiem gniazdo zasilające, wyjścia liniowe w standardzie XLR i RCA, oraz sekcję wejść obejmującą parę XLR-ów i trzy pary RCA. Wnętrze dość szczelnie wypełnia błękitny laminat płytki drukowanej i budzące zaufanie zasilanie oparte na klasycznym, ekranowane miedzianą puszką transformator R-Core oraz kondensatory filtrujące o łącznej pojemności 26 000μF. Poza wspólnym dla obu kanałów zasilaniem HPA jest w pełni zbalansowany. Nawet regulację głośności zrealizowano na dwóch kościach MUSES72320 a wzmocnienie oparto na pracujących w klasie A modułach w układzie Single-Ended.
Nową linię wzorniczą reprezentuje również końcówka mocy AMG STA, której front zdobi jedynie centralnie umieszczony, bliźniaczy do HPA logotyp, perforowane okno czujnika IR i niewielki hebelkowy włącznik. Ściana tylna również jest „pod daszkiem”, więc o ile z podłączeniem przewodu zasilającego w zintegrowane z włącznikiem gniazdo nie ma większych problemów (o ile tylko używamy znajdujących się w opakowaniu „komputerowych” no-name’ów, bo już po audiofilsku zakonfekcjonowane przewody – vide Atlas Hyper Achromatic , znacznie ograniczają dostęp do włącznika), to już aplikacja okablowania inaczej zakończonego niż wtykami bananowymi/BFA w zakręcanych terminalach głośnikowych najdelikatniej rzecz ujmując graniczy z cudem. Tuż obok gniazd głośnikowych umieszczono przełączniki wyboru wejść i trybu pracy (mono/stereo). Pula wejść obejmuje zarówno CLR-y, jak i RCA.
Miłą niespodzianką we wnętrzu STA jest widok klasycznego, 380W toroida, Z kolei wzmocnienie realizowane jest dwuetapowo, gdyż wykorzystano zarówno J-FETy pracujące w klasie A bez sprzężenia zwrotnego, jak i oferujące 130W przy 8 Ω w trybie stereo  i 300W w mono stopnie wyjściowe klasy D o częstotliwości przełączania wynoszącej 700kHz.

Z oczywistych, wynikających z funkcjonalności względów test podzieliłem na dwa etapy. Podczas pierwszego, niejako rozgrzewkowego, podejścia skupiłem się na duecie słuchawkowym, czyli Aryach z AMG HPA i nie wiadomo kiedy po prostu wsiąkłem w reprodukowaną przez niego muzyce. Niezwykle udane połączenie rozdzielczości, gładkości i dynamiki sprawiło, że nawet panujące ostatnimi czasy upały nie były w stanie zmusić mnie do ograniczenia długości sesji odsłuchowych do niezbędnego minimum. Pomijając fakt ponadprzeciętnej ergonomii użytkowania samych słuchawek zupełnie inną kwestią było oferowane przez nie walory muzyczne. Namacalność każdego z wykonawców, definicja przestrzeni ich otaczającej i holograficzny realizm sprawiały, że podczas „Monteverdi – A Trace of Grace” Michela Godarda można było niemalże poczuć fakturę murów Opactwa Noirlac a „Tomba sonora” Stemmeklang i Kristin Bolstad powodowała obniżenie temperatury o kilka stopni, bo gdzie, jak gdzie, ale w katakumbach zazwyczaj panuje przecież miły chłód. Warto jednak podkreślić, iż na obu ww. bądź co bądź referencyjnych nagraniach nie sposób było mówić o stereotypowo „słuchawkowej” prezentacji. Scena budowana była nie tylko przed, lecz wokół słuchacza, gradacja planów porażała precyzją a wyrafinowanie z jakim serwowane były wszelakiej maści audiofilskie smaczki, najprzeróżniejsze szmery i szelesty nie pozostawiały wątpliwości co do high-endowości tytułowego seta. Co ciekawe, również mniej dopieszczone, reprezentujące cięższe brzmienia realizacje, jak daleko nie szukając „Black Market Enlightenment” Antimatter, czy też „Under the Fragmented Sky” Lunatic Soul nie ustępowały realizmem. Nadal miałem zatem do czynienia z niezwykle sugestywną namacalnością poszczególnych instrumentów, lecz do głosu doszła właściwa repertuarowi szorstkość, która w odpowiednich momentach bez jakichkolwiek oznak zaokrąglenia i złagodzenia przechodziła w iście zwierzęcą agresję. I tu kolejna uwaga. Otóż Ary’ie z HPA okazały się piekielnie szybkim zestawem, więc jeśli bas miał uderzyć z szybkością namydlonej błyskawicy to tak właśnie było, lecz bez sztucznego osuszenia, czy też zaburzenia równowagi tonalnej. O nie, stopa brzmiała jak stopa a nie werbel i co do tego nie było żadnych wątpliwości. Jedyne o czym warto było pamiętać, to wynikająca z otwartości konstrukcji HiFiMAN-ów czysto iluzoryczna izolacja akustyczna, więc zarówno my – użytkownicy doskonale słyszymy dźwięki otoczenia, jak i otoczenie jest „raczone” tym, czego akurat my w danym momencie słuchamy.
Zmiana nauszników na kolumny i związana z tym faktem konieczność zaangażowania do współpracy końcówki mocy AMG STA nieco zmienia narrację przekazu. Do głosu dochodzi bowiem iście stoicki spokój i delikatne zaokrąglenie krawędzi oraz wielce przyjemne, acz delikatne dosaturowanie średnicy. Wokal Micka Mossa stał się jeszcze głębszy, bliższy i może nie tyle mocniejszy, co bardziej sugestywny, niemalże … lampowy. Nie było to jednak typowo stereotypowe – lampowe przegrzanie, lecz właśnie emocjonalne i barwowe dopalenie akcentujące koherentność i spójność prezentacji, wskazujące, że od teraz to właśnie średnica, ze szczególnym uwzględnieniem jej niższych rejestrów będzie grała pierwsze skrzypce a zadaniem pozostałego pasma będzie zapewnienie jej odpowiedniego dobrostanu. I tak tez się dzieje, gdyż ani bas specjalnie nie próbuje jej zawłaszczać, choć nawet na elektronice w stylu „More than Just a Name” Infected Mushroom trudno było odmówić jej potęgi i zapuszczania się w iście infradźwiękowe obszary, ani góra nie wykazywała tendencji do wycofania, czy też jakieś specjalnej oniryczności. Skoro dęciakom na „Book of Sound” Hypnotic Brass Ensemble i tym bardziej na „Pandora’s Piñata” Diablo Swing Orchestra nie brakowało iskry i blasku, to i o resztę operującego w górnych rejestrach instrumentarium nie ma się co martwić. Po prostu wszystko zależy od odpowiedniego rozłożenia wspomnianych akcentów a akurat w tym przypadku NuPrime zamiast na wyczynowość i bezrefleksyjny pęd, postawił na spójność i muzykalność przekazu nader skutecznie kojące nerwy.

W ramach podsumowania napiszę tylko tyle, że w przypadku tytułowego zestawu nie ma co się zastanawiać i o ile tylko szukacie Państwo rozwiązania zapewniającego swobodnego i eufonicznego brzmienia z zestawu stacjonarnego a jednocześnie nie chcecie rezygnować z wyrafinowanych doznań nausznych, jakie są w stanie zapewnić jedynie High-Endowe słuchawki, to duet NuPrime AMG HPA & AMG STA wraz z HiFiMAN-ami Arya Stealth Magnets z pewnością spełni Wasze oczekiwania. Jedyne co mógłbym zasugerować ze swojej strony, to połączenie po XLR-ach, które w porównaniu z RCA zapewnia lepszą rozdzielczość i dynamikę plus ewentualnie zainteresowanie się dłuższym przewodem słuchawkowym, gdyż firmowy – 1,5m w większości zastosowań będzie po prostu za krótki .

Marcin Olszewski

System wykorzystany podczas testu
– CD/DAC: Ayon CD-35 (Preamp + Signature) + Finite Elemente Cerabase compact
– Odtwarzacz plików: Lumin U1 Mini + I-O Data Soundgenic HDL-RA4TB
– Selektor źródeł cyfrowych: Audio Authority 1177
– Gramofon: Kuzma Stabi S + Kuzma Stogi + Dynavector DV-10X5
– Przedwzmacniacz gramofonowy: Tellurium Q Iridium MM/MC Phono Pre Amp
– Końcówka mocy: Bryston 4B³ + Graphite Audio IC-35 Isolation Cones
– Kolumny: Dynaudio Contour 30 + podkładki Acoustic Revive SPU-8 + kwarcowe platformy Base Audio
– IC RCA: Tellurium Q Silver Diamond
– IC XLR: Organic Audio; Vermöuth Audio Reference; Acrolink 7N-A2070 Leggenda
– IC cyfrowe: Fadel art DigiLitz; Harmonic Technology Cyberlink Copper; Apogee Wyde Eye; Monster Cable Interlink LightSpeed 200
– Kable USB: Wireworld Starlight; Goldenote Firenze Silver; Fidata HFU2; Vermöuth Audio Reference USB
– Kable głośnikowe: Signal Projects Hydra; Vermöuth Audio Reference Loudspeaker Cable + SHUBI Custom Acoustic Stands MMS-1
– Kable zasilające: Furutech FP-3TS762 / FI-28R / FI-E38R; Organic Audio Power + Furutech CF-080 Damping Ring; Acoustic Zen Gargantua II; Furutech Nanoflux Power NCF
– Listwa zasilająca: Furutech e-TP60ER + Furutech FP-3TS762 / Fi-50 NCF(R) /FI-50M NCF(R)
– Gniazdo zasilające ścienne: Furutech FT-SWS-D (R) NCF
– Platforma antywibracyjna: Franc Audio Accessories Wood Block Slim Platform
– Switch: Silent Angel Bonn N8 + nóżki Silent Angel S28 + zasilacz Silent Angel Forester F1 + Luna Cables Gris DC
– Przewody ethernet: Neyton CAT7+; Audiomica Laboratory Anort Consequence, Artoc Ultra Reference, Arago Excellence; Furutech LAN-8 NCF
– Stolik: Solid Tech Radius Duo 3
– Panele akustyczne: Vicoustic Flat Panel VMT

Opinia 2

Mam nadzieję, że mimo Waszych oczekiwań przybliżania przez nas konstrukcji audio z tak zwanej cenowej stratosfery przy okazji pamiętacie, iż co jakiś czas w celu sprawdzenia co dzieje się w ogólnodostępnym segmencie Hi-Fi, mierzymy się z czymś dla tak zwanego statystycznego Kowalskiego. Przecież nie samym High End-em człowiek żyje i dobrze jest zejść kilka szczebelków niżej, aby wyzerować czasem zbyt wybujałe oczekiwania. Tym bardziej, że tak jak w przypadku dzisiejszego epizodu mamy do czynienia z czymś z jednej strony w kwestii aparycji niepozornym, a z drugiej z wielkim sercem do pokazania gdzie tkwi clou obcowania z muzyką. I co najciekawsze, nie ma znaczenia, czy bawimy się systemem opartym o kolumny, czy słuchawki, bowiem technika audio zaszła już tak daleko, że dobrą jakość w każdym tych przypadków oferuje już pod przysłowiowymi strzechami. O czym mowa? Spokojnie, znacie. O amerykańskim NuPrime, z portfolio którego dzięki białostockiemu dystrybutorowi Rafko dotarł do nas zestaw pre-power AMG HPA & AMG STA dodatkowo wzbogacony o również pochodzące zza wielkiej wody amerykańskie słuchawki HifiMan Arya.

Elektronika NuPrime jest typowym przedstawicielem segmentu desktopowego, czyli pomysłem spakowania dobrego brzmienia w kompaktowych skrzynkach. To zunifikowane, niskie, dość wąskie oraz średniej głębokości obudowy, które jeśli mamy taką ochotę, bez problemu zamiast na docelowym stoliku jesteśmy w stanie zmieścić na biurku przy komputerze, czy to w domu, czy pracy. Naturalnie każdy komponent z uwagi na inne zadania może pochwalić się innym wyposażeniem. Dlatego też przedwzmacniacz na froncie patrząc od lewej oferuje nam do dyspozycji 3 rodzaje wyjść słuchawkowych – zbalansowane 4-pinowe XLR i 4.4mm, oraz duży jack, piktogramowy wyświetlacz informujący o wyborze wejścia i poziomie głośności, dwa hebelki – lewy zmiana poziomu sygnału wyjściowego, prawy odłączenie sygnału na końcówkę mocy podczas użytkowania słuchawek oraz gałkę wzmocnienia. Jeśli chodzi o plecy, te mimo niewielkich rozmiarów zostały obdarzone przez konstruktorów zintegrowanym z głównym włącznikiem gniazdem zasilania, pojedynczymi wyjściami liniowymi RCA/XLR, 3 wejściami liniowymi RCA i jednym XLR. Całość projektu pre wieńczy wtórujący designowi obudowy obydwu komponentów pilot zdalnego sterowania. Co do pracującej w firmowej kompilacji klasy A i D końcówki mocy, ta na awersie oferuje jedynie zlokalizowany na prawej flance hebelkowy włącznik i diodę sygnalizującą pracę urządzenia. Natomiast na rewersie bliźniaczy do przedwzmacniacza tandem bezpiecznika i gniazda zasilania, gniazdo bezpiecznika, pojedyncze terminale kolumnowe, dwa przełączniki do ustawienia pracy końcówki jako monoblok i pojedyncze gniazda liniowe w standardach RCA/XLR.
Gdy dotarliśmy do słuchawek, najważniejszymi informacjami są: wykorzystanie w nich przetworników planarnych z ultra-cienką membraną, asymetryczne ułożenie niewielkich magnesów w obwodzie magnetycznym celem redukcji zniekształceń i interferencji spowodowanych pracą membrany, wykonanie konstrukcji pałąka z aluminium i obudów muszli z wysokiej jakości tworzyw sztucznych, czyniąc je tym sposobem bardzo lekkimi oraz wykonanie wokół-usznych padów i nagłowia z przyjemnej w dotyku sztucznej skóry. Całość uzupełnia kabel przyłączeniowy zakończony dużym jackiem. Jeśli chodzi o proces logistyki HiFiMan-ów, ten odbywa się w wyściełanym aksamitem, wewnątrz odpowiednio uformowanym, kartonowym etui.
Kończąc akapit o technikaliach tego testu dodam jeszcze, iż miłym akcentem ze strony dystrybutora było dostarczenie do nas na czas oceny zestawu okablowania sieciowego marki Atlas Eos 4dd i sygnałowego RCA Hyper.

Z jakiej strony pokazał się tytułowy zestaw? Jak można się domyślić, test miał dwa oblicza. Jako rozgrzewkę postanowiłem wziąć na tapet temat występów przedwzmacniacza NuPrime AMG HPA wespół ze słuchawkami HiFiMan Arya. Efekt? Cóż, rzeczone nauszniki nie są jakoś dramatycznie brzydkie, jednak na tle flagowców urodą nie grzeszą, a mimo to wystarczyło dosłownie kilka minut, aby zaliczyć rasowy opad szczęki. Swoboda, rozmach prezentacji, energia i rozdzielczość były na tyle ciekawe, że zacząłem zastanawiać się, czy ja naprawdę nie potrzebuję tego typu atrybutu melomana. Bez napinki na szukanie wyczynowości amerykańskie panny roztaczały wokół mojej głowy interesującą soniczną opowieść. I nie było znaczenia, czy napawałem się wokalnymi popisami najnowszej odsłony twórczości Melody Gardot „Entre eux deux”, znakomitym bluesem John-a Lee Hooker-a „Mr Lucky”, czy nieco złagodzonym, bo symfonicznym, ale nadal mocnym uderzeniem zespołu Metallica „S&M2” , gdyż jankeski tandem za każdym razem umiał pokazać realia tych krążków nie tylko od strony natężenia emocji, ale również miejsca realizacji. Studio z piękną divą w roli głównej czarowało snującymi się niewinnie, jednak świetnie podtrzymującymi napięcie pasażami jej gardłowych popisów. Mistrz gitary zaskakiwał raz agresją, a innym razem dźwięcznością nie tylko tembru swojego głosu, ale również wtórującej mu gitary. Zaś panowie rockmeni wespół z wieloosobowym składem symfonicznym dobitnie pokazali w jak wielkiej kubaturze się znajdowali i jak bezproblemowo ją wypełnili. Oczywiście wszystko okraszone było odpowiednim balansem pomiędzy barwą, energią i pakietem informacji. A było możliwe tylko dlatego, że przysłany na testy zestaw w sobie tylko znany sposób złapał niezaprzeczalną synergię. Niczego nie nadinterpretowywał, nie gubił, tylko pokazywał jak na dłoni, o co w danym nurcie muzycznym chodzi. A zapewniam, to nie takie łatwe, bowiem nie raz słyszałem zestawy, które znakomicie wypadając w jednym aspekcie gdzieś po drodze gubiły zalety w innym. Niby zwyczajowe coś za coś, jednak jak widać na powyższym przykładzie, jeśli wie się, czego chce, da się tak ustawić balans, żeby w pewien sposób cały był wilk i owca.

W podobnym tonie, choć już nie w tak spektakularnym wydaniu – przypominam o trudnych do wysterowania kolumniszczach – wypadła część NuPrime AMG HPA + AMG STA z Gauderami. Nie martwcie się, że użyłem stwierdzenia „nie tak spektakularne”, gdyż ten stosunkowo niewielki piecyk spokojne je bujał. Raz mocno, innym razem melancholijnie, a jeszcze innym z fajnym zejściem. Jeśli chodzi o sposób prezentacji, tutaj na tle słuchawek temat miał nieco inne oblicze. Chodzi mianowicie dobrą motorykę, masę i niezły atak dźwięku, jednak na tle nauszników z nieco bardziej plastycznymi wysokimi tonami. Nie były zgaszone, jednak dawało się wyczuć, że nie mają zamiaru nawet na milimetr wyskoczyć przed szereg, co i tak z jednym wyjątkiem w znakomitej większości sprawdzało się w wyartykułowanym w poprzednim akapicie materiale muzycznym. Rockowe szaleństwo nawet z orkiestrą było ciekawym zjawiskiem natury rozmachu prezentacji i natężenia dźwięku, blues-men konsekwentnie trzymał gardę i bez obaw o utratę zainteresowania bez problemu wciągał mnie w swoje opowieści, zaś jedynym nieco mniej wyrazistym krążkiem okazała się być pani Gardot. Owszem, czar nadal był jej mocną stroną. Niestety słyszalne ugładzenie, nie zgaszenie, tylko minimalne ukulturalnienie górnego zakresu powodowało zmniejszenie pakietu intymnych informacji na temat mimiki twarzy artystki, a przez to tak ważnego dla jej wielbicieli procesu powstawania poszczególnych dźwięków. Wiem, wiem, słuchamy całości spektaklu muzycznego, a nie wycinków, tylko chodzi o to, że słuchawki również pozwalały słuchać pełnego spektrum wydarzenia, jednak nie szczędząc przy tym nam najdrobniejszych niuansików. Smaczków, bez których niby wszystko jest ok., a gdy się temu przyjrzymy dokładniej, czegoś brakuje. Nie jakoś boleśnie, jednakże po sesji z nausznikami dokładnie wiedząc co znajduje się na płycie, automatycznie szukałem tego podczas obcowania z kolumnami. Ale i na to mam pewnego rodzaju wyjaśnienie. Naturalnie mam na myśli owe wielkie paczki. Przecież test to zazwyczaj splot przypadkowych połączeń, dlatego zdając sobie sprawę, że potencjalny nabywca dobierze odpowiedni model zespołów głośnikowych, jestem w stanie oznajmić, iż NuPrime i tak pokazał wielką klasę. Klasę, której może mu pozazdrościć wiele znacznie droższych konstrukcji.

Czy przy zdobytej podczas testu wiedzy pokusiłbym się o stwierdzenie, że dostarczony do wydania opinii set jest dobrym wyborem dla każdego? Nie wiem, jak to odbierzecie, ale tak. Ze słuchawkami bez dwóch zdań było znakomicie i nie wiem jak bardzo trzeba mieć odmienny gust, aby stwierdzić, że to w wartościach bezwzględnych ciężka do akceptacji bajka. Natomiast występ z kolumnami pokazał, jak niepozorna konstrukcja radzi sobie z kolumnowym ekstremum. Bez dwóch zdań to był bardzo dobry występ, bowiem potrafił pokazać rockową drapieżność, koncertowy rozmach i czar ludzkiego głosu. A, że słuchawki zrobiły to lepiej, to po pierwsze – typowa przewaga nauszników nad zestawami z kolumnami, zaś po drugie – amerykańskie wzmocnienie miało pod przysłowiową górkę. I dla mnie najważniejsze jest, ze z niej nie spadło, tylko na swój sposób ją zdobyło.

Jacek Pazio

System wykorzystywany w teście:
– transport: CEC TL 0 3.0
– streamer: Melco N1A/2EX + switch Silent Angel Bonn N8
– przetwornik cyfrowo/analogowy: dCS Vivaldi DAC 2.0
– zegar wzorcowy: Mutec REF 10 SE-120
– reclocker: Mutec MC-3+USB
– Shunyata Research Omega Clock
– Shunyata Sigma V2 NR
Przedwzmacniacz liniowy: Gryphon Audio Pandora
Końcówka mocy: Gryphon Audio APEX Stereo
Kolumny: Gauder Akustik Berlina RC-11 Black Edition,
Kable głośnikowe: Synergistic Research Galileo SX SC
IC RCA: Hijiri Million „Kiwami”, Vermouth Audio Reference
XLR: Tellurium Q Silver Diamond, Hijiri Milion „Kiwami”, Siltech Classic Legend 880i
IC cyfrowy: Hijiri HDG-X Milion
Kable zasilające: Hijiri Takumi Maestro, Furutech Project-V1, Furutech NanoFlux NCF, Furutech DPS-4.1 + FI-E50 NCF(R)/ FI-50(R), Hijiri Nagomi, Vermouth Audio Reference Power Cord, Acrolink 8N-PC8100 Performante, Synergistic Research Galileo SX AC
Stolik: SOLID BASE VI
Akcesoria:
– antywibracyjne: Harmonix TU 505EX MK II, Stillpoints ULTRA SS, Stillpoints ULTRA MINI
– platforma antywibracyjna SOLID TECH
– zasilające: Harmonix AC Enacom Improved for 100-240V
– listwa sieciowa: POWER BASE HIGH END
– panele akustyczne Artnovion
Tor analogowy:
– gramofon – Clearaudio Concept
– wkładka Essence MC
– Step-up Thrax Trajan
– przedwzmacniacz gramofonowy Sensor 2 mk II

Dystrybucja: Rafko
Producenci: NuPrime, Atlas , HiFiMan

Ceny
Atlas Hyper Achromatic: 999 PLN / 2x1m
Atlas Eos 4dd: 1 895 PLN / 1m; 2195 PLN / 2m
HiFiMAN Arya Stealth Magnets: 8 895 PLN
NuPrime AMG HPA: 9 995 PLN
NuPrime AMG STA: 8 395 PLN

Dane techniczne
HiFiMAN Arya Stealth Magnets
Impedancja: 32Ω
Skuteczność: 94dB
Pasmo przenoszenia: 8Hz – 65kHz
Waga: 404g

NuPrime AMG HPA
Wejścia: para XLR; 3 pary RCA
Wyjścia:
– Słuchawkowe: 6.3mm Jack; 4.4mm zbalansowane; 4 Pin XLR zbalansowane
– Liniowe: para RCA, para XLR
Impedancja wejściowa:1MΩ @ 10 Hz ~ 200 kHz
Moc wzmacniacza słuchawkowego
– 6.3mm: Max 2000mW @ 32 Ω / 150mW @ 600 Ω
– Wyjścia zbalansowane: Max 3500mW @ 32 Ω / 300mW @ 600 Ω
– Możliwość wysterowania słuchawek o impedancji nawet 8 Ω.
Zakres dynamiki: > 80 dB
Zniekształcenia THD+N: 0.05 %
Odstęp S/N: > 100 dB
Pasmo przenoszenia: 20 Hz – 200KHz (-3dB)
Przesłuch: min. 80 dB @ 1 kHz
Wymiary: (S x W x G): 235 x 55 x 300 mm
Waga: 2.5 kg

NuPrime AMG STA
Moc wyjściowa: 2 x 130W @ 8 Ω; 2 x 200W @ 4 Ω; 300W @ 8 Ω; 320W @ 4 Ω
Wzmocnienie: 26 (stereo) & 52 (mono)
Odstęp S/N : 100 dB @ 10W
Zniekształcenia THD+N: 0.006
Pasmo przenoszenia: 10Hz~50K Hz +-0.2dB @ 8Ω. 58K Hz @ -3dB
Impedancja wejściowa: 1MΩ
Czułość: 1.2 Vrms @ Stereo; 0.95 Vrms @ Mono
Wymiary (S x W x G): 235 x 55 x 285 mm
Waga: 4 kg

Niestety na Dzień Niepodległości chwilkę się spóźniły, ale nawet prosto z kartonów robią bardzo pozytywne wrażenie – Alta Audio Alec.

cdn. …

Czy zmniejszenie rozmiaru musi oznaczać kompromis? Okazuje się, że niekoniecznie – można bowiem ograniczyć gabaryty, zbić wagę i nadal cieszyć się stricte high-endowym brzmieniem. Tak przynajmniej uważa Rumen Artarski z Thraxa wprowadzając do swojego portfolio urocze monitorki Sirens.

cdn …

Mniemam, iż śledząc co jakiś czas ukazujące się na naszych łamach lifestyle’owe wrzutki tekstowe doskonale wiecie, że podobnie do wyrafinowanego sprzętu audio, naszym oczkiem w głowie jest spełniający najwyższe standardy masowania kubków smakowych alkohol. I choć w swych codziennych wyborach na użytek własny stawiamy na tak zwaną „rudą na myszach” i jej pochodne, tak prawdę mówiąc w relacjach związanych z tą tematyką najważniejsza jest jego nietuzinkowość. Oczywiście piję do opisu spotkania z półproduktem „White Dog” destylarni Buffalo Trace, czyli różnorodnym smakowo w zależności od procentowego udziału danego zboża w słodzie, w typowym procesie produkcyjnym będącym półproduktem tuż przed rozlaniem do mających rozpocząć co najmniej trzyletni proces leżakowania beczek, jednak z uwagi na spore zainteresowanie klientów w krótkich seriach będącym pełnoprawnym produktem handlowym, pospolitym bimbrem. Tak tak, w swym szaleństwie doznawania nowych doświadczeń związanych z wysokogatunkowym, oczywiście przeciwdziałając szkodliwym skutkom dla mojej wątroby, w granicach zdrowego rozsądku alkoholem posuwam się nawet do takich działań. Na szczęście są to jedynie okazjonalne epizody. Istotne dla wiedzy co w trawie piszczy, ale na tle będącego moją marką pierwszego wyboru typowe incydenty. Powód? Niby banał, jednak dla mnie życiowa karma. Po prostu na dłuższą metę nie ma sensu zatruwać sobie organizmu nawet najbardziej ekstrawaganckimi napitkami, gdy do konfrontacji smakowej staje on, a raczej to coś. Coś, po czym wielu moich znajomych swoją wieloletnią przygodę z „łychą” podzieliło na dwa okresy – do i od momentu skosztowania tego czegoś. Coś, co poza będącymi pochodną procesu suszenia słodu nutami dymu i torfu pachnie i smakuje jak podkłady kolejowe, jałowa gaza, jodyna, a nawet spotkałem się z określeniem woni spalonej konsoli Play Station. I na koniec coś, co w momencie wypustu limitowanych edycji – choćby ostatnia „Ardcore” – nawet będąc w internetowym koszyku zakupowym potrafi z niego wyparować podczas przekierowania do płatności bankowej, skazując proces uzupełniania domowego barku na sromotną porażkę. Wiecie o czym mowa? Naturalnie o pochodzącej ze szkockiej wyspy Islay, co prawda z lekką przerwą przez okres pandemii, jednak konsekwentnie robiącą coroczne cykliczne spotkania swoich fanów destylarni whisky spod znaku Ardbega. Destylarni, która w tym roku imprezę zatytułowaną „Adbeg Day 2022” podporządkowała hasłu „Punk Not Dead”.

Zanim przejdę do clou, muszę się wytłumaczyć. Chodzi o fakt słabej jakości zdjęć. Co prawda Marcin zwiększając ilość dioptrii swoich okularów po obróbce dostarczonego materiału z … o zgrozo telefonu robił co mógł – niestety byłem gościem z „ulicy”, a nie podobnie do festiwali salonów „MP” jako zaprzyjaźniony klient z profesjonalnym aparatem, to nadal pozostawiają sporo do życzenia. Życzenia, którego zapewniam i tak z racji celowego zadymienia przecież typowo buntowniczej imprezy nie dałoby się w stu procentach zaspokoić. Jednak wbrew pozorom użycie „komórki” jako źródła wzrokowej informacji dla Was nie jest jedynym nietypowym aspektem tej relacji. Otóż jej powstanie jest finałem splotu przypadkowości, niedopowiedzeń i mojej zakorzenionej w osobowości desperacji do doprowadzania każdego tematu do końca – bilet zakpiłem w beztrosce letniego wypoczynku na pierwszy wieczór tuż po powrocie do domu, potem był problem z potwierdzeniem ostatecznego statusu mojego zakupu, by na koniec w duchu odpuszczając imprezę, udać się na nią tylko w celu sprawdzenia, czy byłem tam w ogóle przewidziany. Na szczęście epizod zakończył się na tyle obfitującym w doznania tak wzrokowe, jak i organoleptyczne finałem, że na ich bazie nie omieszkałem skreślić z tej imprezy kilku mam nadzieję interesujących, naturalnie zabijających letnią nudę strof.

Czy było warto? Bez dwóch zdań. To był mój drugi tego typu miting, jednak gdy pierwszy sprzed kilku lat przemknął bez echa, tym razem w znakomity, oczywiście całkowicie zaskakujący sposób, wspomniane szaleństwo inicjacji mojego pojawienia się nie tylko było kontynuowane – o tym za moment, ale perfekcyjnie spinające całe przedsięwzięcie w jedną niepozostawiającą złudzeń bycia czymś wyjątkowym, całość.
Zacznę od lokalizacji. Miejscem imprezy był stary budynek resztek kompleksu kolejowego w warszawskim Soho. Niestety widząc chciwość deweloperów i okrążenie go nowymi apartamentowcami prawdopodobnie jego czas dobiega końca. A szkoda, gdyż wbrew pozorom jego pewnego rodzaju „loftowość” i surowa, co istotne, przemyślanie odzyskana „industrialność” – na fotografiach pod sufitem sali na piętrze widać zorientowane w pozbawionej betonowego wypełnienia stalowej pajęczynie gniazdo dj-ki, zaś na parterze znajduje się kilka mniejszych lub większych, również surowych wizerunkowo, jednak dających pakiet możliwości adaptacji pomieszczeń – bez problemu pozwalają na organizację każdego, nawet najbardziej ekskluzywnego, czy to biznesowego, czy rozrywkowego przedsięwzięcia. Bez żadnego udawania „wiekowości”, tylko w swoim stylu świetnie się broniąca, obecnie na świecie jakże poszukiwana, niestety u nas przegrywająca z pieniędzmi firm stawiających nowoczesne blokowiska, za moment być może wymazana z mapy Warszawy, pozwalająca zrealizowanie dosłownie każdego pomysłu brutalnie prawdziwa baza. Ile przetrwa? Niestety po ilości anonsów w mailach o zakup mieszkania dosłownie w tym miejscu skłania mnie do twierdzenia, że dramatycznie niewiele.
Kolejnym ważnym tematem było motto i oprawa imprezy. Nie wiem, jak dla Was, lecz przynajmniej dla mnie okres świetności ruchu Punk przypadł na lata młodości, czyli siedemdziesiąte i osiemdziesiąte. I nie wiem dlaczego, ale gdy widzę tego typu przedsięwzięcia, do głowy natychmiast przychodzą mi dwie wówczas bardzo na czasie, frazy. Pierwszą – z całym szacunkiem dla Grzegorza Ciechowskiego, gdyż jestem jego wielkim fanem, tylko wówczas stał po drugiej stronie „barykady” – jest hasło „Czarne pasy, białe pasy, Republika to …”. Tak tak, to pokłosie wojny Punk-ów z Popers-ami. Zaś drugą – bez wchodzenia w obecnie ciężką do akceptacji politykę (wiecie do czego piję) – jest piosenka zespołu Aya RL „Skóra”. To są dla mnie związane z tym nurtem, obecnie naturalną koleją rzeczy zdewaluowane, jednak w odniesieniu do tamtych czasów znamienne znaki rozpoznawcze. Co prawda skrajne, ale niestety jakże prawdziwe wizerunki tego ruchu. Pierwszy to agresja wyrażana hasłem odnoszącym się do zespołu Republika, natomiast drugi jest swoistym hymnem („Skóra”) w znakomitej większości z pozoru agresywnie wyglądających, jednak stawiających na spokój osobników beztroskiego podejścia do życia. I gdy wydawałoby się, że to jasne jak słońce, wbrew pozorom niewielu młodych ludzi rozumie przekaz grupy Aya RL. A wiem to na pewno, gdyż bodajże dwa razy linijka po linijce tej piosenki tłumaczyłem mojej obecnie prawie 30-letniej córce, co poeta miał na myśli. A zapewniam, Punk w tamtych czasach to nie tylko brutalność – trochę się z nimi utożsamiałem, dlatego mam pojęcie, ale również pewnego rodzaju osamotnienie i opisywana w tekście bezradność i bierność życiowa. Dziwne? E tam, po prostu życie. Bez względu na czasy, tak samo brutalne.
Ale zostawmy dawne czasy i wróćmy do wtorkowego wydarzenia. Wydarzenia, którego ważnym aspektem było przygotowanie się organizatora od strony odpowiedniej stylizacji oraz oprawy wizualnej i aranżacji całego obiektu. Już na wejściu zostałem przywitany przez zjawiskowe nie tylko z urody, ale świetnego wdzianka przedstawicielki płci pięknej i wtórującego im cytując klasyka „osobnika rodzaju drugiego”. Osobowy pakiet startowy był na tyle wyrazisty – dziewczyny wysokie i dodatkowo w glanach na koturnach i dedykowanych ubrankach, że będąc w pewnym sensie trochę z przypadku w biało-niebieskim, typowo tropikalnym na warunki miastowe uniformie, wyglądałem jak skurczony starością, łysiejący niemiecki emeryt w rękach rosłych koszykarek ze stylizowanym na Punk-a pudlem na pierwszym planie – serdecznie przepraszam za określenie, ale chciałem podkreślić żałość swojej aparycji od strony upierzenia na głowie.. Obciach jak drut, nie sądzicie? Jednak na szczęście umiem brać życie z rogi i zaraz po tym udałem się na krótki renesans dostępnych atrakcji. A było ich naprawdę sporo. Swoistym wstępem była darmowa, zorganizowana w kilku surowych estetycznie pomieszczeniach metamorfoza gości – układanie włosów, makijaż i wykonywanie nie tylko zmywalnych, ale również normalnych tatuaży. Oprócz tego znalazłem salę malowanych na żywca różnorodnych graffiti. Tuż obok znajdował się kolejny ciekawy lokal. Nie tylko z pierwszym z wielu barków z trunkami na bazie Ardbeg-a, ale ze zorientowaną obok niego wyposażoną w instrumenty mini scenką. To był ukłon dla chętnych nie tylko do pozowania z instrumentami, ale przy okazji powalczenia o wydobycie z nich mniej lub bardziej kontrolowanego dźwięku. Niestety na bazie kilku wizyt w tym przybytku mogę powiedzieć tylko jedno, naród jest głuchy jak pień, bo ani razu nie zanotowałem czegoś na kształt melodii, tylko walkę z instrumentalnymi przeciwnościami losu. A to dopiero przygrywka, bowiem clou wieczoru była znakomita 6-osobowa kapela – przepraszam, ale z braku znajomości kogoś z organizatorów nie znam jej nazwy. Co prawda opierała się na coverach, jednak jedno jest pewne, wiedzieli jak kupić słuchaczy. Ogień sceniczny, energia, świetne wyczucie oczekiwań publiczności pozwalały zrozumieć, co chcieli powiedzieć twórcy prezentowanych kawałków. I to nie byle jacy twórcy, gdyż ich wachlarz rozpościerał się od znakomicie wpisującej się w trend twórczości Punk-u ze swoimi starymi kawałkami Kory z grupą Maanam, po typowo grunge’ową Nirvanę. Przyznacie, pojechali szeroko. A, że wokaliści potrafili zaśpiewać z tak zwanego pełnego gardła, to nie dziwota, że publiczność nie tylko razem z nimi równie głośno śpiewała, to jeszcze z ochotą tańcowała. Ostatnim, dopełniającym majstersztyk wizualnej oprawy całego przedsięwzięcia zagadnieniem było oplakatowanie obiektu stosownymi hasłami, jego umiejętne podświetlenie, aranżacja sceny oraz zjawiskowo wpisujące się w miejsca wydarzenia, ulokowanie dobrze dobierającego repertuar dj-a w obkutym z betonu – pozostawiono jedynie pajęczynę stalowych drutów – czymś na kształt zawieszonych pod sufitem lejków silosów napełniających miałem wagony towarowe. Zapewniam, fotografie tego nie oddają, ale na żywo dosłownie najdrobniejszy aspekt tego brutalnego w wyglądzie lokalu miał swoje pozytywne trzy grosze do powiedzenia.

Po wizualizacji całości przyszedł czas na kilka słów na temat czegoś dla ciała, a dokładnie mówiąc żołądka. Chodzi oczywiście o bardzo modne w tych czasach Food Trucki. Osobiście minimalizuję stołowanie się w takich przybytkach, jednak jak już postanowiłem w kontrolowany sposób stracić resztkę rozumu, nie omieszkałem spróbować czegoś z tej jadłodajni. Przyznam, że z braku wiedzy na temat takiego żywienia, był to bardzo ryzykowny ruch. I nie uwierzycie, nie z racji obaw o jakość przygotowanych potraw – o to byłem spokojny, tylko o skład posiłku. Posiłku, w którym jednym z podobno hitowych połączeń smakowych ostatnich lat było zderzenie masła orzechowego z grillowanym kurczakiem i szpinakiem. Dla mnie, czyli starszego pana z naturalnym tupecikiem już zapoznawanie się z tą fonetyczną zbitką nazw powiewało po-imprezową samozagładą, a co dopiero jej spożycie. Jednak człowiek żyje tylko raz i szkoda stracić coś ciekawego, nawet jeśli będzie to okupione tak zwanym łazienkowym nocnym krzyczeniem na ryby. Na szczęście strach miał tylko wielkie oczy i być może ręki na pieniek za drugą taką szansę nie położę, jednak muszę przyznać, iż doświadczenie było warte otrzymanego od organizatora na ten cel kuponu.
Na koniec przyszedł czas na clou dzisiejszej relacji z corocznego święta destylarni Ardbeg, czyli kilka strof o prezentowanych tego wieczora napitkach. Napitkach, na które z szacunku do tego producenta wysokoprocentowych trunków w domu nigdy sobie nie pozwalam, a które mimo połączeń typu anyż, czekolada , czerwone owoce i Ardbeg 5 lub Ardbeg, limonka i imbir, czy Ardbeg z Krwawą Mary coś w sobie miały. Raz były ostre, innym razem pikantne, a jeszcze innym ciężkie i lekko mulące, ale zawsze jakieś. Jednakże na tyle ciekawie wypadające, że jeśli ktoś w takich połączeniach gustuje, znakomicie rozumiem jego decyzję. Przecież spożywanie alkoholu ma nam sprawiać przyjemność i jeśli nie wchodzi nam sauté, w imię głupiej poprawności politycznej w takiej formie nie ma się z nim co męczyć, tylko warto z nim poeksperymentować. Początek pokazali przedstawiciele rozlewni, zaś resztę można skomponować samemu. Dla mnie gwiazdą wieczoru było połączenie z imbirem. Być może kolejną próbę skosztowania Ardbeg-a w takiej konfiguracji zaliczę za rok, jednak chcąc być szczerym przyznaję się bez bicia, iż w momencie decyzji co do ostatniego drinka postawiłem na imbir.

Wieńcząc relację z tego nikomu – poza mną – nieprzynoszącego przyjemnych doświadczeń święta destylarni „Ardbeg Day 2022”, chciałbym. zachęcić Was – cichych wielbicieli tej whisky – do śledzenia jej poczynań w zakresie osobistego spotykania się ze swoimi fanami. Warto udać się jeśli nie na kilka, to przynajmniej na jedną tego typu imprezę, aby przekonać się, że alkohol nie służy li tylko do kolokwialnie mówiąc odcinania sobie dostarczanego do ośrodka zarządzania ciałem prądu tudzież urywania filmu, ale przy umiejętnym podejściu do tematu nawiązywania nowych, opartych na wspólnych upodobaniach kontaktów. Akurat tej części całości wydarzenia nie fotografowałem, ale ku mojemu pozytywnemu zaskoczeniu chcąc porozmawiać w spokoju na temat będącej bohaterem wieczoru destylarni, w przerwach pomiędzy koncertowymi popisami zespołu muzycznego wiele dyskusyjnych grupek udawało się na otaczające budynek industrialne łono natury – przypominam, że goszczące nas miejsce to rozgrabiane przez deweloperów zaplecze taboru kolejowego, czyli resztki zadrzewionych i trawiastych, w celach przyjaźniejszego wizualnego odbioru ciekawie podświetlonych skwerów. Myślicie, że ktoś z nich żałował straconych w międzyczasie licznych atrakcji? Nic z tych rzeczy. Gdy coś jest zorganizowane w opisany powyżej sposób, w słowniku zadowolonych gości takiego zwrotu nie ma. A jeśli tak, osobiście dziękując wszystkim zaangażowanym w zorganizowanie tak fajnego wieczoru, jedyne słowo jakie ciśnie mi się na usta, to zwyczajowe dla sekty Ardbeg-a pozdrowienie:
Slàinte!.

Jacek Pazio