Monthly Archives: czerwiec 2016

Although it is absolutely clear, that the profile of our web portal encompasses strictly high-end items, yet from time to time we allow ourselves some slack, remove our ties and reach out for devices on a much more affordable price level. But to allow them to appear here, such devices must have something magical in them, something what would intrigue us, what would draw our attention and finally something that will allow them to pass tests in our systems, to compete successfully against any, sometimes much pricier, competition. This happened with, for example, the Polish amplifier Egg-Shell Prestige 9WST, the Japanese Leben CS-300F, or the lately tested Auralic Aries Mini. Here we have a bit of a disconnect, as how could we propose, how could we suggest other elements of the sound path while not being accused of unrealistic approach, and on the other hand to not to make too much of a misalliance. The above is also true in case of any anti-vibration accessories or power related devices, which should not be ignored, as our tests showed many times over. Although we managed to avoid this issue with supports and platforms, it was much worse with conditioners and power strips, as there were not many which were also nicely priced. So to avoid any anxieties or laugh outbursts we would like to be able to propose something more adequately priced instead of the Furutech Pure Power 6 costing hefty 40 000 zlotys. So we decided to take the risk and find out, what we can have from the lowest parts of the Furutech catalogue and ordered for testing the TP60ER, a limited version of the cheapest, and at the same time most popular power strip e-TP60E.

Already on the shelf in the shop the 60 attracts attention with an intriguing and elegant red cardboard box, what already gives a few extra points to the Japanese contender, as the competition seems to stick with shades of grey. It gets much more toned down once you remove the cardboard, however we started to think, if that what we found inside the box is really the product we asked for. True, true – the limited version of the basic strip is not even “slim fit” category, in terms of weight, but even very “skinny”. However a quick look in the vast void of the Internet confirmed, that the weight should not come as a surprise, as the top is made from light aluminum profiles – which is at the top of a black anodized chassis containing inside only solid-core wiring, which goes from the input IEC socket to the six Schuko output sockets. So 0.94 kg is really what it should be. The manufacturer also provided rubber feet to prevent the strip from running away over the floor.
As you could expect from a typical audiophile gear manufacturer, in the 60 there are some truly proprietary solutions, and I would like to start with the mysterious technology using the “Formula GC-303” material for covering all connections and internal surfaces of the cabinet to eliminate all electromagnetic wave, which could exist there. Compared to the standard version of the strip the manufacturer used different cabling instead of the 14 AWG wires – the manufacturer only mentions usage of “different” wiring with higher diameter – and instead of the FI-E30 G sockets with gold-plated connectors from phosphor-bronze their upgraded, rhodium plated (R) version, capable of working with loads up to 1850W.
Of course the two-stage cryogenic treatment was also employed (with cooling at -196 and -250 °C) as well as de-magnetizing (2-step Cryogenic and Demagnetizing Alpha Process).
Enough of the technicalities and general impressions; let us start listening. However taking into account, that the Katowice based RCM supplies a completely new item, I needed to spend some time to burn it in, and at the same time test my patience. Fortunately at the time of this test I had also the monoblocks Electrocompaniet AW-180M with the dedicated preamplifier EC 4.8 and the stereo poweramp Emotiva XPA-2 Gen 2 for testing. So I was able to pass some current through the Furutech. So after the burn-in period completed I started listening.

I will not dispute the influence of the Furutech as it was, as I think, that some obvious items do not need to be discussed, and if someone does not believe that such a device may influence sound, then such people can just happily listen to a ghetto-blaster or similar unit, and the money they saved use to buy some garden utensils. However if we can hear this influence, then we should try to describe it, in a more or less concise way. So what does the Furutech do? Well, first of all, it distributes, divides current between the devices plugged into it, and already at first “hear” you can say, it does its job very well. Not only that we do not perceive any loss of dynamics, something that usually is described as slowing down or mudding of the sound, but we even get something extra in the form of breath and vitality of the sound. Maybe it will sound strange and not very believable, especially when looking in the context of the price of the tested power strip, but the Furutech somehow frees the potential of the electronics that is plugged into it. The effect is so intriguing, that at first it may seem, that the whole sounds lighter and more etheric. Nothing could be more wrong. The center of gravity does not move upwards and the bass is not being slimmed, but the extremes of the sound spectrum get broader and bass starts to behave as if would have gone through a Navy Seals conditioning camp. It loses fat and gains speed, motoric and agility, what makes us perceive its kicks as immediate and merciless – harder. Because it was enough to reach for the “Aberrations of the Mind” Morgana Lefay to have true hell break loose in the listening room. Mighty guitar riffs, insane and breathtaking drums and percussion passages by Pelle Akerlind with an almost agonizing growl of Charles Rytkonen showed clearly, that jokes are over. It was similar with the really subsonic piece “Firestarter (Empirion Mix)” The Prodigy. Raw and harsh electronic sounds were based on a mighty and overwhelming bass rhythm, what seemed to be to Furutech’s liking, as it did not try to interfere with the mad rhythms and provided the Norwegian monoblocs with ample energy. I will not hide, that a part of the success was to be attributed to the cable connecting the wall socket to the strip, the Furutech FP-3TS762 equipped with type 50 NCF(R) plugs, but as this combination caused absolutely no anomalies, you may think about such a configuration for your systems. But let us get back to the tested power distributor.
Against concerns, if with such an energetic low end of the frequency spectrum, the so beloved saturation of the midrange does not get lost. Everything is fine there. For sure we cannot talk about the stereotypical “tubey” midrange, but let me be frank – a power strip is being designed not to make anything nicer, or to mask anything, it just should provide power to the electronics connected, and that electronics may do things or not. This is the case here. If a recording is more or less neutral, then it will sound like that, but when the sound engineer decided to “make some magic”, then we will be able to catch that, having the Furutech distributing our power. Let me show you an example – “The Shape of a Broken Heart & Acoustic Sessions” Imany, where the low, slightly matte voice of the vocalist is beautifully enhanced by the shiny guitar riffs and the cymbals, destined to “make a nice climate”. What was important, that the contours of the virtual sources were shown brilliantly as well as the freedom or articulation and that without the irritating underlining of the sibilants. A recording flowing truly from the heart.
I could also find no weakness when assessing how the acoustics of the recording rooms was reproduced. Maybe this is not a rule, but some of the audiophile population resigns from using any kinds of power strips or conditioners, or other accessories improving power, afraid they would lose all this micro-information and nuances. But playing back many times albums like the very “homemade” and focused album “Cantora” Mercedes Sosa, “Cantate Domino”, full of church reverberations or the equally rich in echos and reverbs “A Trace of Grace” Michel Godard showed, that the Furutech would not impair any of those.

So now it is time for a verdict. Can things be done better? No doubt about that – I could just mention the unmatched Pure Power 6, but this one is also priced adequately to its abilities. But it also can be done worse, and there will be many more cases like that, however I will not mention any makes and models here. So how did the tested Furutech e-TP60ER fare in my ears and eyes? I will frankly say, that it did its job unexpectedly well. It is a very truthful and almost unnoticeable, transparent accessory, that could find its place in systems costing even very big amounts of money. How big? We can easily say, that the threshold of 100000 zlotys would not intimidate the 60. You do not believe me? Then I will refer people interested to the review from the last Audiophile in Wrocław event, when in the concert hall of the National Center of Music the e-TP60ER provided power to the split amplification The Preamp / The Poweramp from Einstein Audio Components powering the mighty Odeon No. 38. Do you need a better recommendation? Those who were there at that time heard and believed, those who could not make it, and who are searching for a reasonably priced power distributor with above average qualities have to try for themselves to believe. But if the truthfulness and transparency of the ER version turns out too much and too true for them, as naked truth is not always beautiful, they may reach for the “standard” TP60E. Then it will be warmer, nicer and at the same time a tad cheaper.

Marcin Olszewski

Distributor: RCM
Price: 2 190 PLN

Technical Details:
Grounding outlets: 6
Loading: 1850 W
Dimensions: 200 x 130 x 60 mm
Weight: 0,94 kg

System used in this test:
– CD/DAC: Ayon CD-1sx
– Digital source selector: Audio Authority 1177
– DAC/Preamplifier/Headphone amp.: ADL Stratos
– Streamer/DAC/Preamplifier: Ayon S-3 Junior
– Preamplifier: Electrocompaniet EC 4.8
– Power amplfier: Electrocompaniet AW-180M; Emotiva XPA-2 Gen 2
– Integrated amplifier: Electrocompaniet ECI5; Spec RSA-717EX
– Loudspeakers: Gauder Akustik Arcona 80 + spike extenders
– IC RCA: Antipodes Audio Katipo
– IC XLR: LessLoss Anchorwave; Organic Audio; Amare Musica
– Digital IC: Fadel art DigiLitz; Harmonic Technology Cyberlink Copper; Apogee Wyde Eye; Monster Cable Interlink LightSpeed 200
– USB cable: Wireworld Starlight; Goldenote Firenze Silver
– Speaker Cables: Organic Audio; Signal Projects Hydra
– Power Cables: : Furutech FP-3TS762 / FI-28R / FI-E38R; Organic Audio Power; Acoustic Zen Gargantua II
– Power distribution board: GigaWatt PF-2 + Furutech FP-3TS762 / Fi-50 NCF(R) /FI-50M NCF(R)
– Wall Socket: Furutech FT-SWS(R)
– Antivibration platform: Franc Audio Accessories Wood Block Slim Platform
– Ethernet cables: Neyton CAT7+
– Accessories: Sevenrods Dust-caps; Furutech CF-080 Damping Ring; Albat Revolution Loudspeaker Chips

Opinia 1

O unifikacji osiągającej w przypadku niektórych marek poziom perfekcji pisaliśmy już tyle razy, że wprost nie sposób zliczyć, chyba że się komuś bardzo nudzi, to proszę się nie krępować, jednak dzisiejszy przykład wprawił mnie w lekką konsternację. Po prostu pamiętając, brew pogłoskom o mym sędziwym wieku i oczywistych problemach z pamięcią, pierwowzór starałem się  usilnie wyłapać podczas oględzin jakąś, nawet najmniejszą, różnicę i oprócz skromnie umieszczonej na ściance tylnej naklejki nic nie znalazłem. Niby diabeł tkwi w szczegółach, ale … rodzą się pytania, czego do tyczyła kuracja odchudzająca, skoro tym razem rodzimy dystrybutor Ayona, bo to o nim mowa, raczył był na testy dostarczyć odtwarzacz sieciowy o symbolu S-3 Junior będący, przynajmniej pod względem wizualnym idealnym odwzorowaniem „dorosłej” S3-ki. Czyżby sprawdzał naszą czujność a może sonduje rynek pod kontem kolejnych – podobnych praktyk? Zaraz, zaraz, przecież to nie pierwsze takie zagranie Gerharda Hirta. Wystarczy przypomnieć Spitfire’a będącego „odchudzoną” wersją topowego Crossfire’a i wszystko staje się jasne. O ile część marek w niemalże obłąkańczym pędzie gna ku ciągle oddalającej się górnej granicy absurdu, przynajmniej jeśli chodzi o ceny, to Ayon, po cichutku i niepostrzeżenie zagospodarowuje lukę powstająca pomiędzy klasycznym – w granicach rozsądku wycenionym Hi-Fi a stratosferą High-Endu.

Oczywiście określanie Juniora mianem li tylko streamera jest równie precyzyjne jak rozwiązywanie macierzy przestrzennych metodą wróżenia z fusów, więc uszczegółowiając na pokładzie znajdziemy również DACa zdolnego poradzić sobie z sygnałem do 24 Bit/192 kHz i przedwzmacniacz. Ot całkiem sympatyczne 3w1. Pytanie zatem co tracimy a co zyskujemy decydując się na odchudzoną wersję S3-ki. Niewątpliwym argumentem „za” podczas pertraktacji z NIK, znaczy się ładniejszą połową z pewnością będzie zauważalnie niższa cena (16 900 vs 24 900 PLN). Jeśli zaś chodzi o zmiany konstrukcyjne, to zgodnie z zapewnieniami producenta nie nie są duże, co ma się przekładać tylko na nieznaczny ubytek jakości brzmienia. Pytanie ile z tych zapewnień opartych jest na faktach a ile na marketingu na razie pozostawię otwarte. Trzymając się jednak tematu i zaglądając do trzewi wypada odnotować, że obecne w pierwotnej wersji specjalnie dobierane przez Gerharda Hirta lampy 6H30 w stopniu wyjściowym oraz NOS 6C3P-EB w sekcji zasilania zastąpiono odpowiednio lampami 6922 i 6Z4. Na pierwszy rzut oka wszystko jest OK, bo lampy były i są, lecz patrząc na parametry końcowe widać dość znaczący wzrost impedancji wyjściowej z ~ 300 Ω do 900 Ω, co warto brać pod uwagę przy wyborze współpracującej z Ayonem amplifikacji. Sekcji cyfrowej podobno nie ruszano, czyli podobnie jak u starszego rodzeństwa wypadałoby spodziewać się układu streamujacego od Stream Unlimited i przetwornika opartego na parze kości PCM1792, oraz Burr-Brown PGA2320 zaprzęgniętego do regulacji głośności. Cieszy obecność dwóch (jeden dedykowany układom cyfrowym, drugi analogowym) transformatorów zasilających R-Core.
Serdecznie przepraszam wszystkich tych, którzy z niecierpliwością oczekują na opis walorów estetycznych tytułowego urządzenia, ale jakoś tak wyszło, że pojawi się on dopiero teraz. W końcu ile można pisać w kółko o tym samym ;-) No dobra, żarty na bok. Jak przystało na rasowego Ayona nadal mamy do czynienia z iście pancernie wykonanym korpusem ze szczotkowanych profili aluminiowych o charakterystycznie zaokrąglonych narożach i uroczych, chromowanych kratkach wywietrzników na płycie górnej.
Płyta czołowa to oczywiste, biorąc pod uwagę powierzone Juniorowi funkcje dwa masywne, ulokowane przy lewej i prawej krawędzi pokrętła odpowiedzialne za regulację wzmocnienia i wybór źródła. Pomiędzy nimi osadzono akrylowe okienko z sześcioma przyciskami nawigacyjnymi, 3” dwuwierszowy ekran TFT QVGA i dodatkowy mniejszy ekranik informujący o wybranym źródle oraz poziomie głośności. Nie zabrakło też  dyskretnego piktogramu oznajmiającego uaktywnienie upsamplingu. Za ukłon w stronę miłośników przenośnych pamięci masowych i grania bezpośrednio ze smartfonów można uznać frontowe gniazdo USB,
Ściana tylna prezentuje się zdecydowanie bardziej imponująco. Zdublowane – dostępne zarówno jako RCA, jak i XLR wyjścia analogowe umieszczono na skrajach a przestrzeń między nimi bardzo skrzętnie zagospodarowano. Patrząc od lewej mamy trzy pary wejść liniowych (niestety tylko RCA) i okalającą gniazdo zasilające i wskaźnik poprawności polaryzacji sekcję cyfrową z prawdziwą baterią przyłączy. Jest AES/EBU. Coaxial, BNC, optyczne i nawet I2S (RJ45) plus gniazdo Ethernet i trzpień do przykręcenia anteny, jeśli najdzie nas ochota na transmisje bezprzewodową, oraz gniazdo USB do podłączenia zewnętrznego dysku. Z Ayona sygnał cyfrowy wyprowadzimy jedynie wyjściem koaksjalnym. Z pomocą w ogarnięciu się z całą tą mnogością opcji przychodzi sam producent dokładając trzy hebelkowe przełączniki umożliwiające wybór trybu pracy urządzenia (normal/direct amp), wzmocnienie (high/low) i wykorzystywany rodzaj wyjść liniowych (RCA/XLR).
I jeszcze kilka zdań o sterowaniu. W komplecie oczywiście znajdziemy standardowy, systemowy pilot, którym bez najmniejszych problemów poradzimy sobie z S-3ką pracującą zarówno w roli DACa, jak i pre. Problemów też nie ma w trybie streamera oczywiście o ile tylko … dysponujemy iPadem iPhonem jednej z ostatnich generacji. Jeśli jednak nie dysponujemy to … teoretycznie też tragedii nie ma, gdyż producent udostępnił w gogle play appkę na tablety/smartfony pracujące pod kontrola Androida. Jest tyko małe „ale”. Podczas blisko trzymiesięcznego i to intensywnego użytkowania Juniora udało jej się bodajże pięciokrotnie za pierwszym, bądź podczas kolejnych pięciu prób (nieprzekraczalna granica mojej cierpliwości) odnaleźć dedykowane jej urządzenie. Co ciekawe nawet po odnalezieniu z reguły i tak w ciągu dwóch-trzech kwadransów „wieszała” się na amen i trzeba było ja ubijać. Normalnie w tym momencie recenzja powinna się zakończyć stwierdzeniem, iż bohater testu zszedł z boiska do szatni na skutek wystawionej czerwonej kartki, lecz nie tym razem. Powody był dwa.  Zasadniczy – brzmienie, o czym dalej i ambicjonalny, o czym teraz. Trochę streamerów i wszelakiej maści plikograjów przez mój system przez ostatnie kilka(naście?) lat się przewinęło i przy czasem jedynie odrobinie dobrej woli udawało mi się zmusić je do współpracy. Czemuż zatem Ayon miałby być wyjątkiem, tym bardziej, że przy braku wsparcia dla coraz powszechniejszych gęstych formatów i tak nie będzie miał zbyt łatwo. Dodatkowo uznałem, że proponowany przez producenta sposób obsługi TIDALa poprzez instalację dedykowanej wtyczki bezpośrednio na NASie, niemalże automatycznie ograniczający wybór do oferty Synology i Qnap jest mało sensowny. W końcu to powinno po prostu działać jeśli nie od jednego kliku, to choćby na tym samym poziomie nieskomplikowania, co u konkurencji wyceniającej swoje produkty na zdecydowanie niższym aniżeli Austriacy poziomie. No to do dzieła. Niestety początki nie były zbyt obiecujące i Junior niewzruszenie pozostawał obojętny na wdzięki appek do tej pory świetnie sprawdzających się z plikograjami Linna, Lumina, Bluesounda, Auralica i innymi. Mowa tu zarówno o oprogramowaniu dedykowanym – firmowym, jak i oferowanym przez dostawców niezależnych. Jedynie z pomocą Kinsky’ego udało mi się „po japońsku”, czyli jako-tako, okiełznać granie z NASa, choć irytująca przypadłość uruchamiania się urządzenia w trybie zapętlenia albumu wcale nie poprawiała mi humoru. Kiedy bliski byłem już zwątpienia na horyzoncie pojawiło się światełko nadziei, które po chwili rozświetliło mroki niekompatybilności. Owym światełkiem okazała się appka BubbleUPnP for DLNA/Chromecast (na próbę wystarczy wersja darmowa, ale na stałe warto zainwestować 14 PLN) z poziomu której nie tylko bez najmniejszego problemu obsłużymy całą nasza plikotekę, lecz również uzyskamy dostęp do serwisów streamingowych z TIDALem HiFi włącznie. Wystarczy wpisać dane do logowania, dodać album do playlisty  i viola! Gra i bucy, jak powinno od samego początku.

A teraz najważniejsze, czyli brzmienie. Junior jest kolejnym przykładem ewolucji jakiej jesteśmy świadkami obserwując i słuchając kolejnych modeli, bądź ich inkarnacji wychodzących spod ręki Gerhrda Hirta. Pierwsza S-3ka, z jaką miałem do czynienia na przełomie kwietnia i maja … 2012 roku grała niczym obrabiarka CNC – niezwykle precyzyjnie, dokładnie i po prostu analitycznie, czyli tak, jak wysokie modele Ayona w tamtych czasach, kiedy im wyżej w cenniku się znajdowaliśmy, z tym bardziej wyczynowy dźwięk otrzymywaliśmy. Świat się jednak zmienia, więc i austriackie brzmienie nie pozostaje na powyższe zjawiska obojętne i powoli, acz systematycznie pomiędzy analitycznością i precyzją coraz odważniej zaczynają sobie poczynać muzykalność i nasycenie. I tym razem właśnie z takim miksem mamy do czynienia. Ba śmiem twierdzić, że ponadprzeciętna dynamika, której nie sposób nie usłyszeć praktycznie od pierwszych taktów idzie w parze z jakże cenioną konturowością i twardością ataku, oraz co niezwykle istotne prawidłowym wypełnieniem i nasyceniem owych konturów żywą i pulsująca tkanką. W rezultacie otrzymujemy prawidłowy, bądź nawet lekko powiększony, co uczciwie przyznam może się podobać, wolumen źródeł pozornych a po dłuższej chwili zastanowienia spokojnie możemy mówić o pewnym może nie przyciemnieniu, co karmelowości kreowanego spektaklu. Nie chodzi mi bynajmniej w tym momencie o jakieś zawoalowanie, bądź zaokrąglenie, gdyż zarówno transjenty, jak i np. partie dęciaków tną powietrze jak należy, ale całość po prostu jest bardziej organiczna – ludzka. Jako dowód niech posłuży serialowa składanka „Songs of Anarchy: Music from Sons of Anarchy Seasons 1–4”, która nie jest może przykładem referencji jeśli chodzi o kunszt realizatorski, ale dynamiki i zadziorności odmówić jej nie sposób. Nie brakuje na niej również spokojniejszych i bardziej lirycznych fragmentów z dość oszczędnym, gitarowym akompaniamentem. Na warsztat weźmy jednak coś z pazurem, jak np. „Slip Kid”  gdzie Ayon bez najmniejszych problemów orientował się zarówno w gęstych aranżacjach i przysłowiowej ścianie gitarowych riffów, jak i z prawidłowym oddaniem szorstkości i ofensywności głosu wokalisty. Co ciekawe owa iście garażowa maniera wzbogacona została przyjemną lampową estetyką, co zaowocowało lekkim obniżeniem środka ciężkości i delikatnemu, bursztynowemu dopaleniu najwyższych składowych. Wyszło z tego bardzo sympatyczne, „południowe” granie, gdzie barwa idzie wespół z rozdzielczością i do rzadkości należą próby usuwania kamienia nazębnego w trakcie odsłuchu poprzez zbytnią, prosektoryjną analityczność.
Na niewątpliwie bardziej złożonym i przez to bardziej wymagającym materiałem symfonicznym pod postacią „The Planets” Holsta w wykonaniu L.A.Philharmonic pod Zubinem Mehtą (JVC XRCD24) Junior całkiem dzielnie radził sobie zarówno z prawidłową gradacją planów, jak i zdolnością prezentowania poszczególnych źródeł pozornych. Bez problemu można było przejść od ogółu do szczegółu, czyli od kontemplacji dzieła muzycznego, jako spójnej całości do partii konkretnego muzyka. Trudno mi jednak zbyt długo nad tym aspektem się rozpisywać, gdyż dokładnie taki sam sposób prezentacji oferuje mój CD-1sx, więc spokojnie możemy uznać, że jest co najmniej dobrze, bądź nawet bardzo dobrze. Oczywiście jeśli ktoś w muzyce szuka muzykalności a nie rozkłada jej na atomy licząc na to, że jakoś się to później za przeproszeniem do kupy poskłada.
Co innego sekcja przedwzmacniacza, która w przypadku Juniora robi kawał porządnej roboty. Już od pierwszych taktów nie tylko słychać ale i czuć rozmach i iście hollywoodzką dynamikę, która sprawia, że nawet mocno zachowawcze systemy dostają energetycznego kopa i łapią wiatr w żagle. Oczywiście nadal operując w zdroworozsądkowej estetyce lampowej, czyli gładkości i soczystości, lecz bez irytującego zmulenia i zagęszczenia jesteśmy wreszcie w stanie skupić się na muzyce nawet z dalekich od referencji nagrań. Akcent zostaje położony na aspekt emocjonalny i tzw. przyjemność odsłuchu stronę techniczną dyskretnie przesuwając na drugi plan.
I jeszcze pliki. Biorąc pod uwagę, że gęstych formatów Ayon nie trawi spokojnie można uznać, że producent, przynajmniej na chwilę obecną skupia się głównie na środowisku melomanów a nie wyczynowych audiofilów i zamiast gonić za coraz to wyskakującymi z kapelusza nowinkami woli stawiać na sprawdzone rozwiązania. Dzięki temu zamiast „podkręcania” częstotliwości lepiej szukać nagrań 24 bitowych, które na Ayonie, a tak po prawdzie na większości plikograjow, grają zdecydowanie pełniejszym, bardziej nasyconym i organicznym dźwiękiem. Całkiem sympatycznie wypada też brzmienie materiału odtwarzanego z TIDALa. Może nie jest to szczyt rozdzielczości i tzw. aura pogłosowa mogła by być nieco bardziej obecna, ale jeśli tylko nie mieliśmy do tej pory do czynienia z konkurencyjnymi rozwiązaniami i po prostu mamy ochotę na dostęp do ulubionych nagrań i nowości bez ruszania się z domowego zacisza, a czasem i kanapy, to takie oczekiwania Ayon spełni z nawiązką.

Ayon S-3 Junior, jak na zintegrowane 3w1 jawi się jako całkiem interesująca propozycja kumulacji większości pożądanych funkcji w nader zgrabnej i kompaktowej formie. Ciepło i potężnie brzmiący przedwzmacniacz, nasycony i zarazem rozdzielczy DAC plus streamer zdolny wycisnąć maksimum emocji z naszych plików a przy odrobinie dobrej woli również z zasobów serwisów streamingowych kupowane osobno z pewnością przynajmniej dwu, czy nawet trzykrotnie przekroczyłyby cenę Juniora, i to bez kabli. Jeśli zatem szukacie Państwo możliwie zintegrowanego rozwiązania oferującego ponadprzeciętną przyjemność odsłuchu rzućcie proszę uchem na S-3 Junior, bo może się okazać, że czasem mniej i zarazem taniej to po prostu lepiej. Nie wierzycie? Posłuchajcie zatem sami.

Marcin Olszewski

System wykorzystany podczas testu:
– CD/DAC: Ayon CD-1sx
– Selektor źródeł cyfrowych: Audio Authority 1177
– DAC/Wzmacniacz słuchawkowy: Moon 230HAD
– Słuchawki: Brainwavz HM5; Meze 99 Classics Gold; Audio-Technica ATH-A990Z; Audio-Technica ATH-A2000Z; Audio-Technica ATH-W1000Z
– Streamer/DAC/Przedwzmacniacz: Ayon S-3 Junior
– Przedwzmacniacz: Electrocompaniet EC 4.8
– Końcówka mocy: Electrocompaniet AW 180
– Wzmacniacz zintegrowany: Electrocompaniet ECI5; Spec RSA-717EX
– Kolumny: Gauder Akustik Arcona 80 + spike extenders
– IC RCA: Antipodes Audio Katipo
– IC XLR: LessLoss Anchorwave; Organic Audio; Amare Musica
– IC cyfrowe: Fadel art DigiLitz; Harmonic Technology Cyberlink Copper; Apogee Wyde Eye; Monster Cable Interlink LightSpeed 200
– Kable USB: Wireworld Starlight; Goldenote Firenze Silver
– Kable głośnikowe: Organic Audio; Signal Projects Hydra
– Kable zasilające: Furutech FP-3TS762 / FI-28R / FI-E38R; Organic Audio Power; Acoustic Zen Gargantua II
– Listwa: Furutech e-TP60ER + Furutech FP-3TS762 / Fi-50 NCF(R) /FI-50M NCF(R)
– Gniazdo zasilające ścienne: Furutech FT-SWS(R)
– Platforma antywibracyjna: Franc Audio Accessories Wood Block Slim Platform
– Przewody ethernet: Neyton CAT7+
– Akcesoria: Sevenrods Dust-caps; Furutech CF-080 Damping Ring; Albat Revolution Loudspeaker Chips

Opnia 2

Rynek audio, jak każda inna dziedzina gospodarki rządzi się swoimi prawami. Jakimi? Gdybyśmy choćby pobieżnie prześledzili interesujący nas wycinek produktów użytkowych, okazałoby się, że znajdziemy w nim zarówno gro marek bardzo często uzupełniających swoje portfolio o nowe, z założenia lepsze od poprzedników modele, jak również sporą grupę brandów stawiających na unikanie szafowania nowościami z ich punktu widzenia fundującymi zbyt małe zmiany konstrukcyjno-jakościowe, co przekłada się na pewną długowieczność ich wyrobów. Które podejście do przywołanego tematu jest Wam bliższe, niespecjalnie w dzisiejszym spotkaniu ma znaczenie, gdyż prezentowany obecnie najnowszy nurt słuchania muzyki, jakim bezdyskusyjnie są pliki, dla utrzymania się marki w panteonie rozpoznawalności nie tylko poprzez jakość ale i kompatybilność, niestety z racji szybkiego rozwoju segmentu mimowolnie zmusza je do częstych zmian w ofercie. I patrząc na całość zagadnienia z boku chyba właśnie ów kurs szybkich często nie do końca nieuprawnionych z punktu widzenia jakości dźwięku roszad jest dla mnie bardzo zniechęcającym problemem do pełnego zaangażowania się w temat około-plikowy. Ale mniejsza z tym, gdyż ważniejszą jest informacja, jakie urządzenia mam na myśli. Oczywiście przetworniki cyfrowo-analogowe, których przedstawiciela w swoim systemie mam w postaci oddzielnego odtwarzacza CD. Niestety z racji wykorzystywania w firmowym komplecie protokołu przesyłu danych w standardzie SPDIF przetwarza on jedynie sygnał o częstotliwości banalnej w dzisiejszych czasach płyty kompaktowej, co dla wielu miłośników muzyki zaczyna lekko trącać myszką. Dlatego też, producenci chcący podążać za zmianami dość regularnie wzbogacają swoje urządzenia o odczyt wszelkiego rodzaju plików, unikając tym sposobem automatycznej alienacji ich wyrobów na tle konkurencji. I takim idealnie spełniającym opisywaną przeze mnie sytuację jest austriacki AYON, który zaproponował nam do oceny swój najnowszy produkt S-3 JUNIOR, czyli DAC z funkcją przedwzmacniacza liniowego i steamera. Puentując wstępniak chyba nie odkryję Ameryki, gdy zdradzę, że obecność „Juniora” w naszej redakcji zawdzięczamy krakowskiemu Nautilusowi.

Produkt AYONa rozpozna każdy. To zawsze większe lub mniejsze płaszczki, które w zależności od ilości i wielkości wykorzystanych w swych układach wewnętrznych lamp elektronowych albo eksponują je na swym dachu – wszelkiego rodzaju wzmacniacze mocy, albo skrywają wewnątrz obudowy – odtwarzacze CD, przetworniki, przedwzmacniacze liniowe. Z uwagi na fakt, że S-3-ka jest DACiem, produkt jest bardzo kompaktowy, a za sprawą wykończenia obudowy w czarnym szczotkowanym aluminium również bardzo elegancki. Ale to nie koniec bijących od Austriaka dystynkcji, gdyż w celu podkreślenia wyrafinowania projektu plastycznego kilka niezbędnych dla bytu tego urządzenia detali wykończono w połyskującym srebrze. Rozpoczynając dokładniejszy opis wyglądu „es trójki” należy wspomnieć, iż front w swej centralnej części dzierży mieniący się ciemną czerwienią wyświetlacz informacyjny z wkomponowanymi w licujący z nim akryl przyciskami funkcyjnymi po lewej i portem USB po prawej stronie. Rys wizualizacyjny płaszczyzny frontowej zamyka informacja o usytuowanych na obu flankach srebrnych pokrętłach – lewe głośności, a prawe selektor wejść.  Podążając ku tyłowi dzięki zaślepkom ze srebrnych ażurowych siatek bardzo wyraźnie widać, w którym miejscu układu elektrycznego zastosowano lampy elektronowe. Gdy doszliśmy do pleców urządzenia, przekonujemy się o głównym zadaniu testowanego urządzenia, czyli cyfrowej obróbce otrzymanych sygnałów. A zdradza to będący w przewadze ilościowej  zestaw wejść cyfrowych, w skład których wchodzą: optyczne, SPDIF, USB, AES/EBU, Ethernet, I2S, BNC, a także gniazdo anteny WIFI. Jednak nie samą cyfrą Austriak żyje, gdyż wykorzystując go jako zwykły przedwzmacniacz liniowy nieco z boku tylnego panelu mammy możliwość podłączenia i wypuszczenia sygnału analogowego. Uzupełniając listę wyjść analogowych, należy przywołać ich znajdujące się na zewnętrznych rubieżach pleców główne terminale RCA i XLR. Jednak Ayon nie byłby Ayon-em, gdyby nie posiadał bardzo ważnej dla odpowiedniego zasilania urządzenia kontrolki zgodności fazy w gniazdku zasilającym.

Rozpoczynając akapit o budowaniu spektaklu muzycznego przez prezentowanego dzisiaj przedstawiciela austriackiej myśli technicznej z przykrością muszę stwierdzić, iż moja część testu ze względu na brak stosownych źródeł plikowych opierać się będzie jedynie o sparing na podstawie protokołu SPDIF. Jeśli ktoś czuje się nieusatysfakcjonowany, może zakończyć lekturę tekstu już teraz, jednak bez zbytniego usprawiedliwiania się dodam, iż nawet ta potyczka potencjalnemu nabywcy powinna dać sporo ciekawych informacji.  Co więcej, w moim podejściu przetwornik Ayona zastępował dwa urządzenia (DAC Reimyo i pre Roberta Kody), co dodatkowo wnosi stosowną dawkę ciekawych wniosków. A jak Ga S-3-ka? Bez naciągania faktów powiem, iż typowo dla swojego układu elektrycznego, czyli bardzo przyjemnie, bo z dużą domieszką estetyki lampy. Ale lampy w dobrym wydaniu. Co to znaczy? Jest gęsto, gładko, homogenicznie, ale i swobodnie. Co prawda testowany „daczek” „pierwsze koty za płoty” zaliczył w klubie KAIM, jednak z racji idealnego pokrywania się tamtej przygody z występami u mnie skupię się na tych ostatnich. Gdy poznałem estetykę grania w jakiej operuje Austriak, bez owijania w bawełnę rzuciłem go na głęboką wodę. Granie dla samej przyjemności to jedno, a występy testowe to drugie, dlatego na warsztat recenzencki wziąłem fenomenalnie prezentowaną przez zestaw odniesienia kompilację twórczości Monteverdiego autorstwa Michel’a Godadra. To najczęściej jest przysłowiowy „Palec Boży”, ale nie używam go do kopania leżącego, tylko sprawdzenia, jak obcy komponent radzi sobie w starciu z moim wzorcem. I muszę przyznać, iż zastosowana w goszczącym u mnie urządzeniu lampa miała co nieco do powiedzenia, ale robiła to w tak kulturalny sposób, że po akomodacji z jej propozycją malowania świata trudno było mi powiedzieć o niej coś złego. Ot pewien sznyt i nic  więcej. A jaki? W skrócie określiłbym to jako dociążenie całego pasma akustycznego, co podczas słuchania sprawiało dużo przyjemności, ale w wartościach bezwzględnych pogrubiało rysunek źródeł pozornych, tonizując przy tym iskrę górnych rejestrów. Ale zawczasu uspokajam, gdyż jak wspomniałem wcześniej, ogólna prezentacja mimo dawki masy cały czas nosiła znamiona swobody. Próbując opisać ten aspekt na przykładzie przytoczonej płyty powiedziałbym, że jedynym nieco cierpiącym na takim postawieniu sprawy instrumentem była elektryczna gitara basowa – tak tak, elektryczny bas w muzyce dawnej również jest możliwy. W moim zestawieniu słychać każde muśniecie struny, która wręcz pokazuje z ilu zwojów jest skręcona. Tymczasem przepuszczenie sygnału przez testowany DAC powodowało granie lekką strunową plamą, co powodowało nad-uprzywilejowanie jej w danej interpretacji, czyli lekkie wychodzenie przed szereg. To wielu prawdopodobnie będzie się podobać, jednak w stosunku do prawdy jest pewnym uśrednieniem. Zostawiając w spokoju gitarę trzeba przyznać, iż reszta partii czy to wokalnych, czy instrumentalnych raczej sprawiała wrażenie zadowolonych z takiej maniery urządzenia. Oczywistą konsekwencją pobudzania tylnych instrumentów do grania w pierwszym rzędzie było delikatne zbliżenie do siebie poszczególnych formacji. Niemniej jednak głębokość i szerokość wirtualnej sceny miały bardo dobre proporcje. Kolejnym krokiem testowym był krążek „Exciter” Depeche Mode. Gdy lądował w napędzie, trochę się obawiałem, czy nasz pretendent do zaszczytów nazbyt mocno nie zadba o moją przyjemność w pochłanianiu sztucznie generowanej muzyki. Szczerze? Dla mnie było bardzo dobrze, ale już dla odwiedzającego mnie słuchającego podobnej muzy znajomego góra trochę cierpiała. I to nie za sprawą jej rozdzielczości – tutaj było dobrze, tylko zbytniego pozłocenia. To ma być smaganie narządów słuchu „cykaniem” i świstaniem a nie polewanie ich syropem. Ale, jak wszyscy zdajemy sobie sprawę, co słuchacz, to inna interpretacja, dlatego proszę te dwie oceny przepuścić przez przypadkowość połączenia testowego, jak również całkowicie inne priorytety muzyczne. On stawia na ilość dźwięku w dźwięku, gdy tym czasem ja oddam nieco wyczynowości za kulturę. Gdy minął czas sam na sam z uwielbianą przeze mnie w młodości grupą Depeche Mode, swoje przysłowiowe pięć minut dostali jeszcze profesorowie od free jazzu w składzie: Marchall Allen, Hamid Drake, Kidd Jordan, William Parker Alan Silva. Ten wybór nie był przypadkowy, gdyż chronił Was przed kolejnym spotkaniem z grupą Percival, a wiedząc, że orgia jaką proponują wymienieni przed momentem panowie bez najmniejszych problemów jest w stanie oddać ducha szaleństwa dźwiękowego folk-metalu. Reasumując wnioski z odtworzenia płyty „The All-star game”  powiem tak, owszem w ogólnej ocenie wszystko wypadło OK., ale niestety szybkie pasaże nieco pogrubionych instrumentów i to bez znaczenia czy to kontrabas, perkusja, czy saksofony, traciły kilka bardzo ważnych dla nas niuansów brzmieniowych, jak praca wentyli dęciaków, czy moment szarpnięcia strun. Przekaz stawał się bardzo przyjemny, jednak dla mnie trochę ubogi w poszukiwane artefakty. Oczywiście nie odbieram tego jako zła w czystej postaci, tylko pewnej, nie do końca pożądanej w tym nurcie muzycznym homogeniczności, co tylko potwierdza fakt, że  nie ma rzeczy idealnych do wszystkiego bez ujmy dla możliwości sonicznych „Juniora”, zwarzywszy dodatkowo co próbował dogonić.  

Na tym zakończę opis mojej przygody z daco-przedwzmacniaczem marki Ayon. Trochę szkoda, że nie dysponowałem materiałem czysto plikowym i to najlepiej w wysokiej rozdzielczości, jednak i te kilka zdań powinno dać Wam pewien  pogląd na możliwości soniczne S-3-ki. W mojej ocenie był to bardzo dobry, mimo swojego ewidentnego sznytu grania występ. Wiadomym jest, że nikt kochający wyczynową szybkość i konturowość nie sięgnie po urządzenie lampowe. A jeśli nawet tak się zdarzy, źródła ewentualnej porażki nie upatrywałbym w Austriackim produkcie, tylko w braku elementarnej wiedzy samego zainteresowanego. Testowanego dzisiaj przedstawiciela techniki lampowej polecałbym melomanom stawiającym na emocje związane z przyjemnością odbioru pełnego przekazu, a nie cyzelowania poszczególnych fraz dźwiękowych. Oczywiście wszyscy cierpiący na anoreksję swoich układanek również powinni spróbować swoich sił, gdyż szklane bańki nawet z wydawałoby się skazanych na całkowitą porażkę systemów potrafią wykrzesać odrobinę przyjemności. Czy tak będzie u Was, musicie sprawdzić sami. Ja jednak zaręczam, że nawet w przypadku braku pełnej synergii podczas parowania z posiadanymi urządzeniami nawet przez moment nie będziecie się nudzić.

Jacek Pazio

Dystrybucja: Nautilus / Ayonaudio.pl
Cena: 16 900 PLN

Dane techniczne:
Konwersja D/A: 192 kHz / 24 bity
Lampy: 6922
Dynamika: > 118 dB
Separacja między kanałami: >105 dB (20 Hz do 20 kHz)
Napięcie wyjściowe (1 kHz/0,775 V -0 dB/RCA): Stałe 2 V lub zmienne 0 – 2V rms
Impedancja wyjściowa (RCA): ~ 900 Ω
Wyjście cyfrowe: 75 Ω S/PDIF (RCA)
Wejścia cyfrowe:
75 Ω S/PDIF (RCA & do 24/192 kHz), TosLink (do 24/192 kHz)
110 Ω AES/EBU (do 24/192 kHz)
75 Ω BNC (do 24/192 kHz)
I2S (do 24/192 kHz)
Z przodu – USB typu ‘A’
Z tyłu – USB typu ‘A’
Wejścia sieciowe: Wpinany RP-SMA (“bezprzewodowo”) 802.11b/g | UTP RJ45 10/100Mbps (“przewodowe”)
Stosunek S/N: > 110 dB
Pasmo przenoszenia: 10 Hz – 50 kHz +/- 0,3 dB
Zniekształcenia THD (1 kHz): < 0,002%
Pilot zdalnego sterowania Tak
Wejścia analogowe + wyjście tape: 2 x RCA + 1 x RCA (Tape)
Wyjścia analogowe: 1 x RCA, 1 x XLR
Wymiary (S x G x W): 48 x 39 x 12 cm
Waga: 12 kg

System wykorzystywany w teście:
– CD: Reimyo CDT – 777 + Reimyo DAP – 999 EX Limited
– przedwzmacniacz liniowy: Robert Koda Takumi K-15
– końcówka mocy: Reimyo KAP – 777
Kolumny:  TRENNER & FRIEDL “ISIS”
Kable głośnikowe: Harmonix HS 101-EXQ (sekcja średnio-wysokotonowa), Harmonix HS 101-SLC (sekcja niskotonowa)
IC RCA: Hiriji „Milion”
IC cyfrowy: Harmonix HS 102
Kable zasilające: Harmonix X-DC 350M2R Improved Version, X-DC SM Milion Maestro, Furutech NanoFlux – NCF
Stolik: SOLID BASE VI
Akcesoria:
– antywibracyjne: Harmonix Beauty Tone Milion Maestro, Harmonix TU 505EX MK II, Stillpoints „ULTRA SS”, .Stillpoints ”ULTRA MINI”
– platforma antywibracyjna SOLID TECH
– zasilające: Harmonix AC Enacom Improved for 100-240V
– akustyczne: Harmonix Room Tuning Mini Disk RFA-80i
– listwa sieciowa: POWER BASE HIGH END
Tor analogowy:
– gramofon:
napęd: SME 30/2
ramię: SME V
wkładka: MIYAJIMA MADAKE
przedwzmacniacz gramofonowy: RCM THERIAA

Chcąc choć na chwilę oderwać się od audio-obowiązków przynoszących niezaprzeczalną frajdę i satysfakcję, lecz zarazem na tyle absorbujących, że nieraz na zwykłe rodzinne życie  czasu jest tyle co kot napłakał wybrałem się z rodzinką na 4 Piknik z Kulturą Japońską. Niby nic w tym niezwykłego i co poniektórzy czytelnicy mogą w tym momencie zacząć się zastanawiać nad powodem dzielenia się własnymi przemyśleniami na łamach naszego portalu bądź co bądź o dość jasno określonej tematyce. Proszę się niepotrzebnie i na zapas nie niepokoić, gdyż niniejsza mini-relacja nie będzie miała klimatu „u Cioci na imieninach” a raczej niezobowiązująco lifestyle’owy z … nieodłączną nutką audiofillizmu. Tak, tak, nawet na tak, z pozoru możliwie odległej tematycznie od naszego hobby imprezie można znaleźć coś ewidentnie wpisanego w Hi-Fi a nawet High-End. Nie wierzycie? No to zapraszam do lektury i obejrzenia kilku zdjęć.

Mając w planach błogie lenistwo i niespieszny „cruising” po weekendowych atrakcjach pełnej słońca Stolicy niestety nie załapaliśmy się ani na ceremonię otwarcia, ani na koncert gry na bębnach taiko w wykonaniu SAMURAI DRUM IKKI. Mówi się trudno, w zamian za to jeszcze przed wejściem do Hali Torwar mogliśmy podziwiać kunszt i finezję z jaką zawodnicy Kendo „okładali się” bambusowymi mieczami shinai. O dziwo pokazy wzbudzały spore zainteresowanie zarówno u przedstawicielek płci pięknej jak i zrównoważonych ojców rodzin, o samej dziatwie śledzącej walki z otwartymi buziami nawet nie wspominając. Za to „rycerze ortalionu” dość licznie przechadzający się wokół pobliskiego stadionu piłki kopanej niespecjalnie próbowali „ogarnąć” temat. Najwidoczniej kij bejsbolowy, albo wyrwana decha z ławki lepiej leżą im w dłoniach.
Skoro już jesteśmy przy „sztukach walki” to miłośnicy broni białej na pierwszym i drugim piętrze mogli podziwiać nie tylko ręcznie wykonywane noże, ale i przepiękne samurajskie zbroje z odstawionym na bezpieczną odległość (masa kłębiących się dzieciaków) odpowiednim orężem.

Jak już się tak człowiek napatrzył na wielce przekonujące techniki i narzędzia perswazji, to oczywiście zgłodniał, co okazało się idealną okazją do eksploracji kolejnej japońskiej specjalności, czyli pełne intensywnych smaków i dalekich od oczywistych kompozycji smakowych. Oczywiście wybór ograniczał się nie tylko do klasycznego sushi, lecz i mnogości wszelakiego rodzaju mięs i mieszanek warzywnych podawanych z ryżem, makaronami i aromatycznymi sosami. Za niezwykle miły akcent można było również uznać degustacje japońskich win i piwa Kirin Ichiban.

Ponieważ po alkoholu samochód można sobie co najwyżej pooglądać organizatorzy mając dość familijny charakter imprezy postawili na pojazdy miejsko-rodzinne (Suzuki Baleno), jak i coś dla dużych (Mitsubishi L200), oraz małych (kartonowy model Komatsu) chłopców.

A teraz coś ewidentnie z naszej bajki – w jednym z korytarzy natrafiłem na permanentnie oblężone stoisko Fonnexu, czyli rodzimego dystrybutora marek Final i Olasonic. Osoba niezorientowana w temacie mogłaby wzruszyć ramionami i stwierdzić, że słuchawki jak słuchawki, jednak jednostki lubujące się w krystalicznie czystych dźwiękach przeznaczonych wyłącznie dla ich uszu doskonale wiedzą co w trawie piszczy. Final to po prawdziwa audio-biżuteria i to z najwyższej półki. Wystarczy wspomnieć, że dokanałowe Piano Forte X to drobne 11 000 PLN a wokółuszne Sonorusy X 20 000 PLN, aby uzmysłowić sobie o jakiej półce mówimy. Całe szczęście bez problemu można było znaleźć też modele przeznaczone dla użytkowników o zdecydowanie bardziej racjonalnym podejściu do życia i za całkiem rozsądną kwotę (podczas pikniku obowiązywały promocyjne ceny) stać się posiadaczem naprawdę sympatycznych pchełek. Obserwując całe to słuchawkowe zamieszanie z boku uczciwie musze przyznać, że byłem pozytywnie zaskoczony zainteresowaniem ze strony zarówno małoletniej, jak i tej starszej (nawet w granicach 50-ki) młodzieży, która z wielkim entuzjazmem porównywała i szczerze wypowiadała się o poszczególnych modelach dając tym samym świadectwo, że jest jeszcze nadzieja na to, że kolejne pokolenia nie podążą bezwiednie za wtłaczaną im do głów marketingową papką.

Ne chcąc zbyt długo okupować dedykowanego miejsca odsłuchowego podjąłem stosowne kroki i podczas niezwykle miłej, praktycznie rodzinne rozmowy doszliśmy z Dystrybutorem do wniosku, że aby w pełni docenić walory soniczne prezentowanej japońskiej audio-biżuterii najrozsądniej będzie, jak zajmiemy się tematem w formie, w jakiej najbardziej komfortowo się czujemy, czyli recenzji. Możecie się zatem Państwo spodziewać, że w najbliższym czasie jakieś małe co nieco z oferty Fonnexu do nas zawita.

Nie zabrakło też nierozerwalnie kojarzonych  z Japonią drzewek bonsai i marek od lat obecnych na naszym rynku. Z ciekawostek  wspomnę tylko Seiko, które tym razem pokazało nie zegarki, a … mające lada moment trafić na półki salonów optycznych szkła korekcyjne w bardzo szerokiej plecie barw.

Jak mam nadzieję widać na powyższym przykładzie czasem warto wyrwać się z domu i całkiem spontanicznie zajrzeć na imprezę, której tematyka wydaje się zupełnie niezwiązana z naszym hobby, czy innymi zainteresowaniami. Z jednej strony poszerzamy horyzonty, również kulinarne, a z drugiej możemy miło spędzić czas z rodziną. Czego i Państwu szczerze życzę.

Marcin Olszewski

Podczas targów w Monachium niemiecka firma zaprezentowała dwa podstawowe modele gramofonów: minimalistycznego i industrialnego Maxa oraz wyrafinowanego, wielopłaszczyznowego Jupitera. Obydwa charakteryzują się dość odważnym wzornictwem. Pierwszy to srebrzyste aluminium w postaci walców, podkładek i rurkowatych łączników, a drugi – zachodzące na siebie akrylowe krzywizny uzupełnione elementami aluminiowymi. W tym ostatnim zachodzące na siebie owalne płaszczyzny jawnie nawiązują do zegarów niektórych modeli Porsche. Jeśli chodzi o konstrukcję, producent ochrzcił Maxa mianem „małego Fat Boba”, a Jupitera – „młodszego brata Zet 1”. Do pierwszego z nich można dodać drugie ramię z osobną podstawką, natomiast drugiego rozbudujemy o dodatkowe chassis z dociążeniem; możemy też wymienić ramię na dłuższe z dedykowaną podstawą w postaci pełnego koła, a łożysko na TMD. Do obydwu modeli można też dokupić bardzo pomysłowy, designerski zasilacz Konstant EINS, będący zgrabnym aluminiowym walcem z obracaną pokrywą, która służy do włączania silnika i zmiany prędkości pracy.

Max:

Jupiter:

W wersji podstawowej Max będzie kosztował 11 900 zł, a Jupiter 13 900 zł. Obydwa modele wyposażone są bazowo w ramię TR-800S oraz wkładkę Goldring Electra.

Dystrybucja: Nautilus

Opinia 1

Zwykło się mawiać, że jak coś jest do wszystkiego, to albo jest to szwajcarski scyzoryk, albo jest do … tej części ciała, gdzie plecy tracą swą szlachetną nazwę. W przypadku bohatera niniejszej recenzji, przynajmniej zgodnie z zapewnieniami producenta powinniśmy mieć do czynienia z pierwszą z powyższych opcji. Pytanie tylko jak takie deklaracje traktować, skoro wygłasza je firma kojarzona głównie z przewodami i wtykami maści wszelakiej. Chodzi bowiem o japońskiego Furutecha i powołaną przez niego do życia markę – córkę Alpha Design Labs, czyli w skrócie ADL. Nie ma jednak co dzielić włosa na czworo i na siłę szukać dziury w całym. Skoro ktoś władny zadecydował na górze, że segmentem PC/desktop/portable audio będzie zajmował się osobny byt a kablami i wyrafinowaną audio konfekcją marka nierozerwalnie z nimi związana to nie nam nad tym się głowić i doszukiwać drugiego dna. Biorąc jednak pod uwagę niezaprzeczalnie ambitny profil naszego magazynu uznaliśmy, że jeśli mamy się nad czymś pochylić, to owo „coś” powinno się przynajmniej „czymś” na tle konkurencji wyróżniać. Skoro wśród mainstreamowych kabli operujemy na pułapie od stanów średnich w górę to i z „siostrzaną” elektroniką powinno być podobnie. Tym oto sposobem sukcesywnie zaczęliśmy zbierać mniej bądź bardziej oficjalnymi kanałami informacje o mającym się lada moment pojawić na rynku japońskim a przy tym wszystko-mającym „flagowcu”. Koniec końców, gdy tylko pierwsza dostawa dotarła nad Wisłę czym prędzej zaopiekowaliśmy się jedną sztuką urządzenia pełniącego funkcję przedwzmacniacza liniowego, przedwzmacniacza gramofonowego (MM/MC), DACa/ADC i wzmacniacza słuchawkowego o nazwie ADL Stratos.

Jak na praktycznie wszystko-mające ustrojstwo, które chyba tylko kawy nie potrafi zaparzyć i krawata zawiązać Stratos prezentuje się całkiem niepozornie. Ot typowe desktopowe małe co nieco, które i na biurku się zmieści i w pełnowymiarowym systemie zawsze gdzieś przycupnie. Jednak już przy pierwszym kontakcie organoleptycznym bardzo szybko dochodzimy do wniosku, że w momencie zatwierdzania kosztorysu księgowi prawdopodobnie utknęli w zaciętej między piętrami windzie. Solidny szczotkowany aluminiowy front potraktowano czarną anodą a cały korpus pokryto równie smolistym lakierem proszkowym. Na płycie czołowej najoględniej rzecz ujmując dużo się dzieje. Oprócz włącznika i hebelkowego selektora wzmocnienia (+/-6 dB) z lewej i solidnej, toczonej gałki regulacji siły sygnału pełniącej również rolę selektora źródeł zainwestowano również w czarno – czerwony jednowierszowy wyświetlacz, dwa gniazda słuchawkowe – zbalansowane XLR i niezbalansowane 6,3 mm. To jednak dopiero połowa atrakcji, gdyż informacji o aktywnym źródle i otrzymywanej częstotliwości próbkowania odtwarzanego sygnału nie odczytamy ze wspomnianego rubinowego displaya, lecz z dedykowanych … 16 diod, z których 13 świdruje chłodnym błękitem a jedynie trzy informujące o parametrach sygnałów DSD kusić będą optymistyczną zielenią. W ramach bonusu producent dorzuca jeszcze jedną czerwoną diodę informującą o clippingu.
Zdecydowanie spokojniej, choć równie bogato prezentuje się ściana tylna. W lewym narożniku ulokowano sekcję interfejsów cyfrowych w składzie we/wyjścia USB, wyjścia optycznego i pary wejść – koaksjalnego i optycznego. Dalej mamy ramkę wejść analogowych, z czego jedno jest dedykowane gramofonom uzbrojonym we wkładki MM i wysokopoziomowe MC (zacisk uziemienia i przełącznik obciążenia oczywiście są w pobliżu). Listę zamykają dostępne zarówno w standardzie RCA, jak i XLR wyjścia analogowe, oraz gniazdo na zewnętrzne zasilanie.
Przy sugerowanej cenie nie ma co zbytnio pastwić się nad dość symbolicznym zasilaczem wtyczkowym. Po prostu jest i działa ale warto mieć na uwadze, że nader sensownym posunięciem będzie wymiana go na coś zdecydowanie wyższych lotów z oferty Tomanka, czy Teddy’ego Pardo.
Miłą niespodzianką jest obecność niewielkiego pilota zapewniającego pełna obsługę ADLa, co z pewnością docenią osoby mające zamiar wpiąć go w niekoniecznie nabiurkową instalację.
W środku, przynajmniej jeśli chodzi o trzewia powodów do marudzenia nie ma. Sercem urządzenia jest układ Sabre ESS ES9018K2M i jak na słuchawkowca pełną gębą przystało gniazda dedykowane nausznikom również potraktowano z należytą troską i oparto na trzech kościach TI TPA6120A2, z których dwie obsługują wyjście zbalansowane a trzecia niezbalansowane. Jeśli jednak kogoś najdzie ochota na digitalizację posiadanych zbiorów analogowych to z pomocą przyjdzie kość CS5340 ADC a z gniazda USB popłynie strumień o maksymalnych parametrach 24bit/192kHz. W sekcji analogowej znajdziemy za to wzmacniacze operacyjne TI NE 5532 przy czym phonostage posiada własny układ  JRC NJM2068DD.

No to najwyższy czas na ocenę brzmienia. Przy takiej kumulacji funkcji i wielozadaniowości zachodzi obawa, że albo któraś z nich będzie wybijała się przed szereg, albo co gorsza wszystkie są co najwyżej takie sobie. Ponieważ jednak dostarczone przez warszawskiego MiPa – dystrybutora marki w Polsce urządzenie pachniało jeszcze fabryką dałem mu (oczywiście urządzeniu, nie dystrybutorowi) przez ponad tydzień co jakiś czas zmieniając tylko repertuar i przełączając zarówno źródła, jak i słuchawki a tak się jakoś dziwnie złożyło, że w momencie zbierania materiałów do niniejszej recenzji dysponowałem oprócz swoich dwóch par jeszcze trzema nowymi modelami ze stajni Audio-Technici. Kiedy okres akomodacyjny minął żarty się skończyły i przyszła chwila prawdy. Na pierwszy ogień poszła zdolność dekodowania sygnałów cyfrowych dostarczanych przez gniazdo USB. Żeby zagranicznego gościa zbytnio nie stresować i jakoś tak niezobowiązująco rozpocząć sięgnąłem po „Cocaine” i resztę smakołyków, jakie znalazły się na „Slowhand 35th Anniversary” Erica Claptona. Lekko zachrypnięty głos wokalisty i niepodrabialne brzmienie jego gitary najwidoczniej przypadły Stratosowi do gustu, gdyż w bardzo sugestywny sposób oddana została autentyczna radość grania. Dźwięk był pełny, nasycony i z powodzeniem można go było uznać za duży. Czuć było w nim rozmach i swobodę, lecz bez oznak gigantomanii i sztucznego pompowania gabarytów źródeł pozornych. Spora w tym zasługa delikatnego przybliżenia pierwszego planu i łatwości w kreowaniu trójwymiarowości, czyli również ustawianiu dźwięków na różnej wysokości. Dodatkowo warto zwrócić uwagę na ponadprzeciętną motorykę i miłe, przynajmniej moim uszom, nader umiejętne podbicie basu, który nie dudniąc i nie dominując nad całością wprowadzał jakże pożądany ładunek pozytywnej energii, czyli tzw. drive.
Skoro na dość oszczędnych, jeśli chodzi o najniższe składowe starociach noga sama chodziła to co będzie na repertuarze w basowe pomruki obfitującym pomyślałem i z głośników popłynęły pulsujące gorącym funkiem takty „Diamonds And Pearls” czyli niezapomniany Prince & The New Power Generation. I? Wszystko było w jak najlepszym porządku, tylko efekt podrygiwania i bujania kończynami przybrał na intensywności, by swoje apogeum na „Jump” z albumu „R.O.O.T.S.” Flo Ridy. Czym prędzej przepiałem się na słuchawki i pomimo dość karkołomnej żonglerki całych ich naręczem uczciwie musiałem przyznać, że charakter z wyjścia liniowego został nie tylko utrzymany, co, poprzez zdecydowanie większa intymność kontaktu z muzyka zintensyfikowany. Wszystko było tuż przed nami, na wyciagnięcie ręki i bez najmniejszych zapędów i prób do pakowania nam czegokolwiek do wnętrza czaszki
Delikatne schody zaczęły się przy klasyce i to zarówno tej kameralnej, jak i rozbuchanej symfonice. Przykładowo na referencyjnej i minimalistycznej „TARTINI secondo natura” niby wszystko było OK, ale tak po prawdzie już po kilku minutach zaczynało brakować mi tego pozornie nieuchwytnego „czegoś”, co później zdefiniowałem jako swoistą aurę otaczającą niezelektryfikowane instrumenty akustyczne. Również sama propagacja dźwięku w pomieszczeniu, w którym dokonywano nagrania została w pewien sposób uproszczona, choć aby się o tym przekonać trzeba było mieć zdecydowanie droższy punkt odniesienia. Podobnie sprawy się miały przy „Rhapsodies” pod Stokowskim, kiedy cały przekaz pod praktycznie każdym względem był poprawny, lecz gdzieś, nie wiadomo gdzie uleciała magia. To tak jakby porównywać ten sam kadr wykonany lustrzanką DX i FX, albo FX (czyli pełną klatka) i średnim formatem. Proszę mnie tylko źle nie zrozumieć. Opisując zaobserwowane zjawiska jako punktu odniesienia używam zarówno swojego dyżurnego  Ayona CD-1sx, jak i testowanych równolegle Moona 230HAD oraz Brystona BDA-3 a to jakby nie patrzeć konkurencja z trochę innej półki. Skoro więc trudno  mieć pretensję do garbatego, że ma proste dzieci, tak samo nie wypada nam pastwić się nad ADL-em, że nie gra na poziomie urządzeń za dwa, czy trzy razy wyższe kwoty. Ba zasadnym i w pełni uprawnionym wydaje się wręcz twierdzenie, że przy swojej wielozadaniowości i kwocie, jakiej życzy sobie za niego dystrybutor trudno byłoby znaleźć równie udane brzmieniowo zestawienie odrębnych komponentów.
Pewne niuanse daje się jednak w pewien sposób nazwijmy to zrekonstruować poprzez odpowiedni dobór nagrań, czyli sięgając po coraz łatwiej dostępne remastery i ich zdigitalizowane, gęste wersje. Różnice in plus wersji powyżej 48 kHz są oczywiste a jeśli tylko ma horyzoncie pojawia się DSD, to naprawdę zaczyna się robić ciekawie nawet na ww. klasyce.

Proszę się jednak nie przejmować moim marudzeniem i jeśli tylko nadarzy się ku temu sposobność na spokojnie posłuchać ADL Stratosa we własnym systemie i na własnym materiale muzycznym. U nas tytułowy wielozadaniowy kombajn miał mocno pod górkę, gdyż niezwykle rzadko  gościmy urządzenia z podobnego pułapu cenowego a egzystująca u nas na co dzień konkurencja dość niechętnie pozwala nam na obniżenie poprzeczki własnych oczekiwań. Dlatego też, po dłuższej chwili namysłu skłonny jestem potraktować Stratosa jako świetne połączenie wszystko-grającego DACa z wysokiej klasy, wydajnym wzmacniaczem słuchawkowym a pozostałe funkcje, czyi ADC, przedwzmacniacz liniowy i phonostage, którego jakości niestety ze względu na brak wysokopoziomowej wkładki MC niestety nie byłem w stanie zweryfikować uznać jako sympatyczny bonus.

Marcin Olszewski

System wykorzystany podczas testu:
– CD/DAC: Ayon CD-1sx
– Selektor źródeł cyfrowych: Audio Authority 1177
– DAC/Wzmacniacz słuchawkowy: Moon 230HAD
– Słuchawki: Brainwavz HM5; Meze 99 Classics Gold; Audio-Technica ATH-A990Z; Audio-Technica ATH-A2000Z; Audio-Technica ATH-W1000Z
– Streamer/DAC/Przedwzmacniacz: Ayon S-3 Junior
– Przedwzmacniacz: Electrocompaniet EC 4.8
– Końcówka mocy: Electrocompaniet AW 180
– Wzmacniacz zintegrowany: Electrocompaniet ECI5; Spec RSA-717EX
– Kolumny: Gauder Akustik Arcona 80 + spike extenders
– IC RCA: Antipodes Audio Katipo
– IC XLR: LessLoss Anchorwave; Organic Audio; Amare Musica
– IC cyfrowe: Fadel art DigiLitz; Harmonic Technology Cyberlink Copper; Apogee Wyde Eye; Monster Cable Interlink LightSpeed 200
– Kable USB: Wireworld Starlight; Goldenote Firenze Silver
– Kable głośnikowe: Organic Audio; Signal Projects Hydra
– Kable zasilające: Furutech FP-3TS762 / FI-28R / FI-E38R; Organic Audio Power; Acoustic Zen Gargantua II
– Listwa: Furutech e-TP60ER + Furutech FP-3TS762 / Fi-50 NCF(R) /FI-50M NCF(R)
– Gniazdo zasilające ścienne: Furutech FT-SWS(R)
– Platforma antywibracyjna: Franc Audio Accessories Wood Block Slim Platform
– Przewody ethernet: Neyton CAT7+
– Akcesoria: Sevenrods Dust-caps; Furutech CF-080 Damping Ring; Albat Revolution Loudspeaker Chips

Opinia 2

Dzisiejszy wstępniak, a raczej jego start w pierwszej wersji miał rozpoczynać się od słów: „przypuszczalnie nie zdajecie sobie sprawy”, jednak po weryfikacji tegoż aspektu pośród znajomych musiałem z mienić ów szyk wyrazów na : „daję głowę, iż wielu z Was nie ma pojęcia”. Dlaczego, ano dlatego, że nawet ja do niedawna dość dobrze znając dzisiaj opisywany brand nie zgłębiałem dokładnie jego pełnej oferty handlowej, przypisując mu jedynie przynależności do braci kablarskiej. Nie wierzycie? To proszę popytać pośród znanych Wam audiofilów, z czym kojarzą japońskiego Furutecha. Z szacunku nawet nie będę oczekiwał odpowiedzi, ale fakt popełnienia przez panów z kraju kwitnącej wiśni kilku propozycji z dziedziny elektroniki jest niezaprzeczalny. Tak więc, gdy tą dla wielu zaskakującą informację mamy za sobą, zapraszam na kilka zdań o produkowanym przez Furutecha, a ukrywającym się pod handlową nazwą ADL (Alpha Design Lab) komponencie toru audio. Z dostępnej puli wybraliśmy najnowszego flagowca, czyli wszystko-mający model Stratos. Co to znaczy wszystko-mający? Proszę bardzo, oto lista: DAC czytający pliki nawet w standardzie DSD, przedwzmacniacz liniowy, phonostage gramofonowy MM/MC i wzmacniacz słuchawkowy. Mało? Co ważne i w kontekście marki po raz kolejny jest bardzo zaskakujące, dystrybucją produktów ADL w naszym kraju zajmuje się MIP.

Dostarczony do zaopiniowania produkt spakowano w stosunkowo niewielkie, a przez to bardzo kompaktowe – szczególnie w kontekście docelowego klienta – pudełko. Jak widać na obejmujących cały zestaw audio fotografiach, naprawdę trzeba się skupić, by nie przegapić owego puzdereczka. Gdy spojrzymy na panel frontowy, będąc przyzwyczajonym do High End-owego minimalizmu natychmiast wpadamy w zakłopotanie spowodowane szałem mnogości diod sygnalizacyjnych, piktogramów, przełączników, pokręteł i wejść. Naprawdę istne szaleństwo, dlatego nie będę opisowo wszystkiego lokalizował, gdyż zajęłoby to ładnych kilka niespecjalnie interesujących strof. Jednak, jak możemy sobie wyobrazić, konsekwencją przyjmowania wszelkich dostępnych sygnałów jest spore obłożenie wszelakiej maści wejściami tylnego frontu. I gdy przód mógłby być nieco nudnym w opisie, to specyfikację przyłączeniową pleców z racji ważnych dla szerokiej gamy klientów informacji z przyjemnością wymienię.  I tak, w dobie ekspansji ery plikowej tylny panel oferuje nam: patrząc od lewej strony wejście SPDIF, USB i optyczne wejście oraz wyjście. Tuż obok znajdziemy przełącznik pomiędzy wkładkami MM i MC phonostage’a i niezbędny zacisk uziemiający. Kolejny usytuowany na prawo od masy blok, to wejścia liniowe dla gramofonu i sygnału z dowolnego źródła analogowego.  Całość uzbrojenia wieńczy okupujący prawą flankę zestaw wyjść liniowych w standardzie RCA i XLR oraz gniazdo zasilacza wtyczkowego. I gdy popatrzymy na wyposażenie testowanego Stratosa, już ze wstępnych oględzin widać, iż najsłabszym punktem tego urządzenia jest ów dostarczyciel prąd, co dość łatwo pozwala nam samemu  wprowadzić do projektu pewne udoskonalenia. Ale zostawmy naszą nutkę konstruktorską i przejdźmy do clou programu.

Zacznę trochę nietypowo, ale podczas trzyetapowego procesu około-testowego raz zaznałem dziwnego „Zonka”, gdyż środkowa część epizodu pod tytułem ADL całkowicie przeczyła dwóm pozostałym. Ale po kolei. Pierwszy kontakt z tym produktem zaliczyłem na wystawie w Monachium. Jakież było moje pozytywne zaskoczenie, gdy z dość szczupłych barwowo Sennheiserów HD650 zrobił demony grania dociążonym basem i kolorową średnicą. I tak prawdę mówiąc ten fakt zaważył na decyzji, by jakby nie patrzeć bardzo tani z punktu widzenia naszego portalu produkt wkradł się w proces opiniujący. Gdy po powrocie z zagranicy jako pierwszą weryfikację wybrałem warszawski KAIM, okazało się, iż monachijski czar prysł, bowiem Stratos zdradzał niepohamowaną ochotę do rozjaśniania całego przekazu budując przy tym bardzo dziwny efekt bytu słuchacza w szklanej bańce. Nie mogłem w to uwierzyć i sądziłem, że jak to często bywa mój pierwszy kontakt z produktem odłamu marki Furutech był najnormalniej w świecie wydrukowany, czyli sygnał z używanego do tamtego pokazu komputera został odpowiednio podkręcony. Co więcej, owego niepokojącego klubowego rozjaśnienia nie niwelowały żadne roszady kablami. Jednak jedna rzecz dała mi sporo do myślenia, gdyż podczas sprawdzania poszczególnych funkcji raz źródłem był komputer, a raz CD rodzimego producenta Ancient Audio Lektor IV i ten sparing wychodził prawie łeb w łeb. Niestety lekko zlekceważyłem ten aspekt i nie roztrząsając tego tematu podczas spotkania rzuciłem biały ręcznik. Teraz będzie najlepsze. Gdy nadszedł czas próby na własnym podwórku, przed wpuszczeniem ADL-a w tor długo rozmyślałem, czy w ogóle warto go podłączać i co gorsza, gdy efekty się potwierdzą, co wtedy napiszę. Koniec końcem decyzja o teście była podjęta i  musiałem podnieść rękawicę. I? Zanim napiszę co się stało, chcę zaznaczyć, iż opisywane wielofunkcyjne pudełko adresowane jest do braci lubiącej muzykę, ale raczej stawiającej na kompatybilność z wieloma źródłami dźwięku, niż szukanie w nim High Endu. Ktoś może się oburzyć, że tak znamienita marka wysoki status w hierarchii audio ma zapewniony z rozdzielnika. Ale nie oszukujmy się, nie da się upakować tylu funkcji i żądać od urządzenia, żeby sprawiał opad szczęki u starych wyjadaczy. Ma grać dobrze i szlus. I powiem Wam, że jak na swoją cenę gra bardzo ciekawie. Nie wiem co stało się w klubie, ale tamto spotkanie informuje nas, iż podczas przymierzania się do tego urządzenia musimy pamiętać o szukaniu synergii wszystkich urządzeń włącznie z okablowaniem, bez względu jak przeciwnicy takich teorii to odbiorą, gdyż innego wyjaśnienia przegranej walki nie widzę. Ale wróćmy na moje podwórko. Cóż mogę powiedzieć. Stratos grał w estetyce zapamiętanej z niemieckich występów, czyli mocnym, o dziwo nawet większym od Reimyo w domenie masy dołem. Oczywiście  nie do końca szła za tym podobna jakość, ale na tym pułapie cenowym nie ma szans na spełnienie stawianych przez mój set warunków. W sukurs niskim rejestrom szła fajna średnica, kolorując świat w przyjaznej dla mnie estetyce, a nad tym wszystkim ochoczo dając trochę syczących zgłosek królowała góra pasma. Ale uspokajam, w całej rozciągłości dźwięk był spójny barwowo i jakościowo dobrze wpisując się w zajmowany przedział cennikowy. Gdy przyjrzałem się sposobowi budowania sceny muzycznej, to nie było jakiegoś szaleństwa rozmiarowego, w dodatku z lekkim zbliżeniem do słuchacza, ale jednak z delikatnym efektem nadmuchanej bańki. Niemniej jednak, w kontekście cena-jakość nie uważam tego za wadę, tylko pewien sznyt grania. Puentując sprawy obróbki dźwięku trzeba wspomnieć, iż opisany przed momentem sposób prezentacji występował podczas wykorzystania wejścia cyfrowego – czyli wewnętrznego DAC-a, jak i  liniowego ADL-a. Jedyną, za sprawą wykorzystania mojego kompaktu jako źródła, dość znaczącą różnicą był zdecydowanie lepszy dźwięk przy użyciu wejścia liniowego. Przekaz uwalniał się od sybilantów generowanych przez wewnętrzny przetwornik i stawał się zdecydowanie bardziej czytelny. Ale to chyba dla wszystkich jest oczywistą oczywistością. Niestety z braku źródła komputerowego i stosownie gęstych plików, sprawdzenie co wydarzy się z takim materiałem muzycznym było u mnie niemożliwe.

Kolejnym tematem tego testu były słuchawki. Jednak tutaj nie będę się rozpisywał, gdyż w domu uzyskałem identyczny efekt, jak w Monachium, czyli solidna dawka basu, która tak fantastycznie podbudowywała przekaz, że bez najmniejszych problemów określiłbym to jako podążanie w stronę testowanego niedawno firmowego zestawu słuchawkowego marki HIFI MAN. Było mocno soczyście i z wykopem. Z pewnością bez takiego wyrafinowania, ale tendencja identyczna.

Na koniec dzisiejszego spotkania został przedwzmacniacz gramofonowy. I gdy w poprzednich akapitach tylko przypominałem o filtracji  sił na zamiary, to tutaj chcę to bardzo zaakcentować, gdyż zderzenie z wkładką MC za dwadzieścia pięć tysięcy złotych pokazało, iż owszem phono przetwarza dźwięk, ale w tym przypadku w tej przywołanej z pobytu w klubie estetyce, czyli bardzo odchudzonego przekazu na ograniczonej kulistą sferą scenie. Ale sądzę, że docelowy klient mając niezbyt drogiego drapaka według jego punktu widzenia uzyska w miarę dobrą czytelność sceny dźwiękowej z niezłym pozycjonowaniem źródeł pozornych wręcz nie zauważając wyartykułowanego przeze mnie problemu. Powtarzam, Takie jak opisuję mezalianse w życiu codziennym się nie zdarzają i wynoszenie jako główny problem zauważonych w tym teście przywar byłoby nieuprawnionym nadużyciem. Niestety nie posiadam wkładki MM, co ten analogowy występ z racji mniejszych wymagań jakościowych sygnału z wkładki ruchomym magnesem mogłoby postawić w nieco lepszym świetle. Niemniej jednak, oferta phono przy sporej obsadzie cyfrowej jest raczej uzupełnieniem wielofunkcyjności i jeśli tak potraktujemy ten gramofonowy moduł, okaże się, że nie jest tak źle.

To był dziwny test. Trzy odsłony, a każda mała swoje do powiedzenia. To zaś może nie ostrzega, ale z pewnością daje nam wskazówkę, że jeśli podłączycie ADL-a u siebie i coś nie zagra, to nie do końca będzie jego wina. Nie sądziłem, że będę bronił taniego urządzenia, ale po bliższym poznaniu nie mam z tym najmniejszego problemu. Grupa docelowa? Jeśli jesteście siedzącymi wiecznie przy komputerze czy to w pracy, czy w domu pracoholikami, a przy tym kochacie muzykę, powinniście sprawdzić możliwości tego malucha. Oferta obsługowa jest znakomita. Pliki wszelakiej gęstości, wzmacniacz słuchawkowy i możliwość wpięcia gramofonu w jednym pudełku od dającego pewność jakości wykonania znanego producenta dla wielu niezbyt mocnych finansowo klientów będzie bardzo atrakcyjnym kąskiem. Patrząc na to, co działo się podczas mojej przygody nie określę teoretycznych do połączenia z tym urządzeniem systemów. Jednak jedno wiem na pewno, jeśli nie spróbujecie, jak zareaguje Wasza układanka, z pewnością się nie dowiecie.

Jacek Pazio

Dystrybucja: MIP
Cena: 4 499 PLN

Dane techniczne:
Obsługiwane częstotliwości próbkowania:
– USB: PCM max 32 bit/384 kHz, DSD 2.8M, 5.6M, 11.2M
– opt/coax: 24 bit/ 192 kHz
Nagrywanie USB: 24bit/192kHz (Max)
Pasmo przenoszenia: 20Hz ~20KHz (+/-0.5dB)
Stosunek SN: (A): >90dB / Wyjście Liniowe, >60dB / Wyjście MC, >70dB / Wyjście MM
Poziom Wejście Liniowego: 2Vrms
Poziom Wejścia Phono: MC 0.4mV / MM 4.0mV
Poziom Wyjścia Liniowego: 5 Vrms
Pojemność wejścia MC: 1000 pF / Pojemność wejścia MM: 100 pF
Impedancja Wejścia Liniowego: MC: 100 Ω / MM:47 kΩ / Liniowe: 47 kΩ
Poziom Wyjścia słuchawkowego:
– zbalansowane (XLR 4-pin): 1% THD 1kHz (Max.) 400mW (12 Ω), 800mW (16 Ω), 1200mW (32 Ω), 2200mW (56 Ω), 700mW (300 Ω), 350mW (600 Ω)
– niezbalansowane (6.3mm Jack stereo):1%THD1kHz (Max.) 1100mW (12 Ω), 1400mW (16 Ω), 1000mW (32 Ω), 820mW (56 Ω), 190mW (300 Ω), 100mW (600 Ω)
Wymiary (S x G x W): 215 x 180 x 64 mm
Waga: 1330g

 System wykorzystywany w teście:
– CD: Reimyo CDT – 777 + Reimyo DAP – 999 EX Limited
– przedwzmacniacz liniowy: Robert Koda Takumi K-15
– końcówka mocy: Reimyo KAP – 777
Kolumny:  TRENNER & FRIEDL “ISIS”
Kable głośnikowe: Harmonix HS 101-EXQ (sekcja średnio-wysokotonowa), Harmonix HS 101-SLC (sekcja niskotonowa)
IC RCA: Hiriji „Milion”
IC cyfrowy: Harmonix HS 102
Kable zasilające: Harmonix X-DC 350M2R Improved Version, X-DC SM Milion Maestro, Furutech NanoFlux – NCF
Stolik: SOLID BASE VI
Akcesoria:
– antywibracyjne: Harmonix Beauty Tone Milion Maestro, Harmonix TU 505EX MK II, Stillpoints „ULTRA SS”, .Stillpoints ”ULTRA MINI”
– platforma antywibracyjna SOLID TECH
– zasilające: Harmonix AC Enacom Improved for 100-240V
– akustyczne: Harmonix Room Tuning Mini Disk RFA-80i
– listwa sieciowa: POWER BASE HIGH END
Tor analogowy:
– gramofon:
napęd: SME 30/2
ramię: SME V
wkładka: MIYAJIMA MADAKE
przedwzmacniacz gramofonowy: RCM THERIAA