Monthly Archives: maj 2025

Opinion 1

Although almost a year has passed since the inaugural visit of the perpetrator of all the commotion in our humble premises, and only since a few weeks ago, thanks to the courtesy of the Audio Atelier from Wrocław, we can enjoy its sound and functionality again, but to tell the truth we did not complain about lack of activities in the meantime, the status of „novelty” of today’s guest has lost nothing of its relevance. In fact, I dare to say that even the circumstances of nature, as for example our editorial systems, are now more favorable to it than they were then, because now we have switches capable of communicating with the environment via optical Gigabit SFP connectors. That is why we are genuinely enthusiastic to share with you our observations from the tests of the almost all-encompassing and at the same time extremely compact multimedia all-in-one Lumïn P1 Mini.

As our loyal readers certainly remember, Lumïn presented a device to the world, similar in terms of functionality, some time ago. Of course, we are talking about the P1, which not only noticeably exceeded the low-profile size of its siblings, but also drained pockets more intensively at the checkout. It was and still is the company’s flagship, combining the functionality of a streamer, DAC and preamplifier, so it can afford it, but if someone does not like this approach, until recently you could only look for luck from the competition (Auralic), or patiently wait for the favor from the heavens. And they finally had mercy and for almost 50% of the price of the flagship offered the P1 Mini, which is almost functionally identical. But, wait a minute, does our today’s novelty remind you of something? If not, I will shyly hint that at least to my astigmatic eye you can easily notice a deep inspiration from the shape of a certain other all-in-one – the M1. And no, I am not talking about a network of suburban shopping malls called M1, but about a streaming amplifier that only needs power and connection to the home Ethernet network. Fortunately, the designers did not limit themselves to dusting off this, almost ten-year-old project, but only based on it for a loose inspiration, they proposed a much more aesthetic and „flexible” device in terms of usability. And so, the front, made of a thick sheet of brushed aluminum, is decorated not only with the characteristic greenish-blue display, but also with two knobs located on its sides (source selection and volume control) and a power switch, the presence of which optically balances the eye of the IR sensor. The body is made of bent sheet metal, and not a single milled block as in the case of the full-size progenitor, but there is no need to fuss, because with these dimensions and weight of 7 kg, it is a completely satisfactory solution. A glance at the back – and it’s good, even very good. This is because we get almost everything (the P1 has everything) that our heart desires. The analog outputs (adjustable) are in RCA and XLR format, there is an analog input in the form of gold-plated RCAs and the digital domain is represented by optical, coaxial, USB and HDMI inputs. The digital outputs are USB, BNC and HDMI ARC, so you do not have to worry about integration with a smart-TV. The issue of communication was also taken seriously, because in addition to the standard RJ – 1000Base-T Gigabit Ethernet, the P1 Mini boasts an optical Gigabit SFP connector and the ability to connect external HDDs. The list is completed by the customary Lumïn earth terminal, the three-pin IEC socket integrated with a fuse chamber and main switch. The set also includes a proprietary, extremely elegant remote control.
On the design side, the similarity to its older brother P1 Mini will not be denied either. It is based on a pair of the same DAC chips (ES9028PRO) and admittedly not a double, but still a single toroidal transformer in the power supply, which still makes a linear and not a switching supply, so you should be happy and not complain about it. The analog section has also been simplified, because we have capacitors at the output, not Lundahl transformers. Thanks to the use of the latest hardware platform, the P1 Mini offers the ability to upsample all signals to PCM 384kHz/32bit or DSD256, and Leedh Processing is responsible for volume control.

At the beginning of the part devoted to the sonic qualities of our guest, let me mention that along with him we received the company’s L2 „digital library”, so during the tests I could not only connect the P1 Mini to the QSA Red switch via SFP, but also use this communication channel with a powerful music repository, for which Audio Atelier deserves fully deserved thanks. Another issue is the inability to verify the functionality of the preamplifier due to the use of an integrated amplifier in the stereo system, although taking into account that it is taken care of by the above-mentioned Leedh Processing, we can safely say that it simply exists and works as the factory intended. And as for the sound itself, … From the very first bars of „Smith/Kotzen” by Adrian Smith and Richie Kotzen, you can hear that Lumïn’s team, despite obvious financial constraints, sat down to work solidly and decided to make the most of the project’s potential. And I dare say that the effects of this work are as noticeable as they are stunning. The P1 Mini sounds surprisingly large and at the same time is characterized not only by the company’s juiciness and dignification, but also by motor skills and infectious timing. That is, in fact, what most of the integrated siblings may have remembered, but, at least so far, did not particularly dazzle with. And this time, instead of withdrawing them a bit, it was the driver and freedom of articulation that got the green light to fight for the recognition of the audience. And they are fighting! The blues-rock material allowed us to show both the singing of the fiery riffs, as well as the slightly shabby vocals of both vocalists, accompanied by pleasantly sonorous cymbals and solid work of the rhythm section. And most importantly – you can hear the rock claw and feel the heart to play, so it is not only attractive – nice, but also lifelike, authentic and tangible. Switching to the „Nu Delhi” by Bloodywood also showed that the title device has no problems with maintaining full energy even with the lowest frequencies, so as long as they are properly recorded, the P1 Mini will not feel obliged to trim or tone them. So as you can see and hear, it is good, although as it turns out, it can get even better.
It is enough to give up the popular twisted pair cable and switch to communication via SFP to achieve another, obviously higher, level of initiation in the blink of an eye. It turns out that it is possible to further improve the resolution and openness of the presentation while maintaining the company’s density and some apparent darkening. Why apparent? Well, on the one hand, the tested all-in-one, like its predecessors, very neatly avoids accusations of emphasizing sibilants, but on the other hand, it is far from forcibly limiting the upper registers, or excessively dazzling with safe roundness. It just sounds a bit denser and more saturated than my own system and that is it. In addition, it did not even cross my mind to consider it a defect, but only a fully conscious smuggling of my own signature. And it is a signature for which the lion’s share of the brand’s loyal acolytes are ready to let themselves be cut, especially since its presence is evident proof that the P1 Mini is the fruit of evolution, and not revolution within the Asian brand. Therefore, instead of looking for a hole in the whole thing, it is a much better idea to book an almost hour-long session with Chantal Chamberland („Temptation”) and with a glass of amber distillate in hand indulge in purely hedonistic contemplation, for which the Lumïn P1 Mini seems to be an obvious companion.

As far as I know, Lumïn’s team in the P1 Mini sees a chance to resonate with a wide audience, and based on my experience with them so far, I dare say that they can succeed in this not so easy task. The P1 Mini is extremely intuitive, it can be operated from a tablet/smartphone, as well as a remote control or front knobs, so it combines the ergonomics to which even older customers are accustomed to with solutions aimed at the youngest generation. The same is true of the virtually maintenance-free application in the system and integration with modern smart-TVs. Classic plug & play without the need for a phD in robotics and quantum physics. If we add to this the above-average sound qualities and support for the most popular streaming services, we will only be one step away from saying that the Lumïn P1 Mini is simply destined to succeed. Which, by the way, I sincerely wish it does.

Marcin Olszewski

System used in this test:
– CD/DAC: Vitus SCD-025mkII + 2 x Quantum Science Audio (QSA) Blue Fuse
– Network player: Lumïn U2 Mini + Farad Super3 + Omicron Magic Dream Classic; I-O Data Soundgenic HDL-RA4TB
– Turntable: Denon DP-3000NE + Denon DL-103R
– Phonostage: Tellurium Q Iridium MM/MC Phono Pre Amp
– Digital source selector: Audio Authority 1177
– Integrated amplifier: Vitus Audio RI-101 MkII + Quantum Science Audio (QSA) Violet fuse
– Loudspeakers: AudioSolutions Figaro L2 + Solid Tech Feet of Balance
– IC RCA: Furutech FA-13S; phono NEO d+ RCA Class B Stereo + Ground (1m)
– IC XLR: Organic Audio; Vermöuth Audio Reference; Furutech DAS-4.1
– Digital IC: Fadel art DigiLitz; Harmonic Technology Cyberlink Copper; Apogee Wyde Eye; Monster Cable Interlink LightSpeed 200
– USB cables: Wireworld Starlight; Vermöuth Audio Reference USB; ZenSati Zorro
– Speaker cables: WK Audio TheRay Speakers + SHUBI Custom Acoustic Stands MMS-1
– Power cables: Furutech FP-3TS762 / FI-28R / FI-E38R; Organic Audio Power + Furutech CF-080 Damping Ring; Acoustic Zen Gargantua II; Furutech Nanoflux Power NCF; Esprit Audio Alpha
– Power distribution board: Furutech e-TP60ER + Furutech FP-3TS762 / Fi-50 NCF(R) /FI-50M NCF(R)
– Wall power socket: Furutech FT-SWS(R)
– Switch: Quantum Science Audio (QSA) Red + Silent Angel S28 + Farad Super6 + Farad DC Level 2 copper cable
– Ethernet cables: In-akustik CAT6 Premium II; Audiomica Laboratory Anort Consequence, Artoc Ultra Reference, Arago Excellence; Furutech LAN-8 NCF; Next Level Tech NxLT Lan Flame
– Anti-vibration platform: Franc Audio Accessories Wood Block Slim Platform
– Table: Solid Tech Radius Duo 3
– Acoustic panels: Vicoustic Flat Panels VMT

Opinion 2

When the word Lumïn is mentioned during a conversation between the interlocutors, one thing is certain, everyone knows very well that we are talking about a specialist in dealing with file-based music. And it does not matter whether we are using the resources stored on our hard drive or on streaming platforms, because in its portfolio we can find literally everything. From the aforementioned music banks, through transports working with all portals streaming music, to power supplies for its devices, Lumïn offers literally everything. And if so, it seems natural to expand and adjust their offering to customers of different wealth. Therefore, after a very good reception of the integrated all-in-one P1 by the market, a cheaper version was presented to a wider audience, allowing to save a bit of money. You must admit that the idea is excellent. So much so that after the appearance of such a device, together with the distributor, we decided to take a closer look at the topic. In this way, thanks to the involvement of the Audio Atelier from Wrocław, today we will face the latest proposal of the above-mentioned manufacturer for an ordinary Joe, the, colloquially speaking universal, Lumïn P1 Mini.

What does the miniature version of the P1 look like? Of course, as a natural consequence of cutting costs, the electronics were dressed in a slightly more modest housing. But do not worry, it is still a very good-looking shape. We are dealing with a medium-sized, rectangular box made of aluminum with a characteristic massive front, which, in order to maximize the ease of use of the device, in addition to the standard remote control, has been equipped with two knobs that allow you to manually control all functions and a centrally located display showing the current status during the calibration process or technical information about the music you are listening to. This is what the fascia looks like, and what happens on the reverse? As you might expect, the P1 Mini is lavish, in response to its multifunctionality. Therefore, despite the typical Lumïn support for music files, in addition to a pair of LAN inputs (RJ45 and SFP), we also have a series of digital and analog inputs and outputs for external sources – COAX, OPTICAL, BNC, USB, LAN, HDMI, RCA. Of course, being a source with an adjustable analog output, allowing for direct connection to a power amplifier, it can also boast analog outputs in RCA and XLR standards. The list is completed by the ground terminal, IEC power socket and main switch. As I mentioned, the starter package of the P1 Mini also includes a remote control.

What did Lumïn’s younger brother P1 treat me to? To be honest, I was a bit afraid of this clash. The matter is trivially simple and comes down to the level and scale of consequences after the decision to reduce financial outlays on a given design. It is natural that something will happen, but it is important not to lose the element that encourages you to enjoy music with such a device. Fortunately, and I say this with full responsibility, because in this test I omitted the customary DAC I use for playing files, integrated in the Gryphon Ethos and the Gryphon Commander line preamplifier cooperating with it; devices about 20 times more expensive in total, the Lumïn P1 Mini defended itself without any problems. No, let me rephrase, it performed just great. I got a very good level of sound richness, tight energy and nice breathing, thanks to which, for natural reasons, without chasing feistiness in rendering the smallest sonic nuances, I could really enjoy the very pleasantly presented music. A living and tangible one, which is not always achievable in such a cool way when cutting production costs. Usually, there are problems with the increase in distortions, the effect of which producers, under the guise of giving the music a hint of analogue, often compensate for by plasticizing the sound, or colloquially speaking „muddying” it. In the case of the said Lumïn, however, nothing like that happened. Of course, the resolution after switching from the devices I use on a daily basis decreased slightly, but the stage events were still characterized by the appropriate freedom in the arrangement of the whole in the inter-loudspeaker ether and the energy associated with a given source, so in a word, the most important features that allowed to show it from an interesting side, were all there.
The first example of a projection of not only musical, but also freely presented material is the work of the relatively long unheard of by me, but phenomenally produced album „Same Girl” by Youn Sun Nah. Thanks to the skillful correlation of mass, tightness and sonority of each of the sub-ranges by the title streamer, the vocal charmed with the timbre given in the aesthetics of warmth and well-accentuated microdynamics. The effect was so successful that despite the fact that I put less emphasis on the smallest nuances than I do on a daily basis, I let myself be torn away from the problems of everyday life without any issue, in order to soothe my soul tormented by eternal thoughts. Music filled my room, Joun Sun Nah enchanted me with phenomenal vocals, and I recharged my life batteries. Unfortunately, only up to a certain point. What? Of course, the decay of the last note on this album.
I had another listening session, deliberately chosen from the opposite pole, to the beats of specialists in severe thudding. I am talking about Black Sabbath and their phenomenal album „13”. The album, which, like the Asian girl mentioned above, not only did not force Lumïn to give up, but paradoxically, thanks to the cost cutting that was a minimal reduction in the microdynamics of the projection while leaving full expression, could be listened to loudly. And I assure you, it is not so obvious, as I found out more than once or twice during my tests.

How will I conclude the above-described meeting with not only a price-friendly but also an all-in-one that fits perfectly into my search for emotions contained in music? Well, it will be extremely simple and as concise as possible. This is an excellent source. Musical, but not overheated. Playing with breath, but without a hint of flashiness. Vivid, yet showing the most important sonic nuances well. Inconspicuous in size, but very versatile. And all this in today’s reality, for really little money. So if you are looking for something interesting and inexpensive in the field of listening to music from files, the Lumïn P1 Mini should be a 100% sure bet for a potential listening list.

Jacek Pazio

System used in this test:
Source:
– CD Player/DAC: Gryphon Ethos
– streamer: Lumin U2 Mini + switch Quantum Science Audio (QSA) Red-Silver
– Preamplifier: Gryphon Audio Pandora
– Power amplifier: Gryphon Audio Apex Stereo
– Loudspeakers: Gauder Akustik Berlina RC-11 Black Edition
– Speaker cables: Furutech Nanoflux-NCF Speaker Cable
IC RCA: Hijiri Million „Kiwami”, Vermouth Audio Reference
IC XLR: Tellurium Q Silver Diamond, Hijiri Milion „Kiwami”, Furutech DAS-4.1
Digital IC: Hijiri HDG-X Milion
Ethernet cable: NxLT LAN FLAME
USB cable: ZenSati Silenzio
Power cables: Hijiri Takumi Maestro, Furutech Project-V1, Furutech NanoFlux NCF, Furutech DPS-4.1 + FI-E50 NCF(R)/ FI-50(R), Hijiri Nagomi, Vermouth Audio Reference Power Cord, Acrolink 8N-PC8100 Performante, Synergistic Research Galileo SX AC
– Table: BASE AUDIO 2
Accessories: Quantum Science Audio Red fuse; QSA Silver fuse; Synergistic Research Orange fuse; antivibration platform by SOLID TECH; Harmonix AC Enacom Improved for 100-240V
– Power distribution board: POWER BASE HIGH END, Furutech NCF Power Vault-E
– Acoustic treatments by Artnovion
Analog stage:
– Drive: Clearaudio Concept
– Cartridge: Dynavector DV20X2H
– Phonostage: Sensor 2 mk II
– Eccentricity Detection Stabilizer: DS Audio ES-001
– Tape recorder: Studer A80

Polish distributor: Audio Atelier
Manufacturer: Pixel Magic Systems Ltd.
Price: 23 990 PLN

Specifications:
Network playback: Up to DSD256 / 1-bit, PSM do 384kHz / 16–32-bit; MQA Full Decoding
DAC: 2 x ESS SABRE32 ES9028Pro
Upsampling: Up to DSD256 & PCM 384kHz option for all files
Supported Audio File Formats: DSF (DSD), DIFF (DSD), DoP (DSD), FLAC, ALAC, WAV, AIFF, MP3, MQA
Streaming Protocol: UPnP AV, Roon Ready, TIDAL Connect, Spotify Connect, Flac lossless Radio stations, Audirvāna, AirPlay,QPlay (QQMusic)
Digital Input:
– USB Audio Class 2 (PCM 44.1–384 kHz / 16 – 32-bit; DoP 128)
– OPTICAL/SPDIF (PCM 44.1 kHz–192 kHz / 16–24-bit; DSD64 (DoP64))
– HDMI (PCM 2.0; 4K Video Passthrough)
Analogue input: RCA
Wyjścia cyfrowe:
– USB (DSD512; PCM 44.1–384 kHz / 16–32-bit)
– BNC SPDIF (PCM 44.1–192 kHz / 16–24-bit; DSD64 (DoP64))
– HDMI (PCM 2.0; 4K Video Passthrough; ARC)
Digital Output: pair XLR (6Vrms); pair RCA (3Vrms)
Network: Gigabit SFP; 1000Base-T Gigabit Ethernet
Dimensions (W x G x H): 400 x 31 x 77 mm
Weight: 7 kg

Opinia 1

Być może będę nazbyt stanowczy w wyrażaniu opinii, ale mówcie co chcecie, bez względu na Wasze osobiste nie do końca pozytywne postrzeganie tytułowej marki Bowers & Wilkins jest jednym z głównych graczy w segmencie kolumn na naszym rynku. Możecie opowiadać bajki, że coś między Wami nie iskrzy, bo gra tak lub siak, jednak wypracowana przez lata renoma bez problemu radzi sobie z nawet największą krytyką tak naprawdę często mających niewielką wiedzę na temat odpowiedniej konfiguracji osobników. Skąd takie pogrążające przeciwników wnioski? Otóż to od lat marka na tyle stabilna w utrzymywaniu formowego sznytu grania, że tylko początkujący, tudzież samozwańczy znachorzy po kontakcie z nią mogą mieć jakikolwiek problem. Obyci w tym temacie w żadnym wypadku, gdyż kolokwialnie mówiąc wiedzą, o co w tej zabawie chodzi. Ale, żeby nie było, dzisiejsze spotkanie nie jest li tylko dla fanów Bowersów, a dla szerokiej grupy melomanów. Co zatem z brytyjskiego portfolio zawitało w nasze progi? Jak widać na zdjęciach średniej wielkości kolumny podłogowe, a konkretnie dostarczone przez Sieć Salonów Top HiFi & Video Design urocze Bowers & Wilkins 803 D4.

Opiniowana dziś linia wyspiarskich kolumn bez względu na zajmowany szczebelek w hierarchii cenowej ma jedną cechę wspólną. Chodzi oczywiście o wykorzystaną do aplikacji zespołu głośników i sterującej nimi zwrotnicy, składającą się z 3 głównych elementów bryłę. Największa jej część to zawsze posadowiona na nieco większej powierzchniowo od samej skrzynki podstawie wyposażonej w regulowane kolce, nieco uniesiona nad nią, o obłych kształtach, wykończona w lakierze lub kilku odmianach forniru, w górnej części skośnie zakończona, w przekroju poprzecznym przypominająca kształt lutni zakończonej użebrowanym tylnym panelem obudowa stanowiąca ostoję dla zespołu głośników basowych. Druga gabarytowo jest wariacją na temat kapiącej kropli wody sfera dla przetwornika średniotonowego. Zaś trzecia jako mocowanie przetwornika dla pokrycia zakresu wysokotonowego, to powielenie pomysłu z centrum pasma. Tym razem jednak mamy do czynienia z mniejszą średnicą i w celu płynnego wygaszania skutków pracy membrany z jakby przypominającym długi ogon komety celowym rozciągnięciem owej bryły. Powiem tak, raz zobaczywszy tego typu kolumnę, nawet po kilku latach choćby krótki błysk zdjęcia przed oczami w jakimś promocyjnym filmiku lub podczas przeglądania Internetu wystarczy, abyśmy skojarzyli tę konstrukcję z Anglikami. Nieco żartując w pozytywnym tej opinii znaczeniu nie da się tego pomysłu na obudowę „odzobaczyć”. I to z dwóch powodów, gdyż pierwszym jest przyjazna dla oka estetyka, a drugim istotna dla pracy kolumny, zastosowana w niej technologia walki ze szkodliwymi czynnikami wywoływanymi pracą głośników. Jeśli chodzi o kwestię przyłączenia D4-ki do dedykowanego systemu, z tyłu tuż nad podstawą owalnej obudowy na wspomnianym żebrowanym profilu znajdziemy poprzeczną chromowaną tabliczkę z zestawem podwojonych terminali. Wieńcząc opis naszych bohaterek warto jeszcze dodać, iż ten ciekawy techniczne i wizualnie projekt jest konstrukcją 3 drożną o przyjaznej dla znakomitej większości sekcji wzmacniających skuteczności na poziomie 90 dB. Jak widać, kolumny są i ładne i uniwersalne.

Jak rzeczone Bowersy zagrały? Dla mnie znakomicie. Naturalnie w estetyce kojarzonej z tą marką, ale na tle poprzednio testowanych modeli dojrzalej. Chodzi mi o poprawiające swobodę wypełniania przestrzeni pomieszczenia zdjęcie z obrazu muzycznego delikatnej mgiełki. Owszem, to dla początkujących adeptów zabawy w świadome konfigurowanie systemu może być sporym wyzwaniem, bo wszytko podane jest dokładniej, jednak marginalizując podobne przypadki dla mnie to bardzo dobry ruch. Nie lubię uczucia oddzielania mnie od rozgrywających się przede mną wydarzeń muzycznych nawet najskromniejszą woalką. To zawsze utrata tak ważnej dla odbioru muzyki namacalności, dlatego gdy w tym przypadku okazało się, że inżynierowie pozytywie ogarnęli ten temat, w pierwszym odruchu po podpięciu kolumn do systemu na mojej twarzy pojawił się uśmiech. Spokojnie, nie szyderczy, tylko pochwalny, bo doskonale wiem, jakie kroki w przypadku poszukiwania kolumn i decyzji zakupowej tytułowych Bowersów musiałbym wykonać. Co to oznacza? Najpierw krótki opis brzmienia systemu w testowej konfiguracji. Otóż od pierwszych chwil słychać było znakomity wgląd w nagranie. I nie tylko od strony rozdzielczości i transparentność prezentacji, ale także rozbudowania wirtualnej sceny w szerz i w głąb. Muzyka rysowana była solidnie akcentowaną krawędzią w bezkresnym rozmiarze sceny, ale dzięki umiejętnemu skorelowaniu kontroli dobrze osadzonego w masie dolnego zakresu, pełnej detali, ale przy tym odpowiednio dociążonej średnicy i zjawiskowo podanych w domenie wyrazistości, jednak bez bolesnej nadinterpretacji wysokich tonów, brzmiała bardzo spójnie. Bas mimo swej wagi był daleki od męczącego i nudnego na dłuższą metę podbicia, środek bogaty w zapisane w materiale informacje, acz fajnie wyważony, a góra mimo, że dźwięczna, rozwibrowana i pełna ekspresji, w sobie tylko znany sposób umiejętnie stroniła od nachalności. Oczywiście nie ma się co oszukiwać, wszystko to sprawiało, że przekaz oscylował raczej w estetyce szybko i szczegółowo, aniżeli gęsto i zawsze lirycznie, ale zapewniam, nadal z pełnią związanej z takim podejściem do prezentacji dobrze rozumianej radości. Powiem szczerze, mimo codziennego nieco bardziej podkolorowanego stylu projekcji słuchanego materiału z procesu testowego miałem na tyle dużo frajdy, że momentami zastanawiałem się, czy ze swoimi wyborami nie zabrnąłem zbyt daleko. Nie twierdzę, że D4-ki bez jakichkolwiek korekt w systemie bez problemu mogłyby zostać, ale już po drobnych roszadach kablowych, widziałem sporo poszukiwanych przeze mnie plusów. Naciągam fakty na potrzeby wygłoszonej tezy o bardzo ciekawym występie? Bynajmniej, bowiem jak wspomniałem, były na tyle urzekające swoją prezentacją, że czasem miałem pewne rozterki dotyczące dotychczasowych wyborów docelowego dźwięku. Naturalnie po odpowiednim dopracowaniu systemu, ale nawet takie przemyślenia to według mnie duży plus dla danej konstrukcji.
Próbując pokazać wszelkie za i przeciw kolumnom wpiętym saute, czyli celowo dla pokazania ich wartości sonicznych bez żadnych korekt w zestawie, posłużę się najnowszym krążkiem Joe Lovano wespół z naszym rodzimym trio pod egidą Marcina Wasilewskiego „Homage”. To bardzo żywy i niełatwy od strony gry formacji materiał, gdyż nie tylko grany ze sporym poziomem improwizacji, to dodatkowo obfitujący w wiele popisów solowych. Mało tego, całość jest referencyjnie zrealizowana, co sprawia, że gdy zestaw jest w stanie oddać najdrobniejsze niuanse pracy poszczególnych instrumentów, oprócz zatopienia się w zawartych w nim emocjach, jako bonus dostajemy tak ważną dla melomanów i audiofilów ich wirtualną wizualizację w postaci narysowania każdego źródła dźwięku. Wizualizację, która pozwala przyjrzeć się każdemu z nich nie tylko z osobna, ale zapewniam, także wespół z zespołem pokazując w ich perfekcyjną interakcję pomiędzy sobą. Zdaję sobie sprawę, że dla wielu wystarczy, aby muzycy dobrze zagrali, jednak dla mnie wzorowe odtworzenie materiału to drugie 50 procent odbioru danej produkcji. Jak to często robię w przypadku muzyki rockowej, mogę czasem przesunąć próg ważności jakość podania na rzecz zawartości merytorycznej, ale w kontemplacyjnym, zagranym z tak dużym udziałem improwizacji jazzie nie ma na to najmniejszego marginesu błędu. I na szczęście w przypadku słuchania tej muzy przy wykorzystaniu tytułowych kolumn z niczym takim nie musiałem się mierzyć. Zagrana w punkt od strony szybkości narastania sygnału, ostrości rysunku, swobody rozmieszczania na szerokiej i głębokiej scenie, z jedynie zbyt lekkim jak dla mnie podejściem do nasycenia instrumentów. Ale spokojnie, ich waga była bardzo dobra, chodzi raczej o twardość wybrzmiewania i czasem nieco zbyt ostro rysującą je kreskę. Tylko przypominam, celowo nic nie mieszałem w zestawieniu, aby przekonać się, co potrafią, aby w momencie czy to mojego, czy Waszego procesu strojenia kolokwialnie mówiąc na bazie tego testu odpowiednio je ubrać. Abstrahując jednak od jakiegokolwiek dopieszczenia systemu, może się zdziwicie, ale nawet w skonfigurowanym testowo ta bardzo wymagająca płyta zabrzmiała bajkowo. Na tyle, że po początkowym zakupie wersji CD, na drugi dzień nabyłem winylową. Dawno tak hipnotyzująco grającego trio M. Wasilewskiego nie słyszałem i gdy już po pierwszym odsłuchu podczas testu z taką łatwością złapała mnie za ucho, nie to, że chciałem, po prostu musiałem ją nabyć na innym niż cyfrowy formacie.
Co z innymi gatunkami? Otóż wiedząc, że kolumny w dobrych rękach bez problemu sobie poradzą, nie będę rozwadniał tekstu, tylko zaznaczę, że w podobnym tonie wypadła muzyka elektroniczna i rockowa, czyli mocno i agresywnie. Jednak na tyle ciekawie, że tylko od upodobań nabywcy zależeć będzie, czy kolumny wjadą do nich z przytupem bez jakichkolwiek korekt, czy z drobnymi korektami. Wbrew pozorom opisywana wyrazistość dźwięku paradoksalnie przy swej dobrze wyważonej masie bardzo często nie rzucała kłód pod nogi, tylko pomagała płytom osiągnąć maksimum zawartego w nich szaleństwa. Na ile w guście danego osobnika, to już inna sprawa. Ważne, że było ciekawie.

Komu poleciłbym tytułowe Angielki? Otóż tak naprawdę widzę tylko jedną grupę swoimi oczekiwaniami całkowicie oderwaną od realiów grania Bowersów 803 D4. Naturalnie będą to osobnicy stawiający na muzykalność ponad wszystko w estetyce grania konstrukcji spod znaku radia BBC. Z opisanymi kolumnami nie ma na to szans. I nie dlatego, że zostały źle zaprojektowane. One właśnie takie miały być. Wyraziste i pełne życia, co jak wynika z powyższego opisu, mimo obecnie nieco odmiennych preferencji zmusiło mnie do jeszcze przed testem nigdy nieprzychodzących mi dom głowy przemyśleń. Zatem jeśli lubicie fajny detal podparty dobrze nakreśloną w domenie wyrazistości energią, nasze bohaterki powinny znaleźć się na jednym z pierwszych miejsc na potencjalnej liście odsłuchowej. Nie znam dokładnie Waszych upodobań, dlatego zakupu nie obiecuję, za to w pozytywnym tego słowa znaczeniu muzyczny ogień gwarantuję.

Jacek Pazio

Opinia 2

Choć marka Bowers & Wilkins w audiofilskiej świadomości zakorzeniona jest na tyle solidnie, że nawet jednostki mające nad wyraz blade pojęcie w wiadomym temacie charakterystyczne oznaczenie B&W kojarzyć powinny, to dziwnym zbiegiem okoliczności opuszczające fabrykę w Worthing kolumny zaskakująco sporadycznie na naszych łamach się pojawiały. Ot, gdzieś tam udało nam się rzucić uchem na „stare” oraz współczesne 802-ki, innym razem – gwoli wyjaśnienia blisko dekadę temu, gościć 802D3, salonowo sprawdzić możliwości 805-ek, czy też za pomocą Volvo XC90 zweryfikować segment car-audio. Niezbyt imponująca lista. Najwyższa pora jednak to zmienić, więc skoro tylko pojawiła się możliwość pozyskania na testy reprezentantek najświeższej inkarnacji flagowej serii 800 czym prędzej postanowiliśmy powstałe zaległości nadrobić i tym samym, dzięki uprzejmości Sieci Salonów Top HiFi & Video Design przyjąć pod swój dach najmniejsze podłogówki z ww. serii (gwoli wyjaśnienia niby są jeszcze „bezgłowe” 804-ki, ale zarówno producent, jak i potencjalni nabywcy traktują je raczej jako ubogich krewnych/„o radiowej urodzie” siostry aniżeli czystej krwi 800-ki) – Bowers & Wilkins 803 D4, na których test serdecznie zapraszamy.

Jak na powyższych zdjęciach widać 803-ki to nad wyraz zgrabne, żeby nie napisać „kompaktowe” podłogówki o smukłych, zaoblonych korpusach, szalenie ułatwiających unboxing, ustawianie i pozycjonowanie uzbrojonych w rolki cokołach i charakterystycznych aluminiowych „głowach” z cyklopim okiem na wierzchołku. Jednak po kolei. Co do samych obudów, to zgodnie z tradycją i uwiecznionym w trakcie mojej wizyty w Worthing procesem produkcyjnym skrzynie 800-ek wykonywane są z giętej na specjalnych „kopytach” sklejki i „łapane” na śladowej szerokości plecach masywnym aluminiowym żebrowanym profilem do którego mocowana jest zwrotnica. Generalnie, jak na pozornie klasyczne – „drewniane” kolumny aluminium jest w nich zaskakująco dużo, gdyż począwszy od wyfrezowanego z pojedynczego bloku aluminium łezkowatego modułu wysokotonowego Solid Body Tweeter-on-Top , poprzez stanowiąca podstawę Turbine Head płytę górną po aluminiowe kapsuły basowe mocowane do nie mniej solidnych frontowych płatów zespolonych z wewnętrznym układem wręg Matrix™ właśnie z aluminium wykonano. Jakby tego było mało wspomniana płyta górna otrzymała stylowe wdzianko ze skóry Connolly, więc jak to mawiał klasyk robi się „jakby luksusowo”. A co do samych przetworników, to nie sposób trafić lepiej. Do dyspozycji otrzymujemy bowiem wszystko co najlepsze – 25mm diamentowa kopułkę wysokotonową, zawieszony biomimetycznie 13 cm srebrzysty średniotonowiec FST Continuum oraz parę 18 cm wooferów o profilach Aerofoil. Za sprawą wspomnianego masywnego, żebrowanego profilu plecy 803-ek prezentują się równie atrakcyjnie a dzięki podwójnym, usytuowanym tuż przy podstawie „biżuteryjnym” terminalom aplikacja okablowania jest czystą przyjemnością. Słowem mucha nie siada, szczególnie w dostarczonym na testy wykończeniu Satin Rosenut (do wyboru są jeszcze Gloss Black, White i Satin Walnut)
Od strony elektrycznej mamy do czynienia z układem trójdrożnym, wentylowanym o przyjaznej 8Ω (min. 3.0Ω) impedancji i wysokiej, 90 dB skuteczności.

Jeśli zaś chodzi o brzmienie naszych dzisiejszych bohaterek, to autorytatywnie możemy stwierdzić, że zdanie należy wyrobić sobie samodzielnie – nausznie, najlepiej słuchając 803-ek we własnych czterech kątach i nie przejmować się tym, co podprogowo próbują sączyć nam „życzliwi”. Chodzi bowiem o to, że czy to poprzez całkowitą przypadkowość, czy też nieumiejętność prawidłowej konfiguracji część „znafcuf” przypisuje Bowersom zbytnią twardość, analityczność, czy wręcz wyzucie z wszelkich emocji. Tymczasem w trakcie poprzednich, mniej bądź bardziej incydentalnych, spotkań, jak i naszych niniejszych, kilkunastodniowych testów czarno na białym wyszło, że 803-ki grają tak, jak pozwala im na to system w jakim się znalazły i tak, jak dany – reprodukowany materiał został zrealizowany. Tylko tyle i aż tyle. Trudno zatem mieć do nich pretensję za ewentualne błędy popełnione w trakcie konfigurowania własnego „ołtarzyka”, bądź mizerię wsadu muzycznego. Jeśli jednak zadbamy tak o hardware, jak i software, to … nagle okazuje się, że 803-ki po prostu dokonują spektakularnej dematerializacji i znikają ze sceny pozostawiając nas sam na sam z muzyką. W dodatku muzyką w swej natywnej – nienaruszonej postaci, czyli de facto mamy w tym wypadku do czynienia z niemalże wzorcem pojęcia reprodukcji a nie autorskiej interpretacji, której co poniektórzy mogliby oczekiwać. Dlatego jak ma być ciężko, gęsto, piekielnie szybko i agresywnie, to sięgając po „Hymns in Dissonance” Whitechapel tak właśnie będzie. W dodatku właśnie na 803-kach dane nam będzie poznanie istnej maestrii operującej w najniższych rejestrach, wspomaganej basem, stopy wybijającej z obłąkańczą szybkością i niemalże laboratoryjną precyzją karkołomnie połamany rytm. Sam bas schodzi przy tym piekielnie nisko i cały czas oferuje ponadprzeciętną kontrolę oraz energię, co biorąc pod uwagę rozmiarówkę tytułowych kolumn wcale nie jest takie oczywiste. Próżno tu jednak szukać nadmiernej mięsistości, czy niemalże pluszowych konturów, gdyż Bowersy stawiają timing i precyzję na pierwszym miejscu i jeśli tylko w nagraniu dodatkowa porcja soczystej krwistości się nie pojawi (ot chociażby kontrabas na „WomanChild” Cécile McLorin Salvant), to i one same z sienie niczego takiego nie wyczarują. Podobnie jest ze średnicą, która podana jest w punkt i bliżej jej do kulinarnego pojęcia al dente aniżeli rozgotowanych kluch przy każdym kęsie oklejających podniebienie. Oczywiście jeśli komuś takowej miękkości brakuje z powodzeniem może szczyptę bądź dwie dodać aplikując stosowne okablowanie, bądź nieco szczodrą w owej manierze elektronikę, ale czynić to będzie na własną odpowiedzialność i poniekąd wbrew stojącym za 803-kami ideom. Nie oznacza to bynajmniej, że nasze gościnie stawiają na wyzuty z ludzkich odruchów chłód i analityczność, gdyż nawet na „Created From Filth And Dust” trudno zarzucić Lilith Czar braku kobiecości, a to, że jej wokal zostaje poddawany najprzeróżniejszym zabiegom to niezaprzeczalny fakt, więc jeśli tylko o takowych działaniach kolumny nas obiektywnie informują, to śmiem twierdzić, iż należą im się z tego powodu wyłącznie komplementy. Podobnie jest na zdecydowanie spokojniejszym „It’s Time”, gdzie może Michael Bublé w „Feeling Good” nie ma tembru Gregory’ego Portera, ale takie są fakty. Podobnie jak kąsające dęciaki odzywające się z dalszych planów, którym nie brakuje ani blasku ani słodyczy.
A właśnie, najwyższa pora na „diamentową” górę, która nie odstając od reszty pasma nie boi się ani energii ani rozdzielczości pięknie oddając ekspresję skrzących się blach i majestat fortepianu („WomanChild”), jak i bezpardonowość ognistych riffów Kiko Loureiro („Theory of Mind”). Czy można jeszcze gładziej, dokładniej? Czy da się wycisnąć jeszcze więcej informacji? Poniekąd tak, co pokazują diamentowe Accutony, ale na tym pułapie cenowym, na którym operują Bowersy w takie cuda raczej bym nie wierzył. I zamiast szukać dziury w całym zadbałbym raczej o to, by zaaplikowane w nich kopułki miały co pokazać. A proszę mi uwierzyć, że potrafią naprawdę sporo, więc jeśli z ich pomocą usłyszycie jakieś niepokojące zmatowienie, bądź zapiaszczenie/ granulację najwyższych składowych, to sugeruję uważniej przyjrzeć się reszcie toru, gdyż bardzo możliwe, że to właśnie tam gdzieś schował się wredny dywersant sypiący piach w tryby naszej audiofilskiej maszynerii.
No i jeszcze, niejako na deser, pozwolę sobie w kilku słowach wspomnieć o możliwościach dynamicznych naszych tytułowych gościń, które są poniekąd ukłonem w stronę posiadaczy niekoniecznie imponujących metrażem salonów. Tak na dobrą sprawę o 803-kach z powodzeniem można myśleć dysponując zaledwie 18-20 metrowym salonikiem, gdyż nie dość, że dmuchające w swe cokoły kolumny bliskość ścian całkiem nieźle tolerują, to przede wszystkim z racji ponadprzeciętnego panowania nad najniższymi składowymi nie wykazują tendencji do podbijania basu i monotonnego dudnienia. Oczywiście wszystko zależy od towarzyszącej im elektroniki, lecz jeśli tylko operować będziecie Państwo w górnych a nie dolnych skrajach producenckich rekomendacji jeśli chodzi o moc amplifikacji, to większych problemów z prawidłowym ich wysterowaniem i „prowadzeniem” nawet na iście koncertowych poziomach głośności nie przewiduję.

Nie da się ukryć, że Bowers & Wilkins 803 D4 zachowując lwią część DNA swojego starszego/większego rodzeństwa mają szanse poczuć się jak ryba w wodzie w zdecydowanie bliższym naszym lokalowym realiom metrażach aniżeli 801/2-ki. Nie przytłoczą posturą, za to zachwycą charakterystyczną, unikalną, acz pozbawioną taniej krzykliwości aparycją a przede wszystkim uraczą wyrafinowanym brzmieniem. Dlatego też jeśli macie Państwo chrapkę na legendarne 800-ki, lecz do tej pory nie byliście przekonani, czy uda się Wam je jakoś do własnego M3 wcisnąć, to teraz owe dywagacje możecie uznać za niebyłe i czym prędzej umawiać się na ich odsłuch we własnych czterech kątach. A jeśli przy okazji rozglądacie się również za pasującym do nich wzmocnieniem, to niejako na pozaanteniu zasugeruję zaprzyjaźnić się z X-ami z serii Michi (chociażby X5-ką), tym bardziej, że dystrybutor ten sam, więc i kurs jeden.

Marcin Olszewski

System wykorzystywany w teście:
– odtwarzacz CD Gryphon Ethos
– streamer: Lumin U2 Mini + switch QSA Red-Silver
– przedwzmacniacz liniowy: Gryphon Audio Pandora
– końcówka mocy: Gryphon Audio APEX Stereo
– kolumny: Gauder Akustik Berlina RC-11 Black Edition
– kable głośnikowe: Furutech Nanoflux-NCF Speaker Cable
– IC RCA: Hijiri Million „Kiwami”, Vermouth Audio Reference
– XLR: Hijiri Milion „Kiwami”, Furutech DAS-4.1, Furutech Project V1
– IC cyfrowy: Furutech Project V1 D XLR
– kabel LAN: NxLT LAN FLAME
– kabel USB: ZenSati Silenzio
– kable zasilające: Hijiri Takumi Maestro, Furutech Project-V1, Furutech NanoFlux NCF, Furutech DPS-4.1 + FI-E50 NCF(R)/ FI-50(R), Hijiri Nagomi, Vermouth Audio Reference Power Cord,
Acrolink 8N-PC8100 Performante, Synergistic Research Galileo SX AC
Stolik: BASE AUDIO 2.
Akcesoria:
– bezpieczniki: Quantum Science Audio Red, QSA Silver, Synergistic Research Orange
– platforma antywibracyjna Solid Tech
– zasilające: Harmonix AC Enacom Improved for 100-240V
– listwa sieciowa: Power Base High End, Furutech NCF Power Vault-E
– panele akustyczne Artnovion
Tor analogowy:
– gramofon – Clearaudio Concept
– wkładka Dynavector DV20X2H
– przedwzmacniacz gramofonowy RCM Audio The Big Phono
– docisk płyty DS Audio ES-001
– magnetofon szpulowy Studer A80

Dystrybucja: Sieć Salonów Top HiFi & Video Design
Producent: Bowers & Wilkins
Cena: 87 998 PLN

Dane techniczne
Konstrukcja: 3-drożna, podłogowa, wentylowana
Zastosowane przetworniki
– wysokotonowy: 1 x ø25mm diamentowy
– średniotonowy: 1 x ø130mm Continuum
– niskotonowy: 2 x ø180mm Aerofoil
Pasmo przenoszenia: 16Hz – 35kHz (19Hz – 28kHz +/-3dB)
Skuteczność: 90dB (2.83Vrms @ 1m)
Impedancja: 8Ω (min. 3.0Ω)
Rekomendowana moc wzmacniacza: 50W – 500W / 8Ω
Max. rekomendowana impedancja okablowania: 0.1Ω
Dostępne warianty wykończenia: Gloss Black, White, Satin Rosenut, Satin Walnut
Wymiary (W x S x G): 1165 x 357 x 511 mm
Waga: 62.15 kg/szt.