Monthly Archives: marzec 2017

In times of total integration and aspiration to have the most versatility of used solutions, which are triumphant in the budget, as well as even in segments aspiring to be serious Hi-Fi, the High End has its own rules. Instead of offering and overwhelming array of functions, where we will use only one or two, or maybe three, manufacturers tend to specialize. Here is no place for compromise, or doubling of individual steps of signal processing, as this means losing money. Because when we have already a good DAC, or at least one that satisfies us at the moment, buying another piece of equipment with a DAC inside seems not to be a good idea. This is also true for the rest of the gear, as nobody sane will be searching for an integrated amp, while possessing appropriate power amplifiers; such person will be looking for a line preamplifier or a source with regulated output. Having such dogmas in mind, Lumin, after a series of streamers equipped with analog outputs and dedicated to people looking for an all-in-one file solution, like the M1, decided to raise the bar and open for the most demanding audiophile population introducing the U1, a file transport, dedicated to the audiophile minority.

There is nothing to hide, and we do not need to add any ideology or mystic, as the U1 is nothing else than the flagship S1 minus a DAC and the analog output stage. Well, maybe I exaggerated a bit regarding the DAC, as the U1 can up- and down-sample the signals from/to DSD 128 and PCM 384 to another format at will, and send out the manipulated signal to the external DAC. Of course you can just switch this off and transfer the signal out of the Lumin in native format. But before we do that, it is worth to stop for a moment and look at the cabinet of the device, which is exactly the same as in the twin A1 and S1, who provided some of the innards. Also the external power supply is a must at this price level, although after the extraction of some of the circuitry there would be enough space inside for it.
I will not spend too much time to describe the aluminum chassis, as I did that in … 2013 (how time flies…) while reviewing the first Lumin, but I will still allow me to say a few good words about it, as this time the Polish distributor of the brand, the Wrocław based Moje Audio, provided a black anodized version, which looks so much better than the standard silver one. In this “evening dress” it is not as rough and aseptic, it catches the eye with its elegance, what is emphasized with the delicate rounding off of the fascia, with the blue display hidden in its middle. The back panel, as usual for the Lumin, is pushed back a few centimeters compared to the top cover, and although it makes connecting cables a little more troublesome, it helps visuals by covering the cable salad from top. I must mention here, that this hood does not complicate the connection of a nice power cord, as it does in Linn players, because we connect the cable to the external PSU, which does not have any obstructions on the back. So it can be done, you just need to think a little. Clearly in Asia this process is working better than in R&D laboratories in Glasgow. But let us put nastiness aside. Equipped in two small toroidal transformers and a battery of capacitors, the power supply has a nice round button with a blue halo on the front, and an IEC socket integrated with a fuse on the back, as well as a multi-pin socket for the cable connecting to the main unit.
The central unit is another story. We deal with a digital only transport here, so there is no trace of an analog output to find. So looking from behind we have an Ethernet socket with a grounding terminal next to it, two USB ports, an optical output, coaxial, BNC and AES/EBU. There is also the multi-pin socket for the power, but that was obvious.
Talking about handling, there is no change here – the company developed apps for iOS and Android are there, the work as they should, and the only thing, that always surprises me, is the evident mental resistance of the Pixel Magic Systems Ltd. Engineers to implement Tidal handling in the Android app. Dear God, how long do we need to wait to get this functionality? How long will someone “up there” treat about 65% (if not more) of smartphone and tablet users as second grade clients? I will leave this question open, and to dry our tears I will just tell, that the Lumin app works flawlessly also with museum pieces like the first generation iPad with iOS 5.1.1. I did not make print screens out of it this time, as it did not change from the last Lumin review we did, and the only thing worth noticing, is that we can disable the unused digital outputs on the device using this app. Well, during the tests this file player cooperated in my system with CD/SACD players with digital inputs from the same price level, as well as an inexpensive, but very refined, sound wise, DAC Cayin iDAC-6 (test coming soon), while the transmission path was almost random, as through coaxial and USB had almost the same sound quality … with one exception. I preferred to do the upsampling to DSD on my Ayon CD-35, as for me it resulted in a better saturation and dynamics, than when done at the transport.

Going over to the part devoted to the sound of the tested transport, then in general we can tell, that it represents a school of sound more to the dark side of the force. The gravity point is somewhat shifted down, and all gets appropriate nobleness and gravity, and the slightly pushed out midrange enchants with truly analog grace. Using some casual descriptions we can operate with words like musicality, smoothness and similar, but those would only be the top of the iceberg, of that what the U1 can offer. I am mentioning that, as in most cases, when we hear, that a given device is musical, then subconsciously we tune for issues with resolution or creation of space, and here are no such anomalies. Because through the years Lumin was able to perfect the combination of above average musicality with also above average resolution, and at the same time put them in their own, dark aesthetics. An omnipresent calmness appears, and organic homogeneity, but without mudding or losing any of the so beloved audiophile plankton. We only lose nervousness, some subcutaneous thrilling, that makes longer listening tiring and boring. With Lumin in the sound path it is hard to imagine a situation, where one of the at least properly, or even only well enough mastered recordings would irritate us so much, that we would need to change the playlist. Let me use the brilliant, musical wise, “Achtung Baby (Deluxe Edition)” U2 as an example. It is recorded in such a way, that listening to it as a whole becomes a challenge in most cases. It is just extremely clamorous and terrifyingly two-dimensional. Yet when played through the U1 it gained on fleshiness, saturation and stopped clicking. Did the band buy some nice cymbals for Larry? Everything points to that. I will leave aside the fact, that you cannot expect miracles, and from a flat scene, like an anorectic model, nothing – even the Lumin – will not create a three-dimensional, deep space, but it will still be better. This effect you can directly compare to that, what the manufacturers of tube buffers wanted to achieve, by civilizing the  edgy and soulless digit.
Fortunately the mentioned cosmetic served by the Asian transport do not mean any losing of nuances in the treble or far planes, when listening to well, or reference recorded material. To confirm this thesis I recommend you listen to a disc recorded in a church “In My Solitude: Live at Grace Cathedral”  Branford Marsalis, where without reproducing the cathedral reverberation properly, the whole sounds like played on a Casio synthesizer. I do not need to tell you, that everything was as it should. The space around the sax player was dreamlike, the caramel sounds flew up high, and the positioning of the musician was perfect. All the scene movement could be heard/seen without any trouble, some slight movement “off axis” or playing more to the back of the nave than to the front. There were also some audiophile tastes, like the sound of the saxophone keys, but those were exactly the “tastes” and not scenic events that would draw too much attention.
I left something stronger for desert, because I am perfectly aware, that lovers of some hard treatment, when they hear, the U1 somewhat tones the reproduced sound, they get an allergy or feel in their bones, that this manner may water down their so beloved aggressiveness and ruthless metal growling. But in this case such fears are unsubstantiated and ungrounded. Proof? Here it is – it is called “Brotherhood of the Snake” and is signed by Testament himself. I will just warn you, that this is not a pseudo-metal pulp, which is enjoyed by some rebellious emo-teenagers, but playing in the good old style. It is incredibly heavy, brutal and hellishly dark and with all of that, very dense. Without appropriate separation the whole turns out imposing but too lifeless – like a wrecking ball. There is mass, but it is inert and uncontrolled. The Lumin does not allow for that. It keeps the whole at short leash, and positions the musicians on the stage precisely. Nothing is flowing together, nothing rumbles and each of the sound composing this mad cacophony has its defined beginning and ending. Additionally those sounds are not dancing alone, but are skillfully woven together with other phrases creating a Sulphur exhaling river of lava flowing along. You cannot go around not appreciating the virtuoso playing the five string bass Steve DiGiorgio, Gene Hoglan pushing you deeper in your seat with drum blasts and fiercely attacked percussion, phrases uttered with phenomenal feeling by the vocalist Chuck Billy or the incredible riffs and solos from Alex Skolnick himself. I will not hide, that such an apocalyptical beating is a course for genre lovers, but with such extremes you can admire the class of the Lumin. Here is no place to care for each and every sound, and if something is not played back, is lost, then there is no time to go back and repeat, and although one such shortcoming may go unnoticed, any subsequent ones will turn this puzzle into dust, everything will fall apart like a house of cards. But with the Lumin in our sound path, we will have a construct as solid as an exoskeleton, on which the killing tissue of power, precision and musicality is built.

The Lumin U1 has a very clearly defined goal, as well as a precisely selected target group. It is like a specialist tool dedicated to certain users having precisely defined expectations. It does not do everything, because it does not have to. But that what it does, is done in a special and perfect way. Because I cannot describe the combination of timbre, saturation, musicality and resolution in another way. Does this summary remind you of something? Well, it does remind me of something. The U1 is a file playing equivalent to the headphones Audeze LCD-4 we reviewed, and at least for me, this means a clear, and obvious recommendation.

Marcin Olszewski

Distributor: Moje Audio
Price: 29 990 PLN

Technical details:
Streaming Protocol: UPnP AV protocol with audio streaming extension; Gapless Playback; On-Device Playlist
Supported Audio File Formats:
– DSD Lossless:DSF (DSD), DIFF (DSD), DoP (DSD)
– PCM Lossless:FLAC, Apple Lossless (ALAC), WAV, AIFF
– Compressed (lossy) Audio: MP3, AAC (in M4A container)
Upsampling and downsampling rates & bit depths: any supported rate including DSD128 and 384kHz PCM
Input: Gigabit Ethernet Network (1000BASE-T); 2x USB storage, flash drive, USB hard disk (Single-partition FAT32, NTFS and EXT2/3 only)
DIGITAL Outputs:
– 2x USB: DSD128, 5.6MHz, 1bit, Stereo; PCM 44.1khz–384kHz, 16–32bit
– Optical, Coaxial RCA, Coaxial BNC & AES/EBU: DSD (DoP, DSD over PCM) 2.8MHz, 1bit; PCM 44.1kHz–192kHz, 16–24bit
Dimensions (WxDxH):
– Lumin (solid aluminium chassis): 350 x 345 x 60 mm
– Dual-toroidal PSU: 100 x 315 x 55 mm
Weight:
– Lumin: 8 kg
– PSU: 2 kg

The system used during the test:
– CD / DAC: Accuphase DP-410; Ayon CD-35
– File players: laptop Lenovo Z70-80 i7 / 16GB RAM / 240GB SSD + JRiver Media Center 22 + TIDAL HiFi + JPLAY; Yamaha WXC-50
– Digital sources selector: Audio Authority 1177
– Turntable: Kuzma Stabi S + Kuzma Stogi + Shelter 201
– Phonostage: Abyssound ASV-1000; Tellurium Q Iridium MM / MC Phono Pre Amp
– Integrated Amplifier: Electrocompaniet ECI5; Audio Analogue Maestro Anniversary
– Loudspeakers: Gauder Akustik Arcona 80 + spike extenders
– IC RCA: Tellurium Q Silver Diamond
– IC XLR: LessLoss Anchorwave; Organic Audio; Amare Musica
– IC Digital: Fadel art DigiLitz; Harmonic Technology Cyberlink Copper; Apogee Wyde Eye; Monster Cable Interlink LightSpeed 200
– USB cables: Wireworld Starlight; Goldenote Firenze Silver
– Speaker cables: Organic Audio; Signal Projects Hydra
– Power cables: Furutech FP-3TS762 / FI-28R / FI-E38R; Organic Audio Power; Acoustic Zen Gargantua II; Acoustic Zen Twister
– Power distribution board:: Furutech e-TP60ER + Furutech FP-3TS762 / Fi NCF-50 (R) / FI-50M NCF (R)
– Wall power socket: Furutech FT-SWS (R)
– Anti-vibration platform: Franc Audio Accessories Wood Block Slim Platform; Thixar Silence Plus
– Ethernet cables: Neyton CAT7+
– Table: Rogoz Audio 4SM3
– Accessories: Sevenrods Dust-caps; Furutech CF-080 Damping Ring; Albat Revolution Loudspeaker Chips

Opinia 1

Po serii typowo reportażowo – wyjazdowych relacji pod koniec bieżącego tygodnia mogliśmy wreszcie zaszyć się we własnych domostwach i nie wyściubiając nosa za przysłowiowy próg zająć się zdecydowanie bardziej stacjonarnymi recenzjami. Bynajmniej nie chodzi o to, że jesteśmy przeciwni jakiejkolwiek aktywności jak to się ładnie mówi „outdoorowej”, lecz każda tego typu wycieczka zajmuje miejsce, a więc przesuwa/opóźnia publikację głównego przejawu naszej działalności bajkopisarskiej. Prosimy zatem jeszcze o chwilkę cierpliwości a możliwie szybko postaramy się rozładować powstałą kolejkę. Dlatego też dopiero teraz możemy zaprosić Państwa do lektury urządzeń, które od dłuższego czasu wspomagały nas w codziennych testach słuchawek, które bądź to już opublikowaliśmy, jak to miało miejsce w przypadku Audeze LCD-4, bądź jak Mr.Speakers Ether Flow i Fostex TH900 MK II na swoje pięć minut chwały jeszcze oczekują. Jak z łatwością można się domyślić chodzi o dedykowaną wspomnianym nausznikom amplifikację. Żeby jednak nieco poszerzyć spektrum naszych zainteresowań listę urządzeń pozyskanych do testu rozbudowaliśmy o stanowiący niejako idealne uzupełnienie wzmacniacza przetwornik cyfrowo – analogowy i tym oto sposobem możemy Państwu przedstawić nad wyraz intrygujący chiński duet czyli Cayin iDAC-6 wraz z iHa-6.

Jeśli w tym momencie ktoś z Państwa z niedowierzaniem przeciera oczy i ze zdziwieniem zastanawia się co podkusiło Soundrebelsów do sięgnięcia po tzw. „chińszczyznę” spieszę donieść, że decyzję tę podjęliśmy z premedytacja i w pełni świadomie, gdyż to nie metki i kraj pochodzenia grają a konkretne urządzenia. A Cayin już raz, za sprawą lampowej integry CS-55A, udowodnił, że w jego przypadku relacja jakość/cena okazuje się nad wyraz korzystna. Jak będzie tym razem na razie nie zdradzę, lecz jedynie nieśmiało wspomnę, że za parę perfekcyjnie wykonanych z litych bloków aluminium urządzeń zapłacimy tym razem w sumie niecałe 10 000 PLN.
Zastanawiającym jest fakt, iż producentowi jakoś nie udało się umieścić tytułowych szóstek w swoim oficjalnym portfolio. Tzn. poprzez stronę główną Cayina  da się na nie trafić, jednak potrzeba do tego odrobiny dobrej woli i cierpliwości, gdyż o ile nie znajdziemy ich na liście produktów, to po kliknięciu na odpowiednim slajdzie w migającym głównym slajderze już tak – w podstronie podpiętej pod HeadFi .
Jak już zdążyłem wspomnieć zarówno DAC, jak i head-amp wykonano po prostu perfekcyjnie. Korpusy stanowią lite profile aluminiowe, które od frontu zamknięto równie pancernymi płatami anodowanego aluminium, a od tyłu czernionymi formatkami naszpikowanymi interfejsami wejść i wyjść. Zacznijmy jednak od początku, czyli od frontów, które pomimo oczywistej unifikacji jasno sygnalizują przeznaczenie konkretnej jednostki. I tak w DACu centralne miejsce przypadło trapezoidalnemu oknu błękitnego wyświetlacza OLED, po którego lewej stronie umieszczono otoczony biało-błękitną aureolką włącznik a po prawej pokrętło umożliwiające nawigację po menu a w przypadku uaktywnienia funkcji przedwzmacniacza również regulację głośności na wyjściach analogowych. Pod displayem znalazło się jeszcze miejsce na trzy niewielkie przyciski funkcyjne umożliwiające (patrząc od lewej) wybór źródła, trybu pracy stopnia wyjściowego (lampa/tranzystor) i uaktywnienie regulacji głośności na wyjściu (Line/Pre). Włączenie regulacja stopnia wyjściowego możemy oczywiście dokonać poprzez menu, które daje również dostęp tak do filtrów Sharp, Slow, Short Delay Sharp, Short Delay Slow, Super Slow, jak i ustawień fazy. W tym momencie pozwolę sobie na jedną uwagę natury użytkowo – konstrukcyjnej, gdyż o ile w zależności od własnych preferencji można wybierać pomiędzy lampowym i tranzystorowym stopniem wyjściowym to warto mieć na uwadze fakt iż obowiązuje to wyłącznie w przypadku gdy zdecydujemy się na wyjścia zbalansowane, bo na RCA podawany jest sygnał wyłącznie z tranów. A zagłębiając się nieco bardzie w trzewia warto wspomnieć iż stopień lampowy oparto na czterech sztukach 6N16B a tranzystorowy na kościach OPA604 i OPA2604.
Tył przetwornika prezentuje się równie atrakcyjnie. Do dyspozycji otrzymujemy bowiem zdublowane wyjścia analogowe w postaci pary złoconych RCA i XLR oraz baterię wejść cyfrowych, zarówno tych konwencjonalnych, czyli optycznego, koaksjalnego i AES/EBU, jak i obowiązkowego w dzisiejszych czasach – USB. Jego obecność jest z resztą konieczna, gdyż iDAC-6 bez problemu radzi sobie zarówno z sygnałami PCM do32 Bit/384 kHz, jak i DSD do5,6448 MHz.
Wzmacniacz słuchawkowy iHa-6 zamiast centralnie umieszczonego wyświetlacza może za to pochwalić się imponującą baterią wejść. Mamy zatem do wyboru nie tylko sympatyczne combo, czyli połączenie zbalansowanego wyjścia o dwóch 3 pinowych  XLRach z możliwością podłączenia do nich słuchawek wyposażonych w niezbalanowane 6.35mm wtyki z rozróżnieniem na nisko i wysoko gainowe, oraz klasyczne 4-ro pinowe zbalansowane. Oczywiście słuchawkowiec, podobnie jak DAC również jest konstrukcją w pełni zbalansowaną a przy tym zdolną oddać do 7W mocy a w dodatku mogącą pracować zarówno w trybie napięciowym, jak i prądowym. Wyboru trybu pracy dokonujemy stosownymi przyciskami Gain/Current a źródło sygnału trzecim guzikiem – Source. Pozycje pokrętła głośności i włącznika głównego w stosunku do DACa nie zmieniły się nawet o jotę, więc o zgodność stylistyczna możemy być spokojni. Za to poważne zmiany czekają nas na plecach head-ampa, gdyż znajdziemy tam jedynie wejścia liniowe. Co prawda zarówno w formacie RCA, jak i XLR, lecz niestety iHa-6 w roli tzw. „przelotki” użyć się nie da.

Przechodząc do części poświęconej brzmieniu tytułowego duetu uczciwie przyznam, że chęć jego przetestowania wzięła się między innymi z docierających do nas wielce pozytywnych opinii na temat samego przetwornika, lecz biorąc pod uwagę prawdziwą słuchawkową klęskę urodzaju to i head-amp trafił do naszej redakcji. I prawdę powiedziawszy bardzo dobrze się stało, gdyż co i rusz spotykamy się z postulatami naszych Czytelników, aby oprócz rasowego High-Endu sięgać od czasu do czasu również po urządzenia z bardziej przystępne cenowo, co też niniejszym czynimy. Traf, czy jak kto woli pech jednak chciał, że równolegle z Cayinami dane nam było testować operujące na zdecydowanie innych pułapach cenowych i wyposażone w wejścia cyfrowe odtwarzacze Marantz SA-10, Musical Fidelity Nu-Vista, oraz rasowy transport plików Lumin U1. Mordercza konkurencja? Przynajmniej na papierze tak właśnie to wygląda, jednak rzeczywistość okazała się zgoła odmienna, gdyż niepozorny iDAC-6 nie tylko okazał się dla nich równorzędnym partnerem, co poprzez pełną dowolność wyboru pomiędzy lampą a tranzystorem mógł lepiej wpasować się zarówno w chwilowy nastrój słuchacza, jak i w danym momencie odtwarzany repertuar.
Już od pierwszych taktów słychać, że Cayin nie będzie próbował uwieść nas eterycznością i rozdygotanym emocjonalnie rozmarzeniem. W zamian za to stawia na ponadprzeciętną dynamikę, spontaniczność i zaskakującą jak na takiego maluch potęgę brzmienia. Jednak w owej spektakularności nie zatraca się i nie idzie na całość przytłaczając wolumenem i gubiąc gdzieś po drodze kontrolę. Nic z tych rzeczy. To po prostu duży, dynamiczny i soczysty dźwięk, jaki z pewnością bezgraniczną miłością pokochają wszyscy fani Rocka. Wystarczy bowiem przejść w tryb lampowy i włączyć coś bujającego. Na pierwszy ogień poszedł zatem krążek „SuperHeavy – Deluxe Edition” z wgniatającym w fotel basem, chwytliwymi melodiami i plejadą mega-gwiazd, które postanowiły zrobić coś na totalnym luzie, dla własnej przyjemności i zabawy. Nie muszę chyba dodawać, że efekt takiego podejścia do tematu jest wyśmienity a Cayiny ów klimat nie tylko świetnie uchwyciły, co wręcz spotęgowały. Jednak o ile DAC całość nieco „pompuje” i podkręca, to head-amp stawia na większą transparentność i liniowość. Nie jest aż tak spontaniczny i gównie skupia się na możliwie wzorcowym wysterowaniu nawet trudnych do napędzenia słuchawek (vide Audeze LCD-4). Taki pozorny brak własnego charakteru świetnie sprawdza się w nieco mniej syntetycznych brzmieniach. Nie opuszczając kręgu solowych dokonań Stonesów sięgnąłem zatem po „Crosseyed Heart” Keitha Richardsa. Blisko podany, mocno „zmęczony życiem” wokal i surowy podkład sprawiały, że żadne upiększacze i polepszacze nie były potrzebne. Z resztą im bardziej surowo Keith brzmiał, tym bardziej zyskiwał na autentyczności, by w „Suspicious” osiągnąć prawdziwe mistrzostwo. Co prawda akurat w tym utworze, właśnie ze względu na możliwie realistyczne doznania nauszne osobiście wolałem zamiast przetwornika Cayina używać swojego Ayona CD-35 , lecz  biorąc pod uwagę różniący oba urządzenia dystans cenowy nie można mieć iDACowi tego za złe.
Jednak, czy tytułowe combo nadaje się tylko do czysto rozrywkowego repertuaru? Oczywiście, że … nie. Wystarczy bowiem włączyć klasykę i to najlepiej tę operową (świetnie w tej roli sprawdza się tzw. thebeściak Marii Callas „Pure”), na której idealnie słychać perfekcyjną współpracę obu urządzeń. Przetwornik „pracuje” nad wolumenem orkiestry – jej odpowiednią potęgą i nasyceniem średnicy, co szczególnie korzystnie wpływa na soczystość wokali a iHa-6 w obroty bierze precyzję kreowania źródeł pozornych, ich konturowość, oraz doznania natury przestrzennej. Co istotne ani razu nie udało mi się przyłapać Cayinów na sygnalizowaniu momentu szycia, w którym jeden kończy prace i oddaje pałeczkę drugiemu. Tutaj yin i yang przenikają się i zarazem równoważą dając w rezultacie poczucie kompletności i homogenicznej wręcz spójności.
Oczywiście podchodząc do tematu całkowicie bezkompromisowo można byłoby uznać, że z powyższej dwójki DAC bardziej „robi” dźwięk i to head-amp jest bliższy bezwzględnej przeźroczystości w torze, lecz to tylko i wyłącznie teoria. Życie bowiem rządzi się swoimi prawami i owe podkręcanie dźwięku przez przetwornik może okazać się prawdziwym objawieniem wszędzie tam, gdzie brakuje dynamiki, nasycenia i po prostu atrakcyjności. Za to wzmacniacz słuchawkowy pokaże swoją klasę zarówno ze stosunkowo niedrogimi słuchawkami typu Meze 99 Classics Gold, jak i z ultra high-endowymi planarami w stylu Audeze LCD-4. Warto jednak pamiętać o tym, by nie łączyć go ze zbyt analitycznymi i wręcz laboratoryjnie wyjałowionymi pod względem nasycenia nausznikami, gdyż efekt może i w pierwszej chwili oszołomi ilością detali, lecz po kilkunastu minutach spowoduje ciężka migrenę.

W ramach zakończenia z radością pragnę oznajmić, że pomimo dość niewygórowanej, i to nie tylko na nasze – soundrebelsowe standardy, ceny Cayiny iDAC-6 z iHa-6 stanowią świetny przykład na to, że gdy tylko uwolnimy się od zabobonów metek i przeświadczenia, że tylko „rasowe” audiofilskie legendy są w stanie nas usatysfakcjonować bardzo szybko może się okazać, że będziemy w stanie zbudować wysokiej klasy system za niemalże ułamek wcześniej planowanej kwoty.

 

Marcin Olszewski

System wykorzystany podczas testu:
– CD/DAC: Accuphase DP-410; Ayon CD-35; Musical Fidelity Nu-Vista CD; Marantz SA-10
– Odtwarzacz plików: laptop Lenovo Z70-80 i7/16GB RAM/240GB SSD + JRiver Media Center 22 + TIDAL HiFi + JPLAY; Lumin U1
– Selektor źródeł cyfrowych: Audio Authority 1177
– DAC: Cayin iDAC-6
– Wzmacniacz słuchawkowy: Leben CS-300F; Fostex HP- A8MK2; Cayin iHA-6
– Słuchawki: Meze 99 Classics Gold; Mr.Speakers Ether Flow; Fostex TH900 MK II; Audeze LCD-4
– Gramofon: Kuzma Stabi S + Kuzma Stogi + Shelter 201
– Przedwzmacniacz gramofonowy: Tellurium Q Iridium MM/MC Phono Pre Amp– Wzmacniacz zintegrowany: Electrocompaniet ECI5; Audio Analogue Maestro Anniversary
– Kolumny: Gauder Akustik Arcona 80 + spike extenders
– IC RCA: Tellurium Q Silver Diamond
– IC XLR: LessLoss Anchorwave; Organic Audio; Amare Musica
– IC cyfrowe: Fadel art DigiLitz; Harmonic Technology Cyberlink Copper; Apogee Wyde Eye; Monster Cable Interlink LightSpeed 200
– Kable USB: Wireworld Starlight; Goldenote Firenze Silver
– Kable głośnikowe: Organic Audio; Signal Projects Hydra
– Kable zasilające: Furutech FP-3TS762 / FI-28R / FI-E38R; Organic Audio Power; Acoustic Zen Gargantua II
– Listwa: Furutech e-TP60ER + Furutech FP-3TS762 / Fi-50 NCF(R) /FI-50M NCF(R)
– Gniazdo zasilające ścienne: Furutech FT-SWS(R)
– Platforma antywibracyjna: Franc Audio Accessories Wood Block Slim Platform; Thixar Silence Plus
– Przewody ethernet: Neyton CAT7+
– Stolik: Rogoz Audio 4SM3
– Akcesoria: Sevenrods Dust-caps; Furutech CF-080 Damping Ring; Albat Revolution Loudspeaker Chips

Opinia 2

Ostatnie lata wyraźnie pokazują, że jakość wytwarzanych w Chinach produktów jest bardzo różna. Dla co najmniej minimalnie zorientowanego w ich ofercie potencjalnego nabywcy wiadomym jest, iż w dużej mierze nie zależy od nich samych, gdyż w większości przypadków wykonują to, co zleci im dany kontrahent. Ci zaś dzielą się na hochsztaplerów w głównej mierze stawiających na szybki zysk i mimo pewnego światowego trendu oszczędności na wszystkim jednak dbających o postrzeganie danej marki poprzez jakość weteranów. Idąc dalej tym tropem okazuje się, że sprawa mających swój rodowód od projektu po finał urządzeń firmowanych przez państwo środka jest wręcz identyczna z rozpoczynającą wstępniak myślą, czyli wszystko zależy od startowego nastawienia pomysłodawcy na biznes. Na szczęście rynek konsumentów wyrafinowanego audio wie, jak oddzielać ziarno od plew, dlatego też nie zarzucając Was zatrważającą ilością testów miernych produktów, do naszej rekcji zawsze pukają dystrybutorzy brandów potrafiących sprostać naszym wymaganiom jakościowym, tak pod względem solidności produktu, jak i jakości generowanego dźwięku. Zatem oszczędzając Wasz czas bez sztucznego wdawania się w deklinację pełnej listy solidnych producentów chciałbym zaproponować opinię o znanym wszystkim przedstawicielu uczciwego podejścia do klientów w postaci  pochodzącej z Chin marki Cayin. Ta zaś, tym razem do starcia testowego dostarczyła przetwornik cyfrowo/analogowy z funkcją przedwzmacniacza IDAC-6 i współpracujący w tej recenzenckiej batalii m.in. ze słuchawkami Mr. Speakers „ETHER FLOW” wzmacniacz słuchawkowy IHA-6. Stawiając kropkę nad „i” dodam, iż wizytę wspomnianej elektroniki w redakcji zawdzięczamy dystrybutorowi Audiomagic.

Analiza załączonych fotografii wyraźnie pokazuje, że projekty zatytułowane Cayin iDAC-6 i iHA-6 nie stawiają na zbędny podczas użytkowania przepych wizualny, co sugeruje, iż większość budżetu przeznaczono na najważniejsze z punktu widzenia użytkownika ich układy wewnętrzne. Jednak tego, co odtarło na testy, nie można opisać inaczej, niż bardo solidne, pozornie skromne, jednak w efekcie kontaktu organoleptycznego posiadające wiele walorów wizualnych produkty. Na tle konkurencji nie są demonami rozmiarowymi, ale sądzę, że celując w określonego, traktującego je jako dodatkowe uzupełnienie systemu użytkownika z ich gabarytami trafiono w punkt. Co ważne, waga tych urządzeń ewidentnie wskazuje, że nie proponują audiofilskiego powietrza, tylko pełne wykorzystanie wnętrza niezbędnymi dla funkcji danego komponentu układami elektrycznymi.  Gdy spojrzymy na ich bryłę, naszym oczom ukażą się unifikowane, zgrabne, nieco szersze niż głębsze aluminiowe skrzynki. Rozpoczynając od przetwornika i jego frontu w jego centrum na nieco pochylonej ku tyłowi szczątkowej płaszczyźnie widzimy wyświetlacz informujący o stanie urządzenia, tuż pod nim trzy przyciski funkcyjne, a na lewej i prawej flance włącznik główny i gałkę wzmocnienia. Tylny panel iDCA-a zaspokajając większość potrzeb wymagającego melomana uzbrojono w zestaw przyłączy cyfrowych (COAXIAL, AES/EBU, OPTICAL, USB), pakiet wyjść analogowych w standardzie RCA/XLR i zintegrowane z bezpiecznikiem gniazdo zasilające. Przechodząc do tematu wzmacniacza słuchawkowego i przyglądając się przedniemu panelowi widzimy dość prosty, ale w efekcie nieco przełamujący monotonię zabieg designerski w postaci podzielenia go na trzy płaszczyzny. Centralna proponuje nam dość nietypowe jak na najczęściej stosowane w zestawach słuchawkowych trój i cztero-pinowe przyłącza zbalansowane – z czego pierwsze combo obsłuży również poczciwego jack’a. Analizując pozostałe płaszczyzny na lewej zauważamy nieco większy główny i trzy mniejsze przyciski funkcyjne, a na prawej podobnie do przetwornika gałkę wzmocnienia. Szybka relacja z oględzin pleców daje odpowiedź w postaci wejść analogowych RCA/XLR i gniazda zasilania. Tak po krótce wyglądają zaproponowane do oceny urządzenia. Na pierwszy rzut oka niby skromnie, ale po dokładnym poznaniu oferty w pełni satysfakcjonująco.

Nie wiem jak Marcin, ale w swoim starciu ów opisany przed momentem zestaw postanowiłem ocenić osobno. To ni mniej, ni więcej oznacza, że najpierw przyjrzałem się przetwornikowi, a w drugiej kolejności wzmacniaczowi słuchawkowymi. Rozpoczynając zatem od DAC’o-przedwzmacniacza ważnym aspektem wydaje się być informacja, iż dzięki swojej konstrukcji wewnętrznej oferuje użytkownikowi dwa światy obsługi dostarczanego do niego sygnału. Co to oznacza? Ano to, że gdy tylko zapragniemy, możemy dość szybkim ruchem przełączeniowym sprawić wpuszczenie w tor sygnałowy zaimplementowanych weń lamp elektronowych. Tak tak, te maleństwo to potrafi. Powiem więcej, użycie szklanych baniek w wielu przypadkach konfiguracyjnych będzie bardzo wskazane, gdyż wnosi do dźwięku dodatkową, uspokajając powiem, że delikatną dawkę homogeniczności. Mało tego, te lampki możemy wykorzystywać do celowego podkolorowania starych, często trącających anoreksją realizacyjną czy to rockowych, czy jazzowych płyt. I nie mówcie mi, że nie będziecie tak robić, gdyż ja, będąc zatwardziałym ortodoksem w odtwarzaniu materiału w jego oryginalnym wydaniu sam złapałem się na kilku próbach pomocy ulubionym krążkom. Przemierzając temat sposobu prezentacji muzyki przez iDAC-6 ewidentnie słychać, iż ogólny sznyt grania bazuje na gęstym, w zależności od użycia lub nie wspomnianej lampy przekazie muzycznym. Co ważne, całość prezentacji jest bardzo spójna sonicznie, co oznacza, że przy stawianiu na fajną masę górne rejestry nie wychodzą przed szereg, tylko dopełniają tak ważny dla osobnika homo sapiens zakres średnio-tonowy. Całość pomysłu na dźwięk uzupełnia trochę pogrubiony, ale w granicach rozsądku najniższy zakres. Ale spokojnie. Nie otrzymujemy bliżej niepokreślonej, oszczędnej w informacje papki, tylko podany w często bardzo oczekiwanej przez docelowego klienta estetyce sznyt grania. Dla pełnego uspokojenia bliskiego palpitacji serca czytelnika dodam jeszcze, że nawet w moim, nastawionym już na starcie na masę i gęstość zestawieniu czerpałem ze słuchania Cayin’a wiele pozytywnych emocji. Owszem, we wszystkich gatunkach muzycznych w porównaniu z moim przetwornikiem odczuwałem coś na kształt przygaszenia światła na scenie, ale muszę przyznać, że po zadziwiająco szybkiej akomodacji ta obserwacja odchodziła w soniczny niebyt. Ba, może nie za każdym razem, ale dość często wyartykułowana maniera grania produktu z kraju środka była panaceum na zbyt małą energię poszczególnych instrumentów, pozwalając im tym sposobem na ich pełny udział w danym wydarzeniu muzycznym. To co prawda jest naciąganie faktów, ale przyznacie, że w efekcie bardzo przyjemne. Jedynym według mnie małym minusem takiego postawienia sprawy był wgląd w rozmiar wirtualnej sceny muzycznej. Wspomniane zagęszczenie i lekka tonizacja doświetlenia dźwięku powodowały utratę ostrości odbioru najdalszych formacji muzyków. Ale raz, wszystko może mniej czytelnie, ale nadal znajdowało się na swoim, o dziwo ciekawym rozmiarowo miejscu, a dwa japoński kontrpartner (Reimyo) już na starcie był poza zasięgiem pretendenta do laurów, dlatego proszę o umiarkowana analizę tego, co starałem się dość dokładnie, a może biorąc pod uwagę starcie Dawida z Goliatem nawet za dokładnie opisać.

Gdy dotarliśmy do wzmacniacza słuchawkowego iHA-6, muszę zaznaczyć, że w tym podejściu punktem odniesienia był znany wielu melomanom japoński, wyposażony w funkcję obsługi słuchawek, w pełni lampowy wzmacniacz zintegrowany Leben CS300F. Gdy wiemy, na czym opiera się ta część testu pragnę poinformować, iż marka Cayin w tym produkcie postawiła na podobny do przed momentem opisywanego DAC’a rys brzmieniowy, z tą tylko różnicą, że nie zanotowałem żadnego zmniejszenia lumenów na scenie muzycznej.  Nadal obracałem się w gęstym, bardzo pożądanym nie tylko w muzyce dawnej, ale również rockowej sznycie grania, ale tym razem już w naturalnym świetle dziennym. Oczywiście, to w stosunku do Japończyka nadal był nieco ciemniejszy przekaz, jednak w porównaniu do wcześniejszego starcia wszystko zaprezentowało się w zdecydowanie bardziej otwartym oddechowo pomyśle na dźwięk. Oczywiście, na szczęście niezbyt częstą konsekwencją świeżości dźwięku były ostrzejsze sybilanty. Niestety, tutaj nie ma lampki w torze i musimy brać życie takim jakiem jest. Ale oświadczam, dzięki witalności dźwięku, całość nabrała ciekawej zwiewności, a sybilanty w muzyce były, są i będą zawsze. A gdy ktoś zapragnie na siłę je likwidować, zwyczajnie zabije muzykę. Aby tego nie robić, oświadczam, że nawet w najlepszych systemach czasem słychać, iż dany artysta posiada skłonności mimiczne do generowania podobnych syczących artefaktów i nie ma w tym nic złego. Po prostu życie.

Mimo rozbicia testu na dwa osobne podejścia wyraźnie widać, że w obydwu komponentach konstruktorzy stawiają na muzykalność. Oczywiście to zawsze ma swoje mniejsze lub większe soniczne konsekwencje, ale jak wspominałem, weźcie poprawkę na mój punkt odniesienia i Wasz kurs ku górze w dążeniu do złapania króliczka. Ja decydując się na proces oceniania w stosunku do swojego zestawu  prawie zawsze kroczę ku dołowi, dlatego bardzo łatwo jest mi wytypować wszystkie za i przeciw danej konstrukcji, Natomiast Wy pełni nadziei i sporego pakietu oczekiwań albo tego nie zauważycie, albo zwyczajnie będzie te tego oczekiwać. Zatem po skreślonej w poprzednich akapitach analizie oferty dwóch specyfikacji obróbki dźwięku przetwornika cyfrowo-analogowego (tranzystor, lampa) i nieco świeższym przekazie wzmacniacza słuchawkowego nie pozostaje nic innego, jak osobista weryfikacja czy to Wasza bajka. Jedno jednak wiem na pewno, naprawdę warto poświęcić tym produktom kilka spędzonych przy muzyce chwil.

Jacek Pazio

Dystrybucja: Audiomagic
Ceny:
Cayin iDAC6: 4 900 PLN
Cayin  iHa6: 4 900 PLN

Dane techniczne:
Cayin iDAC6
Pasmo przenoszenia: 20Hz~30kHz (±0.5dB，Fs=192kHz)
Wykorzystane lampy: 4 x 6N16B
DAC: 2 x AK4490
Obsługiwane sygnały PCM do  32 Bit/384 kHz, DSD do DSD 128
Wejścia cyfrowe: USB, AES/EBU, Coaxial (24 Bit/192 kHz), Toslink (do 24 Bit/176.4 kHz)
Wyjścia analogowe: para XLR, para RCA
Poziom wyjściowy: 2,2 V (RCA), 4,4 V (XLR)
Zniekształcenia harmoniczne  (THD+N): ≤0.8% (stopień lampowy), ≤0.004% (stopień tranzystorowy)
Odstęp sygnał/szum (średnio ważony): ≥105dB (stopień lampowy), ≥110dB (stopień tranzystorowy)
Pobór mocy: ＜30W
Wymiary(SxGxW): 240mm x 252mm x 69mm
Waga: 3,8 kg

Cayin  iHa6
Maksymalna moc wyjściowa w trybie zbalansowanym: 7W/32 Ω
Maksymalna moc wyjściowa w trybie niezbalansowanym: 2,2W/32 Ω
Gain: Niski=0dB, Średni=10dB, Wysoki=20dB
Pasmo przenoszenia: 10 Hz-80kHz, (-0,5dB)
Zniekształcenia harmoniczne  (THD+N): ≤0.02%  (1kHz,RL=32Ω)
Odstęp sygnał/szum (średnio ważony): ≥105dB (wyjścia niezbalansowane), ≥110dB (wyjścia zbalansowane)
Wyjścia słuchawkowe: 6.35mm TRS x 2 , 3 pinowe  XLR (zbalansowane)  4 pinowe XLR (zbalansowane)
Pobór mocy: 60W
Wymiary(SxGxW): 240mm x 252mm x 69mm
Waga: 3,8 kg

System wykorzystywany w teście:
– źródło: Reimyo CDT – 777 + DAP – 999 EX Limited
– przedwzmacniacz liniowy: Robert Koda Takumi K-15
– końcówka mocy: Reimyo KAP – 777
– wzmacniacz zintegrowany Leben CS300F
Kolumny:  Trenner & Friedl “ISIS”
Kable głośnikowe: Tellurium Q Silver Diamond, Harmonix SLC, Harmonix Exquisite EXQ
IC RCA: Hijri „Milon”,
XLR: Tellurium Q Silver Diamond
IC cyfrowy: Harmonix HS 102
Kable zasilające: Harmonix X-DC 350M2R Improved Version, X-DC SM Milion Maestro, Furutech NanoFlux – NCF, Hijiri Nagomi
Stolik: SOLID BASE VI
Akcesoria:
– antywibracyjne: Harmonix TU 505EX MK II, Stillpoints „ULTRA SS”, Stillpoints ”ULTRA MINI”
– platforma antywibracyjna SOLID TECH
– zasilające: Harmonix AC Enacom Improved for 100-240V
– akustyczne: Harmonix Room Tuning Mini Disk RFA-80i
– listwa sieciowa: POWER BASE HIGH END
Tor analogowy:
– gramofon:
napęd: SME 30/2
ramię: SME V
wkładka: MIYAJIMA MADAKE
przedwzmacniacz gramofonowy: RCM THERIAA

Gauder Akustik idealnie trafiając w segment ekskluzywnych a zarazem niewielkich podłogówek z dumą zaprezentował model Vescova Mk2, który właśnie wylądował w naszym oktagonie

cdn…

Opinia 1

Nie chciałbym już na początku wywoływać kontrowersji, lecz bądźmy, niekoniecznie do bólu, szczerzy – większość z Państwa z pewnością pamięta 90-te. Prawda? Nie chodzi mi w tym momencie o wypominanie komukolwiek wieku a jedynie przypomnienie tamtego okresu, który w naszym kraju oznaczał ni mniej więcej, tylko otwarcie na świat i pojawienie się na sklepowych półkach wszelakich ekskluzywnych dóbr doczesnych zarezerwowanych dotychczas jedynie dla nielicznych szczęśliwców. W dodatku zaczęły powstawać pierwsze salony audio i wreszcie można było usłyszeć to, co wcześniej dziesiątki razy rozbudzało wyobraźnię podczas wertowania przywożonych z RFN-u i UK katalogów.  Jedną z pierwszych marek, która właśnie wtedy miała okazję zaistnieć w świadomości nadwiślańskich audiofilów był Marantz i stojąca za „poprawionymi” wersjami cywilnych urządzeń legendarna postać, czyli Ken Ishiwata. I w tym właśnie momencie docieramy do zjawiska mogącego wywoływać pewne emocje, czyli tzw. „kultu jednostki”. Tak, tak. Nie przewidziało się Państwu, właśnie o kult jednostki chodzi, gdyż znane mi są przypadki, gdy w salonach posiadaczy sygnowanych inicjałami „KI” odtwarzaczy CD i wzmacniaczy nad kanapą mieli powieszony obrazek z Papieżem a nad „ołtarzykiem” audio oprawiony w ramki odpowiedni certyfikat z autografem Senseja. Nie ma się jednak co śmiać, gdyż po latach obcowania z anonimową masówką nagle można było nabyć coś, za czym stał nie tylko konkretny człowiek, lecz przede wszystkim legenda i jedna z najbardziej wpływowych osobowości branży Hi-Fi. Można się było poczuć wyjątkowo? Można, więc i upust własnego zadowolenia znajdował takie a nie inne ujście.
Jednak choć czas nie stoi w miejscu, zmienia się rynek, a i na panteonie audiofilskich sław pojawiają się nowe nazwiska, to gwiazda Kena Ishiwaty nie tylko  nie przygasa, co nadal świeci światłem własnym a nie odbitym, jak to niestety czasem w przypadku jednosezonowych objawień ma miejsce. Tym oto, dość pokrętnym, sposobem dotarliśmy do clue dzisiejszej relacji, czyli do … spotkania z ową żywą legendą – samym Kenem Ishiwatą, który raczył uświetnić swoją obecnością polską premierę urządzeń Marantz 10 SERIES.

Na kameralnym spotkaniu, zorganizowanym wczesnym czwartkowym popołudniem przez dystrybutora – warszawskiego Horna w Salonie Firmowym Marantz mieszczącym się na ul. Poznańskiej 24 pojawili się praktycznie wszyscy przedstawiciele prasy i audiofilskich mediów. Niezobowiązująca atmosfera i serwowane japońskie wino śliwkowe stanowiły bardzo pozytywny kontrast do deszczowej i mocno depresyjnej aury. Rangę całego przedsięwzięcia potwierdzała nie tylko obecność ambasadora marki Marantz – Kena Ishiwaty, lecz również samego … Ambasadora Cesarstwa Japonii Shigeo Matsutomi.

Po krótkim wprowadzeniu i prezentacji demonstracyjnego systemu (odtwarzacz CD/SACD SA-1, wzmacniacz zintegrowany PM-10, kolumny Q Acoustics Concept 500 i okablowanie QED Supremus)  przez przedstawiciela Dystrybutora głos zabrał Sensei Ishiwata. Przeplatana przykładami muzycznymi pogadanka przybliżyła zebranym autorskie rozwiązania zaimplementowane w najnowszych flagowcach marki i dała wyobrażenie o doznaniach, jakich można się spodziewać we własnych czterech kątach. My już co nieco w tej materii wiemy, gdyż multiformatowy odtwarzacz Marantz SA-10 zdążyliśmy już zrecenzować a na dniach spodziewamy się dostawy ww. integry.

Serdecznie dziękując Organizatorom za zaproszenie mamy jeszcze jedną, wielce pozytywną wiadomość dla naszych czytelników. Otóż korzystając z okazji Ken Ishiwata oficjalnie potwierdził swoją obecność na listopadowym Audio Video Show, więc jeśli ktoś jeszcze nie miał motywacji do pojawienia się 17-19 listopada w Warszawie, to właśnie ją znalazł.

Marcin Olszewski

Opinia 2

Jak prawdopodobnie zauważyliście, ostatnie tygodnie obfitują w sporą liczbę związanych z naszym hobby wydarzeń. To z jednej strony dobrze, ale dla pełnej transparentności co dzieje się na rynku muzycznym, jestem zobligowany wspomnieć, iż trochę przytłoczeni ilością propozycji w przeciągu kilkunastu dni przy założeniu zabezpieczania jakości życia w całkowicie innych działach gospodarki z jednego w tym tygodniu musieliśmy zrezygnować. Niemniej jednak te, które odwiedziliśmy warte były każdej poświęconej na nie chwili. I jeśli z ostatnim, czyli poniedziałkowym spotkaniem przy muzyce  z jakiś bliżej nieokreślonych powodów nie zdążyliście się jeszcze zapoznać, mam niekłamaną przyjemności zaprosić wszystkich do lektury kilku zdań o kolejnym,którego bohaterem była ikona rynku audio, jakim niewątpliwie jest znany chyba wszystkim kochającym pięknie brzmiącą muzykę ambasador japońskiej marki Marantz Pan Ken Ishiwata.

Oczywistym gospodarzem tego wydarzenia był warszawski dystrybutor Horn, który do roli flagowego punktu wspomnianej przed momentem elektroniki japońskiego brandu desygnował salon przy ulicy Poznańskiej 24 w Warszawie. Co prawda centrum miasta wyraźnie odcisnęło swoje piętno na kubaturze goszczącego nas lokalu, ale sądząc po udokumentowanym fotografiami obłożeniu towarem półek każda wizyta potencjalnego klienta powinna zakończyć się pomyślną puentą zakupową wymarzonego przez lata produktu z kraju kwitnącej wiśni. Ale skupmy się na najważniejszym, czyli przywołanym we wstępniaku posługując się nomenklaturą motoryzacyjną człowiekowi tuningującemu produkty spod znaku Marantza. Gdy doszliśmy do clou tematu, należy wspomnieć o głównej przyczynie odwiedzin Pana Ishiwaty. Chodzi mianowicie o oficjalną prezentację najnowszej, ukrywającej się pod cyfrą 10 linii produktów tej marki, z której razem z Marcinem mieliśmy okazję opisać najnowszy odtwarzacz CD/SACD SA-10. Jeśli ktoś ma życzenie dowiedzieć się, jak wypadł, po pakiet informacji zapraszam do stosownego artykułu. Wracając do samej prezentacji muszę powiedzieć, iż uczestnictwo w niej wyraźnie dało do zrozumienia, że nasz gość muzykę kocha ponad wszystko, a sprzęt bez względu jak jest przez niego dopieszczony, swoim bytem jedynie pozwala zaistnieć jej w eterze. Po czym tak sądzę? Sposób frazowania poszczególnych segmentów wypowiedzi, gestykulacja i odpowiedni dobór muzyki nie pozwalały formować innego odbioru tego prawie godzinnego przedstawienia. Co ciekawe, mimo możliwości zajęcia wygodnego miejsca siedzącego obserwując kunszt wciągania słuchacza w swój świat przez Kena Ishiwatę bez oznak jakiegokolwiek zmęczenia przez cały czas stałem. A chyba sami po swoich doświadczeniach wiecie, że gdy ktoś przynudza, oczy same mimowolnie szukają wolnego miejsca. Tutaj nic takiego się nie wydarzyło. Tego co usłyszałem, nie będę dokładnie przelewał na klawiaturę, gdyż tekst wyszedłby nazbyt długi, ale do jednego chciałbym Was zachęcić. Gdy będący główną atrakcją spotkania przy Poznańskiej 24 w tym roku pojawi się na jesiennej wystawie AVS (a tak zapowiedział), nie zmarnujcie okazji uczestnictwa w jego prelekcji. Naprawdę warto, gdyż tak zakochanych w tym co robią gigantów audio przecież na jakby na to nie patrzeć wielkim świecie zostało już naprawdę niewielu i grzechem śmiertelnym byłoby zaniechać spędzenia z nim kilkudziesięciu minut.

Kończąc naszą pogadankę serdecznie dziękuję gospodarzom za gościnę, a w szczególności za trud sprowadzenia Kena Ishiwaty do tak małego z punktu wyrafinowanego świata audio kraju, jak Polska. To dzięki ich staraniom tak Wy czytelnicy, jak i my „pismaki” mamy możliwość spędzić choć kilka chwil z podobnymi legendami audio. Zatem jeszcze raz, teraz włącznie z czytelnikami dziękuję.

Jacek Pazio

Opinia 1

Jakiś czas temu doszliśmy do wniosku, że właśnie ów czas jest pojęciem tyle abstrakcyjnym, co względnym. Nie dość, że każdy z nas definiuje go po swojemu, to nawet tak zdawałoby się precyzyjne terminy, jak dajmy na to porządek tygodnia również podlegają nieraz zaskakującym metamorfozom. Pomijając drobne, nazwijmy to „około-biblijne” różnice w kalendarzach, w których niedziela raz jest na początku a raz na końcu tygodnia to reszta mniej więcej się zgadza. Tymczasem wczoraj, czyli w poniedziałek dane nam było uczestniczyć w kolejnym spotkaniu w Studiu U22 z cyklu … „Piątki z nową muzyką”. Od razu uprzedzę, że nie ma w tym żadnej pomyłki i tak jak właśnie zdążyłem napisać w piątkowe spotkanie wypadło tym razem w poniedziałek a żeby było ciekawiej pretekstem był przedpremierowy odsłuch najnowszego albumu Voo Voo zatytułowanego „7”, którego playlista co prawda składa się z 7 dni tygodnia, lecz rozpoczyna „Środą” i kończy „Wtorkiem”. Jednak kto by zwracał uwagę na takie drobiazgi, skoro wieczór uświetnili swoją obecnością muzycy, czyli Wojciech Waglewski, Mateusz Pospieszalski, Karim Martusewicz i Michał Bryndal.

Jak widać na powyższych zdjęciach atmosfera muzycznego spotkania daleka była od oficjalnego usztywnienia a żywiołowe reakcje na wygłaszane przez muzyków opowieści dotyczyły nie tylko publiczności, jak i kolegów po fachu, co nieraz prowadziło do nader dynamicznych, wewnątrz-zespołowych polemik. Niby przy tak wyrazistych osobowościach nie powinno to nikogo dziwić, ale trudno było zachować powagę, gdy Panowie prawili sobie uprzejmości o „młodszych kolegach” i żartowali o brzmieniowych niuansach darcia gazet. Największym zaskoczeniem okazał się jednak sam prezentowany repertuar, bo jeśli ktoś liczył na osadzony w bluesie rock to … srodze się przeliczył. Riffów bowiem tu jak na lekarstwo, łapiących za ucho, dających się zanucić przy goleniu melodii również a i przebojowość, oraz tzw. „radiowość” są dość iluzoryczne. Uczciwie podchodząc do tematu wypada wręcz stwierdzić, iż „7” jest albumem tak wysublimowanym brzmieniowo i muzycznie, jak wymagającym. Zdecydowanie bliżej mu do klimatów jazzowej improwizacji i zabawy dźwiękami aniżeli prostego rockowego, garażowego łojenia. Na potwierdzenie powyższej tezy wspomnę tylko, że pierwszoplanowym instrumentem na ww. albumie jest saksofon, któremu wtóruje perkusja a sam Waglewski przeważnie melodeklamuje treści, którymi dzieli się z odbiorcami i nieśmiało trąca struny. Dodatkowo wszystkie utwory trwają po grubo ponad 5 minut, więc szans na puszczenie w eter pełnych wersji nie ma zbyt dużych a przygotowane na potrzeby rozgłośni trzyipółminutowe „skróty” raczej nie oddadzą klimatu. Co prawda w założeniu miała być to płyta składająca się z samych przebojów a wyszedł fenomenalny koncept-album niejako dedykowany do wytłoczeniu na czarnym krążku … który oczywiście też jest planowany.

Choć do prezentacji wykorzystano klasyczne kolumny Sonus faber Elipsa Red, elektronikę Denona a Audio Researche stały nieme i się kurzyły trzeba stwierdzić, że tak realizacja, jak i mastering, za który odpowiada laureat Grammy Jacek Gawłowski okazały się być na zaskakująco wysokim, na jakby na to nie patrzeć rockowy repertuar, poziomie. Począwszy od sugestywnej wieloplanowości i świetnie wkomponowanych różnego rodzaju audiofilskich smaczków po sugestywne wypchnięcie wokalu i iście jazzowo ujęty saksofon wszystko układało się w intrygującą i misterną układankę. Nie będę jednak psuć Państwu przyjemności odkrywania smakowitych niuansów i zagłębiania się w kolejne warstwy materiału, lecz serdecznie dziękując Organizatorom za zaproszenie gorąco polecę odsłuch „7”-ki we własnych systemach.

Marcin Olszewski

Opinia 2

Nawet nie zdążył opaść kurz po przedpremierowej prezentacji najnowszego krążka będącej idolem moich młodzieńczych lat grupy Depeche Mode (tylko cicho sza, gdyż nadal jesteśmy przed oficjalnym pojawieniem się albumu na sklepowych półkach), gdy na skrzynkę mailową otrzymałem kolejne ciekawe zaproszenie. Nie wiem, jak dla Was, ale z punktu widzenia zaliczonych przeze mnie wiosen to wydarzenie było równie ważne rangą jak wspomniani  „Depesze” . O co chodzi? W miniony poniedziałek (06.03.2017r.) znane sporej grupie naszych czytelników Studio U22 zorganizowało kolejną przedpremierową ucztę. Tym razem było to co prawda odtworzenie będącego jeszcze niewiadomą dla szerokiej publiczności materiału z najnowszej płyty grupy VOO VOO, ale konia z rzędem temu Polakowi, kto nie postawiłby znaku równości pomiędzy obiema przywołanymi kapelami. Ale spokojnie, nie mam zamiaru rozstrzygać publicznie, kto dla mnie, lub dla Was jest bardziej wartościowy, tylko pragnę skreślić kilka zdań na temat będącego naszym clou spotkania.

No cóż. Panowie z VOO VOO pokazując, iż długie lata na szczycie panteonu muzyków rockowych nie spowodowały przysłowiowego uderzenia wody sodowej do głowy, bez najmniejszych oporów opowiadali o perypetiach związanych z prezentowaną tego wieczora produkcją muzyczną. Nie było pytań tabu, tylko w formie koleżeńskich rozmów pełna relacja swoich przeżyć w trakcie produkcji i odczuć po zapoznaniu się z ukończonym projektem. Sama płyta jest trochę dziwnym, bo opierającym się o dla wielu ludzi magiczną liczbę siedem tworem muzycznym. Dlaczego? Nosi nazwę „7”, tytuł każdego utworu jest dniem tygodnia, a wbrew prostej logice rozpoczyna się od środy. Przyznacie, że to trochę pokręcone. Ale takie miało być i tak zostało zrealizowane. Nie będę skrupulatnie streszczał wszystkich rozmów, gdyż tekst byłby nazbyt długi, a wspomnę jedynie, że podczas mitingu pytań padały tak ważne dla nas tematy związane z audiofilskim podejściem do nagrania i masteringu. I wiecie co? Wbrew temu, co mówi się o muzykach, że mają ten aspekt w głębokim poważaniu, okazało się, iż oprócz sporego nacisku na dobrą obróbkę realizacyjną zarejestrowanych ścieżek każdy z artystów był bardzo ciekawy, jak płyta wypadnie na przygotowanym do jej prezentacji zestawie audio, w skład którego wchodziły kolumny Sonus faberami Elipsa Red i elektronika Denona. Co do samego odtworzenia zdania były dość pochlebne, ale jak wiadomo, gąszcz ludzi, niezbyt duża sala i przypadkowość siedzenia nie pozwalały wychwycić najciekawszych, opisywanych przez muzyków wplecionych w materiał nutowy instrumentalnych smaczków. A było czego szukać, gdyż dla urozmaicenia najnowszej odsłony płytowej VOO VOO w dotychczas stałe realia instrumentalne wkradły się dzwonek, smykiem opracowywany kontrabas, rozdzieranie gazety i kilka innych. Mało tego, wszelkie zarejestrowane na krążku przeszkadzajki nawet siedząc z boku wyraźnie dawały mi do zrozumienia, że nie mamy do czynienia ze zwykłym łojeniem, tylko pełną synergią przekazu rockowego z nadającą zwiewności tej muzyce nutką romantyzmu kompozytora. Nie wierzycie? Zatem nie pozostaje nic innego, jak zakupić ów krążek, a nausznie przekonacie się, że stara wiara nie odeszła jeszcze do zalatującego muzyczną nudą lamusa.

Puentując poniedziałkową zajawkę chciałbym podziękować organizatorom za zaproszenie, a gościom za miłą atmosferę podczas niej. Już po pierwszym odsłuchu płyty w dość nieszczęśliwym, bo całkowicie skrajnym, rozgrzanym do czerwoności lampą do zdjęć sesyjnych miejscu wiedziałem, że to jest inna niż dotychczasowa propozycja muzyczna. A gdy posłuchałem jej po raz kolejny w domowym zaciszu, oficjalnie obiecuję promować ją w pośród moich znajomych.

Jacek Pazio

Angielska firma dCS – od ponad 25 lat lider w produkcji cyfrowego sprzętu high-end audio, wprowadziła właśnie do sprzedaży zupełnie nowy typ urządzenia – Network Bridge.
Network Bridge to wyjątkowo prosty, a jednocześnie niezwykle skuteczny pomost pomiędzy dostępną w sieci muzyką cyfrową a przetwornikiem cyfrowo-analogowym.
Network Bridge umożliwia streaming plików muzycznych wysokiej rozdzielczości z sieciowej pamięci masowej (NAS), podłączonych dysków USB, serwisów streamingowych online, oraz z urządzeń Apple przez Apple Airplay, dostarczając idealny sygnał audio bezpośrednio do przetwornika cyfrowo-analogowego za pośrednictwem wbudowanych wyjść cyfrowych.

Natywna aplikacja Network Bridge zapewnia pełną kontrolę możliwości strumieniowania, jak również ustawień wejścia, wyjścia oraz synchronizacji zegara. Aplikacja Network Bridge bazuje na tej samej technologii, która została wykorzystana we flagowej linii produktów dCS Vivaldi, dostarczając intuicyjny interfejs do szybkiego i niezwykle łatwego zarządzania całą biblioteką cyfrowej muzyki.
Sercem urządzenia jest wydajna platforma FPGA przystosowane do obsługi serwisów takich jak Roon™ (protokół RAAT), UPNP/DLNA, TIDAL™ i Spotify™.

Network Bridge obecnie odtwarza pliki próbkowane do 24-bit, 384kS/s, obsługując wszystkie typowe bezstratne kodeki, oraz DSD/64 lub DSD/128 w formatach natywnych lub DoP.
Kompatybilność z wcześniejszymi przetwornikami cyfrowo-analogowymi dCS jest zapewniona przez funkcję próbkowania w dół z całkowitym podzielnikiem. Funkcja próbkowania w dół konwertuje dane wysokiej rozdzielczości (na przykład DXD lub DSD) do 24 bitowego PCM przy 176.4/192kS/s lub 88.2/96kS/s – przenosząc dane do pasma obsługiwanego przez przetwornik C/A.
Network Bridge obsługuje również prostą, lecz niezwykle efektywną architekturę automatycznego taktowania zegarem wzorcowym minimalizującą zniekształcenia jitter i znacząco poprawiającą jakość dźwięku. Network Bridge może być źródłem zegara wzorcowego lub pobierać sygnał wzorcowy (2 wejścia) z zegara zewnętrznego lub też ignorować sygnał zegara zewnętrznego precyzyjnie rekonstruując go z sygnału cyfrowego – podobnie jak w Vivaldi DAC.

Firmowe oprogramowanie Network Bridge można w bardzo łatwy sposób aktualizować przez internet przy pomocy sekcji ustawień w aplikacji. To pozwala firmie dCS dodawać nowe funkcje i ulepszać działanie urządzenia przez cały jego cykl życia.
Zaprojektowana i wykonana w Wielkiej Brytanii według najwyższych standardów elegancka obudowa wykorzystuje używane w lotnictwie aluminium do redukcji wibracji i efektów magnetycznych. Wielostopniowa regulacja zasilania izoluje czułe układy scalone zegara od szumu kwantyzacyjnego.

Cechy kluczowe
Konstrukcja bazująca na układach FPGA
Przetwarza dane z ROON RAAT, UPnP, asynchronicznego USB i Apple Airplay.
Obsługuje serwisy streamingowe jak np. TIDAL™ i Spotify Connect™
Obsługa serwisu Roon™ (Roon™Ready)
Downsampling umożliwiający kompatybilność z wcześniejszymi przetwornikami C/A
System “auto clocking” ułatwia użytkowanie i minimalizuje zniekształcenia jitter.
Wielostopniowa regulacja mocy izoluje czułe układy scalone zegara.
Oprogramowanie firmowe aktualizowane przez internet umożliwia przyszłe uaktualnienia funkcjonalności i działania.

Dane techniczne
– Typ urządzenia: Network Bridge
– Wejścia cyfrowe: Interfejs sieciowy na złączu eternetowym Gigabit RJ45 – działa jako renderer UPnP™w trybie asynchronicznym, streamingując cyfrową muzykę z pamięci masowej lub lokalnego komputera przez standardową sieć eternetową, dekodując jednocześnie wszystkie najważniejsze formaty.
Sieć przyjmuje dane przesyłane przez Apple AirPlay™ z iPoda, iPhone’a i iPada. Muzyka może być streamingowana z internetu przez Spotify Connect™ lub TIDAL™. Network Bridge obsługuje również Roon™ RAAT. Wysokiej szybkości interfejs USB 2.0 działajacy na złączu typu A w trybie asynchronicznym, streaminguje muzykę cyfrową z zewnętrznego dysku.
– Wyjścia cyfrowe: 2x AES/EBU na 3-pinowych męskich złączach XLR, każdy wyprowadza PCM z szybkością do 24 bit 192kS/s lub DSD/64 w formacie DoP. Używany również jako Dual AES, interfejs wyprowadza PCM z szybkością do 384kS/s, DSD/64 i DSD/128 w formacie DoP.
1x SPDIF na łączu Phono 1x RCA, wyprowadza PCM z szybkością do 24 bit 192kS/s lub DSD/64 w formacie DoP. 1x interfejs SDIF-2 na 2x łączach BNC, wyprowadza PCM z szybkością do 24 bit 96kS/s lub SDIF-2 DSD/64.
– Wejścia zegara: 2x wejście zegara  Word Clock na 2x złączach BNC, akceptujące standardowy sygnał zegara 44.1, 48, 88.2, 96, 176.4 lub 192 kHz.
– Formaty plików: FLAC, AIFF i WAV – do 24 bit PCM przy 44.1, 48, 88.2, 96, 176.4, 192, 352.8 lub 384kS/s. ALAC – do 24 bit PCM przy 44.1, 48, 88.2, 96, 176.4 i 192kS/s. AAC, MP3, WMA i OGG – do 24 bit PCM przy 44.1 lub 48kS/s. DFF, DSF i DoP – DSD/64 i DSD/128. Apple AirPlay – 44.1 lub 48kS/s.
– Konwersje: Opcjonalny down-sampling pozwala na kompatybilność z wcześniejszymi przetwornikami C/A: – 176.4 & 352.8 > 24/176.4 lub 24/88.2 – 192 & 384 > 24/192 lub 24/96 – DSD/64 & DSD/128 > 24/176.4 lub 24/88.2 Ta funkcja jest kontrolowana przez aplikację Network Bridge.
– Aktualizacje oprogramowania: Funkcja aktualizacji dostępna przez aplikację Network Bridge.
– Kontrola lokalna: Aplikacja dCS Network Bridge App for Unit Configuration and Music Playback lub aplikacja kontrolna kompatybilna z UPnP.
– Zasilacz: Ustawiony fabrycznie na 100-120, 220-240V AC, 50/60 Hz.
– Pobór mocy: 6,5 W typowo, 50 W maksimum.
– Wymiary: 360 mm (szerokość) x 245 mm (głębokość) x 67mm (wysokość). Dodatkowy odstęp z tyłu potrzebny do podłączenia przewodów.
– Masa: 4.6kg
– Dostępne kolory: Srebrny, czarny

Cena detaliczna: 17640 PLN

Dystrybucja: Audiofast.pl

Opinia 1

Po zeszłorocznej – krakowskiej  sesji wyjazdowej TARGI DOM INTELIGENTNY oraz STREFA DESIGNU wróciły na stołeczny Stadion Narodowy i wszystkie znaki na niebie i ziemi wskazują, że i kolejne edycje odbędą się na terenie ww. obiektu. Zamiast jednak wybiegać zbytnio w przyszłość warto skupić się na teraźniejszości, gdyż po raz kolejny Arek Walus udowodnił, że jeśli tylko się chce, to da się pogodzić przysłowiowy ogień z wodą, czyli audiofilskie fanaberie, wysmakowany design wnętrz i niemalże wszystko za nas robiącą domową inteligencję. Mając jednak na uwadze profil targów już na wstępie zaznaczę, że praktycznie od zawsze strefa AV&HOME CINEMA stanowiła jedynie ułamek, promil tego, do czego przywykliśmy bywając na monachijskim High Endzie, czy rodzimym Audio Video Show. Trudno jednak oczekiwać aby było inaczej, gdyż w tym wypadku mamy do czynienia z imprezą o zdecydowanie odmiennym od audiofilskich spędów charakterze. Trudno tutaj napotkać, oczywiście poza szaleńcami takimi jak my i inni przedstawiciele branży, ortodoksyjnych złotouchych, za to większość populacji odwiedzających stanowią osoby dla których liczy się przede wszystkim design i harmonia a przy tym wyłożenie kilkudziesięciu tysięcy na fotel, dywan, czy pasujące do sprowadzonych z Francji zasłon łoże nie stanowi najmniejszego problemu. Zamiast nieprzebranych tłumów mamy za to leniwie przechadzające się pary, lub niewielkie grupki przyjaciół i atmosferę bardziej zbliżoną do pikniku aniżeli znaną z wystaw audio gonitwę pomiędzy pokojami. Z tym piknikiem wcale nie przesadzam, gdyż poza prężnie działającą strefą kulinarną na większości ekspozycji można było podczas mniej, bądź bardziej niezobowiązujących rozmów nie tylko zasięgnąć informacji, ale i przekąsić małe co nieco zwilżając usta serwowanymi winami. Prawdziwa sielanka? Tylko pozornie, gdyż w natłoku barw, faktur, świateł i aromatów można było dostać zawrotu głowy. Dlatego też pierwsze okrążenie większość odwiedzających poświęcała jedynie na pobieżny rekonesans a dopiero kolejne „kółko” pozwalało już na spokojne zaglądanie na te stanowiska, gdzie coś przykuło uwagę. Na frekwencję też nie można było narzekać (i nie są to tylko moje obserwacje, ale opinie samych wystawców), gdyż o ile, tak jak już dążyłem nadmienić wędrówka po dwóch kondygnacjach Narodowego nie przypominała przebijania się przez stłoczoną w tokijskim metrze ciżbę, to odwiedzających było naprawdę sporo, co było widać już w piątek a ze względu na prawdziwie wiosenną aurę w sobotę i niedzielę ludzi było jeszcze więcej.

Tegoroczną relację z Targów Dom Inteligentny oraz Strefa Designu pozwolę sobie zacząć zwyczajowo od obszaru, w którym czuję się zdecydowanie pewniej aniżeli w wystroju wnętrz, czyli od naszego – audiofilskiego podwórka. Sprawę dodatkowo ułatwił sam organizator, który zapobiegliwie we wszystkich zawieszkach i drogowskazach obecnych na Stadionie jasno dawał do zrozumienia, że stref targów rozpoczyna się na poziomie +1, czyli lożach zajmowanych właśnie przez branżę Audio/Video. Tym oto sposobem 99,9% zwiedzających swoje pierwsze kroki kierowała do loży zajmowanej przez warszawskiego Horna, gdzie już od progu witał ją iście high-endowy system złożony elektroniki Audio Researcha ( odtwarzacz CD9, przedwzmacniacz Reference 6 , monobloki Reference 250) i zjawiskowych kolumn Sonus faber Lilium. Mocne wejście, nieprawdaż? Niby w tle obecne były i słuchawki i bezprzewodowe urządzenia z linii Denon Heos a nawet kino domowe, jednak jeśli tylko ktoś poświęcił choćby chwilę i umościł się na rozłożystym narożniku ustawionym przed głównym systemem, to raczej na pozostałe, obecne w tymże pomieszczeniu atrakcje patrzył jeśli nie z przymrużeniem oka, to przynajmniej przez palce.

Za to na ulokowane po sąsiedzku telewizory Loewe tak patrzeć się nie dało, bo jakość i wyrazistość obrazu po prostu porażała. Głębia czerni, kontrast, soczystość barw były tym co wprawiało większość spacerowiczów w zauważalną konsternację, co było niezbitym dowodem na to, że tego typu telewizyjne ekskluzywności potrafią zaintrygować i zasiać ziarno niepewności w sercach potencjalnych nabywców, czy czasem po kolejną „płaszczkę” nie lepiej wybrać się do wyspecjalizowanego salonu (np. Luxury Art Cinema) a nie wielkopowierzchniowego marketu.

Ostatnią lożę na swoje potrzeby zagospodarował za to cieszyński Voice łącząc rozsądną tak pod względem gabarytowym, jak i cenowym elektronikę Primare, m.in. odtwarzacz BD32, topową dzielona amplifikację Pre 60 & A60 z torem analogowym (Pro-Ject The Classic z phono Primare R32) i zjawiskowymi, budzącymi zauważalne zainteresowanie kolumnami – kulistymi Balticami Evolution Cabasse wspomaganymi dedykowanym subwooferem. Tutaj tez można było na spokojnie posiedzieć, posłuchać i ciesząc oczy rozbrykaną dzieciarnią wykorzystującą ostatnie chwile sezonu łyżwiarskiego („Zimowy Narodowy”) na własne uszy przekonać się, że wysokiej klasy brzmienie wcale nie musi wiązać się z zagraceniem salonu zwalistymi skrzyniami.Vis a vis pełnowymiarowego systemu ustawiono urządzenia bezprzewodowe – Stream Base, Stream BAR i Stream AMP.

Zjeżdżając kondygnację niżej tuż przy wejściu do Strefy Designu napotkać można było kolejną wyspę audiofilizmu, czyli wspólną ekspozycję Zety Zero i Audiomica Laboratory. Rodzima myśl techniczna, niebanalny design i potężny dźwięk to nieodłączne elementy prezentacji Zety, więc i tym razem nie mogło ich zabraknąć.

Na drugim planie za oko łapał za to kącik Art Cinema z … Alexą i usytuowany dosłownie dwa kroki dalej Bang&Olufsen.

A jak wyglądała wspomniana przed chwilą Strefa Designu Ewy Mierzejewskiej? W telegraficznym skrócie – wybornie. Uczciwie przyznam, że nie czuję się na siłach opisać wszystkie ekspozycje, gdyż różnorodność stylów, kolorów i pomysłów mogła przyprawić o prawdziwy zawrót głowy. Wystarczy powiedzieć, że zaledwie kilka kroków dzieliło wnętrze inspirowane zapewne jakąś chatką w środku kambodżańskiej dżungli, minimalizm surowego betonu i czarno-złote wnętrze eleganckiego buduaru. Skupię się za to na kilku elementach, które po prostu złapały mnie za oko.
Pierwszą z nich był stół i taborety(?) wykonane z surowych drewnianych elementów zalanych w transparentnej żywicy a następnie z pietyzmem obrobionych i wypolerowanych niczym fortepian. Nie mam bladego pojęcia, jak tego typu meble sprawdzają się w codziennym użytkowaniu, ale urody odmówić im nie sposób. Tuż za ścianą roztaczał się za to wyrafinowany zapach pochodzących z jednej z najstarszych florenckich perfumerii perfum do wnętrz.

Kolejnym stanowiskiem, przy którym spędziłem zaskakująco dużo czasu była strefa zaaranżowana przez Atelier Mesmetric  z chyba najsławniejszymi i najbardziej pożądanymi przez większość audiofilów fotelami Lounge Chair autorstwa Charlesa i Ray Eamesów. Biorąc pod uwagę, że projekt ten obecny jest na rynku od 1956r (z drobną modyfikacją polegająca na wydłużeniu oparcia i siedziska) i nadal cieszy się nieustającym zainteresowaniem z powodzeniem można uznać że nie tylko nie dał się upływowi czasu, co podporządkował go sobie i tak, jak ponad 60 lat temu, tak i teraz jest ikoną stylu. O jakości wykonania, szlachetności użytej skóry, czy naturalnych okleinach nawet nie wspominam, bo na tym pułapie jest to oczywista oczywistość, za to z premedytacją wspomnę o wygodzie, wręcz komforcie jaki ww. fotel oferuje. Fenomenalne połączenie miękkości ze sprężystością okraszone ponadprzeciętną ergonomią sprawiają, że wyasygnowanie drobnych ok. 25 tys. PLN, i to za wersję podstawową, nie wydaje się wcale tak absurdalne. Ba po chwli namysłu można dojść do wniosku, że jeśli tyle bądź nieraz po wielokroć więcej wydajemy na kable i inne audiofilskie zbytki, to czasem nam się coś od życia należy i koniec końców warto zadbać o własne cztery , ekhm…, znaczy się tę część ciała, gdzie plecy tracą swą szlachetną nazwę.

Zupełnie inne doznania serwowało stanowisko SML Concept z zamkniętymi w kloszach ogrodami, wyrafinowanymi tapetami, ekskluzywnymi tkaninami i mnóstwem zakładam, że pozornie zupełnie nieprzydatnych bibelotów, które jednakże po prostu „robiły klimat”. Pomijam już fakt, że całość, z racji dość ograniczonego czasu, potraktowałem dość pobieżnie, lecz zdaję sobie doskonale sprawę, że jeśli chciałbym przejrzeć całą ofertę ww. dystrybutora i spróbować skomponować z niej wystrój własnego salonu to trzy dni targów mogłyby się okazać zbyt krótkie. Aż strach pomyśleć ile na rekonesans potrzebowałaby moja Małżonka.

Kolejnym magicznym zakątkiem okazała się ekspozycja Sarmatia Trading, która niczym za dotknięciem czarodziejskiej różdżki przenosiła nas w orientalne klimaty rodem z „Baśni tysiąca i jednej nocy”. Efekty wieloletniej i mozolnej pracy m.in. perskich mistrzów zapierały dech w piersiach. Misterne wzory, feerii barw i przy okazji spor dawka historii sprawiały, że wracałem tam kilkukrotnie. Nie dość, że o każdym z prezentowanych dywanów można było usłyszeć praktycznie pełen „życiorys”, to w dodatku trafiały się tam takie perełki jak 100 i 200-letnie okazy!. Dla zainteresowanych tematem wspomnę tylko, że kwoty tych rękodzieł bez najmniejszego skrępowania sięgają czasem i 80 tysięcy PLN, więc i tym razem spokojnie możemy uznać, że nasze hobby idealnie wpasowuje się w tematykę targów.

Nie zapomniałem też o części poświęconej wszelakiej maści automatyce i domowej inteligencji, która nie tylko dba o naszą wygodę, lecz również i bezpieczeństwo. Przewodowe i bezprzewodowe systemy monitoringu, zaprzęgnięcie do pomocy coraz bardziej popularne drony, wspomagające np. stado szkolonych dobermanów, z psiakami to oczywiście niewinny żart i nieprzebrana mnogość pstryczków-elektryczków to jedynie wierzchołek góry sprzętowej lodowej z jakimi można się było na Stadionie zaznajomić. Z eco-ciekawostek warto było zwrócić uwagę na bateryjne piły i nożyce dostępne na stanowisku Husqvarny, które dziwnym trafem nie cieszyły się jakoś specjalnym wzięciem, za co z pewnością można obwiniać dość niefortunne decyzje rządu i w 100% słuszne społeczne oburzenie wynikające z ostatnich zmian w prawie dotyczących wycinki drzew.

Na zakończenie serdecznie zapraszam do zbiorczej galerii ze Strefy Designu i serdecznie dziękując Organizatorom za zaproszenie trzymamy kciuki za kolejną edycję Targów. W tym roku po prostu gołym okiem było widać, że konwencja połączenia designu i techniki nie tylko na tzw. rynku wystawienniczym się przyjęła, ale i przyciąga coraz szersze grono tak wystawców, jak i zwiedzających/nabywców.

Do zobaczenia w przyszłym roku.

Marcin Olszewski

Opinia 2

Po rocznej przerwie miło mi po raz kolejny zaprosić Was na krótką relację z szóstej edycji TARGÓW DOM INTELIGENTNY oraz STREFA DESIGNU 2017. Wespół z Marcinem jesteśmy pewnego rodzaju weteranami tego sądząc po cykliczności już stałego na mapie wystaw związanych z budownictwem bytu, gdyż ni mniej ni więcej, ale towarzyszymy mu od odbywającej się kiedyś w malowniczym kompleksie Soho Factory na warszawskiej Pradze odsłony numer dwa. Tym razem, po zeszłorocznym, wyjazdowym spotkaniu w grodzie Kraka organizator postanowił wrócić na warszawski Stadion Narodowy. Nie mam zamiaru oceniać tego ruchu od strony wyższości jednej edycji nad drugą (obie są kolejnym krokiem ewolucyjnym), ale biorąc pod uwagę konsekwentne, bez względu na zdecydowanie większe koszty, kreowanie wizerunku imprezy sądzę, że ów pomysł na spotkanie się branży budowlano – wykończeniowej dla sprostania wymaganiom coraz bardziej myślącego za nas gniazda rodzinnego potoczne zwanego domem w tak reprezentatywnym miejscu jak PGE STADION NARODOWY nosi wyraźne symptomy rozwoju. A jeśli tak jest, organizator Arkadiusz Walus zasługuje na duże brawa.

Z uwagi na cykliczność imprezy i unikając w pewnym sensie powielania schematów, swoją relacją ograniczę do kilkuzdaniowych przemyśleń okraszonych stosowną dawką fotografii. Jednak z uwagi, że jesteśmy z Marcinem papużkami nierozłączkami i zwiedzaliśmy te same korytarze i pomieszczenia, mój miting szanując jego czas i oczy podczas obróbki zdjęć nie będzie to tak szaleńczo obfotografowany. Dlatego też, każdy nieusatysfakcjonowany liczbą obrazków czytelnik proszony jest skierować swoje kroki w stronę jego wersji wydarzeń.

Idąc z ideą targów pierwsze strofy mojej przygody nie mogą opisywać nic innego, jak zaczynające osaczać nas skomputeryzowane ośrodki sterownicze. To co prawda na schematach są proste blokowe układanki, ale w realnym świecie już samojezdna, posiadająca czujnik GPS kosiarka do trawy pokazuje, iż temat jest dość skomplikowany. Ale proszę się nie martwić, gdyż w momencie decyzji wejścia w świat sielanki życiowej w przewidującym nasze oczekiwania domu, zaprzęgnięcie komputerów do pracy wykonają za nas wyspecjalizowane firmy. Ktoś zapyta: „A co gdy wystąpi awaria?”. Proszę się nie przejmować. Za jakiś czas będzie to standardem typu abonament telewizyjny każdego nowo wybudowanego budynku, ale już teraz zwykły Kowalski gdy tylko zechce, może podpisać stosowną umowę opieki nad zainstalowanym systemem, a wolny czas wypełnić sprawiającymi mu przyjemność rzeczami. Spytacie: „Jak w tym owczym pędzie ku karierze wygospodarować ten wolny czas? Jak wspominałem. Kosiarka sama kosi i sama ładuje się, co prawda w tym roku nie widziałem przedstawiciela marki, ale okna myją przytwierdzone do nich przyssawkami roboty, a dom w momencie zbliżania się samochodem do bramy garażowej nie tylko ją otworzy, ale zapali w domu światła, zaparzy kawę, odpali komputer i wykona wiele innych zaprogramowanych wcześniej rzeczy  z uruchomieniem jacuzzi włącznie. Nie sądzicie, że idzie na lepsze?

Drugi akapit rozpocznę od gratulacji dla organizatora za podjęcie współpracy ze znaną szerokiej rzeszy czytelników periodyków wykończenia wnętrz Ewą Mierzejewską. Dzięki dobrej ręce Pani Ewy od dwóch lat opisywane dzisiaj targi nabrały rozpędu jakościowego i oprócz bogatej oferty samokontroli siedliska domowego proponują sporą dawkę designerskich propozycji jego urządzania. I wiecie co? Jeszcze do piątku nie sądziłem, że pojawienie się przywołanej przed momentem osobistości świata wizualizacji wnętrz spowoduje moje bardzo mocno zaawansowane przemyślenia na temat zamiany stareńkiego już, w stu procentach oryginalnego fotela Stress Less na licencjonowanego potomka najnowszego krzyku mody lat pięćdziesiątych w postaci Longue Chair. Nie uwierzycie, ale moja determinacja była tak brzemienna w działania, że trącając dziwnością dla postronnych zwiedzających mierzyliśmy z Marcinem wysokość pozycjonowania od ziemi moich małżowin usznych podczas przyszłych sesji odsłuchowych. To dla nas jest normą, ale dla zwykłego homo sapiens wzbudza co najmniej politowanie na przemian z podejrzeniem o zły stan psychiczny. Ale koniec tego pastwienia się nad moimi problemami docelowej pozycji siedzącej. Wracając do będącej oczkiem w głowie Pani Ewy strefy trzeba powiedzieć, iż zadbała o każdy detal. Jak to wyglądało? Nic nadzwyczajnego, tylko pełen przekrój ofertowy dla każdego, nawet najbardziej ekstrawaganckiego gustu. Analizując fotografie można znaleźć na nich firmy oferujące zbliżony do królewskiego przepych połączenia czerni, srebra i wymyślnych kształtów. Przemierzając poszczególne potrzeby potencjalnego klienta zauważymy ofertę pięknie prezentujących się, opartych o materiały naturalne tkanych zarówno maszynowo, jak i ręcznie dywanów. Przykład? W serii zdjęci z fotelem obitym ostrymi ćwiekami widnieje tkane ręcznie przez cztery lata przez jedną osobę, kosztujące bagatela 80 tysięcy złotych dzieło sztuki. Tak tak, podobnie do rynku audio, również w tym wycinku gospodarki są na takie perełki klienci. Aby ciekawie zbliżyć się do końca tego wycinka relacji, wspomnę jeszcze o propozycjach wykorzystujących bambus, rattan i pięknie prezentujące jako meble i wyposażenie tym podobne półprodukty. Obiecując definitywne spuentowanie oferty design przywołam zatopione w przezroczystym sztucznym tworzywie obrośnięte mchem i Hubami pnie drzew. Nawet nie zdajecie sobie sprawy, jak to wygląda na żywo. Po prostu odlot designerski w najczystszej postaci.

Ostatnim, oczywiście również bardzo ważnym, a dla nas chyba najważniejszym, jednak jakoś nie mogącym dotychczas się przebić działem był segment audio. Co prawda zawsze jest obecny, ale nie tak imponująco, jak wymagałoby dźwiękowe ukoronowanie tego wydarzenia. Niemniej jednak kreśląc pakiet informacji należy wspomnieć, iż wielkie otwarcie dla wszystkich zwiedzających swoim usytuowaniem na wprost prowadzących na wystawę ruchomych schodów postanowił zorganizować opisywany w listopadzie na naszych łamach przedstawiciel Polskiego Klastra Audio – Audiomica Laboratory i podążająca własnymi ścieżkami Zeta Zero. Przemierzając dalsze parcele będącej dzisiejszym bohaterem imprezy można również było się natknąć na przedstawicieli marki Bang Olufsen, dystrybutora Sonus faber i Audio Research – warszawskiego Horna, głównego dystrybutora marki Loewe i bardzo dobrze znanego Wam z naszych bojów  recenzenckich, prezentującego między innymi kolumny Cabasse cieszyńskiego Voice’a. Jak widać, jest to kropla w morzu możliwości hołubionego przez nas świata audio, dlatego dla wymienionych tym bardziej należą się duże brawa, że postanowili udowodnić potencjalnym klientom, iż grające ściany – piję tutaj o zabudowywanych pod tynkiem kolumnach – do zaprezentowania dobrego dźwięku mają przed sobą jeszcze bardzo długa drogę.

Podsumowując nasze spotkanie chciałbym serdecznie podziękować organizatorom za zaproszenie nas na tegoroczną edycję TARGÓW DOM INTELIGENTNY oraz STREFA DESIGNU. Dlaczego? Mimo, że z niektórymi wystawcami witamy się jak ze starymi znajomymi, to za każdym razem swoją propozycją wystawową potrafią nas całkowicie zaskoczyć. Przykład? Choćby opisywane pnie drzew w kształcie stolików, czy stołków – w zależności jakie przeznaczenie wybierze klient. To może wydać się Wam dziwne, ale mimo że chodzimy tam jak do znajomych, ani razu nie odczuwaliśmy efektu spowszechnienia. Nie wiem jakie jest tego prawdziwe podłoże, ale po pewnych przemyśleniach sądzę, że fraza klucz brzmi „błyskawicznie zmieniające się codzienne życie”, która wręcz zmusza producentów do sprostania stawianym przez nie zadaniom, co w konsekwencji nas jako redaktorów bardzo ciekawi.

Jacek Pazio

Opinia 1

Jak doskonale zdajecie sobie sprawę, brzmienie systemu audio w większości przypadków determinowane jest przez ich ostatnie ogniwo, czyli zespoły głośnikowe. Nie sądzę, aby przeciw takiemu twierdzeniu ktoś próbował oponować, jednak ubijając jakiekolwiek dywagacje w zarodku przywołam pierwsze z brzegu, całkowicie różniące się założeniami konstrukcyjnymi, a co za tym idzie końcowym efektem sonicznym propozycje, jak choćby niemiecki Avantgarde Acoustic, czy angielski Harbeth. To są tak odległe brzmieniowo produkty, że praktycznie nie ma szans na pomyłkę w ich określeniu już po kilku taktach muzyki. Ale nie mam zamiaru rozprawiać o skrajnie różnych sposobach dojścia do tego samego, czyli prawdy o świecie dźwięku, tylko omijając awanturogenną strefę wyższości poszczególnych świąt nad sobą skupić się na ostatnio bardzo często wykorzystywanym w ich produkcji budulcu. O co chodzi? O nic innego, jak coraz popularniejsze aluminium. Owszem, to znacznie podraża koszty wytwarzania, a i sama idea użycia tego materiału ma tyle samo zwolenników co przeciwników, ale nie zmienia to jednak faktu, iż trend jest znaczący. I powiem Wam, po kilku pozytywnie wypadających spotkaniach z poczciwym „allu” w kwestii obudowy mimo posiadania kolumn z fornirowanej egzotycznym drewnem sklejki coraz bardziej się do niego przekonuję. Puentując ten naprowadzający na temat ostatnimi czasy modnego pośród konstruktorów kolumn zimnego w kontakcie organoleptycznym materiału wstępniak chyba nikogo nie zaskoczę, gdy oznajmię, iż naszym dzisiejszym bohaterem będą pochodzące ze Stanów Zjednoczonych zespoły głośnikowe ukrywającej się pod nazwą marki YG Acoustics, która będąc orędownikiem wspomnianego „alu” za sprawą modelu CARMEL 2 postanowiła przełamać pierwsze lody na naszym rynku. Rzeczony zestaw pojawił się w redakcji za sprawą Łódzkiego dystrybutora Core Trends.

Tytułowe kolumny w zderzeniu z moimi paczkami wyglądają bardzo niepozornie. Tak prawdę mówiąc mimo, iż są konstrukcjami wolnostojącymi, z powodzeniem możemy zaliczyć je do monitorów z nadmuchaną obudową. Jednak wbrew pozorom, to co potrafią zaprezentować w domenie energii grania, momentami zdaje się przeczyć zasadom fizyki. Owszem, pewnych rzeczy nie przeskoczymy, ale po akomodacji w każdym aspekcie brzmienia świat naprawdę wygląda bardzo ciekawie. Ale o tym napiszę w stosownym akapicie. Wracając do testowanych maluchów i próbując opisać ich budowę oprócz tego, że są to około 40-to kilogramowe, wykonane z aluminium konstrukcje zamknięte, trzeba zaznaczyć, iż w geometrii skrzynek brak jest równoległych płaszczyzn – no może za wyjątkiem górnej i dolnej. Kolumny w przekroju poprzecznym mają kształt trapezu ze schodzącymi się ku tyłowi ściankami bocznymi, zaś patrząc na nie z boku widzimy, jak zdecydowanie głębsza, stojąca na płaskiej podstawie dolna część obudowy wspinając się w górne jej parcele płynnym łukiem cofa się ku plecom, by swój najpłytszy wymiar osiągnąć w okolicach implementacji głośników. Te idąc za projektem dzierżącego je profilu, okazują się konstrukcją własną konsekwentnie potwierdzają nietypowość produktu. Dlaczego? Proszę bardzo. Gdy wysokotonówki wykonane są z dość typowego dla wielu zespołów głośnikowych jedwabiu, membrany nisko-średnio-tonowców wytoczono (nie, nie wytłoczono, wy-to-czo-no) z jednego puca aluminium (to dopiero są straty post-produkcyjne). Idąc dalej tropem wizualizacji nie wiem czy w celach ornamentyki, czy ochronnych, ale przez środek przetwornika zakresu średnich i niskich tonów przebiega trochę burząca spokój wizualny poprzeczka. Zbliżając się ku końcowi opisu naszych bohaterek dodam jeszcze, iż konstruktor w swej szczodrości zaproponował nam podwojone terminale głośnikowe, zwiększające powierzchnię stabilizacji na podłożu z możliwością wkręcenia w nie kolców płaskie podstawy i unikając jakichkolwiek plakietek z nazwą marki w dolnej części przedniej ścianki exlibrisowe logo. Jak widać, to naprawdę walczące o minimalizm wizualny konstrukcje, ale muszę przyznać, iż podczas obcowania sam na sam taką dbałością o każdy detal bez problemu odzywały się moje pokłady poczucia piękna.

Rozpoczynając opis brzmienia muszę wszystkich ostrzec, że gdy zdecydujemy się na przymiarkę do prezentowanych dzisiaj Carmeli, w momencie przesiadki z grających dużym wolumenem kolumn musimy uzbroić się w akomodacyjną cierpliwość. Nie chodzi o to, że grają słabo (wręcz przeciwnie), tylko będąc rozbudowanymi monitorami są na tyle szybkie i pełne mikro-dynamiki, że pierwszym co rzuca się w uszy jest wrażenie ich anoreksji, co w kontekście mierzenia sił na zamiary bardzo je krzywdzi. Oczywiście nie muszę się przyznawać, iż mój wygłoszony przed momentem apel jest konsekwencją osobistych zaskoczeń, dlatego też będąc spokojnym o Wasze podejścia testowe skreślę kilka linijek ciekawych dla mnie spostrzeżeń. Wpinając w swój tor produkt marki YG Acoustics natychmiast przenosimy się w monitorowy świat budowania sceny dźwiękowej. I nie chodzi tutaj o problemy z nagłośnieniem wielkiego (35 m) salonu, tylko zarezerwowaną dla małych kolumn umiejętność przeniesienia nas prawie jeden do jeden w oddaniu pozycjonowania źródeł pozornych z jej szerokością i głębokością włącznie. Oczywiście, to nie zawsze jest standard, gdyż nawet najprostsze rozwiązania można źle zaprojektować, ale co najmniej dobry produkt z działu monitorów w tym aspekcie przez dużą kolumnę jest ciężki do pobicia. Poruszając wątek docelowej kubatury YG spokojnie mogę powiedzieć, że gdy w zależności od repertuary czasem bywało różnie, to już przy dwudziestu metrach są w stanie wygenerować bardzo ciekawy energetycznie spektakl muzyczny. To nadal nie będzie masywna ściana dźwięku, ale bardzo dobrze rysowane niskie tony znajdą oparcie w goszczącym je pomieszczeniu, co wraz z ich rozdzielczością z pewnością spowoduje mimowolny uśmiech na twarzy słuchacza. Niestety kochających tak zwaną „łunę” basu, czyli popularną bułę w dolnym rejestrze muszę zasmucić, gdyż obudowa zamknięta i firmowe strojenie zwrotnicy z założenia konstrukcyjnego nie pozwolą do tego dopuścić. To zaś oznacza, że testowane czarne damy są dla bardzo osłuchanych, a przez to wiedzących czego oczekiwać od dobrego brzmienia melomanów, a nie młodych adeptów bezwiednej, często przypominającej źle nagłośnione koncerty rockowe nawałnicy ogłuszających słuchacza artefaktów. Ja powiem jedno, mimo iż podczas mojego starcia dolny zakres było o połowę mniej masywny od codziennego, z dwojga złego wolę wyrafinowany minimalizm, niż lejące się po podłodze niekontrolowane ruchy sejsmiczne. I to wszystko odnoszę do słuchania dwójek w z założenia za wielkim pomieszczeniu. A co byłoby w pokoju 16 metrowym? Sami zgadnijcie. Jest jednak jeden problem,  niestety do takiego odbioru dolnego zakresu trzeba emocjonalnie dorosnąć. Gdy wiemy, jak zachowuje się dół pasma akustycznego, przyszedł czas na średnicę. Ta w domenie wypełnienia daje się odczuć jako bardzo masywna, a czasem nawet ze wskazaniem zbyt masywną. Moje spostrzeżenia są oczywiście lekko wyostrzone, ale robię to w celach pełnego pakietu informacji, a nie pokazywania, że moje jest na wierzchu. Tym bardziej, że taka prezentacja z jednym małym „ale” bardzo mi się podobała. O co chodzi? O poziom temperatury barwowej  na scenie. W swoim dążeniu do przyjemności podczas słuchania muzyki stawiam na bardzo kolorowy z naciskiem na ciepły dźwięk, tymczasem wykonane z aluminium membrany, przy niesamowitej rozdzielczości i szybkości oddania nawet najdrobniejszych niuansów każdej nuty wprowadzały do dźwięku coś na kształt wyrafinowanego „chłodu” Chłodu, który nie był jakimś nie dającym się przejść obok niego demonem zła, tylko czymś, co po skorygowaniu w oczekiwaną stronę zapewniłoby prezentowanym kolumnom trafienie w przysłowiową dziesiątkę. Ale zaznaczam, dla wielu jestem niepoprawnym wielbicielem koloru, dlatego przepuście moje informacje przez sito pewnego zaplanowanego ukierunkowania moich oczekiwań. Wieńcząc miting przez całość pasma akustycznego chciałbym przyjrzeć się wysokim tonom. I tutaj kolejne pozytywne zaskoczenie. Podobnie do odbioru kolumn w całości pierwsze utwory zdradzały lekki niedosyt w czytelności iskierek blach perkusji. Ale nie było to spowodowane jakimkolwiek zadymieniem, czy przyciemnieniem sceny muzycznej, tylko skutkiem użycia do produkcji membran aksamitnego dźwiękowo jedwabiu. To zaś sprawiało, że otaczające muzyków tło bez próby doświetlania artystów przez cały czas było zdecydowanie ciemniejsze, a gdy wymagał tego zapisany na srebrnym krążku wsad nutowy otrzymywałem natychmiastowy rozbłysk niczym odpalane pod Pałacem Kultury w Warszawie sztuczne ognie Jurka Owsiaka użytych w danym momencie perkusionaliów. Jak wynika z dotychczasowej spowiedzi, kilka aspektów brzmieniowych kolumn zza wielkiej wody w początkowej fazie słuchania potrafiło mi doskwierać. Ale skłamał bym, gdybym nie zeznał, że tak intrygujących paczek dawno już nie słyszałem. Teoretycznie wszędzie miały braki, jednak po zdroworozsądkowym podejściu do tematu okazywało się, że wszelkie naginanie ich umiejętności do moich preferencji raczej by im zaszkodziły  niż pomogły i właśnie to jak one grają, a nie jak ja bym chciał, dla wielu z Was będzie ich największą zaletą. Powiem więcej, jestem bardzo ciekawy, a przy tym zaniepokojony, co będzie, jak trafią do mnie starsze trójdrożne siostry. Na szczęście to temat na przyszłość, dlatego dla spokoju ducha zarzucam wszelkie dywagacje. Wracając do testowej rzeczywistości nie będę opisywał poszczególnych spotkań płytowych tego procesu recenzenckiego. Powód? Powiem tak. Wszelka prezentowana przez projekt YG Acoustics  Carmel 2 muzyka po odpowiednim ustawieniu oczekiwań do możliwości konstrukcji wypadała co najmniej dobrze, a w większości przypadków bardzo dobrze. Idźmy dalej. Przywołane wcześniej, mogące być dla kogoś drobnym problemem podczas decyzji zakupowej aspekty brzmieniowe często były tylko marginalne np. niedostatki w basie w muzyce dawnej, czy ciężar i chłód średnicy w repertuarze rockowym. Wiadomym jest, że gdy ktoś oczekuje masywnej ściany dźwięku, będąc odpowiedzialnym poszuka gdzie indziej. Ale bez względu na Wasze upodobania, już posiadanie mniejszego niż mój pokoju odsłuchowego nawet nie powiem, że może, tylko na pewno bardzo mocno przeniesie balans tonalny w stronę dociążenia przełomu basu i średnicy, a wtedy nie chciałbym być w skórze delikwenta, który postanowił zmierzyć się z Amerykankami tylko dla zabawy. Niestety w momencie możliwości wygenerowania odpowiedniej ilości środków płatniczych może to być rasowy szach mat.

Ta potyczka już na starcie pachniała wielką niewiadomą. Ale nie myślcie, że swoje przypuszczenia kierowałem w stronę zachwytów. Wręcz przeciwnie, raczej spektakularnej porażki. Co ciekawe, przez cały czas opisując Wam ich wartości soniczne narzekałem na oszczędne niskie tony i górę, by w końcu przyczepić się do najważniejszego dla ucha osobnika homo sapiens pasma średniotonowego. Ale uwierzcie mi, mimo takiego odbioru, owe spotkanie będę wspominał w bardzo pozytywnym świetle. Mało tego, poznawszy jakość generowanego przez Carmele z pozoru oszczędnego basu, jako użytkownik wielkich miednic do oddania prawdy o tym paśmie w momencie posłuchania kolumn trójdrożnych opisywanej stajni bałbym się o byt Trennerów w systemie odniesienia. A gdyby jakimś trafem nastąpiła roszada sprzętowa, sądzę, że z pełnym powodzeniem powalczyłbym o ciepło w przekazie muzycznym, a takie wyznania wielbiciela barwy chyba o czymś świadczą. Zatem, zbierając wszelkie za i przeciw naszych bohaterek z jednej strony z pełną świadomością zachęcam wszystkich do przekonania się o walorach sonicznych karmelowych kolumn, ale z drugiej lojalnie strony ostrzegam, drogi powrotnej może nie być.

Jacek Pazio

Opinia 2

Pomimo ostatnich zawirowań w Białym Domu i dość radykalnej zmiany nastrojów społecznych Stany Zjednoczone dla większości populacji naszego globu nadal jawią się jako kraj wielkich możliwości. Zresztą owa wielkość dotyczy nie tylko możliwości, co tak naprawdę wszystkiego, co z U.S.A się kojarzy. Począwszy od ubraniowej rozmiarówki, poprzez samochody, autostrady na hamburgerach i stekach skończywszy. Podobne mniemanie wydaje się być powszechnym również na naszym – audiofilskim podwórku. Przecież patrząc na Wilsony, Levinsony, Krelle, Passy, etc. już na pierwszy rzut oka widać, że projektujący je twórcy niespecjalnie dążyli do minimalizmu skupiając się głównie na osiągach i swoistej, niejako wrodzonej – natywnej monumentalności.  Amerykańskie znaczy duże, bądź bardzo duże i oczywiście ciężkie. Tymczasem dzisiejsi goście, nad którymi dosłownie już za chwilkę zacznę się pastwić niejako przeczą obiegowym opiniom, wystawiając nasze przyzwyczajenia na nie lada próbę. Co prawda na swoją obronę mogą użyć argumentu, że w ich żyłach, za sprawą właściciela marki – Yoava Gevy, płynie tak naprawdę spora domieszka izraelskiej krwi, ale fakt pozostaje faktem a z faktami, podobnie jak z żoną, dyskutować nie sposób. Mowa bowiem o otwierających ofertę YG Acoustics kolumnach Carmel 2, które dzięki uprzejmości polskiego dystrybutora – łódzkiego CORE trends zawitały w naszych skromnych progach.

Już podczas zajawkowej fotorelacji z unboxingu mogliście się Państwo na własne oczy przekonać, że Carmelki to zaskakująco filigranowe kolumienki. Owe wrażenie potęguje dodatkowo fakt prezentowania ich na tle naszych redakcyjnych ISISów. Mniejsza jednak o gabaryty, gdyż wbrew pozorom wcale nie mamy do czynienia z produktem z segmentu entry-level, lecz z rasowymi, high-endowymi podłogówkami dedykowanymi wszystkim tym, którzy czy to z własnego wyboru, czy innych – zewnętrznych powodów nie dysponują 50-cio i więcej metrowymi salonami, lecz swoje hobby kultywują w zdecydowanie mniejszych metrażach. Może z pozoru wydawać się to dziwne, lecz popyt na tego typu konstrukcje zauważalnie rośnie a YG z Carmelami 2 jedynie to zapotrzebowanie zaspakaja.
Jak zdążyłem już nadmienić tytułowe kolumny są po prostu niewielkie i przeuroczo zgrabne. Przy zaledwie metrze wzrostu nie prezentują się jednak skromnie i zgrzebnie, lecz elegancko i wręcz luksusowo. Spora w tym zasługa budulca, jakiego użyto do ich obudów, gdyż zamiast konwencjonalnego MDFu, bądź sklejki posłużono się obrabianym z chirurgiczną precyzją i anodowanym na czarno aluminium. Dzięki odpowiedniemu ukształtowaniu i grubości ścian sięgającej nawet 35 mm konstruktorom udało się całkowicie wyeliminować wytłumienie wewnętrzne a całość podjętych działań wpisać do firmowego słownika nomenklatury jako FocusedElimination. To zresztą dopiero początek zaimplementowanych w Carmelach  rozwiązań i patentów. Pomimo pozornej prostoty i wzorniczego minimalizmu najmniejszych YG warto mieć bowiem świadomość o rzeczywistym poziomie ich skomplikowania i zaskakującej pracochłonności. Otóż do ich powstania konieczne jest użycie ponad tysiąca (1000!) elementów i  … 34 godziny pracy wyspecjalizowanych obrabiarek CNC, tłoczenia, czy nawijania cewek. A właśnie skoro przy cewkach jesteśmy, to warto wspomnieć kolejne autorskie rozwiązanie, czyli technikę ToroAir, w której YG wykonuje do swoich kolumn toroidalne cewki o rdzeniach wymuskanych na maszynach CNC. Jakby tego było mało ich cechą charakterystyczną (cewek, nie obrabiarek) jest wyeliminowanie wpływu na pozostałe elementy zwrotnic, których też nie omieszkano odpowiednio sygnować mianem DualCoherent, czyli płaskiej odpowiedzi częstotliwościowej przy spójnej fazie.
YG we własnym zakresie wykonuje również głośniki średnio i nisko-średniotonowe. Powstają one w ramach procesu BilletCore z grubych płatów aluminium lotniczego (6061-T651), z których, w przeciwieństwie do z reguły wytłaczanych konstrukcji konkurencyjnych, frezuje się (z dokładnością do 20 mikronów) jednorodny stożek membrany. Choć przetworniki wysokotonowe pochodzą od Scan Speaka, to tak naprawdę je również można uznać za autorskie rozwiązanie Amerykanów, gdyż zarówno napęd, jak i mocowanie wykonywane są przez YG, gdzie wzbogacane są o niewielka tubkę – soczewkę akustyczną a całość ochrzczono mianem techniki ForgeCore.
Mamy zatem do czynienia z klasycznym układem dwudrożnym pracującym w dość niewielkiej pojemności i w dodatku bez wspomagania najniższych składowych. Tak, tak Carmelki są konstrukcjami zamkniętymi, więc z jednej strony powinno dać się je w miarę łatwo ustawić a z drugiej należy się liczyć z oczywistymi ograniczeniami rozciągnięcia reprodukowanego pasma akustycznego. Jednak to tylko teoria a kończąc opis zagadnień wizualno – technologicznych pragnę jedynie nadmienić, że użytkownicy do dyspozycji otrzymują umieszczone tuż nad podstawą solidne, podwójne terminale głośnikowe i uroczą poprzeczkę stanowiącą nad wyraz iluzoryczne zabezpieczenie mid-woofera.

Uczciwie przyznam, że kiedy pierwszy raz zobaczyłem Carmele w OPOSie (Oficjalnym Pomieszczeniu Odsłuchowym Soundrebels) miałem poważne obawy, czy te maluchy podołają ponad 35-cio metrowemu oktagonowi i czy przypadkiem nie będziemy musieli ich wnosić do naszej pierwotnej, ulokowanej w „wieży” szesnastometrowej samotni. Dlatego też w pierwszej kolejności postanowiłem, że najpierw zrobię im kilka zdjęć, włączę coś niezobowiązującego a potem się zobaczy. W tzw. międzyczasie, korzystając z nadarzającej się okazji firmowe kolce i dedykowane im podstawki zastąpiłem platformami Townshend Audio Seismic Isolation Podium. Doprawdy trudno mi powiedzieć, czy to za sprawą powyższego akcesorium, czy też ewidentnego wpasowania się w moje gusta, ale już od pierwszych taktów „Tutu” Milesa Davisa precyzja i rozdzielczość niezwykle naturalnie zespolone z ciemną i ewidentnie karmelową muzykalnością po prostu mnie urzekły. Szukając analogii mógłbym powiedzieć, że było to coś na kształt nieco przeskalowanych, fenomenalnych cech B&W 802 D3 okraszonych odrobiną ciepła, słodyczy i nieco przyciemnionym balansie tonalnym. Biorąc jednak od uwagę „delikatną” różnicę gabarytów obydwu konstrukcji warto mieć na uwadze oczywiste obcięcie najniższych składowych w amerykańskich kolumnach. Z jednej strony takie zjawisko można uznać za ewidentne odstępstwo od umownej pełnopasmowości, lecz z drugiej warto docenić finezję z jaką z owym oczywistym i wynikającym z praw fizyki ograniczeniem sobie poradzono. Zamiast bowiem ratować się bassreflexem i iść na ilość a nie jakość YG wybrało opcję trudniejszą, pozornie mniej atrakcyjną, lecz na dłuższa metę o wiele bardziej finezyjną i wyrafinowaną, co z pewności docenią bardziej wymagający i osłuchani odbiorcy. Carmele nie próbują zatem grać tego czego nie potrafią, czyli najniższego basu, lecz to, z czym sobie radzą grają w sposób absolutnie, bezdyskusyjnie rewelacyjny i referencyjny. Mamy zatem zatykającą dech w piersiach natychmiastowość, laboratoryjną precyzję w umiejscawianiu na wirtualnej scenie źródeł pozornych i cechę tożsamą najlepszym monitorom – całkowite zniknie z pomieszczenia odsłuchowego. Włączmy płytę, siadamy w ulubionym fotelu i wraz z pierwszymi taktami następuje dematerializacja kolumn. Oczywiście nadal możemy się w nie niczym wół w malowane wrota wpatrywać, ale konia z rzędem temu, komu uda się zlokalizować nawet najmniejszy dźwięk z nich dobiegający. Słyszymy je zza kolumn, z ich boków, czy nawet przed nimi, jednak same YG wydają się milczeć jak zaklęte, jakby zdecydowanie bardziej zaawansowana cywilizacja zafundowała nam holograficzną projekcję nieobecnych w pokoju kolumn a cały spektakl muzyczny odbywał się na zasadzie transmisji podprogowej. Krótko mówiąc słyszymy dźwięki i bez najmniejszego trudu jesteśmy w stanie zlokalizować, wskazać z dokładnością do centymetra, ich źródła pozorne, jednak ani razu nie znajdą się one w samych kolumnach.
Skoro wspominałem o basie, a raczej jego limitacji z pewnością zastanawiają się Państwo jak to ograniczenie wpływa na balans tonalny tytułowych kolumn. Cóż, z ręką na sercu przyznam, że nijak, gdyż dosłownie kilkadziesiąt minut po przesiadce z ISISów przestałem zwracać na to uwagę. Skoro bowiem trąbka Milesa brzmiała tak, jakby Czarny Książę specjalnie pofatygował się do nas z zaświatów i wygrywał swoje mistrzowskie frazy z nadzieją graniczącą z pewnością, że po solówce, bądź dwóch i jemu nalejemy szklaneczkę płynnego ognia z Isay a bas Marcusa Millera nie tylko nie pozostawiał niedosytu, co przykuwał uwagę bogactwem wybrzmień, to czegóż chcieć więcej. Podobnie sprawy się miały na nieco gęściej zaaranżowanym materiale – „Afro Bossa” Duke’a Ellingtona i Jego Orkiestry, gdzie bez najmniejszego problemu można było śledzić nie tylko główną linię melodyczną, co wirtuozerskie partie perkusjonaliów i innych instrumentów. Nie miało to jednak nic a nic wspólnego z bezduszną wiwisekcją i rozbijaniem na atomy poszczególnych fraz i dźwięków, lecz prezentowanie całości, jako nierozerwalnej i homogenicznej całości właśnie, lecz z widocznymi jak na dłoni wszelkimi niuansami i smaczkami. To tak jakbyśmy otrzymali od losu przepięknie oszlifowany, najwyższej czystości bursztyn z zatopionym weń, przed milionami lat, przodkiem współczesnych komarów. Niby środowisko w jakim zamarł na wieki antyczny owad nie jest bezbarwne a jednak jesteśmy, dzięki wspomnianej niezmąconej, krystalicznej przejrzystości dostrzec najdrobniejszy detal jego budowy.
Idąc nieco dalej w kierunku bardziej zadziornego i szorstkiego zarazem grania nie mogłem odmówić sobie przyjemności sięgnięcia po album „Skin Deep” Buddy’ego Guy’a, na którym znalazły się przepiękne, płynące z głębi serca bluesy. Może nie jest to ani zbyt skomplikowany, ani tym bardziej wymagający od słuchacza skupienia materiał, lecz w tym wypadku wcale nie chodzi o cyzelowanie każdego dźwięku, dorabianie ornamentyki tylko po to by była, lecz grę i śpiewnie, dla samego siebie, dla słuchaczy, dla przyjemności i pozytywnych emocji. I YG właśnie ten ładunek emocjonalny nie tylko oddają, co dodatkowo intensyfikują, jednak nie poprzez sztuczne powiększanie i iście hollywoodzką spektakularność, z czym z reguły kojarzone są audiofilskie produkty zza wielkiej wody, lecz poprzez wierność oryginałowi, zachowanie właściwych proporcji i całkowity brak efekciarstwa.

Kolejna recenzja i kolejny przykład na to, że skojarzenia i stereotypy można sobie co najwyżej w buty wsadzić. Po słuchawkach grających jak najdroższe kolumny (Audeze LCD-4) i transporcie plików (Lumin U1) mogącym swą analogowością brzmienia zdeklasować niejeden gramofon przyszła pora na kolumny, które zgodnie ze swoim pochodzeniem powinny nie tylko przytłaczać swymi gabarytami, co wręcz wgniatać w fotel potęgą brzmienia. Tymczasem otrzymujemy filigranowe podłogówki świetnie odnajdujące się nie tylko w polskich, co angielskich i japońskich realiach metrażowych a przy tym w sposób całkowicie bezpardonowy uzależniające swym wyrafinowaniem. Oczywiście zdawać sobie należy sprawę, że YG Acoustics Carmel 2 nie są dla każdego i nie zagrają w każdym pomieszczeniu, jeśli jednak z adekwatną do ich ceny i drzemiącego w nich potencjału atencją podejdziemy do tematu, to szanse, iż staną się one nieprzemijającym źródłem naszych muzycznych doznań są więcej niż znaczne. Dlatego też, mając ochotę ulżyć własnemu kontu i uwolnić je od brzemienia ponad 120 000 PLN umówcie się Państwo z dystrybutorem na prezentację Carmeli 2 w Waszych domostwach a bardzo możliwe, że nowe kolumny w tym roku będziecie mieli jeszcze przed majowym długim weekendem. Czego oczywiście szczerze i z głębi serca Wam życzę.

Marcin Olszewski

Dystrybucja: CORE trends
Cena:  125 643 PLN

Dane techniczne:
Typ: 2-drożny, obudowa zamknięta
Głośnik wysokotonowy: 1 szt., kopułka o średnicy 25 mm, technologia ForgeCore™
Głośnik niskotonowy: 1 szt., membrana aluminiowa o średnicy 7″ (175 mm), technologia BilletCore™
Pasmo przenoszenia (użyteczne): 32 Hz – 40 kHz
Odchyłka:
±2 dB w paśmie przenoszenia
±5° relatywnej fazy w paśmie przenoszenia
Punkt podziału: 1,75 kHz
Skuteczność: 87 dB/2,83 V/1 m (2π bezechowa)
Impedancja nominalna: 4 Ω (3,5 Ω minimum)
Wymiary (W x S x G): 1030 x 230 x 310 mm
Waga: 34 kg/szt.

System wykorzystywany w teście:
– źródło: Reimyo CDT – 777 + DAP – 999 EX Limited
– przedwzmacniacz liniowy: Robert Koda Takumi K-15
– końcówka mocy: Reimyo KAP – 777
Kolumny:  Trenner & Friedl “ISIS”
Kable głośnikowe: Tellurium Q Silver Diamond, Harmonix SLC, Harmonix Exquisite EXQ, Transparent OPUS
IC RCA: Hijri „Milon”
XLR: Tellurium Q Silver Diamond
IC cyfrowy: Harmonix HS 102
Kable zasilające: Harmonix X-DC 350M2R Improved Version, X-DC SM Milion Maestro, Furutech NanoFlux – NCF, Hijiri Nagomi
Stolik: SOLID BASE VI
Akcesoria:
– antywibracyjne: Harmonix TU 505EX MK II, Stillpoints „ULTRA SS”, Stillpoints ”ULTRA MINI”
– platforma antywibracyjna SOLID TECH, Townshend Audio Seismic Podium
– zasilające: Harmonix AC Enacom Improved for 100-240V
– akustyczne: Harmonix Room Tuning Mini Disk RFA-80i
– listwa sieciowa: POWER BASE HIGH END
Tor analogowy:
– gramofon:
napęd: SME 30/2
ramię: SME V
wkładka: MIYAJIMA MADAKE
przedwzmacniacz gramofonowy: RCM THERIAA

Niby wiosna za pasem, ale aura na tyle skutecznie zniechęca do spacerów, że z radością przystaliśmy na propozycję testu monobloków Ayon Crossfire Evo

cdn…

Jak widać na załączonych zdjęciach duński Audiovector oprócz kolumn może również pochwalić się całkiem bogatą ofertą okablowania. Tym razem jednak, mając dzięki uprzejmości cieszyńskiego Voice’a wybór będziemy marudzić i wybrzydzać tak długo, aż z otrzymanych trzech kompletów przewodów głośnikowych wybierzemy ten, który najbardziej przypadnie nam do gustu. Do bratobójczej walki stają zatem modele:

• ZERO Compression Super
• ZERO Compression Signature
• ZERO Compression Avantgarde Arreté

cdn…