Monthly Archives: grudzień 2024

Opinion 1

As I have already mentioned in the editorial of the XACT S1 review, everything indicates that domestic developers are much more confident in the analog domain than in the digital one. In fact, even if they do enter it, apart from the exception that proves the rule, i.e. the activity of Marcin Ostapowicz, they allow themselves to take more or less daring trips into the world of zeros and ones only after establishing their position in analogue. A similar attitude is also represented by our today’s guest, i.e. WK Audio from Plichtow, which, after very successful power cables (The One Mk2, Air, TheRed), speaker cables (TheRed Speakers, TheRay Speakers) and signal cables (TheRed), decided to try their hand at „digital” by providing our editorial office with a pair of crimson connectors with the all-telling designations TheRed Digit Balanced & Unbalanced, to which we cordially invite you to test together with us.

In terms of appearance, there are no surprises. These are the same materials and full compliance with the „red line” of their predecessors, i.e. a textile outer jacket in a color defined by the name of the series and massive coffin-like aluminum splitters that reduce the diameter of the wires to more flaccid and iridescent black fragments, terminated with the top Furutech CF-601M NCF / CF-602F NCF (AES/EBU) and CF-102 NCF (Coax) plugs. It is also worth remembering that their role is to reduce vibrations and it is in them that the final tuning is made, i.e. precise tensioning of each of the cores. The cables reach the end user, as we showed during the unboxing session, in plywood boxes lined with gray sponge.
When it comes to morphology and anatomy, the Digits, similarly to their analog siblings, were built on the basis of silver-plated copper conductors in a proprietary braid, and as I have already mentioned, their „tuning” was not forgotten – tensioned by aluminum couplers, and the whole run is routed in a double screen. It is also worth mentioning that the AES/EBU (balanced) and coax (unbalanced) versions differ from each other in some anatomical nuances, so each of them is braided individually.

Some may consider it a coincidence, while others a sign of evident bad luck, because once again the Plichtow cables have to play in parallel, or directly after the flagship Furutechs. This was the case with the V1  XLRs and it is the same this time, because we barely had time to say goodbye, I mean, I said goodbye while Jacek decided to keep the V1-D-XLR in his system permanently. However, since, according to some conspiracy theories, there is no such thing as coincidence, and in addition the situation repeats itself, we cannot accept these as just being coincidences and a manifestation of a higher force and bluntly ignore them. The more so, as the Polish cables not only got into an equal fight with the representatives of the Land of the Rising Sun, but I dare to say, that depending on the system and individual preferences, the potential winner will be chosen based on some differences of esthetic nature, and not a result of difference of class.
There is no denying that the Digits sound noticeably different and place accents differently than their oriental competitors. And here, before I go any further, let me digress a little and at the same time explain, because during the tests of both interconnects it turned out that they offer sonic qualities so similar to each other, that in the further part it is fully justified to grant them the status of a „collective entity”. While the V-1s focus on organic density, coherence and unforced nature, TheReds offer contagious vitality and no less ecstatic spontaneity. Fortunately, this is not a thoughtless blind rush and pseudo-American pumping of sound aimed at shocking inexperienced listeners with a truly Hollywood-like spectacularity, where quantity is put over quality. Here, everything is in place and without too much exaggeration. You can simply feel energy and freedom based not only on the juiciness of timbres, but also on great resolution and motoric. Regardless of whether the playlist included the iconic „Saxophone Colossus” by Sonny Rollins, the atmospheric „Theoretically Speaking: The Acoustic Sessions, Vol. 1” by Silent Theory, the electronic-laden rock „Greetings From Suffocate City” by The Funeral Portrait, or the squatting, brutal „Age of Excuse” by Mgła, each time youthful enthusiasm and evident joy of playing prevailed. A slight extrusion intensified the palpability of the foreground, but thanks to the precise gradation of the planes and the freedom, spaciousness of the presentation, there no signs of aggression. In addition, the openness and „aeration” of the treble went hand in hand with its proper compactness, so the riffs were not only defined by their cutting edges, there was also the body, and although there was no lack of shine, it was impossible to accuse the Digits of being too analytical, or even glassy. After all, it is one thing to get a „shot in the ear” by an attack of brass players, or the sobs of a pulled string, and another thing to be exposed to a constant, stripped of living tissue, high-pitched clamor. And the Reds do not lack flesh and blood, so this tissue lives and pulsates, making the midrange impossible to be indifferent to. On one hand, we have a slight boost in terms of both energy and saturation, and on the other, a clear compactness and firmness of the shapes, so it is not just a bubbling shapeless jelly, but precisely drawn virtual sources that have, in accordance with nature, not only an outline, but also a variety of filling. Therefore, we are dealing with a crisp and juicy sound, not a dry and stringy one.
And it is also worth mentioning the bottom of the sound band, which can be safely considered almost reinforced concrete. To put it bluntly – if someone has been bothered by slight insubordination, or plushness, or shyness of the lowest components, then the Digit application should turn out to be a cure for all evil. Both „natural” and purely digital instruments, which delight in exploring the deepest recesses of Hades, will finally have a chance to resonate in their full glory and show their true colors – from the very descent, through the continuity of energy propagation to diversity. To dispel any doubts about the above paeans, I strongly encourage you to verify them with your own ears, even on such prosaic material as „Blue Lines” by Massive Attack, or „Cracker Island” by Gorillaz, where in the seemingly simple and monotonous synthesizer parts there is an inexhaustible wealth of nuances, only waiting not so much to be brought to light and to the foreground, because they have their places clearly defined, but simply discovering and getting to know them, what, with the competition treating them with a bit more nonchalance, does not have to be so obvious. On the other hand, to all those who want to check how low their system can go with the tested connectors, I will recommend a much more demanding release – „Through Aureate Void” by the crazy Londoners from Five The Hierophant. I will just warn you right away that the above mixture of doom-metal and dark-jazz leaves a permanent mark on the psyche of untrained listeners, so you reach for it at your own risk. And seriously, it is on such a – non-obvious and confusing, and therefore not necessarily the easiest kind of music – that the Digits catch the wind in their sails, and show in black and white what music should look (sound) like in order to strike the dormant strings of our sensitivity.

And as it turned out, the devil is not as terrible as he is painted, so „knowing how to do cables” does not really matter whether we are talking about analog or digital transmission. At least that’s how it looks from the perspective of WK Audio, which proves that it knows its stuff with both its analog and digital cables. And can TheRed Digit Balanced & Unbalanced be described as universal and worth recommending to all potential buyers? Well, despite the matching color, they are not the audiophile equivalent of the proverbial tomato soup, to have everyone like them without exception. If someone wants a certain kind of oneiric or even blurry sound, they will not achieve this effect with their help. Referring to culinary analogies, Digits can be safely considered an ideal proposition for lovers of dishes prepared al dente, so those who prefer more stickiness can of course take a look, although the Plichtow interconnects will probably pinch their teeth a bit.

Marcin Olszewski

System used in this test:
– CD/DAC: Vitus SCD-025mkII + 2 x Quantum Science Audio (QSA) Blue fuse
– Network player: Lumïn U2 Mini + Farad Super3 + Farad DC Level 2 copper cable + Omicron Magic Dream Classic; I-O Data Soundgenic HDL-RA4TB
– Turntable: Denon DP-3000NE + Denon DL-103R
– Phonostage: Tellurium Q Iridium MM/MC Phono Pre Amp
– Digital source selector: Audio Authority 1177
– Integrated amplifier: Vitus Audio RI-101 MkII + Quantum Science Audio (QSA) Violet fuse
– Loudspeakers: Dynaudio Contour 30 + Brass Spike Receptacle Acoustic Revive SPU-8 + Base Audio Quartz platforms
– IC RCA: Furutech FA-13S; phono NEO d+ RCA Class B Stereo + Ground (1m)
– IC XLR: Organic Audio; Vermöuth Audio Reference; Furutech DAS-4.1
– Digital IC: Fadel art DigiLitz; Harmonic Technology Cyberlink Copper; Apogee Wyde Eye; Monster Cable Interlink LightSpeed 200
– USB cables: Wireworld Starlight; Vermöuth Audio Reference USB; ZenSati Zorro
– Speaker cables: WK Audio TheRay Speakers + SHUBI Custom Acoustic Stands MMS-1
– Power cables: Furutech FP-3TS762 / FI-28R / FI-E38R; Organic Audio Power + Furutech CF-080 Damping Ring; Acoustic Zen Gargantua II; Furutech Nanoflux Power NCF; Esprit Audio Alpha
– Power distribution board: Furutech e-TP60ER + Furutech FP-3TS762 / Fi-50 NCF(R) /FI-50M NCF(R)
– Wall power socket: Furutech FT-SWS(R)
– Switch: Quantum Science Audio (QSA) Red + Silent Angel S28 + Farad Super6 + Farad DC Level 2 copper cable
– Ethernet cables: In-akustik CAT6 Premium II; Audiomica Laboratory Anort Consequence, Artoc Ultra Reference, Arago Excellence; Furutech LAN-8 NCF; Next Level Tech NxLT Lan Flame
– Anti-vibration platform: Franc Audio Accessories Wood Block Slim Platform
– Table: Solid Tech Radius Duo 3
– Acoustic panels: Vicoustic Flat Panels VMT

Opinion 2

And with this optimistic, yes, very optimistic accent, because these were always interesting encounters, we crown the review of the TheRed product line of the Plichtow brand WK Audio. In our test room we hosted literally everything, from power cords through the signal interconnects and finishing with loudspeaker cables. It is a bit of a pity that today’s test closes a series of meetings with this product line, because the distinguishing feature of the products on the above-mentioned list was well-understood clarity, i.e. sounding strong, but without crossing the line of hyperactivity or insistence. What does that mean? Well, this has already been described several times in previous test sessions. However, if for some reason you have not had the opportunity to read them, I invite potential interested parties to read the text below, in which I will try to introduce the distinctive feature of this product line based on the example of WK Audio TheRed Digit digital cabling in AES/EBU and SPDiF versions.

What do we know about the construction of digital signal signals? Not much, but the most important thing came to our ears, that when it comes to the conductor, similar to analog cabling, we are dealing with high-quality silver-plated copper. Naturally, this one was first laid in proprietary weave, then shielded, then stretched like a string between two “cans” close to the plugs, and finally dressed in an extraordinary-looking, iridescent blood-red braid. When it comes to the plugs used, similar to the analog cables, we are dealing with top designs from Japanese Furutech in the form of CF-601M R NCF / CF-602F R NCF for AES/EBU connectors and CF-102 NCF R for SPDiF cables. Similarly to the previously tested siblings, the cables are packed in lavishly looking boxes lined with sponge.

What characterized the tested cabling in terms of sound? I can confidently inform you that the digital interconnects are consistently following the path set by the rest of the products of this line. Of course, it is all about showing music at its best, with the right verve and timing. Without rounding of the edges and exaggerated saturation of sound, which could be the boring in the long run, but with clear imaging of virtual entities and appropriate control over the vivid articulation of the information contained in the material. That is, translating from audiophile into English, with good sense of proportion, they follow the current trends of showing music in the light of unfettered expression. Thanks to this procedure, it was impossible to get bored with literally any music. For example, focused on giving you a peace of mind, the exemplary jazz from Bobo Stenson’s work „Indicum”. It is a rather contemplative material, where, on one hand, the smallest sound is very important, with its delicacy, appropriately dosed energy, vibrancy and length of existence on the virtual stage, but on the other, the definition of strong piano chords or the multi-colored strings and resonances of the double bass player are also important. It is a bit of a combination of water and fire, because all the time we oscillate between sounds that are very delicate in terms of sonority, and blunt in the domain of energy. And when the system is not able to properly define each of them, the record will sound expressionless. Fortunately, the Polish cabling got everything out of it, without any problem. And it was not that it just defended itself, please do not read it as an attempt to defend the cables somehow, as they sounded one hundred percent as I like it and expected, with the right accentuation of nuances important for a given moment.
Stronger music was just as good as jazz. This, in turn, was the result of maintaining a good level of sound weight, which, together with the aforementioned clear drawing of virtual entities, allowed the music to show its proper rawness. And when I recall Rammstein with the recording „Zeit”, which I like, probably no one will be surprised by the fact that these two components allowed the artists not only to hit me appropriately, but also to whip me with a clear accentuation of the attack of each impulse. Without it, this band is simply painfully boring – I had the opportunity to see more than once, that the so-called playing with music smears gave the impression of listening to the musicians as if they were on muscle-relaxants, which is why the same features that helped jazz music, did their job also here. But please note one thing. In the case of Rammstein, you should be careful about the painful exaggeration of its directness, because then the proverbial razor blades start flying in the ether. Fortunately, the TheRed wires do not cross the line of good taste, even in their strong drawing of the world of sounds, so in both cases the test listening sessions went very well.

Where would I see the tested digital cables? First of all, in systems of people who like a specific dose of energy served with good taste. With those cable, there is no chance for boredom, and this is an evident announcement of joyful traversal of literally the entire album collection you own, regardless of the quality of the individual recordings. But this is not the only group of potential beneficiaries of the interesting sound of Plichtow’s designs, as in many cases they may turn out to be the proverbial lifeline. Of course, I mean systems in which dynamics and drive are low, which will certainly be positively boosted. This is such a cool tweak that I would not be surprised if adding those TheRed Digit interconnects would dissuade someone from serious changes in the setup they have. Of course, they will not fix all the evil done by the owner of a given system, but in many cases they can work wonders. And to be clear, real wonders, not the imaginary ones – like those told by TV/Internet fortune tellers.

Jacek Pazio

System used in this test:
Source:
– transport: CEC TL 0 3.0
– streamer: Lumin U2 Mini + switch Quantum Science Audio (QSA) Red
– DAC: dCS Vivaldi DAC 2.0
– Master clock: Mutec REF 10 SE-120
– reclocker: Mutec MC-3+USB
– Shunyata Research Omega Clock
– Shunyata Sigma V2 NR
– Preamplifier: Gryphon Audio Pandora
– Power amplifier: Gryphon Audio Apex Stereo
– Loudspeakers: Gauder Akustik Berlina RC-11 Black Edition
– Speaker cables: Furutech Nanoflux-NCF Speaker Cable
IC RCA: Hijiri Million „Kiwami”, Vermouth Audio Reference
IC XLR: Tellurium Q Silver Diamond, Hijiri Milion „Kiwami”, Furutech DAS-4.1
Digital IC: Hijiri HDG-X Milion
Ethernet cable: NxLT LAN FLAME
USB cable: ZenSati Silenzio
Power cables: Hijiri Takumi Maestro, Furutech Project-V1, Furutech NanoFlux NCF, Furutech DPS-4.1 + FI-E50 NCF(R)/ FI-50(R), Hijiri Nagomi, Vermouth Audio Reference Power Cord, Acrolink 8N-PC8100 Performante, Synergistic Research Galileo SX AC
– Table: BASE AUDIO 2
Accessories: Quantum Science Audio Red fuse; Synergistic Research Orange fuse; Harmonix TU 505EX MK II; Stillpoints ULTRA MINI; antivibration platform by SOLID TECH; Harmonix AC Enacom Improved for 100-240V
– Power distribution board: POWER BASE HIGH END, Furutech NCF Power Vault-E
– Acoustic treatments by Artnovion
Analog stage:
– Drive: Clearaudio Concept
– Cartridge: Dynavector DV20X2H
– Phonostage: Sensor 2 mk II
– Eccentricity Detection Stabilizer: DS Audio ES-001
– Tape recorder: Studer A80

Polish distributor: Audiopunkt
Manufacturer: WK Audio
Price (Europe & USA only): 3 000 € /1,5 m

Opinia 1

Oprócz zwyczajowego polowania na co smakowitsze nowości a więc uczestnictwa w czysto umownym branżowym „wyścigu” / „czelendżu” (ukłon w kierunku korpoludków) o tytuł szczęśliwca, któremu przypadnie w udziale premierowa ocena jeszcze pachnącego fabryką i dopiero mającego wylądować na sklepowych półkach debiutanta nie mamy najmniejszych oporów przed przyjmowaniem pod redakcyjny dach starych wyjadaczy i prawdziwych weteranów udowadniających swoją długowiecznością, że wiek to tylko liczba a jeśli coś zrobi/zaprojektuje się porządnie na początku, to i o jego impregnację na upływający czas martwić się nie trzeba. Tak też było i tym razem, bowiem wypada wspomnieć, iż pierwsza odsłona Pathosa Lògos, bo to nad nim będziemy się w ramach niniejszego spotkania pastwić, światło dzienne ujrzała w 2009r. a aktualna – oznaczona jako MkII inkarnacja pojawiła się na rynku po pięciu latach, czyli szybko licząc właśnie stuknął jej pierwszy „krzyżyk”, znaczy się 10 lat a tym samym zdetronizowała jakiś czas temu przez nas opisywanego a już nieprodukowanego Bouldera 865. Oczywiście w tzw. międzyczasie ww. włoska konstrukcja przechodziła mniej, bądź bardziej poważne zabiegi odmładzające, jak chociażby upgrade modułu DAC-a do postaci akceptującej 32bit/384kHz, jednak całe szczęście nikt nie wpadł na (irracjonalny) pomysł zmiany szaty wzorniczej, obok której nie sposób przejść obojętnie. Jeśli zatem kogoś nurtuje cóż takiego potrafi dostarczony przez Audio Anatomy / High End Alliance, zasługujący niemalże na status emeryta hybrydowy wzmacniacz zintegrowany Pathos Lògos MkII, to nie pozostaje mi nic innego, jak tylko zaprosić zainteresowanych miłośników archeologii na ciąg dalszy.

Jeśli patrząc na powyższe zdjęcia zastanawiacie się Państwo, czy przypadkiem już czegoś podobnego u nas nie widzieliście, to jak najbardziej macie rację, gdyż podobieństwo sprawcy dzisiejszego zamieszania do goszczącego u nas jesienią 2021r. bratanka – Inpol² MkII jest aż nazbyt oczywiste. Identyczny aluminiowy front, charakterystyczne, układające się w nazwę marki radiatory, trójkątny „wyłom” na lampy są bliźniacze i tylko dzielącego korpus na pół „przedziałka” z bezwstydnie krwistoczerwonymi kondensatorami brak. Od razu uchylę rąbka tajemnicy, iż takowe – w liczbie czterech sztuk (po 22 000 µF każdy) również na pokładzie Lògos-a się znajdują, lecz dyskretnie ukryte w trzewiach i to pod głównym laminatem. Zanim jednak zanurkujemy pod płytę górną, którą zdobi osiem okrągłych i zabezpieczonych metalową siatką otworów wentylacyjnych skupmy się na widocznych gołym okiem niuansach. A tych, jak to u Włochów bywa nie brakuje.
Zacznę jednak od drobnego przytyku, gdyż po raz kolejny z autentycznym i do bólu szczerym smutkiem muszę zauważyć, iż również i tym razem trafił do nas egzemplarz z czarną a nie o niebo bardziej atrakcyjną – wykonaną z tropikalnego drewna Padouk wstawką. Nie wiem, czy tylko ja jestem taki dziwny i zmanierowany, że gustuję w „rustykalnościach”, intarsjach, skórzanych wstawkach, etc., i jeśli tylko mogę unikam smutnych czerni? Mniejsza jednak z tym, gdyż sprawę ratuje osadzony na wtopionej w łukowato wygięty, blisko dwucentymetrowej grubości płat aluminiowego frontu, drewnianej wyspie charakterystycznie ścięty cylinder regulacji głośności na którego czole umieszczono okrągły czerniony bulaj czerwonego, dwuznakowego wyświetlacza. Ów regulator sprzęgnięto ze 100-krokowym układem Burr Brown PGA2310 i co istotne poziom sygnału dla każdego z wejść ustawiamy indywidualnie, więc z łatwością możemy zniwelować różnice głośności pomiędzy poszczególnymi źródłami. W dodatku jego obrotowość ograniczono jedynie do delikatnego przekręcenia w lewo/prawo i automatycznego powrotu do pozycji spoczynkowej. Po prawej stronie umieszczono dwa niewielkie i co istotne całkowicie … anonimowe – nieopisane dwa bliźniacze przyciski – górny stand-by i dolny odpowiedzialny za sekwencyjny wybór źródła. Nie sposób również nie zauważyć wspomnianego trójkątnego wyłomu, w którym pyszni się zwielokrotniona lustrzanymi odbiciami parka, pracujących w sekcji preampu podwójnych triod 6922 (ECC88) Electro-Harmonixa.
Rzut oka na akrylową ścianę tylną nie tylko nie rozczarowuje, lecz udowadnia, że jednak Włosi alergii na opisy, oznaczenia i generalnie poprawiający ergonomię porządek nie mają i jak chcą są w stanie wszystko z iście szwajcarska precyzją ogarnąć. Obie flanki zajmują pojedyncze terminale głośnikowe, które choć dysponujące niekiedy problematycznymi kołnierzami akurat tym razem bez większych problemów akceptują nawet solidne widły. Patrząc od lewej pod terminalami ulokowano hebelkowy włącznik główny, a tuż obok trójbolcowe gniazdo zasilające IEC i zakręcany dekielek komory bezpiecznika. Na ich wysokości napotkamy jeszcze dwie pary solidnych gniazd wejściowych XLR a tuż nad nimi baterię wy/wejść RCA z wyjściem na zewnętrzną końcówkę mocy, rejestrator, pięć par wejść liniowych i niestety będące w otrzymanej sztuce jedynie zaślepkami interfejsy cyfrowe – dwa koaksjalne i pojedynczy port USB (32bit/384kHz).
W zestawie znajdziemy stosowny pilot zdalnego sterowania, który na przestrzeni lat ewoluował z drewniano-stalowej hybrydy ze złotymi/srebrnymi (przy wersji czarnej) wzorem płyty czołowej oczywiście nieopisanymi przyciskami do postaci widocznej na powyższych zdjęciach, gdzie stosowna, ułatwiająca obsługę ikonografika już się pojawiła.

Jeśli zaś chodzi o trzewia, to sygnał z gniazd wejściowych biegnie solidnymi przewodami ku frontowi, gdzie rezydują wspomniane lampy i reszta układów A-klasowego przedwzmacniacza. Z kolei tranzystorowy, pracujący w klasie AB 110 W stopień wyjściowy obejmuje pionowo usytułowane i przymocowane do radiatorów płytki – każda z trzema parami mosfetów. Zasilanie, w tym klasyczne trafo El i ww. kwadrę kondensatorów, ukryto pod będącym nośnikiem większości układów laminatem i … tu pozwolę sobie na małą dygresję, bowiem oprócz głównego i zarazem łatwo-dostępnego na ścianie tylnej bezpiecznika Pathos może pochwalić się kolejnymi … siedmioma (!!!) na płycie głównej, więc jeśli tylko ktoś do tematu tuningu podchodzi w sposób absolutnie bezkompromisowy, to tu ma prawdziwe pole do popisu.
I jeszcze tylko uwaga natury użytkowej, bowiem Lògos podczas pracy zauważalnie się nagrzewa oddając przy tym sporo ciepła, więc pomimo dysponowania wspomnianymi otworami wentylacyjnymi i radiatorami z wdzięcznością przyjmie jakąś „otwartą” a jeszcze lepiej narażoną na permanentne przeciągi miejscówkę. Dlatego też w trosce o jego długowieczność lepiej nie próbować umieszczać go w mocno zabudowanych szafkach o utrudnionej cyrkulacji powietrza.

A co do brzmienia, to choć utarło się twierdzenie, iż współczesna technologia rozwija się w tempie godnym japońskiej Shinkansen, to dziwnym zbiegiem okoliczności nie sposób estetyki grania Lògosa określić mianem archaicznej, oldschoolowej, czy też wyraźnie nadgryzionej zębem czasu i co najwyżej budzącej nostalgię za latami (nie)słusznie minionymi. Nic z tych rzeczy, bowiem tytułowa integra Pathosa już od pierwszych taktów „Vagabond” Ulfa Wakeniusa udowadniała, że z powodzeniem radzi sobie nawet z potężnymi podłogówkami (AudioSolutions Figaro L2) będąc w stanie okiełznać po duecie 233mm wooferów na stronę, to jeszcze nader udanie łączy lampową słodycz i holografię z timingiem i motoryką tranzystorów. Może i pod względem precyzji kreślenia źródeł pozornych i wolumenu / potęgi wyraźnie ustępowała 300W Vitusowi, lecz śmiem twierdzić, iż bez bezpośredniego porównania raczej nikt przy zdrowych zmysłach zarzutów o jakiejkolwiek limitacji w jej kierunku by nie artykułował. Potrafi jednak stawiając na pierwszym miejscu koherencję i spoistość przekazu pokazać zarówno otwartość oraz rozdzielczość jak i soczystość dźwięku nie popadając ani w zbytnie utwardzenie, ani nazbyt lampową krągłość. Ba, pyszniące się na froncie bańki dają jedynie pewną charakterystyczną holografię i komunikatywność dyskretnie uatrakcyjniając i dosaturowując średnicę, lecz bez jej zmiękczenia i przegrzania. Natomiast z racji, iż na ww. krążku sekcję rytmiczną reprezentuje jedynie darbuka Michaela Dahlvida wspomagana basem i wiolonczelą Larsa Danielssona do oceny jakości najniższych składowych pozwoliłem sobie sięgnąć po nieco bardziej wymagający materiał, gdzie jakiekolwiek spowolnienie i rozmiękczenie przejawia się totalnym kataklizmem i potknięciem o własne sznurówki. Mowa o ostatnimi czasy nader intensywnie eksploatowanym przeze mnie metalcore’owym „Searching for Solace” The Ghost Inside. I…, i Pathos nie tylko dał radę zarejestrowanym tamże perkusyjnym galopadom blastów, dzikim rykom i ognistym riffom, co zagrał je z niezwykłą werwą zapuszczając się w rejony zazwyczaj zarezerwowane dla zdecydowanie bardziej muskularnej konkurencji. Pewnej pikanterii sprawie dodaje również fakt, iż właśnie pod względem timingu i motoryki Lògos w tak ekstremalnych klimatach znacząco góruje nad jakby nie patrzeć szlachetniej urodzonym Inpol²-em MkII , który charakteryzowała uroczo dystyngowana maniera prowadzenia basu. A tutaj tak wyraźnej sygnatury nie odnotujemy, gdyż choć co nieco pod kątem plastyczności i wspomnianej koherencji jest podkręcone, lecz działania Włocha są zdecydowanie mniej inwazyjne a tym samym wyraźniej zmierzające w kierunku może nie pełnej transparentności, co większej dyskrecji w oznajmianiu własnej obecności w torze. Szalenie zyskuje na tym jego uniwersalność, gdyż trudno będzie mu trafić w ekosystem i repertuar, w którym mógłby sobie w domenie czysto „technicznej” nie poradzić. Oczywiście, jak przy każdym komponencie audio kluczowe będą i tak gusta oraz preferencje samych odbiorców / potencjalnych nabywców, ale tak jak wspomniałem decyzja uzależniona będzie od gustów, o których przecież się nie dyskutuje, a nie ewentualnych niedociągnięciach konstrukcyjno – brzmieniowych.

Choć Pathos Lògos MkII nie budzi respektu swoimi gabarytami a jedynie zachwyca designem jednostki gustujące w tak nieoczywistych formach, to oprócz szalenie nieobojętnej szaty wzorniczej jest pełnokrwistym i zaskakująco uniwersalnym wzmacniaczem zdolnym zagrać praktycznie każdy repertuar i wysterować większość dostępnych na rynku kolumn tak z adekwatnego mu, jak i znacznie przekraczającego jego zaszeregowanie, zakresu cenowego. Dlatego też jeśli tylko Lògos MkII znajdzie się w Państwa zasięgu, to gorąco namawiam do jego posłuchania, gdyż jest ewidentnym przykładem na to, że zarówno pod względem aparycji, jak i brzmienia nic a nic się nie zestarzał.

Marcin Olszewski

System wykorzystany podczas testu
– CD/DAC: Vitus Audio SCD-025 Mk.II + 2 x bezpiecznik Quantum Science Audio (QSA) Blue
– Odtwarzacz plików: Lumïn U2 Mini + Farad Super3 + Farad DC Level 2 copper cable + Omicron Magic Dream Classic; I-O Data Soundgenic HDL-RA4TB
– Gramofon: Denon DP-3000NE + Denon DL-103R
– Przedwzmacniacz gramofonowy: Tellurium Q Iridium MM/MC Phono Pre Amp
– Selektor źródeł cyfrowych: Audio Authority 1177
– Wzmacniacz zintegrowany: Vitus Audio RI-101 MkII + bezpiecznik Quantum Science Audio (QSA) Violet
– Kolumny: Dynaudio Contour 30 + podkładki Acoustic Revive SPU-8 + kwarcowe platformy Base Audio; AudioSolutions Figaro L2
– IC RCA: Furutech FA-13S; phono NEO d+ RCA Class B Stereo + Ground (1m)
– IC XLR: Vermöuth Audio Reference; Furutech DAS-4.1
– IC cyfrowe: Fadel art DigiLitz; Harmonic Technology Cyberlink Copper; Apogee Wyde Eye; Monster Cable Interlink LightSpeed 200
– Kable USB: Wireworld Starlight; Vermöuth Audio Reference USB; ZenSati Zorro
– Kable głośnikowe: WK Audio TheRay Speakers + SHUBI Custom Acoustic Stands MMS-1
– Kable zasilające: Esprit Audio Alpha; Furutech FP-3TS762 / FI-28R / FI-E38R; Organic Audio Power + Furutech CF-080 Damping Ring; Acoustic Zen Gargantua II; Furutech Nanoflux Power NCF
– Listwa zasilająca: Furutech e-TP60ER + Furutech FP-3TS762 / Fi-50 NCF(R) /FI-50M NCF(R)
– Gniazdo zasilające ścienne: Furutech FT-SWS-D (R) NCF
– Switch: QSA Red + nóżki Silent Angel S28 + zasilacz Farad Super6 + Farad DC Level 2 copper cable
– Przewody Ethernet: In-akustik CAT6 Premium II; Audiomica Laboratory Anort Consequence, Artoc Ultra Reference, Arago Excellence; Furutech LAN-8 NCF; Next Level Tech NxLT Lan Flame
– Platforma antywibracyjna: Franc Audio Accessories Wood Block Slim Platform
– Stolik: Solid Tech Radius Duo 3
– Panele akustyczne: Vicoustic Flat Panel VMT

Opinia 2

Na przestrzeni ostatnich kilku lat nie raz i nie dwa z wielką przyjemnością przekonaliśmy się, że włoski ogier Pathos to ostoja muzykalności. I nie ma znaczenia, czy rozmawiamy o komponentach wzmacniających kolumny, czy ostatnio coraz bardziej modne słuchawki, dźwięk z tej stajni zawsze jest orędownikiem pokazywania piękniejszej, czyli gładkiej i dźwięcznej strony muzyki. Oczywiście. nie jest to żaden przypadek, tylko wypadkowa podjętych przez mocodawców marki wyborów konstrukcyjnych, które w tym przypadku oznaczają aplikacje lamp elektronowych w wewnętrznych układach elektrycznych. Jednak nie ma się co oszukiwać, aby finał był odpowiedniej jakości, o zastosowaniu szklanych baniek trzeba mieć pojęcie. Na szczęście inżynierowie tytułowego brandu kolokwialnie mówiąc wiedzą, z czym to się je, dlatego z wielką przyjemnością informuję, iż w tym razem dzięki krakowskiemu dystrybutorowi Audio Anatomy udało się na pozyskać na testy hybrydowy wzmacniacz zintegrowany Pathos Lògos Mk2.

Nasz bohater to sporej wielkości stosunkowo ciężka konstrukcja. Jednak mając niebanalne pochodzenie – naturalnie mowa o Włoszech – obudowa skrywająca trzewia nie mogła być prostym, przez to nudnym prostopadłościanem, tylko czymś na kształt dzieła sztuki użytkowej. Ów stan jest na tyle poważną sprawą, że z pozoru nawet banalne, bo mające jedynie odprowadzić nadmierne ilości wytwarzanego ciepła radiatory nie są prostymi płaskownikami z pionowymi skrzydełkami, tylko aluminiowym odlewem w kształcie logo marki. Co prawda ten zabieg widoczny jest jedynie z tak zwanego lotu ptaka, ale nawet jeśli urządzenie jest schowane na zapewniającej odpowiednią wentylację dolnej półce i tego nie widać, fajnie jest wiedzieć, że producent przykłada wagę do najdrobniejszego szczegółu swojego wyrobu. A to nie jedyny fajny wizualny aspekt Lògosa. Kolejnym ciekawym zabiegiem designerskim jest półkolisty aluminiowy front z trójkątnym klinem w którym umieszczono czarną poprzeczną belkę z okrągłym, chromowanym pokrętłem głośności z czytelnym, czerwonym wyświetlaczem poziomu wzmocnienia oraz na utworzonej w ten sposób platformie dwie otulone koszami ochronnymi mające swój udział w finalnym brzmieniu wzmacniacza lampy. Przyznacie, wygląda to znakomicie, a to nadal nie koniec dbałości i odpowiedni odbiór wzrokowy konstrukcji. Tym razem mam na myśli kontrastującą czernią ze srebrem radiatorów górną połać obudowy, w której w tylnej części zorientowano serię osłoniętych srebrną siatką, dbających o odpowiedni poziom temperatury wewnątrz skrzynki siedmiu otworów wentylacji grawitacyjnej. Jeśli chodzi o tylny panel, wygląda imponująco. I mimo, tego, że wersja testowa nie była w topowej odsłonie – urządzenie można doposażyć w opcjonalny wewnętrzny przetwornik D/A, to jednak widać na niej 3 wejścia cyfrowe (1 x USB i 2 x SPDiF), dwa wejścia analogowe w wersji XLR oraz pięć RCA, jedno wyjście TAPE OUT wraz z przelotką PRE OUT, pojedyncze zaciski kolumnowe, gniazdo zasilania, bezpiecznika i hebelek głównego włącznika. Naturalnie w komplecie ze wzmacniaczem znajdziemy zgrabnego pilota zdalnego sterowania. Wieńcząc opis budowy dodam jeszcze, iż nasz bohater oprócz bycia hybrydą, jest konstrukcją w pełni symetryczną i może pochwalić się oddawaną mocą na poziomie 2 x 110W przy obciążeniu 8 Ohm.

Jak wspominałem, poprzednie konstrukcje tytułowego producenta w kwestii brzmienia zawsze stawały po stronie muzykalności. Oczywiście nie za wszelką cenę, tylko z dobrym konsensusem pomiędzy esencjonalnością i odpowiednim konturem źródeł pozornych. Naturalnie w całym przedsięwzięciu sonicznym bardzo istotny udział miało zastosowanie szklanych baniek, które zapewniały typową dla nich dźwięczność i homogeniczność prezentacji. Na szczęście jednak był to jedynie pewnego rodzaju estetyczny dodatek, a nie maniera grania. I chyba nikogo nie zdziwi fakt podążania tą drogą dzisiejszej konstrukcji. Konstrukcji, która o dziwo dość swobodnie prowadziła moje wymagające kolumny. Naturalnie nie była to kontrola na poziomie monstrualnego duńskiego Apex-a, ale nie raz byłem pełen podziwu, jak ten piękny Włoch pokazywał, że cała inżynierska para nie poszła w przysłowiowy gwizdek – piję do designu, ale została przekuta również w zaskakująco dobry występ od strony wydolności mocowych. Występ pełen energii średnicy, dobrego pokazania dolnych partii pasma akustycznego oraz będących pochodną wolnych elektronów rozwibrowanych złotem wysokich tonów. To naturalnie z racji naturalnego unikania zbytniego konturowania przekazu – to jak wspominałem, kwestia zamierzony wyborów konstrukcyjnych – faworyzowało lżejsze gatunki muzyczne, ale jak często się okazywało, także te mocne wypadały bardzo dobrze. Może bez szaleńczej ostrości, czy dobitnie odczuwalnych twardych kopnięć dźwiękiem, ale nadal nie tylko z ochotą, ale również wyraźnymi symptomami w dobrym słowa znaczeniu znęcania się nad słuchaczem ekspresyjnymi przebiegami nutowymi czy to mocnych gitar, czy nienawistnej wokalizy.
W pierwszym przypadku materiałem testowym możliwości Lògosa Mk2 był najnowszy krążek oficyny ECM mainstreamowego teamu Jarrett, Peacock, Motian zatytułowany „The Old Country”. Dzięki jego ofercie brzmieniowej było to znakomicie oddane wydarzenie koncertowe, które oprócz bardzo dobrego odwzorowania wirtualnej sceny w kwestii rozmiarów i lokalizacji muzyków oraz publiczności w eterze, aż kipiało od przyjemnie dla ucha podanych popisów artystów. W przypadku fortepianu czasem były to mocne, może nie idealnie narysowane w domenie krawędzi ataku, ale za to pełne energii nisko brzmiące akordy, zaś innym razem rozwibrowane i kolorowe wyższe dźwięki. Jeśli chodzi o kontrabas, dostałem fajnie, bo esencjonalne, a przy tym nierozlazłe, jedynie minimalnie podkręcone od strony ilości wypełnienie dźwięku pudłem rezonansowym. Za to perkusja dawała same pozytywne popisy od mocnej stopy, po przeszywające eter, wiszące w nim bez kośćca, posłodzone przez posmak lampy dźwięczne blachy. Jednym słowem na tym poziomie cenowym Pathos Lògos Mk2 pokazał, jak powinien brzmieć ten krążek. Płynnie, dźwięcznie, co finalnie pozwalało przenieść się duchem na dopiero teraz wydany na płycie koncert.
Z drugiej strony sceny muzycznej na tapecie wylądował Slayer z materiałem „God Hates Us All”. Finał? Może nie był to iście masochistyczny miting rodem z bezdusznego tranzystora w klasie AB, ale zapewniam, nadal oferował dobry timing oraz nieco podkolorowana, za to z dobrą agresję. Całość zabrzmiała jakby przyjemniej, ale konsekwentnie wymagająco od strony przyswajania mocnych uderzeń wściekłą muzą. I wiecie co? Jestem w stanie pokusić się o stwierdzenie, że wielu z Was, w szczególności stroniących od tego typu twórczości w przypadku zderzenia z nią ucho w ucho wybrałoby opcję z Lògosem w roli wzmacniacza. Dlatego, że jak pisałem, było łagodniej, a mimo to z niezbędnym pazurem. Mało tego, z uwagi na fakt, iż materiał zrealizowany jest dość słabo, mimo wychowania się na tego rodzaju popisach dla własnej przyjemności czasem bardziej utożsamiałem się z prezentacją Włoskiego wzmacniacza. Jak to możliwe? Zwyczajnie to co robił, czynił z umiarem nie zabijając specyficznego ducha tego rodzaju muzyki.

Czy powyższy opis może sugerować, że włoski wzmacniacz Pathos Lògos Mk2 jest ofertą godną polecenia? W moim odczuciu jak najbardziej. Choćby z powodu posmaku lamp w jego grze nie dla bezwzględnie całej populacji audiofreaków, ale jestem skłonny podnieść tezę, że gdy podczas wyborów będziemy obracać się w kwotach zbliżonych do jego ceny, wielu melomanów po zderzeniu z nim będzie miało niezły orzech do zgryzienia, czym z oferty konkurencji ewentualnie go poskromić. Oferując sporą moc, barwne i energetyczne naprawdę jest groźny. A wszystko wypada na tyle ciekawie, że nawet hołubiąc nieco ostrzejszemu graniu ciężko będzie odmówić mu kompetencji do spełniania naszych oczekiwań brzmieniowych. Spróbujcie, a sami się przekonacie.

Jacek Pazio

System wykorzystywany w teście:
– transport: CEC TL 0 3.0
– streamer: Lumin U2 Mini + switch QSA Red
– przetwornik cyfrowo/analogowy: dCS Vivaldi DAC 2.0
– zegar wzorcowy: Mutec REF 10 SE-120
– reclocker: Mutec MC-3+USB
– Shunyata Research Omega Clock
– Shunyata Sigma V2 NR
Przedwzmacniacz liniowy: Gryphon Audio Pandora
Końcówka mocy: Gryphon Audio APEX Stereo
Kolumny: Gauder Akustik Berlina RC-11 Black Edition
Kable głośnikowe: Furutech Nanoflux-NCF Speaker Cable
IC RCA: Hijiri Million „Kiwami”, Vermouth Audio Reference
XLR: Hijiri Milion „Kiwami”, Furutech DAS-4.1, Furutech Project V1
IC cyfrowy: Furutech Project V1 D XLR
Kabel LAN: NxLT LAN FLAME
Kabel USB: ZenSati Silenzio
Kable zasilające: Hijiri Takumi Maestro, Furutech Project-V1, Furutech NanoFlux NCF, Furutech DPS-4.1 + FI-E50 NCF(R)/ FI-50(R), Hijiri Nagomi, Vermouth Audio Reference Power Cord, Acrolink 8N-PC8100 Performante, Synergistic Research Galileo SX AC
Stolik: BASE AUDIO 2
Akcesoria:
– bezpieczniki: Quantum Science Audio Red, Synergistic Research Orange
– antywibracyjne: Harmonix TU 505EX MK II, Stillpoints Ultra Mini
– platforma antywibracyjna Solid Tech
– zasilające: Harmonix AC Enacom Improved for 100-240V
– listwa sieciowa: Power Base High End, Furutech NCF Power Vault-E
– panele akustyczne Artnovion
Tor analogowy:
– gramofon – Clearaudio Concept
– wkładka Dynavector DV20X2H
– przedwzmacniacz gramofonowy RCM Audio The Big Phono
– docisk płyty DS Audio ES-001
– magnetofon szpulowy Studer A80

Dystrybucja: Audio Anatomy
Sprzedaż detaliczna: High End Alliance
Producent: Pathos Acoustics
Cena: 27 500 PLN + 3 750 PLN za HiDac Mk2

Dane techniczne
Moc wyjściowa: 2 × 110 W RMS / 8 Ω
Pasmo przenoszenia: 5Hz – 140KHz ± 0,5dB
Max. sygnał wejściowy: 6V RMS
Czułość wejściowa: 500mV RMS (39dB Gain)
Impedancja wejściowa: 32 kΩ RCA, 20 kΩ XLR
Współczynnik tłumienia: 360 / 8 Ω
Zniekształcenia THD: 0,02% @ 1W; 0,2% @ 110W
Odstęp sygnał/szum: >90dB
Wejścia analogowe:: 2 pary XRL; 5 par RCA
Wejścia cyfrowe (opcjonalne – po instalacji modułu HiDac Mk2): 1 USB – B, 2 x SPDIF coaxial
Wyjścia: para RCA Pre out, 1 RCA sub out
Pobór mocy: 200W @ 100WPC Msx; 130W bez sygnału; < 0,5W standby
Wymiary (S x W x G): 430 x 170 x 420 mm
Weight: 28 kg

Choć Mikołajki były wczoraj my świętujemy również dzisiaj, gdyż właśnie do nas dotarł „kompaktowy kondycjoner zasilania Synergistic Research PowerCell 8 SX wraz z przewodem SRX XL AC.

cdn. …

Zauroczeni podczas minionego Audio Video Show brzmieniem systemu Notte Sound Labs postanowiliśmy zweryfikować jego możliwości w bardziej kontrolowanych warunkach … Panie i Panowie oto Notte Sound Labs NDAC-01, NLP-01 i NPA-01 R w pełnej krasie.

cdn. …

Opinia 1

Może dziwnie zabrzmi to na samym wstępie, lecz fakty są takie a nie inne i jasno wskazują, że niniejszą publikacją kończymy naszą beletrystyczną przygodę z topową serią Project V1 Furutecha. Mieliśmy bowiem to szczęście i niezwykłą przyjemność gościć w redakcyjnych systemach praktycznie (wyjątek stanowi przewód gramofonowy Project-V1-T) wszystko, co Japończycy na szczycie swego portfolio raczyli byli umieścić. Począwszy od przewodu zasilającego, poprzez zbalansowane analogowe i cyfrowe interkonekty powoli, znaczy się sukcesywnie, przyzwyczajaliśmy się nie tylko do dobrego, co przede wszystkim do pewnej, wydawać by się mogło oczywistej i tożsamej dla całej linii produktowej estetyki. Jednak do czasu, gdyż choć zapowiadająca nasze wynurzenia unboxingowa zajawka dotyczyła obu typów (analogowych) łączówek i zakładaliśmy, że jak to zazwyczaj bywa z racji pełnej zgodności brzmieniowej japońskie rodzeństwo będziemy mogli opisać razem, to w trakcie testów sytuacja zaskoczyła nas na tyle, że postanowiliśmy zarówno XLR-om, jak i RCA dać szansę na solowe występy. Jeśli zatem zastanawiacie się Państwo cóż takiego spowodowało zmianę naszych wcześniejszych planów nie pozostaje mi nic innego, jak tylko zaprosić Was na spotkanie z dostarczoną przez katowicki RCM parą łączówek Furutech Project V1-L-RCA.

Z racji, iż z sygnałowymi V1-kami spotykamy się po raz trzeci akapit poświęcony ich walorom aparycyjno – anatomicznym śmiało możemy skrócić do niezbędnego minimum, wszystkich zainteresowanych kierując do naszych wcześniejszych publikacji, bądź też wychodząc z założenia, że jeden obraz mówi więcej aniżeli tysiąc słów i przypomnieć firmowe schematy Furutecha unaoczniające cóż takiego w przedmiotowych kabelkach siedzi.

Niemniej jednak warto zauważyć, iż swój charakterystyczny wygląd V1-ki zawdzięczają m.in. kruczoczarnej plecionce z 0,02 mm warstwy wysokiej jakości miękkiego polipropylenu tłumiącego i 0,2 mm twardego włókna o splocie krzyżowym spod której nieśmiało przeziera rudy ekran z miedzianej folii α (Alpha). Nie sposób również pominąć obecności charakterystycznych masywnych muf oraz iście biżuteryjnej konfekcji w postaci niedostępnych „luzem” wtyków CF-102 NCF(R)-P. Za to nie rozbijając wszystkiego na atomy i skupiając się wyłącznie na przewodnikach warto mieć świadomość ich, wynikającej z naprzemiennej „skrętności”, złożoności. Czyli w centrum każdej z żył biegnie 26 prawoskrętnie ułożonych przewodników o Ø0.18 ze srebrzonej miedzi α (Alpha) OCC, wokół nich poprowadzono 23 lewoskrętnie skręcone żyły α (Alpha) DUCC (Dia Ultra Crystallized Copper) o podobnej średnicy a warstwę zewnętrzną stanowi 31 prawoskrętnie poprowadzonych przewodników α (Alpha) DUCC zgodnych przekrojem z ww. rodzeństwem.

Cóż zatem spowodowało bipartycję wstępnie planowanego jako wspólny test japońskich flagowców? W telegraficznym skrócie zaskakująco wyraźne różnice charakterologiczne. O ile bowiem XLR-y wzorem swoich zasilających i cyfrowych braci preferowały narrację opartą na stoickim spokoju i wyrafinowaniu, to nasz dzisiejszy bohater (podmiot zbiorowy) stawiał na wyraźniej zaznaczoną żywiołowość i bezpośredniość przekazu. Tylko żebyśmy dobrze się zrozumieli – opisywane tu różnice, a dokładnie ich intensywność, nie mają bynajmniej iście fundamentalnej wagi i dramatycznie zmieniającej postrzeganie obu przewodów sygnatury, lecz jedynie na potrzeby niniejszej recenzji zostały w znaczący sposób uwypuklone. Czyli mówiąc wprost V1-L-RCA swojego pochodzenia i rodziny wypierać się nie zamierzają, a że na tle poprzedników grają nieco inaczej, to już takie ich zbójeckie prawo.
A grają z budzącym do życia entuzjazmem i pewną, młodzieńczo-buntowniczą żywiołowością działającą na zbyt ospałe i obrośnięte tłuszczykiem systemy niczym poranne espresso doppio, bądź solidny opier&@l. Znaczy się konstruktywna krytyka. Pozostając bowiem wiernymi rodzimej głębi barw i delikatnemu przyciemnieniu Furutechy nie mają najmniejszych oporów przed operowaniem nie zawsze miłą uchu szorstkością i chropowatością, lecz nie wynikającą z ich – przewodów siermiężności a natywnych właściwości materiału źródłowego. Dlatego też zarówno „Searching for Solace” The Ghost Inside, jak i „the classic symptoms of a broken spirit” Architects zabrzmiały bardziej agresywnie, nieco surowiej i ostrzej, przez co siła ich rażenia zauważalnie wzrosła. Co ciekawe liryczne i akustyczne fragmenty, gdzie krzyk zastępował czysty wokal czarowały rozdzielczością i niemalże intymnym charakterem, więc wspomniane przed chwilą nieco garażowe zamiłowanie do brudu i szorstkości nie było permanentne i serwowane zawsze/wszędzie, lecz jedynie tam, gdzie rzeczywiście się znalazło, tym samym potwierdzając zdolność japońskich flagowców do możliwie wiernego odwzorowania w pełni zamierzonej estetyki prezentacji użytych przez twórców środków artystycznego wyrazu. Wspominam o tym nie bez przyczyny, gdyż czasem – w niektórych przypadkach owa buntowniczość i bezpardonowość po pierwszym zachwycie prawdomównością przeradza się najpierw w szorstką przyjaźń a finalnie w „zimną wojnę”. Mało kto bowiem lubi jak mu się za każdym razem przypomina i wypomina czy to popełnione w trakcie kompletowania własnego systemu błędy, bądź też niedociągnięcia natury realizacyjno-masteringowej odtwarzanych pozycji plikowo/płytowych. I choć V1-L-RCA jeszcze nie przekracza cienkiej czerwonej linii za którą zaczyna się pewna, np. wielce przydatna w studiach nagraniowych, bezwzględność i czepialstwo, to jednak zauważalnie intensywniej od swojego zbalansowanego rodzeństwa motywuje słuchaczy do pewnych działań naprawczo-zaradczych. Całe szczęście remedium wcale nie musi być rezygnacja z jakże uwielbianego przeze mnie łomotu, lecz jedynie dobór nieco lepiej, aniżeli miernie, nagranych pozycji. Ot chociażby dark-jazzowej „Apeiron” formacji Five The Hierophant, gdzie free-jazzowe partie saksofonu idą w parze z mrocznym i ciężkim podkładem eksplorującym zupełnie nieoczywiste zakamarki awangardowego odłamu (doom?) metalu. Brzmi problematycznie? Ależ oczywiście. W dodatku na tyle „ambitnie”, że raczej nie spodziewajcie się Państwo usłyszeć ww., bądź wcześniejsze krążki tegoż angielskiego ansamblu na którymś z audiofilskich spędów w stylu rodzimego AVS, bądź (jeszcze) monachijskiego High Endu. Jest to bowiem na tyle gęsta, wieloplanowa i zagmatwana muzyka, że z jednej strony nikt przy zdrowych zmysłach nie chce się na niej najzwyczajniej na świecie, mówiąc kolokwialnie, wyłożyć prezentując system o równowartości konstancińskiej przedwojennej Willi Bauhaus, a z drugiej nie ma się co łudzić, iż jest to repertuar dla każdego, bo nie jest. A Furutechy były w stanie ową mroczną złożoność zaprezentować zarówno z pełną wiernością jej pozornie nieprzystępnej faktury, jak i niezwykle umiejętnie poprowadzić zaintrygowanego tematem słuchacza w głąb nieoczywistych melodii, faktur i pajęczyny dźwięków misternie utkanych pomiędzy poszczególnymi planami i poziomami. A właśnie, skoro o poziomach mowa, to V1-ka z niezwykłą łatwością kreśli nie tylko precyzyjne operuje gradacją planów w orientacji poziomej, lecz również dba o ich właściwą lokalizację w osi pionowej, więc jeśli tyko realizator był na tyle łaskaw, by czy to prawidłowo „zdjąć” aurę pogłosową, czy też oderwać jakiś dźwięk/instrument od podłogi, to możemy mieć pewność, że tytułowe łączówki nas o tym fakcie poinformują.

W ramach podsumowania jedynie nadmienię, iż Furutech Project V1-L-RCA zachowując rodowe zamiłowanie do koherencji i idącej w parze z wyśmienitą rozdzielczością gęstości przekazu jawi się jako ewidentnie bardziej wyrazisty element toru aniżeli jego pobratymcy. Nie przytłacza jednak swym piętnem całości przekazu a jedynie akcentuje jego odpowiedzialne za ekspresję i zadziorność aspekty. Jeśli zatem wydaje się Państwu, iż Wasz system gra zbyt „ładnym” i uładzonym dźwiękiem, to aplikacja tytułowych łączówek może okazać się przysłowiowym strzałem w dziesiątkę na mozolnej drodze ku prawdziwości i realizmowi.

Marcin Olszewski

System wykorzystany podczas testu
– CD/DAC: Vitus Audio SCD-025 Mk.II + 2 x bezpiecznik Quantum Science Audio (QSA) Blue
– Odtwarzacz plików: Lumïn U2 Mini + Farad Super3 + Farad DC Level 2 copper cable + Omicron Magic Dream Classic; I-O Data Soundgenic HDL-RA4TB
– Gramofon: Denon DP-3000NE + Denon DL-103R
– Przedwzmacniacz gramofonowy: Tellurium Q Iridium MM/MC Phono Pre Amp
– Selektor źródeł cyfrowych: Audio Authority 1177
– Wzmacniacz zintegrowany: Vitus Audio RI-101 MkII + bezpiecznik Quantum Science Audio (QSA) Violet
– Kolumny: Dynaudio Contour 30 + podkładki Acoustic Revive SPU-8 + kwarcowe platformy Base Audio; AudioSolutions Figaro L2
– IC RCA: Furutech FA-13S; phono NEO d+ RCA Class B Stereo + Ground (1m)
– IC XLR: Vermöuth Audio Reference; Furutech DAS-4.1
– IC cyfrowe: Fadel art DigiLitz; Harmonic Technology Cyberlink Copper; Apogee Wyde Eye; Monster Cable Interlink LightSpeed 200
– Kable USB: Wireworld Starlight; Vermöuth Audio Reference USB; ZenSati Zorro
– Kable głośnikowe: WK Audio TheRay Speakers + SHUBI Custom Acoustic Stands MMS-1
– Kable zasilające: Esprit Audio Alpha; Furutech FP-3TS762 / FI-28R / FI-E38R; Organic Audio Power + Furutech CF-080 Damping Ring; Acoustic Zen Gargantua II; Furutech Nanoflux Power NCF
– Listwa zasilająca: Furutech e-TP60ER + Furutech FP-3TS762 / Fi-50 NCF(R) /FI-50M NCF(R)
– Gniazdo zasilające ścienne: Furutech FT-SWS-D (R) NCF
– Switch: QSA Red + nóżki Silent Angel S28 + zasilacz Farad Super6 + Farad DC Level 2 copper cable
– Przewody Ethernet: In-akustik CAT6 Premium II; Audiomica Laboratory Anort Consequence, Artoc Ultra Reference, Arago Excellence; Furutech LAN-8 NCF; Next Level Tech NxLT Lan Flame
– Platforma antywibracyjna: Franc Audio Accessories Wood Block Slim Platform
– Stolik: Solid Tech Radius Duo 3
– Panele akustyczne: Vicoustic Flat Panel VMT

Opinia 2

Jak potwierdza dzisiejsze spotkanie, od kilku lat – pierwszy produkt tej serii (V1 Power) został powołany do życia jakiś czas temu jako jubileuszowa limitacja, jednak z racji dużego zainteresowania pomysł na stałe trafił do katalogu – kroczek po kroczku poznajemy flagową linię Project okablowania marki Furutech. Co dla mnie osobiście w przypadku tych konstrukcji jest bardzo istotne, to fakt, że do tej pory każda opiniowana pozycja – V1 Power, V1-L XLR, V1-D XLR finalnie po sesji testowej stawała się moim codziennym narzędziem pracy. Jak wynika z wniosków z poprzednich starć narzędziem bardzo rozdzielczym, barwnym i dźwięcznym, dlatego byłem bardzo ciekaw, czy tytułowy model analogowego okablowania sygnałowego RCA pójdzie drogą poprzedników, czy raczej wniesie od siebie coś innego. Co prawda posiadana elektronika od początku do końca projektowana jest pod okablowanie XLR – pełnoprawne wejście liniowe RCA jest tylko jedno w przedwzmacniaczu liniowym i jako ratunek w przypadku chęci podłączenia czy to gramofonu, czy innego urządzenia jedynie z takim wyjściem, ale dobrze jest wiedzieć, czy przewód prowadzący sygnał niesymetrycznie czasem nie brzmi odmiennie od zbalansowanego. I gdy moja chęć zweryfikowania wspomnianego faktu po kilku miesiącach od testu kabli XLR jakimś sposobem dotarła do katowickiego RCM-u ten nie czekał na specjalną prośbę, tylko w swoim stylu kucia żelaza póki gorące natychmiast spełnił owe oczekiwania i podesłał do zaopiniowania wspomniany komplet kabli sygnałowych o handlowej sygnaturze Furutech Project V1-L RCA.

Z racji bliźniaczej z XLR-ami budowy tytułowy przewód jako przewodnik wykorzystuje mariaż miedzi DUCC i srebrzonej miedzi OCC poddanych typowemu dla Furutecha procesowi Alpha. Naturalnie tak jak u poprzedników, wersja RCA może pochwalić się ogólnym przekrojem przewodnika na poziomie 14AWG. W celach ochrony sygnału przed zakłóceniami przewodniki zostały podwójnie zaekranowane. Zaś w trosce o maksymalne rozciągnięcie obsługiwanego pasma przenoszenia oraz odpowiednią równowagę tonalną przewodniki otulono wielowarstwową izolacją na bazie specjalnego polipropylenu i PVC z domieszką ceramicznych nano-cząstek oraz carbonu. Calość zaterminowano formowymi wtykami w standardowych dla Japończyków długościach 1.2 m – inne odcinki dostępne są na zamówienie. Natomiast w drogę do klienta najpierw pakowane są w zawiązywane estetyczną kokardą błękitne woreczki, potem lokowane w eleganckie skrzynki z bambusa wyściełane niebieskim suknem i opatrzone stosownym certyfikatem.

Jak wspominałem, oprócz przekazania wiedzy Wam, dla mnie dodatkowym celem tego spotkania była prozaiczna chęć weryfikacji, co stanie się, gdy sygnał analogowy w moim systemie zostanie przesłany w postaci niezbalansowanej. Teoretycznie obydwie wersje powinny brzmieć mniej więcej bliźniaczo, jednak wiadomym jest, że nasza zabawa bardzo często potrafi płatać figle i sprawy z pozoru oczywiste, finalnie mają różne odcienie. I wiecie co? Tak było tym razem. Sam zostałem lekko zaskoczony, ale prezentacja muzyki w wydaniu sygnałówki RCA w stosunku do XLR nosiła nieco inne cechy. Spokojnie, to nadal było bardzo dźwięczne, nasycone i energetyczne granie, jednak gdy sygnał przez XLR stawiał bardziej na solidną podstawę dźwięku, wersja RCA minimalnie, acz wyczuwalnie promowała wyższą średnicę. Jakby ją lekko doświetlała i utwardzała, dzięki czemu stawała się bardziej żywa i epatująca wyraźniejszym krawędziowaniem scenicznych bytów. Dzięki takiemu obrotowi sprawy poszczególne źródła pozorne były czytelniejsze, a co za tym idzie bardziej obecne w eterze. Nadal nienachalne, ale ewidentnie od strony zawieszenia w przestrzeni potraktowane w bardziej dopieszczony sposób. Oczywiście aby to nie miało swoich reperkusji w postaci nadinterpretacji lub niebezpiecznego chadzania wyższego środka swoimi drogami, reszta podzakresów oferowała odpowiednią rozdzielczość i zwarcie impulsu znakomicie kontrolowanej energii. Gdybym miał opisać daną sytuację w prostych słowach, powiedziałbym, że brzmienie RCA charakteryzowała większa ochota do pokazywania muzyki rankiem, zaś XLR w estetyce przyjemnego zachodu słońca. Skąd to się wzięło, nie mam pojęcia i nie za bardzo mam zamiar roztrząsać, jednak opisany efekt zaliczyłem wielokrotnie. A wielokrotnie dlatego, że chcąc być w 100% pewien nie tylko swoich wniosków testowych, ale również wyborów po-testowych, próbne zmiany okablowania czyniłem kilkukrotnie w pewnych odstępach czasowych z niezbędnym okresem ułożenia się systemu po każdorazowej ingerencji konfiguracyjnej. Jak wspominałem, w wartościach bezwzględnych różnice były subtelne, jednak często dla wielu melomanów mogą być krokami milowymi w dopieszczaniu swoich zestawów, dlatego jak rzadko kiedy – bo taki obrót sprawy nie jest codziennością – proces testowy był okraszony sporą liczbą przepięć konfrontowanych ze sobą sygnałówek. Jaka była soniczna odpowiedź kolejny raz wykorzystanego tego samego materiału na nieco inne potraktowanie kwestii przesyłu analogowych informacji? Otóż u przywoływanego w teście XLR-a Keitha Jarretta w formacji trio „Inside Out” fajnej dźwięczności nabrały wyższe oktawy fortepianu, kontrabas pokazał minimalnie więcej struny w stosunku do pudła rezonansowego, a blachy może nie wybuchły, bo byłoby to nienaturalne, ale pokazały się z dosadniejszej, jednak nadal spójnej z resztą pasma strony. A co stało się z prezentacją repertuaru Leszka Możdżera „Kaczmarek”? Nic nadzwyczajnego, bowiem jedynie większemu akcentowaniu, na szczęście nadającemu tylko inny, a nie gorszy wymiar w kwestii zamierzonej agresji, uległy mocne, szybkie i twarde, skądinąd będące znakiem szczególnym tego muzyka klawiszowe pasaże. Było ostrzej, ale w wymiarze dobrze rozumianej wyrazistości, a nie pogorszenia jakości, co nie zdziwię się, jeśli wielu odbierze in plus w stosunku do odmiennego grania tytułowych kabli od konstrukcji zbalansowanej. Jednak jakby na to nie patrzeć, w obydwu przypadkach najważniejsza była muzyka z jej wielobarwnością, esencjonalnością i dźwięcznością na czele, czyli taka, jak wyobrażają ja sobie bohaterowie danego materiału.

Jak spuentuję powyższy opis? Cóż, niby ten sam model, a jak pokazuje doświadczenie, każdy ze sposobów przesyłu sygnału niesie ze sobą nieco inne cechy brzmieniowe. Niewielkie, ale jednak. A jeśli tak, zatem nie pozostaje mi nic innego, jak zachęcić potencjalnych zainteresowanych do prób z obydwoma wersjami analogowych sygnałówek z serii Project V1, bowiem czasem nawet tak drobne różnice są przysłowiową wisienką na torcie. Jakim torcie? Oczywiście muzycznym z odpowiednio wyważonymi aspektami nastawionymi na umiejętnie zaaplikowaną muzykalność, a nie na ostatnio modną, na dłuższą metę męczącą wyczynowość. Co prawda z opisu wynika, że tytułowy V1-L RCA idzie trochę tą drugą drogą, ale zapewniam, nic z tych rzeczy. Odmienność od wersji zbalansowanej jest na poziomie delikatnie innego przyprawienia muzycznej uczty, a nie szkodliwego przekroczenia dobrego smaku. A to spora różnica.

Jacek Pazio

System wykorzystywany w teście:
– transport: CEC TL 0 3.0
– streamer: Lumin U2 Mini + switch QSA Red
– przetwornik cyfrowo/analogowy: dCS Vivaldi DAC 2.0
– zegar wzorcowy: Mutec REF 10 SE-120
– reclocker: Mutec MC-3+USB
– Shunyata Research Omega Clock
– Shunyata Sigma V2 NR
Przedwzmacniacz liniowy: Gryphon Audio Pandora
Końcówka mocy: Gryphon Audio APEX Stereo
Kolumny: Gauder Akustik Berlina RC-11 Black Edition
Kable głośnikowe: Furutech Nanoflux-NCF Speaker Cable
IC RCA: Hijiri Million „Kiwami”, Vermouth Audio Reference
XLR: Hijiri Milion „Kiwami”, Furutech DAS-4.1, Furutech Project V1
IC cyfrowy: Furutech Project V1 D XLR
Kabel LAN: NxLT LAN FLAME
Kabel USB: ZenSati Silenzio
Kable zasilające: Hijiri Takumi Maestro, Furutech Project-V1, Furutech NanoFlux NCF, Furutech DPS-4.1 + FI-E50 NCF(R)/ FI-50(R), Hijiri Nagomi, Vermouth Audio Reference Power Cord, Acrolink 8N-PC8100 Performante, Synergistic Research Galileo SX AC
Stolik: BASE AUDIO 2
Akcesoria:
– bezpieczniki: Quantum Science Audio Red, Synergistic Research Orange
– antywibracyjne: Harmonix TU 505EX MK II, Stillpoints Ultra Mini
– platforma antywibracyjna Solid Tech
– zasilające: Harmonix AC Enacom Improved for 100-240V
– listwa sieciowa: Power Base High End, Furutech NCF Power Vault-E
– panele akustyczne Artnovion
Tor analogowy:
– gramofon – Clearaudio Concept
– wkładka Dynavector DV20X2H
– przedwzmacniacz gramofonowy RCM Audio The Big Phono
– docisk płyty DS Audio ES-001
– magnetofon szpulowy Studer A80

Dystrybucja: RCM
Producent: Furutech
Cena: 29 100 PLN / 2 x 1,2m

Jak już przy okazji ponad dwa lata temu opisywanych „Impresjach świętokrzyskich” zdążyłem wspomnieć mój organizm na wszelakiej maści wyroby „cepeliopodobne” reaguje silnym wstrząsem anafilaktycznym powodującym gwałtowne drgawki wstrętu i natychmiastową zmianę repertuaru. Mówiąc wprost przynajmniej rodzima ludowszczyzna ewidentnie mi nie wchodzi a ewentualna, czysto kurtuazyjna, tolerancja dotyczy jedynie mocno „rozwodnionych” koktajli serwowanych czy to przez A.M.J, czy też część szukających ludycznych inspiracji jazzmanów. Dlatego też, z w pełni zrozumiałych względów ww. rewiry staram się omijać nie tylko się nad nimi z racji oczywistej nieobiektywności nie rozwodząc, co nawet nie posiłkując się takowym wsadem w trakcie odsłuchów sprzętowych. Jak się jednak okazało, problem nieprzyswajalności nie wynikał z nieodpowiednio dobranych dawek a samej formy prezentacji, gdyż „Impresje świętokrzyskie” weszły i się przyswoiły bez konieczności ekspresowej kuracji antyhistaminowej The Ghost Inside, Parkway Drive, czy innych szarpidrutów. Dlatego też mając na uwadze wcześniejszą akceptację radosnej twórczości Łukasza Mazura i jego nad wyraz uzdolnionej kompanii zrzeszonej pod sztandarem Luka Mazur Quartet bez większych sprzeciwów przyjąłem propozycję rzucenia uchem na kolejny przejaw jego muzycznego geniuszu w postaci albumu „Impresje polskie”.

Jak sama nazwa wskazuje po raz kolejny mamy do czynienia nie z kurczowym trzymaniem się estetyki i melodyki ludowych szlagierów i evergreenów, lecz z ich autorską interpretacją, czy wręcz impresjami dość luźno nimi inspirowanymi. O ile zatem warstwa tekstowa jest … zazwyczaj (przyznam się uczciwie, że nie weryfikowałem skrupulatnie wszystkich wersów z materiałami źródłowymi) nienaruszona, to już muzyka opiera się na szkielecie wrażliwości i zdolnościach aranżacyjnych Łukasza. A te budzą w pełni zasłużony podziw, gdyż cały album pochłania się nie na raz a co najmniej dwa, lecz nie dzieląc go na partie, porcje i kawałki, czyli raty, a po wybrzmieniu ostatniego dźwięku … włączając ponownie. Nie da się bowiem ukryć, iż całość wciąga bardziej aniżeli chodzenie po bagnach. Przez umiarkowane i pełne taktu sięganie po właściwe jazzowi środki artystycznego wyrazu Łukaszowi Mazurowi udało się bowiem uniknąć popadania w pułapkę zbytniej złożoności i pseudo artyzmu w stylu siłowego komplikowania linii melodycznych, czy też serwowania iście free-jazzowych wygibasów, które może i wśród kilku promili smakoszy takowych specjałów wzbudziłyby szczery zachwyt, lecz jednocześnie nader skutecznie odstraszyły lwią część odbiorców o nieco mniej „wyrafinowanych” podniebieniach. A tak poruszamy się w zaskakująco lekkostrawnej, lecz zarazem szalenie dalekiej od banału estetyce, której stricte jazzem, czy równie kategorycznie postrzeganym folkiem (muzyką ludową) nazwać nie sposób. Jest to niejako byt równoległy i nieustalony czerpiący pełnymi garściami z obu nurtów, lecz na tyle zde/zre-konstruowany i na nowo zespolony, że zarówno wierni wyznawcy jak i zatwardziali przeciwnicy chociażby z czystej ciekawości powinni się z nim zapoznać. W dodatku, choć album dostępny jest jeśli nie na wszystkich, to na większości najpopularniejszych serwisów streamingowych, gdyi tylko znajdzie on uznanie w Państwa uszach, to zakup nośnika fizycznego wiązać się będzie z pewnym niezwykłej urody bonusem. Otóż jedynie na CD znajduje się wersja etno „W Moim Ogródecku”, która po prostu pięknem i autentycznością wręcz poraża i dla niej samej warto tych kilka złotych wyasygnować.

Jeśli zaś chodzi o kwestie natury realizacyjnej, to „Impresje polskie” na tle „Impresji świętokrzyskich” mają się mniej więcej tak, jak aktualne albumy … Youn Sun Nah do jej pierwszych „ACT”-owskich tłoczeń. Co ciekawe oba krążki LMQ (Luka Mazur Quartet) nagrano w wojkowickim studiu MaQ Records (znanym nam m.in. z „Polonium” Motion Trio) a nad mixem i masteringiem czuwał Michał ROSA Rosiński, którego przy edycji wspierał Michael Jones. Wracając do meritum, tytułowy album brzmi zauważalnie gęściej a i bas pozwala sobie więcej niż dotychczas. Całe szczęście podczas produkcji gęstością i barwą przekazu nie próbowano przykryć niedoborów rozdzielczości, która jest nad wyraz wysokich lotów, więc tak ogniskowanie źródeł pozornych, jak i gradacja planów, czy też aura pogłosowa są na w pełni satysfakcjonującym poziomie, choć muszę przyznać, iż ostania z ww. składowych serwowana jest z rozwagą i umiarem. Nie oznacza to bynajmniej, że nagranie może sprawiać wrażenie „przetłumionego” a jedynie fakt świadomego panowania nad długością wybrzmień. Proszę tylko zwrócić uwagę na „jędrne” blachy, którym nie brak ani blasku, ani swobody, więc momentami potrafią gasnąć dłużej od klawiszy. Przywołany do tablicy fortepian ma swoje przysłowiowe pięć minut na „Krywaniu”, który po krótkim intro FiśBandy może do woli czarować niezwykłą słodyczą i lirycznością.

Na chwilę obecną trudno mi wyrokować, czy „Impresje polskie” powtórzą sukces „Impresji świętokrzyskich”, jednak z pełną odpowiedzialnością śmiem twierdzić, iż jeśli wcześniejsze wydawnictwo Luka Mazur Quartet przypadło Państwu do gusty, to z kolejnym – tytułowym krążkiem będzie podobnie. Dlatego też niezależnie od repertuarowych sympatii i alergii gorąco zachęcam do samodzielnej weryfikacji przedmiotowego materiału, gdyż nawet jeśli jego poznanie oznaczać będzie konieczność wyściubienia nosa poza tzw. strefę komfortu, to takie poszerzanie horyzontów może okazać się wielce pasjonującą podróżą w nieznane, bądź też retrospekcyjną podróżą w dźwięki dzieciństwa, lecz w zdecydowanie bardziej współczesnej inkarnacji.

Marcin Olszewski

Luka Mazur Quartet tworzą:
Łukasz Mazur – fortepian, instrumenty perkusyjne, aranżacje
Michael Jones – skrzypce, altówka, instrumenty perkusyjne, wokal
Max Kowalski – kontrabas elektryczny
Kuba Mazur – perkusja

Lista utworów:
1. W Moim Ogródecku
2. Czerwone Jabłuszko
3. A Na Onej Górze
4. Krywaniu
5. uOj Siano
6. Karolinka
7. Przebudzenie
8. Lipka
9. Latyno (Na Motywach Hej Z Góry Z Góry)
10. W Moim Ogródecku wersja etno (dostępna wyłącznie na nośnikach fizycznych)

Niemalże dokładnie dwa lata temu do naszej redakcji dotarła para zjawiskowych Peak Consult El Diablo, które do dnia dzisiejszego niezwykle miło wspominamy. Jednak zgodnie z zasadą mówiącą, iż „Producent zastrzega sobie wszelkie prawo do przeprowadzenia technicznych zmian produktu lub poszczególnych jego elementów …” również i Duńczycy postanowili co nieco w swym eksportowym hicie zmienić. Tym oto sposobem w trakcie minionego Audio Video Show zainteresowani tematem mogli rzucić okiem i uchem na nieco odświeżoną „anatomicznie” odsłonę tytułowych kolumn, które w hotelowej klitce zagrały wręcz zjawiskowo. A skoro w tak spartańskich warunkach dały sobie radę nie pozostało nam nic innego, jak tylko ściągnąć je do siebie i skonfrontować ze wspomnieniami, jakie pozostawiły uch protoplastki.

cdn. …

Opinia 1

Patrząc na rynek oraz na oczekiwania konsumentów jak na dłoni widać zarówno bogactwo ofert, jak i jasne komunikaty potencjalnych nabywców, co do tego, że ma być prosto, łatwo i zarazem niedrogo. A i jeszcze możliwie nieabsorbująco gabarytowo i ekologicznie, bo w mikro-kawalerkach miejsca jest jak na lekarstwo a prąd jakoś tanieć nie chce. Dlatego też takim powodzeniem cieszą się wszelakiej maści kombajny integrujące w swych mikrych ciałkach, to co jeszcze do niedawna potrzebowało kilku a w ekstremalnych przypadkach wręcz kilkunastu osobnych urządzeń. Oczywiście mowa tu o rynku konsumenckim, gdyż High-end rządzi się swoimi własnymi prawami, gdzie nieustająco rozmiar ma znaczenie a dzielenie przysłowiowego włosa na czworo i rozbijanie każdego komponentu na czynniki pierwsze jest na porządku dziennym. Wróćmy jednak na ziemię i skupmy się na ofercie adresowanej „zwykłemu” zjadaczowi chleba chcącemu cieszyć tak oczy, jak i uszy czymś zauważalnie wyższych lotów aniżeli zalegająca marketowe półki plastikowa masówka. I właśnie dla takiego „targetu” Pixel Magic Systems Ltd., czyli właściciel marki Lumïn od około dekady utrzymuje w swym portfolio swoisty ulgowy bilet wstępu do świata streamingu, czyli zintegrowane (dysponujące wbudowanym DAC-iem i regulacja głośności) plikograje oznaczone literą D. Jak z pewnością wierni czytelnicy pamiętają, wiosną 2015 r. przyszło nam z takową budżetową propozycją Hongkończyków się spotkać pod postacią prekursora rodu D1 a teraz, dzięki uprzejmości wrocławskiego Audio Atelier, na redakcyjny tapet trafiło kolejne, już trzecie pokolenie o wszystko mówiącym oznaczeniu D3, które w kilku zdaniach pozwoliliśmy sobie poniżej opisać.

Zabawę w znajdź X różnic śmiało możemy sobie darować, gdyż poza jednym drobiazgiem „na plecach” D3 od D2 nie różni się absolutnie niczym. Chociaż …, chociaż sam producent wspomina, iż najnowsza inkarnacja anodę (srebrną bądź czarną) jaką wykończono aluminiowy korpus odziedziczyła nie po swym poprzedniku a po wyżej urodzonej P1-ce, przez co nie tylko zyskała na „jedwabistości”, lecz przede wszystkim stała się mniej łasa na pozyskiwanie materiału daktyloskopowego i tym samym łatwiejsza do czyszczenia / utrzymania w czystości. Z rzeczy oczywistych front wykonano z solidnego płata aluminium a korpus z giętej, również aluminiowej blachy. Centrum ściany przedniej zajmuje niewielki zielonkawo-błękitny wyświetlacz informujący o tytułach i parametrach odtwarzanych treści a w przypadku uaktywnienia cyfrowej regulacji siły głosu o nazwie Leedh Processing również o nastawach „wirtualnego potencjometru”. Brak jakichkolwiek pokręteł i przycisków jasno daje do zrozumienia, iż do sterowania potrzebować będziemy jakiegoś „pilota” i jest to bardzo dobry trop, gdyż takowy jako wyposażenie opcjonalne w katalogu Lumïna się znajduje. Jeśli komuś nie w smak dodatkowy drenaż portfela, to do pełni szczęścia wystarczy mu pracujący pod kontrola Androida/iOS-a dowolny smartfon/tablet, na którym da się zainstalować autorską aplikację integrującą zarówno obecne w sieci domowej i wpięte w zadek odtwarzacza dyski, jak również najpopularniejsze serwisy streamingowe oraz platformę TuneIn Radio z rozgłośniami z najdalszych zakątków świata. Z jej pomocą dokonujemy również wszelkich nastaw i zmian konfiguracji począwszy od zdefiniowania dyżurnego odtwarzacza i ścieżki podstawowego repozytorium, poprzez aktywację wspomnianej regulacji głośności, zarządzanie upsamplingiem a nawet wygaszenie diod w gnieździe Ethernet.
Zerkając na ścianę tylną z jednej strony mamy praktycznie wszystko to, co znamy z dwóch poprzednich odsłon podstawowego streamera Lumïna, więc jest OK, gdyż przyzwyczajenie jest drugą naturą człowieka, a z drugiej można mieć w tym temacie nieco „mieszane” odczucia. Jednak po kolei. Patrząc od lewej do dyspozycji otrzymujemy po parze wyjść analogowych w standardzie RCA i XLR, wyjście cyfrowe BNC, zacisk uziemienia, 1GB port Ethernet i podwójne gniazdo USB do obsługi zewnętrznych pamięci masowych. Listę zamyka zintegrowane z komorą bezpiecznika gniazdo zasilające IEC, oraz włącznik główny. No i w tym momencie można mieć bądź to pozytywne, bądź też właśnie nie do końca entuzjastyczne przemyślenia, gdyż o ile w porównaniu do D2-ki należy pochwalić ekipę producenta za naprawienie wcześniejszego ergonomicznego „babola” i obrócenie gniazda o 180° (teraz komora bezpiecznika jest na górze, przez co odstęp gniazda do „okapu” zauważalnie wzrósł), więc wreszcie daje się zaaplikować w nim przewody zakończone normalnymi a nawet masywnymi wtykami (poprzednio wchodziły zazwyczaj tylko „slimy” w stylu FI-C15 / CF-C15 NCF(R) a przy odrobinie szczęścia FI-28 Furutecha), to już na tle założyciela rodu D1 powodów do euforii najzwyczajniej nie widzę. Czemu? Cóż, może i dołączany do pra-przodka zewnętrzny zasilacz nie był najwyższych lotów, ale był … odłączany, więc ewentualny tuning zajmował dosłownie kilka sekund i co oczywiste był całkowicie odwracalny i zarazem bezinwazyjny. A tak, czyli od drugiej generacji, gdzie impulsowe zasilanie trafiło do trzewi D, chcąc z azjatyckiego malucha wycisnąć wszystko co najlepsze trzeba będzie przeprowadzać podobną co w U2 Mini operację na otwartym sercu. Pozostając w roli wiecznego malkontenta zwróciłbym również uwagę na brak jakiegokolwiek wejścia cyfrowego, przez co wspominane na wstępie „wszystkomanie” D3-ki staje pod lekkim znakiem zapytania, gdyż z racji nieobecności stosownego interfejsu jego integracja np. z odbiornikiem TV / dekoderem kablówki staje się niemożliwa. A szkoda, bo miejsca na nawet samotnego optyka (o wspierającym ARC HDMI nawet nie wspominając) jest aż nadto. Czego z resztą podobnie wyceniony i niewiele większy Auralic Altair G 1.1 jest najlepszym przykładem. Z drugiej strony takie podejście do tematu, przynajmniej patrząc przez pryzmat portfolio producenta, można zrozumieć, gdyż, jeśli ktoś naprawdę szuka integracji, to raczej powinien zainteresować się takowe interfejsy i atrakcje oferującym P1 Mini.
Podobną huśtawkę emocjonalną serwują nam trzewia, gdyż choć D3-ka chwali się korzystaniem z dobrodziejstw, w tym mocniejszym procesorem, najnowszej platformy streamingowej Hongkończyków zapewniającej obsługę PCM do 384 kHz i DSD do 11,2896 MHz (DSD256), to już kość DAC-a (ESS SABRE32 ES9028Pro) jest pojedyncza. A przecież zarówno w 1-ce, jak i 2-ce każdy z kanałów miał swój własny układ przetwornika (Wolfson WM8741). Całe szczęście sekcja analogowa pozostała symetryczna, więc jeśli podobnie zaprojektowana jest reszta Państwa toru, to korzystanie z połączenia po XLR-ach wydaje się wielce wskazane.

Brzmienie D3, choć nadal zgodnie z firmowym wzorcem możemy z powodzeniem uznać za wręcz jedwabiście gładkie i nieco ocieplone, oraz uzależniająco organicznie homogeniczne i koherentne, to nie da się nie zauważyć, iż na tle starszych, zintegrowanych modeli ewoluowało ono pod kątem rozdzielczości. Nie jest to co prawda jeszcze ten poziom co moja podrasowana U2-ka Mini podpięta pod przetwornik Vitusa SCD-025 Mk.II przewodem droższym od naszego dzisiejszego bohatera (ZenSati Zorro), ale kierunek zaobserwowanych zmian jest jak najbardziej zgodny. W dodatku mając na świeżo w pamięci charakter Aurendera N150 śmiem uznać D3-kę, pomimo zbliżonej „muzykalności”, za nieco bardziej rześką i rozdzielczą. W rezultacie nawet zazwyczaj nieco duszne, czy wręcz klaustrofobiczne „Apeiron” Five The Hierophant zyskało na przestrzenności i głębi a dźwięk zastępującego wokal saksofonu nie tylko czarował soczystością barw, lecz również potrafił zaabsorbować szorstkością faktur. Podobnie było z definicją pozostałych źródeł pozornych, które pomimo niejako nadrzędnej harmonii współistnienia były precyzyjnie umieszczane na szerokiej i sugestywnej pod względem głębi scenie. Oczywiście w porównaniu zarówno ze swoim szlachetniej urodzonym rodzeństwem, jak i okupującą wyższe półki konkurencją sama gradacja planów, czy też aura pogłosowa zostały nieco uproszczone, lecz śmiem twierdzić, iż większości adekwatnych klasą systemach szans na podobne obserwacje i uwagi raczej nie będzie. Będzie za to zadowolenie z faktu umownego „uanalogowienia” przekazu i przyjemnego ucywilizowania nazbyt kanciastych form artystycznego wyrazu, co bynajmniej nie oznacza uśrednienia i grania „na jedno kopyto” wszystkiego jak leci, lecz jedynie troskę o to, by ewentualne, wynikające z mizerii materiału źródłowego artefakty nie odebrały nam całej przyjemności z odsłuchu. Dlatego też, choć różnicowanie jakości „wsadu” jest na wysoce satysfakcjonującym poziomie, więc różnice pomiędzy granymi z NAS-a plikami, streamem z TIDAL-a i kontentem internetowych rozgłośni radiowych są oczywiste i bezdyskusyjne a kolejność w jakiej je ustawiłem wcale nie jest przypadkowa, to z powodzeniem można uznać wszystkie powyższe opcje za w pełni użyteczne. Ot, wystarczy pogodzić się ze spłyceniem sceny, pogrubieniem kreski definiującej detale aparatu wykonawczego oraz wygładzeniem faktur i tyle. Niemniej jednak to, co Lumïn robi od lat z wręcz mistrzowską wirtuozerią, to namacalność i wysycenie wokali. I nie ma znaczenia, czy przed mikrofonem stoi czarujący Michael Bublé, czy groźnie wydziera się Tom Araya, bądź Roberta Mameli sprawdza wytrzymałość naszych rodowych skorup, gdyż za każdym razem otrzymujemy zaskakująco realistyczne odwzorowanie i niemalże fizyczną materializację wykonawcy w naszym pomieszczeniu odsłuchowym, co biorąc pod uwagę wielce przystępną cenę D3-ki warte jest podkreślenia i w pełni zasługuje na skomplementowanie.

I jeszcze jedno. O ile przy standardowej – konwencjonalnej konfiguracji z zewnętrznym, dysponującym własną regulacją głośności wzmocnieniem, czy to w formie zintegrowanej, czy też dzielonej, oferowaną przez Lumïn-a warto dezaktywować, to już stawiając na skrajny minimalizm i decydując się na system z „gołą” końcówką, bądź idąc jeszcze dalej – na aktywne zespoły głośnikowe Leedh Processing robi niesamowicie pozytywną robotę. Nie kastruje bowiem dźwięku z jego natywnej rozdzielczości a jedynie dyskretnie i z umiarem pod ww. względem limituje. Żeby jednak tego doświadczyć trzeba mieć jakiś, najlepiej pochodzący z nieco wyższego pułapu, punkt odniesienia.

Lumïn D3 nie wyważa już otwartych przez swoich poprzedników drzwi, nie sposób również uznać go za model będący nowym, rewolucyjnym otwarciem nowej ery w historii Pixel Magic Systems Ltd. Jest to raczej przejaw w pełni zrozumiałej ewolucji i dostosowywania jego możliwości do zmieniających się realiów i wymagań rynku wynikających m.in. z konieczności posiadania większych mocy obliczeniowych. A, że niejako przy okazji wytwórcy udało się zauważalnie poprawić jego walory soniczne (vide wspomniana rozdzielczość) i funkcjonalne (odwrócenie gniazda zasilającego), to tylko wyszło mu na dobre. Dlatego też rozglądając się za uniwersalnym i po prostu dobrze grającym odtwarzaczem plików Lumïn D3 na listę do odsłuchu trafić powinien.

Marcin Olszewski

System wykorzystany podczas testu
– CD/DAC: Vitus Audio SCD-025 Mk.II + 2 x bezpiecznik Quantum Science Audio (QSA) Blue
– Odtwarzacz plików: Lumïn U2 Mini + Farad Super3 + Farad DC Level 2 copper cable + Omicron Magic Dream Classic; I-O Data Soundgenic HDL-RA4TB
– Gramofon: Denon DP-3000NE + Denon DL-103R
– Przedwzmacniacz gramofonowy: Tellurium Q Iridium MM/MC Phono Pre Amp
– Selektor źródeł cyfrowych: Audio Authority 1177
– Wzmacniacz zintegrowany: Vitus Audio RI-101 MkII + bezpiecznik Quantum Science Audio (QSA) Violet
– Kolumny: Dynaudio Contour 30 + podkładki Acoustic Revive SPU-8 + kwarcowe platformy Base Audio; AudioSolutions Figaro L2
– IC RCA: Furutech FA-13S; phono NEO d+ RCA Class B Stereo + Ground (1m)
– IC XLR: Vermöuth Audio Reference; Furutech DAS-4.1
– IC cyfrowe: Fadel art DigiLitz; Harmonic Technology Cyberlink Copper; Apogee Wyde Eye; Monster Cable Interlink LightSpeed 200
– Kable USB: Wireworld Starlight; Vermöuth Audio Reference USB; ZenSati Zorro
– Kable głośnikowe: WK Audio TheRay Speakers + SHUBI Custom Acoustic Stands MMS-1
– Kable zasilające: Esprit Audio Alpha; Furutech FP-3TS762 / FI-28R / FI-E38R; Organic Audio Power + Furutech CF-080 Damping Ring; Acoustic Zen Gargantua II; Furutech Nanoflux Power NCF
– Listwa zasilająca: Furutech e-TP60ER + Furutech FP-3TS762 / Fi-50 NCF(R) /FI-50M NCF(R)
– Gniazdo zasilające ścienne: Furutech FT-SWS-D (R) NCF
– Switch: QSA Red + nóżki Silent Angel S28 + zasilacz Farad Super6 + Farad DC Level 2 copper cable
– Przewody Ethernet: In-akustik CAT6 Premium II; Audiomica Laboratory Anort Consequence, Artoc Ultra Reference, Arago Excellence; Furutech LAN-8 NCF; Next Level Tech NxLT Lan Flame
– Platforma antywibracyjna: Franc Audio Accessories Wood Block Slim Platform
– Stolik: Solid Tech Radius Duo 3
– Panele akustyczne: Vicoustic Flat Panel VMT

Opinia 2

Powiem tak. Bez względu na to, czy Wam się to podoba, czy nie, markę Lumïn w kwestii streamowania muzyki bez jakiegokolwiek naciągania faktów można nazwać mainstreamową. I nie dlatego, że jestem posiadaczem jednej z jej konstrukcji, tylko z uwagi na fakt, że w rozmowach o tego typu źródłach jest konstrukcją tak zwanego pierwszego wyboru do prób testowych. Oczywiście finalne decyzje bywają różne, jednak bez dwóch zdań ten brand jest w lidze rozdającej karty w dziedzinie słuchania muzyki z plików. Lidze, która oprócz oferty dobrego dźwięku może pochwalić się szeroką ofertą produktową od niedrogich, czystych transportów i pełnoprawnych źródeł (transport + przetwornik w jednym), przez obydwie propozycje ze średniej półki cenowej, po uznane konstrukcje brylujące w segmencie High End. Tak tak, Lumïn jest obecny na każdym pułapie wtajemniczenia w dziedzinie jakości oferowanego dźwięku. Co tym razem dotarło w nasze progi? Zapewniam, że urządzenie bardzo ciekawe, bo celujące w możliwości finansowe tak zwanego zwykłego Kowalskiego, czyli oferujące dobry dźwięk za stosunkowo niewielką kwotę. A konkretnie? Otóż dzięki logistycznym staraniom wrocławskiego Audio Atelier w tym spotkaniu zmierzymy się z kompletnym źródłem plikowym z regulowanym poziomem sygnału wyjściowego, co bardzo ciekawe, zajmującym pierwszy szczebelek na drabince cenowej, streamerem Lumïn D3.

Jak obrazują zdjęcia, D3-ka w kwestii ubrania układów elektrycznych podąża drogą posiadanego przeze mnie modelu U2 Mini, czyli wykorzystuje identyczną obudowę. To niewielka skrzynka z nieco większym niż obrys jej samej awersem z grubego płata aluminium. Naturalnie front podobnie do wspomnianego Mini został wyposażony w mieniący się błękitem, lekko zagłębiony, wielofunkcyjny wyświetlacz. Urządzenie stoi na czterech miękko wyściełanych stopach. Zaś rewers spełniając obietnice producenta co do finalnego generowania sygnału analogowego przez D3-kę jest uzbrojony po przysłowiowe zęby. To oznacza, że może pochwalić się zestawem wyjść analogowych RCA/XLR, wyjściami cyfrowymi BNC, USB, gniazdem sieciowym LAN, zaciskiem masy, gniazdem zasilania IEC i głównym włącznikiem. Jako zabezpieczenie przed przypadkowym zblokowaniem urządzenia na plecach znajdziemy także malutki otwór resetowania ustawień do wartości fabrycznych. Jeśli chodzi o obsługiwane formaty i platformy streamingowe, Lumïn obsługuje wszystko, co jest najważniejsze na rynku audio. Dlatego też jeśli interesują Was techniczne drobiazgi, po wiedzę jak to dokładnie wygląda, zapraszam do tabelki pod stosownymi opisami przeprowadzonych testów.

Jakie cechy brzmienia zaprezentował tytułowy streamer? Zanim przejdę do konkretów ważna informacja, mimo możliwości posłuchania go jako czystego transportu test zrobiłem w wersji dedykowanej dla klienta, czyli jako źródło z wyjściem analogowym do przedwzmacniacza liniowego. Efekt? To była ewidentna szkoła Lumïna. Dobra waga dźwięku, solidny dół i otwarta góra pasma pokazywały go jako orędownika równego grania. Nasyconego i dźwięcznego, jednak bez nadmiernego faworyzowania żadnego z podzakresów. Może bez wyczynowości w domenie ostrości krawędzi dźwięku i w pełni kontrolowanego zejścia w czeluści dolnych partii, ale nie oszukujmy się, jeśli coś tak uniwersalnego – transport, przetwornik i funkcja przedwzmacniacza w jednym – kosztuje tyle co mój dawca jedynie zer i jedynek (U2 Mini), to chcąc zaprezentować fanie brzmiące urządzenie, w pierwszej kolejności trzeba zapewnić spójność prezentacji. I taką też drogą poszli inżynierowie Lumïna. Takim to sposobem zapewnili mi bardzo muzykalny, dzięki temu bez jakichkolwiek oznak znudzenia przebieg procesu testowego. I to bez najmniejszych problemów w pełnym spektrum słuchanego materiału muzycznego od zapisów sakralnych w interpretacji Jordi Savalla „El Cant de la Sibil-la” począwszy, na mocnym graniu okraszonego elektroniką rocka spod znaku formacji Coldplay „Ghost Stories” skończywszy.
W pierwszym przypadku muzyka potrafiła czarować nie tylko wielobarwnością brzmienia nie tylko wokalizy i fantastycznie zaaranżowanego występu instrumentarium, ale również ulokowaniem ich bytów na z rozmachem wizualizowanej pod sufit goszczącego muzyków klasztoru, wirtualnej scenie z wszechobecnym echem włącznie. To był pełnoprawny spektakl muzyczny. Naturalnie w porównaniu z najlepszymi konstrukcjami tego producenta nieco uśredniony, jednak mierząc siły na zamiary znakomity, bo bez problemu wywołujący istotne dla tego rodzaju muzyki emocje. Emocje związane tak z duchową stroną przekazu muzycznego, jak i z utrzymaniem niezbędnej dla takiego odbioru jakości prezentacji.
W drugim rodzaju materiału D3 również bez problemu sobie radził. A to dlatego, że jak pisałem, grał z dobrą wagą i równo, co pozwoliło uzyskać adekwatny poziom energii do tego rodzaju muzyki, a dzięki braku limitacji górnego zakresu odpowiednio napowietrzyć pełne ekspresji kawałki. Raz były to popisy stricte szybkie, innym razem wolne, czasem mocne, a nierzadko śpiewane z pełnego gardła popis, ale dzięki przywołanym aspektom natury utrzymania odpowiednio równego traktowania każdego niuansu dźwięku, całość zabrzmiała w podobnym tonie fajności, jak muzyka barokowa. Z założenia bez naciskania na pełnowymiarową audiofilskość, za to spójnie, co było wodą na młyn dobrego występu Lumïna również w tym repertuarze. A gdy przypomnę informację, że rozmawiamy o tak zwanym „starterze”, nie mogę określić naszego bohatera inaczej, aniżeli jako bardzo dobrą, bo zrównoważoną w zestawieniu cena / jakości ofertę dla rozkochanego w muzyce melomana.

Jak spuentuję powyższy opis brzmienia tytułowego źródła plikowego? W żołnierskich słowach powiem tak. Jedynymi osobnikami mogącymi mieć jakieś ale w stosunku do Lumïna D3 będą wielbiciele nadmiernej analityczności dźwięku. D3 drogą celowego zabijania muzykalności prezentacji raczej nie pójdzie. Owszem, to ma być granie pełne wigoru i blasku, jednak w dobrej komitywie z wagą poszczególnych bytów. Jeśli zatem to jest też Waszym konikiem w obcowaniu z ukochaną muzyką, sprawa jest prosta. Lumïn powinien być jednym z pierwszych na naprawdę krótkiej liście odsłuchowej tego typu konstrukcji. Dlaczego krótkiej? Jak pisałem, jest pełnoprawnym przedstawicielem plikowego mainstreamu, do którego większość konkurencji dopiero aspiruje.

Jacek Pazio

System wykorzystywany w teście:
– transport: CEC TL 0 3.0
– streamer: Lumïn U2 Mini + switch QSA Red
– przetwornik cyfrowo/analogowy: dCS Vivaldi DAC 2.0
– zegar wzorcowy: Mutec REF 10 SE-120
– reclocker: Mutec MC-3+USB
– Shunyata Research Omega Clock
– Shunyata Sigma V2 NR
Przedwzmacniacz liniowy: Gryphon Audio Pandora
Końcówka mocy: Gryphon Audio APEX Stereo
Kolumny: Gauder Akustik Berlina RC-11 Black Edition
Kable głośnikowe: Furutech Nanoflux-NCF Speaker Cable
IC RCA: Hijiri Million „Kiwami”, Vermouth Audio Reference
XLR: Hijiri Milion „Kiwami”, Furutech DAS-4.1, Furutech Project V1
IC cyfrowy: Furutech Project V1 D XLR
Kabel LAN: NxLT LAN FLAME
Kabel USB: ZenSati Silenzio
Kable zasilające: Hijiri Takumi Maestro, Furutech Project-V1, Furutech NanoFlux NCF, Furutech DPS-4.1 + FI-E50 NCF(R)/ FI-50(R), Hijiri Nagomi, Vermouth Audio Reference Power Cord, Acrolink 8N-PC8100 Performante, Synergistic Research Galileo SX AC
Stolik: BASE AUDIO 2
Akcesoria:
– bezpieczniki: Quantum Science Audio Red, Synergistic Research Orange
– antywibracyjne: Harmonix TU 505EX MK II, Stillpoints Ultra Mini
– platforma antywibracyjna Solid Tech
– zasilające: Harmonix AC Enacom Improved for 100-240V
– listwa sieciowa: Power Base High End, Furutech NCF Power Vault-E
– panele akustyczne Artnovion
Tor analogowy:
– gramofon – Clearaudio Concept
– wkładka Dynavector DV20X2H
– przedwzmacniacz gramofonowy RCM Audio The Big Phono
– docisk płyty DS Audio ES-001
– magnetofon szpulowy Studer A80

Dystrybucja: Audio Atelier
Producent: Pixel Magic Systems Ltd.
Cena: 11 790 PLN

Dane techniczne
Obsługiwane częstotliwości: do DSD256 / 1-bit, PSM do 384kHz / 16–32-bit
Zastosowany przetwornik: ESS SABRE32 ES9028Pro
Upsampling: do DSD256 i PCM 384kHz dla wszystkich plików
Wejścia: Ethernet RJ45 network 1000Base-T; 2 x USB dla pamięci masowych (pojedyncza partycja FAT32, exFAT, NTFS)
Wyjścia analogowe: para XLR (6Vrms); RCA (3Vrms)
Wyjście cyfrowe: BNC SPDIF (PCM 44.1kHz–192kHz / 16–24-bit; DSD (DoP) 2.8MHz / 1-bit
Obsługiwane protokoły:UPnP AV, Roon Ready, TIDAL Connect, Spotify Connect, AirPlay 2, QPlay for QQMusic
Natywne wsparcie: TIDAL, MQA, Qobuz, KKBox, TuneIn Radio.
Wymiary (S x G x W): 300 x 244 x 60 mm
Waga: 2.5kg