Monthly Archives: październik 2025
Opinion 1
Finally!
What does this sigh mean? Take a look at the history of our meetings with the designs of this manufacturer, and you will see that so far we have been playing around with only some „small things”. A naturally extended, two-part line preamplifier is a very serious and excellent-sounding design, but the fact is, that even after adding a great step-up transformer, we have not hosted a full set from the portfolio of this Danish manufacturer. Fortunately, today, thanks to the logistical commitment of the Polish distributor, a full amplification setup has been delivered to our doorstep. Admittedly, at first with only a stereo amplifier, but firstly, as they say, „something is always better than nothing”, and secondly, it is a novelty in their offering, which completely compensates for the expectations for the most extensive configuration of this type, which is soon to appear in our premises. So, what will we focus on? Giving away a bit of a secret already in the introduction, this time we got a pre-power set, which includes the Zikra Audio Preamplifier line preamplifier, which has already had its five minutes in a solo performance, together with the Zikra Audio Stereo 300B XLS power amplifier. Both devices come from a Danish brand and were supplied to our listening room by Prestige Audio from Olsztyn, Polish distributor of the mentioned brand. Are you curious how this complete set of audio signal amplification will compare to the previous, in my opinion, very positive performances? If so, I invite you to take a comfortable chair and read on.
Trying to describe the external appearance of our heroes, we see a typical solution for devices built around tubes. Naturally, I mean having a support platform for the aforementioned glass bubbles with transformers enclosed in rectangular cups and hiding the necessary electrical systems under them in a flat box. A topic known since the dawn of time, and knowing that for some potential buyers it sometimes turns out to be boring, I reassure the eternal malcontents in advance, that Zikra Audio, wanting to unobtrusively revive, and in some way modernize, the design of its chasses, made the aforementioned enclosures from hand polished stainless steel. Not chrome-plated, to avoid artificiality, but brought to the final effect by a true hand polishing process, which adds an additional flavor to the devices, and for many is the true implementation of the production process referred to as „Hand Made”. Effect? Interesting, because we have a cool gloss of the case, which is not artificial and successfully contrasts with the matte black of the transformer covers and the amber glow of the tubes placed in front of or between them. Say what you want, but despite my current avoidance of this type of products, after performing many tests, even I can see for myself that it is very easy to fall in love with their appearance, which naturally happened in this case as well. Moving on to connections and functionality, the preamplifier and the power amplifier perform different tasks so in a natural way, they are different. Starting the report, in both devices we are dealing with platforms with series of transformers located on the sides of each upper surface, hidden under aesthetic lids and sets of electron tubes between them, and connection terminals on the rear panel, necessary to receive and exchange the life-giving electricity drawn from the network. One difference between the two components is that on the front of the control section, there are two input and volume selector knobs and a set of RCA line inputs in the rear part of the top panel. Unfortunately for many, but I know from experience that this is a fully conscious procedure, to ensure the best possible sound of the device, the manufacturer did not provide for the use of a remote control. This, of course, when choosing the appropriate listening volume, means you need to do some trips to the table with your equipment, but as I mentioned, experience teaches that for the world’s top designers – for example, in the case of the linear preamplifier from Koda I once owned – this is a standard.
When it was the turn of the power amplifier, the first piece of information I need to the mention is the usage of a slightly different case size. Still in the form of a platform, but rather wider than deeper, with a differently planned setup of tubes and transformers on its upper surface. The first ones, which include the iconic 300B, stand in the first row, and behind them, there is one big container that occupies the entire width of the case, hiding the transformers. As for the connection package that allows the amplifier to be applied to the existing stereo, this one is also located in the back of the roof of the box. The photos show that there is a power socket, a fuse socket, one RCA line input and WBT loudspeakers terminals. Is that all? None of these things. I only approximated the general appearance, so that, similarly to the Step-Up MC test, after reading the manufacturer’s statement, in which wishful thinking is avoided, I once again paste it below, as it provides a more detailed description of the device.
„Stereo 300B XLS power amplifier in Amorphous High Gain Silver Wired version with amorphous output transformer core, wired in pure silver, braided with cotton and silk, with interstage transformer from the Monolith Magnetics. Like all Zikra Audio projects, it is a fully point-to-point design, with no printed PCBs. The case is distinguished by a minimalist, bent and hand-polished stainless-steel housing. We do not plan to add a cage to protect the tubes or other gadgets, because we like Scandinavian simplicity. It is not a childproof design, but that is what a real 300B amp should look like! The power tubes are Emission Labs 300B XLS, which allow you to reach power level of 17 W per channel. The input is powered by Siemens EC 8010 Gold Pin tubes, and the whole offers a wide frequency response – from 12 Hz to 150 kHz. The amplifier supports loads from 4 to 16 Ω, has RCA/WBT inputs and an input impedance of 10 kΩ. It is a device for discerning purists, as it combines the combination of craftsmanship precision with the highest quality components and the classic character of 300B tubes with better control and resolution. An additional advantage is the 10-year warranty that we offer on all our amplifiers (except tubes). The model provided for review is the flagship and most expensive stereo variant in the range. If you want to start your adventure with a power amplifier in a lower configuration, there is a version with a regular Monolith Magnetics transformer, with weaker parameters, internally wired with copper, and not pure silver as in the case of the flagship. An offering which is a little less technically advanced, but equally interesting in terms of sound.”
Before I get into the specifics of the Zikra Audio set presented above, in order to understand the final opinion of this test, I will articulate a few issues that bothered me from the very beginning. The first was to see how it would cope with my loudspeakers, which are very difficult to drive having only 17W of power. The second is the verification of the decision of the designer to continue or not to continue the aesthetics of music presentation proposed by the linear preamplifier itself. And the third, and for me probably the most important in this case, is to prove that the hitherto excellent approach to the definition and descent of bass was not just the result of chance. As you can see, we are looking at very important matters in general, but for me it is all even more important, because tube solutions sounding in the way presented by the Danish are very rare, not to say exceptional, confirming the rule that the world of the tube is music flowing with milk and honey. Always fluid, essential and without a shred of aggression, usually unwanted by users, which simply becomes boring for me in the long run. Perhaps this is the aftermath of the current fascination, with the much more unpredictable in artifacts of well-understood directness and unpredictability of presentation, solid state technology, but as the products from the trademark of today’s hero show – I refer to the test of a linear preamplifier, a glass tube with a common-sense preservation of its advantages in the center and top of the band can show some silicon roughness in the lower registers. But does it happen always? Naturally, the last question was not asked without reason, but as a provocation to the answer the questions asked at the very beginning of this paragraph. Therefore, answering it with full responsibility, I state that in the case of Zikra Audio, always. Namely, it is about confirming the continuation of the idea for music according to the line preamplifier also in the power section. The effect is, that from the often boring tube, which often glues the sound into one mush, it leaves only a colorful, but very vivid and phenomenally creating a 3D effect, vibration, thanks to which it enhances the tangibility of the stage event in the midrange. The upper and lower ranges are a completely different sonic fairy tale from the typically applied vacuum containers. The treble does not become golden and sweet, but sparkles with endless transparency while maintaining the truth about their color and weight of for example the drummer’s cymbals shining in this frequency band. There is no effect of crushing food grade aluminum foil, only hitting a hard metal disc made of sheet metal, which allows you to recognize not only the moment of hitting it with a wooden stick, but also the sound of a rather thick metal lid resisting it. Anyone who pays attention to such nuances knows what I am talking about. As for the bass range, it can easily show the often inaccessible descent of this register, but also, depending on the musical material, energy, sometimes hard and sometimes full of juicy modulated pulses. For me, this is a phenomenon, because it can easily convey the diversity of playing the double bass, from immediate changes in tempo and juiciness of the attack on the strings, to showing the full palette of shades of their work after reinforcement with the belly, when the material requires it, by meticulously marking its edge, sometimes sharp, and at other times slightly round. Surprised? I certainly was, because based on many encounters with this type of equipment, it really is the highest skill, which the Danish once again passed with flying colors. However, to be completely honest, I have to signal, that this does not happen with the full spectrum of volume – at least with very difficult speakers. What am I talking about? Pay attention to my first question related to the control of the Gauder speakers I have. These are dragons that, despite a certain kind of versatility – many weak amplifiers could easily cope with them – are still quite a challenge for the tube. So much so that the 300B XLS presented the quality of music I mentioned only to the average levels of everyday listening, which is still an excellent result for me. I repeat, it is an excellent result. Later, despite the still good reception of the musical spectacle, it could unfortunately be heard that 4 woofers plus a 3-speaker mid-tweeter section were still making themselves felt. But I note, that is why I bought large speaker units, so that, colloquially speaking, they would move the walls, and that is why I have a powerful transistor amplifier. And while it would seem that such a stance disqualifies me and some of you from a possible life with a tube, the Zikra Audio set made surprisingly much of the expected unpredictability of music presentation visible, in a slightly different way, but resulting in the same disturbing aspects that torment my restless spirit when played at a lower volume level. Usually, when turning on my system, I automatically focus on a truly concert experience, but during this one, as well as the previous test with the Danish vision of music, this view was turned upside down. Yes, I did not rearrange the walls, but the audioferak does not live by earthquakes alone, and there comes the time to celebrate music in the aesthetics of ethereality. But not in the domain of over sweetening, and thus losing a specific expression, but as the set from Denmark showed once again, always with a strong kick and volatility. And when it would seem that not getting a concert presentation can really be a kind of problem sometimes, Marcin came to me for his test session. In the strongest variant, he listens at home at least half as quiet as me, which broke the aforementioned problem of the requirement of concert sensations into the proverbial dust. In my opinion, he listened very quietly, and yet every now and then his eyes showed that the title tube collection surprised him with all those elements often lost somewhere in the background, due the amplifier not being able to reproduce resolution and timbres of each frequency subrange properly. And I assure you, these were not one-time „antics”, but a feast of nuances rarely shown by even many times more expensive devices, with the bass range being the most spectacular. This, in turn, only confirmed my conclusions about the class of the system configured for the test. Does Marcin’s test session mean that large speakers are unnecessary in this case, because quiet „strumming” gives just as much joy? Not at all, because from the very beginning large loudspeakers give greater freedom to visualize even the most emotionally crazy music, and if you have a chance to live with such speakers at home, I recommend taking advantage of the opportunity. If Marcin had a choice, he would also use my configuration, but I mention it only to show two completely different performances with different expectations of how music is created, but to my and his surprise with almost identical conclusions. I assure you, such a level of consent is rare with us.
To illustrate the above-mentioned state of affairs, I will use the jazz album „Homage” https://tidal.com/album/430781533 by the fusion ensemble Marcin Wasilewski Trio in cooperation with saxophonist Joe Lovano. It is jazz playing with the so-called silence. Overall calm, but with many touches free jazz, which is still easy to absorb even by beginner listeners. What enchanted me so much about this music? To tell the truth, everything, and probably most of all, that the whole thing was presented with phenomenal freedom, volatility and transparency. And while in many configurations it ended in a tiring overinterpretation, only the „tubey” midrange signaled by Zikra –and wit that I mean symbolic warmth and vibration – skillfully heated up the atmosphere of pensiveness in this music, giving filling and sonority to both the piano and the saxophone reed shining with its wood flavor, and the lower range was on the point, allowing to show the tiniest sound entities, often brought to life by accidentally touching the string, while, with the energy of the lower range, it phenomenally turned up the emotions associated with not only creating a single sound, but also absorbing of the full composition of this musical event. And not only in the understanding of a music lover, which is often used to justify exceeding the good taste of essentiality and the weight of sound, but also of an audiophile, which is my second nature. The album turned out phenomenally, but not wanting to artificially dilute this text too much, I will not disassemble it into even smaller primary factors. However, in order to convey the emotions it aroused in me, I deliberately described my sensations in one, admittedly quite long, and therefore many times complex sentence. I try to avoid such tapeworms, but in order to convey the true state of mind, sometimes it is not possible to do it differently, you may even necessitate to do it like that. Finally, I will only add that I received every music in the same way. Naturally, the one poorly executed with all the shortcomings emphasized, but this is the result of dealing with sophisticated devices and you cannot put the blame on them. What about rock and similar genres? Yes, sometimes the power of the transistor was missing, and yet in most cases everything sounded good. But only good, not excellent, because we all know that tube amplification is not an ideal partner for playing the usually poorly engineered musical rebellion. Yes, you can always do it, but if you want to rearrange the walls in the way Zikra presents genres based on contemplation and enjoying the silence contained in them, this is not the way to go. For me, this is completely understandable. If for someone it is not, then that person probably has not yet grown up to the highest quality music presentation through truly high-end systems.
Is the eponymous Zikra Audio pre-power set a remedy for all the needs of every music lover and audiophile? In my opinion, if you agree with my last thought from the previous paragraph, it definitely is. Every, I repeat, every aspect of the presentation by the tested setup meant, that not only was there no chance to break away from the music listened to at a given moment, but I even subliminally felt forced to automatically place the next record on the turntable’s platter. Every time it was something magical. And not only in the sense of listening to your favorite album, but also because competitive products rarely reach a similar level of quality. Thanks to the descent and resolution of the lower registers, the tangibility of the sound created by the vacuum tubes and the clear arrangement of the virtual stage, the system made me sit all the time as if I would be enchanted. However, not with sweetness and smoothness, but with well-understood unpredictability. Nothing but listening, which I did with great pleasure for several days. Was this the case for every material? Well, I think we have already clarified that. Although for me rock in many cases also reached an acceptable point – let us remember about the evident mismatch of the speakers with the power of the amplifier, with my solid-state amplifier feeding the great German columns I achieved a higher level of engagement. There is only one „but” – who in their right mind wants to test the resistance of their hearing organs by playing rock at the concert level with difficult loudspeakers, using a tube amplification offering a symbolic amount of power? Of course, I know, but in order not to offend anyone, I leave this issue to you. Another thing, when the configuration is consistent with the art, i.e. poor power of the amplifier in cooperation with effective loudspeakers, then it is a different story. Still slightly different from the aesthetics and momentum of a transistor, but then certainly rich in the amount of controlled unpredictability. In this edition, it will only be a choice of aesthetics, not the sound quality of the system, because both versions will show the highest level. At least the one with Zirka Audio on the sound path, will, in my opinion, for sure. Unfortunately, you have to make your own opinion about the set with the transistor you own, because for natural reasons I don’t know it, but I assume that if you are looking for a phenomenal tube in the type of the titular Danish, it is at a similar level.
Jacek Pazio
Opinion 2
Already during previous meetings with the preamplifier and step-up, we signaled that Michael Zingenberg behind them – the founder, chief designer and owner of the Danish brand Zikra Audio – operates not even on the fringes of the audiophile mainstream, but rather has settled in the underground explored by orthodox audiophiles and does not particularly feel the need to jump out of every refrigerator. It is not enough that, at least at present, he does not have such processing capacity to aspire to the group of global hegemons, and on the other hand, due to its fully intended niche and boutique nature, he does not have to cling too tightly to the „mass product” requirements, such as the need to enclose all kinds of tubes in cages that do not give them any justice. Therefore, not being able to boast any child- or animal- safety, it directs its products to „adults”, who have already grown out of the proverbial shorts. And it was from this pool, thanks to the efficiency of Olsztyn’s Prestige Audio, that we managed to obtain a linear preamplifier for testing for the second time, which this time was given only the role of the „chaperon” to main star of the evening, a tube power amplifier, using the iconic 300B tubes, the Stereo 300B XLS.
Since Jacek and I have managed to confess extensively about the appearance, construction, and sonic qualities of the preamplifier, this time in the descriptive part, I will focus all my attention on the eponymous power amplifier, and if any of you would like to refresh your memory about the preamp, I cordially invite you to the source materials. Moving on to the substance and taking a look at the above gallery, it becomes clear that our today’s leading protagonist turns out to be surprisingly compact, at least compared to his „chaperon” who leads him by the hand. To be completely happy, it only needs a single, not a double, minimalist body made of polished stainless steel, where the front landing pad is equipped with a very beautiful set of tubes, about which we will talk about literally in a moment, while the second line is occupied by a rectangular black catafalque hiding the transformers inside. And at this point, it is worth mentioning that the de facto main star of this meeting has reached us in its highest specification, i.e. Amorphous High Gain Silver Wired, which means the use of not only amorphous cores in Monolith Magnetics transformers, but also silver wiring in cotton and silk braids. For the sake of completeness, I will only mention that the basic version, armed with „ordinary” transformers and copper wiring, costs „only” €14,500. All connections are state of the art, in point to point wiring technology, thus eliminating printed circuit boards. In the input section, Siemens EC 8010 Gold Pin tubes are being used, while in the output stage we will encounter Emission Labs 300B XLS tubes capable of outputting 17W per channel. The list is completed by a single Chatham JAN CAHG 5R4WGA rectifier lamp. The main switch is located on the left side and all connections (speaker, a pair of RCA and power inputs) are located vertically on a small „windowsill” along the rear edge.
To tell the truth, moving on to the listening part, correlating the manufacturer’s declared and surprisingly high power of 17W for a single 300B, with the editorial „black towers” from Gauder Akustik, we were constantly preparing a contingency plan. So if we noticed that the Zikras were running uphill and just getting tired, we would load the Danish electronics into the trunk and transport them to my home to relieve their suffering and connect them with my, definitely more merciful for the weak tube amplifiers, Audiosolutions Figaro L2, with which even the 11.5 W (8Wrms) BonaWatt Tamesis was not afraid to roar menacingly to Alissa White-Gluz on Arch Enemy’s „Deceivers” . However, as it turned out, the trip turned out not to be necessary, because contrary to our (by no means unfounded, because for example, for 16W (at THD 5%) Western Electric 91 E we had to procure the highly effective Klipsch Horn 75 TH Anniversary SE) fears, in the so-called blink of an eye, the Stereo 300B XLS found a thread of agreement with Berlinas and from the very first bars of the Japanese pressing of „Agent Provocateur” from Foreigner showed itself from an extremely attractive side. Interestingly, surprisingly not a … tubey side. The point is that the Zikra duo played with intimidating resolution and delightful freedom, showing the momentum and multi-faceted rock arrangements. The bass was characterized not only by infectious timing, but also by such diversity that was difficult to expect from a 17W tube. No averaging, no saving yourself from drawing contours with a thick line, or betting on romantic oneir. Here there was a reliable adherence to the facts and even if the drums played in unison with the bass, both sources were defined to the millimeter on the virtual stage with truly watchmaking precision. Of course, as a precaution, I will only mention that we did not have such irrational ideas as attempts to play with truly concert volume levels, but please believe me that even with slightly higher decibels than our standard doses, I did not notice any disturbing symptoms indicating shortness of breath of the Danish amplification. Only the metalcore „Searching for Solace” by The Ghost Inside turned out to be beyond Zikra’s capabilities at the volume levels proper to this type of joyful creation, which honestly must be admitted, did not particularly surprise and worry me, because since the Danish combo coped with a less problematic, more civilized input, both in terms of resolution and dynamics, I was able to accept a certain correction of the playlist. And the fact that the 300B threw in the towel by thumping that could make inexperienced listeners suffer from a pre-heart attack is hardly surprising, since much more muscular audiophile legends can be brought to their knees on it.
Returning to the tastes of most of the supposed recipients of this type of construction, i.e. jazz devoid of slight commercialism, I reached for the minimalist and meditative „Koptycus” by the Oleś Brothers and Dominik Strycharski, on which seemingly economical sounds suspended in space built intricate cobwebs of musical installations. And here too, an innate precision came into play, allowing us to carefully follow both individual solo parts and group improvisations. However, it was not an antiseptic vivisection aimed at breaking every sound into atoms, but an intimate presentation more engaging than walking in the swamp, based on an extremely careful rendering of not only the musical notation, but also the textures and colors of the instruments used, as well as the flows of energy between the participants of the recording. You could feel the flow and mutual understanding prevailing during the sessions, and the boundary between musicians and listeners perhaps not so much disappeared completely, but became a completely negligible element of reproduction.
Perhaps due to its niche, and thus the laboriously built awareness, Zikra Audio is not (yet) the brand of first choice for lovers of tube High-End, but I dare say that the Preamplifier and Stereo 300B XLS signed by Michael Zingenberg can be successfully considered the pinnacle of dreams of most golden eared music lovers. They play absolutely phenomenally, with drive, resolution and freedom, which may not be so much unmatched, because after all, whether it is Kondo, Audio Tekne, or Air Tight do not take prisoners either, but the eponymous Danish set successfully deserves to be included in a very elite group of references unsurpassed by many competitors.
Marcin Olszewski
System used in this test:
– CD Player/DAC: Gryphon Ethos
– Streamer: Lumin U2 Mini + switch Quantum Science Audio (QSA) Red-Silver
– Preamplifier: Gryphon Audio Commander
– Power amplifier: Gryphon Audio Apex Stereo
– Loudspeakers: Gauder Akustik Berlina RC-11 Black Edition
– Speaker cables: Furutech Nanoflux-NCF Speaker Cable
IC RCA: Hijiri Million „Kiwami”, Vermouth Audio Reference
IC XLR: Hijiri Milion „Kiwami”, Furutech DAS-4.1, Furutech Project V1
Digital IC: Furutech Project V1 D XLR
Ethernet cable: NxLT LAN FLAME
USB cable: ZenSati Silenzio
Power cables: Hijiri Takumi Maestro, Furutech Project-V1, Furutech NanoFlux NCF, Furutech DPS-4.1 + FI-E50 NCF(R)/ FI-50(R), Hijiri Nagomi, Vermouth Audio Reference Power Cord, Acrolink 8N-PC8100 Performante, Synergistic Research Galileo SX AC, ZenSati Angel
– Table: BASE AUDIO 2
Accessories: Quantum Science Audio Red fuse; QSA Silver fuse; Synergistic Research Orange fuse; antivibration platform by SOLID TECH; Harmonix AC Enacom Improved for 100-240V
– Power distribution board: POWER BASE HIGH END, Furutech NCF Power Vault-E
– Acoustic treatments by Artnovion
Analog stage:
– Drive: SME 60
– Cartridge: My Sonic Lab Signature Diamond
– Phonostage: RCM Audio The Big Phono
– Clamp: Omicron Luxury Clamp
– Eccentricity Detection Stabilizer: DS Audio ES-001
– Tape recorder: Studer A80
Manufacturer: Zikra Audio
Prices
Zikra Audio Preamplifier: 40 000 €
Zikra Audio Stereo 300B XLS: 23 500€
Specifications
Zikra Audio Preamplifier
– Tubes: 4 x EC8010; power supply – 2 x GZ34 or 2 x 657G (rectifier)
– Inputs: RIAA (MM), 2 pairs RCA (line)
– Outputs: RCA, XLR
– Frequency response: 12-115 kHz
– Dimensions (W x D x H): 440 x 330 x 210 mm
– Weight: 25 kg + 28 kg (power supply)
Zikra Audio Stereo 300B XLS
– Output tubes: Emission Lab 300B XLS
– Input tubes: EC8010
– Power output: 2 × 17 W / 4–16 Ω
– Input impedance: 10 kΩ
– Frequency response: 12-150kHz
– Connections: RCA/WBT
– Dimensions (W x D x H): 440 x 330 x 210 mm
– Weight: 28kg
Opinia 1
Od niepamiętnych czasów ludzkość trapiły nie tylko wojny, plagi i inne boże dopusty, lecz również czysto egzystencjalne pytania w stylu sławnego „być, albo nie być”, co było pierwsze jajko czy kura, pomidorowa z ryżem, czy makaronem, bądź chociażby z naszego, audiofilskiego podwórka czy wybrać lampę, czy tranzystor. O ile jednak większość z powyższych dylematów nadal pozostaje bez odpowiedzi, to jeśli chodzi o rozterki złotouchych, to śmiem twierdzić, że bohater dzisiejszego spotkania ma spore szanse stać się ich nader skutecznym i zarazem ostatecznym rozwiązaniem. Mówiąc bowiem wprost na pytanie lampa czy tranzystor nasz tytułowy kombajn, czyli topowy odtwarzacz/przetwornik cyfrowo-analogowy McIntosh MCD12000 udziela odpowiedzi … „Tak”. No, ale jak? A tak, jak dajmy na to w większości dobrych lodziarni, gdzie zamawiając jedną porcję, znaczy się kulkę można dostać dwa dowolne smaki. Czyli mówiąc wprost dostarczony dzięki uprzejmości stołecznego Hi-Fi Clubu amerykański flagowiec oferuje zarówno lampowe, jak i tranzystorowe wyjścia i tylko od naszego widzimisię zależeć będzie z których w danym momencie będziemy korzystali. Brzmi nie tyle intrygująco, co jak spełnienie marzeń cierpiących na rozdwojenie jaźni niezdecydowanych co do własnych upodobań audiofilów? Jeśli tak, to serdecznie zapraszam na ciąg dalszy.
O aparycji McIntoshy można napisać zarówno sążniste epopeje, jak i po prostu stwierdzić, że tak naprawdę od 1949 r. niewiele się zmieniło, więc wystarczy tylko w naszym audio-światku nazwę marki i wszyscy doskonale wiedzą czego się spodziewać. Jednak uczciwie trzeba przyznać, iż zarówno w przypadku niedawno u nas goszczącej superintegry MA 12000, jak i tytułowego źródła Amerykanie postanowili pojechać po przysłowiowej bandzie i dać swym nabywcom dosłownie wszystko, czego dusza zapragnie i co sprawia, że nie sposób pomylić McIntosh-a z jakąkolwiek inną firmą. Mamy zatem potężną bryłę z imponującą szklaną taflą frontu uzbrojonego w masywne aluminiowe uchwyty. Do tego jej, znaczy się tafli, górną część zajmują trzy łapiące za oko okna – centralne z „wystawką” podświetlonych podczas startu na pomarańczowo a w trakcie pracy na zielono lamp oraz parę bocznych z charakterystyczną niebieską iluminacją i obowiązkowymi „wycieraczkami” informującymi o poziomie sygnału wyjściowego. Schodząc poziom niżej napotkamy obowiązkowy, podświetlony na zielono firmowy logotyp a pod nim wąską szufladę napędu, na której wysokości po lewej ulokowano pokrętło odpowiedzialne za … zarządzanie iluminacją a po prawej bliźniacze – selektor wejść. Najniższe piętro zajmują centralny, zaskakująco skromny wyświetlacz oraz dwa zestawy po cztery przyciski funkcyjno / nawigacyjne. I tu od razu uwaga natury użytkowej. Otóż będący wszechstronnie utalentowanym multi-formatowcem MCD12000 zdolnym poradzić sobie nie tylko z klasycznymi płytami CD, lecz również CD-R/RW, SACD i DVD-R za każdym razem, gdy dostawał do otworzenia hybrydowy krążek startował od warstwy CD, więc lojalnie uprzedzam, że aby dostać się do „gęstego” trzeba manualnie przełączać go na warstwę SACD. Przełączenie to łatwo zauważyć, gdyż na ekranie pojawiają się m.in. informacje dot. tytułów utworów, które na warstwie CD są zazwyczaj niedostępne.
Płytę górną zdobi imponujący diagram przebiegu sygnału i gęsta perforacja w części tylnej. Z racji dostępnej powierzchni plecy prezentują się wybornie. Obie flanki górnej, czernionej części okupują zdublowane – oferujące „tranzystorowy” i „lampowy” sygnał wyjścia RCA i XLR a pomiędzy nimi wygospodarowano miejsce na sekcję serwisową (wejście USB i interfejsy komunikacyjne i triggera) oraz cyfrową z parą wejść optycznych, parą koaksjalnych, AES/EBU, USB i magistralą MCT do podłączenia firmowego transportu. Z kolei polerowany, srebrny dolny pas to już królestwo wyjść cyfrowych (optyczne i koaksjalne), oraz trójbolcowego gniazda zasilającego (wymiana bezpiecznika wymaga rozkręcenia urządzenia).
Ewidentnym przykładem dziwnej jak na słynący z dbania o najmniejsze detale High-End niefrasobliwości a zarazem przerostu formy nad treścią jest niestety pilot zdalnego sterowania, który nie dość, że jakością wykonania plastikowego korpusu przywodzi na myśl ergonomiczne koszmarki dołączane do hipermarketowych mini wież / budżetowych telewizorów, to jeszcze bezlik zupełnie zbędnych przycisków (np. do sterowania … projektorem) najdelikatniej rzecz ujmując nie ułatwia obsługi. Z resztą w podobny koszmarek wyposażona była topowa integra MA 12000, więc swoją drogą nie ma się czego czepiać, choć … dziwi fakt, iż nikt jeszcze nie wpadł na pomysł, by do akcesoryjnej, opcjonalnej oferty nie dodać jakiegoś adekwatnego posturze, designowi i jakości wykonania topowych modeli równie atrakcyjnego pilota, bądź wzorem np. Meridiana swoistego centrum zarządzania firmowym ekosystemem z czernionego szkła i satynowego aluminium, z wiadomym logotypem a może i błękitnym ekranem.
Wracając do meritum i zapuszczając żurawia do trzewi MCD12000 natrafimy na dość szczelnie wypełniającą całkiem pokaźną kubaturę obudowy wielopiętrową kombinację płytek drukowanych oraz nie mniej imponującą liczbę najróżniejszych połączeń taśmowo-kablowych. Ów pozorny galimatias jasno daje do zrozumienia, iż McIntosh postawił na topologię modułową, co z jednej strony ułatwia i przyspiesza działania serwisowe a z drugiej reprezentuje niejako „otwartą” na ewentualne przyszłe upgrade’y architekturę. Wystarczy bowiem w sytuacji, gdy sama aktualizacja oprogramowania nie da szans na dalszy rozwój wypiąć starą płytkę i zastąpić ją nową. W sekcji cyfrowej zdolnej obsłużyć, chyba wszelkie formaty srebrnych krążków (no dobrze, poza Laser Discami) i PCM/DXD 32 bity/384 kHz oraz DSD512 pracują dwie – po jednej na kanał, kości ESS Sabre ES9038PRO. Z kolei w zasilaniu znajdziemy solidny, acz nieprzesadzony, klasyczny transformator z rdzeniem R i odrębnymi odczepami dla sekcji cyfrowej i analogowej. I właśnie ona, znaczy się sekcja analogowa zwraca uwagę, gdyż jej stopień wyjściowy został zdublowany, bowiem użytkownicy otrzymują do wyboru nie tylko wyjścia w formacie RCA i XLR, lecz również możliwość skorzystania z sygnału tranzystorowego, jak i lampowego. W drugim przypadku sygnał przechodzi przez zestaw dwóch 12AT7 i dwóch 12AX7A (po jednej na kanał).
Teoretycznie, podobnie jak w akapicie poświęconym aparycji, przechodząc do części dotyczącej brzmienia mógłbym ograniczyć się do sugestii, że MCD12000 gra jak typowy McIntosh, bądź, że gra tak, jak wygląda i śmiem twierdzić, że znaczna część obeznanych w temacie czytelników doskonale wiedziałaby o co chodzi. Ba, śmiem twierdzić, że w swych przypuszczeniach i wyobrażeniach mogliby być zaskakująco blisko, jeśli nie całej, to przynajmniej … połowy prawdy. Warto bowiem pamiętać, że tym razem mamy do czynienia nie tylko z uniwersalnym odtwarzaczem/DAC-iem, gdyż niezależnie od tego, czy gramy ze źródeł zewnętrznych, czy pokładowego transportu brzmieniowa koherencja jest zachowana, co lampowymi i tranzystorowymi stopniami wyjściowymi, a te, choć wykazują w pełni zrozumiały, poniekąd firmowy, zestaw cech wspólnych również w wyraźny sposób się od siebie różnią. Zamiast jednak ortodoksyjnie rozgraniczać oba sposoby / technologie amplifikacji a tym samym niejako dublować wierszówkę w ramach dzisiejszego spotkania postaram się raczej skupić się na niuansach je wyróżniających w kontekście konkretnych przykładów muzycznych, gdyż dysponując dwiema parami takich samych łączówek z powodzeniem można było przełączać się „w locie” pomiędzy lampowymi i tranzystorowymi wyjściami (wybierając stosowne wejście w preampie/integrze) a tym samych dokonywać możliwie miarodajnych porównań nie podnosząc czterech liter z kanapy.
Pierwsze takty „Memory” Palomy Dineli Chesky z „tranów” i … niby czuć McIntoshową „ciepłą” sygnaturę, ale nie jako dominantę, lecz raczej smakową nutę, szczyptę aromatycznej curry sprawiającej, że całość smakuje intensywniej, bardziej wyraziście a nie jest po prostu jednowymiarowo słona czy ostra. Do tego dźwięk dobiegający z głośników jest obszerny i nieskrępowany w swym wolumenie. Z premedytacją nie użyłem określenia „duży”, gdyż mogłoby to sugerować powiększanie źródeł pozornych, a MCD12000 zachowując pełną zgodność z naturą tego nie robi. Paloma pozostaje zatem drobną posturą, acz dysponującą potężnym głosem wokalistką a nie sięgającą głową chmur Statuą Wolności. Na scenie panuje wzorowy porządek a dynamika jest po prostu wyborna, szczególnie, że jej ponadprzeciętne walory docenić można już od mikroskali, by płynnie przejść do doznań w skali makro, jakie są w stanie zapewnić wielkie składy symfoniczne w stylu „Holst: The Planets” w wykonaniu Berliner Philharmoniker pod batutą Herberta von Karajana. Natychmiastowość tutti jest błyskawiczna a jednocześnie nawet przy największych spiętrzeniach dźwięków zachowana jest wzorcowa rozdzielczość prezentacji wraz z niezwykłą stabilnością gradacji planów trzymającą w karbach aparat wykonawczy.
Skoro przy opisie sygnatury wyjść tranzystorowych posłużyłem się metaforą z curry, to idąc tym tropem lampowe porównałbym do dodatku mleczka kokosowego dyskretnie zagęszczającego konsystencję i nadającego jej wyrafinowanej słodyczy oraz rozkosznej jedwabistości. Nie oznacza to bynajmniej, iż korzystając z dobrodziejstw zalotnie roztaczających kryptonitową poświatę podwójnych triod skazani jesteśmy na lepką i na dłuższą metę mdlącą słodycz, gdyż jest to jedynie nieco inne spojrzenie – z innej perspektywy na dokładnie te same fakty, tę samą potrawę. Robi się po prostu nieco gęściej na przełomie wyższego basu i niższej średnicy, góra nawet nie tyle łagodnieje, co zaakcentowany zostaje w niej pierwiastek „magiczności” a całość finalnie zyskuje na atrakcyjności. I o ile na przed chwilą wylistowanej symfonice wspomniana magiczność jedynie intensyfikuje wyrafinowanie i maestrię „wykonu” (jakże siermiężnie brzmi to słowo), o tyle np. na zauważalnie brutalniejszym wsadzie muzycznym, jak chociażby „Parasomnia” Dream Theater, bądź „Ascension” Paradise Lost owa kokosowa mleczność ewidentnie robi robotę tonizując zazwyczaj szorstkie i poszarpane górne skraje pasma. W rezultacie ciężkie odmiany metalu brzmią jeszcze ciężej, intensywniej i z większym wygarem, co poniekąd potwierdza fakt, że lampy i ostre gitarowe łojenie lubią się z wzajemnością. Oczywiście, jeśli ktoś jest fanem klinicznego industrialu w stylu „Aggression Continuum” Fear Factory to owe ucywilizowanie może nie przypaść mu do gustu i czym prędzej wróci do tranzystorowej pikantności, jednak tutaj nie ma musu, lecz jedynie wybór a to na tle oferującej bilet li tylko w jedną stronę konkurencji robi kolosalną różnicę.
Nie zdziwiłbym się, gdyby za decyzją o zakupie McIntosha MCD12000 wcale nie stało jego „wszystkomanie”, rozbudowana sekcja przetwornika i czytający praktycznie wszystkie rodzaje srebrnych krążków napęd, bądź nawet możliwość żonglerki pomiędzy tranzystorowymi i lampowymi wyjściami, lecz jedyny w swoim rodzaju design. Jeśli jednak choć na chwilę zapomnimy o jego aparycji i skupimy się na brzmieniu, a dokładnie jego jakości, to pomijając ww., będące pochodną wykorzystanych lamp bądź tranzystorów, niuanse uczciwie trzeba przyznać, że tytułowy odtwarzacz oferuje niezwykle angażujący sposób prezentacji reprodukowanej przez siebie muzyki. Gra z rozmachem, swobodą i typowo amerykańską spontanicznością, która nie pozwala na chłodną obojętność. Dlatego podobnie jak w przypadku jego aparycji można go jedynie kochać bądź nienawidzić. I nie wiem jak Państwo, ale ja wpisuję się na pierwszą z wymienionych list.
Marcin Olszewski
System wykorzystany podczas testu
– CD/DAC: Vitus Audio SCD-025 Mk.II + 2 x bezpiecznik Quantum Science Audio (QSA) Blue
– Odtwarzacz plików: Lumïn U2 Mini + Farad Super3 + Farad DC Level 2 copper cable + Omicron Magic Dream Classic; I-O Data Soundgenic HDL-RA4TB
– Gramofon: Denon DP-3000NE + Denon DL-103R
– Przedwzmacniacz gramofonowy: Tellurium Q Iridium MM/MC Phono Pre Amp
– Selektor źródeł cyfrowych: Audio Authority 1177
– Wzmacniacz zintegrowany: Vitus Audio RI-101 MkII + bezpiecznik Quantum Science Audio (QSA) Violet
– Kolumny: AudioSolutions Figaro L2 + Solid Tech Feet of Balance + zwory ZenSati Angel
– IC RCA: Furutech FA-13S; phono NEO d+ RCA Class B Stereo + Ground (1m)
– IC XLR: Vermöuth Audio Reference; Furutech DAS-4.1; WK Audio TheRed XLR
– IC cyfrowe: Fadel art DigiLitz; Harmonic Technology Cyberlink Copper; Apogee Wyde Eye; Monster Cable Interlink LightSpeed 200
– Kable USB: Wireworld Starlight; Vermöuth Audio Reference USB; ZenSati Zorro
– Kable głośnikowe: WK Audio TheRed Speakers mkII + SHUBI Custom Acoustic Stands MMS-1
– Kable zasilające: Esprit Audio Alpha; Furutech FP-3TS762 / FI-28R / FI-E38R; Organic Audio Power + Furutech CF-080 Damping Ring; Furutech Evolution II Power; Furutech Nanoflux Power NCF; 2 x WK Audio TheRed Power
– Listwa zasilająca: Furutech e-TP60ER + WK Audio TheRed Power
– Gniazdo zasilające ścienne: Furutech FT-SWS-D (R) NCF
– Switch: QSA Red + nóżki Silent Angel S28 + zasilacz Farad Super6 + Farad DC Level 2 copper cable
– Przewody Ethernet: In-akustik CAT6 Premium II; Audiomica Laboratory Anort Consequence, Artoc Ultra Reference, Arago Excellence; Furutech LAN-8 NCF; Next Level Tech NxLT Lan Flame
– Platforma antywibracyjna: Franc Audio Accessories Wood Block Slim Platform
– Stolik: Solid Tech Radius Duo 3
– Panele akustyczne: Vicoustic Flat Panel VMT
Opinia 2
Znana wszystkim maksyma „kto stoi w miejscu, tak naprawdę się cofa” nie pozostawia złudzeń, że nawet w przypadku chwilowego przekonania o dobrnięciu do przysłowiowej mety ze swoją ofertą, nawet nie to, że nie można, ale wręcz nie wolno spocząć na laurach i zacząć odcinać kupony. To prędzej, czy później się zemści prześcignięciem przez konkurencję i finalnie plajtą, dlatego cały czas trzeba próbować rozwijać z pozoru skończone projekty. Z drugiej strony maksyma „lepsze jest wrogiem dobrego” nieco studzi niezbędny do działań zapał, ale nie oszukujmy się, świat i oczekiwania żyjących w nim osobników homo sapiens idą do przodu i w kwestii kreatywności nie wolno spuścić z tonu. Takim też tropem podąża będący zarzewiem dzisiejszego spotkania brand zza wielkiej wody. Naturalnie mowa o nierozerwalnie kojarzonym z High End-em, pochodzącym ze Stanów Zjednoczonych McIntosh-u. Co tym razem zmajstrował? Otóż miło jest mi oznajmić, iż dzięki uprzejmości warszawskiego Hi-Fi Club-u w nasze progi trafiło uzupełnienie niedawno testowanej superintegry MA-12000, czyli zadający kłam plotkom o śmierci odczytu muzyki ze srebrnego krążka odtwarzacz SACD/CD McIntosh MCD-12000.
Jak wygląda popularny Mac wiedzą wszyscy. Jego projekt wizualny od samego początku jest czymś na zasadzie „kochaj albo rzuć”, gdyż gołym okiem widać, iż w kwestii aplikacji zabiegów estetycznych jest na bogato. Zawsze mamy do czynienia z połączeniem wielu kolorów od czerni, przez srebro, błękit, zieleń, pomarańcz, po brąz. Mówiąc o mariażu czerni ze srebrem, mam na myśli zazwyczaj metalowe składowe głównej obudowy. Przywołując kolejną korelację czerni tym razem z błękitem, odcieniem pomarańczy oraz zielenią mówię o szklanym, ozdobionym wskaźnikami wychyłowymi, okienkiem ze szklanymi bańkami i wielozadaniowym wyświetlaczem froncie. Zaś spokojny odcień brązu znajdziemy w wykończeniu górnego panelu pokrywającego urządzenie. A to tylko główne atrakcje, gdyż wspomniany awers aby sprostać zadaniom obsługi rozbudowanego funkcyjnie źródła bez pilota zdalnego sterowania, wyposażono w serię oznaczonych zielonymi opisami przycisków oraz współpracującymi z nimi dwoma czarno-srebrnymi gałkami regulacyjnymi, w celach utrwalenia w naszej głowie z czym mamy do czynienia, ozdobiono podświetlanym logo marki z symbolem urządzenia oraz w ramach ułatwienia logistyki nielekkiego Amerykanina uzbrojono w wielkie pionowe srebrne rączki. Jak pisałem, u Mac-a sporo się dzieje. Jednak na tyle przyswajalnie dla zmysłu wzroku, że aby nie dać się tym oczarować, trzeba być naprawdę wizualnym purystą. Sam uważam się za umiarkowanego i bez najmniejszego problemu taki wygląd kupuję. Mając za sobą przywołanie ogólnego wyglądu czas na kilka zdań o jego możliwościach współpracy z zastanym środowiskiem sprzętowym, czyli przybliżenie wyposażenia tylnego panelu. Jak widać na zdjęciach, nasz bohater ma się czym pochwalić. A ma dlatego, że nie tylko potrafi oddać sygnał analogowy z protokołu SACD i CD, ale również wysłać na zewnątrz jego wersję cyfrową, a także przyjąć sygnał zerojedynkowy przetwornik D/A. A i to nie wszytko, gdyż w trosce o zapewnienie pełnego zadowolenia potencjalnego klienta MCD-12000 sygnał analogowy potrafi oddać w dwóch rodzajach. Jeden przez tranzystorowe, a drugi lampowe wyjście, co jak wiadomo daje bardzo duże pole do finalnego strojenia naszych systemów bez kombinowania z okablowaniem. Chcemy bardziej wyraziście, wykorzystujemy wyjścia oparte o krzem, pragniemy nieco bajkowo, wykorzystujemy lampy. Proste, ale jakże przydatne i ułatwiające życie w naszej zabawie. Jak powyższa wyliczanka jest zrealizowana? Oczywiście mamy do dyspozycji wejścia cyfrowe w standardach USB, AES/EBU, COAXIAL, OPTICAL, wyjścia cyfrowe SPDIF oraz OPTICAL, dedykowane dla wyjść tranzystorowych i lampowych wyjścia analogowe XLR i RCA. Naturalnie na plecach urządzenia znajdziemy jeszcze kilka wejść serwisowych i niezbędne do zaopatrzenia go w energię elektryczną gniazdo zasilania IEC. Jak to zawsze jest standardem, nasz McIntosh w komplecie startowym oferuje użytkownikowi systemowego pilota zdalnego sterowania.
Co zaproponował opisywany Jankes? Oczywiście z uwagi na dwa sposoby oddawania finalnego sygnału dwa wcielenia. Ale spokojnie, nie złe i dobre, tylko bardziej lub mniej w dobrym znaczeniu słowa agresywne. A najciekawsze w tym wszystkim było to, że w obu wersjach był to rasowy, a jedynie nieco inaczej akcentujący swój punkt widzenia na muzykę Mac. Z uwagi na moje optowanie za nieco bardziej wyrazistą prezentacją test rozpocząłem od wersji tranzystorowej. Ta zaproponowała dobrze wypadającą w kwestii równouprawnienia poszczególnych zakresów projekcję słuchanego materiału. Cechowało ją stosowne dla potrzeb zejście dolnego zakresu, znakomite nasycenie średnicy i swobodnie, a przez to dobrze podkreślające rozmach wizualizowania wirtualnej sceny wysokie tony. Jednak co w tym sposobie grania było nie tylko fajne, ale tak naprawdę tożsame z amerykańską szkołą grania, to konsekwentne unikanie zbytniej ostrości rysunku źródeł pozornych. Były odpowiednio czytelne i pokazujące niezbędne dla danego bytu aspekty wyrazistości, jednak cały czas czuć było dbałość urządzenia o przyjemność obcowania z nimi. Bez podążania za nadmiernym przerysowaniem o zbliżaniu się do tak zwanej krwi z uszu nie wspominając. Jednym słowem mimo nadawania jej przewidzianego przez muzyków prawdziwego „ja” – mam na myśli pakiet agresji – muzyka sprawiał przyjemność raczej serwowaniem fajnej, ale nienudnej płynności, aniżeli kaleczeniem uszu. I muszę przyznać, że mimo tradycyjnego brzmienia materiału SACD w estetyce mocniejszego udziału miękkości i soczystości od wersji CD, wspomniana estetyka podania obydwu wersji kodowania ani razu nie zbliżała się do poziomu ocierania się o zbytnie upiększanie świata muzyki. Z autopsji wiem, że ogólne przesłodzenie dla wielu melomanów czasem nawet może być fajne, jednak zapewniam na chwilę, gdyż po czasie staje się zwyczajnie nudne. W tym przypadku taki stan był mi obcy i ważne, że jak wspomniałem, w obu cyfrowych wersjach, mimo faktu znacznie pełniejszego już na starcie dźwięku z formatu SACD. Takie cechy, jak drive, szybkie zmiany tempa i dzięki temu fajny timing bez problemu okazywały się być na porządku dziennym. Oczywiście z nieco innymi akcentami muzykalności i rozbudowania wirtualnej sceny (większa głębia) w przypadku SACD, niż z formatu CD, ale tylko innymi, a nie gorzej wypadającymi. A co stało się po zmianie wyjścia na to wykorzystujące wolne elektrony? Otóż w rozumieniu pozytywnym kolejny raz byłem zaskoczony. Mimo ewidentnego przesunięcia punktu nasycenia i gładkości w stronę większego udziału owych aspektów w projekcji muzyki, co w zrozumiały sposób kreowało mocniejsze uczucie wyciągania na wierzch zawartego w niej piękna, najważniejszą słyszalną i będącą ewidentnym działaniem in plus tej wersji odtwarzacza cechą było zjawiskowe rozwibrowanie dźwięku. To efekt działania udanie zaaplikowanej lampy, która w tym przypadku moim zdaniem zwracając na siebie uwagę świetnie odciągała zmysł słuchu od zmiany poziomu ilości muzyki w muzyce. Gdyby producentowi nie udał się ten zabieg, przekaz mógłby wypaść jako zbyt „ulany”, a tak naturalną koleją rzeczy podryfował w stronę melomanów z duszą romantyka, ale nie stał się nudny, bo zbyt przewidywalny.
Co na tak różne podejście do tematu miała do powiedzenia słuchana podczas sesji testowych muzyka? Ta barokowa choćby spod znaku Jordi Savalla „Villancocos Danzas Criollas 1550-1570” błyszczała bez względu na użyte wyjście. Oczywiście do duszy bardziej trafiała lampowa wersja, gdyż szklane bańki zwiększały pewnego rodzaju uduchowienie podania, a przez to namacalność odbioru zawartego w muzyce sacrum o bogatszym w artefakty związane oddaniem kubatury kościelnej, w jakiej ją nagrywano nie wspominając. Takie aspekty jak barwa, dźwięczność i rozwibrowanie było niedostępne dla wersji tranzystorowej, co chciał nie chciał automatycznie zmusiło mnie do kolokwialnie mówiąc odszczekania w duchu przekonania, iż lampowa prezentacja nie jest dla twardzieli, za jakiego się uważam i odbębnienie całego krążka w takim wydaniu. To naturalnie nie oznacza, że wersja bez lamp nie była dobra. Zapewniam, wypadła z jak najlepszej strony, jednak różne gatunki muzyczne i sposób ich realizacji w czasie odtwarzania preferują odmienne rozwiązania techniczne, a gdy wspomniany Jordi Savall w każdym aspekcie lepiej brzmiał z lampą w torze, nie kruszyłem kopii próbując udowadniać moje dotychczasowe, lekko antylampowe przekonania, tylko zatopiłem się w tych nie tylko znakomicie zrealizowanych masteringowo, ale też zjawiskowo brzmiących barokowych frazach.
Z innej muzycznej beczki na tapet trafił zespół folk-metalowy The HU z płytą „The Gereg”. To jest jazda bez trzymanki. Nasiąknięta nutką wschodu, jednak w wydaniu dla osobników charakteryzujących się syndromem ADHD. Podobnie do poprzedniego materiału świetnie zrealizowana, jednakże tym razem potrzebująca wspierania innych akcentów sonicznych. Mowa o ataku, utrzymaniu tempa oraz sprostaniu szybkim zmianom energii o różnym poziomie esencjonalności impulsu. Jak pewnie się domyślacie, tutaj lampa nie miała szans z tranem. Ale nie żeby rzuciła tak ręcznik, bo użyte w tym nagraniu instrumentarium wypadało z nią wręcz zjawiskowo. Niestety nie ma się co oszukiwać, w starciu z będącymi znakami szczególnymi tej muzy w postaci nieprzewidywalności wydarzeń, siłą uderzenia dźwiękiem oraz zapewnienia środków sonicznych będących w stanie pokazać intencjonalnie wpisaną w nią przez muzyków drapieżność i pazur nie dawała czasem rady. Było fajnie, ale tylko fajnie, a powinien być ogień. Ten zaś dostałem w wersji z wyjścia tranzystorowego. Owszem, w estetyce zawsze płynnie brzmiącego McIntosha, ale natychmiast zapewniam, bez jakiegokolwiek naciągania faktów biorąc poprawkę na ów firmowy sznyt było to trafienie w przysłowiowy punkt „G” tego rodzaju twórczości. Ogólnie bardzo energetycznie i efektownie, gdyż mocno w dole, soczyście w środku i dźwięcznie w górze, dzięki czemu system bez problemu z pełną ekspresją przestawiało ściany. Na to wkładając do napędu ten krążek zawsze się czeka, i to finalnie dostałem.
Komu poleciłbym ożenek z tytułowym zródłem McIntosh MCD -12000? Jak wynika z powyższego opisu, mówimy o źródle raczej stawiającym na wszechobecną nutkę muzykalności. Nie oznacza to, że nie potrafi pokazać pazura, jednak znając oczekiwania ekstremistów w tej materii oczekujących rozdrabniania przysłowiowego włosa na czworo wiem, że Amerykanin na to nie pójdzie. Zapewni magię i dobrze rozumianą dosadność podania materiału, ale w swym działaniu nie przekroczy dobrego smaku. Za to jednak zdroworozsądkowo podchodzącemu do tematu prezentacji słuchaczowi zapewni dwa pomysły na wizualizowanie ulubionych płyt. Chodzi oczywiście o neutralną wersję tranzystorową i nieco podgrzewającą emocje lampową. Obie są mistrzyniami w swoim stylu, jednak to do słuchacza należeć będzie, którą wykorzysta. A najlepsze w tym wszystkim jest to, że nabywca nie jest skazany na jedną z nich, tylko szybką zmianą konfiguracji podłączenia do systemu wybiera najlepszą dla rodzaju słuchanej muzyki. Mało? Nie wiem jak dla Was, ale dla mnie to w pełni satysfakcjonująca nawet najbardziej wymagającego odbiorcę oferta, której w takim wydaniu jakościowym naprawdę próżno szukać u konkurencji.
Jacek Pazio
System wykorzystywany w teście:
– odtwarzacz CD: Gryphon Ethos
– streamer: Lumin U2 Mini + switch QSA Red-Silver
– przedwzmacniacz liniowy: Gryphon Audio Commander
– końcówka mocy: Gryphon Audio APEX Stereo
– kolumny: Gauder Akustik Berlina RC-11 Black Edition
– kable głośnikowe: Furutech Nanoflux-NCF Speaker Cable
– IC RCA: Hijiri Million „Kiwami”, Vermouth Audio Reference
– XLR: Hijiri Milion „Kiwami”, Furutech DAS-4.1, Furutech Project V1
– IC cyfrowy: Furutech Project V1 D XLR
– kabel LAN: NxLT LAN FLAME
– kabel USB: ZenSati Silenzio
– kable zasilające: Hijiri Takumi Maestro, Furutech Project-V1, Furutech NanoFlux NCF, Furutech DPS-4.1 + FI-E50 NCF(R)/ FI-50(R), Hijiri Nagomi, Vermouth Audio Reference Power Cord, Acrolink 8N-PC8100 Performante, Synergistic Research Galileo SX AC, ZenSati Angel
Stolik: BASE AUDIO 2
Akcesoria:
– bezpieczniki: Quantum Science Audio Red, QSA Silver, Synergistic Research Orange
– platforma antywibracyjna: Solid Tech
– zasilające: Harmonix AC Enacom Improved for 100-240V
– listwa sieciowa: Power Base High End, Furutech NCF Power Vault-E
– panele akustyczne: Artnovion
Tor analogowy:
– gramofon: SME 60
– wkładka: My Sonic Lab Signature Diamond
– przedwzmacniacz gramofonowy: RCM Audio The Big Phono
– docisk płyty: Omicron Luxury Clamp
– przyrząd do centrowania płyty: DS Audio ES-001
– magnetofon szpulowy: Studer A80
Dystrybucja: Hi-Fi Club
Producent: McIntosh Laboratory, Inc.
Cena: 69 500 PLN
Dane techniczne
Obsługiwane dyski: SACD, CD, CD-R/RW, DVD-R
Obsługiwane formaty plików: AAC, AIFF, ALAC, DSD (max DSD128); FLAC, MP3, WAV (max. 24-bit/192kHz), WMA
Napięcie wyjściowe: 2.0Vrms (RCA); 4.0Vrms (XLR)
Impedancja wyjściowa: 600 Ω
Pasmo przenoszenia: 4Hz to 40kHz, +0.5, -2dB (SACD); 4Hz to 20kHz, ±0.5dB (CD)
Odstęp sygnał/szum: 110dB
Dynamika: > 100dB
Zniekształcenia THD: 0.003% @ 1000Hz
Separacja kanałów: > 98dB (1,000Hz)
Zastosowane lampy: 2 x 12AT7; 2 x 12AX7A
Wyjścia analogowe: 2 pary RCA (tranzystorowe, lampowe); 2 pary XLR (tranzystorowe, lampowe)
Wejścia cyfrowe: 2 x Coax, AES/EBU, 2 x optyczne (24-bit/192kHz); USB (PCM/DXD 32-bit/384kHz, DSD512); MCT
Wyjścia cyfrowe: Coax, optyczne (24-bit/192kHz)
Pobór mocy: <0.5 W (standby)
Wymiary (S x W x G): 44.45 x 19.4 x 48.3 cm
Waga: 14.7 kg
Opinia 1
Od listopadowego testu przynależących do serii TheRed cyfrowych Digit Balanced & Unbalanced upłynęło na tyle dużo czasu, że wraz ze stojącym za marką WK Audio Witoldem Kamińskim, uznaliśmy, iż z powodzeniem możemy wrócić do tematu. Jednak bynajmniej nie biorąc na redakcyjny tapet kolejny z rodu przewód, gdyż taki może nie tyle się nie pojawił, co wystąpił w nowej odsłonie, lecz podejść do zagadnienia globalnie i wzorem naszego ostatniego spotkania z serią TheOne sprawdzić jak rodzime przewody sprawdzają się w komplecie. Nie jest to jednak wynikające z sezonu ogórkowego odgrzewanie już raz usmażonego kotleta, czy też utrzymująca zainteresowanie samą marką retrospekcja, lecz jedynie w pełni logiczny krok mający na celu minimalizację mogących zaburzyć finalny osąd zmiennych w torze i weryfikacja panującej, bądź nie (tego jeszcze nie zdradzę) wewnątrz czerwonowłosej rodziny synergii. O ile bowiem pojedynczy, pojawiający się na gościnnych występach przewód ma szansę na co najwyżej „małżeństwo z rozsądku” z już egzystującym w systemie okablowaniem a ewentualnymi jego potknięciami można zawsze obarczyć niezgodność charakterologiczną mniej bądź bardziej przypadkowego mariażu, o tyle przy pełnym secie sprawa jest jasna – albo gra, albo nie i zgodnie z odpowiedzialnością zbiorową wina za porażkę, bądź splendor sukcesu spada na wszystkich przedstawicieli rodu po równo.
Tym oto sposobem trafiło do nas imponujące kłębowisko czerwonych węży składające się z goszczących u nas nieco ponad rok temu interkonektów XLR, odświeżonej wersji MkII głośnikowców i protoplastów rodu, czyli trzech przewodów zasilających, na których test serdecznie zapraszamy.
Jak na powyższych zdjęciach doskonale widać kwestie natury zgodności nomenklatury z aparycją mamy niejako z głowy i jedynie cierpiącym na daltonizm a dokładnie na jego najbardziej dotkliwe odmiany – monochromatyzm i protanopię pragnę wyjaśnić, iż zewnętrzne koszulki ochronne pokrywające przebiegi tytułowych przewodów mają barwę czerwoną. Z kolei wartym podkreślenia novum, jest materiałowe ujednolicenie materiału z jakiego wykonano wszystkie splittery, bowiem w pierwszej odsłonie głośnikowców stosowana była balsa, którą w aktualnej inkarnacji (MkII) zastąpiono obecnym w łączówkach i przewodach zasilających aluminium. Ba, śmiem wręcz twierdzić, że zamiast pójść na łatwiznę i zamienić drewniane kostki na bliźniacze, bądź zapożyczone np. z interkonektów – już produkowane aluminiowe „trumno-podobne” moduły Witek pojechał po przysłowiowej bandzie i na drodze mozolnych badań doszedł do iście imponujących tak pod względem gabarytów, jak i masy bloków mogących śmiało korespondować z „walizkami” MIT-ów Oracle, czy „mrożonymi indykami” zdobiącymi Opusy Transparenta. Mówiąc wprost każdy z przewodów głośnikowych składa się z dwóch osobnych przebiegów zespolonych tuż przed swoimi końcami wspomnianymi aluminiowymi blokami, z których ten od strony wzmocnienia jest wyraźnie mniejszy i lżejszy, a tym samym bez większych obaw może lewitować uwieszony na wychodzących z niego finalnych odcinakach zakonfekcjonowanych topowymi widłami Furutecha (CF-201 NCF R), a z kolei rezydujący od strony kolumn drugi, monstrualny aluminiowy katafalk powinien majestatycznie spoczywać na podłodze. Jest to niezwykle istotne, gdyż jego wnętrze wypełnia specjalnie wyselekcjonowany wsad kwarcowy mający za zadanie dodatkowo tłumic pasożytnicze wibracje a wychodzące z niego odcinki przyłączeniowe są na tyle długie by sięgnąć nawet umieszczonych kilkanaście centymetrów nad podłogą terminali. Oba przewodniki, choć wykorzystują wysokiej czystości miedź beztlenową, różnią się od siebie budową – m.in. autorskim zaplotem a ich przekrój wynosi 2 mm². Jak zapewne uważni czytelnicy z zdążyli odnotować, w porównaniu z pierwotną, wykorzystującą 4mm przewodniki, wersją głośnikowce przeszły poważną kurację odchudzającą, jednak okazało się, że zmiana materiału i masy elementów strojących pociągnęła za sobą konieczność gruntownego przeprojektowania całości, co zaowocowało nie tylko zmianą przekrojów, lecz i daleko posuniętymi modyfikacjami autorskiego zaplotu.
Z kolei w przewodzie zasilającym każda z żył biegnie przez lwią część swej długości odseparowana od swych sióstr aluminiowymi dystanserami i dopiero w końcowych, ozdobionych firmowym logotypem blokach jest pocieniana do średnicy umożliwiającej zespolenie całego tercetu we wtyku zasilającym. Ponadto choć wszystkie przewodniki wykonano z miedzi posrebrzanej wysokiej czystości, to każdy z nich ma inną budowę a łączny przekrój żył wynosi bagatela 18 mm².
Skoro dosłownie przed momentem wspominaliśmy o konfekcji, to tutaj, czyli w topowej linii produktowej, nie ma miejsca na kompromisy, więc przewody zasilające mogą pochwalić się trudnymi do pobicia 50-kami – wtykami Furutech FI-E50 NCF R/FI-50 NCF R (opcją są wysokoprądowe FI-52 NCF R), a interkonekty XLR-ami CF 601M NCF R / CF 602F NCF R. W przypadku wersji niezbalansowanej pojawiają się za to CF 102 NCF R. W sygnałówkach przewodniki również autorsko zapleciono z żył ze srebrzonej miedzi wysokiej czystości. Obecne na ich krańcach aluminiowe splitery pełnią rolę nie tylko informacyjno / dekoracyjną, lecz również antywibracyjną i co nie mniej istotne to właśnie z ich pomocą konstruktor „stroi” każdy z przebiegów precyzyjnie dobierając naprężenie każdej z żył.
Choć niejako za sprawą zasilającego, wtenczas jedynego w serii, przewodu TheRed WK Audio rozpoczęło ambitny atak audiofilskiego Olimpu, to w tzw. międzyczasie, czyli od sierpnia 2022 r., co nieco nie tylko w plichtowskim portfolio, lecz również m.in. na lokalnym rynku się pozmieniało. Jeśli chodzi o katalog tytułowego wytwórcy to wystarczy wspomnieć o praktycznie pełnym (na dobrą sprawę brakuje tylko łączówek USB/Ethernet) domknięciu „czerwonej” serii, pojawieniu się środkowej linii TheRay i podstawowej TheOne. Natomiast z szerszej perspektyw, patrząc na kwestie natury środowiskowej, a więc otoczenie, w jakim WK Audio przyszło egzystować, to już i tak zawieszony na iście stratosferycznym poziomie „szklany sufit” tak jakości, jak i niestety cen został po raz kolejny rozbity w drobny mak. Na wspomnianym Olimpie wygodnie rozsiadły się m.in. duńskie ZenSati #X oraz japoński Furutech, który przynajmniej, jeśli chodzi o domenę analogową, domknął flagowy Project V1 a i pozostali ultra-high-endowi gracze co i rusz kuszą kolejnymi, nieosiągalnymi dla zwykłych śmiertelników wypustami. Mówiąc wprost, podobnie jak w wyczynowym sporcie, tak i na audiofilskich salonach, konkurencja jest iście mordercza, a tym samym, jeśli tylko ma się odpowiednie środki można przebierać w propozycjach niczym w ulęgałkach.
I jak w takich, wielce wymagających okolicznościach przyrody radzą sobie TheRed-y? Powiem szczerze, że mając wydawać by się mogło w zupełności wystarczający, gdyż bazujący na wcześniejszych odsłuchach pojedynczych reprezentantów „czerwonego rodu”, bagaż stricte empirycznych doświadczeń powinienem niemalże na poczekaniu i z dużą trafnością prognozować finalny wynik. I śmiem twierdzić, że mógłbym przepaść z kretesem, gdyż po pierwsze eliminacja „ciał obcych” zrobiła swoje a po drugie, jak już zdążyłem nadmienić w akapicie poświęconym aparycji i anatomii najnowszej odsłony głoskowców, tak na dobrą sprawę z „drewnianymi” protoplastami łączą je praktycznie jedynie umaszczenie i nomenklatura. I to najdelikatniej rzecz ujmując słychać.
Jednak po kolei, bowiem chcąc przygotować sobie odpowiedni podkład w ramach przystawki najpierw odświeżyłem sobie „kubki smakowe” niżej urodzoną łączówką TheRay XLR, która od dłuższego czasu chodziła mi po głowie, tym bardziej, że z racji użytkowania pochodzących z tej samej serii głośnikowców zachodziło spore prawdopodobieństwo wielce udanej synergii. I rzeczywiście, rozmach, swoboda, rozdzielczość i dynamika zwiewająca papucie sprawiły, że tak punkt odniesienia, jak i poprzeczka moich oczekiwań względem tytułowego zestawu wywindowane zostały na iście olimpijski pułap. Całe szczęście brak presji czasu i jakichkolwiek nacisków ze strony producenta sugerującego jedynie, żebyśmy w miarę możliwości uporali się z tematem do najbliższej edycji Audio Video Show, pozwoliły mi nie tylko na spokojną retrospekcję, lecz i równie niespieszną, polegającą na sukcesywnym zwiększaniu ich udziału w systemowym krwioobiegu, żonglerkę Red-ami. I tak jak w przypadku TheRay-a na pierwszy ogień poszedł interkonekt, którego pojawienie się w systemie zaowocowało zjawiskowym przyrostem wolumenu generowanych dźwięków, wartkości rozgrywającej się przed słuchaczami akcji, spektakularnością prezentacji oraz … istną eksplozją rozdzielczości. Ale zaraz, zaraz. Przecież już Ray-e za megarozdzielcze uchodziły. Czyli co? Przechodzimy na pułap wypalającego gałki oczne trybu demonstracyjnego, w jakim z reguły pracują ustawione na sklepowych wystawach wielkoekranowe telewizory? Nic z tych rzeczy, bowiem TheRed XLR pokazał wspomniany aspekt nie poprzez ofensywność przejaskrawionych barw, podbicie kontrastu i bolesne kąsanie zmysłów ostrością wyciętych skalpelem krawędzi brył, lecz na drodze oddania pełni harmonii i zachowania idealnej równowagi pomiędzy początkowo dostrzeganymi ilością i jakością detali oraz niuansów wchodzących w skład reprodukowanego repertuaru. I tak, niby wszystkiego było więcej a ilość szła w parze z jakością, lecz już sam sposób narracji kierował uwagę słuchaczy nie ku pojedynczym mikro-detalom a obrazowi całości. W dodatku taką samą atrakcyjnością i bogactwem informacji jak pierwszy cechowały się również dalsze plany, więc na „Songs to Sun” Stoned Jesus frontman – Igor Sidorenko nie skupiał na sobie lwiej części uwagi przyćmiewając swą „zajebistością” pozostałych członków kapeli, lecz również i im nie tyle wspaniałomyślnie, co w pełni demokratycznie dawał szansę „zabłyśnięcia” na scenie. Owe zabłyśnięcie z premedytacją wziąłem w cudzysłów, gdyż oparty raczej na niskich strojach i powolnych, brudnych, garażowych riffach stoner-rock niekoniecznie kojarzy się z blaskiem, jednakowoż chodzi o to, że nawet przy tak dość skromnym składzie i siermiężności repertuaru TheRed był w stanie z powodzeniem zaprezentować trójwymiarowość sceny i kolokwialnie rzecz ujmując odjechać z dalszymi planami hen, hen za linię kolumn. Tutaj namacalność nie była budowana poprzez faworyzowanie, wypychanie pierwszego planu, lecz raczej mistrzowskie operowanie perspektywą. Ów sposób narracji świetnie oddał mroczną naturę ścieżki dźwiękowej „Dong Ji Rescue” Atli Örvarssona, gdzie kluczowe były zdolność kreacji istnych hektarów przestrzeni, w której oniryczne pasaże przeplatały się z iście epickimi orkiestracjami i stanowiącymi fundament basowy partiami kodo. Warto w tym momencie zwrócić uwagę z jaką łatwością oddawany jest potencjał dynamiczny i rozmach aparatu wykonawczego a zarazem jego zwinność, przez co najniższe składowe nie przelewają się bezwładnie a cały czas zachowują odpowiednią motorykę, timing i różnicowanie wypełniającej je tkanki.
Dołożenie głośnikowców nie tylko zintensyfikowało doznania, co wręcz z hukiem wywróciło stolik moich prognoz,przypuszczeń i oczekiwań, tym samym wprawiając mnie w stan niemalże totalnego osłupienia. Okazało się bowiem, że w wydawać by się mogło znanych na pamięć nagraniach drzemią zaskakująco bogate pokłady informacji, których istnienia może nie tyle nie byłem świadom, co do tej pory ich obecność była jedynie sugerowana. A TheRed-y je po prostu definiują, z precyzją laserowego dalmierza i japońskiego chronometru określając ich miejsce tak w przestrzeni, jak i czasie. Nie wierzycie? Cóż, ja też broniłem się przed tym novum ze wszech sił, jednak w momencie, gdy z głośników popłynął oklepany do bólu „House of the Rising Sun”, tym razem w wykonaniu Palomy Dineli Chesky (album „Soul on Soul”), dałem za wygraną i zacząłem słuchać tego, po co sięgałem po wielokroć niejako na nowo. I wcale nie chodziło o to, że do mych uszu dobiegały dźwięki, których do tej pory na nagraniach nigdy nie było, co na jaw wyszła ich złożoność, czyli nieraz tam, gdzie wcześniej dźwięk był jeden nagle okazywało się, że ma on o niebo bardziej skomplikowaną strukturę i poza samą bryłą, czy też uderzeniem dzieje się i jest coś przed, oraz po. Ot chociażby prozaiczne uderzenie w blachy, czy też szarpnięcie gitarowej struny, które nagle przestały być zdarzeniami zerojedynkowymi a do głosu Keitha Richardsa na „Crosseyed Heart” doszedł jeszcze przecież zupełnie oczywisty oddech, oraz wyraźny ruch na ustawionym przy mikrofonie stołku, a gdybym chciał i wytężył swe starcze zmysły, pewnie jeszcze dałoby się usłyszeć jego szelmowski uśmieszek i błysk w oku. Czyli otrzymujemy obraz kompletny i pełny tak pod względem struktury, najdrobniejszych składowych i detali, jak i stanowiącej o jego spójności jako całości koherencji i harmonii, gdzie nawet szorstki i dość prosty riff poraża swą autentycznością i idealnym wpasowaniem w kontekst.
I w momencie, gdy wydawać by się mogło, że spokojnie możemy kończyć tę pełną ochów i achów, poniekąd zupełnie niezamierzoną, „laurkę” na scenę wkraczają one – trzech jeźdźców apokalipsy, czyli trzy TheRed Power i dopełniają dzieła zniszczenia. Ot tak, bez uprzedzenia, zapowiedzi i głębszej refleksji działając na zasadzie pierwotnych instynktów myśliwskich ogarów, które właśnie poczuły krew. Ma być rzeźnia? No to proszę uprzejmie – na playliście lądują takie perełki jak „Inside My Head” Until I Wake, czy „Hymns in Dissonance” Whitechapel a ja już wiem, że dwie sprawy mam niejako z głowy – weekendowe odkurzanie membran głośników, gdyż fizyczną niemożnością jest przy takich skokach dynamiki utrzymanie się czegokolwiek na ich powierzchni, oraz dobrosąsiedzkie relacje z połową bloku do co najmniej … Gwiazdki. Cóż jednak począć, gdy niby da się tego typu repertuaru słuchać cicho, lecz mając na podorędziu całą zgraję czerwonowłosych demonów aż się prosi „jechać” na niemalże koncertowych poziomach głośności. Podobne ciągoty wywołuje wielka symfonika, gdyż „Beethoven: Symphonies Nos.5 & 7” w wykonaniu Berliner Philharmoniker pod batutą samego Herberta von Karajana wymagają stosownej oprawy i to nie jest kameralistyczne pitu-pitu tylko symfonika w rozmiarze XXL, gdzie potężny aparat wykonawszy zdolny jest rozmachem zaordynowanego Tutti zdmuchnąć z pierwszych rzędów nawet najpotężniejsze matrony. I tak też TheRedy grają – nieskrępowaną dynamiką, onieśmielającą wieloplanowością, a gdy partytura tego wymaga, jak daleko nie szukając na „Koptycus” Oleś Brothers i Dominika Strycharskiego również … ciszą. Mówiąc wprost, w momencie praktycznie całkowitego okablowania posiadanego systemu Red-ami można było odnieść wrażenie, że choć i wcześniej niby wszystko wydawało się OK, a nawet lepiej, to dopiero teraz wszystko „wskoczyło” na swoje miejsce. Jakby po bezliku kombinacji stanowiąca enigmę, bądź wyzwanie poziomem trudności dorównujące co najmniej ułożeniu największej istniejącej (49x49x49), skonstruowanej przez Prestona Aldena, kostki Rubika, misterna układanka nagle okazała się kompletna i skończona. Każdy, nawet najmniejszy detal i szczegół trafiły na właściwe sobie miejsce a naszym oczom, znaczy się uszom, ukazał się muzyczny absolut.
Doprawdy nie wiem i zarazem nie czuję potrzeby wnikania, czy to przez fakt, iż zarówno podczas procesu projektowania, jak i codziennych, prowadzonych li tylko dla własnej, oraz domowników, przyjemności Witek używał i używa elektroniki Vitus Audio, która i u mnie od dłuższego czasu jest na stanie, jednak niezaprzeczalnie TheRed-y z duńskim High-Endem dogadują się wybornie. Grunt, że im dłużej w z takim ekosystemem dane mi było obcować, tym bardziej utwierdzałem się w przekonaniu, że nie jest to przypadek a raczej dość wyraźny znak, którego ignorować nie sposób.
No to najwyższa pora na chyba najdłuższe w historii SoundRebels podsumowanie. Jak z pewnością Państwo pamiętacie nie tak dawno gościłem u siebie, i to przez dłuższy czas, kompletny zestaw ZenSati Angel, który (zestaw nie czas) sprawił, iż de facto miałem niemalże graniczące z pewnością przeświadczenie, że już nic lepszego przy obecnym stanie posiadania (elektronika + kolumny) spotkać mnie nie może, więc przysłowiowo złapawszy Pana Boga za nogi raczej nie powinienem ani chwili się zastanawiać i ów miedziano-złoty set u siebie zostawić. I powiem szczerze, że o mały włos do takiego wielce radykalnego posunięcia nie doszło, jednak jak wiadomo plany i pobożne życzenia to jedno a przewrotny los pisze swoje własne scenariusze i to właśnie one trafiają na wielki ekran naszego życia, więc finalnie olbrzymie pudło z „duńskimi aniołkami” wróciło do Helsinge pozostawiając po sobie cudowne wspomnienia i nie mniej zauważalną, znaczy się bolesną wyrwę w mym systemie, który od tamtej pory dziwnym zbiegiem okoliczności nie chciał już grać na takim samym poziomie co z nimi. Jak to jednak zwykło się mówić czas nie tylko leczy rany, lecz również stwarza możliwości i okazje nowych doznań, czy pozornie zupełnie niewinnych przypadków. I właśnie w kategoriach z jednej strony szczęśliwego zbiegu okoliczności a z drugiej pokłosia niezwykłej świadomości istotności istnienia koherencji wewnątrz jednej linii produktowej stojącego za serią TheRed Witka Kamińskiego wypadałoby rozpatrywać niniejszy test. W dodatku test, który w swym założeniu miał być li tylko zbiorowym podsumowaniem już wcześniej goszczących u nas przewodów. Tymczasem owa pozornie standardowa procedura polegająca na niemalże mechanicznym … wpięciu, posłuchaniu i wypięciu tytułowego okablowania finalnie okazała się prawdziwą Rewolucją Październikową podczas której „czerwoni Plichtowianie” wycięli w pień moją dyżurną, egzystującą w cieplarnianym redakcyjnym błogostanie gromadkę, w tym połączone z nimi więzami krwi TheRay-e, które chciał, nie chciał musiały uznać wyższość TheRed-ów.
Reasumując. Choć ze zrozumiałych względów tytułowy zestaw trafił również na kilkunastodniowe odsłuchy do Jacka, to po zakończeniu całej zdjęciowo odsłuchowej procedury bynajmniej nie wrócił do producenta a do … mnie. To oznacza, że kiedy czytacie Państwo te słowa jest on integralną i nierozerwalną składową mojego skromnego systemu, stając się ucieleśnieniem i spełnieniem moich prywatnych wyobrażeń i oczekiwań co do tego jak powinien brzmieć High-End. Dobre, bo polskie? Bzdura. Dobre i polskie. I w tym momencie wcale nie przemawia przeze mnie bezrefleksyjny patriotyzm, lecz raczej trzy dekady mniej bądź bardziej poważnego zajmowania się tematyką audio, która niezależnie od tego, czy była tylko zabawą, hobby, czy też sposobem na dzielenie się własnymi obserwacjami (m.in. na łamach SoundRebels) z czytelnikami, musiała spełniać jedno główne i podstawowe kryterium – sprawiać mi przyjemność. A okablowanie WK Audio The Red nie tylko ową przyjemność intensyfikuje, co jest niejako prawdziwą wisienką (nawet kolor się zgadza) na metaforycznym torcie moich dotychczasowych doświadczeń.
Marcin Olszewski
System wykorzystany podczas testu
– CD/DAC: Vitus Audio SCD-025 Mk.II + 2 x bezpiecznik Quantum Science Audio (QSA) Blue
– Odtwarzacz plików: Lumïn U2 Mini + Farad Super3 + Farad DC Level 2 copper cable + Omicron Magic Dream Classic; I-O Data Soundgenic HDL-RA4TB
– Gramofon: Denon DP-3000NE + Denon DL-103R
– Przedwzmacniacz gramofonowy: Tellurium Q Iridium MM/MC Phono Pre Amp
– Selektor źródeł cyfrowych: Audio Authority 1177
– Wzmacniacz zintegrowany: Vitus Audio RI-101 MkII + bezpiecznik Quantum Science Audio (QSA) Violet
– Kolumny: AudioSolutions Figaro L2 + Solid Tech Feet of Balance + zwory ZenSati Angel
– IC RCA: Furutech FA-13S; phono NEO d+ RCA Class B Stereo + Ground (1m)
– IC XLR: Vermöuth Audio Reference; Furutech DAS-4.1
– IC cyfrowe: Fadel art DigiLitz; Harmonic Technology Cyberlink Copper; Apogee Wyde Eye; Monster Cable Interlink LightSpeed 200
– Kable USB: Wireworld Starlight; Vermöuth Audio Reference USB; ZenSati Zorro
– Kable głośnikowe: WK Audio TheRay Speakers + SHUBI Custom Acoustic Stands MMS-1
– Kable zasilające: Esprit Audio Alpha; Furutech FP-3TS762 / FI-28R / FI-E38R; Organic Audio Power + Furutech CF-080 Damping Ring; Furutech Evolution II Power; Furutech Nanoflux Power NCF
– Listwa zasilająca: Furutech e-TP60ER + Furutech FP-3TS762 / Fi-50 NCF(R) /FI-50M NCF(R)
– Gniazdo zasilające ścienne: Furutech FT-SWS-D (R) NCF
– Switch: QSA Red + nóżki Silent Angel S28 + zasilacz Farad Super6 + Farad DC Level 2 copper cable
– Przewody Ethernet: In-akustik CAT6 Premium II; Audiomica Laboratory Anort Consequence, Artoc Ultra Reference, Arago Excellence; Furutech LAN-8 NCF; Next Level Tech NxLT Lan Flame
– Platforma antywibracyjna: Franc Audio Accessories Wood Block Slim Platform
– Stolik: Solid Tech Radius Duo 3
– Panele akustyczne: Vicoustic Flat Panel VMT
Opinia 2
Dla regularnie odwiedzających nasz portal czytelników dzisiejsza forma testu z pewnością nie powinna być żadnym zaskoczeniem, jednak bywającym u nas sporadycznie oznajmiam, iż dzisiejszy miting będzie już drugim podsumowaniem radosnej twórczości tytułowego polskiego producenta. Chodzi mianowicie o fakt, iż po serii pojedynczych starć przyszła pora na wzięcie na tapet pełnego zestawu okablowania z jednej linii. Powód oczywiście istotny, bowiem zazwyczaj – choć nie jest to regułą – inaczej na dany zestaw audio wpływa pojedyncza konstrukcja, a inaczej pełna obsada. Temat w brew pozorom istotny, gdyż multiplikacja okablowania a tym samym intensyfikacja autorskiego sznytu brzmieniowego dają różne wyniki soniczne. Dlatego też, jeśli jakiś podmiot gospodarczy – choćby dzisiejszy – nie boi się czołowego zderzenia z rzeczywistością, z pełną świadomością ryzyka dostarcza do naszej redakcji pełen komplet swoich konstrukcji. W przypadku dzisiejszego bohatera naturalnie będzie to okablowanie, a konkretnie mówiąc po podobnym występie serii TheOne, tym razem przybył do nas z podłódzkiego Plichtowa pełen zestaw WK Audio TheRed, w skład, którego wchodzą 3 przewody zasilające, kolumnowy oraz sygnałowy XLR.
Jak to ostatnio często bywa, w trosce o swoje know-how producent o opisywanym okablowaniu informuje nas jedynie w zdawkowej formie bez wgryzania się w szczegóły. Dla jednych to mało, dla innych wystarczająco, jednak bez względu na zajmowane stanowisko jedno jest pewne, najważniejszą kwestią jest oferowane brzmienie. Zanim jednak do tego dojdziemy, choćby symbolicznie wspomnę o zaczerpniętych z oficjalnej strony internetowej detalach.
Jeśli chodzi o zasilające, to ich przewodniki wykonano z wysokiej jakości srebrzonej miedzi beztlenowej. Konstrukcje oparto o 3 żyły, z których każda może pochwalić się inną konstrukcją wewnętrzną i sposobem splotu. W trosce o eliminację szkodliwych drań przewodników oprócz odpowiednich materiałów tłumiących zastosowano dodatkowo usztywniające przewód pomiędzy aluminiowymi blokami autorskie systemy antywibracyjne. Tak wykonany kabel może pochwalić się całkowitym przekrojem roboczym na poziomie 18 mm² oraz konfekcją w postaci topowych wtyków Furutecha.
Z kolei przewody kolumnowe bazują na wysokiej czystości beztlenowej miedzi. Tym razem mamy dwa różne w konstrukcji i z odmiennym splotem rdzenie. Idąc tropem poprzedników nie zapomniano o zastosowaniu stosownych pasywnych materiałów tłumiących wspieranych systemem aktywnym na kształt napinania przebiegu żył sygnałowych pomiędzy aluminiowymi blokami – wspomniane „puce” to jest drobna zmiana w stosunku do pierwszej wersji tego kabla, w którym zastosowano kostki z balsy. Co istotne, większy moduł dodatkowo wypełniono specjalnie dobranym granulatem kwarcowym. Zamykając kwestię głośnikówek nie mogę nie wspomnieć o łącznym przekroju żył roboczych na poziomie 2 mm² i oczywiście zastosowaniu stojących na szczycie oferty Furutecha widełek.
Temat sygnałowego XLR-a z uwagi na genetyczną zgodność ze swoim rodzeństwem potraktuję bardzo skrótowo. I nie dlatego, że mi się nie chce, tylko zamiast się powtarzać jedynie wspomnę o posrebrzanej wysokiej czystości beztlenowej miedzi w roli (trzech) przewodników o różnej konstrukcji i splocie, oraz ekranu. Nie zabrakło autorskiego systemu tłumienia wibracji oraz konfekcji topowymi Furutechami. Wieńcząc powyższy opis dodam jeszcze, iż po ubraniu serii okablowania TheRed w zjawiskowo wyglądającą, bo mieniącą się żywą czerwienią otulinę z tworzywa sztucznego, każdy zestaw w drogę do klienta pakowany jest w estetyczną, wyściełaną profilowaną gąbką skrzynkę ze sklejki.
Jakim wynikiem zakończyło się dzisiejsze zdominowanie mojego systemu przez plichtowskie okablowanie? Zaskakującym i to w dobrym rozumieniu tego słowa. Każdy dotychczasowy test pojedynczych konstrukcji wypadał zjawiskowo dlatego, że fundował umiejętnie dozowaną, jednakże stosunkowo niedużą dawkę adrenaliny. Okablowanie WK Audio TheRed zawsze wspierało drive muzyki i dobrze kontrolowało aplikowaną dodatkową energię, co przy zachowaniu otwartości prezentacji w górnych rejestrach nie pozostawiło innej możliwości, jak kompletne zatopienie się w słuchanej muzyce. I to bez względu na jej rodowód, bowiem wspomniane atrakcje kreowane przez tytułowe druty związane z soczystością impulsu dźwięku i szybkością narastania sygnału nie formatowały muzyki na jedną, pełną agresji modłę, tylko owymi walorami akcentując najważniejsze dla danego nurtu aspekty, sprawiały wrażenie mocniejszego zbliżania do kreowanych pomiędzy kolumnami wydarzeń scenicznych. Dzięki temu nigdy nie było nudy, ale z drugiej nie odnotowywałem efektu przekroczenia dobrego smaku w dozowaniu ich bezpośredniości. Owszem, było nader wyraźnie i nieprzewidywalnie, jednak w tylko konstruktorowi znany sposób z precyzyjnym trafieniem w punkt odpowiedniego podania materiału. Jak widać z powyższego opisu, tytułowe kable w występach solowych czarowały zachętą do słuchania muzyki bez końca. Muzyki co prawda w wydaniu raczej szaleństwa, aniżeli romantycznego rozpływania się duszy romantyka, ale było to jedynie udanie odmienne spojrzenie na muzykę, a nie jakiś problematyczny sznyt. Ale przypominam, iż były to pojedyncze „implanty” w moim systemie, co sprawiało, że mogły jedynie zasygnalizować swoje „ja”, a nie brutalnie go zdominować. I tutaj dochodzimy do clou tej opowieści, bowiem teraz dostałem znacznie większy ilościowo zastrzyk tego pomysłu na sound. Jaki zatem wydam werdykt zastosowania takiego mariażu? Otóż sprawa ma się następująco. Byłbym nieszczery, gdybym nie przyznał, iż przed momentem opisane cechy słychać było podczas każdorazowego wpinania kolejnego kabla w mój zestaw. To było na tyle łatwo wychwytywane, że mogłem pokazywać wprowadzane zmiany dosłownie palcem. Jednak najważniejszą informacją tego działania – czytaj dodawania kolejnych przewodów – było jedynie lekkie podkręcanie niuansów poprzednika. A jak widać na serii zdjęć, sumarycznie zmieniłem 3 rodzaje okablowania w ilości 5 sztuk, co w bardzo wielu przypadkach kończy się w najlepszym wypadku balansowaniem na granicy przyjemności odsłuchu, a nierzadko bolesnym przerysowaniem prezentacji. Z zestawem WK Audio nawet przez moment niczego takiego nie było. Jak wspominałem, każdy kolejny kabel delikatnie doszlifowywał finalne brzmienie systemu, jednak nigdy suma wszystkich zmian nie przerodziła się w nic niepokojącego. Raczej odwrotnie, gdyż komplet drutów pokazał każdą składową dźwięku z niesamowicie precyzyjnym, ale dobrze odbieranym pietyzmem. Bas schodził zaskakująco nisko w pełnej kontroli, środek esencjonalny oraz bogaty w pakiet informacji czarował namacalnością odbioru, zaś górny zakres bez wyskakiwania przed szereg pozwalał muzyce jedynie błyszczeć, a nie jak to często bywa w imię pozornego serwowania pakietu transparentności wrzeszczeć. Jednym słowem po aplikacji tytułowej wyliczanki przez kilka dni w mojej samotni w dobrym znaczeniu tej frazy „działo się” i to przez duże „D”.
Weźmy na tapet w teorii mocne, ale jak się zapozna z ta płytą, okazuje się, że nie zawsze granie w stylu free-jazzu Johna Zorna „Masada Live In Sevilla 2000”. W moim odczuciu wypadło świetnie, gdyż nie dość, że pokazało mocne uderzenie pełnym składem muzyków szaleńczo wykorzystujących swoje atrybuty przestawiało ściany, to w wolniejszych i cichych pasażach czarowało esencjonalnością i rozwibrowaniem mistrzowsko obsługiwanego przez frontmena saksofonu. Saksofonu oddającego nie tylko idealny tembr brzmienia drewnianego stroika wraz z jego kolorystyką i rozwibrowaniem, ale także umiejętnością zmiany szybkości narastania dźwięku podczas trwającego ułamek sekundy uderzenia słuchacza mocnym akordem. Jak można się domyślić, tak dobrze pokazana wielowarstwowa ekspresyjność tego instrumentu naturalnie była efektem wyciśnięcia z mojego systemu przez konstrukcje z Plichtowa wszystkiego co najlepsze. Oczywiście mam na myśli wyciągnięcie maksimum w rozumieniu dobrej prezentacji, a nie balansowania na granicy przerysowania przekazu, co może w spokojnych partiach by się jakoś obroniło, niestety przy będącym znakiem szczególnym tej formacji szaleństwie typu: ogólny drive, natychmiastowe zmiany tempa oraz energii skończyłoby się sromotną porażką. Jak pomysłodawca testowanych kabli to zrobił, nie mam pojęcia, ważne, że w pewien sposób połączył wodę z ogniem. Chodzi bowiem o sprostanie wymaganiom sonicznym systemu przywołanego zespołu. Mówię o dwóch ww. odsłonach przedmiotowej płyty. Pierwsza, to bezlitosne smaganie słuchacza free-jazzowym szaleństwem, zaś druga za moment w kolejnym – przypominam, że to koncert na żywo i artyści muszą przekładać szybkie utwory czymś spokojniejszym, bo dostana zadyszki – to często melancholijne, a na pewno pozwalające pokazać wirtuozerię grania na instrumentach cyzelowanie każdej nuty. W obydwu przypadkach estetyka brzmienia testowanych produktów udanie dozowała niezbędne atuty do pokazania zamierzeń artystów, co mimo wspomnianych ciągot tytułowych kabli do pokazywania muzyki z nieco podkręconą estetyką prezentacji, udowadniało ich przyjazną uniwersalność. A uniwersalność dlatego, że mój zestaw zawsze stroiłem, żeby grał raczej żywo, aniżeli melancholijnie, czego testowa konfiguracja nie wywróciła do góry nogami, tylko delikatnie zmieniła najważniejsze cechy, nadal pokazując wszystko co najlepsze w danym materiale wychodząc z tego niełatwego starcia z tarczą.
Co sądzę i komu zaleciłbym próby z tytułowym zestawem okablowania? Odpowiadając na pierwszy człon pytania bez dwóch zdań stwierdzam, iż ich sznyt grania to ewidentnie moja bajka. Dobrze rozumiana spontaniczność, w pełni kontrolowane kroczenie drogą pełną energii, drapieżności oraz transparentności w podawaniu muzyki są dla mnie czymś, bez czego po kilku utworach jestem znudzony. I nie ma znaczenia, czy słuchałem free, czy melancholijnego jazzu, gdyż wszystkie wspomniane niuanse brzmieniowe podane w sposób zaproponowany przez markę z Plichtowa zostały bardzo dobrze wdrożone w życie. Owszem, podniosły poziom adrenaliny podczas słuchania, ale adekwatnie do zastanej sytuacji. Raz wspierały zawartą w materiale nieprzewidywalność, zaś innym cyzelowanie pojedynczej nuty i to z wymaganym poziomem ingerencji w wizualizowany w moim pokoju świat muzyki. Jeśli chodzi o drugą część pytania z początku tego akapitu, jedynymi, powtarzam, jedynymi osobnikami, którzy co prawda nie są z automatu skazani na porażkę, ale powinni uważać podczas osobistych porób, to posiadacze bardzo nerwowo skonfigurowanych systemów. Dodatkowy w dobrym rozumieniu „doping” może nie wyjść im na dobre, a potem będą nieuzasadnione pretensje. Zatem jeśli nie należycie do naprawdę bardzo małej grupy smakoszy nadmiernie „wyskokowych” zestawów, droga do weryfikacji możliwości okablowania spod znaku WK Audio w okowach swojej zbieraniny jest otwarta. Być może finalnie nic z tego nie wyjdzie, ale jedno jest pewne, tak jak u mnie podczas tego mitingu „będzie się działo”. A jeśli tak, szkoda byłoby zmarnować możliwość posmakowania z rozsądkiem dozowanego szaleństwa, bez którego muzyka najzwyczajniej w świecie jest nudna.
Jacek Pazio
System wykorzystywany w teście:
– odtwarzacz CD: Gryphon Ethos
– streamer: Lumin U2 Mini + switch QSA Red-Silver
– przedwzmacniacz liniowy: Gryphon Audio Commander
– końcówka mocy: Gryphon Audio APEX Stereo
– kolumny: Gauder Akustik Berlina RC-11 Black Edition
– kable głośnikowe: Furutech Nanoflux-NCF Speaker Cable
– IC RCA: Hijiri Million „Kiwami”, Vermouth Audio Reference
– XLR: Hijiri Milion „Kiwami”, Furutech DAS-4.1, Furutech Project V1
– IC cyfrowy: Furutech Project V1 D XLR
– kabel LAN: NxLT LAN FLAME
– kabel USB: ZenSati Silenzio
– kable zasilające: Hijiri Takumi Maestro, Furutech Project-V1, Furutech NanoFlux NCF, Furutech DPS-4.1 + FI-E50 NCF(R)/ FI-50(R), Hijiri Nagomi, Vermouth Audio Reference Power Cord, Acrolink 8N-PC8100 Performante, Synergistic Research Galileo SX AC, ZenSati Angel
Stolik: BASE AUDIO 2
Akcesoria:
– bezpieczniki: Quantum Science Audio Red, QSA Silver, Synergistic Research Orange
– platforma antywibracyjna: Solid Tech
– zasilające: Harmonix AC Enacom Improved for 100-240V
– listwa sieciowa: Power Base High End, Furutech NCF Power Vault-E
– panele akustyczne: Artnovion
Tor analogowy:
– gramofon: SME 60
– wkładka: My Sonic Lab Signature Diamond
– przedwzmacniacz gramofonowy: RCM Audio The Big Phono
– docisk płyty: Omicron Luxury Clamp
– przyrząd do centrowania płyty: DS Audio ES-001
– magnetofon szpulowy: Studer A80
Producent / Dystrybucja: WK Audio
Ceny (wyłącznie dla Europy i USA)
TheRed IC (XLR, RCA): 5 500€ / 1,5 m + 1 100€ / 0,5m
TheRed Speakers mkII: 10 000€ / 2 x 2,5m + 2 000€ / 2 x 0,5m
TheRed Power: 5 500€ / 1,5 m + 1 100€ / 0,5m
Gaia to starożytna grecka bogini Ziemi – źródło życia i symbol naturalnej harmonii. Nazwa ta niesie ze sobą ideę połączenia technologii ze światem organicznym, co w praktyce oznacza solidne korzenie, równowagę i naturalne brzmienie.
Nowy Canor Audio Gaia C2 to precyzyjny lampowy konwerter cyfro-wo-analogowy wyposażony w komplet wejść cyfrowych oraz obsługę odtwarzania płyt CD. Inspirowany projektem ikonicznego modelu CD 1.10, Canor Gaia C2 łączy w sobie elegancję i innowacyjność.
Solidna, całkowicie aluminiowa obudowa nie tylko zwiększa trwałość urządzenia, ale także doskonale komponuje się z innymi produktami hi end, takimi jak Virtus I2 i Asterion V2, tworząc efektowny wizualnie system audio.
Wyposażony w przetwornik DAC PCM1792A dla każdego kanału, Canor Gaia C2 może korzystać z technologii zapewniającej hipnotyzujące wrażenia dźwiękowe, które przetrwają próbę czasu.
Funkcje:
• Lampowy konwerter D/A i odtwarzacz CD
• Niezależny 24-bitowy DAC Texas Instruments PCM1792A / 192 kHz dla każdego kanału
• Dedykowane lampowe wyjście z użyciem 2 x 12AX7 / 2 x 6922 (E88CC) i wysokiej jakości kondensatorów Mundorf
• Precyzyjny napęd CD z mechanizmem szufladowym
• Super-symetryczne filtry pasywne zoptymalizowane pod kątem stromo-ści charakterystyki
• Obsługa PCM 44,1 – 192 kHz oraz DSD64, DSD128, DSD256
• Dwa tryby filtrów cyfrowych: Natural i Dynamic
• Płytki PCB w technologii premium CMT™
• Skrócone ścieżki sygnału I²S prowadzące do przetworników D/A
• Wbudowany filtr zasilania wejściowego
Specyfikacja techniczna:
• Wyjścia analogowe: 1 para RCA, 1 para XLR
• Pasmo przenoszenia (XLR & RCA): 20 – 20 000 Hz, -1,0 dB
• Impedancja wejściowa (XLR & RCA): < 110 Ω
• THD (1 kHz) XLR: < 0,0007 % przy 0 dBFS;
• THD (20 – 20 000 Hz) XLR: < 0,001 % przy 0 dBFS
• SNR XLR: > 110 dB (A-wt)
• Separacja kanałów XLR: < -118 dB przy 10 kHz, 0 dBFS
• Napięcie wyjściowe RCA / XLR: 2 Vrms / 4 Vrms przy 0 dBFS
• Konfiguracja DAC: 2 x PCM1792A (Dual Mono) z 2 filtrami cyfrowymi
• Wejścia cyfrowe:
• 1 x CD (PCM 16-bit / 44 kHz)
• 1 x USB-B (PCM do 24-bit / 192 kHz & DSD do DSD256)
• 1 x OPTO (PCM do 24-bit / 192 kHz)
• 1 x COAX (PCM do 24-bit / 192 kHz)
• 1 x AES/EBU (PCM do 24-bit / 192 kHz)
• Wyjścia cyfrowe:
• 1 x COAX (PCM do 24-bit / 192 kHz)
• 1 x OPTO (PCM do 24-bit / 192 kHz)
• Zestaw lamp:
• 2 x 6922 (E88CC)
• 2 x 12AX7LPS
• 1 x 6CA4EH
• Zasilanie: 230 V / 50 Hz / 70 VA
• Wymiary (S x W x G): 435 x 176 x 484 mm
• Waga (netto): 18 kg
• Waga (brutto): 26 kg
• Gwarancja: 24 miesiące
• Cena: 30 995 zł
Opinia 1
Nareszcie. Co oznacza to westchnienie? Spójrzcie na historię naszych spotkań z konstrukcjami tego producenta, a przekonacie się, że nieco żartobliwie mówiąc dotychczas bawiliśmy się „drobnicą”. Naturalnie rozbudowany, dwuczłonowy przedwzmacniacz liniowy to bardzo poważna i znakomicie grająca konstrukcja, ale fakt jest faktem, że nawet po dodaniu do listy spotkań z duńską myślą techniczną świetnego step-upa pełnego kompletu z portfolio tej stajni na razie u siebie nie gościliśmy. Na szczęście do dzisiaj, bowiem dzięki zaangażowaniu logistycznemu polskiego dystrybutora tym razem w nasze progi trafił pełny set sekcji wzmocnienia. Co prawda na pierwszy ogień z końcówką stereofoniczną, ale po pierwsze jak to mówią „lepszy rydz niż nic”, a po drugie to nowość w ofercie, co całkowicie rekompensuje oczekiwania na najbardziej rozbudowaną tego typu konfigurację, która niebawem ma także u nas się pojawić. Nad czym zatem będziemy się pochylać? Nieco zdradzając rąbka tajemnicy już we wstępniaku zapewniam, iż kontynuującym dobrą passę poprzednich urządzeń zestawem pre-power, w skład którego wchodzą dostarczony przez olsztyńskie Prestige Audio stacjonującej w Danii marki, mający już swoje pięć minut w solowym występie przedwzmacniacz liniowy Zikra Audio Preamplifier wraz z końcówką mocy Zikra Audio Stereo 300B XLS. Jesteście ciekawi jak na tle wcześniejszych, w moim odczuciu bardzo pozytywnych występów wypadnie ów kompletny zestaw wzmocnienia sygnału audio? Jeśli tak, to zapraszam do zajęcia wygodnego fotela.
Przybliżając ogólną aparycję naszych bohaterów, widzimy typowe rozwiązanie dla konstrukcji opartych o lampy elektronowe. Naturalnie mam na myśli zaproponowanie platformy nośnej dla wspomnianych szklanych baniek wraz z ukrytymi w prostopadłościennych kubkach transformatorami oraz ukrycie pod nimi w płaskiej skrzynce niezbędnych układów elektrycznych. Temat znany od zarania dziejów i wiedząc, że dla niektórych potencjalnych nabywców czasem okazuje się być nudnym, zawczasu uspokajam wiecznych malkontentów, ponieważ Zikra Audio chcąc nienachalnie ożywić i w pewien sposób unowocześnić design swoich konstrukcji wspomniane obudowy wykonała z kształtowanej własnym sumptem, w końcowej fazie wypolerowanej nierdzewnej stali. Nie chromowanej, aby uniknąć sztuczności, tylko doprowadzanej do końcowego efektu ręcznie wykonywanym procesem polerowania, co dodaje urządzeniom dodatkowego smaczku, jakim dla wielu jest wdrożenie w życie procesu produkcyjnego określanego jako „Hand Made”. Efekt? Ciekawy, gdyż mamy fajny i daleki od posmaku sztuczności połysk obudowy, który udanie kontrastuje z matową czernią osłonek transformatorów oraz bursztynową poświatą usadowionych przed lub pomiędzy nimi lamp. Mówcie co chcecie, ale mimo mojego obecnego omijania tego typu produktów na bazie wielu testów nawet po sobie widzę, że bardzo łatwo można się w ich wyglądzie zakochać, co naturalnie miało miejsce także w tym przypadku. Przechodząc z opisem do pakietu dotyczącego aparycji oraz zagadnień manualno-przyłączeniowych naturalną koleją rzeczy przedwzmacniacz i końcówka mocy spełniając inne zadania nieco różnią się od siebie. Rozpoczynając raport od pre liniowego w obu mamy do czynienia z platformami z umieszczonymi na bokach każdej górnej powierzchni seriami traf ukrytych pod estetycznymi pokrywkami oraz pomiędzy nimi zestawami lamp elektronowych, zaś na tylnym panelu z niezbędnymi do przyjęcia i wymiany pomiędzy sobą czerpanej z sieci życiodajnej energii elektrycznej terminalami przyłączeniowymi. Jedną różnicą pomiędzy obydwoma komponentami jest usadowienie na awersie sekcji sterującej dwóch gałek wyboru wejścia i głośności i zestawu wejść liniowych RCA w tylnej parceli górnego panelu. Niestety dla wielu, ale z doświadczenia wiem, że to w pełni świadomy, mający zapewnić jak najlepszy dźwięk urządzenia zabieg, producent nie przewidział zastosowania pilota zdalnego sterowania. To oczywiście podczas doboru stosownej głośności słuchania oznacza wycieczki w stronę stolika ze sprzętem, ale jak wspominałem, doświadczenie uczy, że dla topowych światowych konstruktorów – choćby w przypadku niegdyś posiadanego przeze mnie pre liniowego Koda – jest to standard.
Gdy przyszła kolej na końcówkę mocy, pierwszą informacją jest wspomnienie o wykorzystaniu nieco innej rozmiarowo obudowy. Nadal w formie platformy, jednak raczej szerszej, niż głębszej, z inaczej rozplanowanym pokryciem lampami i transformatorami na jej górnej powierzchni. Pierwsze w skład których wchodzą kultowe 300B, stoją w pierwszym rzędzie, a za nimi w jednym zajmującym całą szerokość obudowy pojemniku ukryto trafa. Jeśli chodzi o pozwalający na aplikację wzmacniacza w zastany tor pakiet przyłączy, ten tropem przedwzmacniacza znajduje się także w tylnej części dachu skrzynki. Na zdjęciach widać, że znajdziemy tam gniazdo zasilania, bezpiecznikowe, jedno wejście liniowe RCA oraz terminale kolumnowe WBT. To wszystko? Nic z tych rzeczy. Ja jedynie przybliżyłem ogólny wygląd, by podobnie do testu Step-Up MC po zapoznaniu się z odezwą producenta, w której unika uprawiania monologu z pobożnymi życzeniami, kolejny raz wkleić jego szczegółowy opis.
„Końcówka mocy Stereo 300B XLS w wersji Amorphous High Gain Silver Wired z amorficznym rdzeniem transformatora wyjściowego, okablowana czystym srebrem w oplocie z bawełny i jedwabiu, z transformatorem między etapowym ze stajni Monolith Magnetics. Jak wszystkie projekty Zikra Audio, to konstrukcja w pełni point to point, bez drukowanych płytek PCB. Obudowa wyróżnia się minimalistyczną, giętą i ręcznie polerowaną obudową ze stali nierdzewnej. Nie przewidujemy dodania klatki zabezpieczającej lampy, czy innych gadżetów, gdyż lubimy skandynawską prostotę. Nie jest to konstrukcja „childproof”, ale właśnie tak powinien wyglądać prawdziwy wzmacniacz 300B! Lampy mocy to Emission Labs 300B XLS, które pozwalają osiągnąć jej poziom 17 W na kanał. Na wejściu pracują lampy Siemens EC 8010 Gold Pin, a całość oferuje szerokie pasmo przenoszenia – od 12 Hz aż do 150 kHz. Wzmacniacz obsługuje obciążenia od 4 do 16 Ω, posiada wejścia RCA/WBT i impedancję wejściową 10 kΩ. Jest to urządzenie dla wymagających purystów, gdyż łączy połączenie rzemieślniczej precyzji z najwyższą jakością komponentów i klasycznym charakterem lamp 300B z lepszą kontrolą i rozdzielczością. Dodatkowym atutem jest 10-letnia gwarancja, jaką oferujemy na wszystkie swoje wzmacniacze ( z wyjątkiem lamp). Dostarczony do recenzji model to flagowy i najdroższy wariant stereofoniczny w ofercie. Jeżeli chcemy zacząć przygodę z końcówkami w niższej konfiguracji, jest dostępna wersja ze zwykłym transformatorem Monolith Magnetics, o słabszych parametrach, wewnętrznie okablowana miedzią, a nie jak w przypadku flagowca czystym srebrem. Oferta nieco mniej zaawansowana technicznie, jednak równie ciekawa brzmieniowo.”
Zanim przejdę do konkretów odnośnie do wyżej przedstawionego zestawu Zikra Audio, aby zrozumieć końcową opinię tego testu, wyartykułuję kilka nurtujących mnie od samego początku kwestii. Pierwszą było przekonanie się, jak poradzi sobie z moimi gołym okiem widać, że bardzo trudnymi do wysterowania dla 17W mocy kolumnami. Drugą weryfikacja decyzji kontynuowania lub nie przez konstruktora, zaproponowanej przez sam przedwzmacniacz liniowy estetyki prezentacji muzyki. Zaś trzecią, a dla mnie w tym przypadku chyba najważniejszą udowodnienie, że dotychczasowe, skądinąd znakomite podejście do definicji i zejścia niskich tonów nie było li tylko efektem przypadku. Jak widać, spoglądając nawet ogólnie sprawy bardzo ważne, jednak dla mnie tym istotniejsze, że brzmiące w zaprezentowany przez Duńczyka sposób rozwiązania lampowe to duża rzadkość, żeby nie powiedzieć rodzynki potwierdzające regułę, iż świat lampy to muzyka mlekiem i miodem płynąca. Zawsze płynna, esencjonalna i bez krzty zazwyczaj niechcianej przez użytkowników agresji, co najzwyczajniej w świecie dla mnie na dłuższą metę staje się nudne. Być może to pokłosie obecnego zafascynowania znacznie bardziej nieobliczalną w artefakty dobrze rozumianej bezpośredniości i nieprzewidywalności prezentacji technologią tranzystorową, ale jak pokazują produkty spod znaku towarowego dzisiejszego bohatera – odnoszę się do testu przedwzmacniacza liniowego, szklana bańka przy zdroworozsądkowym zachowaniu swoich zalet w centrum i górze pasma może pokazać pazur krzemu w dolnych rejestrach. Czy zawsze? Naturalnie ostatnie pytanie padło nie bez przyczyny, tylko jako prowokacja odpowiedzi na serię zadaną na samym początku tego akapitu. Zatem odpowiadając na nią z pełna odpowiedzialnością stwierdzam, iż w przypadku Zikra Audio zawsze. Mianowicie chodzi o potwierdzenie kontynuacji pomysłu na muzykę według pre liniowego przez mocodawcę marki także w sekcji wzmacniającej. Efekt jest taki, że z często nudnej, bo ulepiającej dźwięk w jedną papkę lampy pozostawia jedynie kolorowe, za to bardzo żywe i zjawiskowo kreujące efekt 3D, dzięki temu wzmacniające namacalność wydarzenia scenicznego rozwibrowanie w średnicy. Górny i dolny zakres zaś to całkowicie inna od typowo zaaplikowanych pojemników próżniowych soniczna bajka. Wysokie tony nie stają się złote i słodkie, tylko skrzą się bezkresną transparentnością przy zachowaniu prawdy o ich kolorze i wadze choćby brylujących w niej talerzy perkusisty. Nie ma efektu gniecenia spożywczej folii aluminiowej, tylko uderzenie w twardy metalowy krążek z blachy, co pozwala rozpoznać nie tylko moment uderzenia weń drewnianą pałeczką, ale także dźwięk stawiającego jej opór dość grubego metalowego dekla. Kto przykłada uwagę do takich niuansów, wie o czym mówię. Jeśli chodzi o zakres basu, ten bez problemu potrafi pokazać często niedostępne dla lampiaków zejście tego rejestru, ale także w zależności od materiału muzycznego czasem punktowo twardą, a czasem pełną soczyście modulowanych impulsów energię. Dla mnie to wręcz zjawisko, gdyż bez problemu potrafi oddać różnorodność gry na kontrabasie od natychmiastowych zmian tempa i soczystości ataku na strunę, po pokazanie pełnej palety odcieni ich pracy po wzmocnieniu pudłem rezonansowym, z kiedy wymaga tego materiał drobiazgowym zaznaczeniem raz ostrej, a innym razem lekko krągłej jej krawędzi. Zaskoczeni? Ja z pewnością, bo bazując na wielu spotkaniach z tego typu urządzeniami, to naprawdę jest najwyższą szkołą jazdy, którą kolejny raz Duńczyk zaliczył celująco. Jednak będąc w pełni szczerym muszę zasygnalizować, że nie z pełnym spektrum wolumenu – przynajmniej z bardzo trudnymi kolumnami. O co chodzi? Zwróćcie uwagę na moje pierwsze zadane pytanie odnoszące się do wysterowania posiadanych Gauderów. To smoki, które mimo pewnego rodzaju uniwersalności – wiele słabych wzmacniaczy spokojnie dawało sobie z nimi radę – dla lampy jednak są sporym wyzwaniem. Na tyle, że w będącej dla mnie znakomitym wynikiem jakości podania muzyki estetyce 300B XLS zagrał jedynie do średnich poziomów codziennego słuchania. Powtarzam, chodzi o znakomity wynik. Później mimo nadal dobrego odbioru spektaklu muzycznego niestety słychać było, że 4 woofery plus 3-głośnikowa sekcja średnio-wysokotonowa jednak dają o sobie znać. Ale zaznaczam, po to kupiłem duże zespoły głośnikowe, aby kolokwialnie mówiąc przestawiały ściany i z tej racji mam mocny tranzystor. I gdy wydawałoby się, że takie postawienie sprawy dyskwalifikuje moje i niektórych z Was ewentualne życie z lampą, set Zikry Audio sprawił, że zaskakująco wiele z oczekiwanej nieprzewidywalności prezentacji muzyki w nieco innych, jednak w ten sam sposób targających moim niespokojnym duchem aspektach da się zaprezentować przy niższym poziomie głośności. Zazwyczaj włączając swój system z automatu stawiam na doznania iście koncertowe, tymczasem w czasie tego, jak również poprzedniego testu z duńską wizją na muzykę ów pogląd był wywracany do góry nogami. Owszem, nie przestawiałem ścian, jednak nie samymi trzęsieniami ziemi audioferak żyje i wówczas przychodzi czas na celebrowanie muzyki w estetyce eteryczności. Ale nie w domenie przesłodzenia i przez to z utratą konkretnego wyrazu, tylko tak jak kolejny raz pokazał zestaw z Danii zawsze z mocnym kopnięciem oraz lotnością. I gdy wydawałoby się, że brak uzyskania koncertowej prezentacji naprawdę może czasem być pewnego rodzaju problemem, na swoją sesję testową wpadł do mnie Marcin. W najmocniejszym wariancie u siebie i u mnie słuchający co najmniej o połowę ciszej ode mnie, co rozbiło wspomniany problem wymogu koncertowych doznań w przysłowiowy pył. Słuchał w moim odczuciu bardzo cicho, a mimo to co chwila jego oczy pokazywały, że tytułowa lampowa zbieranina zaskakuje go zazwyczaj zagubionymi gdzieś w tle, z braku możliwości sekcji wzmacniającej źle odtworzonymi artefaktami typu rozdzielczość i wielobarwność każdego podzakresu. I zapewniam, nie były to jednorazowe „wybryki”, tylko feeria rzadko pokazywanych przez nawet wielokrotnie droższe urządzenia niuansów z tymi najniższym zakresie w szczególności. To natomiast tylko potwierdziło moje wnioski o klasie skonfigurowanego testowo systemu. Czy sesja testowa Marcina oznacza, że duże kolumny w takim razie są zbędne, bo ciche „brzdąkanie” daje tyle samo radości? Nic z tych rzezy, gdyż duże konstrukcje dają od pierwszych chwil poczucie większej swobody wizualizacji nawet najmniej zwariowanej emocjonalnie muzyki i jeśli macie szanse na życie z takimi w okowach swoich domostw, zalecam wykorzystanie okazji. Gdyby Marcin miał wybór, także skorzystałby z mojej wersji konfiguracyjnej, jednakże wspominam o nim tylko w celu pokazania, dwóch całkowicie różnych występów z różnymi oczekiwaniami sposobu kreowania muzyki, ale ku mojemu i jego zaskoczeniu wręcz identycznymi wnioskami. Zapewniam, taki poziom zgody to u nas rzadkość.
Do obrazkowego przybliżenia przywołanego stanu rzeczy posłużę się jazzową płytą fuzji naszego trio Marcin Wasilewski Trio z saksofonistą Joe Lovano „Homage”. To jazz grający tak zwaną ciszą. Ogólnie spokojny, ale z wieloma akcentami łatwego w przyswajaniu nawet przez początkujących słuchaczy free. Co w tej muzie tak mnie zauroczyło? Prawdę mówiąc wszystko, a chyba najbardziej to, że całość podana została ze zjawiskową swobodą, lotnością i transparentnością. I gdy w wielu konfiguracjach kończyło się to męczącą nadinterpretacją, jedynie sygnalizowany przez Zikrę, umiejętnie podgrzewający atmosferę zadumy w tej muzyce „lampowy” środek – mam na myśli symboliczne ciepełko i rozwibrowanie” – dawał wypełnienie i dźwięczność tak fortepianu, jak i brylującego w nim posmakiem drewna stroika saksofonu, a dolny zakres punktowo dozowaną, pozwalającą na pokazanie najdrobniejszych, często powołanych do życia przypadkowym dotknięciem struny dźwiękowych bytów, energią dolnego zakresu zjawiskowo podkręcał emocje związane z cyzelowaniem nie tylko pojedynczego dźwięku, ale także pochłanianiem uderzenia pełnego składu tego wydarzenia muzycznego. I nie tylko w rozumieniu melomana, czym często usprawiedliwia się przekroczenie dobrego smaku esencjonalności i wagi dźwięku, ale dla mnie także będącego moim drugim „ja” audiofila. Płyta wypadła wręcz zjawiskowo, jednak nie chcąc rozwadniać sztucznie tekstu, nie będę rozbierać jej na jeszcze drobniejsze czynniki pierwsze. Jednak aby oddać emocje, jakie we mnie wzbudziła, z premedytacją opisałem swoje doznania w jednym, co prawda dość długim, przez to wielokrotnie złożonym zdaniu. Staram się takich tasiemców unikać, ale aby oddać prawdziwy stan ducha czasem się nie da lub nawet trzeba tak zrobić. Na koniec dodam jedynie, że w taki sam sposób odbierałem każdą muzykę. Naturalnie tę słabo zrealizowaną z uwypukleniem wszelkich bolączek, ale to wynik wyboru obcowania z wyrafinowanymi urządzeniami i nie można o to kruszyć kopii. A co z rockiem i jej podobnymi zapisami nutowymi? Nie powiem, czasem brakowało mocy tranzystora, a mimo tego w większości przypadków także brzmiało dobrze. A tylko dobrze, a nie znakomicie, gdyż wszyscy wiemy, iż lampowe wzmocnienie nie jest idealnym partnerem do odtwarzania zazwyczaj słabo zrealizowanego przez masteringowca muzycznego buntu. Owszem, zawsze można, tylko jeśli chce się przestawiać ściany w sposób jaki Zikra prezentuje nurty oparte o kontemplację i napawanie się zawartą w nich ciszą, nie tędy droga. Dla mnie to całkowicie zrozumiałe. Jeśli dla kogoś nie, zwyczajnie nie dorósł do najwyższej jakości prezentacji muzyki przez iście high end-owe systemy.
Czy tytułowy set pre-power Zikra Audio jest remedium na wszelkie potrzeby każdego melomana i audiofila? Moim zdaniem jeśli zgadzacie się z moją ostatnią myślą z poprzedniego akapitu, jak najbardziej tak. Każdy, powtarzam, każdy aspekt prezentacji przez będący tematem spotkania konglomerat sprawiał, że nie tylko nie było szans na oderwanie się od słuchanej w danym momencie muzyki, ale wręcz podprogowo czułem zmuszanie do automatycznego umieszczania kolejnej płyty na talerz gramofonu. To za każdym razem było coś magicznego. I nie tylko w rozumieniu słuchania ulubionej płyty, ale także rzadkiej powtarzalności przez konkurencję w odniesieniu do jakości jej projekcji. Dzięki zejściu i rozdzielczości dolnych rejestrów, namacalności dźwięku za sprawą wykorzystania szklanych baniek oraz czytelnemu zagospodarowaniu wirtualnej sceny system powodował, że cały czas siedziałem jak zaczarowany. Jednak nie słodyczą i gładkością, tylko dobrze rozumianą nieprzewidywalnością. Nic tylko słuchać, co z wielką przyjemnością przez kilkanaście dni robiłem. Czy dotyczyło to każdego materiału? Cóż, to już chyba sobie wyjaśniliśmy. Choć dla mnie rock w wielu przypadkach także spokojnie trafiał w akceptowalny punkt – pamiętajmy o ewidentnym niedopasowaniu kolumn do mocy wzmacniacza, to z moim tranzystorem karmiącym wielkie Niemki osiągałem wyższy stan zaangażowania. Tylko jest jedno „ale”, kto przy zdrowych zmysłach chcąc testować odporność swoich narządów słuchu rockowym graniem na poziomie koncertu na bazie trudnych kolumn w ogóle zechce pakować się w oferujące symboliczną ilość mocy wzmocnienie lampowe? Ja naturalnie wiem, jednak żeby nikogo nie urazić, tę kwestię do rozwiązania pozostawiam Wam. Inna sprawa, gdy konfiguracja będzie zgodna ze sztuką, czyli słaba moc wzmacniacza we współpracy ze skutecznymi paczkami, wówczas to inna bajka. Nadal nieco różna od estetyki i rozmachu tranzystora, ale wówczas z pewnością bogata w ilość kontrolowanej nieprzewidywalności. W takim wydaniu będzie to już tylko wybór estetyki, a nie jakości brzmienia systemu, bo obie wersje pokażą najwyższy poziom. Przynajmniej ta z Zirką Audio w torze według mnie na pewno. Niestety opinii zestawu z posiadanym przez Was tranzystorem musicie dokonać sami, gdyż z naturalnych przyczyn go nie znam, ale zakładam, że jeśli szukacie zjawiskowej lampy w typie tytułowego Duńczyka, jest na podobnym poziomie.
Jacek Pazio
Opinia 2
Już podczas wcześniejszych spotkań z przedwzmacniaczem i step-upem sygnalizowaliśmy, iż stojący za nimi Michael Zingenberg – założyciel, główny konstruktor i właściciel duńskiej marki Zikra Audio operuje nawet nie na obrzeżach audiofilskiego mainstreamu, co raczej zadomowił się w eksplorowanym przez ortodoksyjnych audiofilów undergroundzie i niespecjalnie czuje potrzebę wyskakiwania z każdej lodówki. Nie dość bowiem, że przynajmniej obecnie nie dysponuje takimi mocami przerobowymi, by aspirować do grona ogólnoświatowych hegemonów a z drugiej, z racji swej w pełni zamierzonej niszowości i butikowości nie musi zbyt kurczowo trzymać się dotyczących „masówki” obwarowań, jak chociażby konieczności zamykania wszelakiej maści lamp w zupełnie nie przydających im urody klatkach. Dlatego też nie dysponując nie mogąc pochwalić się tak dziecio-, czy też zwierzęcio- odpornością kieruje swoje produkty do „dorosłych”, wyrosłych już z przysłowiowych krótkich spodenek odbiorców. I właśnie z owej puli, m.in. dzięki operatywności olsztyńskiego Prestige Audio udało nam się pozyskać na testy po raz wtóry przedwzmacniacz liniowy, któremu tym razem przypadła rola li tylko „przyzwoitki” głównej gwiazdy wieczoru, czyli oczywiście lampowego i w dodatku opartego o „kultowe” lampy 300 B wzmacniacza mocy Stereo 300B XLS.
Ponieważ tak z aparycji, budowy, jak i walorów sonicznych przedwzmacniacza zdążyliśmy się z Jackiem obszernie wyspowiadać tym razem w części opisowej całą swą uwagę skupię na tytułowej końcówce mocy, a jeśli ktoś z Państwa chciałby sobie odświeżyć pamięć o preampie serdecznie zapraszam do materiałów źródłowych. Przechodząc zatem do meritum i zerkając na powyższą galerię jasnym staje się, iż nasz dzisiejszy, pierwszoplanowy bohater okazuje się zaskakująco kompaktowy, przynajmniej w porównaniu ze swoją, prowadzącą go za rękę „przyzwoitką”. Do pełni szczęścia wystarcza mu bowiem pojedynczy a nie podwójny, minimalistyczny, wykonany z polerowanej stali nierdzewnej korpus, gdzie przednie lądowisko obsadzono wielce urodziwym zestawem lamp, o których dosłownie za chwilę, natomiast drugą linię zajął prostopadłościenny kruczoczarny katafalk kryjący w swym wnętrzu trafa. I w tym momencie warto wspomnieć, iż de facto będąca główną gwiazdą niniejszego spotkania końcówka mocy dotarła do nas w swej najwyższej specyfikacji, czyli Amorphous High Gain Silver Wired, co oznacza zastosowanie nie tylko amorficznych rdzeni w transformatorach Monolith Magnetics, lecz również srebrne okablowanie w oplocie z bawełny i jedwabiu. Dla porządku tylko nadmienię, że wersja podstawowa, czyli uzbrojona w „zwykłe” trafa i miedziane okablowanie kosztuje „zaledwie” 14 500 €. Całość połączeń wykonano zgodnie ze sztuką, więc w technologii point to point, eliminując ty samym płytki drukowane. W sekcji wejściowej pracują lampy Siemens EC 8010 Gold Pin natomiast w stopniu wyjściowym napotkamy lampy Emission Labs 300B XLS zdolne oddać po 17W na kanał. Listę uzupełnia pojedyncza lampa prostownicza Chatham JAN CAHG 5R4WGA. Włącznik główny zlokalizowano na lewym boku a wszystkie przyłącza (głośnikowe, para wejść RCA i zasilające) umieszczono pionowo na niewielkim „parapecie” wzdłuż tylnej krawędzi.
Prawdę powiedziawszy przechodząc do części odsłuchowej, korelując deklarowaną przez producenta i tak zaskakująco wysoką jak na pojedynczą 300B, moc 17W z redakcyjnymi „czarnymi wieżami” Gauder Akustik cały czas asekuracyjnie przygotowywaliśmy plan awaryjny. Czyli jeśli zauważylibyśmy, że Zikry mają pod górkę i po prostu się męczą załadowalibyśmy duńską elektronikę do bagażnika i przewieźlibyśmy do mnie, by ulżyć im w cierpieniu i spiąć je z moimi, zdecydowanie bardziej litościwymi dla słabowitych lamp Audiosolutions Figaro L2, z którymi nawet 11,5 W (8Wrms) BonaWatt Tamesis nie bał się groźnych porykiwać Alissy White-Gluz na „Deceivers” Arch Enemy. Jak jednak wyszło w praniu wycieczka okazała się zbędna, bowiem wbrew naszym (bynajmniej nie bezpodstawnym, bo np. dla 16W (przy THD 5%) Western Electrica 91 E ściągnęliśmy wysokoskuteczne Klipsch Horn 75 TH Anniversary SE) obawom w tzw. okamgnieniu Stereo 300B XLS znalazł nić porozumienia z Berlinami i już od pierwszych taktów japońskiego tłoczenia „Agent Provocateur” Foreigner pokazał się od niezwykle atrakcyjnej strony. Co ciekawe zaskakująco mało … lampowej. Chodzi bowiem o to, że duet Zikry zagrał z onieśmielającą rozdzielczością i rozkoszną swobodą pokazując rozmach i wieloplanowość rockowych aranżacji. Bas charakteryzował nie tylko zaraźliwy timing, lecz również takie zróżnicowanie, jakiego po 17W lampie trudno było się spodziewać. Zero uśrednienia, zero ratowania się prowadzenia konturów grubą kreską, czy też stawiania na romantyczną oniryczność. Tutaj było rzetelne trzymanie się faktów i nawet jeśli perkusja grała unisono z basem, to oba źródła były z iście zegarmistrzowską precyzją, co do milimetra definiowane na wirtualnej scenie. Oczywiście profilaktycznie tylko nadmienię, że nie mieliśmy tak irracjonalnych pomysłów jak próby grania z iście koncertowymi poziomami głośności, jednak proszę i wierzyć, iż nawet przy nieco wyższych od naszych standardowych dawek decybeli nie odnotowałem żadnych niepokojących objawów świadczących o zadyszce duńskiej amplifikacji. Dopiero metalcore’owy „Searching for Solace” The Ghost Inside na właściwych tego typu radosnej twórczości poziomach głośności okazał się ponad możliwości Zikry, co uczciwie trzeba przyznać, niespecjalnie mnie zaskoczyło i zmartwiło, bowiem skoro z mniej problematycznym, bardziej cywilizowanym wsadem duńskie combo radziło sobie wprost wybornie zarówno, jeśli chodzi o kwestię rozdzielczości, co dynamiki, to pewną korektę playlisty byłem w stanie zaakceptować. A, że 300B rzucił ręcznik przy mogącym przyprawić niedoświadczonych słuchaczy o stan przedzawałowy łomocie trudno się dziwić, skoro potrafią się na nim wyłożyć zdecydowanie bardziej muskularne audiofilskie legendy.
Wracając do bliższego gustom większości domniemanych odbiorców tego typu konstrukcji, czyli pozbawionego miałkiej komercyjności jazzu, sięgnąłem po minimalistyczno – medytacyjny „Koptycus” Oleś Brothers i Dominika Strycharskiego, na którym pozornie oszczędne, zawieszone w przestrzeni dźwięki budowały misterne pajęczyny muzycznych instalacji. I tutaj również do głosu dochodziła wrodzona precyzja pozwalająca z uwagą śledzić zarówno poszczególne partie solowe, jak i zespołowe improwizacje. Nie była to jednak antyseptyczna wiwisekcja mająca na celu rozbijanie każdego dźwięku na atomy, lecz wciągająca skuteczniej aniżeli chodzenie po bagnach intymna prezentacja oparta na niezwykle pieczołowitym oddaniu nie tylko zapisu nutowego, lecz również faktur i barw wykorzystanego instrumentarium a także przepływów energii pomiędzy uczestnikami nagrania. Czuć było flow i wzajemne zrozumienie panujące podczas sesji a granica między muzykami a słuchaczami może nie tyle całkowicie znikała, co stawała się zupełnie pomijalnym elementem reprodukcji.
Może i z racji swej niszowości a co za tym idzie dopiero mozolnie budowanej świadomości Zikra Audio nie jest (jeszcze) marką pierwszego wyboru dla miłośników lampowego High-Endu, to śmiem twierdzić, iż sygnowane przez Michaela Zingenberga Preamplifier i Stereo 300B XLS z powodzeniem można uznać za szczyt marzeń większości złotouchych melomanów. Grają bowiem absolutnie fenomenalnie, z drajwem, rozdzielczością i swobodą, które może nie tyle nie mają sobie równych, bo w końcu czy to Kondo, Audio Tekne, czy Air Tight jeńców też nie biorą, lecz tytułowy duński zestaw z powodzeniem zasługuje na zaliczenie go do wielce elitarnego grona niedoścignionych dla wielu konkurentów referencji.
Marcin Olszewski
System wykorzystywany w teście:
– odtwarzacz CD: Gryphon Ethos
– streamer: Lumin U2 Mini + switch QSA Red-Silver
– przedwzmacniacz liniowy: Gryphon Audio Commander
– końcówka mocy: Gryphon Audio APEX Stereo
– kolumny: Gauder Akustik Berlina RC-11 Black Edition
– kable głośnikowe: Furutech Nanoflux-NCF Speaker Cable
– IC RCA: Hijiri Million „Kiwami”, Vermouth Audio Reference
– XLR: Hijiri Milion „Kiwami”, Furutech DAS-4.1, Furutech Project V1
– IC cyfrowy: Furutech Project V1 D XLR
– kabel LAN: NxLT LAN FLAME
– kabel USB: ZenSati Silenzio
– kable zasilające: Hijiri Takumi Maestro, Furutech Project-V1, Furutech NanoFlux NCF, Furutech DPS-4.1 + FI-E50 NCF(R)/ FI-50(R), Hijiri Nagomi, Vermouth Audio Reference Power Cord, Acrolink 8N-PC8100 Performante, Synergistic Research Galileo SX AC, ZenSati Angel
Stolik: BASE AUDIO 2
Akcesoria:
– bezpieczniki: Quantum Science Audio Red, QSA Silver, Synergistic Research Orange
– platforma antywibracyjna: Solid Tech
– zasilające: Harmonix AC Enacom Improved for 100-240V
– listwa sieciowa: Power Base High End, Furutech NCF Power Vault-E
– panele akustyczne: Artnovion
Tor analogowy:
– gramofon: SME 60
– wkładka: My Sonic Lab Signature Diamond
– przedwzmacniacz gramofonowy: RCM Audio The Big Phono
– docisk płyty: Omicron Luxury Clamp
– przyrząd do centrowania płyty: DS Audio ES-001
– magnetofon szpulowy: Studer A80
Dystrybucja: Prestige Audio
Producent: Zikra Audio
Ceny
Zikra Audio Preamplifier: 40 000 €
Zikra Audio Stereo 300B XLS: 23 500€
Dane techniczne
Zikra Audio Preamplifier
– Lampy: 4 x EC8010; zasilacz – 2 x GZ34 lub 2 x 657G (prostownicze)
– Wejścia: 1 para RIAA (MM), 2 pary RCA (liniowe)
– Wyjścia: Para RCA, para XLR
– Pasmo przenoszenia: 12-115 kHz
– Wymiary (szer. x gł. x wys.): 440 x 330 x 210 mm
– Waga: 25 kg + 28 kg (zasilacz)
Zikra Audio Stereo 300B XLS
– Lampy wyjściowe: Emission Lab 300B XLS
– Lampy wejściowe: EC 8010
– Moc wyjściowa: 2 × 17 W / 4–16 Ω
– Impedancja wejściowa: 10 kΩ
– Pasmo przenoszenia: 12–150 kHz
– Wejścia: RCA / WBT
– Wymiary (S × G × W): 44 × 33 × 21 cm
– Waga: 28 kg
Najnowsze komentarze