Monthly Archives: październik 2022

Opinion 1

Anyone at least acquainted with High End knows, how key the use of proper plugs for audiophile cabling is. And while in the area of power cords the use of different plugs seems quite common, like for example in the Acrolink 7N-PC6700 Anniversario, where you can choose between PCB and CBN plugs, or the David Laboga Custom Audio (GR-AC-Connect & G-AC-Connect), or when using cables available from spools – the Furutech FP-3TS762, which we tested with the basic plugs FI-28R/FI-E38R and with the top FI-50 NCF(R), in signal cabling changing the connectors is not as common. Of course we need to mention that Siltech (Siltech/Oyaide) allows for that, or our Polish brand Next Level Tech, but the case we will deal with today is even more interesting. As it turns out, before the Furutech LineFlux NCF was presented, the Japanese decided to showcase their newest plugs CF-601MR NCF/CF-602 NCF R before they updated their cable. And if you wonder what came out from those, let me invite you to read on my subsequent, completely subjective, observations.

I must confess, that in terms of the initial impression, something you can do only once, the tested Furutech came over very favorably. First of all, the silvery, cardboard boxes, lined with soft foam, are esthetic enough to not shame the flagship products, while being modest and unabsorbing enough to waive any accusations of spending too much budget on them. Secondly, the cables themselves, are a class on its own, clearly showing, that we are dealing here with top shelf products. And I am not talking about above average cross-sections or byzantine ornamenting, dripping with gold, but this kind of casual elegance and luxury feeling. Starting with the nicely looking combination of dark blue and bottle-green nylon sheaths, through the discreet splitters, reducing the diameter before the plugs, carrying the model and directionality markings, the latter being only applicable for the RCA cables for obvious reasons, and finishing with the newest plugs, complete with a chrome shine, the whole combines into a very harmonious entity, which is a joy to look at, and at the same time does not try to catch our attention as eagerly as Invicta watches. Due to the ends being of smaller diameter, the ergonomics of the LineFlux NCF is very satisfactory – not only they allow us to bend them as we like, but due to their internal construction, they keep their shape – without excessive spring or tension, which could cause lighter devices to move.
Although gentlemen should not talk about money, in case of the High End, we cannot go past financial aspects, especially, when the plugs used are appropriate. You need to know, that if you want to do some DIY cables equipped with the rhodium plated 600 NCF, you need to spend about 675 PLN for the CF-601M R NCF and 780 PLN for CF-602F R NCF, so about 3000 PLN in total. And this is just the beginning of the game, as you would need a decent cable, some sheaths, etc.
The plugs themselves are traditionally made from non-magnetic materials, according to the press materials. The conductive elements made from “single copper elements” were α (Alpha) treated and coated with rhodium. Their cores are formed from a resin resistant to high temperatures with an addition of NCF co-polymer. Additional isolation-mechanical elements are made from a mixture of nylon, fiberglass with ceramic nanoparticles, carbon powder and anti-resonant NCF polymer. The carcasses are hybrid, with the external layer made from a polymer, a braid from silver coated carbon fiber and a layer of NCF resin, under which we find the main body from chrome plated brass. Similar attention was given to the mounting of the individual wires in the signal pins, as well as the plugs on the cable itself, so we find the moments to fasten the respective bolts.
And there is something to mount those plugs on, as the, currently top of the line, LineFlux NCF is equally intriguing. Its external layer is made from the opalescent nylon braid, under which a vibration layer made from nano-ceramic particles, carbon dust and composite PVC. Further layers are composed of a paper tape and a double shield with an α (Alpha) processed external copper braid and an internal layer made from PET/AI tape. Then we find a filter from polyester yarn and finally solid core conductors with a 1.3mm α (Alpha) OCC copper in high quality polyethylene isolation.

When after a few days of accommodation, required due to the fact, that the cables were supplied to us by the Katowice based RCM completely new, I started to listen more critically, it became apparent, that the newest Furutech interconnects are following the path started by the phenomenal power cable Project-V1. I mean, that the sound transmitted by them is completely devoted from nervousness and competitiveness. But it is not about any kind of slowing down, darkening or withdrawal, but a slightly different, than the stereotype associated with High End, placement of accents on the individual components of the sound. But before we move on to that, I need to turn your attention to one thing. The LineFlux NCF begin the process of creation not from what you can hear, but from what you do not, the completely dark and limitless background, from which the silhouettes and sound created by them appeared. And it is not the known from jazz and small chamber ensembles “playing with silence”, but one similar to the absorption of light by Vantablack, where between the sounds noted in the source material, there is completely nothing. I mean, there is the reverberation aura, the echo of the phrases just played whirling under the sacral roofs, everything that needs to be there, to have the walls from Noirlac Abby from “Monteverdi – A Trace of Grace” by Michel Godard, or the catacombs from “Tomba Sonora” by Stemmenklang/Kristin Bolstad not imitate one of the quietest studios – the Belgian Galaxy, where for example the “From Heaven on Earth – Lute Music from Kremsmunter Abbey” by Hubert Hoffman was recorded. So please, do not confuse the removal of any kind of parasitic artefacts, noises and clicks, that usually disturb and degrade the sound with laboratory antiseptic and morgue-like coldness, as the Japanese interconnects are the complete opposite of that. This also does not mean, that the LineFlux sound dark, as you might initially have that kind of impression, because the upper part of the sound spectrum, due to its smoothness, clarity and refinement is so “organic”, and absorbed with such ease, that our senses, not exposed to any painful and discomfortable peaks, let down their guard and move on to the phase of fully relaxing absorption. And again, it is not about toning down, sweetening or rounding off, but about extracting the beauty and positive energy from areas, where you would not look for them. Let us take for example the latest disc from Megadeth – “The Sick, the Dying … and the Dead!”, an album, where there is ample energy, lots of fierce riffs and mad smashing of cymbals. However due to surprisingly well done mastering, the material presented by Dave is stunningly mighty and presses you down in your seat with dynamics, but it does not make you hurt, even at volume levels close to concert ones. Of course, when there should be harsh, then you have the sharpness reserved to damask steel knives, but again – due to the cleanness, the cuts are so smooth and precise, that you feel your head being cut away from your neck once it bangs on the floor.
Moving to a more civilized repertoire, on the album “Nectar” by Silent Skies, the vocals of Tom Englund (yes, the one from Evergrey) was presented very near, it is palpable – made from flesh and blood, contrasting brilliantly with the ambient-oneiric accompaniment from Vikram Shankar, where the Furutech shows the differences between the live person and computer loops in an absolutely flawless way, but not by a brutal contrast, or mutual exclusion, but by coexistence and addition. The synthetic bass is round, almost undefined, but it does not boom. It pulsates in its own rhythm, and at the same time, it has no tendency to dominate other parts of the sound spectrum.
And a few words about the natural instruments, without any electric support. On “Jubilo – Fasch, Corelli, Torelli & Bach” by Alison Balsom the gradation of the planes is splendid. Interestingly, it does not happen due to blowing out the stage in depth and width, but through natural adjustment of its size to the amount of musicians on it. For obvious reasons the trumpet is being favored, but the rest of the ensemble does not need to compete for our attention. Please turn your ears to the organ parts, which, although placed in the back of the stage, have absolutely no issues with their definition or readability. They are just in their place, and nobody is trying to pull them to the front, because there is absolutely no need for that – you can still hear, they are above the full ensemble and they do not need to prove anything to anyone.

In terms of our usual summary, I will allow myself to mention, that the Furutech LineFlux NCF, in both versions, the RCA and XLR (they sound very similar, and the differences are mostly due to the electronics they connect) are the ideal proposal for all or you, who have enough of the ongoing chase for who will do things best, and that in the highest of categories. Here, while you will not find that competitiveness, you should discover, that true High End means something completely different – naturalness and “normalness”, intrinsic to live events, where the definition of the virtual sources means being able to point to a musician with your finger, and not to be able to verify the material his or her jacket is made of. So if you prefer that kind of approach to sound, then I have no other choice but encourage you to borrow the Furutech LineFlux NCF and test its capabilities in your own system.

Marcin Olszewski

System used in this test:
– CD/DAC: Ayon CD-35 (Preamp + Signature) + Finite Elemente Cerabase compact
– Network player: Lumin U2 Mini + I-O Data Soundgenic HDL-RA4TB
– Digital source selector: Audio Authority 1177
– Turntable: Kuzma Stabi S + Kuzma Stogi + Dynavector DV-10X5
– Phonostage: Tellurium Q Iridium MM/MC Phono Pre Amp
– Power amplifier: Bryston 4B³ + Graphite Audio IC-35 Isolation Cones
– Loudspeakers: Dynaudio Contour 30 + Brass Spike Receptacle Acoustic Revive SPU-8 + Base Audio Quartz platforms
– IC RCA: Tellurium Q Silver Diamond
– IC XLR: Organic Audio; Vermöuth Audio Reference; Acrolink 7N-A2070 Leggenda
– Digital IC: Fadel art DigiLitz; Harmonic Technology Cyberlink Copper; Apogee Wyde Eye; Monster Cable Interlink LightSpeed 200
– USB cables: Wireworld Starlight; Goldenote Firenze Silver; Fidata HFU2; Vermöuth Audio Reference
– Speaker cables: Signal Projects Hydra; Vermöuth Audio Reference Loudspeaker Cable + SHUBI Custom Acoustic Stands MMS-1
– Power cables: Furutech FP-3TS762 / FI-28R / FI-E38R; Organic Audio Power + Furutech CF-080 Damping Ring; Acoustic Zen Gargantua II; Furutech Nanoflux Power NCF
– Power distribution board: Furutech e-TP60ER + Furutech FP-3TS762 / Fi-50 NCF(R) /FI-50M NCF(R)
– Wall power socket: Furutech FT-SWS(R)
– Anti-vibration platform: Franc Audio Accessories Wood Block Slim Platform
– Switch: Silent Angel Bonn N8 + Silent Angel S28 + Silent Angel Forester F1 + Luna Cables Gris DC
– Ethernet cables: Neyton CAT7+; Audiomica Anort Consequence + Artoc Ultra Reference + Arago Excellence; Furutech LAN-8 NCF
– Table: Solid Tech Radius Duo 3
– Acoustic panels: Vicoustic Flat Panels VMT

Opinion 2

Furutech is for sure a brand name, that is known to everybody, who came into contact with high quality music reproduction at any time in his or her life. For 100%. In case of cabling and related accessories, this is the first choice brand for many. And I am not only thinking about ready made products, but also about items targeted at the DIY market, like cables sold from spools or all kinds of plugs and similar confection. It is such a powerful brand, that they do not care about other companies from the same market segment are using those components in their products; also, in contrast to the current trends, they are not introducing changes to their product lines often. This happens only in cases, when the engineers decide, that they have made clear progress. Still it happens from time to time, and when they do, they never forget to let us know. This is how we were able to get acquainted with the newest line of RCA/XLR cables, the Furutech LineFlux NCF, kindly provided by the Katowice based distributor RCM.

I will now try to show you the construction of the tested cables, based on the information I got from the distributor. The main information is, that the conductors are made from OCC copper, subdued to the proprietary Alpha process, and are in the form of solid-core wires with a 1.3 diameter. To protect the signal from distortion, the manufacturer employed double shielding, while the whole is enclosed in polyethylene with increased density. This should improve the width of the reproduced frequencies and improve the tonal balance of the transferred sound. Finalizing this short, but comprehensive, information about the main characteristics of the tested cables, I will just add, that the cables have the typical Furutech length of 1.2m, external diameter of 13mm and are equipped with CF-601MR NCF and CF602FR NCF. The cables are packaged in silvery, cardboard boxes lined with soft sponge.

I must confess, that plugging in the tested XLR in my system – my power amplifier from Gryphon has only such inputs – I was abnormally excited as to what will happen during listening. A bit maliciously, but frankly speaking I was completely justified to be like that, I had one main goal – to test the manufacturer’s claims about tonal balance. The predecessor of the tested cable, which was splendid in reproducing the vitality of the sound, seemed sometimes too abrupt, what could be to someone’s liking, or even saving a bit overweight system, but it was always a configuration lottery. And we are talking about High End, as this is the level that series of cables is operating on, where there should be no shortcomings, this is why it was so important to verify the statements made by the constructors. Too often the descriptions in the marketing materials are only wishful thoughts, that are rarely considered. But this time I am dealing with a brand, that does not often throw words to the wind, so with flushed cheeks I waited for the first sounds played by the system. And?
As it turned out, the gentlemen were not wrong. The first thing that you notice after installing the NCF interconnect is the flawless and consistent cooperation of each subrange with another. Without jumping to the front, but just as a tool in the hands of the artists. This translated into an improvement of the energy of the attack and mass of sound, what bettered the motoric of the events reaching me from the stage. There were no holes between the individual subranges; only a coherent cooperation in fighting for equality in reproduction of music. This was a very universal happening, as it did not pump up the bass or midrange, killing resolution of those subranges in the process, but just increased their pigmentation. And as such, you should not be surprised, that every genre profited from this approach.
From rampageous metal like the newest disc from Megadeth (“The Sick, the Dying… and the Dead!”), through the “Blade Runner 2045” soundtrack to the older, issued in 1994, jazz from the brilliant trio of Keith Jarrett with Gary Peacock and Paul Motian “At the Deer Head Inn” the way the tested cable presented the sound – I mean not only the brilliant, very energetic presentation of a higher essentiality, but also the masterful extension of the virtual stage and the ease of its presentation – was grist for the mill of each and every album. If the music required an outcry of fierce rock rebellion, with a strong base drum hit, juicy guitars and vocals full of temperament, then the system provided ample essence required for that. When reproducing the upcoming dark future, the room was to tremble with frequent seismic murmurs, I sometimes covered my ears, to prevent from unpleasant clogging of my eardrums, a result of keeping full control over the lowest frequencies. And when a few older gentlemen, with their natural instruments, came, I was enjoying fully the resonance and nobleness of the piano, the brilliant mastering of the double bass, with special attention being paid to the consensus between the finger on the string and the resonant body, and the cymbals, phenomenally placed in the air. I do not know how the Japanese did it, but at least in the last aspect – the cymbals – the predecessor of the tested cable, having an often nicely perceived nonchalance in the upper registers, should be better in that aspect, yet due to the mentioned tonal balance, the newest cable made the whole much more sonically mature. The tested interconnect offered less clicking, but did not lose on the amount of supplied information, what made it more imposing as a whole.

Would I recommend the tested cable to each one of you? Unfortunately I know from experience, that it has no chance for an issue free accommodation with everybody. But I would recommend to check out any of the tested cables even to enforcers of merciless transparency and signal slew rate. Despite having a nice timbre and interesting essence of the reproduced music, those are still very lively and energetic wires. I know, as I tested that in my system, which is well based in mass, and which did not suffer at all by placing the Japanese cable in it, but showed how much more music in music I can achieve with it.

Jacek Pazio

System used in this test:
Source:
– transport: CEC TL 0 3.0
– streamer: Melco N1A/2EX + switch Silent Angel Bonn N8
– DAC: dCS Vivaldi DAC 2.0
– Master clock: Mutec REF 10 SE-120
– reclocker: Mutec MC-3+USB
– Shunyata Research Omega Clock
– Shunyata Sigma V2 NR
– Preamplifier: Gryphon Audio Pandora
– Power amplifier: Gryphon Audio Apex Stereo
– Loudspeakers: Gauder Akustik Berlina RC-11 Black Edition
– Speaker Cables: Synergistic Research Galileo SX SC
IC RCA: Hijiri Million „Kiwami”, Vermouth Audio Reference
IC XLR: Tellurium Q Silver Diamond, Hijiri Milion „Kiwami”, Siltech Classic Legend 880i
Digital IC: Hijiri HDG-X Milion
Power cables: Hijiri Takumi Maestro, Furutech Project-V1, Furutech NanoFlux NCF, Furutech DPS-4.1 + FI-E50 NCF(R)/ FI-50(R), Hijiri Nagomi, Vermouth Audio Reference Power Cord, Acrolink 8N-PC8100 Performante
– Table: SOLID TECH HYBRID
– Accessories: Harmonix TU 505EX MK II, Stillpoints ULTRA SS, Stillpoints ULTRA MINI, antivibration platform by SOLID TECH, Harmonix AC Enacom Improved for 100-240V, Harmonix Room Tuning Mini Disk RFA-80i
– Power distribution board: POWER BASE HIGH END
– Acoustic treatments by Artnovion
Analog stage:
Drive: Clearaudio Concept
Cartridge: Essence MC
Step-up: Thrax Trajan
Phonostage: Sensor 2 mk II

Polish distributor: RCM
Manufacturer: Furutech
Prices:
Furutech LineFlux NCF RCA: 10 400 PLN / 2 x 1,2m
Furutech LineFlux NCF XLR: 11 500 PLN / 2 x 1,2m

Opinia 1

Pomimo wynikającej z długoletniej obecności na naszym rynku całkiem niezłej rozpoznawalności oraz listy dotychczasowych dystrybutorów, z którymi utrzymujemy nader poprawne relacje dziwnym zbiegiem okoliczności słowacki Canor miał do nas najwidoczniej pod górkę i pod wiatr, gdyż przez blisko dziesięć lat naszej radosnej działalności ani razu nie udało mu się zawitać pod nasz dach. Śmiało możemy jednak ową absencję uznać za niebyłą, gdyż wraz z roztoczeniem nad ww. marką opieki przez białostockie Rafko postanowiło jak najszybciej nadrobić zaległości. Stopniując jednak napięcie i krok po kroku podnosząc temperaturę (i to dosłownie) zamiast rzucać się niczym szczerbaty na suchary na ze stoickim spokojem czekającą na swoją kolej A-klasową integrę AI 1.20 postanowiliśmy w ramach niezobowiązującej rozgrzewki i swoistego wieczorka zapoznawczego wziąć na tapet nieco skromniejszy zestaw, czyli lampowy odtwarzacz CD/DAC CD 2.10 wraz z hybrydowym wzmacniaczem zintegrowanym AI 2.10.

Jak już zdążyliśmy wspomnieć Canor jest słowacką marką i to marką istniejącą od 1995 r., której siedziba i zarazem zakład produkcyjny zlokalizowane są w miejscowości Prešov (Preszów). Na chwilę obecną jej portfolio obejmuje cztery wzmacniacze zintegrowane, jedną końcówkę mocy, jeden przedwzmacniacz liniowy, dwa przedwzmacniacze gramofonowe, dwa odtwarzacze CD i jeden DAC pogrupowane w trzech liniach produktowych, więc jest w czym wybierać. Tytułowa parka, czyli CD 2.10 & AI 2.10 należy do może nie tyle tzw. „przedsionka”, co mogłoby zostać odebrane jako pejoratywnie nacechowane i umniejszające rangę określenie, a do oferty otwarcia. Oba urządzenia charakteryzuje pełna unifikacja designu. Ich korpusy wykonano z solidnych stalowych blach a fronty z masywnych płatów szczotkowanego aluminium z poprzecznym pasem czernionego akrylu pod którym ukryto bursztynowe wyświetlacze. Oczywiście z racji pełnionych funkcji pewne różnice między integrą a CD są, lecz są one natury co najwyżej kosmetycznej, gdyż o ile na froncie CD 2.10 znajdziemy szczelinę umożliwiającą wsmyknięcie i wysmyknięcie srebrnego krążka, to już pozostałe klawiszo- i gałkologie są zbieżne. Tak, tak. Nie przewidziało się Państwu. Otóż w obu przypadkach w centrum mamy po masywnej toczonej gałce, która jak się z pewnością domyślacie w integrze odpowiada za regulację głośności a w CD za … obsługę podstawowych funkcji odtwarzania. Uwagę jednak kradną bursztynowo podświetlane logotypy i fenomenalnie czytelne, utrzymane w tej samej kolorystyce wyświetlacze diodowe. Na plecach CD 2.10 znajdziemy nie tylko szeroko rozstawione wyjścia analogowe w standardzie RCA i XLR, lecz zgodnie z deklaracją pełnienia funkcji DAC-a również pełen wachlarz we/wyjść cyfrowych obejmujący bliźniaczy set coaxiali i optyków rozszerzony o wejście USB. Wejścia optyczne i koaksjalne zdolne są przyjąć sygnał PCM nieprzekraczający 24bit/192kHz, za to przez USB będziemy w stanie przepuścić PCM do 32bit/768kHz i DSD w trybie DoP(DSD over PCM) do specyfikacji DSD256. Listę zamyka zintegrowane z komorą bezpiecznika gniazdo zasilające IEC oraz włącznik główny. Z kolei integra oferuje pojedyncze i dość standardowej klasy zakręcane terminale głośnikowe cztery pary wejść RCA i dwie pary XLR-ów, włącznik główny i zintegrowane z komorą bezpiecznika gniazdo zasilające IEC. I w tym momencie pozwolę sobie na małą dygresję, gdyż zarówno ergonomia, jak i logika wskazywałyby na zachowanie zgodności lokalizacji gniazd zasilających jeśli nawet nie w obrębie całej marki, to chociażby linii. Tymczasem jak sami Państwo widzicie, patrząc od tyłu, źródło takież gniazdo ma po lewej a wzmacniacz po prawej, co mówiąc najdelikatniej powoduje zupełnie niepotrzebny zamęt w i tak z reguły kłębiącym się za systemem audio okablowaniu.
Jeśli chodzi o trzewia to w obu urządzeniach znajdziemy tak lubiane przez złotouchą brać lampy. W odtwarzaczu jest to pracująca w stopniu wyjściowym kwadra 6922, przed którą zaimplementowano 32-bitowy układ przetwornika AKM AK4490 a w integrze parę 6922 znajdziemy w sekcji przedwzmacniacza współpracującej z D-klasowymi, pochodzącymi od Hypexa 150W układami wyjściowymi. Całe szczęście Słowacy wbrew panującej modzie nie zdecydowali się na „ekologiczne” zasilanie popularnymi impulsówkami, lecz postawili na sprawdzone rozwiązania w postaci klasycznych toroidów, za co należy im się w pełni zasłużony plus. Skomplementować należy również dedykowane piloty zdalnego sterowania, które są niezwykle solidne, eleganckie i aluminiowe a to nawet na zdecydowanie wyższych pułapach cenowych wcale nie jest normą.

Prawdę powiedziawszy przechodząc do części poświęconej brzmieniu Canory stanowiły dla mnie zupełną niewiadomą. Niby gdzieś tam, na najprzeróżniejszych wystawach, targach, etc., miałem okazję rzucić na nie uchem i okiem, ale zawsze było to niemalże w biegu i w warunkach na tyle nieprzewidywalnych, że nie sposób było wyciągnąć jakiekolwiek konstruktywne wnioski. Dlatego też przez kilka pierwszych dni dałem im czas na ułożenie się w moich czterech kątach a ja z rosnącym zainteresowaniem śledziłem rozwój wypadków. Kiedy okres ochronny minął jasnym stało się, że reprezentanci słowackiej myśli technicznej nie pozwalają na obojętność, bowiem nader udanie łączą spontaniczność przekazu z zaraźliwą motoryką i świetną rozdzielczością. Począwszy od „Acoustic In Hell” Eleine, gdzie pozbawienie instrumentarium prądu nadało całości niezwykłej nastrojowości i liryczności przywodząc na myśl raczej poczynania Rodrigo y Gabrieli aniżeli to, czego mogliśmy zaznać np. na ich poprzednim, iście epickim krążku („Dancing in Hell”), poprzez zaskakująco dobrze zrealizowane „Black Market Enlightenment” Antimatter, na apokaliptycznym i wgniatającym w fotel mrocznym „Opvs Contra Natvram” Behemotha skończywszy za każdym razem otrzymywałem potężną dawkę emocji i energii. Jednak nie był to bezkształtny i bezładny łomot nastawiony jedynie na wolumen i ilość atakujących słuchacza dźwięków, lecz misterna pajęczyna utkana z ogromu wszelakiej maści uderzeń perkusji, gitarowych riffów czy ekstatycznych wokaliz. W dodatku bez trudu dało się zauważyć, że bas u Eleine jest specjalnie dopalony i podkręcony a wokal Micka Mossa na Antimatter z premedytacją wypchnięto przed szereg, by podkreślić jego namacalność i komunikatywność. Śmiało możemy uznać, że nie tylko kwestię świetnego różnicowania nagrań mamy z głowy, lecz i odnotować fakt, że w powyższych atrakcjach swoje przysłowiowe trzy grosze dorzuciły obecne w słowackiej elektronice lampy a z kolei fenomenalny wykop i drajw zawdzięczamy trzymającym w stalowym uścisku podpięte pod AI2.10 kolumny Hypexom.
Zwolnienie tempa i ucywilizowanie przekazu za sprawą stanowiącego swoiste epitafium „You Want It Darker” Leonarda Cohena pokazało Canory z nieco innej perspektywy. Już nie musiały z szybkością podwieszonego pod Apachem M230 kal 30 mm wystrzeliwać dźwięków, lecz wreszcie mogły skupić się na ich niespiesznym dopieszczaniu i cyzelowaniu. I to robiły. Głos Cohena miał właściwą głębię, spokój i … szorstkość, czyli pomimo podwójnego zlampizowania udało się uniknąć zbytniego wygładzenia i spolerowania sprawiającego, że prezentacja może byłaby bardziej elegancka i lekkostrawna, lecz jednocześnie pozbawiona pierwiastka autentyczności. Słychać było „doświadczenie” wokalisty, ciężar przeżytych lat i bagaż zgromadzonych przez ten czas doświadczeń spoczywający na jego barkach. Nie było to jednak starcze smędzenie, lecz refleksyjna opowieść pełna życiowej mądrości i dobrotliwego, nieco przekornego dystansu do pędzącego, otaczającego go świata. Do głosu doszła oprócz warstwy instrumentalno-wokalnej również równoległa jej emocjonalna tworząc niesamowity klimat i zamykająca słuchacza w hermetycznej bańce muzycznego mikrokosmosu od pierwszej do ostatniej nuty zapisanej na ww. krążku. Uwagę zwracała również aksamitna czerń tła i cisza tam, gdzie być ona powinna – bez szumów, czy też delikatnego „smażenia”, które przecież nieobce jest sporej części populacji miłośników lamp. A tu cisza jak makiem zasiał, co z pewnością docenią miłośnicy wysokoskutecznych kolumn.

Choć ceny CD 2.10 i AI 2.10 na to nie wskazują, to występując w duecie Canory tworzą na tyle udany zestaw, że nie mając szczególnie ciężkiego ataku audiophilii nervosy i parcia na ekstremalny High-End śmiało można na nim poprzestać w drodze do osiągnięcia nausznej nirwany. Nie dość bowiem, że zagra i to wybornie praktycznie dowolny repertuar, to w dodatku cieszyć będzie oczy, działać od pierwszego strzału i gdy zajdzie taka potrzeba jeszcze obsłuży pozostałe cyfrowe źródła. Wystarczy tylko pamiętać o jednym, dość istotnym drobiazgu – spiąć CD 2.10 z AI 2.10 możliwie wysokiej klasy XLR-ami i nie oszczędzać na pozostałym okablowaniu, gdyż przynajmniej tytułowa integra na próby ograniczenia życiodajnej energii reaguje ciężką alergią więdnąc w oczach i grając na pół gwizdka. Dlatego dla świętego spokoju lepiej rozpakowując Canory zignorujcie Państwo znajdujące się w kartonach przewody i zainwestujcie w coś choćby nieco lepszego aniżeli przysłowiowy drucik od lampki.

Marcin Olszewski

System wykorzystany podczas testu
– CD/DAC: Ayon CD-35 (Preamp + Signature) + Finite Elemente Cerabase compact
– Odtwarzacz plików: Lumin U2 Mini + I-O Data Soundgenic HDL-RA4TB
– Selektor źródeł cyfrowych: Audio Authority 1177
– Gramofon: Kuzma Stabi S + Kuzma Stogi + Dynavector DV-10X5
– Przedwzmacniacz gramofonowy: Tellurium Q Iridium MM/MC Phono Pre Amp
– Końcówka mocy: Bryston 4B³ + Graphite Audio IC-35 Isolation Cones; Accuphase P-7500
– Kolumny: Dynaudio Contour 30 + podkładki Acoustic Revive SPU-8 + kwarcowe platformy Base Audio
– IC RCA: Tellurium Q Silver Diamond
– IC XLR: Organic Audio; Vermöuth Audio Reference; Acrolink 7N-A2070 Leggenda
– IC cyfrowe: Fadel art DigiLitz; Harmonic Technology Cyberlink Copper; Apogee Wyde Eye; Monster Cable Interlink LightSpeed 200
– Kable USB: Wireworld Starlight; Goldenote Firenze Silver; Fidata HFU2; Vermöuth Audio Reference USB
– Kable głośnikowe: Signal Projects Hydra; Vermöuth Audio Reference Loudspeaker Cable + SHUBI Custom Acoustic Stands MMS-1
– Kable zasilające: Furutech FP-3TS762 / FI-28R / FI-E38R; Organic Audio Power + Furutech CF-080 Damping Ring; Acoustic Zen Gargantua II; Furutech Nanoflux Power NCF
– Listwa zasilająca: Furutech e-TP60ER + Furutech FP-3TS762 / Fi-50 NCF(R) /FI-50M NCF(R)
– Gniazdo zasilające ścienne: Furutech FT-SWS-D (R) NCF
– Platforma antywibracyjna: Franc Audio Accessories Wood Block Slim Platform
– Switch: Silent Angel Bonn N8 + nóżki Silent Angel S28 + zasilacz Silent Angel Forester F1 + Luna Cables Gris DC
– Przewody ethernet: Neyton CAT7+; Audiomica Laboratory Anort Consequence, Artoc Ultra Reference, Arago Excellence; Furutech LAN-8 NCF
– Stolik: Solid Tech Radius Duo 3
– Panele akustyczne: Vicoustic Flat Panel VMT

Opinia 2

Pochodząca ze Słowacji marka Canor jest sztandarowym przykładem zjawiska typu pojawiam się i znikam, gdyż przez cały czas będąc płodną w nowe konstrukcje raz jest o niej u nas głośno, by za moment zapaść się pod przysłowiową ziemię. I piszę to bez cienia jakiejkolwiek złośliwości, bowiem bez względu na stan bytu w eterze niejednokrotnie przekonałem się, że gro melomanów zawsze ma ją w pamięci. A jeśli tak, to oznacza tylko jedno, musi mieć coś ciekawego do zaoferowania. Sam u siebie nic z jej portfolio dotychczas nie miałem, ale jeśli słuch o niej nie ginie, temat zgłębienia jej oferty bez dwóch zdań wydawał się być warty grzechu. Dlatego też gdy nadarzyła się zainspirowana zmianą dystrybutora okazja, decyzja zorganizowania sesji testowej na własnym gruncie z naszej strony nie podlegała jakiejkolwiek dyskusji. Na szczęście podobne zdanie miał również nowy przedstawiciel ww. marki na naszym rynku, czego owocem jest dostarczony przez białostockie Rafko, posiłkujący się w swoich trzewiach lampami elektronowymi słowacki zestaw źródła ze wzmacniaczem zintegrowanym Canor CD 2.10 & Canor AL 2.10.

Jak wynika z załączonych fotografii i co w przypadku dedykowania sobie urządzeń jest standardem, nasi bohaterowie posiłkują się zunifikowanymi obudowami. Jednak owo działanie nie przerodziło się w szukanie oszczędności w dziedzinie designu, bowiem mimo brylowania owych produktów w dziale średniopółkowego Hi-Fi, a nie bezkompromisowego High End-u pomysł na wygląd jest ciekawy. Opiera się na typowych rozmiarów dla tego segmentu korpusach z frontem z grubego płata aluminium. Awers w celach wizerunkowych poprzecznie przełamano czernią skrywającego różne funkcje akrylu, zaś resztę będącej bocznymi ściankami i górną połacią obudowy przyjemnie dla oka wykończono brokatowym lakierem strukturalnym. Jeśli chodzi o przywołane skryte pod akrylem funkcje, oczywiście są spuścizną zadań każdego z urządzeń. I tak w przypadku odtwarzacza CD patrząc od lewej strony znajdziemy na tym swoistym pasku szczelinę do karmienia urządzenia srebrnymi krążkami, zorientowanie w pionie dwa przyciski funkcyjne, średniej wielkości gałkę obsługi odtwarzania płyty, pod nią włącznik i podświetlone logo marki, następnie kolejne 6 bliźniaczych guzików sterujących pracą urządzenia, zaś na prawej flance wielki piktogramowy wyświetlacz. W przypadku wzmacniacza temat wygląda następująco. Mam podobny układ sterujących jego pracą 8 przycisków, pomiędzy nimi identyczna gałkę Volume, mieniące się bursztynową poświatą logo marki i włącznik oraz taki sam, tylko z innymi informacjami, czytelny bez mała z kilometra wyświetlacz. Przyznacie, że gdyby nie szczelina na płyty kompaktowe, z daleka byłby problem odróżnić produkty od siebie. Jednak z drugiej strony jest to zamierzone i do tego znakomicie sprawdzające się w przypadku zakupu kompletu działanie, za co z pewnością potencjalni nabywcy są wdzięczni. Fajnym dodatkiem do obydwu komponentów są dedykowane piloty zdalnego sterowania. Przechodząc do tylnych paneli przyłączeniowych rozpoczynając wyliczankę od CD producent zapewnia wejścia i wyjścia cyfrowe RCA, OPTICAL wraz z jedynie wejściem USB, wyjścia analogowe RCA/XLR, gniazdo zasilania i tuż obok główny włącznik. Co do wzmacniacza, ten może pochwalić się pojedynczymi terminalami kolumnowymi, czterema wejściami liniowymi RCA, dwoma XLR, gniazdem IEC i oczywiście głównym włącznikiem. Wieńcząc przybliżanie naszych bohaterów dodam jeszcze, iż piecyk mimo gabarytowej skromności jest w stanie oddać 150W przy obciążeniu 4 Ohm, co pozwala snuć przypuszczenia i co w dalszej części testu będzie miało swój wydźwięk, że mimo bycia konstrukcją hybrydową – wspominałem, iż na pokładzie znajdziemy szklane bańki – nie straszne mu żadne kolumny.

Co jak co, ale jak elektronika ma dobrze zaaplikowane lampy elektronowe w swoich układach, nie spotkałem się jeszcze ze słabym graniem. Owszem, ma swoją specyfikę prezentacji – o tym w dalszej części testu, ale jest to na tyle bezpieczne rozwiązanie, że trzeba być naprawdę strasznym malkontentem, aby mieć podstawy do narzekania. A że jestem szczęśliwym człowiekiem, nie miałem najmniejszego problemu z akomodacją – tym bardziej, że estetyka była bliska moim oczekiwaniom – z zaproponowanym przez zestaw Cannora sznytem graniem. Graniem z fajną esencją i energią, przy lekko ocieplonych górnych rejestrach, ale za to nigdy ze szkodliwie spowolnionym timingiem. Projekcja muzyki była o tyle ciekawa, że mimo bezwarunkowego hołdowania raczej dobrze osadzonym w masie i energii wydarzeniom muzycznym nie było problemów z nadmiarem basu, o jego szkodliwym rozlewaniu się nie wspominając. A przypominam, z uwagi na współpracę z wielkimi Gauderami słowackie zabawki nie miały łatwo, co tylko potwierdza, że mimo skromnych gabarytów testowany piecyk był wielki duchem. Na tyle wielkim, że nie obawiałem się włożyć do CD-ka naprawdę wymagających krążków. Nie tylko tych stawiających na atak i agresję, ale również zmuszających system do pokazania realiów nagrywania muzyki barokowej.
Wspominając mocne granie miałem na myśli choćby najnowszy krążek grupy Megadeth „The Sick, The Dying… and The Dead!”. Nie wiem, jak realizacyjnie odbieracie to Wy, ale ja na swoim zestawie specjalnie nie narzekając raz spotkałem się z problemami natury braku wypełnienia. Nie wiem, co było tego przyczyną, jednak najważniejsze jest to, że zestawiony testowo system zagrał tę płytę z dobrym wypełnieniem i niezbędnym do pokazania jej energii atakiem. To zaś pozwoliło pokazać znakomitą pracę perkusisty – naprawdę szacun, moc gitarowych popisów i charyzmę wokalizy. Bez ociągania się, tylko z odpowiednio dobraną wagowo werwą muzycy pokazali, że nadal są w dobrej kondycji nie tylko twórczej, ale również tej ludzkiej, czyli pozwalającej właściwie mocno oddać ducha tej muzyki.
Gdy zaś chodzi o bardzo wrażliwą na jakość odtworzenia muzykę barokową, w tym przypadku do sprawdzenia tego typu twórczości zaprzągłem Johna Pottera ze znakomitą płytą „Care-charming Sleep”. To z pozoru prosta pozycja, pojedynczy męski wokal i kilka wtórujących mu instrumentów sprawiają wrażenie sonicznej bułki z masłem. Jednak gdy dokładnie się jej przyjrzymy, okazuje się, że ważne w niej jest dosłownie wszystko. Od tembru głosu artysty, przez znakomicie akompaniujący mu klarnet, po otaczającą muzyków aurę. Gdy coś w przywołanym trio nie zaiskrzy przekaz stanie się zwyczajnie nudny. Tymczasem ma wywoływać w nas najgłębsze emocje. Od rozmachu śpiewu z kolokwialnie mówiąc pełnego gardła, przez barwny i esencjonalny klarnet, zadziorną gitarę, po wszechobecne echo, aby odtworzenie odniosło sukces, wszystko musi współgrać. I co mnie bardzo mocno zaskoczyło – oczywiście w znaczeniu pozytywnym, to fakt dobrego poradzenia sobie z tym materiałem z pozoru prostym technicznie komponentami z segmentu Hi-Fi. Owszem, słyszałem lepsze wykony, jednak w tym przypadku robotę zrobiły wspominane na początku opisu brzmienia szklane bańki i niebagatelna, pozwalająca ogarnąć wielkie kolumny moc wzmacniacza, gdyż wbrew pozorom Gaudery chodziły jak na smyczy. Przyjemnie plastycznie, ale również z niezłą kontrolą i oddechem, co pozwoliło systemowi wykreować dobry wirtualny świat z okresu Claudio Monteverdiego. Przyznam, jak nieczęsto, przy początkowych obawach, koniec końców byłem bardzo kontent. Ach te pozwalające pokazać emocje w muzyce lampy elektronowe. Ale zaznaczam, muszą być umiejętnie zaprzęgnięte do pracy, co Słowacy zrobili wręcz książkowo.

Czy biorąc pod uwagę powyższe zalety tytułowy duet Canora będzie spełnieniem oczekiwań całej populacji melomanów? Przecież spokojnie radził sobie z muzyką rockową i czarował tą uduchowioną, to wygląda na ideał. Niestety świat nie jest taki prosty i z pewnością znajdzie się osobnik stawiający na inne aspekty prezentacji. Jednak jeśli kręci Was muzyka pełna przyjemnego dla uszu ciepła i czaru lampy elektronowej, powinniście spróbować opisywanego zestawu u siebie. Jest pełen wigoru – przypominam o sporej mocy, a przy tym muzykalny, co sprawia, że większość muzyki zabrzmi co najmniej dobrze a spora część jak na ten pułap cenowy nawet wybitnie. Dla mnie to wystarczająca rekomendacja. A dla Was?

Jacek Pazio

System wykorzystywany w teście:
– transport: CEC TL 0 3.0
– streamer: Melco N1A/2EX + switch Silent Angel Bonn N8
– przetwornik cyfrowo/analogowy: dCS Vivaldi DAC 2.0
– zegar wzorcowy: Mutec REF 10 SE-120
– reclocker: Mutec MC-3+USB
– Shunyata Research Omega Clock
– Shunyata Sigma V2 NR
Przedwzmacniacz liniowy: Gryphon Audio Pandora
Końcówka mocy: Gryphon Audio Mephisto Stereo
Kolumny: Gauder Akustik Berlina RC-11 Black Edition
Kable głośnikowe: Synergistic Research Galileo SX SC
IC RCA: Hijiri Million „Kiwami”, Vermouth Audio Reference
XLR: Tellurium Q Silver Diamond, Hijiri Milion „Kiwami”, Siltech Classic Legend 880i
IC cyfrowy: Hijiri HDG-X Milion
Kabel LAN: NxLT LAN FLAME
Kable zasilające: Hijiri Takumi Maestro, Furutech Project-V1, Furutech NanoFlux NCF, Furutech DPS-4.1 + FI-E50 NCF(R)/ FI-50(R), Hijiri Nagomi, Vermouth Audio Reference Power Cord, Acrolink 8N-PC8100 Performante, Synergistic Research Galileo SX AC
Stolik: Solid Tech Hybrid
Akcesoria:
– antywibracyjne: Harmonix TU 505EX MK II, Stillpoints ULTRA SS, Stillpoints ULTRA MINI
– platforma antywibracyjna SOLID TECH
– zasilające: Harmonix AC Enacom Improved for 100-240V
– listwa sieciowa: POWER BASE HIGH END
– panele akustyczne Artnovion
Tor analogowy:
– gramofon – Clearaudio Concept
– wkładka Essence MC
– Step-up Thrax Trajan
– przedwzmacniacz gramofonowy Sensor 2 mk II

Dystrybucja: Rafko
Producent: Canor
Ceny
Canor CD2.10: 18 950 PLN
Canor AI2.10: 18 950 PLN

Dane techniczne
Canor CD2.10
Pasmo przenoszenia: 20 – 20 000 Hz ±0,8 dB
Impedancja wyjściowa: < 150 Ω
Zniekształcenia THD: <0,005% / 1 kHz
Odstęp sygnał/szum: > 102 dB
Wyjścia: RCA / XLR
Napięcie wyjściowe: 2V RMS (RCA) / 4V (XLR) RMS
Wejścia cyfrowe: USB, optyczne, koaksjalne
Wyjścia cyfrowe: optyczne, koaksjalne
Układ przetwornika: AK4490
Zastosowane lampy: 4 x 6922
Wymiary (S x W x G): 435 x 120 x 405 mm
Waga: 12 kg

Canor AI2.10
Moc wyjściowa: 2 x 150 W /4 Ω
Czułość wejściowa: 400 mV / 150 W / 1 kHz
Pasmo przenoszenia: 20 – 20 000 Hz ±0,53dB / 5 W
Impedancja wejściowa: 30 kΩ
Wejścia: 4 pary RCA, 2 pary XLR
Zniekształcenia THD: <0,02% / 1 kHz, 5 W
Odstęp sygnał/szum: > 95 dB
Zastosowane lampy: 2 x 6922
Wymiary (S x W x G): 435 x 120 x 405 mm
Waga: 15 kg

Nie da się ukryć, że gdy spojrzymy za okno, bez dwóch zdań jesteśmy w środku jesieni. A jeśli tak, bez znaczenia, czy lubimy ten okres, czy nie, w teorii nasz organizm w przygotowaniu okresu zimowego – czytaj konsekwentnie magazynując sadełko – jako naturalny odruch naszego jestestwa na tym ziemskim padole najzwyczajniej w świecie zwalnia egzystencjalne tempo. To standard, który homo sapiens w zabezpieczeniu przetrwania wypracował przez tysiące lat. Jednak jak wiadomo, od każdej reguły zawsze istnieje pozwalający jej istnieć, notabene potwierdzający ją wyjątek. Jak myślicie, kogo mam w tym momencie na celowniku? Oczywiście nas, czyli miłośników muzyki, a w szczególności ich odłam dbający o jej jak najlepszą jakość odtworzenia w warunkach domowych. Dla nas – oczywiście w tym momencie odnoszę się do rodzimych współwyznawców – z uwagi na coroczną wystawę sprzętu audio jesień to chyba najgorętszy okres życia. Powody są dwa. Jeden to oczywiście wspomniana impreza, zaś drugim są wszelkiego rodzaju ruchy przygotowujących się do tego wydarzenia, kojących oparty o obcowanie z muzyką nasz stan emocjonalny dystrybutorów. Atmosfera jest tak gorąca, że gdybym chciał odwiedzić wszystkie odbywające się imprezy, spokojnie mógłbym zamknąć zapewniającą mi życiowy byt swoją „fabrykę” i zwiedzać kraj z uwielbianą muzyką w tle. Niestety świat jest brutalny, dlatego ograniczam się do akcji w zasięgu zdrowego rozsądku, czego bardzo dobrym przykładem jest dzisiejsza, łącząca dwa eventy relacja z warszawskiej siedziby znanego wszystkim Nautilusa. I to nie byle jakie, bowiem pierwszym było spotkanie z artystą mojej młodości, uważanym za polskiego Jeana Michela Jarre’a, skądinąd bardzo kontaktowym i miłym w kuluarowych rozmowach Markiem Bilińskim w dniu 29.09, zaś drugim przybliżenie najnowszej odsłony niegdyś testowanego na naszych łamach wzmacniacza lampowego Audio Reveal First w specyfikacji Mk II w dniu 14.10. Jak unaocznia przytoczony przykład, w naszym światku mimo ponurej jesieni sporo fajnego się dzieje, dlatego zatracając się w moim hobby nie było innej możliwości, niż z racji odbywania się wydarzeń w zasięgu ręki – uprzedzając nieco fakty – z przyjemnością je zaliczyć.

Jak wspomniałem, motywem przewodnim pierwszego zlotu w Nautilusie była wizyta pana Marka Bilińskiego. W obliczu już dwóch tego typu osobistych spotkań zakończonych zakupem każdej nowo tłoczonej na winylu pozycji muzycznej, wydawałoby się, że nie ma o co kruszyć kopii i szkoda wnurzać nos poza próg domostwa. Niestety akurat w przypadku tego artysty z jednego bardzo ważnego powodu, nie da się w ten sposób podejść do sprawy. Chodzi bowiem o fakt zwyczajowego mini-koncertu z jego udziałem. Naturalnie na dość prostym zestawie klawiszowym, jednak nie oszukujmy się, gdy w grę wchodzi bezpośrednia interakcja z artystą, jeśli ktoś bywa na koncertach wie, iż żadna płyta w odbiorze nie ma szans w zderzeniu z występem live. I nie mam tutaj na myśli jakościowego sonicznie rozdrabniania włosa na czworo, tylko napawanie się zaproponowaną nie tylko zarezerwowaną dla tego typu wydarzeń improwizacją znanych kawałków, ale również prezentacją czasem wykluwających się w głowie muzyka nowości, a czasem z uwagi na ograniczenia czasowe płyt winylowych porzuconych niegdyś kompletnych pozycji muzycznych. Tak też było i tym razem. Pan Marek nie grał li tylko swoich sztampowych kawałków, które notabene mogę słuchać w nieskończoność, tylko raczył nas wieloma porzuconymi w natłoku życiowych problemów ciekawostkami muzycznymi. Sesja była na tyle wciągająca – w każdej z przerw dostawaliśmy pakiet związanych z danym utworem ciekawostek, że nie wiadomo kiedy mój dwugodzinny udział w imprezie strzelił jak z bicza. A to nie koniec fajnych zdarzeń tego mitingu. Otóż nasz bohater trochę z racji odpoczynku, a trochę w celu dania szansy niezobowiązującej rozmowy przy przygotowanym w Nautilusie poczęstunku, bez jakiegokolwiek oponowania udostępnił swój instrument przybyłym gościom – na fotografiach widać dwóch bohaterów. Efekt? Zaskakująco pozytywny, gdyż jakby spinający całość spotkania w odbiorze jako rodzinny – naturalnie w odniesieniu do wspólnej pasji – wieczór przy muzyce naszej młodości.

Kolejnym spotkaniem było co prawda odsłuchowo zdawkowe, ale również owocne w przyjemne doznania zapoznanie się z nowością w ofercie rodzimego producenta lampowych wzmacniaczy Audio Reveal. Chodzi o wspomnianą we wstępniaku nową integrę First MkII. Z tego co na jej temat udało mi się dowiedzieć i co trochę widać gołym okiem, to dokonano zmian kształtu na zaoblone, zlokalizowanych na górnej połaci obudów transformatorów, znacznie zwiększono wagę MkII-ki, zrezygnowano ze srebrnych otoczek wokół pokręteł na froncie oraz niestety, co ze zrozumiałych względów podrabiania przez cwaniaków wszystkiego co się da, zostało przemilczane, nieco przeprojektowano układy elektryczne. Jaki dokładnie jest finał opisanych zmian, w pełni odpowiedzialnie mogę napisać dopiero po osobistym spotkaniu na ubitej ziemi – czytaj w swoim systemie. Jednak już na bazie odsłuchu z tego wieczoru stwierdzam, iż zmiany nie poszły w kierunku korekty estetyki brzmienia wzmacniacza, tylko poprawienia jego muzykalności i swobody prezentacji. A jak widać na załączonych fotografiach, będący punktem zapalnym tego wieczoru piecyk grał w kilku różnych zestawieniach. I co ciekawe, w każdym z nich bez problemu się obronił. Na ile, jak pisałem, dopiero się dowiem. Jednak istotne jest to, że ta z pozoru krótka przygoda pozwoliła wyrobić sobie opinię, iż nie jest to ostatnio modne bezproduktywne odświeżanie oferty, tylko pełnowartościowe ewaluowanie jakości produktu w dobrym kierunku. I mam na myśli nie tylko brzmienie, ale również teraz delikatniejszą prezentację wizualną – wywołana do tablicy zmiana obudów transformatorów i rezygnacja z łamiących piękno egzotycznego drewna frontu obwolut wokół metalowych pokręteł.

Reasumując, powyższy pakiet informacji bez naciągania faktów stwierdzam, iż obydwa przywołane spotkania przy muzyce były niezwykle mile spędzonym czasem. Nie dość, że posłuchałem lubianej przeze mnie twórczości pana Marka w dwóch wydaniach – najpierw live i potem z systemu audio, to jeszcze miałem szczęście osobistej rozmowy ze związanymi z tymi pokazami bohaterami. Owszem, jednym ją tworzącym, a innym starającym się jak najlepiej oddać ją w naszych domach, ale najważniejsze, że obydwoma skupiającymi się na zaspokojeniu naszych oczekiwań. Tylko tyle i aż tyle. Nautilus, a w szczególności zgrana obsługa warszawskiego salonu, kolejny raz wielkie dzięki za niezapominanie o mnie podczas organizacji tego typu fajnych imprez.

Jacek Pazio

Już za dwa tygodnie święto miłośników najwyżej jakości dźwięku i obrazu! Audio Video Show – największa w Polsce wystawa urządzeń audio i video – ruszy po raz 24., zapraszając zwiedzających do pokoi prezentacyjnych na PGE Narodowym, w hotelach Radisson Blu Sobieski i Golden Tulip. Partnerem technologicznym wydarzenia został Roon – producent oprogramowania do zarządzania muzyką z różnych źródeł, stworzonego z myślą o audiofilach i stawiającego nacisk na bezkompromisową jakość dźwięku.

Przygotowania do Audio Video Show 2022 weszły w ostatni etap! Jak co roku (wyjątkiem była przerwa pandemiczna) w przestrzeniach PGE Narodowego i apartamentach hoteli Radisson Blu Sobieski i Golden Tulip spotkają się producenci urządzeń i systemów audio, video i kina domowego, konstruktorzy, miłośnicy najwyższej jakości dźwięku, dziennikarze, muzycy i kolekcjonerzy czarnych płyt, by słuchać, oglądać i dyskutować o nowościach rynkowych. Dla audofilów to prawdziwe trzydniowe święto, a tegoroczna edycja zapowiada się niezwykle ekscytująco nie tylko ze względu na powrót do dobrych praktyk wspólnych odsłuchów. Co stoisko to nowość, zaskoczenie, gość specjalny, rozmach albo technologiczny przełom (o kilku atrakcjach można już przeczytać tutaj: https://audioshow.pl/pl/wystawa/atrakcje). Na Audio Video Show 22 będzie się działo!

O randze tegorocznego wydarzenia świadczy fakt, że po raz pierwszy partnerem technologicznym wydarzenia został Roon – wiodący producent oprogramowania do zarządzania muzyką z różnych źródeł, stworzonego z myślą o audiofilach i stawiającego nacisk na bezkompromisową jakość dźwięku. Kto raz wypróbował, jak działa program, nie szuka już innego. Roon od lat zbiera najlepsze recenzje. „Rewelacja, wymarzony, nowatorki, dojrzały, wyczekany…” tak zwykle zostaje opisany przez użytkowników.

Roon (program desktopowy i aplikacja) to nowoczesny sposób integracji muzyki z różnych źródeł, zarówno z plików, jak i wiodących serwisów, takich jak Tidal. To kompletny system do odtwarzania muzyki: porządkowania jej, katalogowania i rozprowadzania w domu. Przejrzysty, prosty w obsłudze, szybki. Bez względu na to, z czego odtwarzacie cyfrowo muzykę (nawet jeśli jest to internetowe radio), Roon sprawia, że to ona jest najważniejsza.

To muzyczna podróż okraszoną porcją wiedzy, bo program pomaga także w edukacji muzycznej. Podsuwa informacje o utworze, artystach, kompozytorach, notki biograficzne, recenzje i tagi. Selekcjonuje potrzebne dane, oddzielając tematy istotne od błahych. Ci, którzy korzystają z Roona twierdzą, że jest wart każdego wydanego dolara.

Oprócz Roona wystawę wspierają: magazyn Audio, Audio-Video, HiFi i Muzyka, Audiomuzofans.pl, Radio Eska, Radio Eska Rock, Wirtualna Polska, Benchmark.pl, android.com.pl, portal Psychosonda.pl i Związek Producentów Audio i Video.

Audio Video Show 2022 odbędzie się w dniach:

Piątek, 28 października
12:00 – 20:00

Sobota, 29 października
10:00 – 20:00

Niedziela, 30 października
10:00 – 18:00

Lokalizacje wystawy:
PGE Narodowy
Al. Ks. J. Poniatowskiego 1
Warszawa

Hotel Radisson Blu Sobieski
Plac Artura Zawiszy 1
Warszawa

Hotel Golden Tulip
ul. Towarowa 2
Warszawa

Więcej informacji: www.avshow.pl
INSTAGRAM
YOUTUBE
FACEBOOK

Opinia 1

Jak z pewnością Państwo pamiętają w ramach naszej radosnej twórczości wielokrotnie wspominaliśmy o możliwości stosowania dwóch sposobów na eksplorację dokonań danej marki. Pierwszy, polegający na starcie u podstaw, czyli mozolnym pięciu się po stopniach technologicznego zaawansowania by od modelu otwierającego portfolio dotrzeć na sam szczyt, bądź też wystarczy w drugiej opcji obrócić kota ogonem (tym razem metaforę tę stosuję bez politycznych podtekstów) i najpierw zająć się flagowcem, by później, przez jego pryzmat, przyglądać się niżej urodzonemu rodzeństwu. Czasem jednak kwestię wyboru modelu eksploracji wybiera za nas los a dokładnie bądź to dostępność poszczególnych modeli na lokalnym rynku, bądź polityka samego producenta, który również może zadebiutować z tzw. wysokiego C, lub najpierw z pewną nieśmiałością sondować koniunkturę coraz to doskonalszymi wytworami. Jednak w przypadku bytu stojącego za bohaterem niniejszej epistoły mamy do czynienia z koincydencją będącą nie tylko połączeniem dwóch z powyższych czynników, czyli próbie obłaskawienia polskiej opinii publicznej flagowcem, jak również pewnej moderacji wynikającej z profilu naszego magazynu – vide operowania na poziomie nieco powyżej umownej budżetowości. Tym oto sposobem przygodę z obecną od blisko dwóch lat na rodzimych półkach sklepowych marką HiFi ROSE rozpoczęliśmy od zarówno wtenczas, jak i dzisiaj topowego streamera RS150, który w tzw. międzyczasie zdążył się jeszcze u nas pojawić wraz z towarzyszącą mu integrą RA180 w nowej, wynikającej ze zmiany kości przetwornika z Asahi Kasei VERITA AK4499EQ na ESS Technology SABRE ES9038PRO wersji, wzbogaconej dopiskiem B. Skoro jednak spotykamy się ponownie jasnym jest, że do naszej redakcji trafił kolejny przedstawiciel koreańskiej myśli technicznej, a skoro nieopatrznie wspomniałem, że 150-ka ani myśli abdykować ów gość musi być z nieco niżej półki. I tak też jest w istocie, gdyż Rose RS250 jest nieco zminimalizowanym rodzeństwem ww. flagowca.

Jednak bądźmy szczerzy, redukcja gabarytów w przypadku 250-ki wcale nie oznacza kieszonkowości, bądź nawet desktopowości , gdyż nadal jest to fenomenalnie wykonane z satynowo wykończonego aluminium urządzenie pyszniące się blisko 9” (dokładnie 8,8”) dotykowym ekranem IPS na tle którego zarówno testowane równolegle Auralici (Aries 1.1 i Altair 1.1), o moim Luminie U2Mini nawet z litości nie wspominając, prezentują się nad wyraz „skromnie”. Ba, śmiem wręcz twierdzić, że zmniejszenie ekranu na rzecz dodatkowego, zlokalizowanego po prawej stronie frontu panelu z włącznikiem, multifunkcyjnym pokrętłem głośności i złoconym gniazdem słuchawkowym okazała się swoistym upgradem a nie downgradem i tak już wielce przyjaznej użytkownikowi ergonomii. Ściany boczne są czernione, dyskretnie perforowane i wyposażone w poziomo ustawione bruzdy, co jasno wskazuje na ich radiatorową funkcję zapewniającą chłodzenie ukrytych wewnątrz korpusu trzewi. Za to widok pleców 250-ki już wyraźnie daje do zrozumienia, że jesteśmy oczko niżej od 150-ki a to za sprawą braku XLR-ów. Do dyspozycji otrzymujemy bowiem jedynie we/wyjścia analogowe w formacie solidnych złoconych RCA. Z kolei sekcję cyfrową reprezentują port Ethernet, wejście USB 3.0 i we/wyjście USB Audio, HDMI, we/wyjścia optyczne i koaksjalne. I tu pozwolę sobie na małą dygresję. Otóż o ile dawniej część złotouchych melomanów lubiących od czasu do czasu rzucić okiem na jakiś film bądź koncert a zarazem nie chcąc mnożyć elektronicznych bytów na swoim audio – ołtarzyku decydowała się początkowo na wysokie modele DVD Denona, a później odtwarzacze BR Oppo (w tym tuningowane przez ModWrighta, bądź NuForce), to w przypadku 250-ki sytuacja jest niejako odwrotna, gdyż mamy do czynienia z wyśmienitym źródłem audio, które poniekąd przy okazji z powodzeniem może pełnić również rolę odtwarzacza treści wizualnych i to w rozdzielczości 4K. Wyliczankę przyłączy zamyka zintegrowane z komorą bezpiecznika gniazdo sieciowe IEC i zacisk uziemienia.
W zestawie znajduje się również poręczny pilot zdalnego sterowania, który zamiast popularnej IR-ki komunikuje się z jednostką główną po Bluetooth, więc niejako na dzień dobry odpada nam konieczność celowania nim w kierunku odtwarzacza.
Sercem streamera jest układ ESS ES9038 Q2M pozwalający w pełni korzystać z uroków zarówno MQA, jak i PCM do 768kHz/32bit oraz natywnie DSD do max. DSD512. Z miłych dodatków mamy jeszcze możliwość praktycznie bezinwazyjnej, gdyż jedynie wymagającej odkręcenia znajdującej się w podwoziu urządzenia klapki, aplikacji dysku SSD (4TB max.) wewnątrz obudowy, co przydaje się np. podczas zgrywania posiadanej płytoteki (wystarczy podpiąć zewnętrzny CD-ROM, by zrzucić srebrne krążki do formatu FLAC, bądź WAV i w 99,9% przypadków automatycznie otagować) i zgodną z filozofią wyznawaną przez starsze rodzeństwo regulację poziomu sygnału wyjściowego, więc z powodzeniem możemy używać 250-ki wraz z końcówką mocy, bądź kolumnami aktywnymi. Z poziomu menu otrzymujemy również dostęp do wyboru filtra interpolacyjnego FIR dla wyjść analogowych, resamplingu dla sygnałów PCM/DSD a nawet impedancji wpinanych słuchawek i wzmocnienia dla wyjść cyfrowych oraz napięcia na wyjściach analogowych. Nie zabrakło też dedykowanej systemom Android i iOs aplikacji z pomocą której nie tylko zyskamy wstęp do wszystkich pozycji menu, co zamienia tablet/smartfon w zaawansowanego pilota. I dosłownie na koniec dwie uwago natury funkcjonalnej. Otóż po pierwsze firmowy pilot wymaga sparowania z jednostką główną a po drugie jeśli chcemy 250-kę traktować jako li tylko transport, to każdorazową zamianę zewnętrznego DAC-a będziemy zmuszeni zatwierdzać w menu. Niby większość z nabywców przeklika to raz, najwyżej dwa, jednak w pracy recenzenta taka skrupulatność i czujność tytułowego urządzenia może przynajmniej początkowo wywoływać lekką konsternację a jednocześnie wydłużać chociażby procedury porównawcze.

Choć podobno sam chip jest sprawą drugorzędną, co od lat próbuje udowodnić jeden z rodzimych producentów, nie da się ukryć, że 250-ce brzmieniowo zaskakująco blisko do estetyki reprezentowanej przez RS150B. Nie czas jednak i miejsce na dywagacje, czy jest to zasługa wykorzystanej kości Sabre ESS ES9038 Q2M, czy też implementacji podobnej do starszego rodzeństwa topologii stopni we/wyjściowych ów układ otaczających, jednak wystarczyło dosłownie kilka taktów audiofilskich kompilacji „Erzetich Audio Gold” by bezdyskusyjnie potwierdzić wspólne DNA obu streamerów. Oczywiście pewne różnice były, tym bardziej, że dysponująca jedynie wyjściami RCA 250-ka wymusiła przestawienie na takie wejścia mojego dyżurnego Brystona 4B³ a to jednocześnie nieco utemperowało jego dynamikę i zarazem zaokrągliło krawędzie jakże precyzyjnie kreślonych przez niego źródeł pozornych. Do tego doszła jeszcze konieczna zmiana okablowania z XLR-ów Acrolink 7N-A2070 Leggenda na Tellurium Q Silver Diamond. Dlatego też początkowo oswajałem się metamorfozą własnego systemu z użyciem dyżurnego Ayona a dopiero potem pozwoliłem do głosu dojść gościowi. Wracając jednak do wspomnianych złotych krążków Erzetich Audio, które pozwoliłem sobie zripować na pełniący rolę NAS-a I-O Data Soundgenic HDL-RA4TB i równolegle testowany dysk zewnętrzny Silent Angel Expander E1 Rose nader udanie zachowywał równowagę pomiędzy rozdzielczością i muzykalnością ani zbytnio nie idąc w kierunku analitycznego chłodu ani nie próbując wszystkiego za wszelką cenę uładzić i uspokoić. Co prawda już w cięższym repertuarze, do jakiego z powodzeniem możemy zaliczyć „.5: The Gray Chapter” Slipknot wściekle wyrykiwane przez Corey’a Taylora wersy aż tak dotkliwie nie kąsają a balansujące między najbrutalniejszymi odmianami metalu (za produkcją stoi nie kto inny jak Greg Fidelman odpowiedzialny m.in. za „World Painted Blood” Slayera) a thrashem riffy nie palą żywym ogniem, to nie odniosłem wrażenia, że takie ucywilizowanie przekazu nie jest czymś, co większość odbiorców nie przyjęłaby z wdzięcznością, bądź chociażby zrozumieniem. Warto bowiem pamiętać, iż chociażby opierając się na cenie 250-ki będzie ona współpracowała z niekoniecznie high-endowym torem, który z pewnością będzie miał swoje za uszami i takie przejawy humanitaryzmu w momencie, gdy sam materiał źródłowy cechuje natywna, czysto atawistyczna agresja i brutalność a przy tym jego realizacja niekoniecznie aspiruje do audiofilskich standardów może okazać się wielce pożądanym działaniem.
Za to będący wielce udanym „highlightem” koncertów z 18 maja 2018 roku w „013″ w Tilburgu i 19 maja w „Paard van Troje” w Hadze album „Symphonized” Anneke van Giersbergen, której towarzyszyła orkiestra Residentie Orkest The Hague pod batutą Arjana Tiena zabrzmiał z niezwykłym realizmem i rozmachem. Ponadto wspomniana gładkość i kremowość dźwięku bynajmniej nie oznaczała redukcji wrażeń przestrzennych i powietrza otaczającego aparat wykonawczy. Mówiąc wprost bez trudu można było ocenić skalę przedsięwzięcia, objąć zmysłami cały skład i co najważniejsze w dowolnym momencie wyłuskać z niego nie tylko samą wokalistkę, lecz i poszczególnych muzyków. Co istotne charakterystyczna lekko matowa sygnatura wokalu Anneke nie została zbytnio polukrowana, więc nie widzę powodu do jakichkolwiek uwag, co do naturalności przekazu.

W ramach podsumowania nie pozostaje mi nic ponad stwierdzenie, iż HiFi ROSE modelem RS250 po raz kolejny udowodnił, że szum jaki powstał po debiucie koreańskiej marki na światowych rynkach audio nie był przypadkową, czy też jednostkową ekscytacją. Po prostu 250-ka będąc nieco okrojoną odsłoną 150B oferuje bardzo zbliżoną do wyższego modelu klasę reprodukowanych dźwięków i delikatnie okrojony wachlarz interfejsów dochowując jednocześnie wierności dogmatom firmowej szkoły brzmienia. Jeśli jednak nie jesteście Państwo ortodoksyjnymi wyznawcami XLR-ów przygodę z elektroniką HiFi Rose proponowałbym rozpocząć właśnie od 250-ki a jeśli poczujecie wewnętrzny imperatyw posiadania flagowca, to … wiecie co robić.

Marcin Olszewski

System wykorzystany podczas testu
– CD/DAC: Ayon CD-35 (Preamp + Signature) + Finite Elemente Cerabase compact
– Odtwarzacz plików: Lumin U2 Mini + I-O Data Soundgenic HDL-RA4TB
– Selektor źródeł cyfrowych: Audio Authority 1177
– Gramofon: Kuzma Stabi S + Kuzma Stogi + Dynavector DV-10X5
– Przedwzmacniacz gramofonowy: Tellurium Q Iridium MM/MC Phono Pre Amp
– Końcówka mocy: Bryston 4B³ + Graphite Audio IC-35 Isolation Cones; Accuphase P-7500
– Kolumny: Dynaudio Contour 30 + podkładki Acoustic Revive SPU-8 + kwarcowe platformy Base Audio
– IC RCA: Tellurium Q Silver Diamond
– IC XLR: Organic Audio; Vermöuth Audio Reference; Acrolink 7N-A2070 Leggenda
– IC cyfrowe: Fadel art DigiLitz; Harmonic Technology Cyberlink Copper; Apogee Wyde Eye; Monster Cable Interlink LightSpeed 200
– Kable USB: Wireworld Starlight; Goldenote Firenze Silver; Fidata HFU2; Vermöuth Audio Reference USB
– Kable głośnikowe: Signal Projects Hydra; Vermöuth Audio Reference Loudspeaker Cable + SHUBI Custom Acoustic Stands MMS-1
– Kable zasilające: Furutech FP-3TS762 / FI-28R / FI-E38R; Organic Audio Power + Furutech CF-080 Damping Ring; Acoustic Zen Gargantua II; Furutech Nanoflux Power NCF
– Listwa zasilająca: Furutech e-TP60ER + Furutech FP-3TS762 / Fi-50 NCF(R) /FI-50M NCF(R)
– Gniazdo zasilające ścienne: Furutech FT-SWS-D (R) NCF
– Platforma antywibracyjna: Franc Audio Accessories Wood Block Slim Platform
– Switch: Silent Angel Bonn N8 + nóżki Silent Angel S28 + zasilacz Silent Angel Forester F1 + Luna Cables Gris DC
– Przewody ethernet: Neyton CAT7+; Audiomica Laboratory Anort Consequence, Artoc Ultra Reference, Arago Excellence; Furutech LAN-8 NCF
– Stolik: Solid Tech Radius Duo 3
– Panele akustyczne: Vicoustic Flat Panel VMT

Opinia 2

Nie ma co się oszukiwać. Do niedawna uważane za swoistą nonszalancję goniących za nowinkami audiofilów granie z plików jest już swoistym standardem. Oczywiście jego jakość tak jak w przypadku każdego innego źródła zależna jest od zaawansowania technicznego danego urządzenia, jednak w obecnym czasie brak jakiegokolwiek tego typu źródła we własnym zestawie audio jest swoistym faux pas. A jeśli tak, chyba nie dziwnym jest, że gdy na rynku zauważymy coś nowego, na ile to jest możliwe, staramy się pozyskać na testy. Takim też sposobem po dwóch odsłonach starszego brata RS 150 i RS 150B mamy niekłamaną przyjemność przedstawić kolejny streamer ze znanej już z naszych łamów marki HiFi Rose, którym tym razem za sprawą dystrybutora Sieć Salonów Top Hifi &Video Design jest stojący nieco niżej w hierarchii model ROSE RS 250.

250-tka w odniesieniu do obydwu 150-tek jest nieco mniejsza. Gdybym miał niezobowiązująco określić jej gabaryty, powiedziałbym, iż to produkt w stylu wieży midi. Jednak ów rozmiar w najmniejszym stopniu nie wpływa na znakomitą funkcjonalność konstrukcji. Owszem, dotykowy, skądinąd fenomenalny, bo pozwalający wyświetlić dosłownie wszystko, kolorowy ekran nie zajmuje pełnego lica frontowego panelu, jednak nadal jest bardzo duży. Na tyle poważny, że na przedniej ściance zostało naprawdę niewiele miejsca na okalającą go stosunkowo cienką ramkę, na której producentowi udało się zaaplikować jedynie logo marki, włącznik, gałkę wzmocnienia i gniazdo słuchawkowe. Sama obudowa to znakomicie prezentujące się jasne aluminium frontu i jej górnej połaci oraz czerń imitujących radiatory bocznych paneli. Jeśli chodzi o rewers i jego ofertę przyłączeniową, ta nie pozostawia żadnych złudzeń, że mamy do czynienia z najnowocześniejszym produktem obsługującym pełen zestaw protokołów cyfrowych. A co w dobie minimalizacji zestawów generujących dźwięk jest również bardzo istotne, to w momencie wypuszczenia z naszego bohatera sygnału analogowego, fakt dostępności regulacji poziomu wyjścia tegoż sygnału. Dla wielu ortodoksyjnych melomanów to swoista zdrada stanu, jednak z autopsji wiem – sam wykorzystuję podobne rozwiązanie w dCS-ie Vivaldi DAC 2, iż nie zawsze diabeł jest taki straszny, jak go malują. Wracając do bogactwa wejść i wyjść dla poszukiwaczy wszechstronności Rose oferuje: wejścia i wyjścia sygnału cyfrowego w standardzie USB, Optical, COAX, wejście i wyjście analogowe jako porty RCA, dodatkowo gniazda LAN i HDMI, zaś całość oferty wieńczą zacisk uziemienia i terminal prądowy IEC. Fajnym, niestety nieczęstym w tego typu konstrukcjach dodatkiem jest dodawany w standardzie zgrabny pilot zdalnego sterowania. Jak widać, podczas opisywania technikaliów wszelkiej maści streamerów, tak i tym razem celowo przemilczałem kwestie obsługiwanych formatów. Nie z lenistwa, tylko w wyniku podjęcia decyzji o nie rozwadnianiu tekstu, gdy to samo znajdziecie w tabeli pod testem. Dlatego zainteresowanych pakietem danych zapraszam do lektury napisów końcowych, a tych chcących wiedzieć jak przebiegł proces testowy zachęcam do zapoznania się z poniższym słowotokiem.

Próbując przybliżyć brzmienie naszego bohatera w celu wyraźnego pokazania jego fajnych cech, muszę odnieść się do wspomnianych wyższych modeli. Tamte jak wiadomo opierają się o inne kości przetwornika D/A, co skutkuje całkowicie różnymi wynikami sonicznymi. Starsza wersja bez literki B grała bardziej transparentnie i raczej kierując swoją uwagę na atak i szybkość narastania sygnału, natomiast nowsza 150B postawiła na pokazanie większej ilości muzyki w muzyce, czyli tłumacząc z polskiego na nasze tchnęła w dźwięk więcej body i plastyki, by finalnie uczynić muzykę bardziej namacalną i sprawiającą więcej przyjemności z długotrwałego obcowania z nią. Oczywiście to nie oznacza całkowitego deprecjonowania jakości brzmienia pierwszej wersji, jednak z kuluarowych rozmów wiem, że wersja poprawiona cieszy się zdecydowanie większym powodzeniem. Po co o tym piszę? Z prostego powodu, jakim jest bardzo podobne do ostatniego wypustu 150-ki podążanie drogą pulsującej energią muzyki przez opisywany dzisiaj model RS 250. Naturalnie rozprawiamy o ogólnej estetyce, a nie o możliwościach bezwzględnych porównywanych konstrukcji. Jakiej estetyce? Już zdawkowo wspominałem. Nasz nieco mniejszy bohater stąpa drogą fajnej, bo gęstej, ale przy okazji dynamicznej projekcji, co sprawia, że z jednej strony nie rozdrabniamy na siłę przysłowiowego włosa na czworo, za to z drugiej nic a nic w dźwięku nam nie brakuje. Pławimy się w przyjemnych, oferujących odpowiedni drive wydarzeniach scenicznych z dobrze i czytelnie rozstawionymi wirtualnymi bytami. Bez pogoni za wyczynowością w górnych i dolnych rejestrach, co skutkuje fajnym konsensusem pomiędzy atakiem, masą i witalnością słuchanej muzyki. To jest na tyle ciekawie zestrojona propozycja soniczna, że cały czas mając w głowie niedawny test modelu 150B, po zrozumieniu założeń konstruktorów zaproponowania melomanowi równego, co bardzo istotne, dobrze osadzonego w masie i energii, ale bez pogoni za ekstremum jakości dźwięku, podczas procesu testowego skupiłem się nie na jego cechach audiofilskich, a zawartości emocjonalnej. I nie chodzi o jakąś podprogową próbę obrony 250-ki, tylko fakt naturalnych brzmieniowych konsekwencji jako feedback zajmowania innego progu cenowego. Niestety przy skromniejszych środkach coś trzeba oddać i projektanci w imię szukania radości w twórczości ulubionych artystów poświęcili mniej ważne dla intymnego odbioru aspekty cyzelowania każdego pojedynczego impulsu instrumentu lub głosu na rzecz muzykalnej spójności. To jest abecadło melomana, po zrozumieniu którego cały test okazał się być przyjemnie spędzonym czasem przy muzyce. I to praktycznie każdej.
Weźmy na tapet choćby najnowszy krążek Rammsteina „Zeit”. To jest dość ostra jazda. Dużo energii, dużo skomasowanych ataków wielodźwięków i wyrazista wokaliza sprawiają, że gdy system jest nazbyt skory do pokazywania palcem każdego rozwibrowanego bytu, muzyka zaczyna męczyć. A choć moim konikiem są odległe nurty typu jazz i zapisy barokowe, muszę powiedzieć, iż czasem lubię sobie podnieść poziom adrenaliny i taki Rammstein – na nieszczęście często słabo zrealizowany, z pomocą naszego bohatera w fajnym odtworzeniu jest idealnym remedium na postępującą jesienną ospałość. Jednak żeby nie było, ta pozycja wypadła fajnie nie dlatego, że kolokwialnie mówiąc została zamulona, tylko umiejętnie doprawiona barwą i masą z unikaniem krzykliwości. Na tyle udanie, że bez obaw mogłem zatrząść pomieszczeniem i być spokojnym o narządy słuchowe, bowiem wraz z podkręcaniem poziomu głośności rosła energia, a nie jego krzykliwość materializujących się w moim pokoju bytów. Twórczość Rammsteina to czyste uwalnianie energii i tak ten materiał bez jakiegokolwiek zbliżania się do bólu odebrałem.
Innym przykładem dobrego radzenia sobie Rose z wysmakowanym repertuarem była płyta Cassandry Wilson „Another Country”. To akurat jest bardzo dobrze wyprodukowany mix piosenek, co sprawiało, że nie tylko mogłem zachłysnąć się barwą głosu artystki, ale również napawać świetnie zaprezentowaną od strony realizacyjnej wirtuozerią wtórującego owej divie instrumentarium. Oczywiście mam na uwadze wszelkiego rodzaju audiofilskie smaczki, które będąc zakodowane w materiale, zostały przez naszego bohatera dobrze pokazane. Bez poszukiwań na siłę, jak to czasem robią produkty ze szczytów cenników, tylko przy zachowaniu zdrowego rozsądku, że lepiej mniej a poprawnie jakościowo, niż wszystko na raz ze szkodą dla spójności prezentacji. Na szczęście pion projektowy HiFi Rose wiedział, że łapanie przysłowiowego króliczka nie oznacza pogoni za poszarpaną wyczynowością, tylko podanie materiału w spójny, a przez wywołujący pozytywne emocje sposób.

Jak wynika z powyższego tekstu, decydując się na tytułowy HiFi Rose RS 250 wkraczamy na ścieżkę opartą o dobry bilans energii, masy i emocjonalności słuchanej przez nas muzyki. Naturalnie starsi bracia robią to w bardziej wyrafinowany sposób, jednak to co oferuje nasz bohater jest równie dobrą, bo opartą o zdrowe podejście do malowania świata propozycją dla melomana. Czy dla wszystkich? Jak można się domyślić, dla wielbicieli pierwszej, wyczynowej w kwestii transparentności brzmienia wersji 150-ki być może nie. Jednak tym aż tak bardzo bym się nie przejmował, gdyż wspomnianych osobników napawających się artefaktami graniczącymi z nieprzyjemnym odbiorem z wiadomych przyczyn jest stosunkowo niewielu. Przecież muzyka ma nam sprawiać przyjemność. A to w fantastyczny sposób zaraz po modelu 150B zapewnia tytułowy RS 250. Na ile skutecznie, każdy musi sprawdzić osobiście. Jednak jedno jest pewne, to jest produkt do słuchania muzyki, a nie dźwięków.

Jacek Pazio

System wykorzystywany w teście:
– transport: CEC TL 0 3.0
– streamer: Melco N1A/2EX + switch Silent Angel Bonn N8
– przetwornik cyfrowo/analogowy: dCS Vivaldi DAC 2.0
– zegar wzorcowy: Mutec REF 10 SE-120
– reclocker: Mutec MC-3+USB
– Shunyata Research Omega Clock
– Shunyata Sigma V2 NR
Przedwzmacniacz liniowy: Gryphon Audio Pandora
Końcówka mocy: Gryphon Audio Mephisto Stereo
Kolumny: Gauder Akustik Berlina RC-11 Black Edition
Kable głośnikowe: Synergistic Research Galileo SX SC
IC RCA: Hijiri Million „Kiwami”, Vermouth Audio Reference
XLR: Tellurium Q Silver Diamond, Hijiri Milion „Kiwami”, Siltech Classic Legend 880i
IC cyfrowy: Hijiri HDG-X Milion
Kabel LAN: NxLT LAN FLAME
Kable zasilające: Hijiri Takumi Maestro, Furutech Project-V1, Furutech NanoFlux NCF, Furutech DPS-4.1 + FI-E50 NCF(R)/ FI-50(R), Hijiri Nagomi, Vermouth Audio Reference Power Cord, Acrolink 8N-PC8100 Performante, Synergistic Research Galileo SX AC
Stolik: Solid Tech Hybrid
Akcesoria:
– antywibracyjne: Harmonix TU 505EX MK II, Stillpoints ULTRA SS, Stillpoints ULTRA MINI
– platforma antywibracyjna SOLID TECH
– zasilające: Harmonix AC Enacom Improved for 100-240V
– listwa sieciowa: POWER BASE HIGH END
– panele akustyczne Artnovion
Tor analogowy:
– gramofon – Clearaudio Concept
– wkładka Essence MC
– Step-up Thrax Trajan
– przedwzmacniacz gramofonowy Sensor 2 mk II

Dystrybucja: Sieć Salonów Top HiFi & Video Design
Producent: HiFi ROSE
Cena: 10 999 PLN

Dane techniczne
Obsługiwane formaty audio:
Pełne dekodowanie MQA
WAV, FLAC, ALAC, WMA, MP3, OGG, APE, DFF, DSF, AAC, CDA, AMR, APE, EC3, E-EC3, MID, MPL, MP2, MPC, MPGA, M4A, AIFF
PCM : max.768kHz/32bit
Natywnie DSD: max. DSD512(22.4MHz)
Obsługiwane formaty video:
ASF, AVI, MKV, MP4, WMV, MPEG-1, MPEG-2, MPEG-4, H.263, H.264, H.265, VC-1,VP9, VP8, MVC,
H.264/AVC, Base/Main/High/High10 profile@level5.1 max. 4Kx2K@30fps
H.265/HEVC, Main/Main10 profile@ level 5.1 High-tier max. 4Kx2K@60fps
Obsługiwane serwisy audio: Qobuz, TIDAL, Bugs, RoseTube, RosePodcast, Internet Radio
Obsługiwane serwisy video: TIDAL Video, Bugs Video, RoseTube (4K UHD 60p)
DAC: ESS ES9038 Q2M
Napięcie wyjściowe: Max 2.3Vrms
Zniekształcenia THD: 0.0002%
Zniekształcenia THD + N: 0.0003%
Zniekształcenia intermodulacyjne: -102dB (SMPTE 4:1, 60Hz:7KHz)
Odstęp sygnał/szum: 116dB
Dynamika: Max 126 dB
Przesłuch międzykanałowy: > -133dB, 20~20kHz
Pasmo przenoszenia: 20Hz – 40,000(+/-0.5dB)
Impedancja wyjściowa: 100Ω
Łączność:
– Ethernet 10/100/1000 BASE-T
– WiFi (802.11 b/g/n/a/ac) 2.4Ghz/5Ghz Dual Band
– Bluetooth (wsparcie A2DP Sink, AVRCP v1.3)
– 2 x USB3.0 (dla pamięci masowych NTFS/FAT32 max. 10TB)
Wejścia audio: para RCA, optyczne, koaksjalne, USB
Wyjścia audio: para RCA (Pre-out), Optyczne, koaksjalne, USB, słuchawkowe
Wyjście video: HDMI 2.0 ( max 3840 x 2160 / 60Hz )
System operacyjny: Modyfikowany Android 7.1
Wyświetlacz: 8,8″ dotykowy
CPU: Hexa Core
– Dual-core Cortex-A72 up to 1.8GHz
– Quad-core Cortex-A53 up to 1.4GHz
GPU: Mali-T864 GPU, OpenGL ES 1.1/2.0/3.0/3.1, OenVG1.1, OpenCL, DX11
Pamięć: LPDDR3 4GB
Pobór mocy: max.50W
Wymiary (S x G x W): 278 x 202 x 76 mm
Waga: 3.2 kg

Do portfolio prestiżowych marek Hi-End audio w Dystrybucji RAFKO dołącza Perlisten Audio – amerykański producent zaawansowanych i technologicznie nowatorskich kolumn głośnikowych do systemów stereo i kina domowego oraz subwooferów, którego systemy głośnikowe jako pierwsze i na ten moment jedyne na świecie uzyskały certyfikat THX Dominus. W czasie tegorocznej wystawy Audio Video Show na Stadionie Narodowym systemu głośnikowego Perlisten posłuchacie w SkyBox 221!

Perlisten Audio to firma założona w 2016 roku przez inżynierów z audiofilskim zacięciem i wieloletnim doświadczeniem zdobytym u znanych markach branży Hi-Fi. Dyrektorem generalnym i współzałożycielem Perlisten Audio jest Daniel Roemer, będący od 25 lat w branży audio, który specjalizuje się w nowych metodach pomiarowych oraz modelowaniu systemów akustycznych i pomiarowych. Szerokie doświadczenie zdobył pracując w takich firmach jak NHT, Acoustic Research i Advent, a następnie MITek Corporation, gdzie był szefem Działu Badań i Rozwoju (R&D). Zajmował się także projektowaniem wzmacniaczy słuchawkowych oraz systemami aktywnymi. Jego partnerem jest Lars Johansen, który ponad 30 lat pracował dla takich marek jak JBL, Harman Kardon, Jamo, a ostatnio w M&K Sound. Od października 2022 roku Perlisten Audio wchodzi do portfolio marek dystrybucyjnych RAFKO.

Perlisten Audio podkreśla, że redefiniuje kulturę audiofilską i tworzy zupełnie nową koncepcję audio… Percepcyjne słuchanie, czyli perceptual listening, w skrócie Perlisten. Producent zapewnia, że bez względu na posiadany gust muzyczny, styl nagrywania lub pokój multimedialny, głośniki i subwoofery Perlisten dostarczając najwyższą jakość dźwięku, rozwijają pasję do słuchania muzyki i filmów.
Perlisten Audio może się pochwalić pierwszorzędnymi technologiami, perfekcyjnym zestrojeniem, nowoczesnym wzornictwem i doskonałym wykonaniem. Współpraca z firmami w USA i Szwecji skutkuje wprowadzeniem do budowy przetworników zaawansowanych rozwiązań. Pasja, wiedza i zaangażowanie zaowocowały autorskimi technologiami i rozwiązaniami, które nie tylko są zgodne z najwyższymi standardami audio, ale osiągają poziom najbardziej wymagającego certyfikatu THX – Dominus, który dla innych nadal jest nieosiągalny.

W portfolio produktowym tego producenta na ten moment znajduje się 7 modeli głośników w topowej serii „S” (dwie kolumny podłogowe, dwie podstawkowe, dwie centralne i naścienną kolumnę surround). 6 głośników w serii „R” oraz 4 subwoofery w serii „D”. Referencyjna seria S w falowodzie ma centralny tweeter z kopułką wykonaną z berylu i przetworniki z membranami z włókien węglowych Textreme TPCD, seria R natomiast ma wszystkie przetworniki z kopułkami jedwabnymi oraz membrany z masy HPF. Dwie kolumny centralne do zadań specjalnych S5c o skuteczności 88.8dB oraz S7c o skuteczności 92dB w tej serii to jasny znak, że producent poważnie podszedł do tematu profesjonalnych sal kinowych.

Wykorzystując zaawansowane modelowanie akustyczne Comsol, 18 miesięcy żmudnych symulacji i prototypowania, Perlisten stworzył autorską konstrukcję falowodu DPC-Array (Directivity Pattern Control), który koordynuje kierunkowe właściwości panelu z przetwornikami, zapewniając niesamowitą dokładność, gładkość i kontrolę kierunkowości. Natomiast kopułka berylowa, ze względu na swój ultrawysoki stosunek sztywności do masy, minimalizuje zniekształcenia najwyższych częstotliwości. Przetworniki z membraną TeXtreme (TPCD), czyli super cienką plecionką karbonową, która maksymalizuje stosunek wytrzymałości do wagi, zapewniają równą odpowiedź częstotliwościową w całym paśmie. Dodatkowo wszystkie kolumny Perlisten, korzystają z unikalnej techniki dopasowywania barwy dźwięku, wykorzystującej beryl i zaawansowane włókna węglowe.

Imponujące subwoofery o potężnej mocy to zaawansowana konstrukcja oparta o membrany kompozytowe z włókna węglowego, masywne magnesy, wielowarstwowe dolne zwieszenie Nomex i lekki aluminiowy drut cewki drgającej. Aby przenieść wydajność na najwyższy poziom, każdy ich część została zoptymalizowana komputerowo, a następnie zweryfikowana za pomocą zaawansowanego sprzętu testowego, takiego jak Klippel. W tym roku najwyższy model Perlisten Audio D215t zdobył nagrodę EISA w kategorii „najlepszy subwoofer kina domowego”.

Jedyni na świecie z certyfikatem THX Dominus

Od początku istnienia Perlisten działa w partnerstwie z firmą THX. Nic dziwnego, łączy ich ten sam cel – dostarczenie doskonałej wierności dźwięku i obrazu w jakości zgodnej z wizją artysty, zarówno w systemach stereofonicznych, jak i wielokanałowych. Twórcy Gwiezdnych Wojen, po tym jak usłyszeli jak ich film brzmi w kinach, nie mogli uwierzyć, że jest to ten sam materiał, który stworzyli. W efekcie, w 1983 roku George Lucas zakłada firmę THX Ltd., która opracowała wytyczne jak projektować sale kinowe, aby zapewniały profesjonalne, ale neutralne wrażenia audiowizualne, które będą zgodne z tym jak wyobrażał to sobie twórca. Obecnie certyfikat THX, otrzymywany po pozytywnym przejściu serii rygorystycznych testów, funkcjonuje jako globalny gwarant jakości kina domowego i komercyjnego.

THX Dominus to najnowsza i najwyższa klasa wydajności certyfikatu THX, co do której postawiono najwyższe wymagania. Dominus odnosi się do pomieszczeń kinowych mieszczących się w kategorii pomiędzy dużymi kinami domowymi a kinami komercyjnymi, o powierzchni do 184m3 i odległości oglądania do 6 metrów (odpowiednio do 6500 stóp sześciennych i do 20 stóp). Opierając się na zastrzeżonej metodologii testowania, inżynierowie THX zwracają szczególną uwagę na poziomy zniekształceń przy dużych głośnościach. Przy certyfikacie THX Dominus doprowadzono to do ekstremum – głośniki poddane ciśnieniu akustycznego na poziomie 120 dB muszą ograniczyć zniekształcenia do minimum. THD poniżej 0,5% przy poziomach odsłuchu 90 dB i bezkompromisowe limity zniekształceń przy ekstremalnym 120 dB SPL to wyjątkowo ambitny cel. Urządzenia muszą być również wystarczająco czułe, aby osiągnąć kinowy poziom referencyjny THX, dzięki THX Certified Dominus i wzmacniaczom mocy THX Certified Ultra. Dla kolumn wymaganą skuteczność określono na poziomie 92dB. Na ten moment kolumny Perlisten to pierwsze i jedyne kolumny na świecie, które zdołały spełnić bezkompromisowe parametry i pozytywnie przejść certyfikację THX Dominus.
Perlisten wielokrotnie nagradzany: EISA w dwóch kategoriach i nie tylko

Wysoki poziom innowacyjnego projektowania wdrożony w produktach Perlisten Audio pozwolił na osiągnięcie spektakularnego poziomu wierności dźwięku, co znalazło odzwierciedlenie w licznych branżowych nagrodach oraz uzyskanych rekomendacjach, m.in. Home Cinema Choice, Stereophile, Hi-Fi News, audioholics, Home Theatre High Fidelity. W tym roku Perlisten Audio zdobył także nagrodę EISA w dwóch kluczowych kategoriach. EISA, która zwykle wybiera tylko jeden model na Głośnik Roku, w uznaniu osiągnięć i innowacyjności Perlisten Audio, w tym roku nagrodziła cały zespół głośnikowy Perlisten Audio fenomenalnej serii „S”, w której użyto autorskiej DPC (Directivity Pattern Control). Potężny subwoofer D215t natomiast uznano za najlepszy „subwoofer kina domowego EISA roku 2022-2023”.

Ceny:
S7T Kolory: Piano White, Piano Black – 95990zł (para)
S7T Kolory: Piano Ebony, Natural Ebony, Piano Walnut, Natural Walnut, Natural Black Cherry – 109990zł (para)

S7C Kolory: Piano White, Piano Black – 39990zł (sztuka)
S7C Kolory: Piano Ebony – 44490zł (sztuka)

S5T Kolory: Piano White, Piano Black – 71990zł (para)
S5T Kolory: Piano Ebony – 85990zł (para)

S5M Kolory: Piano White, Piano Black – 62990zł (para)
S5M Kolory: Piano Ebony – 71990zł (para)

S5C Piano Black – 29490zł (sztuka)

S4B Kolory: Piano White, Piano Black – 37990zł (para)
S4B Kolory: Piano Ebony – 47990zł (para)

S4S Kolory: Piano White, Piano Black – 35990zł (para)

R7T Kolory: Piano White, Piano Black – 48490zł (para)
R5T Piano Black – 38790zł (para)
R5C Piano Black – 14290zł (sztuka)
R5M Piano Black – 27990zł (para)
R4B Piano Black – 23490zł (para)
R4S Piano Black – 18990zł (para)

D215s Piano Black – 49990zł (sztuka)
D212s Piano White, Piano Black – 37990zł (sztuka)

D15s Piano White, Piano Black – 28450zł (sztuka)
D12s Piano White, Piano Black – 22450zł (sztuka)

Opinia 1

Ponieważ zarówno V-1-ka, jak i Pure Power 6 już gościły w naszych systemach i na łamach SoundRebels mogłoby zachodzić podejrzenie, iż powtórne ich pojawienie się w naszych skromnych progach jest li tylko nieudolną próbą ponownego zwrócenia na nie uwagi. To jednak tylko pozory, gdyż po pierwsze PP6 (Pure Power 6) mieliśmy okazję eksploatować ponad osiem lat temu, po drugie była to jego pierwsza a więc sprzed wprowadzenia technologii NCF odsłona i po trzecie … chociaż nie, trzeci argument wymaga nieco dłuższego rozwinięcia. W tym celu posłużę się około-kulinarną metaforyką, gdyż zapewne nie raz i nie dwa w swoich konsumpcyjnych eksploracjach spotkaliście się Państwo z sytuacją, gdy najpierw zostaliście uraczeni jakimś wybornym trunkiem a za czas jakiś sprawiającą rozkosz podniebieniu potrawą i gdzieś tam, z tyłu głowy zaczęła kiełkować myśl jakby tak połączyć ze sobą owe elementy, które zamiast ze sobą konkurować będą się wzajemnie nie tylko uzupełniały, co intensyfikowały swoje zalety sprawiając, iż intensywność doznań przezeń dostarczanych osiągnie nowy, zdecydowanie wyższy poziom. I właśnie taka chęć praktycznej weryfikacji iście królewskiego połączenia zrodziła się tuż po tym, jak tylko uporaliśmy się z testem topowego przewodu zasilającego Furutech PROJECT-V1. Nie dość bowiem, że owe kabliszcze z racji pełnionej funkcji wymaga zarówno źródła, jak i odbiorcy transmitowanej, życiodajnej energii, to z oczywistych względów kluczowym staje się dylemat nie tylko co przed, ale i za nim w torze znaleźć się powinno. Krótko mówiąc jeśli zastanawiacie się Państwo cóż z owego połączenia wynikło nie pozostaje mi nic innego jak zaprosić Was do dalszej lektury.

Zanim przejdziemy do części poświęconej kwestiom najważniejszym, czyli brzmieniu gwoli przypomnienia pozwolę sobie nieco odświeżyć garść informacji o PP6, który co prawda od swojego powstania wizualnie niewiele się zmienił, to konstrukcyjnie co nieco w nim zmodyfikowano. I tak, ze zmian widocznych od razu gołym okiem z pewnością warto wspomnieć o nowym firmowym szyldzie umieszczonym na płycie górnej tytułowej listwy zasilającej, na którym z oczywistych względów pojawił się dopisek NCF a już z mniej oczywistych dotychczasowy złożony z nieco wypukłych gumowych liter logotyp producenta został zastąpiony bardziej standardowym i zarazem pozbawionym trójwymiarowej postaci nadrukiem. Kolejnym novum są oczywiście zastosowane gniazda i to zarówno pojedyncze wejściowe – rodowane FI-09 NCF (R), jak i sześć, również wykonanych z pokrytej rodem miedzi wyjściowych FI-E30 NCF (R) w standardzie Schuko. Jeśli zaś chodzi o pozostałe kwestie, to gabaryty (szerokość 250mm x głębokość 250mm x wysokość 95mm) oraz waga (10 kg) pozostały niezmienne. Trudno się temu dziwić, skoro wykonany na obrabiarkach CNC korpus ze szczotkowanego bloku aluminium lotniczego jest nadal taki sam. Warto jednak przypomnieć, zwrócić uwagę na pewien dość istotny drobiazg natury użytkowej. Otóż jak sami Państwo widzicie PP6 uzbrojony jest w kolumnowe, zakończone ostrymi stożkami narożniki, więc już na etapie jego wstępnej aplikacji sugeruję wzmożoną czujność i zawczasu przygotować znajdujące się w zestawie dedykowane podkładki, gdyż nawet chwilowe ustawienie „nieobutej” w nie listwy na większości powierzchni pozostawi trwałe ślady swej obecności w postaci czterech wyraźnych wgłębień.

Jednak skupiając się na meritum wypadałoby kilka zdań o brzmieniu tytułowego duetu napisać i tu zaczynają się schody. O ile bowiem zwykło się uważać, że do listwy/kondycjonera prąd z przysłowiowej ściany wystarczy doprowadzić przewodem o możliwie dużym przekroju, to już jego klasa i wyrafinowanie może spokojnie nieco ustępować klasie przewodów z ww. rozgałęziacza wychodzących. W końcu kluczowa jest właśnie „ostatnia mila” i to ona w determinuje, odciska swe piętno na efekcie finalnym. I tak też traktowaliśmy podczas poprzedniego spotkania V-1-kę wpinając ją bądź to bezpośrednio pomiędzy końcówkę mocy a ścianę, bądź pomiędzy moją dyżurną listwę a Ayona. Tymczasem w ramach niniejszej epistoły konfiguracja testowa uległa pewnej roszadzie, gdyż V-1-ka finalnie wylądowała między podwójnym gniazdem ściennym Furutech FT-SWS-D (R) NCF a właśnie PP6-ką i z pewną niechęcią wynikającą ze świadomości nieuchronności kolejnych wydatków musiałem przyznać, że i przed rozgałęziaczem jakość okablowania daleka jest od pomijalnej, czy też pozwalającej na niefrasobliwe traktowanie tego obszaru. Mówiąc wprost pojawienie się japońskiej Pary Królewskiej (choć pamiętając o obowiązującym w Kraju Kwitnącej Wiśni ustroju powinienem raczej operować zwrotem cesarskiej) na tyle dramatycznie wpłynęło na brzmienie zasilanych przezeń urządzeń, że chyba tylko jednostki obarczone poważnymi problemami natury audiologicznej mogłyby je zanegować.
Duet Furutechów wprowadził bowiem niezwykle udane połączenie dynamiki i rozmachu z rozdzielczością i wszechobecnym spokojem. Nie chodzi jednak o spokój tożsamy ze spowolnieniem przekazu, zwolnieniem obrotów i hamowaniem emocji a jedynie wyeliminowaniem wszelakich oznak nerwowości i nadpobudliwości. Tutaj mamy bowiem do czynienia z siłą spokoju, gdzie owa siła oznacza właśnie ponadprzeciętne zdolności dynamiczne, z oczywistych względów o jakiejkolwiek limitacji motoryki nie wspominam, gdyż takowy zarzut w przypadku PP6 byłby ewidentną, mijającą się z prawdą złośliwością, czy wręcz faux pas stawiającą w niekorzystnym świetle nie oceniane akcesorium, co samego oceniającego. Przykładowo nagrany w przydomowym studiu, w dodatku w pojedynkę, pozornie pozbawiony chwytliwych przebojów „Both Sides” Phila Collinsa otwiera przed słuchaczami niezwykle nastrojowy, pełen oszczędnych dźwięków, intymny świat kojarzonego z wielkimi hitami artysty. I gdy wydawać by się mogło, że takie kojące skołatane nerwy rytmy niczym nas zaskoczyć nie mogą, bo gdzieś tam w tle odzywa się bas, oniryczne klawisze a w sekcji rytmicznej najwięcej do powiedzenia ma … tamburyn, to pojawia się taka perełka jak „We Fly So Close” z urzekająco nieporadną partią gitary i autentyczność, szczerość kompozycji staje się tak oczywista, że bardziej już być nie może. I właśnie owa autentyczność, szczerość w wydaniu Furutechów jest porażająca. Pozostając jeszcze chwilę przy ww. utworze warto zwrócić uwagę na to, co właśnie dzieje się w tle, czyli na odgłos przechodzącej burzy, która na mniej rozdzielczych systemach może być jedynie niezidentyfikowanymi tętnieniami a tymczasem z goszczącym u nas duetem wolumen przekazywanych a co najważniejsze czytelnych dla słuchaczy szczegółów jest pełen.
Oczywiście nie ma co się czarować, że „komercyjne” i bądź co bądź mainstreamowe wydawnictwo pozwoli nam ocenić pełnię możliwości Furutechów, bo niczego nie ujmując Collinsowi to jeszcze nie ten poziom wyrafinowania, jednak już przy referencyjnym wydaniu 2L „Magnificat” Nidarosdomens Jentekor i TrondheimSolistene ilość audiofilskich smaczków i tzw. planktonu osiąga iście krytyczny poziom. Jest to o tyle istotne, że akurat na tym albumie praktycznie każdy dźwięk rodzi się i wyłania z absolutnej czerni, gdzie jakiekolwiek przybrudzenie i wynikające z sieciowych anomalii interferencje zamazują polifoniczny przekaz. A tu dostajemy iście anielskie pienia o krystalicznej czystości umożliwiające pełen wgląd w nagranie, gdzie wyłuskanie i wskazanie poszczególnego wokalisty jest równie proste jakbyśmy zamiast słuchem musieli kierować się wzrokiem mając przed sobą zdjęcie wykonane nawet ni uzbrojonym w 102MPx sensor FujiFilm GFX 100S a Hasselbladem X2D 100C. Jednak owa łatwość selekcji nie wynika bynajmniej z iście HDR-owego przekontrastowienia a jedynie natywnej rozdzielczości i pozostając w fotograficznej metaforyce braku wynikającego z niedoskonałości czy to matrycy, czy optyki „mydła”. Ponadto kadr jest ostry od brzegu do brzegu a jednocześnie średnioformatowa plastyka nadaje całości iście filmowego klimatu.

Uniżenie proszę o wybaczenie braku konkretów w powyższych wynurzeniach, jednak niezwykle trudno opisać coś, co będąc osiągnięciem poziomu realizmu zbliżonego do tego, czego możemy doświadczyć jedynie podczas uczestnictwa w wydarzeniu muzycznym live zazwyczaj dramatycznie odbiega od tego, do czego przyzwyczaiło nas klasyczne Hi-Fi a wypaczył High-End. Nie ma bowiem co się oszukiwać – niestety większość „audiofilskich” systemów reprodukowany materiał wypacza, tworzy z niego swoistą karykaturę i kieruje uwagę słuchaczy na elementy drugo, bądź trzeciorzędne a nie na to, co tak naprawdę na scenie się rozgrywa. Natomiast duet Furutecha nie ingeruje w materiał źródłowy, nie interpretuje go a jedynie nie limituje drzemiącej w systemie dynamiki jednocześnie dbając o to, by wraz z życiodajną energią do naszej drogocennej elektroniki nie dotarły żadne niepożądane śmieci. Tylko tyle i aż tyle, szczególnie biorąc pod uwagę fakt, iż tak naprawdę mamy do czynienia jednie z pozbawionym jakiejkolwiek aktywnej filtracji rozgałęziaczem i pozornie najzwyklejszym w świecie przewodem. Diabeł jednak jak to zwykle ma w zwyczaju tkwi w szczegółach a w tym wypadku po prostu minimalizm a zarazem bezkompromisowość obu konstrukcji sprawiają, że Furutech PROJECT-V1 i Pure Power 6 NCF stają się klasą same dla siebie a nam pozostaje jedynie życzyć sobie tego, by któregoś pięknego dnia móc właśnie na nich oprzeć zasilanie naszych systemów. Czego z resztą i Państwu szczerze życzę.

Marcin Olszewski

System wykorzystany podczas testu
– CD/DAC: Ayon CD-35 (Preamp + Signature) + Finite Elemente Cerabase compact
– Odtwarzacz plików: Lumin U2 Mini + I-O Data Soundgenic HDL-RA4TB
– Selektor źródeł cyfrowych: Audio Authority 1177
– Gramofon: Kuzma Stabi S + Kuzma Stogi + Dynavector DV-10X5
– Przedwzmacniacz gramofonowy: Tellurium Q Iridium MM/MC Phono Pre Amp
– Końcówka mocy: Bryston 4B³ + Graphite Audio IC-35 Isolation Cones; Accuphase P-7500
– Kolumny: Dynaudio Contour 30 + podkładki Acoustic Revive SPU-8 + kwarcowe platformy Base Audio
– IC RCA: Tellurium Q Silver Diamond
– IC XLR: Organic Audio; Vermöuth Audio Reference; Acrolink 7N-A2070 Leggenda
– IC cyfrowe: Fadel art DigiLitz; Harmonic Technology Cyberlink Copper; Apogee Wyde Eye; Monster Cable Interlink LightSpeed 200
– Kable USB: Wireworld Starlight; Goldenote Firenze Silver; Fidata HFU2; Vermöuth Audio Reference USB
– Kable głośnikowe: Signal Projects Hydra; Vermöuth Audio Reference Loudspeaker Cable + SHUBI Custom Acoustic Stands MMS-1
– Kable zasilające: Furutech FP-3TS762 / FI-28R / FI-E38R; Organic Audio Power + Furutech CF-080 Damping Ring; Acoustic Zen Gargantua II; Furutech Nanoflux Power NCF
– Listwa zasilająca: Furutech e-TP60ER + Furutech FP-3TS762 / Fi-50 NCF(R) /FI-50M NCF(R)
– Gniazdo zasilające ścienne: Furutech FT-SWS-D (R) NCF
– Platforma antywibracyjna: Franc Audio Accessories Wood Block Slim Platform
– Switch: Silent Angel Bonn N8 + nóżki Silent Angel S28 + zasilacz Silent Angel Forester F1 + Luna Cables Gris DC
– Przewody ethernet: Neyton CAT7+; Audiomica Laboratory Anort Consequence, Artoc Ultra Reference, Arago Excellence; Furutech LAN-8 NCF
– Stolik: Solid Tech Radius Duo 3
– Panele akustyczne: Vicoustic Flat Panel VMT

Opinia 2

Jak sugerują zawarte w tytule tego spotkania nazwy komponentów, będziemy obracać się w tak zwanym ekstremalnym High End-zie. Jednak w moim odczuciu ten przypadek w temacie wydźwięku kompetencji wbrew pozorom jest dość szczególny. Co mam na myśli? Chodzi o to, że ostatnimi czasy ten dział stał się areną dla swoistych igrzysk pojawiających się jak grzyby po deszczu, nikomu bliżej nieznanych, pozycjonowanych jedynie ceną, ba, często bazujących na osiągnięciach naszych bohaterów tak zwanych firm widm. Oczywiście będąc szczerym muszę przyznać, że raz lepszych, a innym razem gorszych, jednak to tylko potwierdza fakt, iż trzeba być bardzo czujnym, by w momencie poruszania się na tym pułapie jakości i ceny pod płaszczykiem pozornego złapania Pana Boga za nogi nie dać się nabić w przysłowiową butelkę. Jakaś rada? Jasne, choćby w myśl tego rozdania testowego, stąpanie podczas wyborów po jakościowo twardym gruncie. I co ciekawe, nie z uwagi na cenę – choć dzisiejsze konstrukcje ze szczytów oferty dla portfela są bardzo wymagające, tylko jako feedback pochylenia się nad wynikiem wielu lat owocnej pracy tego brandu. O kim i o czym mowa? Znacie, znacie, o dystrybuowanej przez katowicki RCM japońskiej marce Furutech, która tym razem poprosiła nas o skreślenie kilku zdań o fuzji ich flagowych wyrobów sekcji zasilania w postaci listwy sieciowej Pure Power 6 NCF i kabla sieciowego Project V-1.

Zwyczajowo w tym miejscu na ile jest to możliwe i nosi znamiona większego sensu, staramy się przybliżyć ogólną aparycję i budowę testowanych produktów. Jednak jak wspomniałem, tak postępujemy w normalnej procedurze testowej. Tymczasem wielu z Was pewnie orientuje się, iż bohaterowie tego mitingu stosunkowo niedawno mieli swoje pełnoprawne odsłony jako pojedyncze komponenty. A jeśli tak, myślę, że nie tylko ja, ale również wielu z Was uważa, iż przywoływanie dzisiaj dogłębnych kwestii technicznych byłoby zwyczajnym przepisywaniem poprzednich informacji. Dlatego też jeśli ktoś przegapił wspomniane wydarzenia lub zwyczajnie chciałby je sobie przypomnieć, celem wnikliwego zapoznania się z technikaliami z premedytacją odsyłam zainteresowanych do rzeczonych testów kabla Furutech Project V-1 i listwy Pure Power 6 (w wersji sprzed NCF). Dzisiaj tylko wspominając, iż w przypadku terminala prądowego mamy do czynienia z przyjemnie dla oka uformowanym, wyposażonym w pasywną filtrację, płaskim prostopadłościanem z litego aluminium, a kabla V-1 z najbardziej skomplikowanym technicznie w historii marki splotem miedzianych przewodników, jako zwieńczenie akapitu z niekłamaną przyjemnością zapraszam wszystkich do zapoznania się z kilkoma spostrzeżeniami na temat wyniku sonicznego tytułowego tandemu (w moim przypadku nawet swoistego trio) spod znaku Furutecha w zderzeniu z bardzo wymagającym systemem redakcyjnym.

Jak obrazują fotografie, w swoim dorobku sprzętowym mam już jeden kabel sieciowy V-1. Niestety po ostatnim teście nie miałem serca zwracać go do dystrybutora i został jako dawca energii do transportu CD CEC TLO 3.0. Jak się pewnie domyślacie, już ten ruch mocno podniósł poprzeczką brzmienia mojego zestawu, dlatego byłem bardzo ciekawy, co się wydarzy po aplikacji tytułowego zestawu, czyli topowego kabla z topową listwą. Jak obydwa komponenty działały w solowych popisach znakomicie się orientowałem – przypominam o nieplanowanym zakupie sieciówki, dlatego przedtestowy wzrost ciśnienia obwodowego tym razem miał dwie przyczyny. Naturalnie oprócz tej typowo poznawczej jako pokłosie zabawy w recenzenta, tą niebezpieczniejszą – przynajmniej dla mojego budżetu – było ponowne rozkochanie mnie w sobie w teorii przecież jedynie testowo skonfigurowanego zestawu. Obawa była na tyle brzemienna w skutkach, że celowo opóźniałem ten proces. Niestety jak to zwykle w takich przypadkach bywa, czas strzelił jak z bicza i chcąc nie chcąc musiałem podnieść rękawicę. Efekt?
Pozwolicie, że grzecznościowo przemilczę – w pozytywnym tego zwrotu znaczeniu – cisnący się na usta, dozwolony do publikacji po godzinie 22.00 słowotok i dyplomatycznie powiem, że piorunujący. Dotychczas myślałem, że moja zbieranina zabawek audio jest pozbawiona jakichkolwiek ograniczeń w oddaniu energii wydarzeń muzycznych. Tymczasem proces testowy brutalnie pokazał mi, iż owszem, jest nieźle, jednak bez problemu da się lepiej. I zapewniam, nie rozprawiamy o jakimkolwiek skoku w bok, tylko ewidentnym progresie. A o progresie dlatego, że system podczas testu nie ewaluował brzmieniowo, tylko uwalniał z siebie dotychczas nieosiągalne poziomy, zjawiskowo aplikowanego, bo zebranego w sobie body, dzięki temu namacalności i równie intrygującego pulsu. I co bardzo ważne, nie tylko w zakresie średnicy, ale również pełnym zakresie znakomicie kontrolowanego basu. Nadal podkreślał dobry timing i rozmach prezentacji każdego podzakresu, jednak po wpięciu japońskich zabawek wszystko grało jakby swobodniej. Na tyle zjawiskowo, że poprzednią konfigurację zacząłem odbierać jako w pewien sposób ograniczaną. Oczywiście gdy nie wiedziałem, co można z niej wycisnąć, byłem w siódmym niebie, jednak po skosztowaniu innego wymiaru odczuwania zwartej w muzyce energii – odbieranej jako pewnego rodzaju zwiększenie esencjonalności grania bez skutków ubocznych typu jego spowolnienie lub zmiękczenie – nie było już mi tak do śmiechu. Muzyka żyła innym wymiarem. I zapewniam, dosłownie każda muzyka, bez jakiegokolwiek wyjątku. A to dlatego, że system został jedynie pozbawiony jakichkolwiek ograniczeń w poborze energii elektrycznej, dzięki czemu oferował wyczynową rozdzielczość i dynamikę, co bez najmniejszego uszczerbku na zastanej estetyce brzmienia przekładało się na znacznie prawdziwszą, bo pełną zaskakujących, wcześniej ukrytych gdzieś w mgiełce najdrobniejszych artefaktów, prezentację muzyki. Nie wyskakujących jako przysłowiowe pierwsze skrzypce przed szereg, tylko nadal skromnych w sygnalizowaniu swojego bytu, jednak przecież pełnoprawnych, dlatego bardzo ważnych niuansów sonicznych. A jeśli tak, to chyba nikogo nie zdziwi fakt świetnego występu nie tylko muzyki nostalgicznej typu kontemplacyjny jazz, romantycznej w postaci zniewalającej damskiej wokalizy, energetycznego rocka – dzięki działaniu zestawu prądowego Furutecha teraz nawet tego słabo zrealizowanego, ale także bezdusznej elektroniki. Ta pierwsza (jazz) wybuchła feerią tak oczekiwanych od niej najdrobniejszych smaczków. Druga oprócz podkręcenia intymności śpiewu div, karmiła mnie jeszcze bardziej namacalną pikanterią mimiki ich twarzy. Trzecia wreszcie pokazywała zarezerwowany dla rocka buntowniczy pazur. Zaś czwarta (elektronika) przy już fajnych wynikach w przedtestowej konfiguracji, po zmianie części toru zasilania zdawała się przekraczać jakiekolwiek dotychczas stawiane bariery możliwości systemu w kwestii energii sejsmicznych pomruków przeplatanych zjawiskowymi przesterami. Efekt był taki, że czego nie włożyłem do napędu, grało całkowicie inaczej. Tylko tym razem inaczej nie w sensie poszukiwania innego „ja” posiadanego systemu, a wykrzesaniu z niego maksimum skrytych wcześniej walorów. Niby niewiele, bo to praktycznie oferuje każdy producent zasilania. Niestety na tle testowanej japońskiej myśli technicznej zazwyczaj są to li tylko pobożne życzenia, co znakomicie pokazał mi przed momentem opisany proces testowy.

Czy opisane przed momentem komponenty sieciowe Furutech Project V-1 & Pure Power 6 NCF są bezpieczną propozycją dla każdego? Jak nigdy bez ogródek powiem, że tak. Bez tak zjawiskowego podejścia do tematu kreowania wirtualnej sceny nie ma mowy o zabawie w ekstremalny High End. Niestety nie zawsze człowiek ma szansę tego spróbować, ale jak się z tym zderzy, życie miłośnika muzyki w dobrej jakości odtworzenia nigdy nie będzie już takie samo. Gdzie jest haczyk? Cóż, nasz byt na tym ziemskim padole jest brutalny i wszelkie zapędy może tonować cena naszych bohaterów. Jednak jeśli Wasz status życiowy pozwala na odrobinę wydatkowej nonszalancji, nie widzę innej możliwości, jak choćby testowe spotkanie z japońskimi produktami. Tylko ostrzegam. Jeśli podczas wypożyczania ich do domu w temacie swobody poruszania się po ofercie ekstremalnego High End-u mówicie prawdę, tak jak ja – na szczęście jestem w trakcie przebudowy toru analogowego, bo miałbym spory problem – zrobicie sobie kuku. Jednak ku pokrzepieniu serc zdradzę, iż tym razem jak rzadko kiedy w życiu o pozytywnym wydźwięku.

Jacek Pazio

System wykorzystywany w teście:
– transport: CEC TL 0 3.0
– streamer: Melco N1A/2EX + switch Silent Angel Bonn N8
– przetwornik cyfrowo/analogowy: dCS Vivaldi DAC 2.0
– zegar wzorcowy: Mutec REF 10 SE-120
– reclocker: Mutec MC-3+USB
– Shunyata Research Omega Clock
– Shunyata Sigma V2 NR
Przedwzmacniacz liniowy: Gryphon Audio Pandora
Końcówka mocy: Gryphon Audio Mephisto Stereo
Kolumny: Gauder Akustik Berlina RC-11 Black Edition
Kable głośnikowe: Synergistic Research Galileo SX SC
IC RCA: Hijiri Million „Kiwami”, Vermouth Audio Reference
XLR: Tellurium Q Silver Diamond, Hijiri Milion „Kiwami”, Siltech Classic Legend 880i
IC cyfrowy: Hijiri HDG-X Milion
Kabel LAN: NxLT LAN FLAME
Kable zasilające: Hijiri Takumi Maestro, Furutech Project-V1, Furutech NanoFlux NCF, Furutech DPS-4.1 + FI-E50 NCF(R)/ FI-50(R), Hijiri Nagomi, Vermouth Audio Reference Power Cord, Acrolink 8N-PC8100 Performante, Synergistic Research Galileo SX AC
Stolik: Solid Tech Hybrid
Akcesoria:
– antywibracyjne: Harmonix TU 505EX MK II, Stillpoints ULTRA SS, Stillpoints ULTRA MINI
– platforma antywibracyjna SOLID TECH
– zasilające: Harmonix AC Enacom Improved for 100-240V
– listwa sieciowa: POWER BASE HIGH END
– panele akustyczne Artnovion
Tor analogowy:
– gramofon – Clearaudio Concept
– wkładka Essence MC
– Step-up Thrax Trajan
– przedwzmacniacz gramofonowy Sensor 2 mk II

Dystrybucja: RCM
Producent: Furutech

Ceny:
Furutech PROJECT-V1: 46 500 PLN / 1,8m
Furutech Pure Power 6 NCF: 47 850 PLN

Już od dawna ostrzyliśmy sobie na niego zęby i wreszcie mamy tę przyjemność, że właśnie go wypakowaliśmy i wpięliśmy w tor. Majestatyczny i bogato wyposażony streamer, DAC i preamp w jednym – Lumin P1.

cdn. …

Odkryj najnowszą odsłonę szeroko uznawanej na rynku serii Magellan od Triangle! Z okazji jubileuszu 40-lecia marki, do oferty firmy wprowadzono zmodernizowane wydanie ikonicznych modeli: Quatuor, Cello, Duetto i Voce w limitowanej edycji.

Magellan 40th to ekskluzywna seria oferująca zarówno silne wrażenia dźwiękowe, jak i wizualne. Jest wynikiem bezustannego dążenia francuskiego producenta do osiągania w rzemiośle akustycznym jak najwierniejszego brzemienia. Perfekcyjnie dopracowane kolumny sprawiają, że każda nuta brzmi prawdziwie. Szerokie spektrum przetwarzania w połączeniu z niezwykłą mocą, zapewnia wierną reprodukcję wszystkich niuansów muzycznych. Muzyka odrywa się od głośników.

Technologie użyte w kolumnach Triangle Magellan 40th

Skrupulatna kontrola na każdym etapie – od projektu po produkcję – zapewniła jubileuszowej serii Magellan 40th fenomenalny poziom jakości. Każdą część wykonano z wysokogatunkowych materiałów, następnie sprawdzono pod kątem najmniejszych niedoskonałości. Triangle od wielu lat inwestuje w innowacyjne narzędzia rozwojowe, by nieustannie rozwijać jakość brzmienia swoich kolumn.

Dzięki najnowszemu oprogramowaniu symulacyjnemu i komorze bezechowej, przetworniki są modelowane poprzez rozległe symulacje komputerowe z wykorzystaniem oprogramowania CAD 3D. Wnikliwe badania drgań i mikroodkształceń zaowocowały specjalną architekturą obudowy, która rozwiązania czerpie między innymi z technologii wykonania używanych w konstrukcjach kontrabasu i wiolonczeli.

TZ2900PM-MG tweeter z kopułką magnezową

Jedna z głównych innowacji jubileuszowego wydania serii Magellan to znakomity głośnik wysokotonowy TZ2900PM, który jest wyposażony w nową generację kopułki ze stopu magnezu. Oferuje ona niezwykły stosunek sztywności do wagi, wpływając na poprawę liniowości i spójności odtwarzania wysokich tonów. Wydobywa wszystkie szczegóły wyższych harmonicznych.

Kształt TZ2900PM narodził się jako efekt komputerowego modelowania, które idealnie połączyło mechaniczne i akustyczne walory głośnika tubowego. Zlokalizowany u szczytu membrany korektor fazy ogranicza zniekształcenia i reguluje przetwarzanie wyższych częstotliwości oraz zapewnia liniowe pasmo przetwarzania. Kolejną nowością jest też tylna pokrywa tweetera zmniejszająca odbicia fal tylnych, ograniczająca zniekształcenia i poprawiająca pasmo przenoszenia w najwyższych rejonach. Głośnik wysokotonowy TZ2900PM-MG zapewnia wyjątkowo płynne odtwarzanie muzyki i dokładną reprodukcję dźwięku.

Kolumny podłogowe Triangle Magellan Quatuor 40th zostały dodatkowo wyposażone w przetwornik wysokotonowy również na tylnym panelu, co umożliwia wysyłanie fal dźwiękowych do przodu i tyłu. Dzięki temu dźwięk jest lepiej rozłożony oraz ułatwia znalezienie optymalnego miejsca umiejscowienia kolumn w pokoju odsłuchowym.

Przetwornik średniotonowy T16GM F100

16cm głośnik średniotonowy z papierową membraną i dopracowanym autorskim zawieszeniem odtwarza każdy rejestr wokalny z dużą naturalnością i bez najmniejszych podbarwień. Oferuje brzmienie najwyższej klasy w paśmie od 70 do 4000Hz.

T16GM to kulminacja doświadczeń i wielu lat prac rozwojowych francuskiego producenta nad koncepcją szerokopasmowego przetwornika średnich tonów. Średnie tony to najważniejszy element audiofilskiego przekazu muzycznego, dlatego Triangle zdecydowało się na otwarcie najbardziej zaawansowanego projektu badawczego. Badania prowadzone na T16GM F100 koncentrowały się na kształcie zawieszenia w kształcie litery „S” – wykonanego z włókien tekstylnych poddanych obróbce lateksem – jak również na modelowaniu profilu membrany z czystych włókien celulozowych. Do pomiaru głośników użyto laserowych przyrządów Klippel.

W środkowej części membrany znajduje się ultralekki stożek polipropylenowy anti-vortex, pokryty lateksowym materiałem tłumiącym. Zapobiega on wirom aerodynamicznym tworzącym się na środku membrany oraz redukuje nieregularności pracy głośnika, gdy pracuje on na skrajach swojego pasma przenoszenia. Ponadto, poprawia rozpraszanie wyższej średnicy. Super lekka celulozowa membrana średniotonowa pozwala osiągnąć najlepszy efekt końcowy: szybką reakcję impulsową, minimalizację czasu zatrzymania głośnika i brak podkolorowań.

Aby poprawić wydajność i liniowość napędu głośnika, przeprojektowano profil elementów biegunowych w sposób, który poprawia przepływ pola magnetycznego przez cewkę. Uwagę skupiono przede wszystkim na redukcji ogólnego poziomu zniekształceń poprzez poprawienie rozpraszania ciepła. W tym celu zaczerpnięto rozwiązanie znane z chłodzenia procesorów (system odprowadzania ciepła LHS2), które wyprowadza je poprzez tylną część kosza głośnika. W ten sposób udało się osiągnąć 10% poprawę odprowadzania ciepła w stosunku do konwencjonalnych rozwiązań. Głośnik został wyposażony w specjalne zaciski do kabli sygnałowych, aby nie zakłócały przepływu powietrza wokół głośnika.

Przetwornik niskotonowy z membraną SVA

Potężny i rozległy bas z 16-centymetrowych przetworników doskonale nadaje się zarówno do nowoczesnej muzyki, jak również do kwartetów smyczkowych lub wiolonczelowych. Jego opatentowana membrana SVA i system chłodzenia LHS2 zapewniają wyjątkowe odtwarzania rejestrów basowych i subbasowych. Podobnie jak w przypadku głośnika średniotonowego, prace rozpoczęto od symulacji rozmaitych rozwiązań mechanicznych i akustycznych, tak aby uzyskać przetwornik jak najbardziej uniwersalny, gotowy do zastosowania w obudowach o rozmaitej kubaturze.

Przetwornik posiada opatentowaną membranę SVA, który z łatwością radzi sobie z silnymi impulsami bez powodowania zniekształceń dźwięku. Ta modelowana komputerowo membrana kompozytowa charakteryzuje się strukturą „kanapkową”, składającą się z podwójnego arkusza włókna szklanego z wewnętrzną strukturą z masy celulozowej.

Układ napędowy wykonany jest z podzespołów wykonanych z najwyższej klasy specjalnych stopów metali oraz elementów magnetycznych, co poprawia siłę i homogeniczność pola magnetycznego. Specyficzny profil części biegunowych w połączeniu z jakością metali pozwala na wytworzenie silnego i jednorodnego pola magnetycznego.

Dzięki badaniom rozwojowym, kosz z odlewanego aluminium został poprawiony pod kątem mechanicznych właściwości, takich jak wygłuszenie pracy głośnika czy sztywność. Dzięki temu praca membrany pozostaje niezakłócona nawet przy największych wychyłach. Z kolei ramiona kosza zostały opracowane w sposób, który zapewnia jak najlepsze chłodzenie cewki. Głośnik wyposażono w specjalne zaciski do kabli sygnałowych, aby nie zakłócały przepływu powietrza wokół głośnika oraz nie poluzowały się przy jego ekstremalnej pracy.

Autorski system chłodzenia LHS2

Wszystkie przetworniki w serii Magellan 40th mają kosz z odlewanego ciśnieniowo aluminium o wysokiej sztywności, który zapewnia maksymalny prześwit dla promieniującej tylnej powierzchni membrany. Kosz składa się z dwóch części, a jego tylna pokrywa pełni funkcję chłodzącą. Przetworniki wyposażone są w pierścień przenoszący ciepło w kierunku osłony zewnętrznej (system LHS2), skutecznie je rozpraszając. Zdolność obsługi mocy dla każdego głośnika może przekroczyć nawet 200W RMS. System LHS2 zapobiega ryzyku przegrzania cewki i zapewnia lepszą wydajność.

Zwrotnica oparta o komponenty wysokiej jakości

Zwrotnice w serii Magellan 40th montowane są na miejscu, w zakładzie produkcyjnym Triangle we Francji. Do ich budowy producent wykorzystuje wyłącznie komponenty audio najwyższej jakości, skrupulatnie wybierane po wielu godzinach odsłuchu:

• Francuskie kondensatory MKP opracowane we współpracy z SCR Audio
• Rezystory ceramiczne o niskiej indukcji
• Cewki powietrzne o dużych przekrojach

Zapewniają one wysoką jakość dźwięku w całym zakresie pasma przetwarzania. Specyfika zwrotnic zastosowanych w serii Magellan 40th polega na zastosowaniu bardzo stromych nachyleń odcięcia (do 24 dB na oktawę), powiązanych z naturalnym spadkiem pasma przetworników, co gwarantuje doskonałą odpowiedź fazową.

Zastosowane zwrotnice zmniejszają ryzyko opóźnień. Co więcej, impedancje przetworników zostały zlinearyzowane, dzięki czemu działają jak czysty opór, zmniejszając obciążenie wzmacniacza.

Obudowa z warstw płyty HDF z elementami z litego drewna

Zakrzywiony kształt obudowy został wybrany, by ograniczyć zjawisko fali stojącej. Obudowę wykonano z warstw płyty HDF o dużej gęstości. W celu uzyskania pożądanego kształtu oraz sztywności, płyty formowano pod naprężeniem przez kilka tygodni.

Ten specjalny rodzaj architektury obudowy wynika z wnikliwego badania drgań i mikroodkształceń materiału. Pomiary zostały wykonane za pomocą akcelerometrów laserowych, po czym w optymalnych miejscach umieszczono wzmocnienia, zapewniając tym największą sztywność obudowy w stosunku do zakłóceń generowanych przez przetworniki. Proces ten pozwolił na wyeliminowanie wszelkich wibracji oraz wszelkich podbarwień dźwięku związanych z obudową.

Technologia SPEC (Single Point Energy Conduction)

Jest to technologia ograniczająca przenoszenie wibracji ze ścian i podłogi pomieszczenia na kolumny i w odwrotnym kierunku. Jest to możliwe dzięki przesunięciu punktu ciężkości kolumny z cokołu na kolec podpierający front kolumny, który ma zminimalizowaną powierzchnię kontaktu z podłożem. Kolec przejmuje większość wibracji z obudowy i rozprasza je bez przenoszenia na podłogę i ściany, których drżenie może zakłócać pracę kolumny. Technologia ta pochodzi z lutnictwa i jest powszechnie używana w konstrukcjach kontrabasu i wiolonczeli.

DPS2 – Dynamic Pulse System

Jest to system bipolarnego symetrycznego rozpraszania dźwięku, który niweluje efekt zbyt bliskiego dostawienia kolumn do ścian. Dodatkowy głośnik z tyłu obudowy pozwala na poszerzenie zakresu możliwości ustawienia kolumny w pomieszczeniu. Znacząco poprawione rozpraszanie wysokich tonów sprawia, że nawet przy zmianie miejsca odsłuchowego słuchacz odbiera dźwięk o balansie tonalnym zgodnym z intencjami konstruktora. DPS2 generuje najobszerniejszą, najstabilniejszą i najgłębszą scenę dźwiękową na rynku. Historia systemu DPS sięga roku 1988, kiedy to Triangle zaprezentował światu modele: Transept II, Zenith II oraz Elypse.

Ceny:
Magellan Quatuor 40th- (2 szt.) 72900 zł
Magellan Cello 40th – (2 szt.) 55900 zł
Magellan Duetto 40th – (2 szt.) 28200 zł
Magellan Voce 40th – (1 szt.) 15500 zł

Opinia 1

Po czym poznać prawdziwego miłośnika muzyki? Oczywiście po chęci dojścia do jej emocjonalnego sedna. Jak to zrealizować? Cóż, to zależy od konkretnego osobnika homo sapiens. Jeden miotając się bezwiednie zmienia urządzenia jak rękawiczki. Inny, ambitniejszy wszelkiego rodzaju dostępnymi zabiegami typu kablekologia lub antywibracja próbuje wycisnąć z posiadanego zestawu maksimum możliwości. A jeszcze inny, tak jak pomysłodawca punktu zapalnego naszego dzisiejszego spotkania, z braku możliwości znalezienia swojego świętego Grala na bazie dostępnej na rynku oferty, powołuje do życia firmę audio. Zaskoczeni? Ja coraz częściej spotykając się z tego typu podejściem nie. O kim zatem mowa? Już zdradzam. O ambitnym krakowskim producencie kolumn Lemon Audio, który własnym sumptem i sporym wysiłkiem logistycznym dostarczył do naszej redakcji słusznej wielkości kolumny podłogowe Mezzoforte.

Jak widać na załączonych fotografiach, w dążeniu do jak najlepszego wyniku sonicznego swoich wyrobów konstruktor zdecydował się na budowę. To wbrew pozorom dość istotna kwestia, bowiem pozwala skutecznie odseparować bardzo czułą na niekorzystne warunki pracy sekcję wysoko-średniotonową od mocno wibrującej basowej. Tym bardziej ważne, gdy tak jak w modelu Mezzoforte zastosuje się 30 centymetrowy, potrafiący wygenerować prawdziwe trzęsienie ziemi przetwornik dolnego zakresu. Jeśli chodzi o ogólną aparycję, ta mimo aplikacji wielkiego basowca jest stosunkowo zgrabna. Jak to możliwe? Po prostu skrzynka z dość wąskiej górnej połaci lekkim skosem rozchodzi się na boki, by tuż pod przetwornikiem niskich tonów zacząć się mocno zbiegać. Taki zabieg daje nam coś w stylu popularnych radzieckich obłych „Matrioszek”, jednak gdy tamte zabawki wyglądają dość pokracznie, to już w przypadku próby wizualnego zgubienia rozmiaru jednak wielkiego przetwornika jest wręcz znakomitym i do tego bardzo efektywnym pomysłem. A to nie koniec ciekawostek, gdyż fronty dzierżące głośniki realizując wyrównanie czasowe pracy przetworników są usadowione pod odpowiednimi kątami w wykonanym z MDF-u specjalnie uformowanym panelu. Jeśli chodzi o port bass-reflex, ten w celach większej uniwersalności ustawienia kolumn w danym pomieszczeniu promieniuje w dół, a jego odległość od podłoża determinują wysokie kolce i stosowne pod nie podkładki. Wieńcząc telegraficzny opis budowy naszych bohaterek wspomnę jeszcze, iż wysokie tony obsługuje głośnik berylowy, średnie aerożel od Audaxa i 12” z portfolio Ciare, zaś zlokalizowane w każdej ze skrzynek terminale przyłączeniowe pochodzą od znakomitego WBT-a.

Co ciekawego zaoferowały przybyłe z Krakowa panny? Powiem szczerze, że w pozytywnym tego słowa znaczeniu mocno mnie zaskoczyły. Jednak nie z marszu. Chodzi mianowicie o odpowiednią konfigurację okablowania. Z uwagi na wyczynową – naturalnie w kwestii jakości komponentów – sekcję wysoko-średniotonową należy odpowiednio dobrać set głośnikowy. Podłączony słabej jakości, do tego zbyt transparentny do górnego modułu, a solidny w barwie do dolnego mogą spowodować utratę kontroli nad spójnością prezentacji, pozwalając wychodzić wysokim tonom przed szereg oraz lekko pogrubić bas. To naturalnie wielu może się podobać jako mylnie odbierana rozdzielczość, jednak w bardziej wymagających kawałkach może okazać się, że bas nie nadąża za wyższymi rejestrami, co niestety na dłuższą metę nas zamęczy. Czy taka sytuacja oznacza, że kolumny są problematyczne w aplikacji? Nic z tych rzeczy, a powiedziałbym nawet, że dzięki temu są bardziej uniwersalne, gdyż każdy dobierze sobie odpowiedni zestaw drutów, co nie oszukujmy się, w naszej zabawie jest elementarzem audio. Jeśli chodzi o proces testowy, naturalnie bez problemu dysponowałem odpowiednim zestawem przewodów kolumnowych i system zagrał ze swobodą, dobrym pakietem informacji, ale również z fajną energią i esencją. Dodatkowo z ciekawą umiejętnością budowania głębi wirtualnej sceny, co po przesiadce ze stojących obok nich wykorzystujących tubę kolumn marki Klipsch natychmiast pozwoliło mi wrócić myślami do sposobu projekcji muzyki przez moje kolumny, czyli z odpowiednim wyważeniem szerokości w stosunku do głębokości. A jeśli tak, to bazując na wspomnianych ciekawych aspektach prezentacji wydarzeń scenicznych Mezzoforte, chyba nikogo nie zdziwi fakt radzenia sobie tytułowych zespołów głośnikowych z pełnym wachlarzem twórczości od najnowszego krążka Megadeth „The Sick, The Dying… And The Dead!”, przez jazz spod znaku RGG „Szymanowski”, po wokalizę Karli Bruni „A l’Olympia”. W mocnym metalu znakomicie pokazywały energię i soczystość gitarowych riffów i zjawiskową pracę perkusisty – dla mnie to numer jeden tego krążka, co przekładało się na oddanie zawartego w tej muzie szaleństwa i buntu. A trzeba przyznać, że panowie sobie nie żałują i ku mojej uciesze jadą bez tak zwanej trzymanki. Jaz brylował nie tylko serwując mi ciekawe popisy kontrabasisty, ale również będące clou tej produkcji, zawieszone w eterze prawie niekończące się pojedyncze dźwięki. Dzięki temu raz wpadałem we wpisaną w kodzie DNA tego materiału zadumę, by za moment zostać obudzonym jednym z solowych popisów członków tego rodzimego trio. Zaś boska Carla, cóż była …., przepraszam, ale lepiej żebym nie przelewał jeden do jeden pełni moich odczuć, tylko w skrócie powiem, iż w stu procentach była sobą. Kto lubi jej twórczość, wie o co chodzi, reszta niech się domyśla. Czy na tle podanych przykładów nasze bohaterki można uznać za idealne w każdym calu? Niestety z autopsji wiem, iż znajdzie się poszukiwacz mocniejszej transparentności, czy większego syropu na co konstrukcje Lemona zwyczajnie nie pójdą. Owszem, wynik nieco można przeskalować okablowaniem, ale zalecam rozwagę, gdyż użyte wysokiej jakości przetworniki nie służą w tej konstrukcji do tworzenia karykatury dźwięku, tylko wyciskania z wykorzystującego kolumny systemu maksimum jakości. Niby proste, jednak potencjalny nabywca nie zawsze wie, co to znaczy ogólne pojęta dobra jakość dźwięku.

Próbując wytypować grupę docelową do zakupu tytułowych kolumn spokojnie mogę polecić je dosłownie każdemu. Jednak każdemu, kto oczekuje muzyki dobrze osadzonej w barwie, pełnej energii i co istotne, ciekawie okraszonej pełnymi wdzięku wysokimi tonami. Niestety piewcy odbieranego jako muzykalność niekontrolowanego syropu oraz często bolesnej dla przeciętnego melomana nadinterpretacji otwartości przekazu nie mają czego szukać. Czy to źle? Bynajmniej, gdyż podobnych przedstawicieli ekstremum w naszym środowisku jest dosłownie promil, co sprawia, że Lemon Audio z modelem Mezzoforte trafia w mainstream potencjalnych zainteresowanych, z którego mam nadzieję spora grupa się w ich zakocha. A jeśli z jakiś przyczyn nawet nie, to z pewnością spędzony z nimi czas tak jak w moim przypadku, będzie jednym z tych przyjemniejszych.

Jacek Pazio

Opinia 2

Choć zmiany nazw podmiotów gospodarczych w tzw. mainstreamie nie są z oczywistych względów zbyt częste (pomijam potwierdzające regułę wyjątki w stylu transformacji GoldStara w LG), gdyż rozpoznawalność marki to trudny do przecenienia kapitał, to dziwnym zbiegiem okoliczności po raz kolejny przyszło nam się zmierzyć właśnie z takim przypadkiem. W dodatku podobnie jak poprzednio przypadkiem rodzimym, lecz zamiast podawać Państwu na tacy wcześniejszych śmiałków decydujących się na takową woltę tym razem postanowiłem dać Wam jedynie wskazówkę, iż jeden z nich dotyczył młodej, wręcz debiutującej w wydaniu komercyjnym marki kolumn a drugi producenta wzmacniaczy. Oczywiście jakby nieco głębiej pogrzebać to warto byłoby również wspomnieć o metamorfozie PAL-a w GigaWatta, czy Graj-Endu (ze swoimi Grajpudłami) w Avatar Audio, jednak to nie audiofilska archeologia jest tematem niniejszej epistoły a flagowa konstrukcja MEZZOFORTE krakowskiej manufaktury Lemon Audio, z którą to przez ostatnie dwa lata korespondowaliśmy, kiedy to jeszcze nosiła nazwę … Lituus Audio.

Abstrahując od onomastycznej (w końcu chrematonomastyka się do niej zalicza) zmienności producenta uczciwie trzeba przyznać, iż MEZZOFORTE prezentują się nad wyraz okazale i profesjonalnie umiejętnie i nienachalnie nawiązując swym designem do kultowych w pewnych kręgach modeli. Co prawda na tle ponad dwumetrowych Gauderów Berlina RC-11 i szafopodobnych Klipschornów AK6 75th Anniversary może to nie być takie oczywiste, jednak proszę mi wierzyć na słowo i wziąć pod uwagę, iż mamy do czynienia z 60 kg konstrukcjami o wzroście przekraczającym 120cm i blisko półmetrowej głębokości. Jak sami z pewnością zauważyliście MEZZOFORTE są ponadto konstrukcjami modułowymi, czyli na sekcję niskotonową należy nasadzić skrzynię średnio-wysokotonową a następnie spiąć je stosownymi przewodami. I tu dochodzimy do momentu w którym pozwolę sobie nie tyle na zwyczajową dygresję, co płynące z głębi serca i po części wynikające z posiadanego wykształcenia uwagi. O ile bowiem sam pomysł na odseparowanie odpowiedzialnych za poszczególne podzakresy skrzyń nie jest niczym nowym, czego dane nam było zasmakować, czy to w wielce ekstremalnej odsłonie pod postacią Duke’ów Trenner & Friedl, czy też wspomnianych, naszych dyżurnych Gauderów, to już pierwszy raz spotykam się z takim połączeniem niefrasobliwości z gdzieś tam zakorzenioną w sferze DIY tymczasowością. Z racji bowiem chęci uniknięcia równoległości powierzchni komory basowej jej górna ścianka jest pochylona ku przodowi i właśnie na owym „spadku” (możemy też posiłkować się metaforyczną i jakże aktualną „równią pochyłą”) należy ustawić sekcję średnio-wysokotonową uzbrojoną w cztery gumowe nóżki a za blokadę tegoż jakże imponującego konstruktu służy … para najzwyklejszych drewnianych kołków meblowych, która najdelikatniej rzecz ujmując średnio nadaje się jako element stabilizacyjny i prawdę powiedziawszy w „butikowych” (chodzi o skalę produkcji) kolumnach za blisko 60 kPLN spodziewałbym się nieco bardziej nawet nie tyle finezyjnych, co po prostu pewnych pod względem mechanicznym rozwiązań. Kolejną kwestią jest połączenie elektryczne obu części każdej z kolumn, czyli dołączane przez wytwórcę okablowanie, które podobno wykorzystano również do wewnętrznych połączeń, co wydaje się wielce sensownym rozwiązaniem, gdyby nie jego długość. Chodzi bowiem o to, ze do spięcia obu par terminali w zupełności starczyłyby 80cm a nie 250 cm odcinki. A z resztą, po co sobie komplikować życie skoro skrzynie basowe dysponują otworami montażowymi pod tabliczki znamionowe z terminalami nie tylko u swoich podstaw, lecz również na swoim szczycie, co automatycznie upraszcza zagadnienie do najzwyklejszych kilkunastocentymetrowych zworek. I nie chodzi o to, że się czepiam szukając dziury w całym, lecz dosłownie za chwilę, w części poświęconej brzmieniu postaram się wykazać, iż powyższe drobiazgi potrafią znacząco wpłynąć na efekt finalny.
Wracając jednak do meritum, jak sami Państwo widzicie, MEZZOFORTE są kolumnami podłogowymi, trójdrożnymi o bryłach a w szczególności frontach podporządkowanych zasadzie zgodności czasowej i likwidacji możliwości powstawania fali stojącej w ich trzewiach. W zamkniętej sekcji średnio wysokotonowej pracuje 29 mm berylowy tweeter SB ACOUSTICS TW29BN-B i 17 cm AeroGel-owy średniotonowiec Audaxa HM170Z18. Z kolei w wentylowanym do dołu module basowym znajdziemy 30cm woofer Ciare HW321. Jak już zdążyłem wspomnieć na plecach zamontowano dwie pary terminali głośnikowych WBT Nextgen.
Zwrotnice zbudowano w oparciu o cewki taśmowe Wax i Litz Jantzen, rezystory Mundorf ultra oraz Miflex. Częstotliwości podziału ustalono na 500 Hz i 3000 Hz a skuteczność kolumn wynosi 93dB, co przy 6 Ω (min. 4 Ω) impedancji pozwala na dość szeroki wybór docelowej amplifikacji, co z resztą potwierdza sam producent zalecając korzystanie ze wzmacniaczy dysponujących 8-200W.

Przechodząc do części obejmującej nasze wrażenia nauszne od razu zaznaczę, iż patrząc na 30 basowce uznaliśmy za stosowne operować wzmocnieniem oscylującym w okolicach górnej, zalecanej przez Lemon Audio granicy i powiem szczerze, że był to dobry pomysł. Drugim, który wyszedł w praniu, potwierdzając niezwykłą wrażliwość tytułowych kolumn na serwowane im okablowanie, było zastąpienie dostarczonych przez producenta kilkumetrowych „zworek” własnego pomysłu naszym dyżurnym Furutechem. A trzecim, de facto kluczowym dla efektu finalnego, był wybór dolnych terminali głośnikowych do podłączenia Galileo SX SC. Okazało się bowiem, że każdorazowe wpięcie się w górne powodował nader bolesne zaburzenie koherencji brzmieniowej przetworników. Średnica i góra zaczynały żyć własnym życiem znacznie wyprzedzając to, co na dole wyczyniał basowiec, który też próbował nie tyle reprodukować, co interpretować serwowaną mu muzykę. Dlatego też przez lwią część testów słuchaliśmy wykorzystując dolne przyłącza i z nich dopiero dostarczając sygnał do górnych modułów.
W takiej konfiguracji wyszło na jaw, iż pomimo dość absorbujących gabarytów MEZZOFORTE nader skutecznie potrafią się dematerializować pozostawiając słuchacza sam na sam z ulubionym repertuarem i to w wielce angażującym wydaniu. Krakowskie kolumny stawiają bowiem zarówno na skalę i wolumen reprodukowanego spektaklu, jak również jego nasycenie, spójność i … muzykalność. Wiem, wiem, że to wyświechtany stereotyp na tyle pojemny, że wrzuca się do niego zarówno przegrzane lampy, jak i zbyt ciemne, niemalże pozbawione życia zestawy a przecież flagowce Lemon Audio są takich anomalii przeciwieństwem. Chodzi jednak o to, iż pomimo wspomnianej dynamiki i rozmachu w ich przekazie nie brakuje zaszytej głęboko w DNA spójności i wręcz organicznej lekkostrawności. Wolumen dźwięku nie oznacza bezpardonowego ataku, choć namacalność i ogniskowanie źródeł pozornych możemy uznać za wysoce satysfakcjonujące a jedynie otaczanie słuchacza dźwiękiem, chociaż w tym wypadku zdecydowanie bardziej pasuje muzyką. Coś podobnego potrafiły Trenner&Friedl ISIS, choć Lemony idą jeszcze o krok, bądź nawet dwa dalej od swoich Austriackich konkurentek, gdyż dokładają bardziej soczystą i dosaturowaną a zarazem daleką od wspomnianego przegrzania średnicę. Szczególnie wyraźnie słychać to na akustycznym „Starkers in Tokyo” (na streamingu ww. materiał zajmuje pierwszych dwanaście tracków drugiego krążka „Unzipped (Deluxe Edition)” Whitesnake), gdzie gitara akustyczna Adriana Vandenberga jest eteryczna i zarazem szalenie rozdzielcza i niezaprzeczalnie słodka, za to głos Davida Coverdale’a ma tak niesamowity tembr, głębię i barwę, jakby zamiast z cyfry „leciał” nawet nie z wysokiej klasy gramofonu uzbrojonego we wkładkę Miyajimy a porządnego szpulowca. Oprócz barwy chodzi tu o aspekt dynamiki, siły emisji i szybkości narastania, gdzie moc bynajmniej nie oznacza ofensywności a sybilanty ordynarnego szeleszczenia, lecz wszystko układa się w perfekcyjną całość okraszoną krystalicznie czystą, dźwięczną i zarazem urzekająco gładką górą. Czuć bowiem oddech, powietrze i swobodę. Reprodukcja akustyki sali jest po prostu wierna rzeczywistości i choć już okrojony skład Whitesnake koncertujący 5 lipca 1997 r. w tokijskim EMI studios nie dawał najmniejszych powodów do krytyki, to dopiero przesiadka na nasz muzyczny wariograf, czyli nagrany w Opactwie Noirlac album „Monteverdi – A Trace of Grace” Michela Godarda w pełni ukazała drzemiący w Lemonach potencjał. Stare, sakralne, kamienne wnętrza, niespieszność artykulacji każdej frazy i kompletność przekazu zaskakująco skutecznie blokowały możliwość chłodnej analizy na rzecz automatycznego przełączania odbiorcy w tryb podświadomej absorpcji muskających jego zmysły dźwięków. To jednak nie było milutkie plumkanko i przysłowiowa muzyczka z głośniczka, gdyż przecież już na „L’Abbesse” mamy śpiew alikwotyczny Gavino Murgii a na całym albumie klasycznemu instrumentarium towarzyszy na wskroś współczesna gitara basowa, więc okazji do wyjścia z własnej strefy komfortu przynajmniej kilka było a i samym kolumnom nie sposób zarzucić w tym momencie jakichkolwiek tendencji do łagodzenia i uplastyczniania przekazu.
Na koniec zostawiłem oczywiście nieco łomotu, czyli zarówno opętańczo galopujący i skuteczniej odkurzający membrany przetworników niż magiczne ściereczki reklamowane w TV „One Foot in the Grave” Tankardu i jubileuszowy dewastujący stropy syntetycznym basem i poszarpanymi elektronicznymi loopami „IM25” Infected Mushroom. To nie są audiofilskie realizacje, choć i „piwożłopy” z Frankfurtu szalenie podciągnęli jakość wypuszczanego ze studia materiału a i izraelski duet dba o jakość w jakiej dostępna jest ich twórczość, więc raczej ich utworów na wszelakiej maści wystawach i branżowych targach nie usłyszycie. Za to używanego w domowych pieleszach w ramach testów repertuaru nikt prawa moderacji u mnie nie ma, więc nader często właśnie taki, niezaprzeczalnie problematyczny wsad recenzowanym nieszczęśnikom serwuję. I? I MEZZOFORTE z zaskakującym entuzjazmem rzuconą rękawicę nie tylko podjęły, co radośnie zaczęły nią wywijać generując bądź to iście kakofoniczną mieszankę agresywnych (tak właśnie zostały nagrane i chwała Lemonom za to, że ich nie „ulizały”) gitarowych riffów oplecionych wokół perkusyjnych kanonad, bądź kreując wypełniony elektronicznymi plamami mikrokosmos w którego centrum każdorazowo otrzymywaliśmy honorowe miejsce. I tu ciekawostka. O ile bowiem na Tankardzie Lemony grały jak klasyczne kolumny – z konwencjonalnie kreowaną przed słuchaczem sceną, to już na Infected Mushroom ich zachowanie przypominało bardziej konstrukcje omnipolarne i system dźwięku dookólnego. Podobny efekt można było usłyszeć na „Ray of Light” Madonny, więc śmiało można uznać, ze nie jest to przypadek jednostkowy a zdolność do jakże miłej uszom wierności materiałowi źródłowemu.

Resumując, Lemon Audio MEZZOFORTE to kolumny warte nie tylko uwagi, co grzechu, szczególnie dla odbiorców kierujących się wyłącznie własnym słuchem a nie znanymi „metkami”. Nie jest to zatem produkt dla każdego, czytaj statystycznego, płynącego głównym nurtem, konsumenta, tym bardziej, że jak każdy wyrób pochodzący z małej manufaktury jeszcze bez ugruntowanej na rynku pozycji musi mierzyć się z tzw. szklanym sufitem stworzonym przez „korporacyjną” konkurencję. Jednak jeśli po indywidualnych odsłuchach dojdziecie Państwo do wniosku, że to, co potrafią MEZZOFORTE idealnie wpisuje się w Wasze indywidualne preferencje, jasnym stanie się, iż za takie walory soniczne „majorsi” winszują sobie po wielokroć więcej. Zatem nie ma co się zastanawiać, tylko brać, bo niby tylko krowa nie zmienia swoich poglądów a gusta się zmieniają, lecz akurat w tym wypadku aplikacja flagowców Lemon Audio w system przynajmniej jeśli chodzi o kolumny pozwoli zapomnieć o temacie na długie, długie lata.

Marcin Olszewski

System wykorzystywany w teście:
– transport: CEC TL 0 3.0
– streamer: Melco N1A/2EX + switch Silent Angel Bonn N8
– przetwornik cyfrowo/analogowy: dCS Vivaldi DAC 2.0
– zegar wzorcowy: Mutec REF 10 SE-120
– reclocker: Mutec MC-3+USB
– Shunyata Research Omega Clock
– Shunyata Sigma V2 NR
Przedwzmacniacz liniowy: Gryphon Audio Pandora
Końcówka mocy: Gryphon Audio Mephisto Stereo
Kolumny: Gauder Akustik Berlina RC-11 Black Edition
Kable głośnikowe: Synergistic Research Galileo SX SC
IC RCA: Hijiri Million „Kiwami”, Vermouth Audio Reference
XLR: Tellurium Q Silver Diamond, Hijiri Milion „Kiwami”, Siltech Classic Legend 880i
IC cyfrowy: Hijiri HDG-X Milion
Kabel LAN: NxLT LAN FLAME
Kable zasilające: Hijiri Takumi Maestro, Furutech Project-V1, Furutech NanoFlux NCF, Furutech DPS-4.1 + FI-E50 NCF(R)/ FI-50(R), Hijiri Nagomi, Vermouth Audio Reference Power Cord, Acrolink 8N-PC8100 Performante, Synergistic Research Galileo SX AC
Stolik: Solid Tech Hybrid
Akcesoria:
– antywibracyjne: Harmonix TU 505EX MK II, Stillpoints ULTRA SS, Stillpoints ULTRA MINI
– platforma antywibracyjna SOLID TECH
– zasilające: Harmonix AC Enacom Improved for 100-240V
– listwa sieciowa: POWER BASE HIGH END
– panele akustyczne Artnovion
Tor analogowy:
– gramofon – Clearaudio Concept
– wkładka Essence MC
– Step-up Thrax Trajan
– przedwzmacniacz gramofonowy Sensor 2 mk II

Producent: Lemon Audio
Cena: 59 000 PLN

Dane techniczne
Moc: 300 W
Impedancja znamionowa: 6 Ω (min. 4 Ω)
Skuteczność: 93dB
Pasmo przenoszenia: 26 Hz – 40 kHz
Zalecana moc wzmacniacza: 8-200 W
Szczytowy SPL: 112 dB
Punkty podziału: 500 Hz, 3000 Hz
Wymiary (W x S x G): 122 x 40 x 48 cm
Waga: 61 kg/szt.