Monthly Archives: październik 2026

Opinion 1

Observing the so-called high tier of the digital Hi-Fi segment, or even venturing into the foreground of the High-End, one can get the impression that, for some time now, there has been an attempt to place an entity on them that is inspired by a neighboring area, namely amplification. So while no one is now surprised by super-integrated amplifiers, filled to the brink with bells and whistles, as this is happening for years, not many digital sources combine multiple functions into one device. While it is relatively easy to find a few ambitious streaming-DACs, but hunting down a sibling enriched with analog inputs and an adjustable output stage requires some effort. That is why we looked with understandable interest at the actions of the Hong Kong based Lumïn, which, after a series of highly successful streamers and digital transports, began to experiment with technologically and sonically advanced integration. And the result of these activities was, amongst others, a flagship all-in-one that acts as a streamer, DAC and preamplifier, elegantly referred to as a hub, i.e. the majestic Lumïn P1, which was joined a little later by the „budget” and slightly less advanced P1 Mini. However, as you know, the balance in nature is extremely shaky, so while back then – in the fall of 2022, when we had the P1 in testing, Auralic seemed to be an obvious competitor with its top offer, now, after only three years, by a strange coincidence, as a result of, amongst others, the geopolitical situation, only the perpetrator of today’s turmoil has remained on the market from those two. Therefore, it is hard not to get the impression that Lumïn is now in a slightly different place than just a moment ago, as new players such as EverSolo with the all-having DMP-A10 have joined the game for higher stakes. And in such extremely dynamic circumstances, thanks to the courtesy of Audio Atellier from Wrocław, we had the opportunity to meet the latest version of the aforementioned hub, i.e. the Lumïn P2, to the test of which we cordially invite you now.

Looking at the gallery above and comparing the object of our today’s interest with its progenitor, you can successfully skip the game of “Find X differences”, because it is simply a waste of time, electricity and nerves. To put it simply, we are dealing with a truly similar design. Why change something that works, works well on a daily basis and is so characteristic in terms of design that it is impossible to confuse it with anything else. That is why the “armored” body, made of thick patches of black or silver anodized aLumïnum, catches the eye with a massive, slightly inclined, and at the same time arched, front with a characteristic blue display hidden in a centrally located bay window, under which a discreet company logo is placed. Much more happens on the reverse, which is indented from the outline of the body, where we get a pair of linear balanced and RCA inputs, a similar set of outputs with an adjustable output level (Leedh Processing proprietary lossless volume control). The digital domain, on the other hand, is represented by AES/EBU, coaxial, optical, USB, three HDMI inputs with an HDMI Arc output. The outputs, on the other hand, are in coaxial, BNC and USB formats. Communication with the outside world is provided by RJ45 1000Base-T and SFP Gigabit ports. The list is closed by the ground terminal and the IEC power socket integrated with the fuse chamber and the mains switch. There is also an elegant remote control, the presence of which is pleasing, although I am well aware that most users, if only because of habit and convenience, will more often reach for a tablet/smartphone with a company application, which I will consider one of the best on the market if not the top dog.
As you can easily guess, since there are no differences from the outside, they must be hidden in the bowels of our hero. And this is indeed the case, because the P2 is equipped with the latest version of the company’s hardware platform with a new, more powerful processor and a more powerful version of the DAC chips. And to be more precise, in the digital section there are two (one per channel) ES9038Pro SABRE32 chips. A nice touch is the conventional power supply, based on two small toroidal transformers and a fully balanced analog output stage in a dual-mono topology with Lundahl transformers.
As for the software layer, we have native support for PCM 384 kHz/32 bit, DSD512, MQA, countless streaming services and, of course, Roon Ready.

Apart from technological issues, however, the key is the possible, albeit presumed, progress compared to its predecessor, because something must have been up, since the P2 did see the light of day. And so it is, in fact, because even the fairy-tale-oneiric „The Meaning of Flowers” by Agnes Obel sounded from the very first bars very similar to the previous version, but at the same time perhaps not so much changed, but more refined and „faithful to the truth” – more holographic. While the P1, like the U2 Mini, slowly moved away from the „analogue density” of its predecessors in favor of sophisticated resolution, there is no denying that compared to the P2, these were just innocent try-outs. However, I will immediately reassure all those who are afraid of being too analytical and laboratory cold, because this is not what the Hong Kong transformation is about. Simply, from a strictly euphonious level of pleasant smoothness, saturation and not exaggerated sweetness, our today’s guest has evolved to the level of extremely realistic sophistication, where he no longer has to save himself with „beauty treatments”, because the presented truth about the reproduced recording perfectly defends itself. Attention is drawn to the truly phenomenal holographic spatiality with extremely precise focusing of apparent sources and the definition of the bodies of individual vocalists and instruments. The narrative is conducted from the first, slightly approximate plan into the depths of the scene, which is subject to exemplary gradation, so it will depend only on the preferences of the listener whether they will focus their attention on the foreground events, or whether they will be tempted by a slightly more in-depth and insightful exploration. At this point, however, it is worth emphasizing that Lumïn does not force you to do anything, but only offers both paths, without favoring the opportunity to get to know either of them.
On the other hand, on the epic, disturbing and somewhat sonically „technicized” album „Terror Management Theory” by TEMIC, the aforementioned resolution comes to the fore, because despite the breakneck prog-metal bends and virtuoso performances, there is exemplary order on the stage, and each of the sounds has its precisely defined place in space and time. Nothing merges or breaks out in front of the line. The drum parts, which Simen Sandnes mercilessly pounds on his Mapex, twisted like a snail’s house, have an extremely pleasant timbre and meatiness, but at the same time they do not sound too soft, plush, which is critical when Jacob Umansky’s bass joins them and the whole thing is „covered by a quilt” from Diego Tejeida’s keyboards, because it is getting dense, and this is just an interlude to the vocal performances of Fredrik Bergersen Klemp and the fiery riffs of Eric Gillette, where any shortcut or attempt to simplify the native complexity of the composition ends in an annoying chatter. Meanwhile, P2 with extraordinary freedom and at the same time reverence conveyed the artistic intentions of the musicians, stunning with the richness of details and mastery of performance. Attention was drawn to the extensiveness, momentum and aeration, which until recently, although undeniably present, were not particularly accentuated in the same expressive way in the Lumïn, or even allowed to present. Another change is the immediacy and ruthlessness of the attack, which has gone from the phase of distinction and elegance to the stage of awe-inspiring effectiveness. Half jokingly, half seriously, one could say that on „Insanium” by Whom Gods Destroy the P2 compared to the P1 in terms of expression and dynamics is like Jason Statham put against Daniel Craig. There is more of the „bad boy” in its sound and that twinkle in the eye, after which you already know that „it will happen” soon. And here is a small digression, because while using a good „twisted pair cable” we can model the sound of the eponymous device in a fairly clear way, switching to SFP not only attaches the proverbial roller skates and a jetpack to it, which makes us reach the very source of truth and the untainted form of the source material. It may sound too lofty, but it is during / after the optical fiber that we reach the level of „non-playing” of the wiring, i.e. the desired losslessness and, I assume, the final transparency of the sound. And you can just hear it – the sound is clearer, holographic and realistic. Therefore, if someone likes to have fun and listen to „cables”, the way is clear, because the P2 offers such an opportunity, of course, but if we get to the stage of listening to music and not equipment, then the SFP bus will take care of the problem.

Starting to sum up today’s meeting, I have no choice but to suggest that if you are only wondering, or have been thinking about, a serious, if not a thorough reconstruction of your audio system in terms of making the best use of the potential of audio streaming without irrational multiplication of the hardware, I dare say that the Lumïn P2 has quite a good chance of becoming a solution to your dilemmas. In fact, in the case of split amplification, it may well eliminate a conventional preamplifier from the sound path. There will be fewer cables, fewer separate elements in the circuit, and at the same time I do not feel able to conclude that the above reduction will bear the hallmarks of any compromise. The situation may be similar in the case of your own DAC, taking care of the CD transport, whose parallel presence with Lumïn may turn out to be as puzzling as it is debatable. To put it bluntly, you can successfully build a high-class system consisting of analogue sources, possible transport of CDs and power amplifier, saving time, resources and space, and at the same time being sure that we will consider the aforementioned compromises only in terms of „what if we had 2-3x more resources”. And with the P2, you can finally catch up with the metaphorical bunny and take care of what is most important, i.e. listening to your favorite music.

Marcin Olszewski

System used in this test
– CD/DAC: Vitus Audio SCD-025 Mk.II + 2 x Quantum Science Audio (QSA) Blue Fuse
– Network player: Lumïn U2 Mini + Farad Super3 + Farad DC Level 2 copper cable + Omicron Magic Dream Classic; I-O Data Soundgenic HDL-RA4TB
– Turntable: Denon DP-3000NE + Denon DL-103R + Omicron Decoupler Clamp
– Phonostage: Tellurium Q Iridium MM/MC Phono Pre Amp
– Digital source selector: Audio Authority 1177
– Integrated amplifier: Vitus Audio RI-101 MkII + Quantum Science Audio (QSA) Violet fuse
– Loudspeakers: AudioSolutions Figaro L2 + Solid Tech Feet of Balance + zwory ZenSati Angel
– IC RCA: Furutech FA-13S; phono NEO d+ RCA Class B Stereo + Ground (1m)
– IC XLR: VLAD Audio Epitome XLR; Furutech DAS-4.1; WK Audio TheRed XLR
– Digital IC: Fadel art DigiLitz; Harmonic Technology Cyberlink Copper; Apogee Wyde Eye; Monster Cable Interlink LightSpeed 200
– USB cables: Wireworld Starlight; Vermöuth Audio Reference USB; ZenSati Zorro
– Speaker cables: WK Audio TheRed Speakers mkII + SHUBI Custom Acoustic Stands MMS-1
– Power cables: Esprit Audio Alpha; Furutech FP-3TS762 / FI-28R / FI-E38R; Organic Audio Power + Furutech CF-080 Damping Ring; Furutech Evolution II Power; 3 x WK Audio TheRed Power
– Power distribution board: Furutech e-TP60ER + Furutech FP-3TS762 / Fi-50 NCF(R) /FI-50M NCF(R)
– Wall power socket: Furutech FT-SWS-D (R) NCF
– Switch: QSA Red + nóżki Silent Angel S28 + Farad Super6 + Farad DC Level 2 copper cable
– Ethernet cables: In-akustik CAT6 Premium II; Audiomica Laboratory Anort Consequence, Artoc Ultra Reference, Arago Excellence; Furutech LAN-8 NCF; Next Level Tech NxLT Lan Flame; TIGLON TPL-3000L-WT (White Tiger)
– Anti-vibration platform: Franc Audio Accessories Wood Block Slim Platform
– Table: Solid Tech Radius Duo 3
– Acoustic panels: Vicoustic Flat Panel VMT

Opinion 2

One thing is certain, looking at the frequent turmoil and quality changes among Asian manufacturers of music streaming devices – let me not dig at the failing ones – the tested manufacturer can be safely described as one of the few most stable pillars of this piece of the audio pie. And it is not just about the fact that it has been in this difficult market for many years, but also about the wide range and very thoughtful introduction of new products. Naturally, in the latter case, I am not thinking about any changes made to appeal the public, but making decisions only at the moment of internal conviction that a device of significantly better quality will be offered, which, as you probably know, is unfortunately not a standard. Of course, such a strategy is deeply thought out, because on the one hand, the company gains respect among satisfied users, and on the other hand, its actions encourage new entities to follow the path proposed by it. Who am I talking about? Naturally about the Lumïn brand, from which portfolio, thanks to the logistical efforts of the Wrocław-based distributor Audio Atelier, a kind of market novelty has appeared on our doorstep, in the form of the currently top “hub”, i.e. a network player combined with a preamplifier called Lumïn P2.

As the photographs show, the new version of the Lumïn device uses a chassis very similar to the predecessor P1. We are talking about a large aluminum cuboid, in which the front is smoothly curving from left to right in an eye-friendly arch, and in the vertical vector is a slope leaning backwards. An additional interesting visual item, is the application in the center of the aforementioned fascia, a shimmering blue display, which having only a few lines, still is showing a full package of information about the listened material – despite the possibility of viewing it in a dedicated application – and is quite legible from a reasonable viewing distance. The whole perception of this part of the streamer is enhanced with a milling of its lower edge, imitating feet supporting the entire structure and at the same time giving a kind of lightness to the massive body. Maybe the photos do not give it enough credit, but I assure you, it looks really great in real life. As for the back of the device, here we have a typical Lumïn thing, i.e. moving the connection panel back in relation to the upper part of the case and the sides. So what does Lumïn offer from the so-called sacristy? Of course, a battery of connections that perform a full set of tasks. And this means a series of digital inputs for external sources – LAN, HDMI, USB, COAX, AES/EBU, BNC, as well as analogue in the form of a pair of RCA and XLR, and as it provides signals directly to the power amplifier, a package of analogue outputs – RCA, XLR. Of course, we will also find an IEC power socket integrated with the fuse and a ground clamp that is currently standard in top-class devices. As you can see, our hero is not only neat and visually attractive, but also multifunctional, which makes it very versatile in today’s demanding times.

How did the P2 used as a preamplifier control for the Gryphon Apex power amplifier – for which, by the way, it was specially prepared – perform in terms of sound? Well, the engineers, taking care of the brand recognition developed over the years through the aesthetics of music presentation, did not turn the proverbial table upside down, in the sense of a radical change in the sound. This is still the Lumïn as we know it for years. Colorful, essential and full of energy, and thus easily bringing the listener closer to the core of the music. However, as in any of its new and better quality models, the most important thing, the current flagship is also much truer for creating a world of sounds suspended on the air to the older version. If I were to confront it with its predecessor, I would say that in many aspects it is just like the P1. However, as you know, the devil is in the details. And the first one that really affects the overall perception of the novelties from Asia, is the sound resolution. Resolution affecting the legibility of the sound edges, improving the attack which automatically and positively corrects the motor skills of creating a virtual stage and, very importantly, eliminating the proverbial haze, thus increasing the directness of the music’s impact on the listener. That in turn dramatically increases the level of tangibility of its reception. In a word, Lumïn P2 is an evident step towards improving the realism of the music listened to. And what is most interesting, and in fact completely understandable, is the same way of projecting music regardless of the repertoire, from jazz music soothing the soul to an electronic singer furiously attacking the ears. And in fact, there is nothing surprising in this, because any repertoire, being played in very good quality, will always be repaid with a great reception. And when it seemed to me that the above aspects of music projection were the maximum capabilities of the eponymous Lumïn P2, at the urging of the distributor, I replaced the previously used LAN cable-based connection with a fiber optic cable. The result? Well, I do not know how to rationally explain it, but the micro dynamics have improved significantly. Suddenly, the music began to burst with a larger palette of information previously not fully extracted by the source from the digital recording, thanks to which it became more multicolored and offering countless layers of breath of presentation. I must confess it was a really good move. In my daily use, the Lumïn transport is not used, so I am glad that I was persuaded to try it.
And I am glad for this reason, because the music focusing on the emotions evoked by jazz trios in the style of RGG with the album „Szymanowski” drew on the aforementioned great micro dynamics to the fullest. This is one of my basic daily drivers into the world of notes written on a staff, and when it is visualized with a full palette of vibrating and volatile information, as the tested Lumïn P2 did, I literally and figuratively unconsciously experience the effect of shivers on my back. I do not even know when I enter the trance of chiseling a single sound, which was offered to me in a surprisingly wide range by the described network player. And to be honest, I did not expect such a performance. It really surprised me.
Naturally, also not regretting drawing on the evoked sonic skills of P2, using music with a strong hint of rebellion in the background, which also sounded very good. In this case, I mean Rammstein, strong in expressing feelings and sounding with aggression on the album „Zeit”. As you know, the singer is not shy to get into our emotional interior. However, in a completely different style from the native trio RGG. By definition, his performances sound sharply expressive, both in terms of music and vocalization. So expressive that when the system has problems with a good reproduction of this heavily compressed material, we get a painful „slaughter”, not an expressive protest song. Fortunately, during the appropriate test session, Lumïn showed that when the DNA code is inscribed with the operation of great timbre, controlled mass and, last but not least, good dynamics, even such hard-to-play material can be listened to with pleasure and at a high volume level. No one will be surprised that, as in the case of jazz, I was positively surprised by Rammstein’s performance.

Based on the above description of the sound of randomly selected albums, am I able to recommend the eponymous device to the entire population of music lovers? I would say this. From the point of view of universality – we are talking about the self-sufficiency of operating the power amplifier bypassing the line preamplifier – based on the signal generated by oneself or another external source – absolutely yes. On the other hand, looking at it from the strictly sonic point of , and knowing really very difficult cases of people searching for a massively twisted sound, the only group that may have problems with accepting such a musical source in my opinion are those who put speed and aggressiveness of presentation above all else. And not because Lumïn will not be able to cope with it, but because at the basis of its design was to bring us as close as possible to the beauty of music, and not to hurt our ears with it. So if you are looking for a self-sufficient device and offering a sound full of emotions, because from the first minutes the listener is captivated by the sound of the file source, which is the main point of this meeting, the Lumïn P2 should be the first choice when planning listening sessions. It is really worth taking an interest in.

Jacek Pazio

System used in this test:
– CD Player/DAC: Gryphon Ethos
– Streamer: Lumïn U2 Mini + switch QSA Red-Silver
– Preamplifier: Gryphon Audio Commander
– Power amplifier: Gryphon Audio APEX Stereo
– Loudspeakers: Gauder Akustik Berlina RC-11 Black Edition
– Speaker cables: Furutech Nanoflux-NCF Speaker Cable
– IC RCA: Hijiri Million „Kiwami”, Vermouth Audio Reference
– XLR: Hijiri Milion „Kiwami”, Furutech DAS-4.1, Furutech Project V1
– Digital IC: Furutech Project V1 D XLR
– Ethernet cable: NxLT LAN FLAME; Dyrholm Audio Nexus
– USB cable: ZenSati Silenzio; Dyrholm Audio Nexus
– Power cables: Hijiri Takumi Maestro, Furutech Project-V1, Furutech DPS-4.1 + FI-E50 NCF(R)/ FI-50(R), Furutech Evolution II, Hijiri Nagomi, Vermouth Audio Reference Power Cord, Acrolink 8N-PC8100 Performante, ZenSati Angel
Table: BASE AUDIO 2
Accessories: Quantum Science Audio Red fuse; QSA Silver fuse; Synergistic Research Orange fuse; antivibration platform by SOLID TECH; Harmonix AC Enacom Improved for 100-240V
– Power distribution board: Power Base High End, Furutech NCF Power Vault-E
– Acoustic treatments by Artnovion
Analog stage:
– Drive: SME 60
– Cartridge: My Sonic Lab Signature Diamond
– Phonostage: RCM Audio The Big Phono
– Clamp: Omicron Luxury Clamp
– Eccentricity Detection Stabilizer: DS Audio ES-001
– Tape recorder: Studer A80

Distributor: Audio Atelier
Manufacturer: Pixel Magic Systems Ltd.
Price: 55 990 PLN

Specifications
Network playback: max. DSD512, max. 384 kHz/16–32 bit, MQA Full Decoding
Upsampling: max. DSD256, max. PCM 384kHz
Digital Input:
– USB: DoP 128; PCM 384kHz/16–32-bit; DoP128
– AES/OPTICAL/SPDIF: PCM 44.1 – 192 kHz/ 16–24-bit; DSD64 (DoP64)
– 3 x HDMI: PCM 2.0; 4K Video Passthrough
Digital Output:
– USB: Natywnie DSD512; PCM 44.1–384 kHz/16–32 bit
– BNC SPDIF: PCM 44.1 – 192 kHz / 16–24 bit; DSD64 (DoP64)
– HDMI: HDMI ARC, Passthrough, PCM 2.0, 4K Video Passthrough ARC support; PCM 2.0
Analogue Input: RCA, XLR
Analog Output: RCA, XLR
Output level: 3Vrms RCM; 6Vrms XLR
Communication: Ethernet RJ45 network 1000Base-T; SFP Gigabit (1000Base-T); USB (storage, flash drive, USB hard disk);
DAC chip: 2x ESS SABRE32 ES9038Pro
Streaming Protocols: UPnP AV, Roon Ready, TIDAL Connect, Spotify Connect, Flac lossless Radio stations, Apple AirPlay, Gapless Playback, On-Device Playlist
Supported Audio File Formats:
– Lossless: DSF (DSD), DIFF (DSD), DoP (DSD); PCM: FLAC, Apple Lossless (ALAC), WAV, AIFF;
– Lossy: MP3, MQA
Digital filters: MQA QRONO d2a dla PCM
Size (W x D x H): 350 x 380 x 107 mm
Weight: 12 kg

Zapewne znakomita większość z Was zgodzi się ze mną, że po wielu latach przerwy poczciwy gramofon obecnie jest tak zwanym „must have” dosłownie każdego w pełni rozumiejącego zabawę w obcowanie z muzyką na najwyższym poziomie nie tylko audiofila, ale myślę, że przede wszystkim melomana. Nie ma się co oszukiwać, dźwięk z czarnej płyty to całkowicie inny świat, który w nieosiągalny dla cyfry sposób zbliżania nas do sedna muzyki. Znacznie lepsza koherencja oraz bardziej ludzka plastyka dźwięku dają o niebo lepsze poczucie naturalności w jej projekcji. Niestety tak jak w każdym dziale naszej zabawy, także w sferze analogu końcowe brzmienie systemu zależy od zastosowanych jego składowych choćby w postaci wkładek gramofonowych. I tutaj mimo bogactwa oferty zaczynają się oczywiście schody. Na szczęcie poważni gracze na rynku znając problem co jakiś czas podsyłają nam do posłuchania coś ciekawego z tej puli, a my próbując ułatwić Wam podjęcie najtrafniejszej decyzji opisujemy swoje wrażenia w stosownych testach. I taki właśnie cel ma dzisiejsze spotkanie. Spotkanie, tematem, którego będzie dostarczona od specjalisty w zabawie z czarnym krążkiem katowickiego RCM-u, będąca podstawowym modelem w ofercie, pochodząca z Japonii wkładka gramofonowa Etsuro Gin-nezu.

Jak w kilku słowach prezentuje się nasza tytułowa gościni? Gdy spojrzymy na zdjęcia, wyraźnie widać, że w temacie aparycji mamy do czynienia ze stosunkowo smukłą obudową. A smukłą, gdyż sekcję magnetyczną naszej bohaterki oparto o bardzo wydajny magnes samarowo-kobaltowy, co pozwoliło na ciekawą wizualnie minimalizację jej gabarytów, a dzięki temu poprzez poprawę sztywności zwiększenie odporności na szkodliwe wibracje. Korpus tytułowej Gin-nezu w kwestii budulca bazuje na lotniczym Extra Super duraluminium. Jeśli chodzi o zastosowany wspornik, ten po raz pierwszy w tej serii wykonano z zapewniającego szybkość reakcji i ogólną rozdzielczość wizualizowania muzyki Boru. Diamentowa igła wykorzystuje oferujący prezentację najdrobniejszych detali, z tego powodu bardzo lubiany przez melomanów szlif mikroline. Co według konstruktorów jest także istotne od strony filozofii swoich działań, nazwa tego modelu Etsuro została zaczerpnięta od zastosowanego do wykończenia korpusu, tradycyjnego japońskiego koloru Gin-nezu (srebrno-szary). Ale to nie jedyny filozoficzny zabieg wizualizacji tego modelu, gdyż wydźwięk owego tradycyjnego koloru wzmocniono zastosowaniem subtelnego srebrnego połysku mającego przy okazji zaznaczyć drzemiącą w konstrukcji ekspresję brzmienia przekazu. Tak pokrótce – chodzi o najważniejsze aspekty – wygląda temat budowy Etsuro Gin-nezu. Naturalnie po więcej kluczowych informacji do idealnej kalibracji wkładki – nie chcąc sztucznie rozwadniać tekstu – zapraszam do zwyczajowej tabeli pod testem. Teraz natomiast wszystkich zainteresowanych zapraszam na kilka zdań o tym, jak wypadła smukła Japonka w starciu z konkretnym materiałem.

Co zaoferował mi rzeczony kolokwialnie mówiąc rylec spod znaku Etsuro? Otóż, aby czytelniej unaocznić jego ofertę soniczną zderzę go w tym teście z także japońską, jednak tym razem wkładką spod znaku Dynavector DV-20X2 High Output. Owszem, to inna liga cenowa i za sprawą pracy z wyższym napięciem nieco inna jakościowo w odniesieniu do niuansów konstrukcja, jednak bez względu na wszytko idealnie pokazująca ogólny charakter brzmienia każdego Dynavectora, jakim jest świetna energia, ostrość rysunku i dźwięczność wirtualnych bytów. Przez wiele lat używałem nie tylko tego, ale także modelu z wyższej półki o nazwie XX-2 i zapewniam, wiem co mówię. Jak zatem wypadł Japończyk będący naszym dzisiejszym bohaterem? Po pierwsze w ataku energią był znacznie delikatniejszy. Po drugie muzykę podawał z fajną nutą nienachalnej plastyki. A po trzecie jako feedback unikania nadmiernego hołubienia solidnego uderzenia soczystym impulsem oferował większą lotność i rozwibrowanie dźwięku. Czyli co, nuda? Otóż nic z tych rzeczy. Po prostu inne, ale także znakomite, jednak z naciskiem na odmienne akcenty spojrzenie na muzykę. Raczej płynne, aniżeli brutalne, mniej uderzające twardą energią na rzecz ciekawego rozwibrowania, jednak konsekwentnie pełne życia i dzięki fajnej filigranowości wyższego środka oraz lekkości górnego zakresu bardziej lotne, co jasno pokazało nastawienie konstrukcji na dobrze rozumianą lekkość, aniżeli dosadność prezentacji. Ale żeby nie było, Etsuro nie miało oczywiście najmniejszych problemów z oddaniem odpowiedniego uderzenia dolnym zakresem, osadzeniem w masie i barwie centrum pasma oraz czytelnością najwyższego zakresu, tylko robiło to w wysublimowany, jakby bardziej kulturalny sposób. I skłamałbym, gdybym nie przyznał się, że mimo optowania raczej za estetyką brzmienia Dynavectora – lubię dobrze rozumianą brutalność, Etsuro swoją gracją i docieraniem do zawartych w materiale najdrobniejszych informacji zawładnęło moim wnętrzem na poziomie tej pierwszej marki. Powodem oczywiście była jedynie wspomniana zmiana proporcji dźwięku, jednakże z zachowaniem jego najważniejszych i najpiękniejszych cech, bez jakichkolwiek szkód w kwestii jakości. I gdy w pierwszej chwili wydawało się, że tak filigranowa projekcja może mieć problemy z dobrym zaprezentowaniem niektórych nurtów muzycznych, dogłębna sesja testowa pokazała, że było to tylko niepotrzebne szukanie dziury w całym.
Dobrym dowodem na taki stan rzeczy był krążek rockowych buntowników w stylu Black Sabbath „Vol. 4”. To niby rockowy, ale także balladowy i w niektórych kawałkach podpierający się prostą elektroniką rock, co dało szansę na sprawdzenie, jak ciemno-szara Japonka radzi sobie w tak zmiennych warunkach. I muszę powiedzieć, że gdy w mocnych momentach spokojnie utrzymywała niezbędny drive i akcentowania ataku poszczególnych akordów, to już w balladzie „Changes” wręcz brylowała. W zależności od zadanych przez materiał warunków zmieniała się niczym kameleon. Owszem, na tle Dynavectora oferowała mniejszy pakiet mocnej energii. Ale co ciekawe, odbierałem to tylko jako większą kulturę grania, która we wspomnianej balladzie pokazała jakie znaczenie miało mocno akcentowane przez konstruktorów dążenie wkładki do pokazywania najdrobniejszych niuansów zawartych w muzyce. Chodzi oczywiście o pełen emocji śpiewany pełnym wolumenem głosu Ozzie’ego, przez to poruszający mnie do cna swoją intymnością tekst oraz w założeniach mającą być wykonywaną z pomocą skrzypiec, jednak finalnie zagraną na syntezatorach, wprowadzającą nastrój zadumy, pełną mrocznych modulacji linię melodyczną. Naprawdę był to świetny pokaz umiejętności wkładki w wywieraniu wielkich emocji w słuchaczu.
Gdy spojrzymy na materiał z puli jazzu, tutaj chyba nikt nie podniesie larum, gdy stwierdzę, że było jeszcze lepiej. A lepiej choćby z powodu zabawy z bardzo dobrze zrealizowanym materiałem z repertuaru Wojtka Mazolewskiego „Solo”. Celowo wziąłem tę pozycję na tapet, gdyż pan Wojtek przyłożył się do wydania tego krążka i zadbał, aby był wytłoczony z maksymalna dynamiką, która pokazuje jego wirtuozerie w obsłudze będącego głównym instrumentem tej pozycji płytowej kontrabasu. Agresywny atak wsparty energią wielkiego pudła naprawdę robił wielkie wrażenie. A gdy do tego doszło pokazywanie przez system pełnego zakresu mikrodynamiki zapewniającej zderzenie z pełną paletą najdelikatniejszych ruchów placów po strunach, zrozumiałem, dlaczego Japończycy tak mocno przywiązują wagę to ekspresji brzmienia swoich konstrukcji. Pokaz na takim poziomie robi wrażenie. I nie w estetyce szkodliwego na dłuższą metę „łał”, tylko jako pełnoprawna składowa dobrze odtworzonego brzmienia każdej winylowej płyty.

Komu poleciłbym opiniowaną wkładkę? To banalnie proste. Celowałbym w melomanów lubiących dobre wyważenie prezentacji pomiędzy solidnym, czasem nawet nieco brutalnym graniem Dynavectora, a z założenia lekką i zwiewną prezentacją wkładek Lyra. Tytułowy rylec Etsuro ze swoimi walorami plasuje się idealnie pomiędzy wspomnianymi dwoma, skądinąd także japońskimi producentami. Tak więc jeśli szukacie czegoś unikającego pewnych skrajności, czyli de facto brzmiącego w miarę neutralnie, wybór tytułowej Gin-nezu wydaje się być ofertą wartą do wzięcia nawet w przysłowiowe ciemno. Tym bardziej, że nie kosztuje tak zwanych oczu z głowy.

Jacek Pazio

System wykorzystywany w teście:
– odtwarzacz CD: Gryphon Ethos
– streamer: Lumin U2 Mini + switch QSA Red-Silver
– przedwzmacniacz liniowy: Gryphon Audio Commander
– końcówka mocy: Gryphon Audio APEX Stereo
– kolumny: Gauder Akustik Berlina RC-11 Black Edition
– kable głośnikowe: Furutech Nanoflux-NCF Speaker Cable
– IC RCA: Hijiri Million „Kiwami”, Vermouth Audio Reference
– XLR: Hijiri Milion „Kiwami”, Furutech DAS-4.1, Furutech Project V1
– IC cyfrowy: Furutech Project V1 D XLR
– kabel LAN: NxLT LAN FLAME, Dyrholm Audio Nexus
– kabel USB: ZenSati Silenzio, Dyrholm Audio Nexus
– kable zasilające: Hijiri Takumi Maestro, Furutech Project-V1, Furutech DPS-4.1 + FI-E50 NCF(R)/ FI-50(R), Furutech Evolution II, Hijiri Nagomi, Vermouth Audio Reference Power Cord, Acrolink 8N-PC8100 Performante, ZenSati Angel
Stolik: BASE AUDIO 2
Akcesoria:
– bezpieczniki: Quantum Science Audio Red, QSA Silver, Synergistic Research Orange
– platforma antywibracyjna: Solid Tech
– zasilające: Harmonix AC Enacom Improved for 100-240V
– listwa sieciowa: Power Base High End, Furutech NCF Power Vault-E
– panele akustyczne: Artnovion
Tor analogowy:
– gramofon: SME 60
– wkładka: My Sonic Lab Signature Diamond
– przedwzmacniacz gramofonowy: RCM Audio The Big Phono
– docisk płyty: Omicron Luxury Clamp
– przyrząd do centrowania płyty: DS Audio ES-001
– magnetofon szpulowy: Studer A80

Dystrybucja: RCM
Producent: Etsuro Urushi
Cena: 9 950 PLN

Dane techniczne
Typ: Wkładka MC
Masa: 8,1 g
Pasmo przenoszenia: 15 – 50,000 Hz
Napięcie wyjściowe: 0,4 mV (1 kHz)
Impedancja obciążenia: 5 Ω (1 kHz)
Separacja kanałów: 30dB/1kHz
Szlif igły: 80 µm microline
Wspornik: 0.28φ Boron
Nacisk: 2,0 g

Kiedy granie z playbacku nie jest obciachem, tylko dowodem na zaawansowany audiofilizm – Playback Designs MPS-X.

Cdn. …

Unison Research wprowadza do oferty Unico DS – nowy, flagowy odtwarzacz sieciowy z serii Unico. Jego hybrydowa konstrukcja łączy technologię cyfrową z lampową sekcją analogową, a wygląd nawiązuje do nowego wzornictwa produktów z tej rodziny.
Urządzenie łączy przetwornik cyfrowo-analogowy ESS SABRE z lampowym stopniem wyjściowym wykorzystującym technologię F.D.F. firmy Unison Research.
Unico DS wyposażono również w napęd CD oraz dedykowaną platformę do odtwarzania muzyki w streamingu. Dzięki temu pozwala korzystać z różnych źródeł muzyki w jednym
urządzeniu.

Design
Panel przedni, wykonany z litego bloku aluminium o grubości 15 mm, podkreśla solidność konstrukcji i wyjątkową precyzję wykonania. Wykończenia Midnight Black i Velvet Gold eksponują detale obudowy, a dopracowana powierzchnia jest przyjemna w dotyku i elegancko się prezentuje.
Aluminiowa pokrywa górna o grubości 2 mm nadaje obudowie spójny wygląd podkreślając jej solidność. Drewniane wstawki nawiązują do historycznego logo Unico oraz podkreślają dziedzictwo marki. Logo Unison Research® pełni jednocześnie funkcję przycisku zasilania, stanowiąc charakterystyczny detal łączący funkcjonalność z tożsamością marki.
Na panelu przednim, pod wyświetlaczem OLED, znajduje się szuflada zapewniająca wygodny dostęp do napędu CD. Cztery przyciski umożliwiają łatwe sterowanie i wpisują się w minimalistyczne wzornictwo urządzenia.

Konstrukcja układu
Sercem Unico DS jest starannie opracowana architektura hybrydowa, która łączy precyzję zaawansowanej technologii cyfrowej z naturalnym brzmieniem w pełni zbalansowanego stopnia lampowego.
Wszystkie sekcje, od przetwornika cyfrowo-analogowego po wyjście analogowe, tworzą spójny tor sygnałowy. Podczas projektowania zadbano o jakość sygnału, niski poziom szumów i stabilne zasilanie.
Takie podejście pozwoliło połączyć klarowność i precyzję dźwięku cyfrowego z bogactwem i naturalnością technologii lampowej.

Sekcja analogowa i technologia F.D.F.
Lampy w Unico DS zaprojektowano tak, aby zachować jakość sygnału z przetwornika DAC i podkreślić jego walory brzmieniowe. Zastosowano nowy, w pełni zbalansowany układ zapewniający czysty i stabilny sygnał analogowy. Na wejściu zastosowano parę lamp ECC83 pracujących w układzie różnicowym. Wybrano je ze względu na liniowość i naturalne brzmienie. Na wyjściu wykorzystano lampy ECC82, które zapewniają większą wydajność elektryczną, zachowując charakterystyczną barwę dźwięku lampowego.
Ważnym elementem konstrukcji jest nowa technologia Unison Research F.D.F. (Frequency-Dependent Feedback), czyli sprzężenie zwrotne zależne od częstotliwości. Jego poziom zmienia się w zależności od zakresu pasma: jest większy przy niskich częstotliwościach, aby zapewnić lepszą kontrolę basu, a mniejszy przy wysokich, aby zachować otwartość oraz naturalne brzmienie.

Sekcja DAC
Sercem sekcji cyfrowej jest przetwornik cyfrowo-analogowy ESS SABRE ES9038Q2M. Łączy on zaawansowaną architekturę cyfrową z wyjątkowo niskim poziomem szumów i zniekształceń.
Pięć niezależnych, niskoszumowych stabilizatorów napięcia zasila poszczególne części przetwornika DAC, ograniczając zakłócenia między sekcją cyfrową i analogową. W układzie konwersji prądu na napięcie (I/V) zastosowano wysokiej klasy, niskoszumowe wzmacniacze operacyjne AD8599, aby zachować jakość sygnału wyjściowego z przetwornika.
Za przesyłanie i przetwarzanie sygnału cyfrowego odpowiada układ FPGA. Dwa precyzyjne oscylatory o niskim jitterze dostarczają precyzyjnych sygnałów zegarowych dla poszczególnych domen cyfrowych, minimalizując jitter przed konwersją. Rezultatem jest czysty i stabilny sygnał cyfrowy, zaprojektowany tak, aby w pełni wykorzystać możliwości urządzenia oraz dostarczyć do sekcji analogowej precyzyjny sygnał.

Odtwarzacz sieciowy
Unico DS wyposażono w dedykowaną platformę streamingową, zapewniającą dostęp do najważniejszych ekosystemów streamingu w wysokiej rozdzielczości.
Unico DS obsługuje również popularne standardy odtwarzania sieciowego DLNA/UPnP, dzięki czemu pozwala odtwarzać muzykę z kompatybilnych urządzeń i sieciowych nośników danych.
Połączenie z siecią jest proste: urządzenie można podłączyć bezpośrednio przez Ethernet lub bezprzewodowo za pomocą opcjonalnego, zewnętrznego adaptera Wi-Fi typu plug-and-play.

Połączenia
Unico DS zaprojektowano jako kompletne i wszechstronne źródło cyfrowe, wyposażone w szeroki zestaw złączy umożliwia bezproblemową integrację z różnorodnymi systemami audio.

Wejścia i wyjścia cyfrowe Unico DS
Wyjścia analogowe umożliwiają podłączenie urządzenia do różnych systemów audio:
• RCA – połączenie niezbalansowane
• XLR – połączenie zbalansowane

Dane techniczne
Typ: Cyfrowy odtwarzacz sieciowy i hybrydowe źródło dźwięku
Lampy: 2 × ECC83 / 12AX7 Gold Lion; 2 × ECC82 / 12AU7 Gold Lion
Technologia: F.D.F. (Frequency-Dependent Feedback)
Stopień analogowy: W pełni zbalansowany, klasa A
Maksymalny poziom wyjściowy: 2,5 V RCA · 5 V XLR (0 dBFS)
Impedancja wyjściowa: 20 Ω (RCA) – 40 Ω (XLR)
Poziom szumów: 5 μV RMS (ważenie A, XLR)
Stosunek sygnału do szumu: 120 dB (ważenie A, XLR)
Zniekształcenia: 0,001% (ważenie A, XLR, wyjście 5 V RMS)
Wyjścia analogowe: RCA; XLR
Przetwornik: DAC SABRE ES9038Q2M; 7 wybieranych filtrów cyfrowych
Wejścia cyfrowe
1 × AES/EBU, do 192 kHz
1 × S/PDIF, do 192 kHz
2 × TOSLINK, do 96 kHz
1 × USB Audio: wejście USB-B, PCM do 768 kHz, natywne DSD do DSD256, DoP do DSD128
2 × USB dla zewnętrznych nośników danych;Bluetooth; napęd CD
Wyjścia cyfrowe
1 × AES/EBU, do 192 kHz
1 × S/PDIF, do 192 kHz
1 × TOSLINK, do 96 kHz
Pilot zdalnego sterowania Na podczerwień RC3 U.R.
Zdalne włączanie: Wejście wyzwalacza; Wyjście wyzwalacza
Wymiary: 45 × 43 × 14 cm
Masa: 10 kg

Choć parafrazując klasyka moglibyśmy uznać, iż „opowiadanie o muzyce jest jak tańczenie o architekturze”, to czwartkowe spotkanie z Marcinem Pendowskim w stołecznym, prowadzonym przez ekipę AudioEmotions, showroomie Audio Group Denmark  na ul.Złotej 70 pokazało, że jak się chce i umie, to jednak się da. Wystarczy tylko mieć pasję, wspomnianego „skilla” a części „oratoryjne” przeplatać materiałem muzycznym, w dodatku nie tylko reprodukowanym, lecz również „na żywca” wykonywanym. I tak też było tym razem, gdyż poza materiałem zarejestrowanym i dostępnym na winylach znaczną część spotkania zajęły opowieści co, jak, gdzie i z kim było nagrywane, sprawca całego zamieszania zebranym słuchaczom unauszniał różnice brzmieniowe pomiędzy przywiezionymi ze sobą instrumentami.

Zanim jednak przejdziemy do meritum warto wspomnieć, iż w stojącym w drugim planie systemie, któremu tym razem przypadła czysto służebna rola wsparcia honorowego gościa, przed zbliżającym się wielkimi krokami Audio Video Show wygrzewały się jeszcze pachnące fabryką Børreseny A3, które jak co poniektórzy żartowali ze względu na swą kompaktowość i smukłość powinny szczególnie przypaść do gustu przedstawicielkom płci pięknej i … dekoratorom wnętrz. Nie mniej urodziwym i równie istotnym elementem toru był gramofon tw-acoustic Raven Black Night z wkładka optyczną DS-Audio.

A kim był a raczej jest gość czwartkowego wieczoru? Cóż, dla niezorientowanych, znaczy się niekoniecznie śledzących „listy płac”, czyli czy to cyfrowe, czy papierowe tzw. booklety zawierające informacje kto i na czym na danym albumie zagrał, bądź kto oprócz sygnującego dany projekt lidera w studiu / na koncercie się pojawił personalia Marcina mogą niewiele mówić. Pomijając wikipedyczną notkę o tym, iż jest to „basista, muzyk sesyjny, kompozytor i producent muzyczny, właściciel wydawnictwa Judasz Records” (dostęp 16/10/2026) mamy do czynienia z prawdziwym pasjonatem, choć on sam woli mówić o sobie, iż jest zawodowym – profesjonalnym muzykiem, gdyż z tego co robi jest w stanie żyć a pasję rezerwuje dla oldschoolowych motocykli. I nie da się ukryć, iż jest w tym niepodważalny sens. Z drugiej strony jeśli się lubi, bądź wręcz kocha to, co się robi a w przypadku Marcina wszystko na to wskazuje, to śmiało moglibyśmy go uznać za „bezrobotnego”. W końcu nie raz i nie dwa w ramach „coachingu” z pewnością słyszeliście Państwo, że „jeśli wybierzecie pracę, którą pokochacie, to nie przepracujecie ani jednego dnia w swoim życiu”. Ponadto patrząc na jego portfolio pół żartem, pół serio, można dojść do wniosku, że przez ostatnie kilkadziesiąt lat Marcin grał chyba ze wszystkimi z wyjątkiem … Mieczysława Fogga i Hanki Bielickiej.

Wracając do kwestii sprzętowych, czyli instrumentarium, jakie przywiózł za sobą Marcin, to oprócz „komercyjnego” Fendera na Złotej pojawił się również rodzimy, wykonany przez Marka Dąbka bezprogowy Stradi Pendox Fretless Bass. I właśnie nad nim pozwolę się na dłuższą chwilę pochylić, bowiem poza nad wyraz atrakcyjną formą i perfekcyjnym wykonaniem ów instrument czarował niezwykle urokliwym brzmieniem. Zakładam również, iż z racji swoistej „butikowości” Stradiego przyda się garść lutniczych technikaliów. I tak, korpus wykonano z palonej olchy, szyjkę z „lekkiego”, jasnego dębu wzmacnianego rurkami z włókna węglowego, przedłużoną podstrunnicę z drewna padouka a płytę przednią z bejcowanej na czarno czeczoty topolowej z pomarańczowym wypełnieniem. Ponadto zaimplementowano w nim dwa przetworniki (pickupy) Delano TheXtender Quadcoil oraz system Stradi Piezo, z których to ten drugi charakteryzowało bardziej analogowe i mniej spięte/żylaste brzmienie. Wypada również wspomnieć o fakcie, iż Marcin jest wielkim „koneserem” tzw. komunobasów, czyli gitar basowych powstających w czasach słusznie minionych na terenie „demoludów” w stylu Jolany Diamant, radzieckiego Urala, czy Alko Bassu (Alfreda Kopoczka) do których walorów sonicznych w trakcie spotkania wielokrotnie się odwoływał.

Serdecznie dziękując za zaproszenie i możliwość uczestnictwa w czwartkowym spotkaniu niezmiernie cieszy mnie zainicjowana przez AudioEmotions inicjatywa, gdyż o ile przerodzi się to w mniej, bądź bardziej regularny cykl, a ostatnie działania noszą tego znamiona, to jest szansa na ekshumację idei eventów organizowanych przez ekipę U22 (niezorientowanym polecam użycie soundrebelsowej wyszukiwarki), czego zarówno Państwu, jak i sobie szczerze życzę.

Marcin Olszewski

Opinia 1

Tego amerykańskiego specjalisty od zespołów głośniowych chyba nie trzeba nikomu przedstawiać. Naturalnie powodem takiego stanu rzeczy jest jego niezachwiana pozycja na samym szczycie osiągnięć tego działu audio od wielu, wielu lat. A najlepsze jest to, że jego status od samego wejścia na rynek jest do bólu stabilny, a jedynymi zmiennymi są będące wynikiem wprowadzania ważnych zmian konstrukcyjnych w kolumnach, stawiane zaraz po nazwie modelu prefix-y. I gdy w celach poznawczych spojrzymy na najnowsze portfolio tego zaoceanicznego podmiotu, okaże się, że mocodawcy w nazewnictwie doszli do oznaczenia V. Konkretnie chodzi o zakomunikowanie, iż dzisiaj zmierzymy się z kolejnym przedstawicielem oferty omawianego brandu, a będzie nim dostarczony przez łódzki Audiofast najmniejszy model kolumn podłogowych Wilson Audio Sabrina V.

Próba opisania wyglądu brył tytułowych kolumn nie będzie najłatwiejsza. Mianowicie chodzi o to, że obudowa od swojego prostopadłościennego początku przy podłodze pnąc się ku górze zbiega się wszystkimi płaszczyznami. Front nieco odchylając osadzenie pełnego kompletu przetworników ku tyłowi i boki a także tył. Ba, mamy nawet skośnie ułożoną w stosunku do podstawy górną połać skrzynki. Jak widać czyste szaleństwo. Celem w pierwszej kolejności jest naturalnie walka z falami stojącymi, ale też niebagatelne znaczenie ma efekt wizualny, gdyż konstruktor uciekł od nudnego graniastosłupa. Ciekawym zabiegiem strojącym brzmienie kolumn jest osadzenie głośników na platformie w całości wyłożonej materiałową matą tłumiącą. Kolejną ciekawostką jest możliwość regulacji pracy zakresu środka i góry za pomocą wyeksponowanych na tylnej ściance, wymiennych rezystorów. Sama obudowa wykonana została z połączenia opracowanych własnym sumptem kompozytów – X, H i V. Finalnie rzeczone podłogówki stawiamy na docelowym miejscu na współpracujących z podkładkami regulowanych kolcach. Jeśli chodzi o ustalenie jakości propagacji basu, to zagadnienie zrealizowano za pomocą zlokalizowanego z tyłu portu bass-refleks. Całości pomysłu na Sabriny dopełnia typowy dla tego producenta pojedynczy zestaw zacisków kolumnowych dla pełnego zakresu częstotliwościowego, czyli sekcji basu, środka i góry. Co do kolorystyki, ta oferuje kilka odcieni, jednak myślę, że dostarczona do testu fortepianowa czerń pasuje do nich wręcz idealnie.

Co sądzę o najnowszym wcieleniu podstawowych podłogówek Wilson Audio? Przyznam szczerze, że z poprzednimi wersjami Sabrin miałem do czynienia jedynie podczas przypadkowych spotkań i nie za bardzo mogłem coś wiążącego z tego wywnioskować. Dlatego też miały pewnego rodzaju czystą kartę. No może lekko przełamaną wnioskami z testu wyższego modelu Alexia Series 2, ale znając życie, tak naprawdę nic to nie znaczyło, gdyż inne nakłady finansowe, to zazwyczaj inne brzmienie i bądź tu człowieku mądry. Z tego też powodu podszedłem do odsłuchu na spokojnie. I wiecie co? Bardzo dobrze. A powodem takiego twierdzenia był fakt bardzo innego, mocno w moim guście brzmienia bohaterek testu na tle starszych sióstr. Pierwszym aspektem jaki mnie bardzo pozytywnie zaskoczył, było uniknięcie mocnego sznytu posmaku papieru w środku pasma. Owszem, lubię nutę celulozy, ale nutę, a nie przede wszystkim celulozę, a tutaj było jej idealnie, czyli symbolicznie. Drugim fajnym tematem była oferta energii. I nie tylko w zakresie basu, ale także środka, co w efekcie dawało poczucie świetnego drive’u muzyki. Natomiast trzecią bardzo dobrze odbieraną kwestią okazała się być dźwięczność górnego zakresu, ale bez efektu rozjaśniania, tylko w służbie swobody prezentacji i dobrego napowietrzenia wirtualnej sceny. Jednym słowem na tle moich mastodontów maleńkie Sabriny pokazały kawał dźwięku. Uderzały solidnym impulsem, oferowały dobrą namacalność średnicy i czarowały ciekawym, bo nienachalny, ale pełnym lotności górnym zakresem.
W efekcie powyższych zalet fortepianowe wariacje Leszka Możdżera na temat twórczości Jana Kaczmarka „Kaczmarek by Możdżer” zabrzmiały nader dobrze. Dzięki dobremu osadzeniu przekazu w masie i odpowiedniej jej kontroli, co skutkowało fajnym akcentowaniem niskich akordów, atrybut artysty brzmiał nie tylko dostojnie, ale także podczas mocnych pasaży w dolnych partiach bardzo zadziornie. A gdy do tego dodam, że góra fajnie wspomagała dźwięczność i wielobarwność pracy klawiszy brylujących w wyższej średnicy zachęcając tym sposobem do pełnego wejścia w nagranie, chyba nie muszę się tłumaczyć, że nie tylko z tego z przyjemnością skorzystałem, ale przy okazji w pewien sposób w tym modelu kolumn się rozkochałem. Na tle moich obecnych wymagań naprawdę skromnych rozmiarowo, a co za tym idzie nie do końca oferujących stosowną dawkę poruszających moje trzewia mocnych impulsów, ale jakże udanie potrafiących kogoś z moimi oczekiwaniami do siebie przekonać.
Bardzo udanie tytułowe kolumny radziły sobie także z mocniejszym graniem. W tym rozdaniu testowym w ruch poszła twórczość kolejnego rodzimego podmiotu w postaci formacji Riverside i jej płyty „Love, Fear And The Time Machine” . To może nie jest jakieś szaleństwo, ale panowie potrafią przyłożyć. A jeśli tak, wiadomym jest, że bez masy i jej kontroli rockowe popisy wypadną blado. Bez dobrego timingu oraz dobrze akcentowanych solidnych kopnięć, nawet najwścieklejsza w założeniach muza szybko spowoduje znudzenie przecież mających w kodzie DNA uderzenie słuchacza mocnym dźwiękiem. Na szczęście przywołane aspekty były podstawowymi składowymi prezentacji Wilsonów, co dało podbudowę pod świetny odbiór tego krążka. No no.

Jak zachęcę Was do choćby próby zmierzenia się z ofertą brzmieniową Sabrin V? Możliwe, że się zdziwicie, ale nie będę kolejny raz przytaczał opisanych powyżej ich walorów. Powiem tylko, że nawet w najbardziej optymistycznych snach nie spodziewałem się, że te nieduże panny w dobrym znaczeniu słowa tak mną potrząsną. To kolumny pełne dobrej energii i do tego grające z wielką charyzmą, co słychać od pierwszych akordów. I robią to na tyle sugestywnie, że gdybym był w trakcie poszukiwania zespołów głośnikowych do swojego wymarzonego systemu i dysponował kwotą zbliżoną do Wilsonów, opisane Sabriny V nie to, że były by na liście odsłuchowej, one po prostu byłyby na pierwszym miejscu.

Jacek Pazio

Opinia 2

W związku ze zbliżającym się wielkimi krokami stołecznym Audio Video Show i planowaną prezentacją monstrualnych flagowców Autobiography wspomaganych parą Subsoniców uznaliśmy, że nie wypada pojawić się na PGE Narodowym bez odpowiedniego „podkładu”. Nie da się bowiem ukryć, iż pomijając wszelakiej maści około wystawowe „migawki” od nieco bardziej krytycznych odsłuchów w siedzibie dystrybutora Alexx V i goszczących w naszym OPOS-ie Alexii Series 2 upłynęło pięć lat. Jak widać czas biegnie nieubłaganie a i my nie młodniejemy, co niestety wiąże się z nie zawsze dostępnymi w pamięci wspomnieniami. Dlatego też z autentycznym entuzjazmem przystaliśmy na złożoną przez łódzki Audiofast propozycję, by w ramach zaostrzającej apetyt przystawki wziąć na redakcyjny tapet najmniejsze z podłogowego asortymentu Wilson Audio kolumny, czyli najnowszą inkarnację „jednobryłowych” Sabrin V, na których test serdecznie zapraszamy.

Jak na zaoceaniczną rozmiarówkę Sabriny są zaskakująco kompaktowe, żeby nie napisać filigranowe, co w tym, znaczy się amerykańskim wydaniu oznacza zaledwie metr (bez kolców brakuje centymetra) wysokości i blisko 56 kg. Nie da się jednak ukryć, iż pomimo pozornie niezobowiązujących gabarytów same kompozytowe bryły tytułowych kolumn sprawiają wrażenie lekko zwalistych i nieco topornych. Taki jednak ich urok, gdyż walory wizualne musiały w tym momencie ustąpić względom techniczno-akustycznym, czyli kultywowanym od lat założeniom producenta dotyczącym czy to wyrównania odległości centrów akustycznych poszczególnych przetworników względem słuchacza – pochylona część frontu je, znaczy się przetworniki, goszczącego, czy eliminacja fal stojących na bazie wielopłaszczyznowości i braku równoległości przeciwległych ścian. Do tego wypada dodać brak klasycznego fornirowania na rzecz szerokiej gamy (do wyboru jest kilkadziesiąt opcji) standardowych, satynowych, czy też metalizowanych i perłowych wybarwień. Słowem projekt tyleż ciekawy, co chociażby z racji charakterystycznego, okalającego przetworniki filcu … nie dla każdego, gdyż jeśli ktoś zafiksuje się na klasyczne prostopadłości i olejowane, rustykalne fornirowanie, to tak z Sabrinami, jak i z ich rodzeństwem, nawet po założeniu maskownic, raczej nie będzie mu po drodze.
Zamiast jednak dywagować o gustach, o których de facto dyskutować nie wypada przejdźmy do konkretów. A te są nad wyraz smakowite, bowiem Sabriny są poniekąd beneficjentkami ewolucji stojących wyżej w rodowej hierarchii przedstawicieli gatunku, czyli bazują na rozwiązaniach znanych i sprawdzonych w bardziej zaawansowanych modelach. I tak, patrząc od góry, zarówno reprodukowanego pasma, jak i samych kolumn, mamy początkowo opracowaną z myślą o wspominanych we wstępniaku Alexx V 25 mm wysokotonową powlekaną kopułkę (z racji dużej fałdy zawieszenia da się ją również zakwalifikować do grona „pierścieniowców”) Convergent Synergy Carbon (CSC) z magnesem neodymowym i carbonową komorą wytłumiającą,. Z kolei za reprodukcję średnicy odpowiada 7” QuadraMag z napędem AlNiCo (Aluminum – Nickel – Cobalt) i papierowo-celulozową membraną , który zarówno Sabriny, jak i zaskakująco liczna gromadka ich rodzeństwa (Alexx V, Alexia V, Sasha V, WATT/Puppy) odziedziczyły po … Chronosonicach XVX. Nie inaczej jest w przypadku najniższych składowych, które trafiły pod opiekę znanego z modeli Sasha V i The WATT/Puppy 8” woofera z jednowarstwową membraną celulozową i klasycznym, ferrytowym napędzie. I tu od razu wypada wspomnieć i zarazem dokonać przeprowadzki na ścianę tylną, iż o ile ww. tweeter pracuje w komorze zamkniętej, to już kubatura przewidziana dla średniotonowca jest wentylowana, lecz nie klasycznym bas refleksem, który przypisano pracującemu osobnej komorze basowcowi, lecz zbliżoną do owalu szczeliną zasłoniętą materiałem tłumiącym w postaci sprężystej pianki. A skoro o plecach mowa nie sposób pominąć umieszczonych w aluminiowym, zabezpieczonym transparentną płytką z pleksi, „wykuszu” odpowiedzialnych za parametry sekcji średnio-wysokotonowej pary rezystorów Caddock, których wartości możemy dobierać według własnych warunków lokalowych/akustycznych , czy też upodobań „sonicznych”. Zgodnie z tradycją terminale głośnikowe są pojedyncze, solidne i przy korzystaniu z widełek wskazane jest dokręcanie ich firmowym kluczem.
Sporo „dzieje się” również w temacie samych obudów, które wbrew pozorom nie są jednolitymi odlewami/formami, jak to miało miejsce w generacji X lecz swoistym „Frankensteinem” gdyż o ile autorski X-Material nadal przeważa, to już front jest z najnowszego H-Material-u a z kolei podstawę wykonano z V-Material-u.
Jeśli zaś chodzi o podstawowe parametry elektryczne, to producent zdefiniował trójdrożne Sabriny, jako konstrukcje o 87 dB skuteczności i 4 Ω impedancji a tym samym rekomenduje im towarzystwo wzmacniaczy dysponujących co najmniej 50 W na kanał.

A jak Sabriny w swej najnowszej odsłonie grają? Powiem tylko tyle, że próbując skorelować dobiegające mych uszu dźwięki soundtracku „Little Fires Everywhere” z tym, co dane mi było widzieć, tzn. chodzi o kolumny a nie serial, byłem mocno zdezorientowany. Najmniejsze z Wilsonów zagrały bowiem dźwiękiem zaskakująco organicznym – soczystym, dojrzałym i w pierwszej chwili odbieranym jako wręcz lekko może nie tyle przyciemniony, co dociążony na średnicy, która grała w przekazie pierwsze skrzypce. Wokale Judith Hill, BELLSAINT, Ruby Amanfu, Lauren Ruth Ward i Ingrid Michaelson zostały podane blisko, niezwykle namacalnie i z tak potężnym ładunkiem emocjonalnym, że chwilami intensywność doznań jednostki o introwertycznej naturze mogła wprawiać w zakłopotanie. Jednak na komplementy zasługiwał nie tylko pierwszy plan, lecz również obszerność i swoboda orkiestracji ze świetnie prowadzoną, sprężystą i witalną linią basu oraz precyzyjną gradacją planów. Z jednej strony otrzymaliśmy iście monitorową holografię, znikanie z pola widzenia plus precyzję ogniskowania źródeł pozornych a z drugiej właściwe amerykańskim podłogówkom solidne basowe fundamenty łączące wspomnianą sprężystość ze zróżnicowaniem a jednocześnie zachowanie przyjemnej uszom seksowną krągłością. Nawet na „Ceiba” TEMIC nie były to chrupkie niczym karnawałowe faworki „suche trzaski”, lecz solidne basowe łupnięcia niosące ze sobą odpowiedni ciężar i ładunek emocjonalny właściwy prog-metalowym połamańcom. Z równą atencją potraktowana została góra pasma, gdzie otwartość i rozdzielczość szły w parze z niezwykłym wyrafinowaniem oraz gładkością. Jest to o tyle ciekawe, że góry de facto było może nie tyle dużo, co dokładnie tyle, ile być powinno, co przy cięższym, gitarowym graniu i niekoniecznie referencyjnej realizacji, jak daleko nie szukając „Live at The Symphonic Synergy” Epici może dla niektórych oznaczać nazbyt dużo, lecz z racji swej jedwabistości oraz kojącego delikatnego ocieplenia średnicy naprawdę trudno było mówić o jakiejkolwiek ofensywności, a o chociażby śladowej granulacji można było zapomnieć.
Sabriny potrafią pokazać również bardziej liryczne, cywilizowane oblicze „szarpania strun”. Wystarczy bowiem sięgnąć po takie wydawnictwa jak „Unspoken” Mahana Miraraba, czy niemalże kultowe w pewnych kręgach „Live ad Alcatraz” Fausto Mesolelli, by móc delektować się zarówno wyborną mikrodynamiką, jak i onieśmielająca holografią powodująca, iż obaj panowie materializowali się niemalże na wyciągnięcie ręki w ramach redakcyjnych mini-recitali. Praca ręki na gryfie, siła i precyzja trącania poszczególnych strun, czy też aura otaczająca każdego z muzyków to istna feeria barw, bogactwo audiofilskich smaczków i pozornie drobnych gestów, które finalnie budują klimat zabierając słuchaczy w muzyczną podróż.

W ramach podsumowania pozwolę sobie stwierdzić, iż o ile moje dotychczasowe spotkania z Wilsonami pozostawiły po sobie wiele miłych wspomnień, lecz ani razu nie zakiełkowała w mej głowie myśl o chęci pozostawienia sobie któregoś z modeli na dłużej / stałe (?), to śmiało mogę uznać ów stan za przeszły i nieaktualny. Bowiem pomimo swej czysto „przystawkowej” roli w portfolio Wilsona Sabriny V zachwycają zarówno stojącą nieco w kontrze do ich hi-techowego designu organiczną muzykalnością, jak i zdolnością osiągania iście hollywoodzkiego rozmachu do tej pory utożsamianego jedynie z ich szlachetniej urodzonym, w domyśle bardziej postawnym, rodzeństwem i to przy właściwej marce onieśmielającej rozdzielczości. Jeśli zatem rozglądacie się Państwo za kolumnami, które po prostu świetnie sprawdzają się praktycznie w każdym repertuarze, do ich przenoszenia/ustawiania nie potrzeba czterech chłopa a jednocześnie oferują zdolność zagrania „dużym” dźwiękiem, przy niemalże kompaktowej posturze, to Sabriny V z pewnością powinny znaleźć się na Waszej liście.

Marcin Olszewski

System wykorzystywany w teście:
– odtwarzacz CD: Gryphon Ethos
– streamer: Lumin U2 Mini + switch QSA Red-Silver
– przedwzmacniacz liniowy: Gryphon Audio Commander
– końcówka mocy: Gryphon Audio APEX Stereo
– kolumny: Gauder Akustik Berlina RC-11 Black Edition
– kable głośnikowe: Furutech Nanoflux-NCF Speaker Cable
– IC RCA: Hijiri Million „Kiwami”, Vermouth Audio Reference
– XLR: Hijiri Milion „Kiwami”, Furutech DAS-4.1, Furutech Project V1
– IC cyfrowy: Furutech Project V1 D XLR
– kabel LAN: NxLT LAN FLAME, Dyrholm Audio Nexus
– kabel USB: ZenSati Silenzio, Dyrholm Audio Nexus
– kable zasilające: Hijiri Takumi Maestro, Furutech Project-V1, Furutech DPS-4.1 + FI-E50 NCF(R)/ FI-50(R), Furutech Evolution II, Hijiri Nagomi, Vermouth Audio Reference Power Cord, Acrolink 8N-PC8100 Performante, ZenSati Angel
Stolik: BASE AUDIO 2
Akcesoria:
– bezpieczniki: Quantum Science Audio Red, QSA Silver, Synergistic Research Orange
– platforma antywibracyjna: Solid Tech
– zasilające: Harmonix AC Enacom Improved for 100-240V
– listwa sieciowa: Power Base High End, Furutech NCF Power Vault-E
– panele akustyczne: Artnovion
Tor analogowy:
– gramofon: SME 60
– wkładka: My Sonic Lab Signature Diamond
– przedwzmacniacz gramofonowy: RCM Audio The Big Phono
– docisk płyty: Omicron Luxury Clamp
– przyrząd do centrowania płyty: DS Audio ES-001
– magnetofon szpulowy: Studer A80

Dystrybucja: Audiofast
Producent: Wilson Audio
Cena: 152 600 PLN

Dane techniczne
Impedancja nominalna: 4 Ω (min. 2,23 Ω przy 121 Hz)
Skuteczność: 87 dB (1 W, 1 m, 1 kHz)
Pasmo przenoszenia: 27 Hz – 24 kHz (±3 dB, RAR)
Zalecana moc wzmacniacza: min. 50 W na kanał
Zastosowane przetworniki
– Wysokotonowy: 1” (2,54 cm), kopułka z impregnowanej tkaniny jedwabnej, komora zamknięta
– Średniotonowy: 7” (17,78 cm), kompozyt papierowy, komora wentylowana do tyłu
– Niskotonowy: 8” (20,32 cm), pulpa papierowa, obudowa bas-refleks (port tylny)
Wymiary (W × S × G): 99 × 30 × 39 cm (bez kolców)
Waga: 55,8 kg

Właśnie dotarł do nas kolejny dowód na to, że integracja w High-Endzie wcale nie musi oznaczać kompromisów – dCS Bartók APEX.

Cdn. …

Opinia 1

Choć zarówno początkujący, jak i nawet nieco bardziej doświadczeni melomani oraz audiofile dość często wpadają w pułapkę stereotypów o „sygnaturach brzmieniowych” poszczególnych technologii, to prawda jest taka, że od pewnego pułapu ów technologiczny aspekt ma znaczenie, w pewnym uproszczeniu, niemalże pomijalne, gdyż liczy się osiągnięty cel a nie przebyta droga i środki do jego osiągnięcia użyte. Dlatego też lepiej skupić się przede wszystkim na brzmieniu i niuansach natury użytkowej/ergonomicznej zamiast demonizować/gloryfikować np. we wzmocnieniu lampy/tranzystory/D-klasę (niepotrzebne skreślić). W związku z powyższym informacje o tym, iż kojarzona głównie z konstrukcjami hybrydowymi krakowska manufaktura Circle Labs wzbogaca swe portfolio o w pełni tranzystorową integrę przyjęliśmy z iście stoickim spokojem. Choć może przed „stoickością” powinienem dodać jeszcze jakieś określenie definiujące jej „względność”, gdyż pikanterii całej sprawie dodawała deklaracja pewnej „budżetowości” zapowiadanego modelu. Niemniej jednak mając na koncie testy niemalże, wyjątkiem potwierdzającym regułę są flagowe monobloki M500, wszystkie dotychczasowe propozycje nowohucian cierpliwie czekaliśmy na swoją kolej, by wziąć na redakcyjny tapet … wzmacniacz zintegrowany Circle Labs AS100.

Prawdę powiedziawszy aparycja Circle Labs AS100 zupełnie nie zdradza jego otwierającej katalog, niemalże „przedsionkowej” rangi, bowiem zarówno iście pancerny korpus, jak i charakterystyczna, stanowiąca front szklana płyta są dokładnie tej samej jakości i idealnie wpasowane w firmowy design, co pozostałego rodzeństwa. Jedyną różnicą, przynajmniej na pierwszy rzut oka jest drobniejsza postura, choć jest to w pełni zrozumiałe, jeśli weźmiemy pod uwagę fakt, iż mamy tym razem do czynienia z klasycznym, pozbawionym jakichkolwiek dodatków w postaci, DAC-a, streamera, phonostage’a, czy nawet wzmacniacza słuchawkowego tranzystorowym wzmacniaczem o niezbyt imponującej mocy 65 W na kanał przy 8 Ω obciążeniu. Ot, dwie gałki, z których lewa odpowiada za wybór wejścia, prawa za regulację głośności, centralnie umieszczony, wkomponowany w „sitodrukową” grafikę dwucyfrowy wyświetlacz i tradycyjnie, zlokalizowany na górnej krawędzi mosiężny szyld z włącznikiem. Płytę górną zdobią przywodzące na myśl retro radioodbiorniki lub nie mniej oldschoolowo prezentujące się wzmacniacze Manleya podłużne otwory wentylacyjne. Z kolei ściana tylna jedynie potwierdza minimalizm formy i solidność wykonania, bowiem do dyspozycji mamy jedynie centralnie umieszczony blok z czterema parami złoconych wejść RCA produkcji CMC (Charming Music Conductor) i po parze „inspirowanych” Nextgenami WBT chińskich gniazd głośnikowych. Główny włącznik sieciowy znalazł się bezpośrednio nad zintegrowanym z komorą bezpiecznika gniazdem zasilającym IEC. Całość uzbrojono w trzy mosiężna nóżki, z których dwie znajdują się z przodu i jedna z tyłu wzmacniacza. W zestawie znajdziemy również elegancki i dorównujący solidnością jednostce głównej pilot zdalnego sterowania
Jeszcze lepiej AS100 prezentuje się od środka, bowiem jest to klasyczna konstrukcja dual mono z solidnym toroidalnym trafem i parą 47 000 µF kondensatorów … na kanał. Sekcja przedwzmacniacza to poniekąd okrojona / zaadaptowana na potrzeby AS100 topologia z P300, w której za regulację głośności odpowiada własnego autorstwa 63 krokowa przekaźnikowa drabinka rezystorowa, po której w stopniu wejściowym pracują J-FET-y Burr-Brown JFE2140 i tranzystory bipolarne. Z kolei stopień wyjściowy to również własne opracowanie Circle Labs, czyli Circle Power ze sterowaną Sankenami 2SA1694 parą tranzystorów 2SA1294 + 2SC3263 tegoż samego wytwórcy.

A jak nasz dzisiejszy gość prezentuje się pod względem sonicznym? Otóż AS100 gra w sposób niezwykle … niezobowiązujący. Nie jest to jednak wycofanie czy zachowawczość a właśnie pewna nienachalność i dyskrecja. Jakby najnowsze dziecko Circle Labs może nie tyle wstydziło się swojej tranzystorowości, co za wszelką cenę starało się unikać i zaprzeczać krążącym w obiegu stereotypom a jednocześnie nie przynieść wstydu starszemu, hybrydowemu rodzeństwu. I proszę dobrze mnie zrozumieć – to nie jest żaden zarzut a jedynie stwierdzenie faktu, tym bardziej, że na tym pułapie cenowym „chrakterność” zazwyczaj oznacza eksponowanie jakiejś, wybranej przez konstruktora, cechy kosztem pozostałych. A „mały cyrkiel” gra na tyle równo i liniowo, że z jednej strony nieco „przegrywa” z bardziej wyrazistą konkurencją przy pierwszym kontakcie, lecz zarazem, na dłuższą metę, jest zdecydowanie bardziej przewidywalny i uniwersalny. W niczym się bowiem nie narzuca i niczym nie epatuje, w związku z powyższym śmiało możemy modelować brzmienie własnego systemu pozostałymi elementami toru.
Zarówno góra, jak i środek reprodukowanego pasma w 100-ce są eleganckie i gładkie. Nie starają się złapać za ucho ponadnormatywną rozdzielczością, czy też oślepiającym blaskiem, lecz nawet na „’Round M: Monteverdi Meets Jazz” Roberty Mameli słychać, że spokojnie „dowożą” pełen pakiet informacji. Może bez zbytniej ekscytacji i rozentuzjazmowania, ale biorąc pod uwagę segment cenowy kolumn, z jakimi przyjdzie jej pracować to bardzo dobrze, gdyż nawet niewielkie podbicie przełomu średnicy z górą, bądź nawet samej góry prędzej, czy później mogłoby się zemścić psującymi całą zabawę sybilantami, bądź nie mniej irytującym cykaniem blach. A tak, jest dobrze jak jest – z tańszymi kolumnami nic nas nie urazi, a z wyższej klasy naprawdę trudno będzie się do czegokolwiek przyczepić.
Podobne obserwacje miałem również z cięższym i bardziej ofensywnym repertuarem, gdzie bezpardonowość gitarowych riffów, brzęk bezlitośnie smaganych blach i kanonady bez opamiętania tłuczonych bębnów dla większości odbiorców, o systemach nawet nie wspominając, stanowi nie lada problem. Nie dość bowiem, że na „The Violent Sleep of Reason” Meshuggah spiętrzenia dźwięków przekraczają ludzkie pojęcie, to jeszcze całość trzeba umiejętnie trzymać w ryzach, żeby zachować choćby symboliczną spójność zapuszczających się w ekstrema prog-łomotu polirytmicznych kompozycji. A AS100 mając „tylko” 65W na takim wsadzie musi wspinać się nie tyle na palce, co wyżyny własnych możliwości i grać na przysłowiową 100-kę, czyli tak, jak ekipa z Umea ww. krążek niejako nagrała (podczas sesji i w trakcie ewentualnych powtórek cały skład grał razem „okupując” Puk Recording Studios). I powiem szczerze, że jak na swoje skromne możliwości całkiem dzielnie sobie z tą „pigułą” radził. Na pochwałę zasługiwała kontrola najniższych składowych, które choć nie miały takiej energii i zejścia jak mój 300W Vitus, to biorąc pod uwagę zarówno różnice mocowe, jak i kwestie finansowe rodzima konstrukcja z postawionego przed nią nad wyraz karkołomnego zadania wyszła obronną ręką. Nie poszła bowiem drogą uproszczenia, czyli sklejania, uśredniania bądź wręcz pomijania co poniektórych blastów, uderzeń stopy, bądź szarpnięć basu, lecz w momencie dojścia do kresu swoich możliwości po prostu odpuszczała temat delikatnie wygaszając ewentualne anomalie zamiast próbować ratować się boomboxowym, niekontrolowanym dudnieniem.

Może i Circle Labs AS100 nie oferuje takiej soczystości i gęstości jak jego starsze rodzeństwo, lecz tak pod względem aparycji, jak i zdecydowanie bardziej przystępnej aniżeli wyższy A200, o „dzielonkach” nawet nie wspominając, ceny finalnie pozostawia po sobie bardzo miłe wspomnienia. Gra praktycznie wszystko, szczególnie jeśli nie będziemy próbować napędzić nim „stołów bilardowych” i w dodatku wykonany jest tak, że jego wartość postrzegana znacząco przekracza widniejącą na metce kwotę. Dlatego też, jeśli rozglądacie się Państwo za klasyczną, pozbawioną wszelakich współczesnych „wodotrysków” integrą, ponadnormatywne funkcjonalności pozostawiając urządzeniom peryferyjnym, to odsłuch tytułowej 100-ki jest ze wszech miar wskazany.

Marcin Olszewski

System wykorzystany podczas testu
– CD/DAC: Vitus Audio SCD-025 Mk.II + 2 x bezpiecznik Quantum Science Audio (QSA) Blue
– Odtwarzacz plików: Lumïn U2 Mini + Farad Super3 + Farad DC Level 2 copper cable; I-O Data Soundgenic HDL-RA4TB
– Gramofon: Denon DP-3000NE + Denon DL-103R + docisk Omicron Decoupler Clamp
– Przedwzmacniacz gramofonowy: Tellurium Q Iridium MM/MC Phono Pre Amp
– Selektor źródeł cyfrowych: Audio Authority 1177
– Wzmacniacz zintegrowany: Vitus Audio RI-101 MkII + bezpiecznik Quantum Science Audio (QSA) Violet
– Kolumny: AudioSolutions Figaro L2 + Solid Tech Feet of Balance + zwory ZenSati Angel
– IC RCA: Furutech FA-13S; phono NEO d+ RCA Class B Stereo + Ground (1m)
– IC XLR: VLAD Audio Epitome XLR; Furutech DAS-4.1; WK Audio TheRed XLR
– IC cyfrowe: Fadel art DigiLitz; Harmonic Technology Cyberlink Copper; Apogee Wyde Eye; Monster Cable Interlink LightSpeed 200
– Kable USB: Wireworld Starlight; Vermöuth Audio Reference USB; ZenSati Zorro
– Kable głośnikowe: WK Audio TheRed Speakers mkII + SHUBI Custom Acoustic Stands MMS-1
– Kable zasilające: Esprit Audio Alpha; Furutech FP-3TS762 / FI-28R / FI-E38R; Organic Audio Power + Furutech CF-080 Damping Ring; Furutech Evolution II Power; 3 x WK Audio TheRed Power
– Listwa zasilająca: Furutech e-TP60ER + Furutech FP-3TS762 / Fi-50 NCF(R) /FI-50M NCF(R)
– Gniazdo zasilające ścienne: Furutech FT-SWS-D (R) NCF
– Switch: QSA Red + nóżki Silent Angel S28 + zasilacz Farad Super6 + Farad DC Level 2 copper cable
– Przewody Ethernet: In-akustik CAT6 Premium II; Audiomica Laboratory Anort Consequence, Artoc Ultra Reference, Arago Excellence; Furutech LAN-8 NCF; Next Level Tech NxLT Lan Flame; TIGLON TPL-3000L-WT (White Tiger)
– Akcesoria: Omicron X1 Top Harmonix Stabilizer
– Platforma antywibracyjna: Franc Audio Accessories Wood Block Slim Platform
– Stolik: Solid Tech Radius Duo 3
– Panele akustyczne: Vicoustic Flat Panel VMT

Opinia 2

Być może dla wielu z Was zabrzmi to nudno, gdyż kolejny raz się powtórzę, ale proces rozwoju tego rodzimego producenta elektroniki śledzę dość dogłębnie od samego jego powstania. Otóż chodzi o fakt, że na samym początku stawiania przez niego kroków na tym trudnym rynku miałem przyjemność być tak zwanym beta-testerem jednej z wielu znajdujących się w ofercie konstrukcji. Ile z tego epizodu wynieśli, choć po wprowadzeniu owego modelu do produkcji słyszałem soniczną reakcję na pewne uwagi, nie mnie oceniać, jednak fakt faktem, iż cały czas z uwagą śledzę jego rynkowe poczynania. Poczynania, których wynikiem ostatnich działań jest zaproponowanie klientom wzmacniacza zintegrowanego z pułapu cenowego dla tak zwanego zwykłego Kowalskiego. Co ciekawe, patrząc z punktu widzenia układów elektrycznych w stosunku do starszych braci z bardzo istotną zmianą – o tym za moment, jednak według mocodawcy marki, finalnie tak zestrojoną, aby zachować sznyt wypracowanego przez lata brzmienia oferty. Cóż to za cudo? Naturalnie przedstawiciel najmocniejszej strony tego brandu w postaci dostarczonego przez krakowskiego Nautilusa wzmacniacza zintegrowanego Circle Labs AS100. Zainteresowani, co panowie mają do powiedzenia na tym pułapie cenowym? Jeśli tak, zainteresowanych zapraszam do lektury poniższego testu.

Aparycja naszego bohatera jest typowa dla tego podmiotu. Mamy do czynienia z pozoru prostym, jednak znakomicie prezentującym się wizualnie prostopadłościanem. A powodem takiego odbioru są umiejętnie wdrożone w życie zabiegi designerskie. Pierwszym z nich jest czernione szkło frontu, na którym na zewnętrznych rubieżach zaaplikowano dwie ozdobione złotymi ringami gałki regulacyjne, w centrum wyświetlacz pokazujący poziom wzmocnienia, a nad i pod nim mosiężne wstawki – górna zachodzi na dach urządzenia i jest ostoją dla włącznika inicjującego pracę wzmacniacza. Drugim zaś ciekawe rozplanowanie prostokątnych, zabezpieczonych siatką otworów wentylujących trzewia integry na górnej połaci obudowy. Może zdjęcia i opis tego nie oddają, ale zapewniam, na żywo AS100 nie to, że się podoba, ale wyglądem i to jeszcze na takim pułapie cenowym wręcz zniewala. Jeśli chodzi o garść technikaliów, najpierw wspomnę o bardzo istotnej zmianie w stosunku do reszty oferty. Chodzi mianowicie o rezygnację z zastosowania w układach elektrycznych lamp elektronowych, co było wręcz znakiem rozpoznawczym poczynań tej marki nadającym jej konstrukcjom nutę płynności słuchanej muzyki. Tym razem z premedytacją z tego zrezygnowano, ale natychmiast za tym dodano, że finał soniczny ma być bardzo zbieżny w estetyką brzmienia poprzedników. Co z tego wyszło, przekonamy się w dalszej części testu. Idąc dalej tropem informacji technicznych warto także dodać, iż nasz bohater jest konstrukcją dual mono opartą na dwóch transformatorach toroidalnych o łącznej mocy 400W, dzięki czemu udało się zaoferować wzmocnienie na poziomie 65 W przy obciążeniu 8 i 110 W przy 4 Ohmach. Istotną ciekawostką jest również fakt sterowania głośnością zaprojektowaną i wykonaną własnym sumptem 63 stopniową drabinką wykorzystującą wysokiej jakości przekaźniki sygnałowe (0.1 % tolerancji). Oczywistą oczywistością jest fakt dostarczania w komplecie ze wzmacniaczem pilota zdalnego sterowania. Jak widać, produkt jest naprawdę dopracowany, co pozwala domniemać, iż zaoferuje ciekawa wizję kreowania muzyki, o czym naturalnie wypowiem się w kolejnym akapicie.

Jak zabrzmiało najnowsze dziecko Circle Labs? Nie ma się co oszukiwać, od pierwszego momentu w odbiorze muzyki brakowało działania tak zwanych wolnych elektronów. Bez tej magii rozwibrowania i płynności, jakie fundują słuchaczom inne produkty tej marki. Ale gdy tylko przyjrzałem się tej konstrukcyjnej decyzji podczas dłuższej sesji odsłuchowej, szybko zrozumiałem, jaki przyświecał jej cel. Pierwszym oczywiście – co w niezobowiązującej rozmowie na temat budowy AS100 potwierdził sam producent – była próba zaproponowania czegoś ciekawego klientom ze skromniejszym portfelem. Niestety rozbudowanie układów elektrycznych o szklane bańki nieubłaganie podnosi koszty dobrze zaprojektowanego wzmacniacza, a to z automatu zamyka drogę wielu klientom. Natomiast drugim celem, jaki kierował mocodawcami CL, było stworzenie czystej tranzystorowej integry, jednak z wielkim naciskiem na ile jest to możliwe, kontynuowanie estetyki jej brzmienia w stylu lampy. Mowa oczywiście o dobrym nasyceniu i odpowiedniej mikrodynamice, aby tymi sposobami w malowaniu świata muzyki spróbować zbliżyć się do jej czaru. Czy zatem to się udało? Od razu zdradzę, że rasowej lampy w tym brzmieniu nie było. Ale był za to dobrze dociążony bas, mocne nasycenie średnicy, a wszystko doświetlała nienachalna, acz bardzo czytelna góra pasma akustycznego. Jednak, aby nie robić z tego przysłowiowej kluchy, panowie zadbali o transparentność i dobre określenie w domenie kreski rysującej źródła pozorne ogólnej prezentacji muzyki. To zaś spowodowało, że dostałem i detal i fajnie osadzenie w masie i do tego ciekawą barwę, co pozwoliło uzyskać wysoki poziom będącej ważną cechą dla pracy lamp mikrodynamiki. Może nie było tego ciepła i plastyki, ale nadal przekaz emanował bardzo dobrze odbieranymi przeze mnie artefaktami typu rozdzielczość przyjemnie odbieranego wypełnienia przekazu. I może zabrzmi to dziwnie, ale gdybym miał podnieść rangę opisanych działań, bez naciągania faktów jestem w stanie wygłosić tezę, że takie podanie materiału w wartościach bezwzględnych dla pełnej populacji melomanów jest bardziej uniwersalne od droższych konstrukcji. Umówmy się, lampa to zawsze mocny sznyt, a ten nie zawsze nie tylko komuś może nie pasować, ale wręcz szkodzić posiadanej konfiguracji. A jeśli coś jest nasycone i do tego w pełni kontrolowane, zawsze jest bezpieczniejsze w aplikacji. Oczywiście powyższy wywód trzeba rozpatrywać przez pryzmat będącej wypadkową nakładów finansowych oferowanej jakości brzmienia urządzenia, ale nie da się obronić tezy, że lampa to zawsze konfiguracyjny spokój. Niestety nie, zaś dobrze zaprojektowany czysty tranzystor prędzej.
A znakomitym dowodem na obronę wygłoszonej opinii o uniwersalności testowanego wzmacniacza była słuchana muzyka. I bez znaczenia było, czy to jazz, klasyka, czy popisy rockowe, gdyż w każdym przypadku poszczególny nurt czerpał z tych cech, które były dla niego wodą na młyn. Rockowi buntownicy w stylu Deep Purple i ich najnowszego krążka „Splat” wypadli znakomicie, bo system bez problemu utrzymał timing tej szaleńczej muzy, dzięki czemu nasycenie średnicy i dobra kontrola dolnego zakresu świetnie pokazywały na czym polega tego typu artystyczna opowieść, a tak naprawdę awantura. Uderzenie nie tylko wokalem, ale także gitarami i oczywiście pracą perkusisty dawały bardzo realne poczucie bycia na danym wydarzeniu. Oczywiście w pewnej skali jeśli chodzi o poziom werbalności w stosunku do prawdziwego koncertu, ale zapewniam, słuchając tego krążka naprawdę działo się wiele pozytywnego. A najlepsze było to, że przecież moje kolumny napędzał mały „wzmacniaczyk”, a mimo to był ogień.
W podobnym, czyli pozytywnym tonie wypadła również muzyka z puli cyzelowania pojedynczej nuty, jaką uprawia choćby Bobo Stenson na płycie „Cantando”. Gdy ktoś jest wielbicielem tego rodzaju twórczości, znakomicie wie, że przekaz musi cechować ogólny spokój kreowania tego świata, niewymuszona swoboda zawieszenia poszczególnych nut w eterze i będąca wynikiem pokazywania najdrobniejszych szczegółów namacalność prezentacji. Bez tego nigdy nie dotrzemy do sedna danego materiału. Na szczęście testowany piecyk nie tylko spokojnie prowadził moje kolumny, ale także w pakiecie jego cech była transparentność podania muzyki, dlatego ten wymagający jazz zabrzmiał bardzo intrygująco. Zapewne z lampą w trzewiach byłoby więcej magii, jednak jak na prosty i tani tranzystor całość ciekawie błysnęła.

Jak oceniam tytułowy wzmacniacz i gdzie go widzę? Jak wynika z powyższego opisu, za takie pieniądze to nie dobra, ale świetna konstrukcja. To naturalnie efekt utrzymania prezentacji z dobrą wagą dźwięku i swobodą wypełniania pomieszczenia, ale bez męczącego na dłuższą metę efektu nachalności podania muzyki. Dlatego też tak naprawdę jedynymi melomanami, którzy mogą być nie do końca usatysfakcjonowani zastosowaniem go w swoim torze, są wielbiciele barwowego i wagowego przesytu potocznie zwanego ulepkiem. Circle Labs niestety na to nie pójdzie. I nie dlatego, że to jego Pięta Achillesa, tylko wynik założeń technicznych branych pod rozwagę już na poziomie wstępnego projektowania. I nie byłbym sobą, gdybym nie napisał, że założeń dobrych w samych sobie, do tego także udanie wdrożonych w życie.

Jacek Pazio

System wykorzystywany w teście:
– odtwarzacz CD: Gryphon Ethos
– streamer: Lumin U2 Mini + switch QSA Red-Silver
– przedwzmacniacz liniowy: Gryphon Audio Commander
– końcówka mocy: Gryphon Audio APEX Stereo
– kolumny: Gauder Akustik Berlina RC-11 Black Edition
– kable głośnikowe: Furutech Nanoflux-NCF Speaker Cable
– IC RCA: Hijiri Million „Kiwami”, Vermouth Audio Reference
– XLR: Hijiri Milion „Kiwami”, Furutech DAS-4.1, Furutech Project V1
– IC cyfrowy: Furutech Project V1 D XLR
– kabel LAN: NxLT LAN FLAME, Dyrholm Audio Nexus
– kabel USB: ZenSati Silenzio, Dyrholm Audio Nexus
– kable zasilające: Hijiri Takumi Maestro, Furutech Project-V1, Furutech DPS-4.1 + FI-E50 NCF(R)/ FI-50(R), Furutech Evolution II, Hijiri Nagomi, Vermouth Audio Reference Power Cord, Acrolink 8N-PC8100 Performante, ZenSati Angel
Stolik: BASE AUDIO 2
Akcesoria:
– bezpieczniki: Quantum Science Audio Red, QSA Silver, Synergistic Research Orange
– platforma antywibracyjna: Solid Tech
– zasilające: Harmonix AC Enacom Improved for 100-240V
– listwa sieciowa: Power Base High End, Furutech NCF Power Vault-E
– panele akustyczne: Artnovion
Tor analogowy:
– gramofon: SME 60
– wkładka: My Sonic Lab Signature Diamond
– przedwzmacniacz gramofonowy: RCM Audio The Big Phono
– docisk płyty: Omicron Luxury Clamp
– przyrząd do centrowania płyty: DS Audio ES-001
– magnetofon szpulowy: Studer A80

Dystrybucja: Nautilus
Producent: Circle Labs
Cena: 19 900 PLN

Dane technicze:
Moc wyjściowa (RMS): 2 x 65 W/ 8 Ω, 2 x 110 W/ 4 Ω
Pasmo przenoszenia: 3 Hz-500 kHz (- 3dB)
Wejścia: 4 pary RCA
Współczynnik tłumienia dla 8Ω DF: >250 (8 Ω)
Pobór mocy: < 0,1W / 50 W (ciągły) / 300 W (max.)
Wymiary (S x G x W): 430 × 380 × 150 mm
Waga: 15.5 kg

Opinia 1

Choć ostatnimi czasy języczkiem uwagi wszelakiej maści inwestorów i giełdowych graczy stał się kurs złota, to patrząc na rynek audio, za którego odzwierciedlenie, z pewnym marginesem błędu, można uznać docierające do nas „materiały testowe” zasadnym wydaje się stwierdzenie, że i srebro zaczyna być w modzie. Wystarczy bowiem wspomnieć wykonane z ww. kruszcu in-akustiki Reference LS-4005 AIR i LS-8005 AIR, czy dopiero co odesłane do dystrybutora Stealth Audio Dream Royale v.19. I choć amerykańskie „anakondy” korzystały również z dobrodziejstw miedzi w części przewodników, to już widły były w nich „pełnokrwiście” srebrne, więc i do srebrnego klubu pozwoliłem je sobie zaliczyć. A owe grono znacząco zwiększyło swą populację za sprawą duńskiej reprezentacji najnowszej linii przewodów Argento Audio Flow Ultima, którą raczył był nas uszczęśliwić katowicki RCM. Zamiast jednak zajmować się nimi zbiorczo postanowiliśmy poszczególnym propozycjom przyjrzeć i przysłuchać się osobno, a tym samym dzisiejsze spotkanie jest pierwszym z serii. Dlatego też idąc zgodnie z kierunkiem przepływu życiodajnej energii i drogą sygnału na pierwszy ogień poszedł przewód a dokładnie przewody (otrzymaliśmy dwie sztuki) zasilające Argento Audio Flow Ultima Power, na których test serdecznie zapraszamy.

Wzorem swojego rodzeństwa do odbiorcy końcowego Argento Audio Flow Ultima Power docierają w eleganckich skórzanych, zapinanych na zamek błyskawiczny „klaserach”, dzięki czemu po wyłuskaniu zawartości praktycznie nie zajmują miejsca na półce / w szafie. Same przewody prezentują się nad wyraz minimalistycznie i zarazem elegancko zarówno, jeśli chodzi o czarną, jak i dostarczoną przez RCM śnieżnobiałą opcję. Warto również nadmienić, iż pomimo dość pokaźnej średnicy wynikającej ze splecenia trzech niezależnych przebiegów, co jest swoistą odmianą w stosunku do m.in. równoległych „pantografach” z serii Flow Master Reference Extreme https://soundrebels.com/argento-flow-master-reference-extreme-power-2/, Ultimy okazały się zaskakująco wiotkie i podatne na układanie. Uwagę jednak skutecznie kradną charakterystyczne wtyki, bowiem w dobie powszechności oferty globalnych graczy pokroju Furutecha, Oyaide, Wattgate’a, czy nawet Viborga decyzja wykonywania takowej biżuterii całkowicie we własnym zakresie może zakrawać na nieco zbyt daleko posuniętą ekstrawagancję. Jednak z drugiej strony, bazując na własnym, długoletnim doświadczeniu (Argento Audio powstała w 2009 r.) Ulrik Gydesen Madsen najwidoczniej doszedł do wniosku, że jeśli coś ma być zrobione porządnie i zgodnie z założonymi oczekiwaniami, to nie ma innego wyjścia jak zrobić owo coś samemu. I tak też jest w przypadku zastosowanej w serii Flow Ultima konfekcji, gdzie w tytułowym modelu nie dość, że wszystkie elementy poddano podwójnej obróbce kriogenicznej, to zarówno piny, jak i styki wtyków wykonano z czystego srebra. Z długokrystalicznego srebra o czystości 6N wykonano również żyły przewodzące (z wyjątkiem uziemienia), które z kolei zaciśnięto w stykach wtyków. Jednak najciekawiej prezentują cię same cylindryczne korpusy wtyków, które podobnie jak wszystkie śruby montażowe wykonano z niezwykle trwałej i odpornej na trudy codziennego użytkowania … ceramiki cyrkonowej. A wracając jeszcze na chwilę do przewodników, to w roli dielektryka wykorzystano polimer PEEK a ponadto producent deklaruje, iż dzięki autorskiej formule VDM™ (Vibration Damping Material) eliminującej zjawisko rezonansu mechanicznego z powodzeniem można zrezygnować ze stosownych podkładek pod przewody. Chociaż biorąc pod uwagę tekstylne (bawełniane?) zewnętrzne oploty osobiście unikałbym wycierania nimi parkietu.

Pół żartem, pół serio mógłbym stwierdzić, iż tytułowe przewody zasilające grają … organicznie i tym samym zamknąć temat a jednocześnie nawiązać do siostrzanej, nieco bardziej „budżetowej” marki Organic Audio i przy okazji, zupełnym mimochodem, przemycić „lokowanie produktu”. W dodatku, pomimo niezwykłej kondensacji i iście telegraficznego skrótu byłoby w tym stwierdzeniu zaskakująco dużo prawdy. Jak jednak z pewnością nasi wierni czytelnicy zdążyli zauważyć lakoniczność i oszczędność formy nie leży w naszej naturze, więc i tym razem pozwolę sobie na czysto subiektywne, nieco obszerniejsze wywody.
Pierwszym aspektem, na który chciałbym zwrócić uwagę w przypadku Flow Ultima Power jest to, że ich „brzmienie” a de facto wpływ na brzmienie zasilanych poprzez nie urządzeń jest tak odległy od stereotypowo przypisywanego srebru odchudzeniu, „jasności”, czy wręcz pewnej ostrości jak to tylko możliwe, co z resztą potwierdza moja wcześniejsza „organiczna” obserwacja. Mamy za to do czynienia z niezwykłą elegancją i wyrafinowaniem prezentacji, które wespół z relaksującym niewymuszeniem / brakiem jakichkolwiek oznak wyczynowości sprawiają, że nawet najbardziej ekstremalne gatunki muzyczne wypadają zaskakująco … atrakcyjnie. Jeśli ktoś ma w tym momencie jakieś wątpliwości to sugeruję sięgnąć po chociażby „When The Sun Comes Out At Night” i „Crowned In Ash”, czyli dwa najnowsze single szwedzkiej formacji Fimbul Winter, które ze skandynawskimi sieciówkami w torze pokazały swe zdecydowanie bardziej epickie i melodyjne a nie gulgocąco-jazgotliwe oblicze. Żeby jednak była jasność. Argento nie „wykastrowały” przekazu z zadziorności i nie osłabiły obecnego w nim ładunku energetycznego, lecz jedynie ucywilizowały całość i naprowadziły ją na właściwe tory. Zamiast bowiem wściekle ranić synapsy słuchaczy zardzewiałym żelastwem Ultimy pozwoliły oddziaływać mocy „melodyjnego death metalu” (ależ piękny oksymoron) na wątłe ciałka słuchaczy w jej pierwotnej i zarazem najczystszej postaci, gdzie agresja i niszczycielska potęga dźwięków przybierały swą natywną postać, bez dodatkowego przejaskrawiania i sztucznej granulacji. Jeśli jednak komuś takie ekstrema nie w smak zawsze może nieco zejść z tonu i zadowolić się wielce eklektycznym „The Singularity: Ekleipsis” Beara McCreary’ego, gdzie w ramach 75 minutowego seansu dostaniemy wszystko – od ciężkich metalowych brzmień suto okraszonych growlem (m.in. Jensa Kidmana), poprzez RAP-owe melodeklamacje Brendana McCreary’ego (zbieżność nazwisk nieprzypadkowa) po chóralne polifonie w wykonaniu Le Mystère des Voix Bulgares. Słowem iście wybuchowa mieszanka, której raczej nie usłyszycie Państwo na audiofilskich spędach w stylu High Endu, czy stołecznego Audio Video Show. A duńskie sieciówki wprowadziły do tego pozornego galimatiasu potężną dawkę koherencji i homogeniczności nie odbierając przy tym znamion wspomnianej ekstremalności. No może z wyjątkiem najniższych składowych, które w „duńskim wydaniu” brzmiały nad wyraz mięsiście, choć daleko im było do bezkształtnej gąbczastości. Jednak jeśli ktoś w basie szuka na każdym kroku żylastości i chrupkości, to tytułowe Argento mogą okazać się dla niego nazbyt „krągłe”.
Nie mniej intrygująco wypadł oparty na nieoczywistej rytmice i zarazem delikatności (przynajmniej w porównaniu z wcześniej opisywanymi rykami i kakofonicznym łomotem) jazz w postaci „Breath” Miki Yamanaki, gdzie ekscytujący dialog prowadzony pomiędzy fortepianem frontmanki i saksofonem Nicole Glover z jednej strony stanowi główny wątek większości kompozycji a z drugiej dyskretny akompaniament perkusji Jimmy’ego Macbride’a i kontrabasu Tyrone’a Allena II buduje odpowiednią wieloplanowość i sugestywną przestrzenność nagrań. A właśnie – przestrzeń, czyli coś co po raz kolejny kreowane jest nie „do przodu” a „do tyłu”, w głąb, czyli za linią kolumn. Powód jest dość oczywisty, bowiem z racji fenomenalnej rozdzielczości Flow Ultimy nie muszą ratować się podawaniem wszystkiego prosto na twarz i nomen omen na srebrnej tacy, skoro doskonale wszystko tak w skali mikro, jak i makro słychać na drugim, trzecim i dalszych planach. Niby drobiazg, lecz jakże tożsamy z obcowaniem z muzyką na żywo, gdzie nikt ze składu jazzowego ensemble’u nie próbuje mościć się nam na kolanach (o wybrykach wokalistki Brass Against na koncercie Welcome to Rockvill nawet nie wspominając), tylko swą aktywność ogranicza do „scenicznych desek”. Podobnie jest z barwą i konsystencją naturalnego instrumentarium, które pozwolę sobie określić mianem lekko kremowych, acz zarazem bardzo realistycznych, czyli z jednej strony pozbawionych wyczynowego przekontrastowienia a z drugiej w pełni oddających fakturę poszczególnych dźwięków. Efekt jest na tyle naturalny, iż po prostu przechodzimy nad wspomnianymi aspektami do porządku dziennego i uznajemy taki stan rzeczy za oczywistą oczywistość o iście mistrzowskim poziomie odwzorowania przekonując się dopiero w momencie zmiany okablowania.

Nie wiem, czy taki był zamysł ich twórcy, ale „w moich uszach” Argento Audio Flow Ultima Power są najbardziej „muzykalnymi” i zarazem „najładniej grającymi” przewodami jakie wyszły do tej pory spod rąk Ulrika Gydesena Madsena i to zarówno pod banderą Argento, jak i … Organica. Dlatego też, jeśli macie Państwo ochotę na odrobinę wyrafinowania i skandynawskiej elegancji na co dzień nie pozostaje mi nic innego jak tylko gorąco tytułowe przewody Wam zarekomendować.

Marcin Olszewski

System wykorzystany podczas testu
– CD/DAC: Vitus Audio SCD-025 Mk.II + 2 x bezpiecznik Quantum Science Audio (QSA) Blue
– Odtwarzacz plików: Lumïn U2 Mini + Farad Super3 + Farad DC Level 2 copper cable; I-O Data Soundgenic HDL-RA4TB
– Gramofon: Denon DP-3000NE + Denon DL-103R + docisk Omicron Decoupler Clamp
– Przedwzmacniacz gramofonowy: Tellurium Q Iridium MM/MC Phono Pre Amp
– Selektor źródeł cyfrowych: Audio Authority 1177
– Wzmacniacz zintegrowany: Vitus Audio RI-101 MkII + bezpiecznik Quantum Science Audio (QSA) Violet
– Kolumny: AudioSolutions Figaro L2 + Solid Tech Feet of Balance + zwory ZenSati Angel
– IC RCA: Furutech FA-13S; phono NEO d+ RCA Class B Stereo + Ground (1m)
– IC XLR: VLAD Audio Epitome XLR; Furutech DAS-4.1; WK Audio TheRed XLR
– IC cyfrowe: Fadel art DigiLitz; Harmonic Technology Cyberlink Copper; Apogee Wyde Eye; Monster Cable Interlink LightSpeed 200
– Kable USB: Wireworld Starlight; Vermöuth Audio Reference USB; ZenSati Zorro
– Kable głośnikowe: WK Audio TheRed Speakers mkII + SHUBI Custom Acoustic Stands MMS-1
– Kable zasilające: Esprit Audio Alpha; Furutech FP-3TS762 / FI-28R / FI-E38R; Organic Audio Power + Furutech CF-080 Damping Ring; Furutech Evolution II Power; 3 x WK Audio TheRed Power
– Listwa zasilająca: Furutech e-TP60ER + Furutech FP-3TS762 / Fi-50 NCF(R) /FI-50M NCF(R)
– Gniazdo zasilające ścienne: Furutech FT-SWS-D (R) NCF
– Switch: QSA Red + nóżki Silent Angel S28 + zasilacz Farad Super6 + Farad DC Level 2 copper cable
– Przewody Ethernet: In-akustik CAT6 Premium II; Audiomica Laboratory Anort Consequence, Artoc Ultra Reference, Arago Excellence; Furutech LAN-8 NCF; Next Level Tech NxLT Lan Flame; TIGLON TPL-3000L-WT (White Tiger)
– Akcesoria: Omicron X1 Top Harmonix Stabilizer
– Platforma antywibracyjna: Franc Audio Accessories Wood Block Slim Platform
– Stolik: Solid Tech Radius Duo 3
– Panele akustyczne: Vicoustic Flat Panel VMT

Opinia 2

Oczywiście nie bez powodu, ale gdy spojrzymy na światowy rynek okablowania systemów audio, okaże się, że znakomita większość firm jako przewodnik wykorzystuje wszelakiej maści miedź. O różnej czystości i różnej budowie wewnętrznej, jednak z uwagi na stosunkową łatwość zaproponowania klientowi dobrej jakości produktu najchętniej wybieranej. Czy to źle? Bynajmniej, bowiem czasem ze zwykłej zachowawczości, a czasem z wewnętrznego przekonania każdy chcąc zaoferować coś fajnego i łatwego w wytworzeniu z założenia nie szuka problemów z innymi półproduktami. Dlatego też gdy na nasz tapet ma trafić coś opierającego się na innym, aniżeli wszechobecna miedź, materiale nie tylko nie marudzimy, ale wręcz przebieramy przysłowiowymi nogami w oczekiwaniu na stosowną dostawę od dystrybutora. Choćby taką jak dzisiaj, której tematem przewodnim jest dostarczone przez katowicki RCM okablowanie zasilające duńskiej marki Argento Audio w najnowszej odsłonie oznaczonej kodem Flow Ultima.

Co w temacie budowy tytułowych sieciówek zdradził nam producent? Po pierwsze przewodnikiem jest srebro o czystości 6N. Po drugie każda żyła przewodnika w odróżnieniu od większości stosowanej w okablowaniu mnogości cienkich włosków jest pojedynczym litym drutem. Po trzecie w kwestii terminowania kabla firmowymi, wykonanymi własnym sumptem wtykami konstruktor zamierzenie wyeliminował zawartość żelaza – celem było uniknięcie zniekształceń magnetycznych, co poskutkowało wykorzystaniem tytanu i ceramiki cyrkonowej. A po czwarte finalnie kabel został poddany dwuetapowej obróbce kriogenicznej oraz stabilizowany przed drganiami materiałem VDM (Vibration Damping Material). Jeśli chodzi o kwestię wizualną, dość typowo dla tej marki – choć nie zawsze, bo czasem mamy do czynienia z odcieniem szarości – seria Flow Ultima ubrana została w białą plecionkę. Jeśli chodzi zaś o temat aplikacji w trudnych warunkach za-szafkowych, kabel Flow Ultima naprawdę jest bardzo łatwy w ułożeniu.

Jak wypadł nasz bohater? Otóż wiedząc, iż mam do czynienia z producentem jako szynę sygnałową wykorzystującym srebro, pewnych aspektów prezentacji po trosze się spodziewałam. Mam tutaj na myśli dobrą kontrolę dolnego rejestru oraz ogólną tendencję dźwięku do zbierania się w sobie, co czasem skutkuje efektem zbyt mocnego stawiania przekazu na atak i szybkie wygaszanie wybrzmień instrumentów. Owszem, czasem to ma swoje dobre strony, bo pozwala uratować nazbyt „rozlazłe” w esencjonalności, a co za tym idzie oferujące słabą mikrodynamikę prezentacje, ale z drugiej w przypadku posiadania neutralnie brzmiącego zestawu trzeba uważać, aby nie popaść z wizualizowaniem muzyki nienaturalną techniczność podania całości. A żeby tego było mało, niektóre konstrukcje na bazie srebra w górnych rejestrach potrafią wypadać nieco szaro, a przez to niezbyt dźwięcznie. Tak po krótce wygląda ogólna obiegowa opinia o brzmieniu stosowanego w okablowaniu szlachetnego kruszcu. Na szczęście tytułowy Flow Ultima takiej definicji udanie się wymyka. A dlatego, że po jego aplikacji po pierwsze bas zrozumiale zebrał się w sobie, ale przy tym był fajnie podkręcony w domenie ilości, co zapobiegło efektowi kopania bębniarza w tak zwany karton. Po drugie środek dzięki działaniom w dolnych partiach pasma przenoszenia nie stracił boleśnie na swojej masie. A po trzecie góra choć może nie tak słodka, jak z miedzi, to nie cechowała jej też zawsze kojarzona ze srebrem szarość. Reasumując, wpięcie Argento w tor poskutkowało ewidentnym poprawieniem drive’u muzyki, jednak za sprawą wyartykułowanych cech przekaz nawet nie zbliżył się do estetyki nachalności i surowości jego kreowania. Gdybym miał określić ogólne działanie z mojej prywatnej, czyli subiektywnej perspektywy, powiedziałbym, że duński pomysł na sieciówkę dał każdemu rodzajowi twórczości przysłowiowego, co ważne ciekawie odbieranego kopa.
Agresywne poczynania często wykorzystywanego przeze mnie materiału zespołu Metallica „72 Seasons” zyskały na dobrze wypadającej wyrazistości. Dzięki wzmocnionej dawce w pełni kontrolowanej masy panowie nienagannie mną potrząsali, dobrze osadzoną w masie średnicą nadawały odpowiedni wygar gitarowym riffom, a za sprawą unikającej ocieplania, ale nadal dźwięcznej górze pasma muzyka była odpowiednio wyrazista. Bez wycieczek w nadinterpretację, jednak na tle miedzi pełną niedoścignionej dla tej ostatniej ekspresji.
Jeśli chodzi natomiast o jazzową melancholię wywoływaną niekończącymi się wybrzmieniami za sprawą panów z RGG z płyty „Endorfina”, estetyka wyraźnego podania materiału przez duńskie okablowanie także fajnie wpływała na ogólny odbiór muzyki. Ze zrozumiałych względów nieco mniej intymny w projekcji, ale w sobie tylko znany sposób nadal ciekawy i nierzadko w pewnych aspektach w dobrym znaczeniu słowa bardziej zjawiskowy, bo wyrazisty w ostrości rysunku, co notabene osobiście lubię.

Gdzie sytuowałbym tytułowe okablowanie prądowe? Oczywiście w pierwszej kolejności w zestawach ospałych w kwestii drive’u oraz cierpiących na brak odpowiedniej kontroli dolnych rejestrów. Argento Audio zafunduje im zastrzyk pozytywnej adrenaliny, dzięki czemu wyartykułuje zawartą w muzyce radość artystów bawiących się dźwiękiem. Nie widzę tez problemów w konfiguracjach neutralnych. Wspominałem, że na tle typowego srebra funduje muzyce pakiet dodatkowej energii dolnego i środkowego zakresu, dzięki czemu nie osusza przekazu, co odbierałem jako poprawę ogólnego impaktu. Jedyną niewiadomą z lekkim wskazaniem na niedogadanie się dla mnie jest natomiast próba ożenku Flow Ultima ze zbieraninami stawiającymi na szybkość i wyrazistość ponad wszystko. Tutaj będzie tylko szybciej i bardziej wyczynowo, co może sprawić pewnego rodzaju problemy. Ale nie zdziwię się, gdy nawet w takim zestawieniu Duńczycy komuś podpasują. Dlatego puentując powyższy test mam dla zainteresowanych jedną radę. Bez względu na fakt, w jakim miejscu brzmienia systemu jesteście, nie zaszkodzi zaprosić Argento Audio do siebie. Na pewno nie będzie nudy, a w naszej zabawie w pierwszej kolejności chyba o to chodzi.

Jacek Pazio

System wykorzystywany w teście:
– odtwarzacz CD: Gryphon Ethos
– streamer: Lumin U2 Mini + switch QSA Red-Silver
– przedwzmacniacz liniowy: Gryphon Audio Commander
– końcówka mocy: Gryphon Audio APEX Stereo
– kolumny: Gauder Akustik Berlina RC-11 Black Edition
– kable głośnikowe: Furutech Nanoflux-NCF Speaker Cable
– IC RCA: Hijiri Million „Kiwami”, Vermouth Audio Reference
– XLR: Hijiri Milion „Kiwami”, Furutech DAS-4.1, Furutech Project V1
– IC cyfrowy: Furutech Project V1 D XLR
– kabel LAN: NxLT LAN FLAME, Dyrholm Audio Nexus
– kabel USB: ZenSati Silenzio, Dyrholm Audio Nexus
– kable zasilające: Hijiri Takumi Maestro, Furutech Project-V1, Furutech DPS-4.1 + FI-E50 NCF(R)/ FI-50(R), Furutech Evolution II, Hijiri Nagomi, Vermouth Audio Reference Power Cord, Acrolink 8N-PC8100 Performante, ZenSati Angel
Stolik: BASE AUDIO 2
Akcesoria:
– bezpieczniki: Quantum Science Audio Red, QSA Silver, Synergistic Research Orange
– platforma antywibracyjna: Solid Tech
– zasilające: Harmonix AC Enacom Improved for 100-240V
– listwa sieciowa: Power Base High End, Furutech NCF Power Vault-E
– panele akustyczne: Artnovion
Tor analogowy:
– gramofon: SME 60
– wkładka: My Sonic Lab Signature Diamond
– przedwzmacniacz gramofonowy: RCM Audio The Big Phono
– docisk płyty: Omicron Luxury Clamp
– przyrząd do centrowania płyty: DS Audio ES-001
– magnetofon szpulowy: Studer A80

Dystrybucja: RCM
Producent: Argento Audio
Cena: 5 500 € / 2m

Opinia 1

To, że gramofony wróciły do łask maksymalnie zaangażowanych w obcowanie z muzyką w jak najbardziej ludzkiej odsłonie osobników, jest niezaprzeczalnym faktem. Taki stan oczywiście jest naturalnym powodem chęci posiadania tego typu konstrukcji w swoim portfolio przez prawie każdego producenta elektroniki. I co najciekawsze, nawet w przypadku podmiotów swoją działalnością niegdyś całkowicie alienujących się od podobnych zabawek. A jeśli tak, zrozumiałym jest, iż wynikiem podobnych decyzji w tym ostatnim przypadku jest zamówienie stosownej oferty u podwykonawców. Czy to źle? Naturalnie nie, jednak to zawsze jest pewnego rodzaju na siłę wdrażana w życie próba połączenia dwóch niegdyś z założenia wykluczających się działalności i automatycznie godzenie się na „obcą”, nie zawsze spójną z mottem marki w kwestii brzmienia wizję muzyki w swojej ofercie. Jaki cel ma powyższy wywód? Powiem prosto z mostu, dla zagorzałego piewcy analogu to jedna z najbardziej istotnych składowych procesu nabycia tego typu źródła. Jeśli ktoś proponuje coś dalekiego od jego wieloletnich zainteresowań, nie oszukujmy się, w oczach ortodoksów tak naprawdę stoi na przegranej pozycji. Na szczęście w obecnym gramofonowym szaleństwie mamy bardzo duży wybór marek, które całą swoją wieloletnią działalnością udowadniały, iż brzmienia muzyki na bazie wydrapywania jej z czarnej płyty to powód ziemskiego bytu. A pierwszą z brzegu jest rozpoznawana praktycznie przez każdego, nawet początkującego adepta zabawy w gramofon angielska Rega. Od zawsze parająca się produkowaniem tego typu konstrukcji, dzięki czemu przez wielu znających się na rzeczy melomanów będąca producentem tak zwanego pierwszego wyboru. Co z jej szerokiej oferty udało się nam pozyskać? Przyznaję, że wyszukany wzorniczo, co na początku nieco mnie lekko negatywnie dotykało, ale ku mojemu zaskoczeniu w swym działaniu dający wiele frajdy model Rega Planar 8, na ramieniu którego dystrybutor zawiesił firmową wkładkę MC Ania Pro.

Gdy spojrzycie na serię zdjęć z procesu aplikacji gramofonu na docelowym miejscu podczas testu, przekonacie się, że nasz bohater w przypadku będącej wynikiem prasowania sztucznego tworzywa plinty (podstawy) jest pewnego rodzaju zrodzoną w głowie pomysłodawcy wariacją wielkiej pętli w bieszczadzkich ostępach. Ani to koło, ani okrąg, ani inna bliżej określona figura geometryczna, a wszystko w celu złapania za oko potencjalnego klienta. Po trosze to rozumiem, gdyż obecnie oferta gramofonów jest przebogata i często czymś trzeba się wybić, ale z drugiej strony wiem, że nie koniecznie z sukcesem w temacie brzmienia. Naturalnie w wyartykułowaniu tej wizualnej „fikuśności” podstawy pomaga stabilizowany na aluminiowym przęśle razem z ramieniem, wykonany z czernionego, trójwarstwowego szkła talerz, na który nakładamy filcową matę. Naturalnie w usadowionej na trzech miękkich stopach plincie został umocowany niezbędny do napędzenia talerza poprzez gumowy pasek silnik, którym sterujemy za pomocą wydzielonego zasilacza Neo PSU MkII. Jeśli chodzi o zastosowane ramię, mamy do czynienia z typową Regą RB880, na którym zamocowano także firmową, wyszukaną sonicznie wkładkę MC Ania Pro. Fajnym dodatkiem do tego modelu Regi jest co prawda kryjąca go jedynie od góry, ale zawsze mile widziana, dobrze dopasowana do gabarytów 8-ki, przezroczysta, centrowana na osi w talerzu osłona przeciwkurzowa.

Jak wspominałem w akapicie o budowie naszego bohatera wiem, że każdy producent tego typu lekkich i wymyślnych wizerunkowo konstrukcji zapewnia o ich świetnym brzmieniu, jednak życie nauczyło mnie, iż często są to li tylko tak zwane pobożne życzenia. Niestety waga jest bardzo mocno przemawiającym argumentem za dobrym finalnym dźwiękiem tego typu zabawek i trzeba być specjalistą, aby na bazie lekkich podstaw skroić coś ciekawego. Na szczęście Anglicy to z krwi i kości analogowi guru i mimo moich wstępnych obaw wyszli z tego starcia z tak zwaną tarczą. Zapewne duży udział w takim wyniku miała zastosowana, wyrafinowana wkładka MC Ania Pro, ale tylko pozostaje mi pochwalić dystrybutora za udany mariaż pokazujący prawdziwe „ja” testowanego zestawu. Jak zatem zabrzmiał? Zaskakująco energetycznie i przy tym z dobrą kontrolą dolnego zakresu oraz drive-m, co zazwyczaj jest domeną tak zwanych mass-loaderów, a nie tego typu „rachitycznych” analogowych pomysłów A to nie koniec ciekawych spostrzeżeń, gdyż ogólnie prezentacja była obdarowana dobrym detalem i aby nie być nazbyt techniczną raczej brylowała po ciemnawej stronie. Przyznaję, bardzo lubię tego typu podanie muzyki i dlatego zazwyczaj stawiam na sztywne i ciężkie lub ewentualnie miękko zawieszone ciężkie werki, a tutaj taki pozytywny „Zonk”. I gdy wydawałoby się, że takie postawienie sprawy powinno faworyzować jedynie ciężkie brzmienia w rodzaju Rammsteina lub AC/DC, to realizowana prawdopodobnie przez lekkość konstrukcji nuta mięsistości przekazu powodowała, że znakomicie wypadała także muzyka spod znaku małych składów.
Te niby mogące odczuć zbyt mocne uderzenie solidną dawką energii małe składy spod znaku choćby Adama Bałdycha z formacją European Quartet i jego ostatniego krążka „Endless” czerpały z dobra oferowanego przez Regę pełnymi garściami. Była w tym krawędź, nasycenie średnicy oraz swoboda wybrzmiewania wysokich tonów. I wiecie co? W znakomitym odbiorze wirtuozerii każdego z instrumentów nie przeszkadzała muzykom nawet pewnego rodzaju ciemnawa projekcja całości. A przecież nie od dzisiaj wiadomo, że taka muza raczej lubi kontrolowany błysk, aniżeli nawet najbardziej przyswajalne zaciemnienie wirtualnego bytu. Naprawdę było bardzo dobrze. Ale też zaznaczam, jeśli ktoś oczekuje od analogowego konglomeratu tak zwanych ciepłych klusek, Rega w testowej konfiguracji tego nie zapewni. I nie dlatego, że to dla niej problem, tylko ten test był wynikiem konkretnych konfiguracyjnych wyborów. Dla mnie świetnych, ale dla kogo innego mogących być zbyt mocno dosadnie brzmiących.
W rocku zaś było wręcz idealnie. Dostałem mocny pakiet energii, agresję w rysowaniu źródeł pozornych i fajną twardość ogólnego brzmienia, a wszystko okraszało utrzymanie niezbędnego dla popisów AC/DC na płycie „Back In Black” drive’u. Dzięki temu tytułowy utwór tego krążka zabrzmiał fenomenalnie, bo gitary były i agresywne i masywne, dzięki czemu odpowiednio wyraziste. Bez takiej prezentacji tego utworu nie da się z pełną przyjemnością słuchać, dlatego często biorę ten materiał na tapet, aby sprawdzić, czy system pokazuje pazur muzyki. W tym przypadku bez problemu się obronił.

Komu poleciłbym tytułowy tandem Regi Planar 8 z wkładką Ania Pro? Powiem w ten sposób. Jedynymi miłośnikami analogu, którym z Angielskim zestawem może nie do końca być po drodze, są piewcy miłości w muzyce ponad wszytko, czyli tłumacząc z polskiego na nasze, wspomnianych ciepłych klusków. Owszem, zawsze coś można podkręcić na swoją modłę konfiguracją reszty systemu, ale tak wyposażony werk w moim zestawie pokazał, iż drive i kontrolowana energia są w jego projekcji na pierwszym miejscu. Dla mnie to bajka, a dla innych sposób na muzykę do bardzo mocno zalecanej przeze mnie weryfikacji. Chodzi o to, że nie zdziwię się, jeśli ktoś ze wspomnianego grona połykaczy li tylko milusińskiego świata dopiero w momencie innego spojrzenia nań zrozumie, że jednak od zawsze błądził. Życie niestety czasem jest brutalne. Oczywiście w naszym przypadku brutalne w rozumieniu zawartej w muzyce odmianie ekspresji, co znakomicie pokazała tytułowa Rega.

Jacek Pazio

System wykorzystywany w teście:
– odtwarzacz CD: Gryphon Ethos
– streamer: Lumin U2 Mini + switch QSA Red-Silver
– przedwzmacniacz liniowy: Gryphon Audio Commander
– końcówka mocy: Gryphon Audio APEX Stereo
– kolumny: Gauder Akustik Berlina RC-11 Black Edition
– kable głośnikowe: Furutech Nanoflux-NCF Speaker Cable
– IC RCA: Hijiri Million „Kiwami”, Vermouth Audio Reference
– XLR: Hijiri Milion „Kiwami”, Furutech DAS-4.1, Furutech Project V1
– IC cyfrowy: Furutech Project V1 D XLR
– kabel LAN: NxLT LAN FLAME, Dyrholm Audio Nexus
– kabel USB: ZenSati Silenzio, Dyrholm Audio Nexus
– kable zasilające: Hijiri Takumi Maestro, Furutech Project-V1, Furutech DPS-4.1 + FI-E50 NCF(R)/ FI-50(R), Furutech Evolution II, Hijiri Nagomi, Vermouth Audio Reference Power Cord, Acrolink 8N-PC8100 Performante, ZenSati Angel
Stolik: BASE AUDIO 2
Akcesoria:
– bezpieczniki: Quantum Science Audio Red, QSA Silver, Synergistic Research Orange
– platforma antywibracyjna: Solid Tech
– zasilające: Harmonix AC Enacom Improved for 100-240V
– listwa sieciowa: Power Base High End, Furutech NCF Power Vault-E
– panele akustyczne: Artnovion
Tor analogowy:
– gramofon: SME 60
– wkładka: My Sonic Lab Signature Diamond
– przedwzmacniacz gramofonowy: RCM Audio The Big Phono
– docisk płyty: Omicron Luxury Clamp
– przyrząd do centrowania płyty: DS Audio ES-001
– magnetofon szpulowy: Studer A80

Opinia 2

Nawet dla osób nader okazjonalnie interesujących się analogiem świadomość istnienia takich marek jak Pro-Ject, Rega, czy Thorens wydaje się niemalże oczywista, bowiem każdy z ww. bytów ma w swym portfolio propozycje skierowane zarówno dla poczatkujących, jak i wyrafinowanych miłośników czarnej płyty. O ile jednak z katalogu Pro-Jecta mieliśmy okazję u siebie gościć zarówno zjawiskowy Xtension 9 EVO Super Pack, jak i nawiązujący do klasyki gatunku The Classic SB SP, to dwóch pozostałych wytwórców jeszcze nie miało swoich przysłowiowych pięciu minut na naszych łamach. Tzn. trzymając się faktów owo grono nieobecnych niniejszym możemy zredukować do jednej pozycji, gdyż dzięki uprzejmości pabianickiego 21Distribution przez ostatnie tygodnie dane nam było nacieszyć tak oko, jak i ucho wielce intrygującym gramofonem Rega Planar 8, który został fabrycznie wyposażony w firmową wkładkę MC Ania Pro.

Jak już w ramach sesji unboxingowej zdradziliśmy Planar 8 dociera do użytkownika końcowego w niewielkim, kartonowym, acz szczelnie wypełniony solidnymi piankami kartonie. Zrozumiałą ciekawość budzi jego czysto symboliczna waga, tym bardziej, iż zgodnie z informacjami producenta oprócz samego gramofonu w zestawie znajduje się również firmowy regulator obrotów z zasilaczem. Jednak prawdziwe zaskoczenie przychodzi w momencie montażu całości, gdyż pół żartem, pół serio można byłoby stwierdzić, iż ażurowa, „piankowa” plinta Regi ma tyle wspólnego z jej powszechną, „deskopodobną” odsłoną, co Yamaha SVC-210s Tiny Guo z jej klasyczną wiolonczelą Gand & Bernardel z 1878 r., czyli tyle co szyba z szybowcem. I piszę to nie z czystej złośliwości, lecz jako były posiadacz „zemsty hydraulika”, czyli Kuzmy Stabi, więc konstrukcji o ekstremalnie wręcz zredukowanym korpusie. Jednak w przeciwieństwie do słoweńskiej „armatury” Anglicy postawili na ultra-lekki ażurowy szkielet wykonany z sandwicha z pianki poliuretanowej Tancast 8 i dwóch warstw laminatu wysokociśnieniowego HPL wzmocniony stalową płytką biegnącą od ramienia do łożyska. Napęd z wbudowanego silnika synchronicznego przenoszony jest na aluminiowy subplatter za pomocą podwójnego paska. Sam talerz jest szklany (ceramika zarezerwowana jest dla Planara 10 i topowego NAIA) i ma grubość 18 mm a w zestawie znajdziemy również dość „symboliczną” filcową matę. Ramię to prosty, 9” aluminiowy model RB880, który w wersji dostarczonej na testy wyposażono we wkładkę MC Ania Pro. Zarówno sygnałowe, jak i zasilające przewody zamontowano na stałe. I tu pozwolę sobie na drobną uwagę, gdyż w Planarze zarówno przewody sygnałowe, nie posiadają dodatkowej żyły uziemienia, jak i na samych chassis nie znajdziemy stosownego zacisku. Jak już dążyłem wspomnieć w zestawie znajdziemy poręczny i całkiem estetyczny zasilacz/przełącznik obrotów Neo oraz przydatną pokrywę przeciwkurzową.

Skoro sam unboxing, jak i montaż zajęły dosłownie chwilę najwyższa pora na kilka zdań o brzmieniu dzisiejszego gościa. Zanim jednak przejdę do meritum niejako na wstępie pozwolę sobie na pełną szczerość ustawiając tym samym odpowiedni punkt widzenia i optykę narracji. I tak, mówiąc bez owijania w bawełnę, Planar 8 reprezentuje praktycznie wszystko, czego w gramofonach nie tylko nie lubię, co staram się unikać. Jaki bowiem jest sens walki z materią na zasadzie sztuki dla sztuki, skoro rynek oferuje istny bezlik zdecydowanie bliższych moich preferencji rozwiązań. A tu nie dość, że mamy niepokojąco lekką plintę z pianki poliuretanowej, na widok której co najwyżej domorosłym modelarzom i zapalonym wędkarzom szybciej zabije serce, to jeszcze producent raczył był zaserwować nam szklany talerz rodem z kuchenki mikrofalowej, który wstydliwie przykrył cienką jak opłatek i irytująco klejąca się do płyt filcową matą. W telegraficznym skrócie wszystko co mogło pójść źle i nie tak na etapie projektu tak właśnie poszło. No i tu zaczynają się schody, gdyż ów modelarsko-kuchenny twór choć spełnia wszystkie kryteria już na starcie go dyskwalifikujące gra. I to gra tak, że już po pierwszych taktach „AFR AI D” Mariusza Dudy jasnym stało się, że wszystkie powyższe uprzedzenia mogłem sobie wsadzić w … buty. Nie dość bowiem, że dźwięk jest zaskakująco energetyczny, duży i sprężysty, to jeszcze onieśmiela wyrafinowaniem i rozdzielczością, choć tu niewątpliwie swoje trzy grosze dorzuca sama wkładka. Uwagę zwraca bardzo sugestywna głębokość sceny, która w raz z kreowaniem pierwszego planu mniej więcej na linii kolumn sprawia, że spektakl obserwujemy z pozwalającej objąć całość wydarzeń perspektywy. I właśnie na takim mrocznym, elektronicznym repertuarze owa połączona z głębią obszerność sceny robi iście piorunujące wrażenie. Rega nie ogranicza się bowiem do beznamiętnej reprodukcji, lecz niejako wciąga, pochłania nas w muzycznym mikrokosmosie oferując niezwykle otwartą górę i komunikatywną średnicę. Miłą niespodzianką jest również sposób definicji najniższych składowych, których na ww. albumie najdelikatniej rzecz ujmując nie brakuje, więc trzeba bardzo uważać, by ich ilość nie przesłoniła nie tylko sąsiadującego podzakresu, co również aspektu jakości. A tu mamy zachowaną równowagę pomiędzy mięsistością, konturowością, zróżnicowaniem i sprężystością, czyli akcent postawiony jest na timing i zwinność przy zachowaniu odpowiedniej masy i zejściu w dół, lecz bez zbytniej euforyczności, czy też obezwładniających, infradźwiękowych pomruków.
W podobnie umiarkowanym tonie serwowana jest średnica, której nie sposób odmówić komunikatywności, gdyż nawet na „Accident of Birth” Bruce’a Dickinsona charakterystyczny wokal frontmana „Żelaznej Dziewicy” nie popada w zbytnią skrzekliwość. Co prawda sybilanty podane są wyraźnie, lecz nie dominują i nie psują zabawy. Jeśli jednak ktoś uważa, że taki repertuar nie jest miarodajnym „wsadem badawczym”, to nie ma problemu – zawsze można sięgnąć po coś bardziej wyrafinowanego, jak daleko nie szukając „Minione” Anny Marii Jopek i Gonzalo Rubalcaby, gdzie z jednej strony od razu można potwierdzić zdolność 8-ki do kreowania wielce namacalnej, intymnej przestrzeni kameralnego spektaklu a z drugiej unausznienie delikatnego utwardzenia góry, która choć otwarta i gładka nie wykazuje tendencji do zaokrąglania, czy też czarowania złotą poświatą.

Patrząc od strony konstrukcyjnej nie sposób polemizować z faktami, iż w przypadku Planar 8 Rega postanowiła praktycznie wszystko zrobić po swojemu i niejako pod prąd, wbrew obowiązującym zasadom. Jak się jednak okazuje w tym szaleństwie jest metoda, bowiem tak pod względem użytkowym, jak i przede wszystkim brzmieniowym tytułowy model doskonale się broni. W dodatku jego brzmienie nie jest „alternatywne” czy też mówiąc wprost udziwnione, lecz jak najbardziej wpisuje się w główny nurt Hi-Fi. To po prostu kawał porządnego, rzetelnego dźwięku bez wspomnianych własnych „wizji” i autorskich interpretacji. Mamy zatem niezbity przykład, że do upragnionego celu „wysokiej wierności” można dojść nie tylko utartymi przez innych szerokimi duktami, lecz chadzając własnymi ścieżkami. Liczy się bowiem finalny efekt, a ten w przypadku wyposażonej w Anię Pro Regi Planar 8 jest wysoce satysfakcjonujący.

Marcin Olszewski

System wykorzystany podczas testu
– CD/DAC: Vitus Audio SCD-025 Mk.II + 2 x bezpiecznik Quantum Science Audio (QSA) Blue
– Odtwarzacz plików: Lumïn U2 Mini + Farad Super3 + Farad DC Level 2 copper cable; I-O Data Soundgenic HDL-RA4TB
– Gramofon: Denon DP-3000NE + Denon DL-103R + docisk Omicron Decoupler Clamp
– Przedwzmacniacz gramofonowy: Tellurium Q Iridium MM/MC Phono Pre Amp
– Selektor źródeł cyfrowych: Audio Authority 1177
– Wzmacniacz zintegrowany: Vitus Audio RI-101 MkII + bezpiecznik Quantum Science Audio (QSA) Violet
– Kolumny: AudioSolutions Figaro L2 + Solid Tech Feet of Balance + zwory ZenSati Angel
– IC RCA: Furutech FA-13S; phono NEO d+ RCA Class B Stereo + Ground (1m)
– IC XLR: VLAD Audio Epitome XLR; Furutech DAS-4.1; WK Audio TheRed XLR
– IC cyfrowe: Fadel art DigiLitz; Harmonic Technology Cyberlink Copper; Apogee Wyde Eye; Monster Cable Interlink LightSpeed 200
– Kable USB: Wireworld Starlight; Vermöuth Audio Reference USB; ZenSati Zorro
– Kable głośnikowe: WK Audio TheRed Speakers mkII + SHUBI Custom Acoustic Stands MMS-1
– Kable zasilające: Esprit Audio Alpha; Furutech FP-3TS762 / FI-28R / FI-E38R; Organic Audio Power + Furutech CF-080 Damping Ring; Furutech Evolution II Power; 3 x WK Audio TheRed Power
– Listwa zasilająca: Furutech e-TP60ER + Furutech FP-3TS762 / Fi-50 NCF(R) /FI-50M NCF(R)
– Gniazdo zasilające ścienne: Furutech FT-SWS-D (R) NCF
– Switch: QSA Red + nóżki Silent Angel S28 + zasilacz Farad Super6 + Farad DC Level 2 copper cable
– Przewody Ethernet: In-akustik CAT6 Premium II; Audiomica Laboratory Anort Consequence, Artoc Ultra Reference, Arago Excellence; Furutech LAN-8 NCF; Next Level Tech NxLT Lan Flame; TIGLON TPL-3000L-WT (White Tiger)
– Akcesoria: Omicron X1 Top Harmonix Stabilizer
– Platforma antywibracyjna: Franc Audio Accessories Wood Block Slim Platform
– Stolik: Solid Tech Radius Duo 3
– Panele akustyczne: Vicoustic Flat Panel VMT

Dystrybucja: 21Distribution
Producent: Rega
Cena: 13 999 PLN

Dane techniczne
Ramię: RB880
Wkładka: Ania Pro (MC)
Talerz: 18mm, trójwarstwowy, szklany
Napęd: paskowy EBLT
Silnik: 24V, synchroniczny
Zasilacz: Neo PSU
Plinta: sandwich z pianki poliuretanowej Tancast 8 i dwóch warstw HPL (laminat wysokociśnieniowy)
Wymiary gramofonu (S x W x G): 420 x 125 x 315 mm
Waga: 4.2 kg