Monthly Archives: maj 2017

Opinion 1

After the emotions awaken by the review of the Eliminator we decided to revisit from time to time the topic of fighting vibration. We do not have any obsession about that, or any phobia, we are just too long in the audio business to ignore this topic. In addition, it turns out, that many times, using hardly noticeable accessories, we are able not only to significantly improve the sound of our systems, but also to give some field away to our wives, in terms of listening room arrangement. Because we, together with Jacek, are perfectly aware, how fortunate we are, and how tolerant and patient our “More Beautiful Halves” are, observing the emanations of our hobby, including specialist furniture. Unfortunately some of the population infected with ‘audiophilia nervosa’ must endure more or less painful compromise, resulting in placing owned systems on tables, cabinets and places not really suitable for this task. And let us be frank – regardless of the stage of the voyage to the audio-nirvana we are currently on, there is always something we can improve, better or fine-tune in our system’s sound. To not spend too much money on this kind of “cosmetics”, we should look for … the mentioned accessories. As you know for yourselves, it does not matter how you approach the topic, time will come, when you need to face the topic of anti-vibration gear personally. To make such encounters resemble less a blind date, or searching for a needle in a haystack, and not to lose money on something, we are presenting another proposal from this area, the anti-vibration feet Thixar Silent Feet Basic.

The Thixar Silent Feet Basic are quite heavy and perfectly crafted round feet, supplied in sets of four pieces in elegant, wooden boxes filled with soft foam and the company logo on the outside. Looking at them with the naked eye, you can see, that they are composed of two cylindric parts mounted together, where one, with a rubber ring on the bottom works as the base, while the second (top) one fits inside like a piston. The top part of the piston has threaded mounting holes, allowing to screw the feet in place of the original ones, or, if you do not want to make too many changes to the protected gear, to mount them below the original feet, however I would recommend against the second approach. As you can see on the pictures, for testing we received two from the three available color versions – the TSFB finished in satin matte and polished. The only version missing was black matte, but this can be ordered from the German company. While the color version does not influence the sound, there is something what does, namely when ordering one or more sets of the TFSB, you need to watch out for the weight they will be carrying. We have two options available  – “-20” abd “20+”. The first one is designed to handle weights up to 20kg per foot, while the second handles loads between 20 and 60 kilograms, so we can even support devices up to 250 kg in total.

Regarding the construction of the feet it is hard to say anything meaningful, besides the things the manufacturer himself posted on his pages, and there is not a lot of information found there. The only thing we can learn from the very laconic company materials, is the information, that the construction is multi-layered, and the proportions between the individual materials are chosen not only based on the frequencies they are destined to ‘extinguish’, but also to match the load they will work with. But when we dig deeper into the information available in the internet, we can find out a bit more. In some places (amongst others on a sub-page on the company servers, not accessible from the main page, yet still active) we can see the project in a different form. Instead of elegant, metal cylinders, we see the TSF (without the ‘Basic’ addon), which look similar to … blue fried eggs, served on wooden cups with similar shape, with only one difference – instead of white-yellow proteins we have blue-light blue gel slices, asymmetrically placed in the wooden cups. According to what was written, the asymmetrical shapes should eliminate standing waves, while the structure of the gel strips would be limiting vibration. I do not have the slightest idea how this looks now, and as I did not want to make any destructive vivisection, I can only assume, that something was taken over from the early ideas and now it is packed in different materials used for the outer casing. We can take for confirmation of my assumptions, that the feet supplied by Core Trends – the distributor of the brand, had a kind of elasticity, which would lead to think, that between the coaxially placed cylinders a kind of elastomer or other gel damping material was placed.

Although the technical aspects are a tad misty and kept by the manufacturer as a secret, the influence of the Thixar Silent Feet Basic on the sound of the devices placed on them was absolutely and clearly audible and obvious. Even taking into account, that for the needs of almost every review, the changes observed during the listening sessions of described devices and accessories are enlarged and exaggerated by us, obviously, yet this time, you would need to have a serious hearing defect to not hear their influence on the sound. Also having two sets of feet, we could not only verify, how the TSFB fate placed under the sound source, and then under the amplifier, but we could use both at the same time. And immediately I would like to alleviate any concerns, if such full “thixarization” would not cause to much “sugar in sugar”. Nothing like, as the way the German feet work, is not to improve the ideal or the master, but to eliminate external influence and distortion by taking away the element that causes it, in this case, vibration. In short, we could say, we deal here with an effect known already from the Eliminator, but more intensified. While with the “brick” the first impression regarding the volume of the sound generated by our system, especially in the area of lowest notes, we could think, that together with the improvement of control a certain cumulation comes, a condensation of the volume due to the increase of its density, now the volume stayed untouched. Both the size of the stage, as well as the sizes of the virtual sources do not change at all, all the modification, please read as improvement, went into their clarity and stability. A certain kind of vibration – blinking was eliminated, or further eliminated if we already use the brick, using the Thixar feet. Using a certain semantic hyperbole, we could compare that to an increase of refreshing frequency in a CRT screen, what makes things clearer and even long-time usage does not fatigue the eyes … pardon, ears. As the effect of this we see most improvement in the area of resolution – besides the mentioned improvement of the stability of contours and readability of the tissue filling it, the second and third plane events become more palpable, but not by moving them forward and flattening of the stage, but much better insight into the recording and a free, completely unrestricted exploration of the further planes. Let us take for example the album “Afro Bossa” Duke Ellington, where, amongst others, in the pieces “Absinthe” and “Sempre Amore” the climate is made by the percussion, and although it does not come to the first plane, the clearer we can see it, the completer seems the presented picture. Delicate fingering of the bongos, rustling of other instruments, all is clearly visible, but not intrusively, with enough taste, ideally fitting into the whole and being part of the whole. Simply perfect.
But to feel the positive influence of the Thixar, we do not need to limit ourselves to noble jazz or audiophile samplers, as with the heaviest repertoire, to which the “13” from Black Sabbath can easily be included, where the noble, monumental and squeezing us in the chair intro of “God is Dead?” sounds even more brutal and apocalyptical. With the TSFB in the system the whole disc sounds, as if Rick Rubin signed a pact with the Master of Hell, as the voice of Ozzy enchants with incredible and long not heard power and vitality; Tony Iommi paddles his guitar as if he was 20 years old again and creates a beautifully hellish spectacle together with Geezer Butler on the bass. A spectacle, where even a man from outside, meaning Brad Wilk on drums, ideally fitted in the climate. Here, theoretically, should be no place to work out the sounds, enjoy the nuances and audiophile tastes, but if you can implement the tested feet in your systems, please play the “Zeitgeist”, and then, when your delight slightly diminishes, you can take a breath, phone the distributor and finalize the purchase asking for the bill.

The Thixar Silent Feet Basic not only are quite affordable, look very nicely (especially in matte finishes) and in the 20+ version can handle true monsters, but their influence is only positive. Compared to lots of their competition available on the market, they do not model or boost the sound, but only bring us a step closer to what was recorded in the source material. It can be, that in times where sweet artificiality is king, where silicon breasts, collagen and other Botoxes are normal, this approach may seem a bit dated, but you know what, I personally like it much better to be with a beautiful woman, with natural beauty, than with a woman, who is the walking advertisement for a beauty surgeon. This is also the reason, that when I would like to recommend accessories, which will combat the source of trouble, and not mask the problems, I would point your attention to the Silent Feet Basic from Thixar.

P.S. If the topic discussed in the text above was interesting for you, please stay tuned to our page, as we will be publishing shortly our observations from using the Silence Plus Platform, also coming from Thixar.

Marcin Olszewski

System used in this test:
– CD/DAC: Accuphase DP-410; Ayon CD-35
– Digital player: laptop Lenovo Z70-80 i7/16GB RAM/240GB SSD + JRiver Media Center 22 + TIDAL HiFi + JPLAY
– Digital source selector: Audio Authority 1177
– Turntable: Kuzma Stabi S + Kuzma Stogi + Shelter 201
– Phonostage: Abyssound ASV-1000
– Integrated amplifier: Electrocompaniet ECI5; Audio Analogue Maestro Anniversary; Constellation Audio Inspiration INTEGRATED 1.0
– Loudspeakers: Gauder Akustik Arcona 80 + spike extenders
– IC RCA: Antipodes Audio Katipo
– IC XLR: LessLoss Anchorwave; Organic Audio; Amare Musica
– Digital IC: Fadel art DigiLitz; Harmonic Technology Cyberlink Copper; Apogee Wyde Eye; Monster Cable Interlink LightSpeed 200
– USB cable: Wireworld Starlight; Goldenote Firenze Silver
– Speaker Cables: Organic Audio; Signal Projects Hydra
– Power Cables: Furutech FP-3TS762 / FI-28R / FI-E38R; Organic Audio Power; Acoustic Zen Gargantua II; Acoustic Zen Twister
– Power distribution board: Furutech e-TP60ER + Furutech FP-3TS762 / Fi-50 NCF(R) /FI-50M NCF(R)
– Wall Socket: Furutech FT-SWS(R)
– Antivibration platform: Franc Audio Accessories Wood Block Slim Platform; Thixar Silence Plus
– Ethernet cables: Neyton CAT7+
– Table: Rogoz Audio 4SM3
– Accessories: Sevenrods Dust-caps; Furutech CF-080 Damping Ring; Albat Revolution Loudspeaker Chips

Opinion 2

From my personal experience, gained during many visits at befriended audiophiles, I am inclined to tell, that the need to separate audio systems from external vibration is very important for them. Yes, each of the mentioned hosts fight vibration based on his abilities, either financial, or negotiative, when they need to negotiate everything with their wives, but for sure, there are at least two different ways of fighting vibration from the surrounding world. Of course, when we dig deeper into the topic, we can find a vast amount of tricks solving the problem, but I think, that the two main ways are decoupling and adding mass to the devices. So I would like to invite you to read a few paragraphs about products from the German brand Thixar, which, caring for our good perception of music, prepared a few products and placed them in their catalog. Due to the fact, that our western neighbors recently proposed us a “brick”, Thixar Eliminator , a polished steel device to increase the mass of the device used on, this time we received an isolating product, in the form of anti-vibration feet called “Thixar Silent Feet Basic”. On a final note, the tested devices were supplied by the Lodz based Core Trends.

The tested anti-vibration set is quite simple visually, as it consists of two cylinders, connected in an elastic way. However trying to learn more about the construction form the point of view of the used components shows, that things are not as easy as they might seem. There are a few issues to be solved. One of them is the choice of appropriate thickness of the top and bottom plates, working with the table and the device placed on it. The second is the material used for the construction. The third, and probably the biggest one, is the efficiency of the isolation, what means appropriate usage of elastic elements. Simple? Simple. But I assure you, the devil is in the details. When you will look at the pictures attached to this text, it will turn out, that the manufacturer proposes three different finishes, to match the desires of the clients (our audio gear is our shrine), so the feet are available in grey matte, polished steel and black matte (we did not receive the last version). So you can choose whatever suits you best. The last sign of a certain exclusivity is – please remember, that we tend to resolve the issue of vibration once we reach the sonic abilities of our system we desire, and the accessories are treated like jewelry – the wooden box, which holds the set of the feet.

So what do the tested devices to the sound? At the beginning I will note, that my observations are directed towards people, who are trying to master fighting vibration, and not for the die-hard opponents – unfortunately due to the fact, that they do not try to test this for themselves, there is still a lot of them around. After application in the audio system the Thixar feet interestingly make the sound heavier. But not by strangling it, but due to making the world more colorful. Why am I saying so? This comes from only symbolic touching of the treble, and them not being degraded, what sometimes carries the name of musicality. In this case, with a balanced additional dose of saturation in the midrange and bass, the upper registers combine the sound into one, coherent sonic idea, limiting themselves to bringing some quietness there. Things happening on the virtual sound stage are still vital, but with a slightly sweetened aesthetics. This is always perceived as something pleasant, and even with me, where I do not need such additional artefacts (as I have them in the original package), such presentation was very interesting, and from experience I know, that many systems just wait for something like that. And please do not say it is not like that, as negating such way of presenting the world, you really need to be focused on speed in sound, on the borderline of analytical sounding. The Silent Feet Basic are the last element in the puzzle, so I will not be not pointing out with my finger, how they fare with individual recordings, but I will just notice, that regardless of the genre played, they introduced something interesting into the virtual event playing out in my listening room. What does this magical “something” mean? One time it helped anorectic music gain on timbre. Another time a theoretically balanced world was shown in the beloved colors of the Polish golden autumn. But one thing I can say for sure, in my, already very dense system, I have never felt any mudding of the sound. This was a very balanced move of the saturation of the sound one notch up and nothing else. So only a test in person can tell you, if you should use the Thixar feet or not. There is no other way.

As it usually happens, the topic of vibration and their elimination should slightly quiet, but not mud the sound generated by our system. This was the way the manufacturer from Germany was following. And after this test, I must say, that in the vast amount of devices on the market, which do not really help, but in fact murder the sound, the products from Germany stand out, their designers made a good job. They did turn up the button of color, mass and sweetness, but in a very noble way, what was clearly shown by our reference system, which is very sensitive to any superfluous actions.

Jacek Pazio

Distributor: CORE trends
Prices:
Silent Feet Basic P (Polished stainless steel): 2 015 PLN
Silent Feet Basic M (tainless steel mat): 1 603 PLN
Silent Feet Basic M Bl (black mat): 1 832 PLN

Dimensions:
Diameter: 50 mm
Height: 24 mm
Model/Max. load (set of 4): -20 (0-20 kg), 20+ (2-60 kg)

System used in this test:
– CD: ReimyoCDT – 777 + ReimyoDAP – 999 EX Limited
– Preamplifier: Robert Koda Takumi K-15
– Power amplifier: Reimyo KAP – 777
– Loudspeakers: TRENNER & FRIEDL “ISIS”
– Speaker Cables: TRELLURIUM Q Silver Diamond
– IC XLR: TELLURIUM Q Silver Diamond
– Digital IC: Harmonix HS 102
– Power cables: Harmonix X-DC 350M2R Improved Version, X-DC SM Milion Maestro, Furutech NanoFlux – NCF
– Table: SOLID BASE VI
– Accessories: Harmonix Beauty Tone Milion Maestro, Harmonix TU 505EX MK II, Stillpoints „ULTRA SS”, Stillpoints ”ULTRA MINI”; antivibration platform by SOLID TECH; Harmonix AC Enacom Improved for 100-240V; Harmonix Room Tuning Mini Disk RFA-80i
– Power distribution board: POWER BASE HIGH END
Analog stage:
– Turntable:
Drive: SME 30/2
Arm: SME V
Cartridge: MIYAJIMA MADAKE
Phonostage: RCM THERIAA

Accuphase odświeża ofertę kondycjonerów sieciowych modelami: PS-530 i PS-1230. Założenie piątej generacji urządzeń jest identyczne: działają one jak idealne źródło zasilania, które stabilizuje napięcie na zasadzie kształtowania przebiegu sinusoidy, czyli inaczej mówiąc – zachowują się jak referencyjny generator przebiegu sinusoidy, bez wpływu zewnętrznych zakłóceń z sieci zasilającej. Referencyjny przebieg napięcia zasilającego zostaje wygenerowany bez udziału oscylatora, a następnie połączony z sekcją zasilania w sposób symetryczny, dzięki czemu na wyjściu uzyskuje się pomijalnie niski poziom zniekształceń. Każdy z kondycjonerów dysponuje systemem pomiarowym do monitorowania kluczowych parametrów: mocy wyjściowej, napięcia i zniekształcenia na wejściu oraz wyjściu.

W modelu PS-1230 zastosowano panele boczne z aluminium – tak samo jak we wzmacniaczach Accuphase.
PS-530 i 1230 kosztują odpowiednio: 33 900 i 49 900 zł.
Dystrybucja: Nautilus

Opinia 1

Tuż po zeszłorocznym Audio Video Show mieliśmy niewątpliwą przyjemność gościć w naszych skromnych, oktagonalnych progach przedstawicielki klasycznej i sięgającej złotych czasów brytyjskiego Hi-Fi legendy BBC, czyli kolumny Graham Audio LS5/8. Pozornie anachroniczne proporcje i równie oldschoolowy wygląd nie przeszkodziły im jednak w zjednaniu sobie naszej szczerej sympatii. Grając nie tylko diametralnie inaczej, co wręcz całkowicie wbrew obecnie obwiązującym trendom pokazały, że piękno niejedno ma imię a i prawda o muzyce jest pojęciem tak względnym co subiektywnym i zmieniającym swe oblicze na przestrzeni lat. Ne ma się jednak co czarować i zaklinać nieraz szarej rzeczywistości, czy mówiąc prosto z mostu polskich realiów mieszkaniowych. Dlatego też z myślą o wszystkich tych, którzy z oczywistych względów nie mają szans na wstawienie niezaprzeczalnie absorbujących gabarytowo LS5/8 wzięliśmy pod lupę ich zdecydowanie bardziej cywilizowane rozmiarowo rodzeństwo, czyli model LS5/9.

Choć genezą powstania Graham Audio było może nie tyle przywrócenie świetności legendarnym monitorom BBC, co przypomnienie ich niepodrabialnego brzmienia współczesnym melomanom i audiofilom poprzez tworzenie możliwie zgodnych z oryginałami replik, to korzystając ze współczesnych zdobyczy techniki pewne „drobiazgi” zostały wykonane lepiej aniżeli w latach 70 i 80 ubiegłego tysiąclecia było to możliwe.
Tak też jest przypadku LS5/9, gdzie z jednej strony mamy ten sam co w oryginałach głośnik wysokotonowy Son Audax HD 13D34H a z drugiej całkowicie nowy przetwornik nisko-średniotonowy, zaprojektowany i zbudowany w UK przez firmę Volt. Przeprojektowaniu poddana została również zwrotnica, którą przygotował dla Grahama sam Derek Hughes. Proporcje i wymiary obudów pozostały bez mian. To nadal zaskakująco, irracjonalnie wręcz cienka 9 mm (!) fornirowana sklejka brzozowa wytłumiona od wewnątrz jedynie warstwą masy bitumicznej i płatami wełny Rockwool, przez co oczywistym jest, że o czymś tak pożądanym w dzisiejszych czasach jak „martwej”, czy jak kto woli „głuchej” skrzyni można sobie co najwyżej pomarzyć. Jednak to nie błąd w sztuce a celowy zabieg, gdyż projektanci postanowili owe drgania wykorzystać a poprzez odpowiednie skręcenie obudowy Grahamów najogólniej rzecz mówiąc są strojone. Całe szczęście w porównaniu do swoich protoplastów we współczesnych, tytułowych konstrukcjach maskownice nie tylko montowane są za pomocą ukrytych pod fornirem magnesów, a nie jak drzewiej bywało rzepów, co również ich zdjęcie nie naraża osób o słabszych nerwach na atak spowodowanej szokiem estetycznym histerii. Wszystko, patrząc na zagadnienie z punktu tak estetycznego, jak i stolarskiego jest na najwyższym poziomie. Śmiało można stwierdzić, że wręcz  wymuskane. Co prawda trzeba się przyzwyczaić do „durszlakopodobnej” blaszanej osłony tweetera i wystawionego na forum publicum panela umożliwiającego regulację wysokich tonów z … niewielką pomocą lutownicy. Terminale głośnikowe są za to najnormalniejsze w świecie – pojedyncze, solidne i pozbawione modnych ostatnio zabezpieczeń spędzających sen z oczu posiadaczom kabli zaterminowanych widłami.
Nieco mniej entuzjazmu budzić za to mogą firmowe standy stanowiące przykład niemalże garażowej prostoty i pragmatyzmu. Są to bowiem niezbyt grube i niezbyt wysublimowane wzorniczo, w dodatku dość lapidarnie zespawane stalowe pręty, na których montażu kolumn dokonuje się z użyciem BluTacka. Z ww. „plasteliny” toczy się bowiem niewielkie kulki, umieszcza na wierzchołkach prętów i na nich usadawia kolumny. Może na pierwszy rzut oka wygląda to dość kuriozalnie, ale tak nakazuje nie tylko tradycja, lecz i zdrowy rozsądek, gdyż skoro tak zaleca sam producent, to przecież sensownym wydaje się mu zaufać.
Kolejną i w pewnym stopniu znamienną ciekawostką wydaje się być drobna nieścisłość związana z pewny bonusem, jaki zdobyć można nie tyle zaglądając, co po prostu zapoznając się z dołączaną przez producenta instrukcją obsługi, dzięki której być może unikniemy paru rozczarowań. Chodzi mianowicie o dość znaczący rozjazd pomiędzy podawanymi przez Grahama i polskiego dystrybutora wartościami dotyczącymi rekomendowanych mocy współpracujących z LS5/9 wzmacniaczy. Otóż Audiopunkt podaje nad wyraz optymistyczny zakres 15-300 W, za to sięgając do firmowej broszury znajdziemy wartości 50-150W a jakby tego było mało na stronie produktowej widnieje przedział 50 – 200W. Krótko mówiąc z całego tego galimatiasu można wysnuć jedynie słuszny wniosek, że o ile z nadmiarem mocy przesadzić będzie raczej ciężko, co z resztą sugeruje sam producent, to zbyt cherlawych wzmacniaczy podłączać raczej nie ma sensu, bo dźwięk będzie cienki jak zadek zaskrońca.

A jak tytułowe legendy BBC grają? Cóż, żeby być zupełnie szczerym musze przyznać, że przez kilka ładnych godzin musiałem nie dość, że dokonać samoistnego resetu, by przestać próbować je porównywać ze współcześnie zaprojektowanymi konstrukcjami, to w dodatku koniecznym okazało się całkowite wyrugowanie z pamięci, czy też podświadomości ich studyjnej proweniencji.  O ile jednak pierwszym zjawiskiem zajmę się za chwilę, to przy drugim sprawa wydaje się dość jasna i oczywista. Przecież synonimem studyjnego monitora jest możliwie analityczny, transparentny i pełnopasmowy dźwięk pozbawiony wszelakiej maści podbarwień i upiększeń jakże lubianych na rynku „cywilnego” Hi-Fi. I wcale nie chodzi tu o powtarzane z ust do ust stereotypy, lecz o moje własne doświadczenia zebrane podczas odwiedzin takich miejsc jak m.in. studio Chartmakers, samotnia Martina Kantoli z Nordic Audio Labs, monachijskie MSM, Wiktorów Studio, czy JG Master Lab Jacka Gawłowskiego. Tymczasem LS5/9 grają nie dość, że niekoniecznie dźwiękiem mogącym uchodzić za liniowy, o pełno-pasmowości nawet nie wspominając, co ewidentnie po swojemu. Jeśli zaś chodzi o porównanie do aktualnej, rynkowej konkurencji to wpięcie we własny tor Grahamów przypomina nieco przesiadkę ze współczesnego turladełka do świetnie zachowanego (odrestaurowanego?) 30-40 letniego Saaba, Volvo, czy Jaguara / Daimlera. I wcale nie należy tej zmiany rozpatrywać w kategoriach lepiej/gorzej, gdyż jest po prostu inaczej a końcowy osąd zależy wyłącznie od naszych własnych, czysto subiektywnych preferencji. Nasuwa się jednak pytanie, czego owa inność dotyczy a odpowiedź jest równie enigmatyczna, co niejednoznaczna – wszystkiego i to począwszy od budowania dramatyzmu poprzez definicję muzykalności na rozdzielczości i liniowości skończywszy. Zbyt ogólnie? No to czas na konkrety podparte muzycznymi przykładami.
Pamiętają Państwo moment, gdy na rynku zaczęły pojawiać się jak grzyby po deszczu dopieszczone i na nowo zremasterowane reedycje, dostępne również w gęstych formatach, nagrań The Rolling Stones? Była euforia, zachwyt i niemalże szał na odkrywanie nieznanych, niesłyszanych do tej pory niuansów. Jednym słowem Hi-Res pełną gębą. Jednak siadając na spokojnie i słuchając dajmy na to „Hot Rocks 1964-1971”, czy „Beggars Banquet” okazuje się, że zaczynamy odczuwać swoistą dychotomię, gdyż niewątpliwie słychać więcej, dużo więcej, lecz trudno nam ów przyrost informacji uznać za jednoznacznie pozytywny. Górze brakuje finezji i potrafi na dłuższą metę męczyć, średnica cierpi na niedobór nasycenia a bas trąca kartonowością. Prawda czasów, zmiana akceptowalnej estetyki, czy wyciągnięcie na powierzchnię dotychczas maskowanych realizatorskich problemów technicznych? Trudno jednoznacznie wyrokować, lecz jedno jest pewne – zaimplementowanie przy powyższym repertuarze tytułowych Grahamów działa nie tyle kojąco, co w 100% rozwiązuje, leczy wspomniane anomalie. Wokal i wydarzenia dziejące się w środku pasma zostają dosaturowane i nieco wypchnięte przed szereg, góra zyskuje na szlachetności i złotej poświacie, choć relatywnie robi jej się mniej a bas przestaje monotonnie dudnić tylko nabiera zalotnej krągłości. Zachodzi zbawienny proces ucywilizowania i homogenizacji dźwięku, w trakcie którego poszczególne tony łączą się w kompletną i logiczną całość w pełni zasługującą na miano muzyki.
Podobnie można ocenić wpływ LS5/9 na repertuar jazzowy. Fenomenalny skądinąd album „Ella and Louis” duetu Ella Fitzgerald / Louis Armstrong na brytyjskich monitorach odzyskał nie tylko blask, co drugą młodość. Jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki zniknęło zabierające sporo przyjemności z odsłuchu zmatowienie wokali a całość nabrała iście analogowej organiczności. Uwaga słuchaczy została praktycznie w pełni skupiona, zaabsorbowana na średnicy a skraje pasma stanowiły jedynie dyskretny dodatek – niczym z rozmysłem i wyczuciem dobrane przyprawy do wybornego dania. Scena kreowana była w sposób całkowicie niewymuszony, naturalny w typowo „klubowym” rozkładzie, gdzie z jednej strony nikt nikomu nie wchodzi na głowę, lecz też nie trzeba wytężać wzroku, by śledzić drugo i trzecioplanowe wydarzenia.
A jak wypadają współczesne realizacje? O Dianie Krall, czy Queen Latifach nie ma nawet co wspominać, bo obie divy z soczystości i krągłości Grahamów czerpią pełnymi garściami, dzięki czemu brzmią jeszcze bardziej „karmelowo” i wysublimowanie aniżeli do tej pory. Jednak okazuje się, że jeśli nie tylko przysłowiową krainę łagodności eksplorujecie Państwo w swoich muzycznych podróżach to też nie ma co się LS5/9 obawiać, gdyż sporo frajdy przyniósł mi odsłuch nawet tak „piłujących” uszy pozycji jak „Balls To The Wall” i „Stalingrad” Accept. Niby brak najniższego dołu przesunął równowagę tonalną ku górze, lecz zamiast spodziewanej jazgotliwości pojawiła się „firmowa” komunikatywność i oparty na przełomie średnicy i wyższego basu pulsujący, niepozwalający spokojnie wysiedzieć w miejscu drajw. Gitarowe riffy nie tracąc nic z natywnej zadziorności i surowości dostały w gratisie dodatkową porcję naszpikowanej adrenaliną krwistej tkanki – takiego „lampowego” dopalenia, dzięki któremu aż korci by podkręcić głośność i dać zdrowo czadu. Jednak w tym momencie dochodzimy do oczywistych, wynikających z praw fizyki i techniki ograniczeń Grahamów, które w moich dwudziestu, z niewielkim okładem, metrach były co prawda w stanie zagrać dość głośno, lecz nie bardzo głośno i mówiąc zupełnie szczerze nie wyglądało na to, żeby takie, jeszcze dalekie od koncertowych poziomy głośności specjalnie przypadły im do gustu.

Graham Audio LS5/9 to kolumny wymykające się jednoznacznym osądom i nie dające się łatwo zdefiniować. Z jednej strony zarówno swoim nieco anachronicznym, no dobrze „klasycznym”, wyglądem i brzmieniem nawiązują do stanowiącej podwaliny dzisiejszego Hi-Fi epoki monitorów BBC a z drugiej potrafią sprawić, że nagrania i to nie tylko te „stare” zyskują na atrakcyjności, muzykalności i stają się wreszcie „słuchalne”. Nie będąc jednak bezpieczną propozycją dla wszystkich stają się wręcz wymarzonym elementem toru audio wszędzie tam, gdzie brakuje tzw. „magicznego pierwiastka” analogowości i spójności. Jeśli bowiem borykacie się Państwo z nadmiarem dostarczanych przez wasz system informacji, które dziwnym trafem nijak nie chcą się układać w coś, co zasługiwałoby na miano muzyki lepiej w trybie iście ekspresowym posłuchajcie LS5/9 a jeśli dysponujecie nieco większą aniżeli konieczna na tytułowe monitory ilością miejsca to zasadnym wydaje się sprawdzenie ich starszego rodzeństwa – LS5/8.

Marcin Olszewski

System wykorzystany podczas testu:
– CD/DAC: Ayon CD-35
– Odtwarzacz plików: laptop Lenovo Z70-80 i7/16GB RAM/240GB SSD + JRiver Media Center 22 + TIDAL HiFi + JPLAY; Convert Technologies Plato Lite
– Selektor źródeł cyfrowych: Audio Authority 1177
– Gramofon: Kuzma Stabi S + Kuzma Stogi + Shelter 201
– Przedwzmacniacz gramofonowy: Tellurium Q Iridium MM/MC Phono Pre Amp
– Wzmacniacz zintegrowany: Electrocompaniet ECI5; Devialet Expert 440 Pro
– Kolumny: Gauder Akustik Arcona 80 + spike extenders
– IC RCA: Tellurium Q Silver Diamond
– IC XLR: LessLoss Anchorwave; Organic Audio; Amare Musica
– IC cyfrowe: Fadel art DigiLitz; Harmonic Technology Cyberlink Copper; Apogee Wyde Eye; Monster Cable Interlink LightSpeed 200
– Kable USB: Wireworld Starlight; Goldenote Firenze Silver
– Kable głośnikowe: Organic Audio; Signal Projects Hydra
– Kable zasilające: Furutech FP-3TS762 / FI-28R / FI-E38R; Organic Audio Power; Acoustic Zen Gargantua II
– Listwa: Furutech e-TP60ER + Furutech FP-3TS762 / Fi-50 NCF(R) /FI-50M NCF(R)
– Gniazdo zasilające ścienne: Furutech FT-SWS(R)
– Platforma antywibracyjna: Franc Audio Accessories Wood Block Slim Platform; Thixar Silence Plus
– Przewody ethernet: Neyton CAT7+
– Stolik: Rogoz Audio 4SM3
– Akcesoria: Sevenrods Dust-caps; Furutech CF-080 Damping Ring; Albat Revolution Loudspeaker Chips

Opinia 2

Sądzę, że zgodzicie się ze mną, gdy powiem, iż bez względu na szybkość ewolucji uważanego przez daną populację audiofilów wzorca dźwiękowego jest pewna grupa melomanów, która panicznie stroniąc od jakichkolwiek nowalijek swą drogę przez świat muzyki wiąże z tak zwanym nurtem “Vintage”. Oczywistym jest również fakt rozpatrywania przynależności do owego trendu ze względu na stan portfela. Jednak stroniąc od osobistych wycieczek do zasobów finansowych miłośników dobrego dźwięku przywołany zbiór wiekowych komponentów audio możemy podzielić na posiadające rodowód rynku konsumenckiego i profesjonalnego podzbiory. I gdy każdy z nich ma swoich większych lub mniejszych wygranych, to niekwestionowanymi królami są produkty noszące metkę pro, czyli dla przykładu kolumny sygnowane plakietką radia BBC. Bredzę? Niestety nie, co wydaje się potwierdzać rynek i zainteresowanie czytelników takimi recenzjami. A najlepsze w tym wszystkim jest to, że spora część świata audiofilów wyraźnie daje do zrozumienia, iż dobrze brzmiące produkty zostały wyprodukowane dawno temu i dla wielu z nich jeszcze długo nic w tej materii się nie zmieni. Ja aż tak daleko posuniętych teorii raczej nie popieram, ale bez względu na Waszą reakcję na wyartykułowaną formułę mam dobrą wiadomość. Dzisiejszy odcinek kręcić się będzie właśnie wokół kolumn użytkowanych niegdyś przez wspomniane angielskie radio. Naturalnie będzie to ich najnowsze, lekko unowocześnione wcielenie, ale z pełną specyfikacją techniczną z tamtych czasów. Gdy tajemnica poliszynela została ujawniona, zapraszam na spotkanie z kolumnami marki Graham Audio LS5/9, które do testu dostarczył warszawski dystrybutor AUDIOPUNKT.

Patrząc na rzeczone kolumny bez punktu odniesienia można ulec złudzeniu, iż są to niewielkie konstrukcje. Tymczasem, fotografie pokazują, że na tle moich monstrualnych “Szaf Gdańskich” LS5/9 nie mają problemu zaznaczyć swojej obecności nawet w przecież dość sporym pomieszczeniu. Naturalnie są mniejsze od Austriaków, ale naprawdę pokaźne, a dzięki ciemnej okleinie wydaje mi się, iż wbrew obiegowym opiniom odchudzania sylwetki ciemnym kolorem efekt mimo wszystko jest delikatnie podkręcony. Wymieniając podstawowe informacje trzeba powiedzieć, iż są to wykonane ze dość cienkiej sklejki, skręcone sporą ilością usytuowanych na płaszczyźnie przedniej i tylnej ścianki wkrętów skrzynki. Z racji rodowodu niewielkiego monitora studyjnego obdarowano je jedynie dwoma głośnikami (wysokotonowy i średnio-niskotonowy). Ciekawostką techniczną i niestety niezbyt dobrze wypadającą wizualnie jest fakt nietypowego umieszczenia otworu bass refleksu w prawym górnym rogu frontu i wyprowadzonych na wierzch pinów umożliwiających ewentualne dostrojenie do potrzeb użytkownika znajdującej się wewnątrz obudowy zwrotnicy na jego lewej flance. Nietrudno się domyśleć, iż ta swoista surowość designerska połączonych drutami ocynowanych kołków i mnogości łebków śrub montażowych wielu potencjalnych nabywców mogłaby nieco odstraszać, dlatego w celu uspokojenia skołatanych nerw zainteresowanych klientów konstruktor przewidział nadające projektowi plastycznemu dystynkcji przytwierdzane ukrytymi pod okleiną magnesami stosowne maskownice. Jak to zwykle bywa, kolumny podstawkowe do odpowiedniego dopasowania ich do wysokości odsłuchowej potrzebują odpowiednich podstawek. Ale i tutaj mam dobre informacje, gdyż również w tym przypadku o sprawie już w procesie projektowym pomyślał sam producent i jeśli tylko zgłosicie taką chęć, dystrybutor zaproponuje Wam dedykowane do naszych bohaterek stendy. Na pierwszy rzut oka wyglądają dość surowo, ale według zapewnień tak wytwórcy, jak i samych przedstawicieli dystrybutora tylko na firmowych szkieletach tytułowe kolumny są w stanie oddać pełnię zamierzeń zamierzchłych czasów. Sam nie testowałem taboretów innych marek, ale nauczony wieloletnim doświadczeniem, nie mam podstaw, by nie wierzyć w to co zaleca producent. Dlaczego? Przecież tak uwielbiane przez wielu melomanów produkty spod znaku BBC (GRAHAM, ROGERS, HARBETH) wbrew obecnym tendencjom grają całą obudową i aby to wykorzystać, należy odpowiednio zestroić rezonansowo kolumnę z podtrzymującym ją stolikiem. Śmieszne? Bynajmniej. Będąc w warszawskim klubie KAIM ową współpracę obydwu komponentów z zaskakującymi wynikami przez przypadek przećwiczyliśmy (o tym w dalszej części tekstu) na własnej skórze, dlatego z całą stanowczością zapewniam, w tym przypadku odpowiednio dobrana podstawa jest bardzo istotnym elementem.

Zderzając się z tytułową, co prawda mającą za sobą tak znamienitą rekomendację, ale jednak bardzo narzucającą swój charakter brzmienia konstrukcją należy bardzo uważać, by nie popadać w szkodliwą, czy to pozytywną, czy też negatywną skrajność. A trzeba jasno powiedzieć, iż potomków słynnego radia albo się kocha, albo nienawidzi. Niestety pośrednie stany są bardzo rzadkie, jednak bez względu na osobisty, pozytywny odbiór Grahamów dla dobra racjonalnego wyartykułowania za i przeciw testowanych konstrukcji swój sposób postrzegania musiałem zagnieździć w mniejszościowej grupie środka. Zatem ad rem. Nie odkryję Ameryki, gdy powiem, iż świat malowany przez produkt Grahama jest zbiorem elementów stawiających piękno muzyki ponad wszystko. Nie znajdziemy w nim wyczynowej pogoni za rozdzielczością, czy zwartym basem, tylko konsekwentne nastawienie na wyciągnięcie do granic możliwości wszystkiego, co kryje środek pasma. To jest swoisty stempel tych konstrukcji i jeśli ktoś w większości swojej płytoteki stawia na wokalistykę i kameralne składy zakupując LS5/9 teoretycznie zamyka temat na długie lata. Ale spokojnie. Pisząc o “nadprzyrodzonych” umiejętnościach  czarowania słuchacza zakresem średnio-tonowym nie sugerowałem po macoszemu podejścia do reszty pasma. W tych zakresach również jest na czym zawiesić ucho. Może górne rejestry nie są demonami najwierniejszego oddania jakości i ilości bogatej w perkusjonalia muzyki jazowej, czy dzwoneczków i innych atrybutów muzyki dawnej, ale w aspekcie swobodnego pakietu głównych informacji nie zaznałem najmniejszej ułomności. Po prostu, z jednej strony stara konstrukcyjnie kopułka nie jest w stanie nadążyć za oczekiwaniami współczesnej audiofilskiej gawiedzi, a z drugiej unikanie zbytnich wyostrzeń najwyższych częstotliwości poprawia spójność i gładkość stawiającego na płynność muzyki przekazu. Gdy wiemy, jak wypadają dwa górne zakresy, przyszedł czas na niskie pomruki. Niestety, tych najniższych, zbliżonych do subsonicznych z oczywistych względów nie usłyszymy, ale wspomniana w opisie budowy grająca skrzynka, swoim umiejętnie dodawanym do dźwięku rezonansem sprawia, że z tak małych skrzynek otrzymujemy zaskakująco dużo przyjemnie masującego nas basu. Co ważne, basu, który nie jest oderwanym od średnicy samoistnym bytem, tylko płynnie, a co za tym idzie fantastycznie, zszytą z resztą pasma jej podstawą. I w tym momencie chciałbym przywołać sygnalizowaną wcześniej, niezbędną z punktu widzenia uzyskania tego co założył konstruktor pieczołowitość w usadowieniu kolumn na miejscu odsłuchowym. Chodzi mianowicie nie tylko o zalecane przez producenta postawienie paczek na firmowych szkieletach, ale również wykorzystanie dodawanych w komplecie kolców i bezpośrednim ich kontakcie z podłożem. My nie chcąc burzyć wypracowanej przez lata lokalizacji granitowych podstaw firmowy tandem posadowiliśmy na poprzecznie przebiegających prętach podstaw. Efekt? Płaskie, pozbawione emocji, barwy i przyjemności słuchania dźwięki. To naprawdę było przysłowiowym strzałem w twarz, dlatego już po kilku minutach pokornie dostosowaliśmy się zaleceń i dostarczone kolce osobiście spotkały się z podłogą. Nie wierzycie? Spróbujcie, a sami się przekonacie, że to nie są bajki z mchu i paproci.  Przybliżając możliwości soniczne naszych bohaterek rozpocznę od czerpiącej z nich wszystkiego co najlepsze muzyki dawnej. Podczas słuchania zrealizowanej w budowli sakralnej płyty „Kapsberger: Labirinto d’Amore” przed moimi oczami rysowała się fenomenalnie oddana w zakresie homogeniczności i intymności, pokazana w świetle piękna kobiecego głosu sesja nagraniowa. To było na tyle sugestywne, że wystarczyło zamknąć oczy, by bez większego wysiłku oczami wyobraźni zasiąść w pierwszym rzędzie rzeczonego kościoła. A przecież wspomniałem jedynie o będącej jedynie wisienką na torcie wokalizie. Również patrząc na tę kompilację od strony instrumentalnej ciężko znaleźć mi słowa, by bez popadania w  przesadny zachwyt wyrazić fantastyczny odbiór gitary z jej drewnianym nalotem i głębią współpracujących z pudłem rezonansowym gęsto brzmiących strun. I gdybym naprawdę musiał się do czegoś przyczepić, to niezobowiązująco zwróciłbym uwagę na minimalny brak krawędzi każdej nuty. Owszem, każda z nich była w jak najlepszym porządku, jednak w starciu z tym, co można uzyskać z najnowszych konstrukcji, brakowało nieco iskry przedłużającej wybrzmiewanie każdej z nich. Ale jak napisałem, jeśli ktoś jest zakochany w takich klimatach, bez bezpośredniej konfrontacji po kilku płytach temat przestaje istnieć, a zaczyna się długoletnia, pełna miłości przygoda. W podobnej estetyce do muzyki barokowej wypadł lekki free jazzowy koncert na trzy saksofony barytonowe i perkusję grupy Bluiet Baritone Nation. Błyskawiczne uderzenia niskich rejestrów z najniższych wentyli wspomnianych saxów nie pozostawiały złudzeń, że to jest idealnie skrojona dla testowanych kolumn muzyka. Barwa, wysycenie, gdy trzeba dobra podstawa basowa i płynność dźwięków były ciężkie do dogonienia przez konkurencję i tylko wielbiciel latających w eterze żyletek mógłby stwierdzić, iż to zbyt mocno okraszona kolorem prezentacja. Końcówka odsłuchów obfitowała w muzykę elektroniczną. I wiecie co? Może nie był to w pełni oddany zamysł artystów pokaz, ale jak dla mnie jedynymi poszkodowanymi były wszelkie świsty i sztucznie generowane przestery, gdyż bas może nie był subsoniczny, ale w większości przypadków spokojnie dawał sobie z tym trudnym materiałem radę. Jednak puentując ten odcinek testowy nawet ja, bardzo kibicujący Grahamom osobnik śmiem twierdzić, iż mimo ciekawie wypadającego spektaklu sztucznych tworów dźwiękowych ten gatunek muzyczny raczej nie jest konikiem tych konstrukcji.

Jak znakomicie można się zorientować, opiniowane kolumny są w stanie bardzo dobrze zagrać spory wachlarz muzyki. Owszem, nie ma w tym wyczynowości, do jakiej dążą obecne konstrukcje. Jednak nie po to kupujemy coś naznaczonego fantastycznie odbieranym nawet w tych czasach firmowym znakiem dawnych konstrukcji, aby potem urządzać wyścigi z obecnymi, stawiającymi w innym miejscu punkt “zero” wyrobami. Nie wiem, jak Wy odbieracie opisany sznyt dźwięku, ale bez względu na to, mogę powiedzieć tylko jedno: jeśli nie szukacie ekstremów przekazu muzycznego i nastawiacie się na czerpanie z muzyki przyjemności przez duże “P”, Grahamy LS5/9 są dla Was idealnymi partnerami. Niestety dokładnego okresu Waszego zadowolenia z naturalnych przyczyn ciągłej zmienności gustów nie jestem określić, ale z pewnością będzie to szmat przyjemnie spędzonego czasu.

Jacek Pazio

Dystrybucja: Audiopunkt / Graham Audio
Cena: 17 900 PLN (para) + 1 990 PLN podstawki.

Dane techniczne:
– Konstrukcja: kolumny dwudrożne z bas-refleksem
– Obudowa: ścianki o niewielkiej grubości (wytłumione) ze sklejki brzozowej
– Wykończenie: okleina z drewna tekowego
– Wymiary : 28 cm x 27,5 cm x 46 cm
– Waga: 14 kg
– Pasmo przenoszenia: 50 Hz ~ 16kHz +/-3 dB
– Impedancja: 8 Ω
– Skuteczność: 87 dB SPL (2,83V, 1 m)
– Skuteczność maks.: ponad 100 dB w odległości 2m (para)
– Głośnik nisko-średniotonowy: membrana Diaphnatone (polipropylenowa) o średnicy 200 mm
– Głośnik wysokotonowy: Son Audax HD 13D34H
– Zwrotnica: FL 6/36, 24 wysokoprecyzyjne elementy
– Moc wzmacniacza: 15-300 W / kanał (rekomendowana)

System wykorzystywany w teście:
– źródło: Reimyo CDT – 777 + DAP – 999 EX Limited
– przedwzmacniacz liniowy: Robert Koda Takumi K-15
– końcówka mocy: Reimyo KAP – 777
Kolumny:  Trenner & Friedl “ISIS”
Kable głośnikowe: Tellurium Q Silver Diamond, Harmonix SLC, Harmonix Exquisite EXQ
IC RCA: Hijri „Milon”,
XLR: Tellurium Q Silver Diamond
IC cyfrowy: Harmonix HS 102
Kable zasilające: Harmonix X-DC 350M2R Improved Version, X-DC SM Milion Maestro, Furutech NanoFlux – NCF, Hijiri Nagomi
Stolik: SOLID BASE VI
Akcesoria:
– antywibracyjne: Harmonix TU 505EX MK II, Stillpoints „ULTRA SS”, Stillpoints ”ULTRA MINI”
– platforma antywibracyjna SOLID TECH
– zasilające: Harmonix AC Enacom Improved for 100-240V
– akustyczne: Harmonix Room Tuning Mini Disk RFA-80i
– listwa sieciowa: POWER BASE HIGH END
Tor analogowy:
– gramofon:
napęd: SME 30/2
ramię: SME V
wkładka: MIYAJIMA MADAKE
przedwzmacniacz gramofonowy: RCM THERIAA

Nowy wzmacniacz o symbolu SRM-T8000 to w pełni zbalansowana,  oparta o podwójną triodę 6922 konstrukcja hybrydowa. Lampy znajdują się w stopniu wejściowym zamontowanym na osobnej, odseparowanej od reszty urządzenia specjalnymi tłumikami drgań (podobnymi do tych , na których montowane są dyski twarde) płytce. Na wyjściu obie lampy wspomagane są przez stopień tranzystorowy pracujący w klasie A.
Oznaczenie literowe „T” w nazwie nawiązuje do legendarnej konstrukcji SRM T2.
Po raz pierwszy w historii zastosowano duży transformator toroidalny oraz niemagnetyczne aluminiowe chassis.
Wzmacniacz wyposażony jest w cztery wejścia RCA, RCA z przelotką, XLR oraz jedno na dzisiaj nie ustalone. Stax rozważa zainstalowanie przetwornika D/A lub wejścia gramofonowego.
Nowy energizer Staxa dedykowany jest przede wszystkim do współpracy z referencyjnymi modelami słuchawek SR-009, SR-007 MK2, SR-L700.
Wzmacniacz będzie dostępny w Polsce w drugiej połowie czerwca, cena nie została jeszcze ustalona. Jak zapewnia dystrybutor nie przekroczy 30 000 PLN.

Parametry:

● Pasmo przenoszenia: 1 Hz – 115 kHz
● Znamionowy poziom wejściowy: 100mV
● Maksymalny poziom wejściowy: 30Vrms.
● Wzmocnienie: 60dB
● Zniekształcenia harmoniczne: 0,01% lub mniej / 1kHz
● Impedancja wejściowa: 50kΩ / 50kΩx 2 (wejście XLR)
● Maksymalne napięcie wyjściowe: 470Vrms
● Napięcie sieciowe: AC120V / AC220 / AC230 / AC240, 50 / 60Hz (w zależności od napięcia kraju)
● Zużycie energii: 58 W (95 W z opcjonalnym gniazdem)
● Temperatura robocza: 0 do 35 stopni C (mniej niż 90% wilgotności, bez kondensacji)
● Wymiary: 320 (W) x103 (H) x395 (D) mm (część wystająca)
● Waga: 7,3 kg

Na stronie Youtube można obejrzeć wywiad z Panem Kazou Suzuki – Dyrektorem technicznym Stax

Grobel Audio dystrybutor marki Stax w Polsce.

Opinia 1

Przymierzając się do zmagań z dzisiejszym obiektem audiofilskich westchnień i przeglądając bądź to dostarczone wraz z nim, bądź obecne w sieci materiały informacyjno – promocyjne zacząłem poważnie zastanawiać się gdzie tak naprawdę są granice ludzkiej kreatywności. Oczywiście chodzi mi o czysto marketingową kreatywność, gdzie twarde fakty stanowią jedynie zalążek i niezobowiązujący szkielet na bazie którego powstają barwne i mające wywołać jednoznacznie pozytywne skojarzenia opowieści. Do tego jeszcze dochodzi tzw. dotyk mistrza, bądź jak kto woli nawet dalekie powinowactwo z flagowymi, kosztującymi fortuny modelami. Mamy zatem na wyciągnięcie ręki takie perełki, jak budżetowe kolumienki B&W z odrobiną boskości legendarnych Nautilusów, czy eltaxopodobne Sonus fabery na widok których świętej pamięci Franco Serblin w grobie się przewraca. To jednak dopiero przygrywka do tego co dzieje się, gdy do gry wkraczają spece od genealogii potrafiący niczym wybitny prestidigitator wyciągnąć z kapelusza domniemanego przodka a wszystko to okrasić okrągłą datą. O co chodzi? O budzące tak zaufanie, jak i wydawałoby się zasłużony szacunek ukoronowanie pięćdziesięciu lat pracy i zdobywania doświadczeń w produkcji słuchawek przez … Denona. Na pierwszy rzut oka wszystko wygląda OK, bo komu, jak komu ale Denonowi długiej i pięknej historii odmówić nie sposób. Jego początki sięgają bowiem …1910 r, czyli powstania Nippon 'DENki ONkyo Kabushikigaisha a sam brand Denon światło dzienne ujrzał w 1947r. Jak widać jest gdzie szukać i grzebać. Problem w tym, że komponenty Hi-Fi w portfolio naszego bohatera pojawiają się dopiero w … 1971r. Czyli, że co? Że cały misterny plan runął? Nic z tych rzeczy Drodzy Państwo. Jak się okazuje nie tylko w Polsce można znaleźć wybitnych speców od ekshumacji, gdyż … wystarczyło cofnąć się raptem do 1928r., czyli do pojawienia się w wianuszku korporacyjnych satelitów Denona marki Columbia, dokonać wiwisekcji jej oferty i … Bingo! Mamy praprzodka obiektu dzisiejszego testu, czyli flagowych słuchawek Denon AH-D7200. O kim mowa? O zapomnianym przez ludzi i historię modelu Columbia SH-35, który dziwnym zbiegiem okoliczności z dumą prezentowany był przez warszawski Horn – dystrybutora marki, w ramach zeszłorocznego Audio Video Show.

Zostawmy jednak w spokoju przysłowiowego „hibernatusa” i zajmijmy się współczesnymi dokonaniami japońskiego giganta, bo nie da się ukryć, że jest na czym oko zawiesić.

Choć tekturowe, dość „zwyczajne” pod względem przysłowiowego łapania za gałkę biało – granatowe pudełko niespecjalnie na to wskazuje AH-D7200 to na chwilę obecną topowy a zarazem najdroższy model słuchawek Denona. Kolejny w rodzimej hierarchii AH-MM400 jest nie dość, że sporo mniejszy, to i znacząco tańszy – wyceniono go na  okrąglutkie … 1 999 PLN. Mamy zatem szkolną, grzeczną stylistykę, dodatkowo podkreśloną przez głęboki granat właściwego, wewnętrznego opakowania, które skrywa prawdziwą piękność. Metaforycznie można uznać, że w tym przypadku opakowanie broni dostępu do prawdziwego oblicza japońskich flagowców niczym dzielna sekretarka o aparycji niewinnej pensjonarki drzwi do swojego, kochającego klasyczny rustykalny styl dyrektora. Głęboka czerń skóry, satyna aluminiowych odlewów i naturalne piękno dyskretnie zabezpieczonych powłoką lakierniczą orzechowych muszli sprawiają, że większości miłośników High-Endu zaczynają pocić się dłonie a tętno znacząco przekracza zalecane przez lekarzy poziomy.
Oceniając Denony jedynie po wyglądzie i idąc na łatwiznę najprościej byłoby szukać analogii w takich konstrukcjach jak recenzowane swojego czasu na naszych łamach Audio-Technici ATH-W1000X, ich następcy ATH-W1000Z, czy nawet niezwykle przystępne cenowo Meze 99 Classics Gold. Jednak wbrew pozorom, choć wszędzie motywem przewodnim jest szlachetne drewno, taka droga na skróty okazuje się nie tylko prowadzić na manowce, co być najzwyklejszym ślepym zaułkiem. O ile bowiem całą ww. listę należy zaliczyć do przedstawicieli nad wyraz ażurowych konstrukcji o tyle tytułowe Denony reprezentują zdecydowanie wyższą kategorię wagową. Proszę się jednak od razu nie zniechęcać i nie sadzić, że decydując się na tytułowe nauszniki zakładamy sobie na głowę przysłowiowe kowadło, gdyż AH-D7200 są blisko o 100g lżejsze od HiFiMAN-ów HE1000, od Audeze LCD-4 o ponad 200g a o ważących 640g Finalach Sonorus-X nawet nie ma co wspominać. To po prostu solidnie wykonane, aczkolwiek niezaprzeczalnie gabinetowo – masywne, słuchawki i tyle. Jednak ich masywność daleka jest od ciężkiej optycznie zwalistości i siermiężności. Jest w niej bowiem pewna finezja i wysublimowanie, które przywodzą na myśl prawdziwą klasykę meblarskiego designu – fotele Lounge Chair autorstwa Charlesa i Ray Eamesów. Mamy tę samą krągłość formy, podobnie szlachetne, przynajmniej na pierwszy rzut oka, materiały (m.in. przepiękne drewno orzecha) i tę samą natywną i niewymuszoną elegancję. Nie wiem jak Państwo, ale ja taką stylizację nie tyko akceptuję, co wręcz jestem jej gorącym orędownikiem.
Mamy zatem „klubowo” pikowaną wyściółkę nagłownego pałąka, masywne a więc obiecujące długowieczność aluminiowe okucia i odmieniane już przez wszystkie przypadki klasyczne, drewniane muszle. Jest jednak małe, jednak nieco burzące tę sielankę „ale”. Otóż niewielką bo niewielką, acz wręcz zastanawiająco bezsensowną łyżką dziegciu jest moim zdaniem nie tyle dobór materiałów na pas nagłowny i nausznice, co sama ich implementacja. Chodzi mianowicie o to, że o ile ukryta wewnątrz pianka z efektem pamięci jest niewątpliwie wygodna to już zastosowana tapicerka … I w tym momencie pozwolę sobie na bycie mało poprawnym politycznie.
Ciekawe jaki geniusz marketingu, albo kreatywnej księgowości wpadł na tak poroniony pomysł, żeby pady wykonać z syntetycznej skóry, czyli mówiąc wprost ze zmienionych odpadków i kleju a na wyściółkę pałąka przeznaczyć z kolei w 100% naturalną owczą skórę. Nie można było zrobić na odwrót? Żeby pady, które mają bezpośredni kontakt z wrażliwymi małżowinami otulić czymś naturalnym a pseudoekologiczny badziew dać na pałąk, który z czerepem kontakt ma zdecydowanie mniej intensywny? Aż jestem ciekaw kiedy na rynku pojawią się alternatywne zamienniki skóropodobnych oryginałów. Mniejsza jednak z tym, wyżaliłem się, dałem upust frustracji, więc możemy iść dalej.
Standardowy, 3-metrowy przewód od strony źródła zaterminowano eleganckim 6,3mm Jackiem a od strony muszli jego 3,5 mm rodzeństwem, z czego dość jasno wynika, że nie dość, że jest odłączany, to w łatwy sposób może być zastąpiony dowolnym bardziej audiofilskim zamiennikiem.
Przechodząc z poziomu powierzchni nieco głębiej w trzewia warto zwrócić uwagę, że sam ów kabelek to nie żadne poślednie OFC ze sklepu elektrycznego, lecz wyrafinowana odmiana o czystości 7N. W samych słuchawkach też jest kilka intrygujących detali. Przykładowo 50 mm przetworniki zaprojektowano w technologii FreeEdge i wykonano prawdopodobnie z … biocelulozowych nanowłókien. Również regulacji rozstawu nausznic nie potraktowano po macoszemu i zamiast standardowej stalowej taśmy użyto elegancko chromowanych prętów z dziesięciokrokową podziałką.

No dobrze. Zdążyliśmy trochę obcmokać i nieco pomarudzić nad budową i generalnie walorami natury estetycznej. Co do ergonomii, to już sprawy nieco się komplikują, bo ze słuchawkami jest jak z butami i każdy musi je po prostu pod siebie dobrać i dopasować. W moim przypadku skala dostępnych nastawów okazała się całkowicie wystarczająca, co przy moim czerepie (Pani Magda z Moko61 może to potwierdzić) wcale nie jest takie oczywiste, jednak pomimo dość, najogólniej rzecz biorąc, nieco chłodniejszej aniżeli zazwyczaj wiosny tzw. „grzanie padów” było zauważalne, więc i przerw w sesjach odsłuchowych nie brakowało.

Przechodząc do sekcji poświęconej brzmieniu już na wstępie pragnę donieść iż jest dobrze a nawet bardzo dobrze a przede wszystkim muzykalnie. Piszę to z premedytacją, gdyż doskonale zdaję sobie sprawę, że część z nas poszukuje w muzyce właśnie wspomnianej muzykalności i ukojenia  a z kolei pozostały procent populacji pragnie być nieustannie atakowany, niekoniecznie zespolonymi ze sobą, dźwiękami rozbijanymi niemalże na atomy i zamiast słuchać wolą owe dźwiękowe atomy analizować, roaszczepiać. Dlatego uważam, że lepiej od razu wyłożyć kawę na ławę mówiąc otwarcie, że AH-D7200 to konstrukcje dedykowane audiofilsko ukierunkowanym melomanom a miłośnicy prosektoryjnego chłodu i antyseptyczności muszą niestety swojego Świętego Grala szukać gdzie indziej.
Mamy zatem przepięknie podaną barwę, organiczną soczystość tkanki wypełniającej zakreślone zauważalnie grubszą linią aniżeli np. w ATH-W1000Z kontury. Trudno jednak zarzucić Denonom brak rozdzielczości, czy przestrzeni, gdyż zarówno jeden, jak i drugi aspekt są na wysokim, acz nieprzesadzonym poziomie. Nie jesteśmy zatem atakowani ani nadmiernie wyeksponowanymi krawędziami tnącymi nasze zmysły niczym samurajska katana, jaką nad wyraz sprawnie posługiwała się Uma Thurman w epickim dyptyku „Kill Bill” autorstwa Quentina Tarantino, ani niedoścignioną dla konwencjonalnych konstrukcji przestrzennością słuchawek planarnych. Jednak mówiąc uspokajająco wszystko jest na swoim miejscu. Akcent w japońskich flagowcach stawiany jest bowiem na organicznej naturalności, z pełnym spektrum właściwych jej doznań a nie wspomnianej laboratoryjnej sterylności. Powiem nawet więcej – szukając stacjonarnych, znanych z pełnowymiarowych systemów analogii pierwszym odpowiednikiem tytułowych Denonów jaki przychodzi mi na myśl jest … najnowsza generacja urządzeń, również japońskiego Accuphase’a. To właśnie tam znajdziemy podobnie gabinetowo – rustykalną estetykę brył i równie nasycone, choć dostarczające wszelkich niuansów brzmienie. Żeby jednak nie być gołosłownym posłużę się kilkoma muzycznymi przykładami.

W ramach niewinnej rozgrzewki Denony zostały poczęstowane jazzowo-ambientowym albumem „Switch” Nilsa Pettera Molværa, gdzie „prawdziwe” instrumentarium miesza się z czysto syntetycznymi dźwiękowymi bytami. Jest zatem i szorstka a zarazem dźwięczna trąbka a tuż koło niej bliżej niezidentyfikowane cyfrowe szumy, trzaski i sample. Czy zatem „ładność” grania Denonów taki brzmieniowy galimatias uśrednia? W żadnym wypadku, jednak wyraźnie akcentując pochodzenie każdego z dźwięków (analogowe vs cyfrowe) nadaje całości natywną homogeniczność i podskórny spokój. Nie tracąc nic ze spektakularności ataków jednocześnie sprawia, że góra pasma nie rani i nie szarpie naszych skołatanych nerwów. Niby słychać wszystko, choć może raczej owemu wszystkiemu zdecydowanie bliżej jest do „wszystko, co potrzeba” aniżeli „absolutnie wszystkiego”, ale na tym pułapie cenowym zbytnio bym się takich drobiazgów nie czepiał. Nie czuć niedosytu informacji a zarazem trudno też o przesyt ich natłokiem, ot wielce satysfakcjonujący kompromis.
W minimalistycznych barokowych polifoniach wyśmienicie zarejestrowanych przez Les Voix Baroques na „Carissimi: Oratorios” w XIX w. Église de Saint-Augustin w Mirabel (Quebec/Kanda) głosy wokalistów prezentowane są nieco bliżej niż skromne, usytuowane po bokach sceny instrumentarium, jednak trudno zarzucić im nawet najmniejszą nachalność i próbę wejścia nam, czysto metaforycznie, do głowy. Jest zachowany tak odpowiedni dystans, jak i właściwa gradacja planów podkreślająca trójwymiarowość kreowanej przez słuchawki sceny. Pogłos jest słyszalny i całkiem naturalny, choć droższe, konkurencyjne i przede wszystkim planarne modele potrafią pod tym względem „nieco” więcej, żeby jednak owo więcej znać i osiągnąć trzeba po pierwsze mieć porównanie a po drugie dysponować odpowiednimi środkami finansowymi, więc w tym momencie też specjalnie bym się nie roztkliwiał.
Niejako na deser zostawiłem coś, co niezbyt często gości na recenzenckich playlistach – jubileuszowy (bez złośliwości) album „Come What(ever) May [10th Anniversary Edition]” Stone Sour a następnie poprawiłem „The Wrong Side Of Heaven And The Righteous Side Of Hell, Volume 1” Five Finger Death Punch. I co? A nic. Denony nie dość, że podołały, to bardzo szybko okazało się, że nawet najbrutalniejsze riffy i bluźniercze porykiwania im nie straszne a im szybciej, brutalniej i apokaliptyczniej się robi, tym lepszy wiatr w żagle łapią. W dodatku gdzieś po drodze gubią swoją „dyrektorską grzeczność” i stają się słodkimi brutalami gotowymi z wdziękiem agenta 007 zrównać z ziemią L.A. Właśnie na takim, jak to zwykł Jacek określać „łomocie” najwidoczniej puszczają im zaimplementowane przez producenta hamulce i stawiają na cudowny spontan idący w parze z zaskakującą potęgą. Przypominający biblijny koniec świata spektakl budowany jest bowiem na solidnej i ciężkiej jak diabli, schodzącej niemalże piekielnych czeliści, basowej podwalinie, na której to wszystko, co najlepsze ma do zaoferowania prezentuje pulsująca i krwista średnica zwieńczona ociekającą złotem górą. Ot taki bizantyjsko-barokowy danse macabre japońskiego samuraja. Nie wiem jak Państwo, ale ja takim obrotem sprawy byłem szczerze zachwycony. Proszę o wybaczenie, ale zwrot „wniebowzięty” jakoś średnio mi się w tym miejscu komponował…

I cóż zatem począć z tymi Denonami AH-D7200? Na pierwszy rzut oka wyglądają jak przysłowiowe milion dolców, lecz bliższy kontakt odkrywa zastanawiające i wręcz irracjonalne oszczędności na materiale otulającym pady a więc elemencie w słuchawkach krytycznym. Również ekshumacyjna polityka marketingu i usilne poszukiwanie praprzodka może dawać odwrotny do zamierzonego rezultat. Jeśli jednak odrzucimy powyższe „ale” bardzo szybko okaże się, ze tytułowe Denony nie dość, że warte są każdej, wydanej na nie złotówki, co po prostu to świetnie grające, solidnie wykonane słuchawki, które sporo zyskują gdy po pierwsze wepniemy je w coś sensownego i to począwszy od iFi Audio Micro iDSD Black Label, czy nawet dziurki w niepozornym Lebenie CS300F a po drugie poczęstujemy naprawdę potężną dawką decybeli. Dokonując zatem bilansu wszystkich „za” i „przeciw” jestem na … TAK!

Marcin Olszewski

System wykorzystywany w teście:
– CD/DAC: Accuphase DP-410; Ayon CD-35
– Odtwarzacz plików: laptop Lenovo Z70-80 i7/16GB RAM/240GB SSD + JRiver Media Center 22 + TIDAL HiFi + JPLAY
– DAC/Wzmacniacz słuchawkowy: Ifi Micro iDAC2 + Micro iUSB 3.0 + Gemini; iFi Audio Micro iDSD Black Label; Fostex HP8Mk2
– Słuchawki: Meze 99 Classics Gold; q-JAYS; Fostex TH900 mk2
– Selektor źródeł cyfrowych: Audio Authority 1177
– Gramofon: Kuzma Stabi S + Kuzma Stogi + Shelter 201
– Przedwzmacniacz gramofonowy: Tellurium Q Iridium MM/MC Phono Pre Amp
– Wzmacniacz zintegrowany: Electrocompaniet ECI5; Leben CS300F
– Kolumny: Gauder Akustik Arcona 80 + spike extenders
– IC RCA: Tellurium Q Silver Diamond
– IC XLR: LessLoss Anchorwave; Organic Audio; Amare Musica
– IC cyfrowe: Fadel art DigiLitz; Harmonic Technology Cyberlink Copper; Apogee Wyde Eye; Monster Cable Interlink LightSpeed 200
– Kable USB: Wireworld Starlight; Goldenote Firenze Silver
– Kable głośnikowe: Organic Audio; Signal Projects Hydra
– Kable zasilające: Furutech FP-3TS762 / FI-28R / FI-E38R; Organic Audio Power; Acoustic Zen Gargantua II
– Listwa: Furutech e-TP60ER + Furutech FP-3TS762 / Fi-50 NCF(R) /FI-50M NCF(R)
– Gniazdo zasilające ścienne: Furutech FT-SWS(R)
– Platforma antywibracyjna: Franc Audio Accessories Wood Block Slim Platform; Thixar Silence Plus
– Przewody ethernet: Neyton CAT7+
– Stolik: Rogoz Audio 4SM3
– Akcesoria: Sevenrods Dust-caps; Furutech CF-080 Damping Ring; Albat Revolution Loudspeaker Chips

Opinia 2

Wbrew pozorom, temat posiadania w swojej kolekcji komponentów audio słuchawek nie jest tak banalny, na jaki wygląda. Dlaczego? Gdy większość z tych, którzy z racji posiadania edykowanego audiofilskiego lokum wydawałoby się naturalną koleją rzeczy zdroworozsądkowo od nich stronią, w naszym trochę szalonym światku całkiem spora grupa im podobnych nie wyobraża sobie bez nich życia. I przyczyna nie leży tylko w samej chęci ich posiadania, co raczej konieczności pełnego oprzyrządowania w wypadku napadu “audiophilii nervosy”, podczas ataku której zaślepiony dogłębną weryfikacją słuchanego urządzenia meloman konfrontuje wynik mających swoje ograniczenia w oddaniu najdrobniejszych niuansów kolumn z często pozwalającymi usłyszeć nieco więcej słuchawkami. Śmieszne? Niestety, jest to najprawdziwsza prawda, o czym łatwo można przekonać się podczas przeglądania for internetowych. Przecież nie od dzisiaj wiadomo, iż każdy ma jakiegoś bzika i tylko od niego zależy, w jaki sposób daje mu upust. Ale rozbiegówka wstępniaka nie miała na celu piętnować z naszego punktu widzenia pozytywnie zakręconych audiofilów, tylko pokazać, iż każdy szanujący się periodyk audio nie może omijać tego działu audio i gdy tylko nadarzy się ku temu okazja, ochoczo stawać z proponowanymi przez dystrybutorów nausznikami w recenzenckie szranki. A co w takim razie będzie clou dzisiejszego odcinka? Biorąc pod uwagę profil naszego portalu już sam tytuł dla wielu może być lekkim zaskoczeniem, gdyż po raz pierwszy zawita u nas stawiająca na produkty dla zwykłego Kowalskiego japońska marka Denon. Jednak będąc czujnym każdy z Was z pewnością wietrzy w tym jakąś ciekawostkę? Jeśli tak, macie całkowitą rację, gdyż na nasz recenzencki stół trafiły najnowsze, ukrywające się pod oznaczeniem AH-D7200, flagowe słuchawki wspomnianego rodem z Japonii brandu, których wizytę w naszych progach zawdzięczamy warszawskiemu dystrybutorowi HORN.

Jak przystało na może nie zawsze, ale bardzo często wymykający się zimnej kalkulacji maksymalnego zysku produkt flagowy, tytułowe słuchawki w kwestii designu i gwarancji solidności podczas długiego użytkowania są zbiorem fantastycznie komponujących się razem półproduktów. W jego skład wchodzą czyniące z testowanych nauszników konstrukcję zamkniętą, sygnowane logo marki, skrywające przetworniki drewniane muszle, wykonane z aluminium elementy nośne szkieletu i ubrana w miękką skórę poduszka nagłowia oraz padów wokół-usznych. W umożliwiającym zaprzęgnięcie ich do pracy komplecie startowym znajdziemy jeszcze otulony w przyjemną w dotyku materiałową koszulkę przewód łączący słuchawki ze wzmacniaczem i odporny na nieprzewidywane uszkodzenia mechaniczne futerał. Na tym kończy się opis wizualizacyjny stanowiącego nasz punkt zainteresowania produktu ze szczytu oferty Denona. Jednak jeśli komuś wydaje się, że ów wymieniony, stanowiący o wyjątkowości produktu pakiet dóbr jest niewystarczający, z ostateczną oceną proszony jest poczekać do kontaktu osobistego. Zapewniam, na tym pułapie cenowym lista użytych materiałów i jakość wykonania AH-D7200 dla większość konkurencji może być wzorem do naśladowania.

Przygotowując grunt pod poniższy test zwrócę uwagę, iż cały proces odbył się przy użyciu japońskiego wzmacniacza Leben CS300F z bardzo dobrze ocenianym tak przez użytkowników, jak i prasę wyjściem słuchawkowym, a jego wynik konfrontowałem ze starą konstrukcją niemieckiego Sennheisera HD-600. Bardziej spostrzegawczy czytelnicy natychmiast zobaczą, iż obydwu kontrpartnerów dzieli dekada rozwoju tego działu audio, ale poczciwe “Senki” są na tyle rozpoznawalne, że z pewnością ułatwią Wam korelację tego co napisałem o 7200 z ogólnym postrzeganiem prześwietlonych przez lata na wszystkie strony, obecnie odchodzących na zasłużoną emeryturę 600-ek. Po takim wywodzie nie może paść inne pytanie niż: “To jest progres, czy nie?” Naturalnie, że jest. Jest na tyle ciekawy, że mimo całkowicie odmiennego ogólnego sposobu prezentacji muzyki, obie konstrukcje w temacie szybkości dźwięku wydają się iść łeb w łeb. A w czym zatem się różnią? Niemcy postawili na wyczynowość w oddaniu ilości informacji, jednak w ogólnym rozrachunku odbiło się to kosztem wypełnienia. To zaś natychmiast powoduje, iż wiele opartych o głębię środka pasma nurtów muzycznych traci na typowej dla nich intymności. Owszem, zawsze znajdą się zwolennicy podobnych efektów soniczych, jednak świat na tyle poszedł do przodu, że coraz częściej zdaje sobie radzić w połączeniu szybkości narastania dźwięku z niezbędnymi pokładami muzykalności nawet na przyjaznych dla większości populacji homo sapiens pułapach kwotowych. I właśnie tą, próbującą pogodzić ogień z wodą drogą kroczą bohaterki naszego spotkania. Może nie jest to wyczyn zarezerwowany dla najlepszych typu: japoński Final, czy amerykański HIFIMAN, ale przyznam szczerze, że te kilkanaście spędzonych razem sesji muzycznych w momencie życiowego przymusu zakupu podobnych akcesoriów bardzo mocno optowałoby za Denonami. Dlaczego? Patrząc na ogólną, fantastyczną prezentację wizualną przy w miarę zdroworozsądkowo ustanowionej półce cenowej otrzymujemy pełnię kontynuacji jakościowej w sprawach okołodźwiękowych. Każda chwila ich bytu na naszej głowie obfituje w bardzo dobrze skrojoną (oczywiście jak na słuchawki) wirtualną scenę muzyczną z dużą swobodą kreowania jej poprzez efekt napowietrzenia. Czyżbym lekko zakręcił? Ok. Dla laika brzmiałoby to tak: bardzo czytelnie rozlokowani artyści w oddalonej od środka głowy rozległej sferze. Co ciekawe, owa prezentacja przez cały czas oferowana jest z dobrym wypełnieniem dźwięku, które mimo wszystko czasem powoduje lekkie perturbacje szybkościowe, co w tym przypadku może przez obytych z topowymi konstrukcjami świata słuchaczy da się zaobserwować, ale w rozsądnej korelacji z ceną wydaje się być praktycznie pomijalnym aspektem. Czaruję? Nic z tych rzeczy. Proszę bardzo. Gdy wziąłem na tapetę płyty jazzowe, w tym przypadku posłużę się najnowszym krążkiem Tomasza Stańki z New York Quartet “December Avenue”, okazało się iż nasze Japonki rysują bardzo intymny, ostatnimi czasy jakże pożądany w twórczości naszego trębacza przekaz. I nie ma znaczenia, że obraz jest trochę słodki i w górnych rejestrach nieco pozłocony, ważne, że ze słuchania tak namalowanej muzyki mamy wiele przyjemności. Podobnie wypadła muzyka klasyczna, której przedstawicielem był krążek z dziełami Pagininiego “Diabolus In Musica”. Będące punktem zapalnym tego wydawnictwa skrzypce aż kipiały kolorystyką dźwięków, przy fantastycznym oddaniu informacji o materiale strun i pudła rezonansowego. Jednak najciekawszym, będącym potwierdzeniem torii łączenia barwy z szybkością dźwięku przez Denony elementem tego krążka był efektownie energiczny proces narastania spiętrzonych akordów pełnego składu orkiestry. Naturalnie, można lepiej, ale bardzo rzadko w tej lidze cenowej. Aby potwierdzić ten aspekt w napędzie odtwarzacza wylądował grany przez polskich muzyków z grupy Contemporary Noice Quintet free jazz. I? Spotkanie wspomnianych, realizujących płytę “Pig Inside The Gentleman”, panów zaowocowało utwierdzeniem mnie w przekonaniu, iż ów mariaż ciekawej energii grania w połączeniu z jego intymną kolorystyką nawet w tak szybkim, dla wielu niewtajemniczonych w świat szaleńczego jazzu bardzo niezrozumiałym gatunku muzycznym dla testowanych japońskich słuchawek nie jest specjalnym problemem. Nie tylko potrafiły uniknąć szkodliwego przesłodzenia, ale nie poległy na oddaniu szybkości granych bez wytchnienia szaleńczych fraz muzycznych. Gdy tak trochę z niedowierzaniem słuchałem tej płyty, w pewnym momencie chyba zrozumiałem, gdzie tkwi clou całego programu. Pierwsze krążki zbyt wiele pozytywnego z tego czerpały, dlatego w pełni kontent naturalną koleją rzeczy miałem problemy by to wychwycić. Dopiero zmasowany atak dęciaków i ich nie dające chwili wytchnienia rytmy pokazały, iż winowajcą za całość prezentacji w dobrym tego słowa znaczeniu są prawdopodobnie drewniane muszle okalające przetworniki. W kwestii zrozumienia zamysłu konstruktorów nagle wszystko zaczęło się zazębiać. Fajna barwa, dobre oddanie rytmu i ta przewijająca się przez wszystkie gatunki muzyczne maniera unikania ostrości. A skąd mi to przyszło do głowy. Niecały rok temu miałem przyjemność bawić się słuchawkami marki Audio-Technica, które wypuszczając bardzo podobne konstrukcyjnie modele jeden ubrali w muszle oparte o metal, a drugi o będące dobrem dodanym również testowanych Denonów drewno. I właśnie to wydarzenie pozwoliło mi teraz znaleźć sznyt grania opiniowanej dzisiaj konstrukcji. Oczywiście to jest tylko odpowiednie przyprawienie dźwięku, a nie jego dominacja, dlatego jeśli będziecie przymierzać się do kupna AH-D7200, prawdopodobnie tak jak ja odbierzecie to jako najprawdziwsze dobro, a nie jakąkolwiek szkodliwość.

Ten test pokazał dwie ciekawe rzeczy. Pierwsza udowadnia, że gdy w procesie tworzenia produktu unika się szkodliwego dla końcowych efektów dźwiękowych kalkulowania jak największych zysków, generowana przez dany komponent muzyka potrafi być bardzo satysfakcjonująca nawet dla obracającego się na co dzień na szczytach High Endu osobnika. Druga zaś pokazuje, w jaki sposób z punktu widzenia sznytu całości przekazu producenci już w procesie projektowym są w stanie ukierunkować ogólny charakter brzmienia. Owszem, to jednak wprowadza ogólną wartość dodaną do każdego słuchanego gatunku muzycznego, ale nie przejmujcie się, w tym przypadku jest jedynie drobnym aspektem, który w większości przypadków wyjdzie na plus. Jeśli jednak ktoś z Was nastawiony jest na szybkość i brak podkolorowań za wszelką cenę, musi szukać gdzie indziej. Tytułowe przedstawicielki kraju kwitnącej wiśni stawiają na muzykalność.

Jacek Pazio

Dystrybucja: Horn
Cena: 3 499 PLN

Dane techniczne:
Przetworniki: Dynamiczne
Konstrukcja obudowy: Zamknięte
Impedancja: 25 Ω
Skuteczność: 105dB
Pasmo przenoszenia: 5 – 55 000Hz
Maksymalna moc wejściowa: 1 800 mW
Jakość kabla: miedź OFC 7N (99,99999%)
Rozmiar przetwornika: 50 mm
Długość przewodu: 3m
Typ wtyku: 6,3mm duży jack
Waga bez kabla: 385g

System wykorzystywany w teście:
– źródło: Reimyo CDT – 777 + DAP – 999 EX Limited
– przedwzmacniacz liniowy: Robert Koda Takumi K-15
– końcówka mocy: Reimyo KAP – 777
Kolumny:  Trenner & Friedl “ISIS”
Kable głośnikowe: Tellurium Q Silver Diamond, Harmonix SLC, Harmonix Exquisite EXQ
IC RCA: Hijri „Milon”,
XLR: Tellurium Q Silver Diamond
IC cyfrowy: Harmonix HS 102
Kable zasilające: Harmonix X-DC 350M2R Improved Version, X-DC SM Milion Maestro, Furutech NanoFlux – NCF, Hijiri Nagomi
Stolik: SOLID BASE VI
Akcesoria:
– antywibracyjne: Harmonix TU 505EX MK II, Stillpoints „ULTRA SS”, Stillpoints ”ULTRA MINI”
– platforma antywibracyjna SOLID TECH
– zasilające: Harmonix AC Enacom Improved for 100-240V
– akustyczne: Harmonix Room Tuning Mini Disk RFA-80i
– listwa sieciowa: POWER BASE HIGH END
Tor analogowy:
– gramofon:
napęd: SME 30/2
ramię: SME V
wkładka: MIYAJIMA MADAKE
przedwzmacniacz gramofonowy: RCM THERIAA
Wzmacniacz z wyjściem słuchawkowym Leben CS300F

Monachijski High End coraz bliżej, więc i „wysyp” zapowiedzi planowanych nowości nikogo już specjalnie nie dziwi. Również Gauder Akustik na zbliżający się wielkimi krokami największy audiofilski event przygotowuje małe co nieco. Coś dla swoich najbardziej wymagających Klientów i coś, co w wersjach wczesno – prototypowych mieliśmy, podczas wizyty w katowickim RCM-ie, okazję poznać. Mowa o zupełnie nowej serii, w której obudowy wykonywane będą z aluminium a w ramach opcji pojawią się m.in. takie wykończenia jak złoto (nie farba, lecz płatki prawdziwego kruszcu!) i chrom.
Jeśli jesteście Państwo ciekawi jak wyglądają wykonane zgodnie z powyższymi założeniami czysto demonstracyjno – testowe egzemplarze „klasycznych” RC-7 i RC-3 zapraszamy do poniższej galerii.

Ps. W ramach kontrolowanego przecieku możemy już teraz zdradzić, że najnowsze – aluminiowe Gaudery pojawią się również na tegorocznym warszawskim Audio Video Show!

Opinion 1

Today’s test is the proof for the fact, that you should always have your eyes and ears wide open, as having a mild obsession of following most reviews of various shows and audio events, sometimes we can find some very interesting items. That was the case this time. While reviewing a very worked out photo reportage from CES, prepared by the unmatched guys from My-Hiend, I saw a picture of a small reel of a fiercely pink cable. A small moment of dismay, quick verification of the catalog of a certain manufacturer and despite late hour … pinging the Polish distributor on FB. It turned out, that this pink cable, ideally fitting the image of Barbie, My Little Pony and various other “girls stuff”, was an electrifying novelty, although “smuggled” in with other show attractions. Although it was shown in a “sauté” version, the final instalment is only available with plugs (at least in Poland), and not some run-off-the mill ones, but the top 50-ties (FI-E50 NCF(R) / FI-50 NCF(R). Ladies and Gentlemen behold the Furutech DPS-4.

As you can see on the photos and printing on the external isolation, in the color of Giro d’Italia leader’s shirt, the DPS-4 is the effect of cooperation of Furutech with the metallurgical department of Mitsubishi, and the conductor is made from (Alpha) OCC-DUCC copper. Digging a bit more into the detail, we have here a proprietary combination of ultra-crystalline high purity DUCC copper (Dia Ultra Crystallized Copper) and classic “Furutech” kind Pure Transmission (Alpha) OCC. Some spice is added by the fact, that Mitsubishi is also a supplier of DUCC conductors for a direct competitor of Furutech … Acrolink (for example for the model 7N-PC5500). But let us return to the tested cable. Research has shown, that the Mitsubishi Materials Industries product is characterized with much lesser directionality than OCC. Of course, the whole is subdued to the process of cryogenic treatment and demagnetizing called Alpha Super. In our pink cable, we have 7N purity Alpha-OCC and DUCC copper as conductors. Each of the cable conductors is made from concentric wires and looking from the inside we have 79 wires with 0.18 mm diameter OCC (Right rotate) in the middle 37 wires with the same diameter DUCC (Left rotate) and on the outer layer 42 wires 0.18 mm diameter DUCC (Right rotate). So, we have three conductors with a diameter of 2.75 mm (Approx. Size 11AWG / 4.02 Sq.mm). Insulation inner material is audio grade FEP (Fluoropolymer) with a layer of P.E. on the outside. Conductors prepared in this way are twisted together and divided with cotton distances. Afterwards the whole is wrapped around with a layer of fabric, on which the PVC braid, enriched with nano particles of porcelain and carbon is placed. Copper foil and OFC copper braid were used as shields, on top of which a layer of paper and external PVC coating, in the Rose Red color, were placed. Finally, a 17 mm diameter pink cable is finished.

While looking at the external color we could think the 4 is not a serious product, but when listening such classification would be completely wrong. After plugging in the DPS into the system and playing music, we stop thinking about how the cable looks, as from the first notes we can hear, that we deal here with an exceptional and uncompromised cable, and what is equally important, it polarized the listeners quite significantly. There are people, who will love it with a borderless love, but there will also be some, who will get an allergic reaction or a fury attack. So, what am I talking about? About proper implementation in the sound path, and mostly about the place we will attach it to and the company we give it to work with. Is this weird? For laymen and people who negate the influence of signaling and power cabling on the final sound of the systems maybe yes, but for those who lived through dozens, if not hundreds, changes of cables and gear, this is daily bread and something obvious. Audio is not so far from, for example, the culinary world, where the Dijon mustard goes very well with veil, but is somehow not tasty with a cake, the latter fitting much better to eggnog, which on the other hand does not compose well with veil. The same thing is with Furutech, which should be placed first at the end of the sound path and then step by step moved to the front. The reason for that is in the native, atavistic nature of the tested cable, which offers such incredible resolution, that it “muffles” the elements behind it. So, on one hand you need to make sure the whole system is powered well, on the other, that the devices working directly with sound are good enough, to avoid a kind of “buffer overload”. Of course, you can take a shortcut and … cable the whole system with the tested cables.
But let us return to the mentioned intransigence, and please do not get me wrong – the DPS-4 does not add any information, does not multiply it, it does not mess with the signal, but just eliminates the bottlenecks and allows the attached devices to perform at their best. It is not about the showy hiper-detailness and proning with details taken from the further planes, but about reference resolution. We hear more, but with the rules of plane gradation and the places of virtual sources being upheld. Additionally, this effect is done not by putting more light on the stage but … by making our perception better – our senses get sharper. That, what seemed to be hidden in the half-shadows and dark, we can now see clearly and precisely define, with facture and all construction details inclusive.
What is interesting, this effect is not only observable on typically acoustic material, recorded in orthodox audiophile way, like for example “TARTARINI secondo natura” of the trio consisting of Sigurd Imsen, Tormod Dalen and Hans Knut Sveen, where not only musicians play, but also the silence between the phrases, but also on much more synthetic positions. For example, the quite fresh soundtrack  “John Wick: Chapter 2” may seem a rather ungrateful and low level demonstration material, but having the DPS-4 in the system makes the whole superficial artificialness and plasticity makes place for the three-dimensional, dark installments, where synthetic sounds appear and from time to time the hellish voice of Nostalghia. Incredible impression is made by the bass, which can move from subsonic, and formless, murmurs flowing at the floor to an attack with a contoured, hard and monolithic punch and then disintegrate into atoms and dematerialize in digital noise. When we add to that the typical ambient – limitless space, then it will turn out quickly, that we became lovers of musical genres, we treated to date with a grain of salt, or just as an addition to the watched film.
When we are talking about the precision, creation of mood and playing with silence, I reached for the album “Elegy” Æon Trio, a beautiful album, which was recorded using … Furutech cabling. Minimalistic forms, quite nice, even for the untrained ear, melodic, and most of all, holographic palpability, surprising at this level, make it very difficult to stop listening. It is worth noticing, that each turning on of the music means an automatic exclusion of us listeners from daily activities, and the planned moment of listening can convert into a marathon, not limited in time. A lot of joy is given by the ability of not only differentiating, but a really truthful reproduction of acoustics and size of the recording rooms. Due to that, the reverberation of the room in the Beauforthuis recorded on the “Elegy” is far from the tight studios, and at the same time much less “shaken” than the almost mystical interiors of the Noirlac Abbey, where Michel Godard recorded our reference album “Monteverdi – A Trace of Grace”.

The Furutech DPS-4 is a remarkable cable in all aspects, if not to say exceptional. Not only it frees the potential of the electronics connected to it, but it also can show us, in a merciless way, the elements of our system, which need some extra work. But instead of stigmatizing the anomalies, it just tells us, where to put it, and where to use it with subsequent upgrades. It seems also to be a great addition to the higher positioned, in the company hierarchy, NanoFlux-NCF, with which it can create a true dream team offering above average resolution as well as incredibly addictive musicality.

Marcin Olszewski

System used during this test:
– CD / DAC: Accuphase DP-410; Ayon CD-35
– File players: laptop Lenovo Z70-80 i7 / 16GB RAM / 240GB SSD + JRiver Media Center 22 + TIDAL HiFi + JPLAY; Plato Lite
– Digital sources selector: Audio Authority 1177
– Turntable: Kuzma Stabi S + Kuzma Stogi + Shelter 201; Electrocompaniet ECG 1 + Lyra Delos
– Phonostage: Tellurium Q Iridium MM / MC Phono Pre Amp
– Integrated Amplifier: Electrocompaniet ECI5; Devialet Expert 440 Pro
– Loudspeakers: Gauder Akustik Arcona 80 + spike extenders
– IC RCA: Tellurium Q Silver Diamond
– IC XLR: LessLoss Anchorwave; Organic Audio; Amare Musica
– IC Digital: Fadel art DigiLitz; Harmonic Technology Cyberlink Copper; Apogee Wyde Eye; Monster Cable Interlink LightSpeed 200
– USB cables: Wireworld Starlight; Goldenote Firenze Silver
– Speaker cables: Organic Audio; Signal Projects Hydra
– Power cables: Furutech FP-3TS762 / FI-28R / FI-E38R; Organic Audio Power; Acoustic Zen Gargantua II; Acoustic Zen Twister
– Power distribution board:: Furutech e-TP60ER + Furutech FP-3TS762 / Fi NCF-50 (R) / FI-50M NCF (R)
– Wall power socket: Furutech FT-SWS (R)
– Anti-vibration platform: Franc Audio Accessories Wood Block Slim Platform; Thixar Silence Plus
– Ethernet cables: Neyton CAT7+
– Table: Rogoz Audio 4SM3
– Accessories: Sevenrods Dust-caps; Furutech CF-080 Damping Ring; Albat Revolution Loudspeaker Chips

Opinion 2

Talking about cabling, considering all pros and cons related to this topic, exposes us (opinion givers) to all kinds of internet hate, on the other, for most audiophiles it means something, they cannot thing about having a synergistic audio system without. And most reviewers, assuming the fact of writing for those people, usually start their review with the history and achievements of the brand, but I, knowing, that the tested brand is a kind of icon for all cabling and audio related accessories, I will look at the tested cable in a different way. What am I talking about? Nothing extraordinary, just the very strong contrast of the external color, very strong pink, which does not allow to pass by it without noticing, and the values being a result of using it. You do not believe me? So, I invite you to read on, as when you see the photographs, it will let you know that I do not throw my words on the wind. I must confess, that a few years ago, when the creator of most of my system (Mr. Kazuo Kiuchi) presented a new line of power cables, with the exterior resembling a poisonous, yellow-black-red snake, I thought, it cannot get any more extravagant. From the perspective of time and experience I am writing about today, I know I was wrong, as this time, also from Japan, something arrived, that destroyed my balance, and I am very open to any kind of visual madness. And here we are arriving at the clou of the opening paragraph. When the colors of mentioned tri-color Harmonix do not have anything to do with its sound (generally it has great timbre, but it concentrates on vividness and weight of the midrange), the tested cable proves, that the sonic foundation it has (about that later) are a kind of representation of its external looks. Ok, I will not dodge you anymore. I have the pleasure to present you the well-known brand Furutech, which introduced to its portfolio a power cable, called DPS-4, which was manufactured with the aid of Mitsubishi. But this is not the end of information related to this novelty. Due to the fact, that the DPS-4 is a product “from spool”, the distributor of the brand – the Katowice based RCM – decided to terminate it with the newest line of plugs from the FI-50 NCF(R) series. You must confess, that this sounds very interesting, so I invite you again to read through the test, not very long, but full of positive impressions.

The paragraph describing what we deal with today, will not be very long. For once, this is just a power cable, and usually (but not always) it is quite resistant to visual glamor, and secondly, already in the introduction I mentioned, it is incredibly pink, and even if we look at it for a long time, we will not find any kind of braid covering it, but just a smooth sheath with information what this cable is imprinted on it. With one word, this is a visual nightmare for people paying attention to the colors in the area behind the audio gear. But this is not all, to kill the patient, due to sonic aspects the distributor was forced to use plugs made from shiny metal and silvery strands, which does not fit the visuals of the cable at all. And you know what? It seems, that this is beyond any kind of acceptance. But after a few weeks of using this coloristic patchjob, with full awareness of esthetic controversy, I am accepting it without problems. And this not only due to the fact of its positive influence on the owned audio gear, but also due to the intrinsic joy I have of knowing to have such a proteus in my solitary confinement. It really works. Please try it for yourself, and you will know, that there is something in it. Either you love it or hate it.

Ok, let us stop joking. This is just a power cord. When I plugged the cable into my system, I was already after having listened to it at the Polish distributors listening room, where it fared very well. However having the experience, that any listening elsewhere, not in my listening room, many times have nothing to do with what I can get from the product at home. So, I did not have any prejudice – if the cable would sound well, then it would be good, if not, it would also be fine. But the tested cable did surprise me, in a positive way. For once it opened up my system, which was already quite informative, what resulted in the increase  of resolution of the midrange and surprisingly smooth lighting of the treble, and secondly, with a minimal increase of upper bass the total bass control was bettered. I played around with that cable for a good dozen days, and after listening to a vast amount of recordings, I am still unable to define the full extent of its interference, as it does everything in such a noble, refined way, that dotting the “i” needs extra time to know it better. But one thing is for sure, my Japanese-Austrian combination, living every note, after I included the DPS-4, showed extra layers of resolution and musicality together with an increase of its freshness. I do not want to write too much, as you might see it as reviewer’s babble, but I assure you, that such interesting effects are reserved for the best. The case is, the things the newest Furutech cable does, happen with cables costing tenths of thousands of zlotys, while the tested cable costs less than eight thousand, and this makes us think. While I do not want to write about specific discs, but I note, that with ancient music I got more information about the attack of the strings of the instruments, more palpability of the presence of the vocalists together with a fantastically balanced saturation of each and every virtual source. For me it was a true bulls-eye, since from years I am trying to (I avoid quick, often deteriorating moves) open the, already fantastic, sound for some of my acquaintances, and after this test, I think I reached a wall I had hidden in some of my expectations. For now I am not fully sure if this is the summit of my expectations, so before the final verdict, I will need to use this configuration for a few weeks. But regardless of my future choices I am happy, that the described representative of the power section does not cause the “wow factor”, which can be dangerous on the long run, but in a very even way it fulfills my expectations, what can be a very good directive for those knowing, what I am writing about. An absolutely obvious thing is a similar influence of the cable on other musical genres, as the described effect was identical with quiet and mad free jazz, not forgetting about others, manifesting the rebellion against the world of its potential lover. This is just a scheme of making sound more vivid, visible in any kind of music, so I am not worried about things you are going to experience. To have something go wrong, you would need to really touch the edges of tonal balance, with your system being overly analytical or slow, and that would mean you have absolutely no idea of how to make your audio system work together in a synergistic way, and I do not expect that from you at all.

Like I said, the first contact was for me quite a challenge for visual acceptance, and the only savior for the DPS-4 was its sound. But listening to the effect of plugging in the Japanese cable into my system, the confirmed will to create a vital musical spectacle, made the color of the cable absolutely negligible, and after a few days I was just enjoying the sound. Where would I recommend the tested cable? Truly? Everywhere. There is only one but. There can be no qualitatively worse cable after it, or the whole effect will be lost. The tested cable should be the last in chain or have an equally capable successor. I know, because I tested that many times. So the only thing left to you is to get used to the color (I assure you, this can be done), and then start worrying about your wallet. But I must warn you, the Furutech DPS-4 does not take captives. I fell.

Jacek Pazio

Distributor: RCM
Price: 7 950 PLN (2 m)

System used in this test:
– CD: ReimyoCDT – 777 + ReimyoDAP – 999 EX Limited
– Preamplifier: Robert Koda Takumi K-15
– Power amplifier: Reimyo KAP – 777
– Loudspeakers: TRENNER & FRIEDL “ISIS”
– Loudspeakers: Tellurium Q Silver Diamond, Harmonix SLC, Harmonix Exquisite EXQ
– IC RCA: 聖HIJIRI HGP-RCA “Million”
– IC XLR: Tellurium Q Silver Diamond
– Digital IC: Harmonix HS 102
– Power cables: Harmonix X-DC 350M2R Improved Version, X-DC SM Milion Maestro, Furutech NanoFlux – NCF, Hijiri Nagomi
– Table: SOLID BASE VI
– Accessories: Harmonix Beauty Tone Milion Maestro, Harmonix TU 505EX MK II, Stillpoints „ULTRA SS”, Stillpoints ”ULTRA MINI”; antivibration platform by SOLID TECH; Harmonix AC Enacom Improved for 100-240V; Harmonix Room Tuning Mini Disk RFA-80i
– Power distribution board: POWER BASE HIGH END
Analog stage:
– Turntable:
Drive: SME 30/2
Arm: SME V
Cartridge: MIYAJIMA MADAKE
Phonostage: RCM THERIAA

Markę wokół której będziemy mieli przyjemność dzisiaj się obracać, opisywaliśmy na naszych łamach już kilkukrotnie. Co ciekawe, mimo bardzo krótkiego stażu w porównaniu z rozdającymi karty na interesującym nas rynku audio wielkimi brandami owa pochodząca z kraju dawnego bloku wschodniego manufaktura swoimi osiągnięciami w zakresie jakości dźwięku zdążyła sobie nie tylko na starym kontynencie, ale i na całym świecie zaskarbić sporą grupę wielbicieli. I nie mówię tutaj jedynie o rozpływającej się w kwiecistych opisach braci recenzenckiej, ale również zadowolonej po decyzji zakupowej licznej klienteli. Mało tego. Poziom potwierdzanej przez użytkowników solidności zdaje się podnosić fakt, iż w jej portfolio nie znajdziemy bezkresnej listy produktowej, tylko kilka bardzo dobrze przemyślanych w procesie projektowym, a potem wprowadzonych w realny byt urządzeń, co wyraźnie daje do zrozumienia, iż konstruktor wie co robi. I gdy odkrywając rąbka tajemnicy dodam, że producent pochodzi z Bułgarii oferując jedynie kilka monofonicznych końcówek mocy, przetwornik cyfrowo/analogowy, przedwzmacniacz liniowy i za sprawą mających swoją premierę rok temu dedykowanych modułów basowych umożliwiające rozbudowę do rozmiarów wielkich podłogówek monitory, prawdopodobnie większości z Was natychmiast przyjdzie na myśl marka Thrax. Jeśli tak, strzeliliście w dziesiątkę. A co takiego się stało, że jest okazja ponownego pojawienia się ww. marki w naszym periodyku? Dla audiofilów od początku do końca kroczących drogą unikającą kompromisów (czytaj: wszystkie komponenty dzielone) nic nadzwyczajnego, jednak dla grupy miłośników swoimi zasobami gotówkowymi oscylującymi w okolicach poziomu zwykłego Kowalskiego jest to bardzo ciekawy temat. Chodzi mianowicie o wprowadzenie do oferty stereofonicznej końcówki mocy, która z jednej strony pozwala ograniczyć ilość komponentów na naszych sonicznych ołtarzach, a z drugiej pozwala wkroczyć w świat bułgarskiego pomysłu na dźwięk nieco mniej zamożnej grupie kochających muzykę ponad wszystko osobników homo sapiens. Gdy karty zostały wyłożone na stół, uzupełniając wstępną garść informacji dodam, iż tytułowy bohater to nic innego jak spakowane w jedną obudowę znane Wam z wcześniejszych testów hybrydowe, monofoniczne końcówki Thrax Teres, przyjmując tym sposobem nazwę Thrax Teres Stereo. Aby test spełnił warunek pełnego pakietu informacji dodam, iż rzeczony piec dostarczył do testu katowicki RCM.

Bryła będącej obiektem naszych zainteresowań końcówki mocy jak na deklarowaną wagę jest stosunkowo nieduża. To oczywiście już na stracie daje nam jasny sygnał, iż we wnętrzu nie znajdziemy przysłowiowego audiofilskiego powietrza, tylko gęsto rozlokowane układy elektryczne, które dla spełnienia założenia produktu hybrydowego w torze sygnałowym wspomaga niewielka lampa elektronowa. I gdy ogólny widok Teresa Stereo skonfrontujemy z Teresem Mono, okaże się, iż tak jak wspominałem, obydwa wykorzystują tę samą obudowę z prawdopodobnie na potrzeby zwiększenia kompaktowości niewielkimi zmianami układów wewnętrznych. A jak z bliższej perspektywy prezentuje się nasz bohater? Nawet bez osobistych doświadczeń same zdjęcia zdradzają, że korpus jest wyciętym z grubych płatów drapanego aluminium, posadowionym na czterech stopach jednym wielkim radiatorem. Front delikatnie się zapada tworząc tym sposobem w swoim centrum niewielką, okrągłą płaszczyznę dla włącznika inicjującego działanie i diody sygnalizacyjnej stan urządzenia. Tylny panel spełniając założenia stereofonicznej końcówki mocy w swej górnej, nieco zagłębionej niecce oferuje wejścia w standardzie RCA/XLR ze stosownym przełącznikiem ich wyboru, a pomiędzy nimi gniazdo dla wspomnianej przed momentem w celu uniknięcia przypadkowego uszkodzenia dość głęboko usadowionej lampy. Na dolnej, licującej już z resztą tylnej części obudowy parceli znajdziemy pojedyncze terminale kolumnowe i zespolone z włącznikiem głównym gniazdo zasilania IEC.

Jak obrazują fotografie, w walce o dobry wynik testowy tytułowemu wzmacniaczowi zintegrowanemu towarzyszył firmowy przedwzmacniacz liniowy Dionysos, ale to co napisałem w poniższym tekście, jest wynikiem kilku podobnych w odbiorze prób przełączeniowych pomiędzy tym co dojechało na testy, a tym co stacjonuje u mnie na stałe. Zatem po małym wprowadzeniu zapraszam do lektury tego, co udało się zaobserwować podczas kilku wielogodzinnych spotkań z muzyką.
Ogólnym założeniem implementacji w stricte tranzystorowy tor audio mniejszej lub większej ilości lamp elektronowych jest uzyskanie efektu homogeniczności i dodatkowej gładkości dźwięku. Oczywiście podczas takich ekwilibrystyk należy uważać, aby nie przekroczyć cienkiej linii strawności takiego rozwiązania, gdyż wówczas ów twór nie będzie do zaakceptowania ani przez obóz otwartych na podobne rozwiązania tranzystorowców, ani zatwardziałych lampiarzy. I wiecie co? Według mnie, opiniowana dzisiaj próba tchnięcia nieco więcej muzykalności i plastyczności w dla wielu bezduszną konstrukcję półprzewodnikową w przypadku Tharxa zakończyła się sukcesem. A dlaczego tak sądzę? W moim przypadku temat jest bardzo prosty do rozwikłania. Użytkowana na co dzień końcówka mocy, co zawsze potwierdzają goszczący u mnie znajomi, ma w swoim sznycie grania sporo cech typowej lampy. Owszem, to nadal jest dalekie od możliwości rasowego przedstawiciela szklanych baniek, ale sama estetyka gładkiego grania jest im dość bliska. I gdy do niedawna wydawało mi się, iż jakiekolwiek podgrzewanie tego rysu brzmieniowego jest skazane na porażkę, testowana końcówka pokazała, że gdy zrobimy kolejny, ale przy tym bardzo przemyślany krok w przód, świat muzyki sporo na tym zyskuje. Naturalną koleją rzeczy tu i ówdzie ma swoje, dające swobodę różnej interpretacji konsekwencje (o tym w dalszej części tekstu), ale nie odbieramy tego w domenie szkodliwości, tylko pewnego, po naprawdę bardzo krótkim czasie akomodacji połączenia czaru przemierzających próżnię w przezroczystych pojemnikach elektronów z szybkością tranzystora. Profanacja? Bynajmniej. Osobiście znam dwie osoby zakochane w tego typu konstrukcjach, które nie wyobrażają swojej układanki w innej konfiguracji, dlatego należy bardzo uważać podczas formowania tego typu stwierdzeń. Zatem, gdy pewne założenia zostały zasygnalizowane, bez przesadnie długiego słowotoku postaram się zreferować je na konkretnych przykładach. Od czego rozpoczniemy? A jakże, od przyjemności, czyli Michela Godarda jego interpretacji muzyki Claudio Monteverdiego. Nawet podpierając się jedynie tym krążkiem bez najmniejszego problemu byłbym w stanie napisać kilkustronicowy elaborat o wpływie implementacji Thraxa na mój zestaw, jednak szanując Wasz czas i unikając zbytniego lania wody powiem jedynie, iż każda struna instrumentów szarpanych dla wielbicieli tego nurtu tworzyła osobną, wspaniałą historię. Poszczególne źródła dźwięku bezpardonowo korzystały z dobrodziejstwa lampki w torze, która dzięki pierwiastkowi plastyczności ułatwiała ukazanie sygnatury brzmieniowej każdego z nich, czyli faktury brzmienia instrumentów  drewnianych. I nie chodzi mi tylko o skrzypce i gitary, ale również o będący clou programu pomysłodawcy kompilacji monstrualny serpent, nie zapominając również o tak niepozornym z racji jego wielkości stroiku saksofonu. Ważnym punktem tego testu jest informacja, iż cała opowieść o przywołanym wydarzeniu muzycznym była bardzo dobrze rozlokowana w wektorach szerokości, głębokości i wysokości przestrzeni pomiędzy kolumnami, a to świadczy o bardzo dobrym wglądzie w nagranie. A gdzie zatem wystąpiły wspomniane konsekwencje wtargnięcia lampy na pokład? Powtarzam, nie były to problemy, tylko zmiana sznytu grania. Jednak jeśli miałbym o nich wspomnieć, pierwszym co rzuca się w uszy, jest zmniejszenie udziału sybilantów w wybrzmiewaniu wokalistyki i nieco mniejsza dźwięczność na rzecz milszego jej odbioru mocno eksponowanej energicznym wydobyciem każdej wysokiej nuty. To w pewnym momencie wzbudziło moją czujność w temacie rozdzielczości przekazu muzycznego, ale mimo minimalnego złagodzenia jego rysunku – a przecież w ożenku lampy z tranzystorem oto właśnie chodzi – nie odnotowałem najmniejszych strat w jakości odpowiedzi echa kubatury kościelnej na zadane frazy dźwiękowe poszczególnych artystów, czy instrumentów. Puentując to wydawnictwo jednym zdaniem – otrzymałem spektakl przez duże “S”. Kolejną potyczką muzyczną był jazz polskiej grupy RGG, która na aranżacyjny warsztat wzięła dzieła Karola Szymanowskiego. W tym przypadku podobnie do muzyki dawnej, wszelkie instrumentarium czerpało samo dobro z umiejętnego podgrzania atmosfery szklaną bańką. Czy to fortepian zyskując nieco mięsistości nabierał przyjemnej, ale nie przerysowanej majestatyczności, czy praca kontrabasu w równej mierze oparta o struny i pudło rezonansowe, wszystko zdawało się pięknie współgrać. I co, żadnych niedociągnięć? Patrząc z ogólnej perspektywy tak, ale od strony, jaką wolałbym usłyszeć, brakowało mi nieco dźwięczności fantastycznie nagranych na tej płycie perkusjonaliów. Nie, nie były zgaszone, ale wiem, jak fantastycznie, delikatnie, ale przenikliwie potrafią wybrzmieć i tylko dlatego o tym wspominam. Oczywiście w tym momencie należy wziąć pod uwagę fakt dużego, a nawet dla niektórych zbyt dużego spokoju moich kolumn, więc to co napisałem, należy przefiltrować przez co prawda bardzo dobrą, ale jednak przypadkowość połączenia. Kończąc tę tranzystorowo – lampową przygodę wspomnę jeszcze o wyniku ożenku tytułowego wzmacniacza z muzyką folk-metalową grypy Percival Schuttenbach. Bardzo dobrze wypadająca, energetyczna i mięsista stopa perkusji, uzbrojone w masę gęste gitarowe riffy i tryskająca plastyką lampy wokaliza pokazały może nieco łagodniejszy niż życzyliby sobie ortodoksyjni wielbiciele tej formacji, ale nadal pełen szaleństwa pokaz, jak ciekawie nawet dla niespecjalnie docelowej grupy słuchaczy udaje się połączyć dwa przeciwległe bieguny. A co tutaj stało się z blachami perkusji? Nie wiem, jak to odbierzecie, ale wydaje się, że nic. W tym przypadku sposób prezentacji całości projektu całkowicie eliminował jakiekolwiek możliwe do wystąpienia braki. Powiem więcej, wydaje się, że w tym odtworzeniu zapisu nutowego nie brakowało mi niczego, mimo, że jak wspominałem, było nieco bardziej przyswajalnie.

Jak można wywnioskować z lektury tego tekstu, najnowsza odsłona wzmacniacza marki Thrax – w tym przypadku stereofonicznej końcówki mocy Teres Stereo, konsekwentnie trzyma wyśrubowany poziom jakościowy. Co więcej, gdy tylko zechcemy, drogą konfiguracji jesteśmy w stanie zwiększyć lub zmniejszyć estetykę gry bliskiej lampie (inne kolumny lub współpracująca elektronika), dlatego też, tylko od Waszych potrzeb i założeń oczekiwanego dźwięku zależeć będzie, czy po drodze Wam z najnowszym dzieckiem bułgarskiej marki. Ja jedno mogę powiedzieć na pewno, to co uzyskałem u siebie, nawet przy czystej przypadkowości procesu testowego, było już bliskie moich preferencji. A przecież nie należy zapominać, iż wiele da się osiągnąć tak uwielbianą przez nas kabelkologią. Idąc tym tropem po osobistym, bliższym zapoznaniu się z możliwościami dźwięku z Bałkanów potrzebowałbym jedynie więcej iskry podczas wybrzmiewania blach perkusisty i wówczas otrzymałbym system skrojony na tak zwaną miarę. Jednak wieńczącym tematem tego testu jest pytanie: “Jaki aspekt Wy podczas dostrajania testowanego wzmacniacza do swojej układanki chcielibyście podkręcić?” Mam cichą nadzieję, że to pytanie nie zostanie czysto retorycznym i jeśli tylko ten proces nastąpi, o czym jestem święcie przekonany, owych drobnych niuansów (niestety cudów nie ma), albo w ogóle nie będzie, albo będzie ich jak na lekarstwo.

Jacek Pazio

Dystrybucja: RCM
Cena: 16 900 €

Dane techniczne:
Wejścia: XLR i RCA
Moc wyjściowa:2 x 150W /8Ω ; 2 x 200W / 4Ω
Pobór mocy: Max. 700 W
Wymiary (S x G x W) : 340 x 400 x 230 mm
Waga: 35 kg

System wykorzystywany w teście:
– źródło: Reimyo CDT – 777 + DAP – 999 EX Limited
– przedwzmacniacz liniowy: Robert Koda Takumi K-15
– końcówka mocy: Reimyo KAP – 777
Kolumny:  Trenner & Friedl “ISIS”
Kable głośnikowe: Tellurium Q Silver Diamond, Harmonix SLC, Harmonix Exquisite EXQ
IC RCA: Hijri „Milon”,
XLR: Tellurium Q Silver Diamond
IC cyfrowy: Harmonix HS 102
Kable zasilające: Harmonix X-DC 350M2R Improved Version, X-DC SM Milion Maestro, Furutech NanoFlux – NCF, Hijiri Nagomi
Stolik: SOLID BASE VI
Akcesoria:
– antywibracyjne: Harmonix TU 505EX MK II, Stillpoints „ULTRA SS”, Stillpoints ”ULTRA MINI”
– platforma antywibracyjna SOLID TECH
– zasilające: Harmonix AC Enacom Improved for 100-240V
– akustyczne: Harmonix Room Tuning Mini Disk RFA-80i
– listwa sieciowa: POWER BASE HIGH END
Tor analogowy:
– gramofon:
napęd: SME 30/2
ramię: SME V
wkładka: MIYAJIMA MADAKE
przedwzmacniacz gramofonowy: RCM THERIAA