Tag Archives: speaker cable

Choć Extraudio kojarzy się przede wszystkim z elektroniką, to warto mieć świadomość, iż Niderlandczycy mają w swym portfolio zaskakująco bogatą ofertę okablowania. Dlatego też po podstawowej łączówce USB na redakcyjny tapet wzięliśmy jego głośnikowe rodzeństwo – Extraudio Speaker One.

cdn. …

Opinion 1

It would seem that the halfway point of the summer holidays is not a very obvious time to make any kind of retrospection. Meanwhile, while individuals untainted by “audiophilia nervosa” focus on such important activities like observing long-term weather forecasts, that allow them to optimize the destination of their next trip, or discussions about choosing their favorite finish and chips shop in one of the seaside resorts, we are still kind of stuck with one foot in Munich-related memories, while gradually unloading the queue of novelties spotted there, which we managed to obtain for testing in the meantime. And contrary to appearances, this process does not always take place at the speed of the German ICEs, because the test devices are, as their name suggests, used for testing and demonstrations and they usually return to the manufacturers’ headquarters after exhibitions, or only occasionally appear „stationary” as part of possible “fittings”, as was the case with the charmingly green YG Acoustics Hailey 3 at the RCM in Katowice. Nevertheless, although we do not complain about the lack of activities and topics for more or less elaborate descriptions and we quietly hope that there are no signs of “cucumber season” visible on our website, we are happy to finally confess about probably the last artifact „hunted down” while traversing the countless corridors of the MOC, the Project V1-S speaker cable, currently closing the top Furutech series.

When it comes to the appearance of our guest, it is safe to say that everything is in line with the company’s DNA, from the delivery of the cable in an elegant wooden box (unboxing) to the black and copper color of the cable and the top-line plugs used to terminate the cables. However, it is worth being aware that the visual similarity preserved within the product siblings does not mean they are anatomical twins, because each of the wires, although based on similar materials, has an individualized structure optimized in terms of its purpose. And so it is with the S, whose arteries have a cross-section of 6.1 mm² were made, in accordance with the native tradition, of silver-plated copper conductors α(Alpha) OCC and pure (7N) copper α(Alpha) DUCC subjected to unique cryogenic and demagnetization processes, but their braiding, cross-sections and individual damping and shielding layers were selected in terms of its location in the system and transmitted signals. Let us start with what can be seen with the naked eye, i.e. the characteristic black-copper outer jacket and massive anti-vibration joints that slightly reduce the diameter of the cables, which are further divided into „+” and „-” wires in equally elegant splitters and are terminated with the company’s banana plugs (CF-202-N1(R)) and/or forks (CF-201-N1(R)). And how does it look like inside? Looking from the very center, each of the conductors consists of an inner core with 109 clockwise wound conductors Ø0.18 made of silver-plated copper α (Alpha) OCC, around which, this time anti-clockwise wound, 38 wires Ø0.18 silver-plated copper α (Alpha) OCC were placed, then 69 clockwise and 93 anti-clockwise wound conductors made of α (Alpha) DUCC (Dia Ultra Crystallized Copper) with Ø0.18. The insulation of each conductor is made of Polyethylene for audio applications. And only such a pair goes to a common tunnel made of paper wrap filled with polyester yarn. The next two layers are the shield – the inner one made of α foil (Alpha) and the outer one made of α (Alpha) OFC copper braid. Then, the whole thing is filled with PVC enriched with nano-ceramic particles of a flexible carbon compound and equally flaccid tubes made of the same material. Slowly approaching the black polypropylene braid, visible to the naked eye, it is impossible to miss another paper wrap and the final, third screen made of α copper foil (Alpha) responsible for the above-mentioned „golden” clearances.

I assume that apart from the complexities of metallurgical nature and elegance of appearance, most readers are primarily interested in how the Furutech Project V1-S sounds. I must admit that this issue may not have kept us awake at night, but simply intrigued us. As it turned out, however, the Japanese wires reached us in an almost virgin condition – smelling of the factory, and at the same time the information reaching our ears about an unexpectedly long period of their accommodation (warming up) prompted us to abandon any sudden actions in favor of, as it turned out – justified, arming ourselves with patience. Therefore, it was only after a few weeks, when the dynamics of the observed changes in mood swings dropped to zero, that we started critical listening. And these, there is no denying it, put us in a great mood, because the V1-S fully rewarded the time spent both on warming them up and waiting for the appearance itself. Not only did they correspond perfectly with the signature of their siblings, that have been appearing in our systems so far, but they somehow became item making the entire series complete. They combined the maturity of the sound known from the previous encounters with a completely obvious and at the same time unforced resolution, and unrestrained dynamics with the lack of any nervousness, or artificial pumping up of the size of the virtual sources, or, irritating in the long run, increasing of the tempo. In general, everything was accurate – as it should be, and in its place, but the longer we listened to them, the more often we caught ourselves hearing not only the reproduced music, but a kind of native signatures of elements that are in front of and behind the tested wires in our systems. Interestingly, this enrichment of the sound was not done on the basis of „contaminating” the source signal, but only on the addition of a side plot, a kind of stage directions, signaling that the full control over the bass exploring the deepest recesses of Hades on „Sprouted” by Ganja White Night is due to the appropriately efficient amplification, while the sensuality of Paloma Dinela Chesky’s vocals on „Memory” is due to the tuning of our speakers. As if that was not enough, V1 never let me know that the repertoire served to it was in any way inappropriate, or even insulting to her noble birth, so after a few timid attempts I stopped being embarrassed and whenever I felt like making noise, I reached for Japanese („Nonnegative” by Coldrain) or English („The Sky, The Earth & All Between”  by Architects) metalcore, exposing my senses to the bestial whips of guitar riffs, electronic distortions drilling into synapses and truly animal roars and screams. And please imagine, that even with such cacophonous load, the Japanese cables coped as well as with, … to not to look far, great symphonies („Stokowski: Gran Galà, vol. II”  by Leopold Stokowski / The Philadelphia Orchestra), offering full precision of imaging and resolution of the farthest planes not only in the more lyrical fragments, but also during the tutti of the entire performance apparatus pressing into the seat / squeezing the last juices out of the rock instruments. The key to this ability, however, was the fact that I never managed to catch the Furutechs trying to take shortcuts, simplify presentations, or simulate their native resolution by artificially sharpening the highest frequencies. In fact, compared to the NCF Nanoflux, the V1 could seem a bit darkened and denser, but these are only appearances resulting from better, more accurate blackening of the background and a deeper stage with a smoother gradation of the planes. We have, therefore, a more mature and sophisticated way of narration, in which the „subject” conducting it does not have to prove anything to anyone.

So is this the end of our adventures with Japanese flagships? At the moment, everything seems to indicate this, but without suggesting anything at all, and even more so without anticipating the facts, I take the liberty of drawing attention to a rather surprising gap at the top of Furutech’s portfolio, where it is difficult to find digital models that are adequate in terms of class to their analog siblings. However, returning to the merits and the tested Project V1-S loudspeaker cables, it should be clearly noted, that they are in a class of their own, and at the same time, showing surprising kindness to the wallets of potential buyers, they allow the systems wired with them to climb to the heights of their capabilities.

Marcin Olszewski

System used in this test:
– CD/DAC: Vitus SCD-025mkII + 2 x Quantum Science Audio (QSA) Blue Fuse
– Network player: Lumïn U2 Mini + Farad Super3 + Omicron Magic Dream Classic; I-O Data Soundgenic HDL-RA4TB
– Turntable: Denon DP-3000NE + Denon DL-103R
– Phonostage: Tellurium Q Iridium MM/MC Phono Pre Amp
– Digital source selector: Audio Authority 1177
– Integrated amplifier: Vitus Audio RI-101 MkII + Quantum Science Audio (QSA) Violet fuse
– Loudspeakers: AudioSolutions Figaro L2 + Solid Tech Feet of Balance + ZenSati Angel jumpers
– IC RCA: Furutech FA-13S; phono NEO d+ RCA Class B Stereo + Ground (1m)
– IC XLR: Organic Audio; Vermöuth Audio Reference; Furutech DAS-4.1
– Digital IC: Fadel art DigiLitz; Harmonic Technology Cyberlink Copper; Apogee Wyde Eye; Monster Cable Interlink LightSpeed 200
– USB cables: Wireworld Starlight; Vermöuth Audio Reference USB; ZenSati Zorro
– Speaker cables: WK Audio TheRay Speakers + SHUBI Custom Acoustic Stands MMS-1
– Power cables: Furutech FP-3TS762 / FI-28R / FI-E38R; Organic Audio Power + Furutech CF-080 Damping Ring; Furutech Evolution II Power; Furutech Nanoflux Power NCF; Esprit Audio Alpha
– Power distribution board: Furutech e-TP60ER + Furutech FP-3TS762 / Fi-50 NCF(R) /FI-50M NCF(R)
– Wall power socket: Furutech FT-SWS(R)
– Switch: Quantum Science Audio (QSA) Red + Silent Angel S28 + Farad Super6 + Farad DC Level 2 copper cable
– Ethernet cables: In-akustik CAT6 Premium II; Audiomica Laboratory Anort Consequence, Artoc Ultra Reference, Arago Excellence; Furutech LAN-8 NCF; Next Level Tech NxLT Lan Flame
– Anti-vibration platform: Franc Audio Accessories Wood Block Slim Platform
– Table: Solid Tech Radius Duo 3
– Acoustic panels: Vicoustic Flat Panels VMT

Opinion 2

Probably many of you are well aware, but if anyone overslept in following our assessments of the achievements of the tested brand, I officially declare that things are like this. If the Japanese brand Furutech, which is the subject of this dissertation, does not take up the gauntlet in the field of digital signals such as USB and LAN – you probably remember we have already described the AES/EBU digital cable, it is safe to say, that with the following test of the current flagship Project V1 line, we are reaching the proverbial finish line. This finish line, of course, is the bringing to life, and in this episode we will take a look at the last available item from the aforementioned V1 lineup, which are loudspeaker cables. Interestingly and certainly close to the truth, after the excellent reception by the market of the previous designs – I myself use XLR and power cables – the cabling is very much awaited for. Fortunately, the gentlemen from the land of the rising sun did not beat around the bush, and the cables, which is the subject of the meeting at the Munich exhibition in May, had their official premiere. And because they had, we immediately asked the Katowice RCM for a test unit, and the result of this request is our ability to take a look with great pleasure at the flagship model of Furutech Project V1-S speaker cables in this episode.

Perhaps the product photos do not reflect this, but during the session, after plugging into the system, you can see that the cables in question are quite thick. Fortunately, this diameter does not result from simply inserting signal wires into a garden hose to give them the dignified appearance expected by many music lovers, but from overlapping many layers of conductors separated by insulators, shields and spacers dampening harmful vibrations, which ultimately results in a large diameter, but allows you to quite easily form the cable route in the target system. What exactly makes up the mentioned diameter? Due to the large number of components used, I will only mention the most important ones, and very briefly at that. What is most interesting in my opinion? It is about the material for conductors. Well, the conglomerate carrying the signal is a combination of two types of cryogenic copper, typical in case of this manufacturer. I am talking about a multi-wire core made of silver-plated OCC Alpha copper, on which two intersecting layers of high-purity DUCC copper were applied, also composed of many thin wires. This is a very interesting topic, because usually manufacturers decide on one type of material, while at Furutech we have an obvious sandwich that is supposed to give specific sonic results. We will see what came out of it in the description of the sound. However, returning to other construction details, when it comes to protecting the signal against harmful electrical influence of the environment in which the cable works, the V1 model uses double insulation and double shielding, while the activities in terms of minimizing the impact of vibrations on the signal are carried out on the basis of longitudinally arranged rods made of nano-ceramics and filling the free zones with carbon powder in accordance with RoHS standards. Speaking of the packaging of the described cables, we are dealing with the latest, not yet available as a ready-made version of spade and banana plugs made in NCF technology. To conclude the paragraph on technicalities, I would like to remind you that in accordance with the idea of packaging the products of this series, the V1-S speaker is packed in an aesthetically padded with blue material, bamboo wooden box. As you can see, when buying a product from Furutech, we get a successful combination of advanced technology with sophisticated design of both the product itself as well as the way how the cable is displayed to the customer during unboxing.

What sonic cards did our hero reveal to me? Of course, as usual, communing with the top series of the Japanese cables, I got an eruption of a volcano of energy in the entire sound spectrum. Starting from the lowest bass, through the midrange bursting with joy, to the delicately sweetened, but only taking away a kind of nervousness, yet still resonant treble, it was evident that the music gained the expected dignity. However, what is significant not only for this model, but for the entire series of cabling, the biggest beneficiary of such an action is the center of the band. Yet it is not about the typical cranking up of the mass, pushing it out of line, giving the effect of taking a step forward in relation to the line of the speakers. In this case, we get something completely different. It is so minimally invasive, but very significant that in the first moments after connecting from other wires, you may not notice it, but it perfectly comes to the fore after returning to the zero state. Namely, we are talking about the V1-S, and the rest of the family, serving an injection of vitality in the midrange. As if a charming vibration would elevate the effect of the life’s joy of the instruments shining in this range. When you unplug them and replace them with even the best designs of the competition, this joyful spark will always be missing. And it will not help to illuminate this range, which usually ends up increasing its tonality and slimming, or saturating it, and this at times gives great fun, but still constitutes a sonic heaviness. The flagship line of Furutech does something in this aspect, which makes the music not so expressive anymore after eliminating those cables from the audio path. They produce a juicy and round sound, but thanks to a kind of freshness probably introduced by the main core of the silver-plated copper conductors, gushing with roundness and excellent drive. And I am writing this without stretching the facts, because for these reasons several designs from this series remained with me after testing. And the best thing about it is, that the injection of energy described above, does not disturb the freedom of sound of a system firmly rooted in saturation even before the attempting to plug-in the Furutech into the sound path. This is a stereo I use every day, and despite the introduction of the above-mentioned aspects in the domain of turning up the emotions in the center of the band, I did not notice any bad side effects. Of course, the lower range had a slightly thickened line drawing it, and the treble became more refined, but in the first case, thanks to the full control of the system over the speakers, there was no question of losing coherence and thus averaging their projection in terms of timbre, and in the second case, due to the excellent resolution of the system, after eliminating the remaining distortions in the sound it was still characterized by an excellent palette of information, now presented with a greater effect of coherence. Summing up this state in a few words, it was generally juicier, but with the effect of greater vitality of the midrange and undisturbed speed of the musical material. And literally any material, regardless of its origin.
Let us start with the last album of the full Black Sabbath band „13” . Against the background of this type of work, it is a superbly produced album, and yet after applying the tested speaker cables to the path, it showed its side that engaged me even more. And it is not about the substantive content, because it absorbs me even when listening to this album on the proverbial kitchen radio, but for the evident improvement in the quality of presentation. As I mentioned, it was very good from the start, but after interfering with the transmission of the syndromes carried by the tested cable, enriched with smoothness and juiciness improving the reception of fuller, but still predatory vocals, resulting in strengthening the impact with the guitar and drum sections. In theory, after an additional injection of purification and increasing the mass of the sound, I should lose aggressiveness, but the result was quite different. Of course, the effects in the form of greater smoothness and weight were clearly audible, but I perceived them as strengthening the tangibility of visualizing of the music, not toning down its unpredictability.
Identical changes, of course in a positive sense – I noted while combing through the resources from another musical genre in the form of all kinds of jazz. All kinds, because, following the previous trend, there very different ways of visualizing this, not always calm, music ended with the same feedback, i.e. an increase in joy and energy in the center of the band, while maintaining a timing appropriate for a given production, sometimes fast, and sometimes slow, along with appropriate lighting, maintaining the necessary length of decay of the smallest notes of the upper range. Whether it is Ken Vandermark’s free jazz „Resonance”, where rhythm often does not exist, and when it does occasionally, it bursts with the madness of successive phrases, or slow playing with instruments in the production of our jazz team of Oleś brothers together with Christopher Dell „Komeda Ahaed”, where the appearance and indefinite duration of a single note is the main motto of this album; each time the music, in addition to showing its best qualities, gave me a sense of closer communion with it. Of course, all thanks to the skillful heating of emotions in the midrange, but without the effect of slowing down or sluggishness. It was a festival of, slightly different in mass and timbre, but with seemingly greater spark of life, completely different in the aesthetics of playing, but nicely sounding jazz. For me, it was great.

Where would I see the eponymous Furutech Project V1-S speaker cables? As you can guess, wherever you expect a slight inspiration of your sound with a pinch of vibrating energy. The system will not lose its feistiness, but thanks to the skillful revival of the midrange, it will gain in terms of increasing the palpability of music reception. More vibrant, but also more juicy, without which it is sometimes impossible to fully immerse yourself in the music material you are listening to. In this topic, our hero, colloquially speaking, will close it, in a positive way. And are there any contraindications? Not dramatically limiting the potential target group, but naturally yes. And of course, we are talking about individuals who prefer sharpness and unnatural speed of sound over lively, homogeneous musicality. The popular “Furu” simply will not go for it, because it was designed to show music with a capital „M”. As you can see, the choice for or against the discussed speaker cables is very simple and is based only on the correct definition of your point of view on music. Unfortunately, I will not do it for you. However, no matter what, I am of the opinion that every, even unsuccessful attempt with the Japanese in your system will be very valuable to you, so I encourage you to take up the challenge. And maybe something will „pop” between you and it.

Jacek Pazio

System used in this test:
Source:
– CD Player/DAC: Gryphon Ethos
– streamer: Lumin U2 Mini + switch Quantum Science Audio (QSA) Red-Silver
– Preamplifier: Gryphon Audio Pandora
– Power amplifier: Gryphon Audio Apex Stereo
– Loudspeakers: Gauder Akustik Berlina RC-11 Black Edition
– Speaker cables: Furutech Nanoflux-NCF Speaker Cable
IC RCA: Hijiri Million „Kiwami”, Vermouth Audio Reference
IC XLR: Hijiri Milion „Kiwami”, Furutech DAS-4.1, Furutech Project V1
Digital IC: Furutech Project V1 D XLR
Ethernet cable: NxLT LAN FLAME
USB cable: ZenSati Silenzio
Power cables: Hijiri Takumi Maestro, Furutech Project-V1, Furutech NanoFlux NCF, Furutech DPS-4.1 + FI-E50 NCF(R)/ FI-50(R), Hijiri Nagomi, Vermouth Audio Reference Power Cord, Acrolink 8N-PC8100 Performante, Synergistic Research Galileo SX AC, ZenSati Angel
– Table: BASE AUDIO 2
Accessories: Quantum Science Audio Red fuse; QSA Silver fuse; Synergistic Research Orange fuse; antivibration platform by SOLID TECH; Harmonix AC Enacom Improved for 100-240V
– Power distribution board: POWER BASE HIGH END, Furutech NCF Power Vault-E
– Acoustic treatments by Artnovion
Analog stage:
– Drive: Clearaudio Concept
– Cartridge: Dynavector DV20X2H
– Phonostage: Sensor 2 mk II
– Eccentricity Detection Stabilizer: DS Audio ES-001
– Tape recorder: Studer A80

Polish distributor: RCM
Manufacturer: Furutech
Price: 15 000 € / 2 x 2,5m

Opinia 1

Wydawać by się mogło, że półmetek wakacji to niezbyt oczywista pora na dokonywanie jakichkolwiek retrospekcji. Tymczasem o ile jednostki nieskażone audiophilią nervosą skupiają się na tak ważkich czynnościach jak obserwacje długoterminowych prognoz pogody pozwalających na optymalizację destynacji kolejnej wycieczki, bądź dywagacjach dotyczących wyboru ulubionej smażalni w jednym z nadmorskich kurortów, to my nadal nie tyle tkwimy jedną nogą w około-monachijskich wspominkach, co sukcesywnie rozładowujemy kolejkę wypatrzonych tamże nowości, które w tzw. międzyczasie udało nam się na testy pozyskać. A wbrew pozorom nie zawsze ów proces przebiega z prędkością niemieckich ICE, gdyż demonstracyjne egzemplarze są, jak sama ich nazwa wskazuje, … demonstracyjne i chciał, nie chciał zazwyczaj wracają po wystawach do siedzib producentów, bądź jedynie okazjonalnie pojawiają się „stacjonarnie” w ramach ewentualnych „przymiarek”, jak to miało miejsce w przypadku uroczo zielonych YG Acoustics Hailey 3 w katowickim RCM-ie. Niemniej jednak, choć na brak zajęć i tematów do mniej bądź bardziej kwiecistych opisów nie narzekamy i mamy cichą nadzieję, że na naszym portalu nie widać przejawów pełni sezonu ogórkowego, to z radością pragniemy wreszcie wyspowiadać się z bodajże ostatniego „upolowanego” podczas przemierzania bezliku korytarzy MOC-a artefaktu, czyli na chwilę obecną domykających topową serię Furutech-a przewodów głośnikowych Project V1-S.

Jeśli chodzi o aparycję naszego gościa, to śmiało można stwierdzić, że wszystko jest zgodne z firmowym DNA począwszy od dostarczania przewodu w eleganckiej drewnianej skrzyni (unboxing) po samo czarno-miedziane umaszczenie i topową konfekcję samych przewodów. Warto jednak mieć świadomość, iż zachowane w obrębie rodzeństwa podobieństwo wizualne bynajmniej nie oznacza bliźniaczej identyczności anatomicznej, albowiem każdy z przewodów, choć bazuje na podobnych surowcach ma zoptymalizowaną pod względem swego przeznaczenia zindywidualizowaną budowę. I tak też jest z S-kami, których arterie o przekroju 6.1mm² co prawda, zgodnie z rodzimą tradycją, wykonano ze srebrzonych żył miedzianych α(Alpha) OCC i czystej (7N) miedzi α(Alpha) DUCC poddanych unikalnym procesom kriogenizacji i rozmagnesowania, to jednak już sam ich zaplot, przekroje i poszczególne warstwy tłumiąco – ekranujące dobrano pod kątem jego umiejscowienia w systemie i transmitowanych sygnałów. Zacznijmy jednak od tego, co widać gołym okiem, czyli charakterystycznej czarno-miedzianej koszulki zewnętrznej i masywnych antywibracyjnych muf nieco redukujących średnicę przebiegów, które w równie eleganckich splitterach rozdzielane są na przewody „+” i „-” zakończone firmowymi bananami (CF-202-N1(R)) i/lub widłami (CF-201-N1(R)). A jak to wygląda w środku? Patrząc zatem właśnie od samego środka każda z żył składa się z wewnętrznego rdzenia o 109 prawoskrętnie ułożonych przewodnikach Ø0.18 ze srebrzonej miedzi α (Alpha) OCC, wokół których, tym razem lewoskętnie ułożono 38 żył Ø0.18 ze srebrzonej miedzi α (Alpha) OCC, następnie 69 prawoskrętnie i 93 lewoskrętnie przewodników z miedzi α (Alpha) DUCC (Dia Ultra Crystallized Copper) o Ø0.18. Izolację każdej z żył wykonano z Polietylenu do zastosowań audio. I dopiero taka parka trafia do wspólnego, wypełnionego poliestrową przędzą tunelu z papierowej owijki. Kolejne dwie warstwy stanowią ekran – wewnętrzny z folii miedzianej α (Alpha) i zewnętrzny z plecionki miedzianej α (Alpha) OFC. Następnie na całość trafia wzbogaconego nano-ceramicznymi cząsteczkami związku węgla elastycznego PVC i równie wiotkich rurek z takiego samego materiału. Powoli zbliżając się do widocznej gołym okiem czarnej plecionki polipropylenowej nie sposób pominąć kolejnej papierowej owijki i finalnego, trzeciego ekranu z folii miedzianej α (Alpha) odpowiedzialnej za ww. „złote” prześwity.

Zakładam, że abstrahując od zawiłości natury metalurgicznej oraz elegancji aparycji większość czytelników przede wszystkim interesuje jak Furutech Project V1-S gra. Nie ukrywam, iż również nam owa kwestia może nie tyle spędzała sen z powiek, co po prostu mocno intrygowała. Jak się jednak okazało japońskie przewody dotarły do nas w niemalże dziewiczym – pachnącym fabryką stanie a jednocześnie docierające naszych uszu informacje o nadspodziewanie długim okresie ich akomodacji (wygrzewania) skłoniły nas do zaniechania jakichkolwiek gwałtownych działań na rzecz, jak się okazało ze wszech miar zasadnego, uzbrojenia się w cierpliwość. Dlatego też dopiero po paru tygodniach, gdy dynamika obserwowanych zmian wahań nastrojów spadła do zera zabraliśmy się za krytyczne odsłuchy. A te, nie ma co ukrywać, wprawiły nas w doskonałe nastroje, bowiem V1-S w pełni wynagrodziły czas poświęcony zarówno na ich wygrzewanie, jak i oczekiwanie na samo pojawienie. Nie dość bowiem, że świetnie korespondowały z sygnaturą dotychczas przewijającego się przez nasze systemy rodzeństwa, co niejako dopinały kompletność całej serii. Łączyły bowiem w sobie znaną z wcześniejszych spotkań dojrzałość brzmienia z zupełnie oczywistą a zarazem niewymuszoną rozdzielczością a nieskrępowaną dynamikę z brakiem jakiejkolwiek nerwowości, czy też sztucznego pompowania rozmiarów źródeł pozornych, czy też irytującego na dłuższą metę podkręcania tempa. Generalnie wszystko było akuratne – takie, jakim być powinno i na swoim miejscu, jednak im dłużej się ich słuchało, tym częściej łapaliśmy się na tym, że tak po prawdzie słyszymy nie tylko reprodukowaną muzykę, co swoisty zbiór natywnych sygnatur elementów będących przed i za tytułowymi przewodami w naszych systemach. Co ciekawe owo ubogacenie przekazu nie odbywało się na zasadzie „skażania” sygnału źródłowego a jedynie dodania wątku pobocznego, swoistych didaskaliów sygnalizujących, że pełną kontrolę nad eksplorującym najgłębsze zakamarki Hadesu basu na „Sprouted” Ganja White Night zawdzięczmy odpowiednio wydajnemu wzmocnieniu, zaś za zmysłowością wokali Palomy Dineli Chesky na „Memory” stoi takie a nie inne strojenie naszych kolumn. Jakby tego było mało V1-ka ani razu nie dała mi do zrozumienia, że serwowany jej repertuar jest w jakikolwiek sposób nieodpowiedni, bądź wręcz uwłaczający jej szlachetnemu urodzeniu, więc po kilku nieśmiałych próbach przestałem się krępować i jeśli tylko naszła mnie ochota połomotać, to już bez żadnych oporów sięgałem czy to po japoński („Nonnegative” Coldrain) , czy też angielski („The Sky, The Earth & All Between” Architects) metalcore wystawiając swe zmysły na bestialskie smagnięcia gitarowych riffów, wwiercające się w synapsy elektroniczne sprzęgnięcia i iście zwierzęce ryki i wrzaski. I proszę sobie wyobrazić, że nawet z tak kakofoniczną strawą japońskie przewody radziły sobie równie wybornie co z … daleko nie szukając wielką symfoniką („Stokowski: Gran Galà, vol. II” Leopold Stokowski / The Philadelphia Orchestra) oferując pełną precyzję obrazowania i rozdzielczość najdalszych planów nie tylko w bardziej lirycznych fragmentach, lecz również podczas wgniatających w fotel tutti całego aparatu wykonawczego / wyciskania z rockowego instrumentarium ostatnich soków. Kluczowy w owej zdolności był jednak fakt, iż ani razu nie udało mi się przyłapać Furutechów na próbach wybierania drogi na skróty, upraszczania prezentacji, czy też pozorowania swej natywnej rozdzielczości sztucznym wyostrzaniem najwyższych składowych. Ba, chociażby na tle Nanoflux-ów NCF V1-ka mogła wydawać się wręcz nieco przyciemniona i bardziej gęsta, lecz to tylko pozory wynikające z lepszego, dokładniejszego zaczernienia tła oraz głębszej sceny o bardziej płynnej gradacji planów. Mamy zatem z bardziej dojrzałym i wyrafinowanym sposobem narracji, w którym „podmiot” ją prowadzący nikomu niczego udowadniać nie musi.

Czy to zatem koniec naszych przygód z japońskimi flagowcami? Na chwilę obecną wszystko na to wskazuje, jednak absolutnie niczego nie sugerując, a tym bardziej nie uprzedzając faktów, pozwalam sobie zwrócić uwagę na dość zaskakującą lukę na szczycie portfolio Furutecha, gdzie ze świecą szukać adekwatnych klasą analogowemu rodzeństwu cyfrowych modeli. Wracając jednak do meritum i tytułowych głośnikowych Project V1-S wyraźnie trzeba zaznaczyć, że są klasą same dla siebie a jednocześnie wykazując zaskakująca łaskawość dla portfeli potencjalnych nabywców pozwalają wspiąć się okablowanym nimi systemom na wyżyny swoich możliwości.

Marcin Olszewski

System wykorzystany podczas testu
– CD/DAC: Vitus Audio SCD-025 Mk.II + 2 x bezpiecznik Quantum Science Audio (QSA) Blue
– Odtwarzacz plików: Lumïn U2 Mini + Farad Super3 + Farad DC Level 2 copper cable + Omicron Magic Dream Classic; I-O Data Soundgenic HDL-RA4TB
– Gramofon: Denon DP-3000NE + Denon DL-103R
– Przedwzmacniacz gramofonowy: Tellurium Q Iridium MM/MC Phono Pre Amp
– Selektor źródeł cyfrowych: Audio Authority 1177
– Wzmacniacz zintegrowany: Vitus Audio RI-101 MkII + bezpiecznik Quantum Science Audio (QSA) Violet
– Kolumny: AudioSolutions Figaro L2 + Solid Tech Feet of Balance + zwory ZenSati Angel
– IC RCA: Furutech FA-13S; phono NEO d+ RCA Class B Stereo + Ground (1m)
– IC XLR: Vermöuth Audio Reference; Furutech DAS-4.1
– IC cyfrowe: Fadel art DigiLitz; Harmonic Technology Cyberlink Copper; Apogee Wyde Eye; Monster Cable Interlink LightSpeed 200
– Kable USB: Wireworld Starlight; Vermöuth Audio Reference USB; ZenSati Zorro
– Kable głośnikowe: WK Audio TheRay Speakers + SHUBI Custom Acoustic Stands MMS-1
– Kable zasilające: Esprit Audio Alpha; Furutech FP-3TS762 / FI-28R / FI-E38R; Organic Audio Power + Furutech CF-080 Damping Ring; Furutech Evolution II Power; Furutech Nanoflux Power NCF
– Listwa zasilająca: Furutech e-TP60ER + Furutech FP-3TS762 / Fi-50 NCF(R) /FI-50M NCF(R)
– Gniazdo zasilające ścienne: Furutech FT-SWS-D (R) NCF
– Switch: QSA Red + nóżki Silent Angel S28 + zasilacz Farad Super6 + Farad DC Level 2 copper cable
– Przewody Ethernet: In-akustik CAT6 Premium II; Audiomica Laboratory Anort Consequence, Artoc Ultra Reference, Arago Excellence; Furutech LAN-8 NCF; Next Level Tech NxLT Lan Flame
– Platforma antywibracyjna: Franc Audio Accessories Wood Block Slim Platform
– Stolik: Solid Tech Radius Duo 3
– Panele akustyczne: Vicoustic Flat Panel VMT

Opinia 2

Pewnie wielu z Was znakomicie się orientuje, ale jeśli ktoś w śledzeniu naszych ocen dokonań tytułowego brandu kolokwialnie mówiąc zaspał, oficjalnie oświadczam, iż sprawy mają się tak. Jeśli będąca tematem obecnej rozprawy japońska marka Furutech nie podejmie rękawicy w dziedzinie sygnału cyfrowego typu USB oraz LAN – jak pewnie pamiętacie cyfrówkę AES/EBU zdążyliśmy już opisać, śmiało można oznajmić, że poniższym testem obecnie flagowej linii Project V1 dobijamy do przysłowiowej mety. Ową metą oczywiście jest powołanie do życia i w tym odcinku przyjrzenie się przez nas ostatniej dostępnej pozycji spod wspomnianego znaku V1, jaką jest okablowanie kolumnowe. Co ciekawe i z pewnością bliskie prawdy, po znakomitym odbiorze przez rynek wcześniejszych konstrukcji – sam użytkuję sygnałowe XLR oraz sieciowy – okablowanie bardzo przezeń oczekiwane. Na szczęście panowie z kraju kwitnącej wiśni nie zasypiali gruszek w popiele i będąca tematem obecnego spotkania na monachijskiej wystawie w maju konstrukcja miała swoją oficjalną premierę. A jeśli tak, natychmiast poprosiliśmy katowicki RCM o testowy egzemplarz, w wyniku czego w tym odcinku z wielką przyjemnością przyjrzymy się flagowemu modelowi kabli głośnikowych Furutech Project V1-S.

Być może fotografie produktowe tego nie oddają, ale na sesji po wpięciu w system widać, że rzeczone kable są słusznej grubości. Na szczęście owa średnica nie wynika ze zwykłego włożenia przewodów sygnałowych do ogrodowego węża, aby nabrały oczekiwanej przez wielu melomanów dostojnej aparycji, tylko nałożenia na siebie wielu warstw przewodnika przedzielonego izolatorami, ekranami oraz przekładkami tłumiącymi szkodliwe drgania, co finalnie skutkuje pokaźną średnicą, jednak pozwala dość łatwo uformować przebieg kabla w docelowym systemie. Co konkretnie składa się na wspomnianą średnicę? Z uwagi na pokaźną mnogość zastosowanych półproduktów wspomnę tylko o najważniejszych kwestiach i do tego bardzo skrótowo. Co w moim odczuciu jest najciekawsze? Chodzi o materiał na przewodniki. Otóż konglomerat niosący ze sobą sygnał to połączenie dwóch rodzajów oczywiście jak w każdym przypadku tego producenta kriogenizowanej miedzi. Mam na myśli wielodrucikowy rdzeń wykonany ze srebrzonej miedzi OCC Alpha, na który nałożono dwie krzyżujące się, także złożone z wielu cieniutkich drucików warstwy z wysokiej czystości miedzi DUCC. Temat bardzo ciekawy, gdyż zazwyczaj producenci decydują się na jeden rodzaj glinu, gdy tymczasem u Furutecha mamy ewidentną, mającą dać konkretne wyniki siniczne kanapkę. Co z tego wyszło, zobaczymy w opisie brzmienia. Wracając jednak do innych kwestii budowy, jeśli chodzi o zabezpieczenie sygnału przed szkodliwym wpływem elektrycznym środowiska w jakim kabel się pojawi, w modelu V1 zastosowano dwukrotną izolację i podwójne ekranowanie, natomiast działania od strony minimalizacji wpływu wibracji na sygnał zrealizowano na bazie podłużnie ułożonych pręcików z nano-ceramiki oraz wypełnienia wolnych stref proszkiem węglowym zgodnie z normami RoHS. Poruszając temat konfekcji opisywanego okablowania, mamy do czynienia z najnowszą, jeszcze niedostępną jako konfekcja do samodzielnego montażu odsłoną widełek i bananów wykonaną w technologii NCF. Wieńcząc akapit dotyczący technikaliów przypomnę jeszcze, iż zgodnie z ideą pakowania produktów tej serii głośnikówka V1-S w drogę do klienta pakowana jest w estetycznie wyściełaną błękitnym materiałem, wykonaną z drewna bambusowego elegancką skrzynkę. Jak widać, nabywając produkt spod znaku Furutecha dostajemy udane połączenie zaawansowanej technologii z wyrafinowanym designem tak samego produktu, jak i kwestii jego ekspozycji podczas rozpakowywania przez klienta.

Jakie soniczne karty odkrył przede mną nasz bohater? Oczywiście jak zwykle obcując z topową serią Japończyków dostałem erupcję wulkanu energii w całym pasmie. Począwszy od samego dołu, przez kipiącą radością średnicę, po delikatnie posłodzone, jednak jedynie zdejmujące z nich pewnego rodzaju nerwowość, ale nadal dźwięczne wysokie tony ewidentnie było słychać, że muzyka nabrała oczekiwanej dostojności. Jednak co nie tylko dla tego modelu, ale całej serii okablowania jest znamienne, największym beneficjentem takiego działania to centrum pasma. Jednakże nie chodzi o typowe podkręcenie masy wypychające ją przed szereg sprawiając efekt robienia kroku wprzód w stosunku do linii kolumn. W tym przypadku dostajemy coś całkowicie innego. Na tyle mało inwazyjnego, za to bardzo znamiennego skutkach, że w pierwszych chwilach po przepięciu się z innych drutów można tego nie zauważyć, a co dopiero znakomicie dochodzi do głosu po powrocie do stanu zero. Mianowicie mowa o serwowaniu przez V1-S i resztę rodziny zastrzyku witalności w średnicy. Jakby czarującego rozwibrowania podnoszącego efekt życiowej radości brylujących w tym pasmie instrumentów. Gdy się je wypnie i w ich miejsce wstawi nawet najlepsze konstrukcje konkurencji, tej radosnej iskry zawsze będzie brakować. I nie pomoże doświetlanie tego zakresu, które zazwyczaj kończy się podniesieniem jego tonalności i odchudzeniem tudzież nasycaniem czasem sprawiającym wielką frajdę, ale jednak ich brzmieniową ociężałość. Flagowa linia Furutecha akurat w tym aspekcie ma to coś, co sprawia, że po wyeliminowaniu jej z toru audio muzyka nie tętni już tak ekspresyjnym życiem. Soczystym i krągłym, jednakże dzięki pewnego rodzaju prawdopodobnie wprowadzanej przez główny rdzeń przewodników z posrebrzanej miedzi świeżości, tryskającym pełnym krągłości brzmieniem oraz znakomitym drive-m. I piszę to bez jakiegokolwiek naciągania faktów, gdyż właśnie z tych powodów kilka konstrukcji z tej serii po testach u mnie zostało. A najlepsze w tym wszystkim jest to, że opisany przed momentem zastrzyk energii nie burzy swobody brzmienia już przed próbą wpięcia Furutech-a w tor mocno osadzonego w nasyceniu systemu. Takim operuję na co dzień i mimo wprowadzenia do jego prezentacji wyartykułowanych powyżej aspektów w domenie podkręcania emocji w centrum pasma, nie zanotowałem żadnych złych efektów ubocznych. Owszem, dolny zakres minimalnie pogrubił rysującą go kreskę, a wysokie tony nabrały ogłady, jednak w pierwszym przypadku dzięki pełnej kontroli systemu nad kolumnami nie było mowy o utracie zwarcia w sobie i tym sposobem uśrednienia ich projekcji w kwestii wielobarwności, a w drugim za sprawą znakomitej rozdzielczości systemu po wyeliminowaniu drzemiących jeszcze w przekazie pozostałości zniekształceń, ten nadal cechowała znakomita paleta teraz podanych z większym efektem koherencji informacji. Reasumując ów stan w kilku żołnierskich słowach ogólnie było soczyściej, ale z efektem większej witalności środka pasma oraz niezaburzoną szybkością podania materiału muzycznego. I to dosłownie każdego materiału bez względu na jego rodowód.
Na pierwszy ogień weźmy choćby ostatni album w pełnym składzie zespołu Black Sabbath „13”. Na tle tego typu twórczości to znakomicie zrealizowana płyta, a mimo to po aplikacji w tor tytułowych kabli głośnikowych pokazała się z jeszcze bardziej angażującej mnie strony. I nie chodzi o zawartość merytoryczną, gdyż ta pochłania mnie nawet podczas słuchania tej płyty na przysłowiowym radyjku kuchennym, ale za ewidentną poprawę jakości prezentacji. Jak wspominałem, już na starcie bardzo dobrej, jednak po ingerencji w przekaz syndromów niesionych przez tytułowy kabel wzbogaconej o poprawiającą odbiór pełniejszej, lecz nadal drapieżnej wokalizy gładkość oraz soczystość skutkującą wzmocnieniem uderzenia popisami sekcji gitarowej i perkusyjnej. W teorii po dodatkowym zastrzyku oczyszczania i zwiększania masy dźwięku powinienem stracić na agresywności odbioru, tymczasem wynik był zgoła inny. Owszem, skutki w postaci większej gładkości i wagi były ewidentnie słyszalne, jednak odbierałem je jako wzmocnienie namacalności wizualizowania muzyki, a nie tonizowanie jej nieprzewidywalności.
Identyczne zmiany, naturalnie w rozumieniu pozytywnym – zanotowałem podczas przeczesywania zasobów z innej beczki muzycznej w postaci wszelkich odmian jazzu. Wszelkich dlatego, że idąc tropem poprzedniego nurtu także bardzo różnorodne sposoby wizualizowania tej nie zawsze spokojniejszej muzy kończyły się identycznym samym feedbackiem, czyli wzmożeniem radości i energii w centrum pasma, przy utrzymaniu stosownego dla danej produkcji, raz szybkiego, zaś innym razem powolnego timingu na dole wraz z odpowiednim doświetleniem zachowującego niezbędną długość wybrzmiewania najdrobniejszych nut górnego zakresu. Czy to free spod znaku Kena Vandermarka „Resonance”, gdzie często rytm nie istnieje, a jak się czasem pojawi, tryska szaleństwem następujących po sobie fraz, czy powolne zabawy instrumentami w produkcji naszego jazzowego teamu braci Oleś wespół z Christopherem Dellem „Komeda Ahaed”, gdzie pojawienie się i trwanie w nieskończoność pojedynczej nuty jest głównym mottem tej płyty, za każdym razem muzyka oprócz pokazywania swoich najlepszych cech, dawała poczucie bliższego obcowania z nią. Oczywiście wszystko za sprawą umiejętnego podgrzania emocji w średnicy, ale bez efektu spowolnienia czy ociężałości. To był festiwal nieco inaczej osadzonych w masie i barwie, ale przez to jakby z większą iskrą życia, całkowicie odmiennych w estetyce grania, ale fajnie wypadających brzmieniowo jazzowych popisów. Dla mnie bomba.

Gdzie widziałbym tytułowe kable głośnikowe Furutech Project V1-S? Jak można się domyślić, wszędzie tam, gdzie oczekujecie lekkiego natchnienia swojego brzmienia szczyptą rozwibrowanej energii. System nie straci na zadziorności, za to dzięki umiejętnemu ożywieniu środka pasma zyska w kwestii zwiększenia namacalności odbioru muzyki. Bardziej dźwięcznej, ale także bardziej soczystej, bez czego czasem nie da się w pełni zatopić w słuchanym materiale muzycznym. W tym temacie nasz bohater kolokwialnie mówiąc pozytywnie zamknie temat. A czy są jakieś przeciwwskazania? Nie jakoś dramatycznie ograniczające potencjalną grupę docelową, ale naturalnie tak. A chodzi oczywiście o osobników przedkładających ostrość oraz nienaturalną szybkość narastania dźwięku nad pełną życia, bo homogeniczną muzykalność. Popularny Furu zwyczajnie na to nie pójdzie, bo został zaprojektowany do pokazania muzyki przez duże „M”’. Jak widać, wybór za lub przeciw omawianym kablom głośnikowym jest banalnie prosty i opiera się jedynie o poprawne zdefiniowane swojego punktu widzenia na muzykę. Niestety ja tego za Was nie zrobię. Jednak bez względu na wszystko jestem zdania, iż każda, nawet ta nieudana próba z Japończykiem w swoich warunkach systemowych będzie dla Was bardzo cenna, dlatego zachęcam do podjęcia wyzwania. A nuż widelec coś między Wami „pyknie”.

Jacek Pazio

System wykorzystywany w teście:
– odtwarzacz CD Gryphon Ethos
– streamer: Lumin U2 Mini + switch QSA Red-Silver
– przedwzmacniacz liniowy: Gryphon Audio Commander
– końcówka mocy: Gryphon Audio APEX Stereo
– kolumny: Gauder Akustik Berlina RC-11 Black Edition
– kable głośnikowe: Furutech Nanoflux-NCF Speaker Cable
– IC RCA: Hijiri Million „Kiwami”, Vermouth Audio Reference
– XLR: Hijiri Milion „Kiwami”, Furutech DAS-4.1, Furutech Project V1
– IC cyfrowy: Furutech Project V1 D XLR
– kabel LAN: NxLT LAN FLAME
– kabel USB: ZenSati Silenzio
– kable zasilające: Hijiri Takumi Maestro, Furutech Project-V1, Furutech NanoFlux NCF, Furutech DPS-4.1 + FI-E50 NCF(R)/ FI-50(R), Hijiri Nagomi, Vermouth Audio Reference Power Cord,
Acrolink 8N-PC8100 Performante, Synergistic Research Galileo SX AC, ZenSati Angel
Stolik: BASE AUDIO 2.
Akcesoria:
– bezpieczniki: Quantum Science Audio Red, QSA Silver, Synergistic Research Orange
– platforma antywibracyjna Solid Tech
– zasilające: Harmonix AC Enacom Improved for 100-240V
– listwa sieciowa: Power Base High End, Furutech NCF Power Vault-E
– panele akustyczne Artnovion
Tor analogowy:
– gramofon – Clearaudio Concept
– wkładka Dynavector DV20X2H
– przedwzmacniacz gramofonowy RCM Audio The Big Phono
– docisk płyty DS Audio ES-001
– magnetofon szpulowy Studer A80

Dystrybucja: RCM
Producent: Furutech
Cena: 15 000 € / 2 x 2,5m

O ile podczas ostatniego monachijskiego High Endu mogliśmy dzisiejszego gościa jedynie obejrzeć i „pomacać”, to dzisiaj, jak to mawiał klasyk „nadejszła wiekopomna chwila” i możemy wreszcie wpiąć go do naszego systemu. Panie i Panowie oto referencyjny przewód głośnikowy Furutech Project V1-S.

cdn. …

Po istnej watasze Red-ów rodzime WK Audio postanowiło nieco zmienić paletę barw i postawiło na kojący błękit głośnikowych TheRay.

cdn …

Opinia 1

Skoro od minionego Audio Video Show minęło ponad pół roku wydawać by się mogło, że wszystko, co tam udało nam się wypatrzyć zdążyliśmy już nie tylko przesłuchać, co wręcz o tym zapomnieć. Jak jednak dowodzi niniejsza epistoła niektóre rzeczy muszą dojrzeć i trafić na swój czas. Tak też było z intrygującą nowinką w portfolio rodzimej manufaktury WK Audio, która choć złapała nas za oko i ucho, to już uzgadniając termin dostawy a to trafiała na przedświąteczne zamieszanie, istną klęskę urodzaju wszelakiej maści zalegających u nas kabliszczy, czy też wymagającą pilnego rozładowania kolejkę. A że nie mamy zwyczaju brać czegokolwiek na testy tylko po to, by zarastało gdzieś w kącie kurzem i pajęczynami umówiliśmy się z Witkiem Kamińskim (założycielem i właścicielem marki), że gdy tylko na horyzoncie pojawi się jakieś „okno pogodowe” wrócimy do tematu. I skoro czytacie Państwo te słowa, to znak, że takowe okoliczności przyrody koniec końców nadeszły, a tym samym pierwszy i zarazem topowy przewód głośnikowy TheRed Speakers z katalogu WK Audio trafił pod nasze dachy i finalnie możemy się z Państwem podzielić naszymi wybitnie subiektywnymi refleksjami.

Jak mam nadzieję zarówno z powyższych zdjęć, jak i stosowanej przez plichtowskiego wytwórcę nomenklatury jasno wynika TheRed Speakers są … czerwone. Znaczy się takie umaszczenie posiada tekstylna plecionka z której wykonano ich zewnętrzny peszel ochronny. Na tle dotychczas przez nas testowanego ich zasilającego rodzeństwa uwagę zwraca odejście od masywnych aluminiowych muf i splitterów na rzecz zdecydowanie lżejszych – drewnianych odpowiedników. W dodatku producent w celu przeciwdziałania pasożytniczym wibracjom sięgnął po nad wyraz rzadko stosowaną w Hi-Fi a świetnie radzącą sobie np. w modelarstwie balsę, więc kończące krwiste przebiegi kostki warto traktować z odpowiednią troską i atencją, gdyż jest to bardzo miękki gatunek drewna a tym samym charakteryzujący się dość iluzoryczną odpornością na wszelakiej maści wgniecenia i zadrapania. A właśnie, skoro o drewnie mowa, to wypada wspomnieć, iż TheRed do końcowego odbiorcy docierają w imponujących rozmiarów, suto wyściełanych szarą gąbką skrzyniach ze sklejki, które na powyższą sesję zdjęciową z racji pozyskania na testy demonstracyjnego, krążącego w okolicy na testach, zestawu się nie załapały, lecz które można było podziwiać m.in. na ostatnim Audio Video Show. Pod względem budowy TheRed Speakers oparto o miedź wysokiej czystości i 4 mm² przekroju żył roboczych. Co istotne żyły dodatnią i ujemną nie tylko odseparowano stosując ich osobne przebiegi („+” i „-” są odrębnymi przewodami), lecz posiadają również różną budowę. Pod względem ergonomicznym TheRed-y są nad wyraz wdzięczne do układania a na tzw. macanta da się wyczuć, iż pod czerwoną koszulką żyły sygnałowe prowadzone są wewnątrz jakiejś niezwykle lekkiej i sprężystej otuliny (wata poliestrowa lub jedwabna, jaką w swojej ofercie ma np. Acoustic Revive – PSA-100?). Przewody zakonfekcjonowano topowymi widłami Furutech CF-201 NCF (R) a na życzenie możliwa jest dowolna konfiguracja końcówek widły/banany.

Skoro tytułowe okablowanie dotarło do nas prosto z placu boju, gdzie potencjalni nabywcy wyciskali z niego ostatnie soki, uznaliśmy iż sam proces akomodacji i wygrzewania możemy ograniczyć do niezbędnego minimum. Ot dzień-dwa na ostudzenie emocji, wyrównanie potencjałów i oswojenie się z dość absorbującym kolorystycznie, jakże różnym od dyżurnego, kłębowiskiem za kolumnami. Kiedy jednak z głośników popłynęły pierwsze nieśmiałe dźwięki iście apokaliptycznego w swej dalszej części albumu „Modern Primitive” szalonych Greków z Septicflesh jasnym stało się, że TheRed-y jeńców brać nie zamierzają, jak i w sposób niezwykle bezpardonowy wytrącają z rąk kablosceptyków dyżurny argument, jakoby kabli nie słychać, bo obecność „czerwieńców” WK Audi była słyszalna na równi z ich fizyczną i widoczną gołym okiem egzystencją w moim systemie. W telegraficznym skrócie ową obecność potwierdzały niezwykła ekspresja i żywiołowość przekazu, podkreślenie niższej średnicy i istne turbodoładowanie najniższych składowych. A było co podkręcać, gdyż warto mieć na uwadze fakt, iż na ww. krążku otrzymujemy potężną dawkę bezkompromisowego Death Metalu suto okraszonego nie wygrzebanymi z pamięci syntezatorów samplami a najprawdziwszą symfoniką w wykonaniu FILMharmonic Orchestra of Prague i chórów tak złożonych z dorosłych, jak i dzieci. Krótko mówiąc to materiał, który niezbyt często ma szansę gościć na wszelakiej maści targach, wystawach i innych tego typu audiofilskich prezentacjach. A szkoda, bo co jak co, ale działa niczym potężne sito odsiewające ziarno od plew i zasługujące na miano high-endu systemy zdolne zagrać wszystko od zwykłych ładnie opakowanych wydmuszek, których kres możliwości dynamicznych wyznaczają wymuskane smęty, gdzie bas kończy się na partiach tamburynu a fortepian zazwyczaj zastępuje pianola, bądź klawesyn. A tu mamy pełne spektrum dynamiki, odważne skraje pasma, szeroki wachlarz krzyków i wrzasków, rozmach wielkiej symfoniki połączony z brutalnością ostrych gitarowych riffów i perkusyjnych blastów zdolnych przytkać każde słabe ogniwo nie do końca przemyślanych systemów. A z TheRed-ami nie dość, że o żadnej katarakcie mowy nie było, to jeszcze wzrosła drożność systemowego krwioobiegu a z głośników dobiegały dźwięki o takiej spontaniczności, że profilaktycznie zacząłem sprawdzać, czy przypadkiem dostawca energii w ramach weekendowej promocji nie zwiększył napięcia. Co ciekawe, wzrost „wygaru” nie szedł w parze czy to z ofensywnością, czy też przybliżeniem pierwszych planów, więc nie trzeba było profilaktycznie cofać zastawy z obawy o zbytnie zainteresowanie serwowanymi smakołykami ze strony wykonawców. Scena kreowana była od linii głośników w głąb a gradacja planów przebiegała nad wyraz harmonijnie bez zbytniego podkreślania konturowości ulokowanych tamże źródeł pozornych. Nie oznacza to co prawda iście impresjonistycznych plam i mazajów zamiast muzyków z krwi i kości, ale rodzime przewody dalekie są od zbytniego wyostrzania w stylu najnowszych wielkoekranowych wyświetlaczy ustawionych w trybie demonstracyjnym.
Zmiana repertuaru na nieco bardziej cywilizowany, czyli „The Gathering” Geri Allen z jednej strony pokazała liryczne oblicze tytułowych głośnikówek a z drugiej jasno dawała do zrozumienia, że jeśli tylko w reprodukowanym materiale jest sekcja rytmiczna, to nie ma opcji, by jej w autorski i co tu dużo mówić atrakcyjny sposób nie wyeksponować. I tak też było tym razem, gdzie zarówno zestaw perkusjonaliów, bas, jak i fortepian leaderki charakteryzowały się wręcz zaraźliwą motoryką i świetnym timingiem a dęciaki czarowały złotą soczystością brzmienia. Pojawiła się jakaś niezwykła, niemalże „lampowa”, koherencja i świadomość, że choć dźwięk śmiało można uznać za nieco może nie tyle przyciemniony, co skupiony na średnicy i basie, to przecież górnych rejestrów wcale nie brakuje. Ba, są wręcz podane z odwagą i świetną rozdzielczością, lecz z racji swej gładkości i kremowości nie ranią uszu i nie wyrywają się przed szereg.

Może i TheRed Speakers są debiutantami w dotychczas zdominowanym przez okablowanie zasilające i akcesoria antywibracyjne portfolio WK Audio pod względem przesyłu sygnałów audio, jednak absolutnie nie dziwi mnie fakt, że zamiast nieśmiało przebijać się do świadomości odbiorców z mniej, bądź bardziej budżetowego poziomu Witek Kamiński postanowił od razu zaatakować audiofilski Olimp. Bowiem, po tym, co dane mi było usłyszeć w trakcie ich testowania śmiało można uznać, iż TheRed Speakers są do szpiku kości high-endowymi przewodami tak pod względem dynamicznego a zarazem wyrafinowanego brzmienia, jak i detali konstrukcyjnych począwszy od dobranego na drodze odsłuchów gatunku drewna do antywibracyjnych „kostek” po iście biżuteryjną konfekcję topowymi Furutechami.

Marcin Olszewski

System wykorzystany podczas testu
– CD/DAC: Ayon CD-35 (Preamp + Signature) + Finite Elemente Cerabase compact
– Odtwarzacz plików: Lumin U2 Mini + Farad Super3 + Farad DC Level 2 copper cable + Omicron Magic Dream Classic; I-O Data Soundgenic HDL-RA4TB
– Gramofon: Denon DP-3000NE + Denon DL-103R
– Przedwzmacniacz gramofonowy: Tellurium Q Iridium MM/MC Phono Pre Amp
– Selektor źródeł cyfrowych: Audio Authority 1177
– Wzmacniacz zintegrowany: Vitus Audio RI-101 MkII
– Kolumny: Dynaudio Contour 30 + podkładki Acoustic Revive SPU-8 + kwarcowe platformy Base Audio
– IC RCA: Furutech FA-13S; phono NEO d+ RCA Class B Stereo + Ground (1m)
– IC XLR: Vermöuth Audio Reference; Furutech DAS-4.1
– IC cyfrowe: Fadel art DigiLitz; Harmonic Technology Cyberlink Copper; Apogee Wyde Eye; Monster Cable Interlink LightSpeed 200
– Kable USB: Wireworld Starlight; Vermöuth Audio Reference USB; ZenSati Zorro
– Kable głośnikowe: Signal Projects Hydra + SHUBI Custom Acoustic Stands MMS-1
– Kable zasilające: Esprit Audio Alpha; Furutech FP-3TS762 / FI-28R / FI-E38R; Organic Audio Power + Furutech CF-080 Damping Ring; Acoustic Zen Gargantua II; Furutech Nanoflux Power NCF
– Listwa zasilająca: Furutech e-TP60ER + Furutech FP-3TS762 / Fi-50 NCF(R) /FI-50M NCF(R)
– Gniazdo zasilające ścienne: Furutech FT-SWS-D (R) NCF
– Switch: Silent Angel Bonn N8 + nóżki Silent Angel S28 + zasilacz Farad Super3 + Farad DC Level 2 copper cable
– Przewody ethernet: In-akustik CAT6 Premium II; Audiomica Laboratory Anort Consequence, Artoc Ultra Reference, Arago Excellence; Furutech LAN-8 NCF; Next Level Tech NxLT Lan Flame
– Platforma antywibracyjna: Franc Audio Accessories Wood Block Slim Platform
– Stolik: Solid Tech Radius Duo 3
– Panele akustyczne: Vicoustic Flat Panel VMT

Opinia 2

Jeśli w miarę regularnie śledzicie nasze zmagania z materią audio, z pewnością znacie tytułowego plichtowskiego producenta okablowania WK Audio. W swoim portfolio ma już kilka ciekawych pozycji z działu zasilania serii The Air, The One oraz The Red, które w lwiej części znakomicie sprzedają się na świecie. Jednak nie oszukujmy się, świat światem, ale dobrze byłoby, gdyby podobny stan rzeczy nabrał odpowiednich rumieńców również na rodzimym rynku. Dlatego też gdy do życia zostaje powołana kolejna konstrukcja, producent nie zapomina o rodakach i organizuje stosowne sesje testowe. Takim to sposobem po ciekawym mitingu z nowatorsko wyglądającym, bo równolegle do siebie prowadzącym poszczególne wiązki kablu sieciowym, tym razem zmierzymy się z kontynuującym szkarłatną linię produktową przewodem kolumnowym WK Audio TheRed Speakers.

Jak obrazują fotografie, ww. model nie jest typową, zintegrowaną w jedną całość konstrukcją. W tym przypadku mamy do czynienia z prowadzeniem sygnału plusa i minusa osobnym przebiegiem. Mało tego. Każda z żył oprócz zastosowania autorskich rozwiązań splotu wysokiej czystości miedzi, sposobu izolowania oraz zabezpieczenia antywibracyjnego może pochwalić się dodatkowo nieco innym konstrukcją wewnętrzną. Jak to dokładnie wygląda, jest słodką tajemnicą producenta, jednak jedno jest pewne, obydwie żyły nie są bliźniacze. Każdy z drutów w miejscu zmiany średnicy przewodu z grubego w kolorze wyrazistej czerwieni na cienki w opalizującej czerni został uzbrojony w wygaszającą wibrację kostkę z balsy. Jeśli chodzi o terminację, w przypadku testowego modelu widać najnowszą wersję widełek japońskiego Furutecha CF-201 NCF (R). Tak prezentujące się przewody w drogę do klienta pakowane są w wyściełaną gąbką, elegancką sklejkową skrzyneczkę ze stosownym certyfikatem oryginalności.

Jakimi cechami może pochwalić się tytułowy kabel kolumnowy? Zanim do tego dojdę, pragnę zaznaczyć, iż w mojej opinii jest to najlepsza konstrukcja rodzimego producenta. A powodem jest zadbanie o otworzenie się dźwięku na dole i górze. Sieciówka z tej serii również była bardzo dobra, jednak na tle głośnikowców w znacznie większym stopniu skupiała się na pokazaniu centrum pasma. Tymczasem dzisiejsza konstrukcja konsekwentnie krocząc drogą przyjemnego w odbiorze podkręcania emocji w projekcji średnicy – naturalnie odnoszę się do kabla zasilającego, dorzuciła do prezentacji oddech i konsensus ilościowy basu w stosunku do wspomnianej średnicy. Dla mnie granie zrobiło się bardziej równe, czyli każdy podzakres miał swoje tak sam udział w pokazaniu spektaklu muzycznego. To było znakomite posunięcie, bowiem w momencie podkręcania energii samej średnicy czasem dobrze zrealizowane płyty mogłyby pokazać się ze strony lekkiej nadwagi. Spokojnie, nie w stylu męczącego buczenia lub buły, tylko delikatnego uśrednienia zawartych w nim informacji. Tymczasem puszczenie wodzy w prezentacji najwyższych rejestrów pozwoliło nawet najbardziej dopieszczonemu materiałowi pokazać się z pełnią witalności. A to dopiero połowa fajnego feedbacku wpięcia tytułowego kabla, gdyż podobne, czyli pozytywne ruchy zauważyłem na drugim biegunie pasma akustycznego. Otóż bas nie tylko zyskał na zejściu, to przy okazji oferował niezbędną wielobarwność i szybkość. Dzięki temu system nie miał najmniejszych problemów z pokazaniem najważniejszych cech jakiejkolwiek muzycznej opowieści. Czy to pełne natchnienia jazzowe misteria spod znaku Adama Bałdycha „Brothers”, gdzie dobrze doprawiony w całym pasmie zestaw znakomicie pokazywał nie tylko targające muzykiem emocje podczas przelewania na pięciolinię nawet pojedynczej nuty, ale również zjawiskową wirtuozerię obsługi przecież niełatwych do opanowania skrzypiec, czy brutalne ataki rozwydrzonych, skądinąd bardzo lubianych przeze mnie, dosłownie walczących o swoje pięć minut na scenie z charyzmatycznym wokalem frontmena gitar grupy AC/DC „Highway To Hell”, każdy sposób wyrażania swojego ja za pomocą zapisów nutowych, dzięki estetyce grania testowanych kabli głośnikowych bez problemu wprowadzały mnie w najdrobniejsze meandry swojego bytu. To dwa różne światy, które według prawd objawionych potrzebują nieco innego dopieszczenia, tymczasem nasz bohater udowodnił, że wystarczy zagrać równo w całym pasmie, by być spokojnym o dobry wynik soniczny. Dlatego na samym wstępie zaznaczałem, że dla mnie z całej rodziny ten model kabla jest najlepszy. To nie oznacza oczywiście, ze reszta jest zła lub słaba, tylko nie tak uniwersalna. Stawianie na konkretne cechy dźwięku – nawet delikatne, finalnie w niektórych zestawach może wypaść różnie, tymczasem jak tytułowy TheRed Speakers równe pokazywanie pełnego spektrum częstotliwości sprawia, że potencjalna porażka oscyluje w granicach błędu statystycznego. Na tyle małego, że nawet moja układanka po wypięciu japońskiego Furutecha nie zgłaszała najmniejszych problemów jakościowych, a jedynie informowała o nieco innym, a nie gorszym podejściu do drobnych aspektów prezentacji.

Czy wyartykułowane w powyższym opisie cechy pozwalają mi polecić naszego bohatera każdemu miłośnikowi muzyki? Powiem tak. Gdybym tak nie sądził, nie sformułowałbym aż tak tendencyjnego pytania. Pytania, które w tej lub innej formie i tak musiałoby paść. A że te kilkanaście dni z WK Audio TheRed Speakers jasno pokazało, że równe granie zawsze się obroni, z wygłoszeniem takiej formy zachęty nie miałem z najmniejszego problemu. Czy każda próba będzie sukcesem? Niestety nie. Powód? Banalny. Po prostu czasem tak pokrętnie zestawimy swoje zabawki, że bez ratunku w stylu dociążania tudzież odchudzania dźwięku się nie obejdzie. Niestety – w dobrym tego słowa znaczeniu – najważniejszą cechą naszego bohatera jest równe granie, co wielu „kwadratowym” dźwiękowo zestawom może nie wyjść na dobre. Ale żebyśmy się dobrze zrozumieli, wina będzie leżeć po stronie gospodarza, a nie gościa.

Jacek Pazio

System wykorzystywany w teście:
– transport: CEC TL 0 3.0
– streamer: Lumin U2 Mini + switch Silent Angel Bonn N8
– przetwornik cyfrowo/analogowy: dCS Vivaldi DAC 2.0
– zegar wzorcowy: Mutec REF 10 SE-120
– reclocker: Mutec MC-3+USB
– Shunyata Research Omega Clock
– Shunyata Sigma V2 NR
Przedwzmacniacz liniowy: Gryphon Audio Pandora
Końcówka mocy: Gryphon Audio APEX Stereo
Kolumny: Gauder Akustik Berlina RC-11 Black Edition
Kable głośnikowe: Furutech Nanoflux-NCF Speaker Cable
IC RCA: Hijiri Million „Kiwami”, Vermouth Audio Reference
XLR: Hijiri Milion „Kiwami”, Furutech DAS-4.1
IC cyfrowy: Hijiri HDG-X Milion
Kabel LAN: NxLT LAN FLAME
Kable zasilające: Hijiri Takumi Maestro, Furutech Project-V1, Furutech NanoFlux NCF, Furutech DPS-4.1 + FI-E50 NCF(R)/ FI-50(R), Hijiri Nagomi, Vermouth Audio Reference Power Cord, Acrolink 8N-PC8100 Performante, Synergistic Research Galileo SX AC
Stolik: BASE AUDIO 2
Akcesoria:
– bezpieczniki: Quantum Science Audio Red, Synergistic Research Orange
– antywibracyjne: Harmonix TU 505EX MK II, Stillpoints ULTRA MINI
– platforma antywibracyjna SOLID TECH
– zasilające: Harmonix AC Enacom Improved for 100-240V
– listwa sieciowa: POWER BASE HIGH END, FURUTECH e-TP80 ES NCF
– panele akustyczne Artnovion
Tor analogowy:
– gramofon – Clearaudio Concept
– wkładka Dynavector DV20X2H
– przedwzmacniacz gramofonowy RCM Audio The Big Phono
– docisk płyty DS Audio ES-001
– magnetofon szpulowy Studer A80

Dystrybucja: Audiopunkt
Producent: WK Audio
Cena: 12 000 € / 2 x 2,5m

Opinia 1

O tym, że czas jest pojęciem tyleż względnym, co abstrakcyjnym wspominaliśmy już kilkukrotnie. I niby głoszone bądź co bądź przez nas samych tezy mamy niejako zapisane w DNA, więc powinniśmy być odpowiednio zaimpregnowani na powyższe zjawiska a tym czasem po raz kolejny złapaliśmy się na tym, że pozorne okamgnienie trwało zdecydowanie dłużej aniżeli by się mogło wydawać. Chodzi bowiem o to, iż na zupełnego bezczela szlibyśmy w zaparte, że „niedawny” test topowych głośnikowych Nanofluxów Furutecha był właśnie „niedawno” i skoro na rynek trafiła ich kolejna inkarnacja, to wszystko wskazuje na to, że albo w Japonii robi się lekko nerwowo, albo wierchuszka Furutecha próbuje nieco zmienić wieloletnią politykę firmy zagęszczając interwały wietrzenia portfolio. Tymczasem wystarczyło zerknąć na datę ww. publikacji, by posypać głowę popiołem i czym prędzej zrewidować budowaną narrację, bowiem od debiutu poprzedniej wersji minęło „raptem” … osiem (!!!) lat. Krótko mówiąc na 3-9-1 Togoshi, Shinagawa-Ku w Tokyo wszystko jest po staremu i toczy się własnym, lata temu ustalonym tempem a my, już bez niepotrzebnych nerwów, możemy pochylić się nad najnowszym japońskim wypustem – zajmującym szczyt oferty Furutechem Nanoflux-NCF Speaker Cable, który dotarł do nas dzięki uprzejmości dystrybutora – katowickiego RCM-u.

Jak się z pewnością Państwo domyślacie głównym powodem delikatnej, czy wręcz kosmetycznej zmiany na świeczniku japońskich głośnikowców było zastąpienie wideł CF-201(R) i rozporowych bananów CF-202(R) ich NCF-owymi następcami – CF-201 NCF(R) i CF-202 NCF(R). Zanim jednak ktokolwiek zacznie kręcić nosem, że to de facto wspomniana kosmetyka nieśmiało chcielibyśmy zwrócić uwagę, iż kilkukrotnie już na naszych łamach udowadnialiśmy, że to właśnie konfekcja kolokwialnie rzecz ujmując „robi robotę” i im wyższej klasy biżuterią dopieścimy nasze druty, tym wyższym pułapem rozdzielczości i wyrafinowania nam się odwdzięczą. A nawet pobieżnie i niezobowiązująco zerkając na wspomnianą konfekcję trudno nie uznać jej za wartą dłuższej chwili uwagi, bowiem precyzja wykonania i użyte materiały jasno dają do zrozumienia, że nic w nich nie jest dziełem przypadku. I tak, elementy przewodzące, czyli trzpień w CF-202 NCF(R) i widły w CF-201 NCF(R) wykonano z pojedynczych elementów z rodowanej miedzi α (Alpha) a ich korpusy to okryty transparentną powłoką warstwowy układ srebrzonych włókien karbonowych NCF naniesionych na uzbrojoną w antywibracyjny pierścień NCF tuleję z niemagnetycznej stali nierdzewnej. Dodatkowo każdy z przewodów mocowany jest wewnątrz wtyku za pomocą specjalnego docisku redukującego indukcję zakłóceń mechanicznych i elektrycznych. W zestawie nie zabrakło również dyskretnych splitterów, za którymi granatową plecionkę zastępują burgundowy dla „+” i grafitowo-czarny dla „-” oplot, oraz zdecydowanie bardziej zauważalnych masywnych muf.
Profilaktycznie wspomnę również, iż same przewody, przynajmniej z zewnątrz są dokładnie takie, jak poprzednio a różnice zapobiegliwie ukryto przed oczami ciekawskich. Ich wierzchnią powłokę stanowi zgodna z dyrektywą RoHS granatowo-niebieska plecionka nylonowa ściśle opinająca granatową koszulkę z elastycznego PVC chroniącą hybrydowy ekran z taśmy poliestrowo – aluminiowej i siedmiu miedzianych przewodów o średnicy 0,2∅. I w tym momencie dochodzimy do novum, bowiem zamiast, znanej z wcześniejszej wersji bawełnianej otuliny zastosowano jej poliestrowy odpowiednik. Dalej, znaczy się „głębiej” każdą z żył izoluje polietylenowa (PE) koszulka – biała dla „-” i czerwona dla „+”. Każda z żył składa się z siedmiu wiązek po 37 miedzianych przewodników z miedzi α (Alpha) Nano OCC pokrytej Nano Liquidem (olejem skwalenowym) zawierającym molekuły z cząstkami złota i srebra o średnicy 8 nm (8/1000000mm), co w sumie daje 9AWG.

Jak z pewnością co bardziej dociekliwi Czytelnicy zdążyli sprawdzić w tzw. międzyczasie, czyli od testu protoplasty naszego gościa upłynęło nie tylko sporo wody w Wiśle, co pewnym przeobrażeniom uległ mój dyżurny system, z którego w chwili obecnej zostały praktycznie tylko … kable głośnikowe a ponadto całość wylądowała w nowym lokum. Dlatego też bezpośrednie porównania z poprzednikiem z jednej strony korcą a z drugiej, znaczy się kompletnie innych warunków środowiskowo – sprzętowych, niezbyt mają rację bytu. Byt za to kontynuuje u mnie wspominany wtenczas mroczny obiekt pożądania, czyli zasilający Nanoflux, oczywiście już w wersji NCF. Jednak ad rem, czyli do brzegu. Nie da się bowiem ukryć, że tytułowe głośnikowce wręcz idealnie wpisują się w dotychczasową politykę Furutecha, zgodnie z którą o ile niższe modele ewidentnie stawiają na dynamikę i rozmach, w czym de facto nie ma nic złego, o tyle na szczycie akcenty rozłożone są nieco inaczej, gdyż zamiast intensyfikacji aspektów energetycznych do głosu dochodzi niezobowiązujące (nie mylić z nonszalancją) wyrafinowanie. Bowiem na tym poziomie zaawansowania nikt niczego nikomu udowadniać nie musi i po prostu tego nie robi. Robi za to coś, do czego został stworzony – transmituje sygnały ze wzmocnienia do kolumn i robi to możliwie dyskretnie, czyli nie epatując własną obecnością. Czyli co – kabel, który jest a jakby go nie było? Mniej więcej o to właśnie chodzi. Żeby jednak nie było tak różowo, czyli po co pisać o czym, czego najogólniej rzecz ujmując nie słychać, uczciwie trzeba przyznać, że nie dość, że po przesiadce z moich dyżurnych Hydr topowego Furutecha słychać, to jeszcze słychać, że co nieco na tle poprzednika się zmieniło. Całe szczęście owe zmiany nie są żadnym zaskoczeniem, lecz jedynie potwierdzeniem obserwacji poczynionych w trakcie porównań zasilającego Nanofluxa z jego inkarnacją NCF. Mamy bowiem do czynienia z jeszcze lepszą linearyzacją i nie tyle uspokojeniem, co większą naturalnością przekazu. W pierwszym momencie można wręcz odnieść wrażenie jakby Furutech grał nieco przyciemnionym dźwiękiem, jednak bardzo szybko okazuje się, że nie tylko nadal słychać wszystko, co słyszeć powinniśmy, w domyśle to, co zostało zapisane w materiale źródłowym, co słyszymy to lepiej, bo precyzja i rozdzielczość z jaką poszczególne składowe reprodukowanych utworów są podawane osiąga wyższy, aniżeli poprzednio poziom. Weźmy na ten przykład dość ekstremalny w swej melodyjno – death metalowej estetyce album „Your Highness” fińskiej formacji Bloodred Hourglass, gdzie okazjonalna przyswajalność linii melodycznych permanentnie łamana jest typowo deathowym growlem Jarkko Kaukonena i istną kakofonią szalenie gęstych partii gitar i perkusji dodatkowo suto doprawionych elektroniką. Najdelikatniej rzecz ujmując nie jest to materiał stricte audiofilski a tym samym często goszczący na testowych playlistach i obecny podczas komercyjnych prezentacji w trakcie międzynarodowych wystaw / targów. Powód? Wbrew pozorom wcale nie tak oczywisty jak mogłoby się na pierwszy rzut oka/ucha wydawać i niezwiązany z samą estetyką repertuaru a pułapem na jakim zawieszono poprzeczkę trudności prawidłowego jego odtworzenia. O ile bowiem pseudoaudiofilskie smęty na tamburyn i mandolinę towarzyszące sennie zawodzącej szansonistce o cielęcych oczach zagrać potrafi większość prezentowanych tamże systemów, to na takiej ekstremalnej jeździe bez trzymanki większość „poważnych graczy” wylatuje z drogi na pierwszym zakręcie, znaczy się blaście mając problem zarówno z nadążeniem za tempem, czyli timingiem, jak i natłokiem koniecznych do „wyartykułowania” informacji. Część próbuje ratować się drogą na skróty oznaczającą bądź to zubożanie prezentacji o pozostające poza ich zasięgiem detale, czyli tzw. „lejek” bądź idąc na żywioł, czyli oszałamiając słuchacza bezlikiem pojedynczych dźwięków, lecz nie dbając o jakże istotne „lepiszcze” odpowiedzialne za to, iż ów zbiór dźwięków jesteśmy w stanie uznać za muzykę. Czyli i tak źle i tak niedobrze. Całe szczęście Nanoflux-NCF takimi ograniczeniami nie jest obciążony, więc nadąża i ogarnia dając przy tym zarówno fantastyczny wgląd w złożoność struktury nagrań, jak i zachowując pełną, natywną spoistość reprodukowanego materiału niezależnie od stopnia jego zagmatwania, dynamiki, czy ekspansywności. Nie oznacza to bynajmniej, że ów materiał interpretuje na własną modłę tonizując i wygładzając agresję, oraz szorstkość, gdyż nic takiego nie ma miejsca. On jedynie niczego sobie nie zatrzymując również niczego nie dodaje, więc jeśli wokal Kaukonena ma być szorstki i ziarnisty niczym papier ścierny to taki właśnie jest, lecz sam przewód daleki jest od podkreślania owych cech – prezentuje je takimi, jakimi są w rzeczywistości, więc osiąga poziom realizmu znany z życia codziennego. Spora w tym zasługa umiejętności zachowania iście stoickiego spokoju i nawet przy największych spiętrzeniach dźwięku zdolności utrzymania stabilnej sceny dźwiękowej. Jest to o tyle istotne, że właśnie w takich, ekstremalnych momentach może dochodzić bądź to do jej przytkania a tym samym „zapadnięcia się”, bądź też klasycznej „ucieczki do przodu”, czyli wypchnięcia pierwszego planu w celu maskowania problemów w dalszych rzędach. A z Nanofluxem mamy constans, chyba, że mowa o koncercie, gdzie nie tylko wokalista, ale i towarzyszący mu instrumentaliście latają po scenie jak kot z pęcherzem.
Niejako na uspokojenie i już w ramach zakończenia pozwoliłem sobie sięgnąć po nieco bardziej cywilizowaną pozycję, choć od razu ostrzegam, że również daleką od lekkostrawnego mainstreamu, czyli „Traum der Jugend” Kebyart będący niezwykle absorbującą współczechą a dokładnie wariacjami nt. dość klasycznych dzieł w wykonaniu … kwartetu saksofonowego. Grubo, nieprawdaż? Jak się jednak okazuje nie taki diabeł straszny jak go malują, gdyż Furutech nie tylko pokazał bogactwo różnic pomiędzy poszczególnymi instrumentami w tonacji w jakiej „chodzą” ale i właściwą im ekspresję i aurę pogłosową. A właśnie. O ile powyższy album nagrano dość oszczędnie pod względem udziału akustyki pomieszczenia w jakim dokonano rejestracji skupiając się na możliwie namacalnym i wiernym oddaniu aspektów mechanicznych wykorzystanego instrumentarium, to już na „Cantate Domino” Oscars Motettkör a jeszcze lepiej na „Cantate Domino – La Cappella Sistina e la musica dei Papi” Sistine Chapel Choir Furutech rozbija bank pod względem swobody a zarazem pietyzmu z jakimi oddaje bogactwo informacji pozwalających odwzorować warunki lokalowe obu nagrań z iście aptekarską dokładnością. Nie ma zatem mowy o sztucznym rozdmuchiwaniu i gigantomanii, lecz zdolności przeniesienia słuchacza we właściwe konkretnym kompozycjom kubatury – bez ich transformacji i przeskalowań.

W ramach podsumowania pozwolę sobie tylko stwierdzić, że przez ostatnie osiem lat flagowiec Furutecha nie tylko się zestarzał, co dzięki nowej konfekcji , niczym zacne wino nabiera wyrafinowania i głębi, jedynie umocnił na pozycji bodaj najtańszego przewodu głośnikowego, który w pełni zasługuje na kwalifikację do nader elitarnego grona ekstremalnego High-Endu. Dlatego też o ile jego pierwszą odsłonę ocenialiśmy nie mając wiedzy o jego cenie o tyle teraz, takowymi informacjami dysponując, mogę autorytatywnie stwierdzić, że Furutech Nanoflux-NCF Speaker Cable wyceniono na tyle (nieprzyzwoicie) korzystnie, by wywrócić stolik przy którym najwięksi, wycenieni na setki tysięcy konkurenci czuli się dotychczas zupełnie niezagrożeni. Jak jednak widać/słychać na załączonym obrazku dotychczasowy układ sił śmiało możemy uznać za słusznie miniony. I z tą refleksją Państwa zostawię.

Marcin Olszewski

System wykorzystany podczas testu
– CD/DAC: Ayon CD-35 (Preamp + Signature) + Finite Elemente Cerabase compact
– Odtwarzacz plików: Lumin U2 Mini + Omicron Magic Dream Classic; I-O Data Soundgenic HDL-RA4TB; Lumin T3
– Gramofon: Denon DP-3000NE + Denon DL-103R
– Przedwzmacniacz gramofonowy: Tellurium Q Iridium MM/MC Phono Pre Amp
– Selektor źródeł cyfrowych: Audio Authority 1177
– Wzmacniacz zintegrowany: Vitus Audio RI-101 MkII
– Słuchawki: Meze 99 Classics Gold, Meze 99 Neo, Stax SR-L700MK2, Focal Utopia 2022
– Kolumny: Dynaudio Contour 30 + podkładki Acoustic Revive SPU-8 + kwarcowe platformy Base Audio
– IC RCA: Furutech FA-13S; phono NEO d+ RCA Class B Stereo + Ground (1m)
– IC XLR: Vermöuth Audio Reference; Acrolink 7N-A2070 Leggenda; Furutech DAS-4.1
– IC cyfrowe: Fadel art DigiLitz; Harmonic Technology Cyberlink Copper; Apogee Wyde Eye; Monster Cable Interlink LightSpeed 200
– Kable USB: Wireworld Starlight; Fidata HFU2; Vermöuth Audio Reference USB
– Kable głośnikowe: Vermöuth Audio Reference Loudspeaker Cable; Signal Projects Hydra + SHUBI Custom Acoustic Stands MMS-1
– Kable zasilające: Furutech FP-3TS762 / FI-28R / FI-E38R; Organic Audio Power + Furutech CF-080 Damping Ring; Acoustic Zen Gargantua II; Furutech Nanoflux Power NCF; Esprit Audio Alpha
– Listwa zasilająca: Furutech e-TP60ER + Furutech FP-3TS762 / Fi-50 NCF(R) /FI-50M NCF(R)
– Gniazdo zasilające ścienne: Furutech FT-SWS-D (R) NCF
– Switch: Silent Angel Bonn N8 + nóżki Silent Angel S28 + zasilacz Silent Angel Forester F1 + Luna Cables Gris DC
– Przewody ethernet: Neyton CAT7+; Audiomica Laboratory Anort Consequence, Artoc Ultra Reference, Arago Excellence; Furutech LAN-8 NCF; Next Level Tech NxLT Lan Flame
– Platforma antywibracyjna: Franc Audio Accessories Wood Block Slim Platform
– Stolik: Solid Tech Radius Duo 3
– Panele akustyczne: Vicoustic Flat Panel VMT

Opinia 2

Z uwagi na bardzo dobre kontakty nawet nie z samym dystrybutorem, ale również ze spotykanym na wystawie w Monachium europejskim przedstawicielem producenta ofertę tytułowego Furutecha znamy jak niewielu z Was. Naturalnie jest to feedback wielu owocnych w ciekawe opinie testów. Jednak jak po analizie stopek redakcyjnych można wywnioskować, to nie jedyne przyczyny takiego stanu rzeczy. Otóż z uwagi na znakomitą relację ceny w stosunku do brzmienia produktów z tej stajni kilka z najbardziej poruszających nasze serca zostało po testach na stałe. Jednak żeby było jasne, nie dlatego, że są najlepsze na świecie, bo takich niestety nie ma, tylko po pierwsze – wpisały się sonicznie w nasze „zbieraniny” audio, a po drugie – idąc trochę pod prąd trendom toczącym większość branży, oferując naprawdę świetne granie nie biorą udziału w cenowym wyścigu. Nie wierzycie? Cóż, to łatwo zweryfikować choćby przy pomocy wyszukiwarki na naszym portalu. Jednak jak można się domyślić, dzisiejsze spotkanie nie jest próbą bezproduktywnego lania wody na młyn popularności tego brandu, tylko relacją z kolejnego testu. Czego? Otóż być może wielu się zdziwi, ale nasz punkt zainteresowań nie jest jakimś szumnie reklamowanym jako przełomowe w działalności danej marki rozwiązaniem, co często okazuje się być tylko nadmuchaną medialną bańką, tylko zważywszy na ciągły rozwój technologii zrozumiałym przekonstruowaniem starszej, skądinąd w czasach powołania jej do życia znakomitej konstrukcji kabla głośnikowego. Jakiego? Już zdradzam. Jak sugeruje tytuł testu, tym razem dzięki staraniom katowickiego dystrybutora RCM na recenzyjny tapet trafił flagowy kabel głośnikowy Furutech NanoFlux NCF Speaker.

Pokrótce przypominając kwestie techniczne rzeczonej konstrukcji sprawy wyglądają tak. Wywołany do tablicy przewód kolumnowy w swych trzewiach wykorzystuje miedź Alpha Nano OCC. Ta zaś w celach uzyskania specyfikacji dedykowanej temu modelowi została pokryta olejem skwalenowym zawierającym molekuły z cząstkami złota i srebra w rozmiarze 8 nm. Tak przygotowany drut chcąc uodpornić go na szkodliwe bodźce zewnętrzne zaizolowano kilkoma warstwami typu: spieniony Polietylen, przędza poliestrowa, miedziano-aluminiowy rękaw, warstwa PVC, na co finalnie nałożono pokryty motywem białego krzyżowania się podwójnej nici na fioletowym tle, oplot z nylonowej siatki. Kwestię terminali przyłączeniowych w moim przedprodukcyjnym egzemplarzu rozwiązywały – według informacji producenta będące powodem wprowadzonych zmian w tym modelu kabla – widły CF-201R NCF. Tak prezentujące się głośnikówki na czas drogi do klienta pakowane są w estetyczne, bo pokryte granatową folią, od wewnątrz wyściełane gąbką kartonowe pudełka.

Czym zaowocowało technologiczne podniesienie jakości brzmienia głośnikowego Nanoflux-a? Otóż z przyjemnością oznajmiam, że zwróceniem większej uwagi słuchacza na jakże ważne dla najwyższych standardów kreowania świata muzyki z systemów audio, aspekty dźwiękowe. To nie jest rewolucja, gdyż już protoplasta tytułowego modelu oferował dobrze osadzoną w barwie i energii proporcję pomiędzy ostrością krawędzi wirtualnych bytów i swobodą ich wybrzmiewania. Dzięki temu zawsze cechowała je odpowiednia dawka drive-u, a to wprost przekładało się na unikanie popadania w monotonność. Tak, tak, nawet najbardziej esencjonalna projekcja twórczości artystycznej jeśli jest zbyt zachowawcza w domenie nadania danemu wydarzeniu odpowiedniej rytmiki i nieprzewidywalności, po jakimś czasie zwyczajnie wieje nudą. I nie byłbym sprawiedliwym, gdybym nie stwierdził, że wówczas poprzednik radził sobie z tą kwestią bardzo dobrze. Niestety to, co było wystarczające przed laty, naturalną koleją rzeczy brutalnie dewaluuje przemijający czas. Jednak gdy coś jest w miarę ponadczasowego, naprawdę nie trzeba wywracać takiego pomysłu do góry nogami – pamiętajmy, bardzo często lepsze jest wrogiem dobrego, tylko wystarczy zadbać o podniesienie rangi najważniejszym niuansom jakościowej dźwiękowej. I z pełną odpowiedzialnością oznajmiam, iż taki rodzaj działania sektora inżynierskiego Japończyków zauważyłem w opiniowanym kablu. To nadal jest esencjonalne i pulsujące rytmem spojrzenie na muzykę. Jednakże obecnie różnica jest taka, że dokładniej przyglądamy się bardzo mocno kojarzonej z ekstremalnym High Endem, z pozoru drobnostką, jednak finalnie pozwalającą zbliżyć nas do przekazu na żywo, dbałością o odpowiednio czytelne naświetlenie najdrobniejszego szczegółu nawet pojedynczego dźwięku. O co chodzi? Otóż, mimo, że poprzednie wcielenie Flux-a w znakomitej większości wpisywało się w najwyższe standardy prezentacji, to w wartościach bezwzględnych było zbyt zachowawcze. Chodzi o nadanie dźwiękowi z jednej strony nienachalnej, ale z drugiej pozwalającej idealnie go wyeksponować w wirtualnej przestrzeni, odpowiednio ostrej krawędzi rysującej jego byt. Niby wszystko było w jak najlepszym porządku. Każde źródło pozorne czytelne, a przy tym w zależności od zamierzeń artystów zróżnicowanie energetyczne, jednak czasem łapałem przekaz na zbytnich uśrednieniach w idealnym pokazaniu najdrobniejszych niuansów. Tymczasem ostatnie działania spowodowały w tym aspekcie bardzo istotne zmiany. Ale żeby nie było tak prosto, nowa wizualizacja dźwięku oprócz postawienia większego nacisku na jego ostrość, w pakiecie tchnęła weń dawniej bardzo oszczędną, teraz zwiększającą poziom mikrodynamiki iskrę. Iskrę, która nie tylko oczekiwanie doświetliła skraje pasma, ale pozwoliła nabrać wirtualnej scenie zjawiskowego rozmachu. A gdy zsumujemy przywołane ww. zmiany, okaże się, że po wpięciu opisywanego kabla w tor muzyka w pierwszej kolejności nabrała energii – wcześniejsze lekkie rozmycie krawędzi po wyostrzeniu zamieniło się w bardziej wyczuwalny puls, w drugiej każdy, nawet pojedynczy dźwięk zyskał na witalności, a przez to czarował wielobarwnością, a trzeciej obraz wydarzeń scenicznych dosłownie wybuchł z mocą bomby atomowej swobodniejszym pozycjonowaniem bardziej czytelnych bytów. Wiedziałem, że ruch działu technicznego będzie zmierzał w stronę poprawienia tej strony przekazu, jednak nie dopuszczałem aż takiego przyrostu interesujących mnie cech. A interesujących z bardzo istotnego powodu. Mianowicie chodzi o to, że nie nosiły znamion przerysowania, tylko starały się odpowiednio dobitnie, oczywiście bez popadania w nadpobudliwość poddać diagnozie nawet pojedyncze muśnięcie struny gitary. Cel? Dosłownie i w przenośni chodziło o pokazanie ataku, wielobarwności brzmienia i procesu wygaszania skutku wprawienia czy to drutu, czy nylonu w ruch. Zapewniam, to nie jest przerost formy nad treścią, tylko spełnienie podstawowych zadań aspirującego do miana absolutu produktu audio. Oczywiście bardzo ważne jest umiejętne dozowanie tego działania, z czym podczas prawie trzytygodniowych testów Furutech NanoFlux NCF Speaker bez problemu sobie poradził. Szczerze powiedziawszy, testując poprzednika właśnie tego mi brakowało, a tu proszę, pyk i panowie z kraju kwitnącej wiśni zabawili się w spełnianie nie tylko moich, ale jestem święcie przekonany, że Waszych marzeń. Nie wierzycie? Spróbujcie sami. Zapewniam, będzie ciekawie.

Gdzie lokalizowałbym naszego bohatera? Oczywistością jest, że nie wszędzie, gdyż tytułowy kabel nie goni za szybkością narastania sygnału kosztem jego esencjonalności, a przez to dźwięczności. Za to wszędzie tam, gdzie w oparciu o niezbędny timing z zachowaniem odpowiedniej ilości energii i drive’u liczy się dla nas muzykalność. Jednak nie w rozumieniu nudnej, wiecznie balansującej na krawędzi przesytu magmy, tylko nacechowanej dobrze rozumianym rozdrabnianiem włosa na czworo, oddaniem kolorystyki dosłownie każdego podzakresu – od mocnego, kontrolowanego i pulsującego basu, przez czarującą, wielobarwną średnicę, po pełne ekspresji, jednak pozbawione piaszczystości wysokie tony. Bez tego ciężko jest uzyskać odpowiednią aurę high-endowej projekcji muzyki, dlatego jestem rad, że ten pakiet istotnych składowych nasz bohater wcielił w życie. Co w kontekście puenty tego testu jest ciekawe, ku mojemu zaskoczeniu na tyle zjawiskowo, że tylko z racji konieczności posiadania długość 3 mb, po dokonaniu zamówienia docelowego rozmiaru testowa 2,5 m sztuka wyruszyła w dalszą podróż do potencjalnych klientów. Innej opcji nie było.

Jacek Pazio

System wykorzystywany w teście:
– transport: CEC TL 0 3.0
– streamer: Lumin U2 Mini + switch Silent Angel Bonn N8
– przetwornik cyfrowo/analogowy: dCS Vivaldi DAC 2.0
– zegar wzorcowy: Mutec REF 10 SE-120
– reclocker: Mutec MC-3+USB
– Shunyata Research Omega Clock
– Shunyata Sigma V2 NR
Przedwzmacniacz liniowy: Gryphon Audio Pandora
Końcówka mocy: Gryphon Audio APEX Stereo
Kolumny: Gauder Akustik Berlina RC-11 Black Edition
Kable głośnikowe: Synergistic Research Galileo SX SC
IC RCA: Hijiri Million „Kiwami”, Vermouth Audio Reference
XLR: Tellurium Q Silver Diamond, Hijiri Milion „Kiwami”, Siltech Classic Legend 880i, Furutech DAS-4.1
IC cyfrowy: Hijiri HDG-X Milion
Kabel LAN: NxLT LAN FLAME
Kable zasilające: Hijiri Takumi Maestro, Furutech Project-V1, Furutech NanoFlux NCF, Furutech DPS-4.1 + FI-E50 NCF(R)/ FI-50(R), Hijiri Nagomi, Vermouth Audio Reference Power Cord, Acrolink 8N-PC8100 Performante, Synergistic Research Galileo SX AC
Stolik: BASE AUDIO 2
Akcesoria:
– antywibracyjne: Harmonix TU 505EX MK II, Stillpoints ULTRA MINI
– platforma antywibracyjna SOLID TECH
– zasilające: Harmonix AC Enacom Improved for 100-240V
– listwa sieciowa: POWER BASE HIGH END, FURUTECH e-TP80 ES NCF
– panele akustyczne Artnovion
Tor analogowy:
– gramofon – Clearaudio Concept
– wkładka Dynavector DV20X2H
– przedwzmacniacz gramofonowy RCM Sensor 2 mk II
– docisk płyty DS Audio ES-001
– magnetofon szpulowy Studer A80

Dystrybucja: RCM
Producent: Furutech
Cena: 34 950 PLN / 2 x 2,5m (inne długości dostępne na zamówienie)

Opinia 1

Choć w medycynie ultrafiolet wykorzystywany jest m.in do sterylizacji narzędzi a w kryminalistyce wiadome lampy są niemalże na standardowym wyposażeniu (któż nie pamięta „listy zakupowej” z „Gone in 60 Seconds” i zajmującej tamże 47 pozycję zjawiskowej Eleanor ( Shelby Mustang GT 500 z 1967 r.)) , to w audio, przynajmniej do niedawna – poza oświetleniem eventowo – klubowym raczej nie cieszył się zbytnią popularnością. No może z wyjątkiem posługującej się tą nazwą budżetowej linii przewodów Wireworlda. Jednak sytuacja od pewnego czasu, tzn. mniej więcej od ostatniego (tego z 2022) High Endu uległa zauważalnej zmianie, gdyż do klubu miłośników fal o długości od 10 do 400 nm postanowił dołączyć znany nam z wcześniejszych występów na naszych łamach angielko-grecki Signal Projects powołując do życia otwierającą serię Signature linię przewodów UltraViolet. Skoro zatem w tzw. międzyczasie a dokładnie w zeszłym miesiącu zdążyliśmy sprawdzić jak radzi sobie pochodzący z niej przewód zasilający, to logicznym było, że gdy tylko nadarzy się ku temu okazja, kując żelazo puki gorące, postaramy się pozyskać na testy kolejne pyszniące się fioletowo-czarnym umaszczeniem węże. I tak też, dzięki uprzejmości krakowskiego High End Alliance się stało, czego dowodem jest zarówno poniższa, poprzedzona unboxingiem sesja zdjęciowa, jak i niniejsza epistoła poświęcona interkonektom XLR i przewodom głośnikowym, do której lektury serdecznie zapraszamy.

W kwestii aparycji i podstaw natury konstrukcyjnej mamy do czynienia z oczywistą unifikacją w ramach obowiązujących całą linię wytycznych, rozwiniętych o charakterystyczne „dodatki”. Nie owijając w bawełnę chodzi o obecność masywnych anodowanych na czarno aluminiowych bloków pełniących rolę splitterów i nośników informacji o producencie, modelu, numerze seryjnym (przewody są numerowane) i … kierunkowości, która co prawda w przypadku XLR-ów jest wymuszona, jednak już przy głośnikowcach lepiej mieć ją pod kontrolą i stosować się do zaleceni producenta. Miłym dodatkiem są zapinane na rzepy tekstylne pokrowce, które nie dość, że dodatkowo zabezpieczają przewody na czas transportu, to i podczas codziennego użytkowania okazują się wielce przydatne chroniąc nie tylko same puchy, lecz np. podłogę, czy też stolik przed zarysowaniem. Jak to zwykle u Nicka bywa oprócz typowo fizycznych, znaczy się laboratoryjnych wartości charakteryzujących parametry elektryczne jego wyrobów o samej geometrii, zastosowanych izolatorach i całej masie audiofilskich smaczków, na których konkurencja buduje narrację o własnej wyjątkowości, nie znajdziemy zbyt wiele. Ot na otarcie łez dostajemy informację o wykorzystaniu miedzi o czystości 7N (99,999996%) i … krzyżyk na drogę. Całe szczęście jestem dość upartą jednostką i lubię drążyć interesujące mnie zagadnienia, toteż co i rusz zaczepiany Nick koniec końców uchylił nieco rąbka tajemnicy zdradzając co nieco ze swoich rozwiązań. I tak zgodnie z obowiązującymi w serii UltraViolet prawidłami również i nasze dzisiejsze przedmioty badań zostały wykonane z miedzianych (PCOFC – Pure Crystal Oxygen Free Copper) drutów Perfect Surfaced Solid Core zabezpieczonych trzema warstwami izolacji o bardzo wysokiej rezystywności elektrycznej. Skręcone według autorskiej geometrii żyły zaplecione są wokół rurki ze sprężonym powietrzem dzięki czemu zachowują stałą od siebie odległość niezależnie od kąta pod jakim przewód zostanie ułożony. Dodatkowo owa misterna „skrętka” utrzymuje na bardzo niskim poziomie swoją indukcyjność oraz jest odporna na działanie zewnętrznych szumów RF.

Jak się z pewnością Państwo domyślacie walory brzmieniowe naszych dzisiejszych bohaterów również niezbyt odbiegają od tego, co zdążyło już pokazać (unausznić?) zasilające rodzeństwo. To utrzymany w bardzo podobnej estetyce amalgamat potęgi, soczystości i gęstości ujętych w ryzy iście hollywoodzkiego rozmachu i gdy tylko materiał źródłowy na to pozwala wręcz obezwładniającej dynamiki. Jednak od razu pozwolę sobie tutaj na małe „ale”, gdyż nie jest to usilne szukanie ekscytacji i adrenaliny wszędzie tam, gdzie owych dżuli nigdy nie było, lecz jedynie uwalnianie drzemiącej w reprodukowanym repertuarze energii. Proszę tylko sięgnąć po tytułowy utwór z niby dość wtórnego, lecz niewątpliwie miłego mym uszom „Fear Inoculum” TOOL-a, a zrozumiecie na czym polega fenomen UltraVioletów. Eteryczne, nieco senne, przywodzące na myśl orientalne klimaty intro (Danny Carey używa „udających” tablę Mandala Pads Synesthesii) a potem krok po kroku, takt po takcie robi się gęściej, ciężej i agresywniej. I ową przemianę, ewolucję i narastanie strumienia oddawanej do głośników energii doskonale z UV-kami w torze słychać. Nie brakuje też powietrza, otwarcia góry, które nie zawsze idą w parze z gęstością przekazu, więc nie zachodzi obawa zbytniej kondensacji i ściśnięcia całości w zbity, lepki zakalec. Jako dowód przywołam tylko „The Sick, The Dying… And The Dead!” Megadeth, gdzie nie dość, że góry, jak to w thrashu, nie brakuje, to jeszcze wokal Dave’a daleki jest od barytonowej atłasowości. Ot pozorna kakofoniczna galopada i szorstkie porykiwania podstarzałego szarpidruta, które w tej odsłonie zyskały na wyrafinowaniu i szlachetności zachowując natywny wygar i agresję. Dzięki temu można było grać nieco głośniej niż zazwyczaj mam w zwyczaju bez obaw o zbytnią, niestety męcząca na dłuższą metę, ofensywność góry.
Jak z pewnością zdążyliście Państwo zauważyć oba typy dostarczonych na testy przewodów niejako „zbiorowo” oceniam jedną miarą, gdyż zarówno ich zespolenie, jak i solowe występy niewiele w materii w odciskanego na moim systemie piętna zmieniały. Co ciekawe pojawienie się samego interkonektu, bądź głośnikowców dawało dokładnie takie jak powyżej opisane efekty a ich występy w duecie bynajmniej nie powodowały przekroczenia granicznego stężenia cukru w cukrze, tylko wyeliminowanie innych zmiennych mogących angielsko-grecką szkołę brzmienia może nie tyle wypaczyć, co nieco zaburzyć. A tak mamy pełną spójność i koherencję, którą oczywiście warto zintensyfikować firmowym zasilającym kabliszczem, co też w ramach pozakonkursowych eksperymentów pozwoliłem sobie zaserwować. Nie byłbym sobą gdybym również nie porównał tytułowego, głośnikowego UltraVioleta z dobijającymi dziesięciu lat stażu w moim systemie, usytuowanymi w firmowym portfolio oczko niżej Hydrami i … I z łatwością dało się zauważyć zarówno zgodne z rodzinną tradycją i więzami krwi DNA dotyczące podejścia do kwestii dynamiki i soczystości barw, jak i wynikające z blisko dekady dzielącej ich powstanie i usytuowania w firmowej hierarchii różnice. Przykładowo Hydry kreślą kontury mocniejszą, lecz zarazem cieńszą kreską i jednocześnie wyraźniej podkreślają obecną w nagraniach przestrzeń. Z kolei UV-ki bardziej akcentują koherencję i emocjonalność reprodukowanego materiału kusząc zmysłowością i dosaturowaniem partii wokalnych. Świetnie słychać to na „En El Amor” Natašy Mirković, Michela Godarda i Jarroda Cagwina, gdzie na Hydrach aura pogłosowa i czas jej wygaszania jest bezdyskusyjnie dłuższy a z kolei na UV-kach partie Mirković brzmią nieco niżej, bardziej zmysłowo a i sama wokalistka stoi nieco bliżej nas intensyfikując wielce pożądaną namacalność. Pół żartem, pół serio mógłbym wręcz stwierdzić, że moje dyżurne Hydry z racji braku skrupułów w obnażaniu niedoskonałości tak toru, jak i nagrań są bardziej audiofilskie, natomiast UltraViolety na pierwszym planie stawiają eufonię, przyjemność odbioru upłynniając i nieco zagęszczając przekaz. Dają tym samym wytchnienie skołatanym nerwom szukających ukojenia melomanów. Nie można odmówić im również pewnej dedykacji. Dedykacji wzmacniaczom nie dość, że mocnym i wydajnym, co też niekoniecznie popadającym w zbytnią pluszowość, czy też ospałość, gdyż co tu ukrywać lubią prąd i prądu potrzebują. Warto jednak mieć na uwadze, że nie oznacza to wyroku już na starcie wykluczającego konstrukcje lampowe, gdyż i z ich grona bez trudu można wyłuskać prawdziwe „spawarki” zdolne bez większych problemów prawidłowo wysterować przysłowiowy stół bilardowy. Za to z moją 300W końcówką Brystona dawały z siebie dosłownie wszystko ciesząc nie tylko oczy, ale i uszy swoją obecnością.

Reasumując, spotkanie z przewodami XLR i głośnikowymi z serii UltraViolet sygnowanymi przez Signal Projects nader dobitnie potwierdza konsekwencję Nicka Korakikisa i jego ekipy w dążeniu do uzależniającej muzykalności i dynamiki. Zamiast dzielić włos na czworo i rozbijać każdy dźwięk na atomy tytułowe UV-ki świetnie korespondują z sygnaturą swojego zasilającego rodzeństwa z jednej strony nieco obniżając środek ciężkości, lecz z drugiej nie powodując żadnych oznak ospałości, bądź utraty kontroli najniższych składowych. Jeśli zatem rozglądacie się Państwo za okablowaniem zdolnym dodać nieco ciałka i soczystości reprodukowanym przez Wasze systemy dźwiękom to wybór, czy to pojedynczego egzemplarza, czy też kompletnego zestawu UltraVioletów może definitywnie rozwiązać Wasze bolączki na długie lata.

Marcin Olszewski

System wykorzystany podczas testu
– CD/DAC: Ayon CD-35 (Preamp + Signature) + Finite Elemente Cerabase compact
– Odtwarzacz plików: Lumin U2 Mini + Omicron Magic Dream Classic + I-O Data Soundgenic HDL-RA4TB
– Selektor źródeł cyfrowych: Audio Authority 1177
– Gramofon: Kuzma Stabi S + Kuzma Stogi + Dynavector DV-10X5
– Przedwzmacniacz gramofonowy: Tellurium Q Iridium MM/MC Phono Pre Amp
– Końcówka mocy: Bryston 4B³ + Graphite Audio IC-35 Isolation Cones
– Kolumny: Dynaudio Contour 30 + podkładki Acoustic Revive SPU-8 + kwarcowe platformy Base Audio
– IC RCA: Furutech FA-13S
– IC XLR: Organic Audio; Vermöuth Audio Reference; Acrolink 7N-A2070 Leggenda
– IC cyfrowe: Fadel art DigiLitz; Harmonic Technology Cyberlink Copper; Apogee Wyde Eye; Monster Cable Interlink LightSpeed 200
– Kable USB: Wireworld Starlight; Goldenote Firenze Silver; Fidata HFU2; Vermöuth Audio Reference USB
– Kable głośnikowe: Signal Projects Hydra; Vermöuth Audio Reference Loudspeaker Cable + SHUBI Custom Acoustic Stands MMS-1
– Kable zasilające: Furutech FP-3TS762 / FI-28R / FI-E38R; Organic Audio Power + Furutech CF-080 Damping Ring; Acoustic Zen Gargantua II; Furutech Nanoflux Power NCF
– Listwa zasilająca: Furutech e-TP60ER + Furutech FP-3TS762 / Fi-50 NCF(R) /FI-50M NCF(R)
– Gniazdo zasilające ścienne: Furutech FT-SWS-D (R) NCF
– Platforma antywibracyjna: Franc Audio Accessories Wood Block Slim Platform
– Switch: Silent Angel Bonn N8 + nóżki Silent Angel S28 + zasilacz Silent Angel Forester F1 + Luna Cables Gris DC
– Przewody ethernet: Neyton CAT7+; Audiomica Laboratory Anort Consequence, Artoc Ultra Reference, Arago Excellence; Furutech LAN-8 NCF
– Stolik: Solid Tech Radius Duo 3
– Panele akustyczne: Vicoustic Flat Panel VMT

Opinia 2

Choć nie jest to standardem, lecz często bywa tak, że gdy po długim zabieganiu o otrzymanie czegoś na testy uda nam się dopiąć swego, następuje coś w rodzaju przysłowiowego rozerwania worka. Chodzi oczywiście o sytuację późniejszego może nie lawinowego, jednak na tle wcześniejszych problemów, znacznie częstszego otrzymywania propozycji testów przesyłanych przez danego dystrybutora. Taką też genezę pojawienia się na naszych łamach mają dzisiejsi bohaterowie, czyli okablowanie brytyjskiej marki Signal Projetcs. Pierwsze koty za płoty organizowaliśmy własnym sumptem, jednak gdy kolejne podejście z sekcją zasilania – listwa zasilająca Poseidon i kabel sieciowy UltraViolet – zainicjował już rodzimy opiekun marki, wiedzieliśmy, że to nie jest jego ostatnie słowo. I nie pomyliliśmy się, bowiem w dzisiejszej pogadance o okablowaniu audio dzięki zaangażowaniu krakowskiego Audio Anatomy kolejny raz przyjrzymy się niegdyś ocenianej serii Signal Projetcs UltraViolet, z tą tylko różnicą, że tym razem na tapet trafiły sygnałówka w specyfikacji XLR oraz kabel głośnikowy.

Niestety podobnie do poprzednich produktów, również w przypadku dzisiejszej łączówki i głośnikówki w temacie budowy wiemy jedynie (niestety coraz częściej producenci w obawie o nielegalne kopiowanie ukrywają know how swoich konstrukcji), że materiałem przewodnim w każdym z kabli jest miedź o czystości 7N. Ta natomiast w celach uzyskania danego brzmienia końcowego produktu została skręcona według firmowej geometrii splotów pojedynczych żył. A to nie koniec wykorzystania motywu warkocza, bowiem potem po ekranowaniu, odizolowaniu praz finalnym ubraniu każdej z żył w fioletowy oplot, ostatecznie również one – oczywiście poza końcowymi odcinkami przyłączeniowymi zwieńczonymi widłami w kablu głośnikowym i XLR-em w sygnałowym – zostały skręcone wokół siebie. To dla tego producenta znamienne i co ciekawe, w przeciwieństwie do konkurencji stosowane od dawien dawna.

Nie da się ukryć, gdyż unaoczniają to fotografie, że główny test rzeczonych kabli przeprowadziłem w komplecie. Jednak dla jasności wspomnę, iż pozwoliłem sobie na krótki research każdego z nich w występach solowych. Co z tego wynikło? Nic, czego bym się nie spodziewał. Po prostu każdy z osobna konsekwentnie kroczył drogą obraną przez tę linię produktową. Jednak w tym wszystkim najciekawsze było to, że sznyt grania UltraViolet-ów podczas wykorzystania kompletu w stosunku do pojedynczego kabla nie powodował nadmiernej dominaty sposobu SP na muzykę, tylko bez popadania w nadinterpretację delikatnie go wzmacniał. Chodzi o fakt, że system nadal oferował dobrą swobodę wybrzmiewania, odpowiednią dla utrzymania spójności przekazu nienachalną, ale pełną informacji iskrę, jednak myślą przewodnią malowania przezeń świata muzyki było świetne nasycenie i mocny, acz dobrze kontrolowany bas, a dzięki temu znakomita energia dźwięku. I gdy do tego dodam dobrą szerokość i głębokość wirtualnej sceny, chyba nikogo nie muszę uświadamiać, iż opisywany test był niekończącym się pławieniem w pięknie ulubionych przeze mnie płyt.
Taki obrót sprawy zapowiadał już sam początek z czarującą Carlą Bruni w materiale „A l’Olympia”. To była magia w najczystszej postaci. W teorii wydaje się, że nastrojowa płyta sama się obroni, jednak często bywa zgoła inaczej. Czasem z powodu nadmiernego nasycenia i związanej z tym utraty lotności projekcji, jest zbyt „oleista” sonicznie, co w łatwy sposób stanie się nudne. Zaś innym razem z uwagi na zbytnią lekkość nie jest w stanie ukazać tak ważnych dla tego typu muzy aspektów plastyki i esencjonalności, co finalnie nie daje szans na wytworzenie namacalności odbioru. Oczywiście idąc za wspomnianymi obserwacjami w przypadku wykorzystania produktów Signal Projects nasycenie, energia i koherentność dźwięku wręcz zaprosiły Carlę do mojego pokoju. Na tyle czarującą, że w niebyt poszły zasłyszane od znajomych opinie, iż co by nie powiedzieć ta piękna istota dość średnio śpiewa. Ja niczego takiego nie zauważyłem, gdyż zaskarbiła sobie moje uczucia już pierwszym kawałkiem.
Innym wartym odnotowania aspektem budowania realiów scenicznych przez Anglików było nader udane oddawanie atmosfery koncertowej. W tym przypadku pomocny był dwupłytowy materiał kultowego trio EST „Live In Hamburg”. Energia, dobra kontrola niskich tonów i odpowiedni atak nie pozostawiały złudzeń, że okablowanie umiejętnie poradziło sobie z zapewnieniem czytelności przekazu. A to w przerwach między utworami, gdy do głosu dochodziła publiczność pokazywało dosłownie palcem, jak system radzi sobie z oddaniem pełnego spektrum zawartego na krążkach materiału. Nie tylko artystów, ale również licznie zgromadzoną wokół niuch publiczność.
Na koniec coś drapieżnego, czyli panowie z Dream Theater w produkcji „A View From The Top Of The World”. Powiem tak. Chłopaki pokrzyczeli, złoili mnie mocnym rockowym transem, nakarmili fajnymi popisami gitarowymi i w żaden sposób nie przeszkodziło im granie mocną barwą i większą niż wiele systemów strojonych pod tego typu muzykę wagą i minimalnie pogrubiona kreską źródeł pozornych. Dla mnie to było znakomite posunięcie, gdyż dostałem mocne uderzenie z lubianym przez mnie pakietem masy, a przez to dosadności zawieszonego w eterze instrumentarium.

Co mogę powiedzieć o tytułowym okablowaniu? Po pierwsze – nadaje muzyce przyjemnego, w żadnym wypadku nieprzekraczającego dobrego smaku, body. Po drugie – umiejętnie pokazuje realia nagrywanych płyt. A po trzecie – nadal tryska ochotą do pokazania muzyki pełnej werwy. A jeśli tak, to tak naprawdę oprócz orędowników szybkiego, często męczącego grania, w kwestii prób na własnym podwórku nie widzę przeciwwskazań dla nikogo. Powód? To są po prostu bardzo dobre kable.

Jacek Pazio

System wykorzystywany w teście:
– transport: CEC TL 0 3.0
– streamer: Lumin U2 Mini + switch Silent Angel Bonn N8
– przetwornik cyfrowo/analogowy: dCS Vivaldi DAC 2.0
– zegar wzorcowy: Mutec REF 10 SE-120
– reclocker: Mutec MC-3+USB
– Shunyata Research Omega Clock
– Shunyata Sigma V2 NR
Przedwzmacniacz liniowy: Gryphon Audio Pandora
Końcówka mocy: Gryphon Audio APEX Stereo
Kolumny: Gauder Akustik Berlina RC-11 Black Edition
Kable głośnikowe: Synergistic Research Galileo SX SC
IC RCA: Hijiri Million „Kiwami”, Vermouth Audio Reference
XLR: Tellurium Q Silver Diamond, Hijiri Milion „Kiwami”, Siltech Classic Legend 880i
IC cyfrowy: Hijiri HDG-X Milion
Kabel LAN: NxLT LAN FLAME
Kable zasilające: Hijiri Takumi Maestro, Furutech Project-V1, Furutech NanoFlux NCF, Furutech DPS-4.1 + FI-E50 NCF(R)/ FI-50(R), Hijiri Nagomi, Vermouth Audio Reference Power Cord, Acrolink 8N-PC8100 Performante, Synergistic Research Galileo SX AC
Stolik: BASE AUDIO 2
Akcesoria:
– antywibracyjne: Harmonix TU 505EX MK II, Stillpoints ULTRA SS, Stillpoints ULTRA MINI
– platforma antywibracyjna SOLID TECH
– zasilające: Harmonix AC Enacom Improved for 100-240V
– listwa sieciowa: POWER BASE HIGH END
– panele akustyczne Artnovion
Tor analogowy:
– gramofon – Clearaudio Concept
– wkładka Essence MC
– przedwzmacniacz gramofonowy Sensor 2 mk II

Dystrybucja: Audio Anatomy / High End Alliance
Producent: Signal Projects
Ceny
Signal Projects UltraViolet XLR: 3 000 € / 1m stereo + 480 € za każde dodatkowe 0,5m stereo
Signal Projects UltraViolet Speaker: 4 000 € / 2 x 2m + 440 € za dodatkowe 2 x 0,5m

Dane techniczne:
Signal Projects UltraViolet XLR
Konstrukcja : Perfect Surface Solid Core Copper
Przekrój przewodników: 0,92 mm²
Materiał przewodników: Miedź 7N (99,999996%)
Kapacytancja: 13,86 pF/ft
Rezystancja: 5,60 mΩ/ft
Induktancja: 0,34 μH/ft

Signal Projects UltraViolet Speaker
Konstrukcja: Dual Section (1 x Solid Core / 7 x Stranded Sections)
Przekrój przewodników: 3,72 mm²
Metals: Miedź 7N (99,999996%)
Kapacytancja: 11,47 pF/ft
Rezystancja: 0,79 mΩ/ft
Induktancja: 0,43 μH/ft (1,41 μΗ/ft)

Opinia 1

Po przywodzących swą ażurową aparycją wylinkę jakiegoś groźnego węża topowych modelach LS-2404 & LS-4004 AIR Pure Silver przyszła pora na czerpiący pełnymi garściami ze starszego rodzeństwa, lecz zdecydowanie łaskawszy dla naszych portfeli przewód głośnikowy niemieckiego In-akustika. Mowa o LS-804 Air w przypadku którego, z oczywistych względów, w przeciwieństwie do ww. modeli misterna, powietrzna spirala musiała ulec uproszczeniu, więc zamiast swoistej instalacji przestrzennej otrzymujemy jej wypłaszczoną wersję. Jednak skoro sam producent zapewnia, że obecność LS-804 w jego referencyjnej serii daleka jest od przypadkowości, to gdy tylko nadarzyła się ku temu sposobność, pozyskaliśmy od rodzimego dystrybutora marki – stołecznego Horna, demonstracyjną parkę na redakcyjne odsłuchy.

Zmiana umaszczenia z bieli i satynowej barwy naturalnego srebra na głęboki, przetykany miedzianym złotem brąz i czerń, jasno dają nam do zrozumienia, iż mamy do czynienia ze zmianą medium przewodzącego ze srebra na miedź. Każdy z przewodów składa się z czterech wiązek, które łączą się w pary dopiero w firmowych splitterach, z których wychodzą już dwie żyły, dzięki czemu aplikacja in-akustików nie powinna nastręczać większych trudności nawet przy śladowej ilości miejsca. Warto jednak pamiętać, by tytułowych przewodów zbyt mocno nie zginać a tym bardziej skręcać, gdyż możemy przez taką niefrasobliwość naruszyć wewnętrzny „egzoszkielet” utrzymujący wiązki w zalecanej od siebie odległości.
Jak już zdążyłem wspomnieć we wstępniaku w odróżnieniu od wykorzystujących geometrę Air Helix modeli LS-1204, 2404 i 4004 AIR dzisiejsi goście bazują na nieco mniej skomplikowanym przebiegu Air-Ribbon, czyli popularnej wstążki, w której cztery żyły biegną równolegle obok siebie, a nie spiralnie. Nadal jednak obsesyjnie kontrolowane i wzajemnie do siebie dopasowywane są wpływające na brzmienie parametry elektryczne jak pojemność i indukcyjność, a dzięki odseparowaniu poszczególnych przebiegów udało się zminimalizować efekt naskórkowy. Nie bez znaczenia jest też niemalże całkowita eliminacja absorbującej energię izolacji, której rolę pełni w tym modelu powietrze. Chodzi bowiem o to, iż standardowe dielektryki magazynują i oddają zgromadzoną energię w sposób niekontrolowany przez co zaburzają przesył sygnałów użytecznych, degradując charakterystykę transmisji. Izolator powietrzny takich anomalii nie powoduje, przez co jego zastosowanie uwalnia przewody In-akustika od wad jakimi obarczona jest większość produktów konkurencji. Podobnie do modeli Air Helix, Reference LS-804 AIR składa się z zaplecionych na rdzeniu PE drutów miedzianych o wysokiej czystości pokrytych cienką warstwą lakieru chroniącą nie tylko przed utlenianiem, lecz również prądami wirowymi. Kolejną istotną zaletą dźwiękową jest bifilarna struktura przewodników, która jest również realizowana w technologii taśmy powietrznej, co przyczynia się do częściowej kompensacji powstających wewnątrz pól magnetycznych.

Przystępując do części odsłuchowej dość intensywnie zachodziłem w głowę jak zmiana geometrii i przewodnika wpłynęła na brzmienie tytułowych przewodów w porównaniu do niezwykłej precyzji i szybkości ich srebrnego rodzeństwa. Oczywiście powyższe dywagacje miały charakter czysto teoretyczny i nawet przez myśl mi nie przeszło wydawanie jakichkolwiek osądów li tylko na podstawie wrażeń zdobytych na tzw. „macanta”, czyli poprzez możliwie dokładny, acz bezinwazyjny kontakt organoleptyczny. Szybka aplikacja w systemie, na playliście ląduje „Reise, Reise” Rammstein a do mnie powoli zaczyna docierać, że gdybym nie słuchał wcześniej LS-2404 i LS-4004 AIR Pure Silver, to niniejszych przewodów pewnie bym już dystrybutorowi nie oddał. Bardzo przepraszam wszystkich z Państwa, którzy liczyli na misterną intrygę i stopniowanie napięcia, jednakże możliwość „obcowania” z wyrobami takimi jak właśnie LS-804 Air nie dość, że przywraca wiarę w High End, ale też i w najzwyklejszą ludzką uczciwość. Po prostu jest to nader namacalny przykład jak można zaoferować konsumentom pełnokrwisty, i tu się niestety powtórzę high-endowy przewód za zupełnie normalne pieniądze, a nie np. równowartość kawalerki na stołecznej Starówce, bądź wypasionej bulwarówki. Po pierwsze mamy bowiem do czynienia z tak na ucho/oko 90% szybkości topowych przewodów in-akustika i równie wysokim udziałem rozdzielczości, co już wskazuje na ponadprzeciętne walory soniczne dzisiejszych gości. Co do wolumenu i masy generowanego dźwięku, to LS-804 zdecydowanie depcze po piętach LS-2404 a gdy w ramach firmowego tuningu dopieścimy go Reference Cable Base’ami, to relacja jakość/cena jeszcze się poprawia. Wspomniana kilka wersów wyżej germańska odmiana industrial-metalu nie jest może szczytem marzeń większości audiofilów, jednak jeśli się dobrze poszpera i wygrzebie japońskie wydanie, to nie ma co kręcić nosem. Co prawda szorstko-kanciastemu wokalowi Tilla Lindemanna sporo brakuje słodkiej jedwabistości Michaela Bublé, jednak na potrzeby niniejszego testu był jak znalazł. Chodziło bowiem o nauszną weryfikację, czy aby niemieckie przewody zbytnio nie podkreślają sybilantów i nie popadają przy tym w analityczność, co znacznie ograniczyłoby ich zastosowanie. Całe szczęście nic z powyższych anomalii nie zaobserwowałem a jedyne na co zwróciłbym uwagę przy aplikacji tytułowych in-akustików, to unikanie zbyt szczupłych i zwiewnych systemów, oraz nieco ofensywnych w górnych partiach kolumn. Nie chodzi bynajmniej o to, iż LS-804 ów zakres również podkreślają, lecz raczej o ich neutralność i niechęć do poprawiania czegoś, czego one same nie zepsuły. Jeśli więc sądziliście Państwo, że coś nimi zamaskujecie i przypudrujecie to niestety, ale to zły adres.
Całość pasma potraktowana została bardzo liniowo, dzięki czemu żaden podzakres nie wyrywa się przed szereg. Bas z powodzeniem możemy określić mianem chrupkiego, oczywiście o ile tylko został tak zarejestrowany. Użyłem jednak owej chrupkości z premedytacją, gdyż ostatnim grzechem, jaki moglibyśmy przypisać 804-kom jest zmiękczenie i poluzowanie dołu pasma. O nie, panują tu bowiem wzorowy porządek i zróżnicowanie a jakakolwiek niesubordynacja, czy uśrednianie nie mają po prostu racji bytu. Podobnie jest ze średnicą, gdzie próżno szukać faworyzowania soczystości, czy zbytniej eufonii. Jest akurat, czyli zgodnie z prawdą, czy to się komuś podoba, czy nie. Warto w tym miejscu podkreślić, iż jest to świadoma decyzja producenta, który niejako w swe credo wpisał możliwie największą transparentność i jak najmniejszy wpływ okablowania na transmitowany sygnał, skupiając swoją uwagę na tym, by jak najmniej z owego sygnału utracić. Może to i oczywistość, jednak słuchając co poniektórych konkurencyjnych przewodów odnoszę nieodparte wrażenie, że ich twórcy przypisują im zdecydowanie inną rolę.
Dość jednak teoretycznych dywagacji. Wróćmy do konkretów. Owa neutralność i transparentność wcale jednak nie oznacza odarcia przekazu z piękna, czy zalotności. Wystarczy bowiem sięgnąć po jazzująco-klasyczną mieszankę w stylu „’Round M: Monteverdi Meets Jazz” Roberty Mameli, bądź powstałą na otwarcie karnawału w roku 1719 r. operę „Vivaldi: Teuzzone” w wykonaniu Jordi Savalla i Le Concert des Nations, by zrozumieć, iż właśnie w tym tkwi siła niemieckich przewodów. Docieramy bowiem do sedna, źródeł i dostajemy muzykę zagraną dokładnie tak, jak została ona zapisana. Bez interpretacji, sygnatury okablowania i innych niekoniecznie przewidywalnych i pożądanych artefaktów. Może i naturalne instrumentarium nie kusi bogactwem wybrzmień i soczystością, jednak wystarczy posłuchać skrzypiec „na żywo”, by przyznać in-kustikom rację w ich dążeniu do prawdy. Bez trudu bowiem można zagrać, a raczej odtworzyć taki materiał efektowniej, jednak z pewnością nie wierniej. Dzięki temu różnice pomiędzy siłą emisji i barwą głosu poszczególnych śpiewaków są oczywiste i nie pozostawiają niedomówień co do tego, kto w konkretnej scenie jest postacią dominującą a kto jedynie tłem do pierwszoplanowych rozgrywek. Dochodzimy w tym momencie do precyzji z jaką kreowane są poszczególne plany i ustawieni na nich muzycy/wokaliści. Cały czas mamy bowiem kontrolę nad całością, lecz bez najmniejszego problemu możemy śledzić poszczególne partie tak wokalne jak i instrumentalne.

In-akustik LS-804 Air jest wielce namacalnym dowodem, że przewód z segmentu High-End wcale nie musi kosztować przysłowiowych „oczu z głowy”, swym wyglądem przypominać strażackiego węża, a podatnością na układanie pręta zbrojeniowego. Nasi dzisiejsi bohaterowie są ażurowi, lekcy i wiotcy, oferując ponadprzeciętną rozdzielczość będącą receptą na dotarcie do prawdy.

Marcin Olszewski

System wykorzystany podczas testu
– CD/DAC: Ayon CD-35 (Preamp + Signature)
– Odtwarzacz plików: Lumin U1 Mini
– Selektor źródeł cyfrowych: Audio Authority 1177
– Gramofon: Kuzma Stabi S + Kuzma Stogi + Dynavector DV-10X5
– Przedwzmacniacz gramofonowy: Tellurium Q Iridium MM/MC Phono Pre Amp
– Końcówka mocy: Bryston 4B³
– Kolumny: Dynaudio Contour 30 + podkładki Acoustic Revive SPU-8 + kwarcowe platformy Base Audio
– IC RCA: Tellurium Q Silver Diamond
– IC XLR: Organic Audio; Vermöuth Audio Reference
– IC cyfrowe: Fadel art DigiLitz; Harmonic Technology Cyberlink Copper; Apogee Wyde Eye; Monster Cable Interlink LightSpeed 200
– Kable USB: Wireworld Starlight; Goldenote Firenze Silver; Fidata HFU2
– Kable głośnikowe: Signal Projects Hydra; Vermöuth Audio Reference Loudspeaker Cable
– Kable zasilające: Furutech FP-3TS762 / FI-28R / FI-E38R; Organic Audio Power + Furutech CF-080 Damping Ring; Acoustic Zen Gargantua II; Furutech Nanoflux Power NCF; Cardas Clear Reflection
– Listwa zasilająca: Furutech e-TP60ER + Furutech FP-3TS762 / Fi-50 NCF(R) /FI-50M NCF(R)
– Gniazdo zasilające ścienne: Furutech FT-SWS(R)
– Platforma antywibracyjna: Franc Audio Accessories Wood Block Slim Platform; Finite Elemente Carbofibre SD & HD
– Stopy antywibracyjne: Finite Elemente Cerabase compact, Cerapuc, Ceraball
– Switch: Silent Angel Bonn N8
– Przewody ethernet: Neyton CAT7+, Audiomica Anort Consequence + Artoc Ultra Reference + Arago Excellence
– Stolik: Rogoz Audio 4SM

Opinia 2

Przyznam się szczerze, że mimo testowego przekładania się w naszej zabawie droższych i tańszych komponentów, co powinno uodpornić mnie na problemy związane z doszukaniem się zalet w tych tańszych i zazwyczaj tak faktycznie jest, czasem mam problem. W czym rzecz? Chodzi mi o sytuację, gdy przygodę z danym producentem rozpoczniemy z wysokiego C, które często okazuje się być topową konstrukcją z portfolio marki, a po niedługim czasie dostajemy do zaopiniowania coś pozycjonowanego znacznie niżej. I nie chodzi o brak weny, czy problemy z wychwyceniem zalet lub przypadłości, tylko o sposób przedstawienia mniej wyrafinowanej konstrukcji na tle cały czas tkwiącej w pamięci perełki oferującej maksimum możliwości danego wytwórcy. Naturalnie nie jest to problem natury załamania nerwowego, a jedynie w poczuciu obowiązku napisania ciekawego tekstu szukanie jakiegoś klucza. Taki też, że tak powiem zgryz, miałem w dzisiejszym starciu, gdyż do po znakomicie prezentujących się kablach głośnikowych niemieckiego producenta in-akustik Referentz LS-2404 & LS-4004 AIR PURE SILVER, dzięki warszawskiemu dystrybutorowi Horn tym razem do redakcji na testy dotarł model Referentz LS-804 AIR. Jak sobie poradziłem? Po odpowiedź na to pytanie zapraszam do lektury poniższego tekstu.

Jak wskazuje nazwa omawianego modelu kabla LS-804 AIR, mamy do czynienia z konstrukcją na bazie miedzi, jako izolator każdego z czterech biegnących równolegle przez całą długość drutów wykorzystującą otaczające nas powietrze. Cel? Minimalizacja strat spowodowanych szkodliwym wpływem na dźwięk przez absorbującą energię płynącego sygnału izolację. Przekładając na nasze, kabel pozbawiony ingerencji przechowującej ładunek elektryczny otuliny, z pozytywnym skutkiem dla brzmienia zestawu audio lepiej odzwierciedla zawarte w sygnale szybkie impulsy. Oczywiście w celach zabezpieczenia konstrukcji przez prozaicznym zwarciem sąsiadujących ze sobą biegunów każda z żył została osadzona w owalnej, wykonanej z tworzywa sztucznego skuwce, na którą naciągnięto estetyczną w wyglądzie, czarną siatkę. Ale to nie koniec technikaliów, bowiem jak wiadomo, kiedyś każdy z drutów musi się do siebie zbliżyć celem obsłużenia kolumny w sygnał plusowy i minusowy. Dlatego też równoległy ich przebieg kończy się kilkanaście centymetrów przed ostateczną długością całości przewodu, wspomniane żyły (+ i -) najpierw są krzyżowo połączone, a po spleceniu w izolowany już warkoczyk zaterminowane w firmową konfekcję, którą w przypadku zestawu testowego były banany.

Co ciekawego wprowadziły do dźwięku tytułowe głośnikówki? Gdy przyjrzycie się fotografiom, a w szczególności kolumnom, okaże się, że nasze bohaterki współpracowały z kolumnami Dynaudio, które wielu miłośników bezkompromisowego w domenie ostrości rysunku i szybkości narastania sygnału grania, uważa za nazbyt stonowane. I tak faktycznie jest, gdyż one stawiają na przyjemność obcowania ze spokojnym i przy tym kolorowym światem muzyki, a nie siłową pogonią za zapisaną na płytach rzeczywistością. Tymczasem po wpięciu kabli głośnikowych LS-804 Air zestaw przyjemnie, bo bez przekraczania dobrego smaku zebrał się w sobie. Muzyka lekko przyspieszyła, bas zaczął rysować się nieco bardziej konturowo, środek przyjemnie się otworzył, a góra dostała zastrzyku witalności. To oczywiście już nie było tak lubiane przez znaczą populację osobników homo sapiens milusie granie, ale zapewniam, nadal okraszone nutką barwy z dobrym body. Co ważne, wirtualna scena nie straciła na rozmachu w domenach szerokości i głębokości. Niestety nie jest takie łatwe do utrzymania, gdyż większa bezpośredniość grania zazwyczaj skutkuje przybliżeniem pierwszego planu, a to powoduje zepchnięcie tylnych parceli danej prezentacji do roli tła. Na szczęście niemieccy producenci w tym aspekcie zdali egzamin celująco.
Jak na taką konfigurację odpowiedziała muzyka? Jak wspominałem, przyspieszyła i stała się bardziej energiczna. To zaś było wodą na młyn wszelkich produkcji rockowych, elektronicznych i bez najmniejszych problemów dodałbym jeszcze free jazz-owych. Weźmy na tapet choćby pierwsze krążki grupy Coldplay, która niestety obecnie trochę zalatują pop-em. Świetne gitarowe riffy teraz stały się bardziej wyraziste. Ani trochę nie straciły masy, w zamian oferując nieco więcej palca na strunie. Lekki zastrzyk adrenaliny otrzymała również stopa perkusji. Ale chyba najbardziej spektakularne efekty osiągnęła wokaliza, gdyż nie musiała przebijać się przez gąszcz lekko nachodzących na siebie, bo sztucznie przedłużających się dźwięków, tylko dzięki zebraniu się w sobie przekazu – wyraźne zaznaczenie początku i końca nierozmazanego akordu instrumentów – idealnie wybrzmiewała na ich tle. Dotychczas musiałem mierzyć się ze zrozumieniem tekstu, gdy tymczasem jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki frontman stał się rozdającym karty podmiotem. W tym tonie, czyli czytelnie, zwarcie, ale również z dobrym uderzeniem brylowały produkcje spod znaku Depeche Mode, czy Yello. Ostre przestery na przemian z wokalem pokazywały, że sztuczna muza nie zawsze oznacza niemiłosierne niszczenie naszych ośrodków słuchu, tylko oferując niezły drive, spokojnie radząc sobie z niskimi pomrukami, potrafi również pokazać w dobrym świetle ludzki głos. Zauważyłem podczas testu jakieś potknięcia? Nie, nie potknięcia, tylko książkowe coś za coś. Ale jak powiedziałem, aplikacja tytułowego kabla w tor nie skutkowała wywróceniem brzmienia systemu do góry nogami, tylko wprowadziła drobne korekty, które swoje piętno odcisnęły na muzyce klasycznej, sakralnej i wokalistyce jazzowej. Jednak zapewniam, to była jedynie lekka utrata oferowanej przez duńskie kolumny magii tworzonej przez zjawiskowe nasycenie każdej nuty. Jednak co istotne, to są moje, nie zawsze równoznaczne z Waszymi odczucia, dlatego też zanim się do okablowania in-akustik szkodliwie zrazicie, zalecam dogłębny odsłuch, gdyż nawet ja nie odebrałem tego sznytu grania jako ułomne, tylko wspominam o danych efektach ubocznych z racji zaserwowania czytelnikowi pełnego spektrum wpływu okablowania na zastany system.

Mam nadzieję, że zrozumieliście, co w powyższym tekście chciałem przekazać. Otóż zderzyłem się z kablami, które to co robią, robią w sposób delikatny. Jeśli miałbym określić ich specyfikę grania, powiedziałbym, iż to są idealne druty dla zestawu trącającego otyłością. Jednak nie miałem do czynienia z przysłowiowymi, oferującymi krew z uszu kilerami, gdyż w testowej układance przesunęły jedynie środek ciężkości przekazu i nadały mu szczypty szybkości. Oczywiście z jednej strony wpłynęło to na lepszy drive, ale z drugiej spowodowało lekkie ostudzenie emocji podczas wsłuchiwania się w brzmienie naturalnych instrumentów, Ale zaznaczam, mój system wręcz stroiłem do wyczynowego w grania pełnych romantyzmu produkcji, dlatego tak łatwo było mi wychwycić zmiany. Zmiany, które w najmniejszym stopniu nie były szkodliwe, tylko kierując dźwięk w stronę większej neutralności, przez to powodując odejście brzmienia zestawu od znanego mi wzorca, w żadnym razie nie kaleczyły słuchanej muzyki. Czy to jest oferta dla każdego? Jak wspominałem, raczej dla poszukiwaczy życia w swojej układance. Reszta owszem, może spróbować, jednak uczulam już mogących się pochwalić zestawami nastawionymi na szybkość ponad wszystko, melomanów, że ożenek z in-akustik Referentz LS-804 Air może być niezbyt szczęśliwym połączeniem.

Jacek Pazio

System wykorzystywany w teście:
– źródło: transport CEC TL 0 3.0
– przetwornik cyfrowo/analogowy dCS Vivaldi DAC 2.0
– zegar wzorcowy Mutec REF 10
– reclocker Mutec MC-3+USB
– Shunyata Research Sigma CLOCK
– Shunyata Sigma NR
– przedwzmacniacz liniowy: Robert Koda Takumi K-15
– końcówka mocy: Gryphon Audio Mephisto Stereo
Kolumny: Trenner & Friedl “ISIS”, Dynaudio Contour 60
Kable głośnikowe: Tellurium Q Silver Diamond
IC RCA: Hijiri „Million”, Vermouth Audio Reference
XLR: Tellurium Q Silver Diamond
IC cyfrowy: Harmonix HS 102
Kable zasilające: Harmonix X-DC 350M2R Improved Version, Furutech NanoFlux NCF, Furutech DPS-4 + FI-E50 NCF(R)/ FI-50(R), Hijiri Nagomi, Vermouth Audio Reference Power Cord
Stolik: SOLID BASE VI
Akcesoria:
– antywibracyjne: Harmonix TU 505EX MK II, Stillpoints ULTRA SS, Stillpoints ULTRA MINI
– platforma antywibracyjna SOLID TECH
– zasilające: Harmonix AC Enacom Improved for 100-240V
– akustyczne: Harmonix Room Tuning Mini Disk RFA-80i
– listwa sieciowa: POWER BASE HIGH END
– panele akustyczne Artnovion
Tor analogowy:
– gramofon:
napęd: SME 30/2
ramię: SME V
– wkładka: MIYAJIMA MADAKE
– Step-up Thrax Trajan
– przedwzmacniacz gramofonowy: RCM THERIAA

Dystrybucja: Horn
Cena:
4 799 PLN / 2x3m konfekcja Air Easy Plug
5 999 PLN / 2x3m konfekcja Air Bfa Banana
6 299 PLN / 2x3m konfekcja Air spades

To już nasza trzecia wyprawa w egzotyczny świat balijskiego High-Endu i kolejna – po interkonektach i przewodzie zasilającym, odsłona referencyjnego oblicza marki Vermöuth Audio. Panie i Panowie, oto jeszcze ciepłe (trudno, żeby było inaczej przy panujących za oknem upałach) Vermöuth Audio Reference Loudspeaker Cable.

cdn. …