Monthly Archives: marzec 2021

Nie wiedzieć czemu niemiecki Trigon niezbyt często gości tak u nas, jak i w salonach nabywców. Najwyższy czas to zmienić, tym bardziej, że np. taki zintegrowany Epilog może „rosnąć” wraz z systemem, w którym przyjdzie mu grać.

cdn. …

Opinion 1

This time, there is no need to introduce the tested speakers to anyone for two simple reasons: first of all the company has a very rich portfolio, with many interesting products, and secondly, there is a very heavy polarization within the potential customers regarding their sound signature; something the manufacturer gained during his long presence on the loudspeaker scene. Is this second thing a burden? Absolutely not, as an old audio truth states, that there is no way to please everybody, and a company sound does translate into recognizability. But why am I spending so much time in this introduction talking about the, quite artificially created, “controversy”? A very profound one, also very basic, as recently, with the Gauder Akustik Darc series being presented, the owner of the brand, Roland Gauder, started to look at the audio word in a much less “adventurous” way – at least in my opinion. What do I mean with that? Nothing out of the ordinary. You might say the owner got a better hearing device, or jokes aside, got someone, who understands the broader public better, to fine-tune the speakers. And what was the result of that? The first speaker, which we tested next to the Arcona and Berlina series, was the Darc 100, which turned out to offer a much more friendly world of colorful and vivid music. But as you know one swallow does not make spring, so to see if this was an one-off thing or a new trend, we decided to take another go at this speaker series, and after some negotiations with the Katowice based distributor RCM we finally got the Darc 140 in our listening room, the bigger, and more majestic, sisters of the previously tested 100.

When describing the construction of speakers from a series higher than the Arcona, many elements turn out to be similar. This is always a cabinet made from bolted together profiles, which run from the MDF fascia towards the back in a rounded way. Those ribs are separated with plastic molds. The only difference between for example the Berlina series and the currently tested Darc series, is the material those profiles are made of. In the Berlinas it is MDF, while in the Darc those are made from Aluminum. This difference significantly diminishes the resonances of the cabinets, but also increases the weight of the speakers. The remaining components, and with that I mean the transducers – now painted black – come from the German Accuton, which are used in the loudspeakers of this brand since its birth. Those are the general similarities, as when you look closer, like on our photos, the tested Darc 140 differ from previous models created by R. Gauder in how those drivers were applied. The cabinet is subdivided in three sections. A centrally placed midrange-treble one, with a diamond tweeter, and two bass sections above and below. Interestingly, both bass sections are ported, but the bass-reflex tunnels are not interconnected; each section has a separate port mounted vertically, one venting down to the floor, the other one to the top. The quite high cabinets are placed on stable plinths, mounted on adjustable spikes. Those plinths contain double wire terminals, but also three additional sockets, which can be connected with wire jumpers allowing to adjust bass and treble in three steps: -1.5, 0 and +1.5dB. A nice touch of the manufacturer to help set the speakers fully upright is the inclusion of a spirit level on the plinth. Of course this is not really the task of the buyer to set the speakers up in the listening room, as the complete setup by the distributor is guaranteed when you buy them.

So what can I tell you about the tested speakers? Of course besides the fact, that they are going in a slightly different direction, than the previous models, as they follow the path set by the Darc 100, which we described some time ago, and have a more toned down sound. Of course, as expected from extreme High-End speakers, it is difficult to find any shortcomings in them. You can always find something, a small thing that will bring them down a peg, but I did not have such a hard time finding any kind of burning point, in terms of absolute quality of the reproduced sound, since a long while. I really tried to find something, for example some kind of adherence to the inheritance of strong, uncompromised sound, but based on the month of listening, using electronics I know inside out, I could not really put my hands on anything. Even more, I cannot get over the brilliant sound reproduction of the tested speakers. Additionally, the 140 are very universal in terms of cabling. The representatives of the distributor placed the speakers in the room, then I have placed them in the optimal spot and finally connected to my electronics as is. The only additonal actions I performed were to move the jumpers to position ‘0’, which was optimal in my room, and to use bi-wiring for the speakers, as this was recommended by the distributor. I made the latter using cheap Furutech cables. Why am I mentioning this? This very short process of finding the best sound is characteristic of outstanding products. When something is good, then it sound good from the very beginning. When something only pretends to be good, then we need to find something to help that product out, as would be bad to let it fail. In this case the effort needed was minimal, what only confirmed the truth I mentioned, that good things do not require a lot to show their assets. But ok, enough of the praise. Let us come to the real deal, where I will attempt to show you, how those two towers really sounded.

The first thing that got me, was the sheer ease of sounding. There was no forceful trying to prove, that they are the world champions at everything, but a presentation of strong, and at the same time very low reaching bass, especially given the size of the drivers. And at that, the bass was not obtrusive at all. This was not like kicking your opponent, something that seems to be popular currently amongst loudspeaker manufacturers, even from the highest tier, and usually results in the session bassist to play first fiddle, so to speak, even in quiet passages. Bass appeared when it was recorded on the track, and only to the extent intended by the sound engineer. It did not flow close to the ground, it did not try to fulfill our desire of having our guts massaged by its abundance, what usually does not really suit the played material. It was quick, strong and low-reaching. Of course in very difficult moments, which I served them abundantly during the test, sometimes I could hear the limits of the physical size of the drivers – I did not get such a mass of air I would from a 12 or 15” membrane, but I assure you, being able to get such an informative, low, hard and vivid bass without any signs of losing control using small drivers, is really a feat. Furthermore, you can adjust the speed, contour and amount of this part of the sound spectrum with the jumper cable. However I did not do that, as I wanted to keep the whole test in one sound standard. And finally one more thing – this limitation resulted in the bass sounding slightly different, but absolutely did not degrade the sound in any way. So this is a classic compromise moment, where you get something in exchange for something else; and here we see, how it can be done very well.
The next item would be the midrange. In the opinion of many malcontents in speakers from Gauder it was created by ringing porcelain, thus you should not even look for vivid and juicy human voice, or nicely sounding woodwind instrument, like the saxophone. Because you will not find it. Yet, they were proven wrong. Even better, you could phenomenally discern their smallest timbre nuances. Without hissing, without excessive sibilants, or any unpleasant ringing, there is only smoothness, brilliant roundness and energy, which is present there only with the best speakers. There is also appropriate information, essential for truthful reproducing of all kinds of show-offs on instruments operating in this range, including human voices. I might not believe myself, in what I am writing here, if not for the many witnesses who could confirm, that I have not lost my mind, even with the pandemic, but I am writing the truth.
Finally the treble. But not because they are the weakest, their spot is here just because we started looking at the sound spectrum from the bottom. It was another, very positive surprise. But this statement would not be enough. I feel implied to state, that treble is the crème de la crème of those speakers. The diamond Accuton sung like a nightingale. Not too strong, not too soft, but just plain vivid, when needed noble, with different pieces melodic, and never, absolutely never, it failed in its phenomenality. It was at the same time shiny, full of vitality and transparency, and juicy and warm, even sometimes intimately laid back. It tuned itself perfectly to the rest of the sound spectrum regardless of the kind of music I was listening to. And I listened to all genres of music at all possible volume levels. And with the jumpers placed on zero! I do not know, how this diamond speaker did it, but it did, and always turned out triumphant without giving a sweat.

After so many words of praise it is hard for me to add something sensible. But to put some substance behind those praises, I will mention some of the most interesting listening sessions, beginning with the phenomenal silver disc from a label, that issues music tape, 2XHD Fusion. Yes, it is a sampler. But not in the sense of upping the recordings in such a way, that it causes all listeners to have that “wow” effect, as they have that already as standard in their recording process. This is a sampler, that shows off their catalog, which is quite diverse, for such a small label. Lots of jazz, classical and ancient music, and all of that recorded using the legendary Nagra reel to reel tape recorder. So what is so extraordinary about those recordings? Well, I chose this disc for only one reason. Knowing, that our tested speakers come from a manufacturer, whose offerings often polarize their customers, and tend to go into extra competitive sound, I thought, that using purely analog recorded material, that was only mastered to a CD for marketing purposes, I would be losing that certain “something” reserved only for the analog aura. Yet nothing like that happened. The music was palpable in a way synonymous with analog tape, so I started to wonder, if the speakers are really made with ceramic membranes and come from the stated manufacturer.
But this was just the beginning, as I wanted to look closer at the abilities of the speakers of reaching hellish depths of bass on the third piece, where there is an organ employing a 16Hz pipe used as accompaniment for the diva singing in the church. And I got some truly seismic murmurs, shown splendidly – tight, appropriately hard and kept under full control. Of course, using a bigger membrane I would probably get an unconstrained mass of low frequency sound. But surprisingly, that what the Gauder Darc 140 offered, was on par with the best speakers I hosted in my listening room, what shows, that their smaller diaphragms are able to come closer to the musical truth than many larger ones, especially as managing those frequencies is not easy at all. This is unbelievable, but absolutely real.
Another test was to showcase the saxophone. It is prominently featured in the tenth piece. It is playing there at full breath and in a small room, what the German speakers reproduced brilliantly, placing it exactly there. The vibrating reed created a very distinctive sound, as the “wooden” soundwaves need to go through a mostly metal instrument. It was also clear what was behind the musician – the walls and ceiling, limiting the breath of the sound, something quite typical for small jazz clubs. So also in this recording the breath of the instrument was limited, but this translated into a very personal involvement in the musical event.
As the musical coda to this test I chose the rough ride in the form of the second Metallica gig with a classical orchestra, titled “S&M2”. This allowed me to check if the nice analog sounding will not get into averaging of typically digital recordings, and if the setup of the bass drivers – two on top and two more on the bottom of the speakers – will not be too weak for the need of immediate and strong hits. To my, very positive, surprise in both cases, there was nothing like that present. But there was a lot of dynamics, energy, speed and, importantly, a lot of information. But why am I talking about this when talking about earth shattering bass? I am not sure, if everybody knows, that even amongst the most intimidating rumble, good speakers can show the membranes of the drums making it, or pinpointing the electronic vibrations behind them. Those were no pools of unidentified magma, but packets of waves, which make the sound interesting. Here the loudspeakers were able to present everything properly. The attack, mass, energy and low frequencies – everything tigers, or in this case rockmen, like most. And I am not only thinking about the drummer, but the whole band, as the bass was aided by colorful midrange, which supported all the guitar riffs, but also often the contrabass and vocal parts. So the power was there. No sign of shortness of breath, but just full blown fire, all such kind of music requires.

Finally the time has come to pull everything I said before into a digestible whole. As you can see from the paragraphs above, the loudspeakers are really surprising in each and every aspect, and that regardless of the part of the sound spectrum we are looking at – is it the bass, midrange or treble. But how surprising they were you might ask? Let me put it this way – based on my years of struggle with different products from this price range, I would be hard pressed to find a pair of speakers, which would be able to beat them in absolute terms. I would even say, it would be hard to find ones that could match them. Or if I would be making a very rough ranking of speakers for myself, those modestly looking, as they are narrow, high and with small drivers, speakers would make it at least to the top three. And if you know me at least a bit, you will understand, this is significant. Because on one hand, they are capable to prove themselves in the very difficult repertoire of ancient music, which calls upon the emotions of a romantic soul, and on the other, they have the punch to manage rock with ease. And all of this without any tinkering, because like I mentioned, I only used bi-wiring and set the setup jumpers to zero. And exactly this ease of adaptation and genre universality makes the room the Gauder Akustik Darc 140 are placed in, their only limiting factor. But when you have a decent listening room, then you should listen to them, as they will master all musical genres with at least a good result. They are really worth your while.

Jacek Pazio

Opinion 2

In our backstage discussions and our reviews many times questions came up about, not so much the problematic gain of quality in High-End, as this is mostly undisputable, but more about the amount of money related to it. During those discussions there were comparisons to the queen of motorsport – Formula 1 – where the fight for hundreds and thousands parts of seconds takes months and millions, or even dozens of millions, counted in hard currencies, and with that I do not mean Indian Rupees. Additionally, on our audiophile field, there is another controversial point, about positioning of the products not only by quality, materials and advance know-how, but also with the price. What is interesting, the purchase of a horrendously expensive boat, apartment, car or even a watch sporadically leads to ostracism, or even hate coming from other people, for unknown reason spending a hefty sum on stereo gear does awaken some truly radical emotions.
If you are wondering, what this pseudo-sociologically-economical introduction should mean, then I hastily explain, that it serves to make the ground for the speakers we are testing today, the Gauder Akustik Darc 140. You might ask, what is controversial about those? Seemingly nothing, this is just a model placed in the company portfolio a level above the 100, manufactured by a company, which has a fully earned and matured reputation and is associated with a truly engineers approach to design of their products, and not with controversial theories from the edge of audio-voodoo and ideas sucked out of a not always very clean thumb. But as life shows, appearances can be deceiving, and although nothing in the 140 points to that now, they can, but do not have to, change your opinion on some of the topics I touched before.

Already at first glance you can see, that the Darc 140 is a model, that does not really fit a statistical owner of a two bedroom flat. 190cm height and 100kg weight make a selection of potential buyers upfront. And this is just the introduction to further things related to the constructions coming from the watchful eyes of Dr. Roland Gauder. You need to keep in mind, that similar to their other siblings, the 140 will not be satisfied with any amplification, also the cubature of the room you are going to place them in, should not be treated with Scottish thriftiness. But before we venture out how to implement those speakers in your system, let me briefly talk about their looks, as well as a few details hidden from plain sight.
Nobody should be surprised, that aluminum ribs were used for the cabinet of a representative of the Darc series, located in the company catalog just one notch below the flagship Berlinas. Those ribs are separated with dampening shims, and if that would not be enough, the inside of the cabinet is like a labyrinth of aluminum reinforcements shaped like honeycombs. Those three-way, surprisingly slender and soaring speakers are based around six Accuton drivers, which is already a kind of tradition with this manufacturer. This time there are four porcelain bass drivers, one, also ceramic, midrange speaker, all of which are tinted black, while the tweeter comes in two versions – one is ceramic, while the other version has a diamond diaphragm, and this upgraded version of the Gauder arrived in our listening room. In terms of design the tested speakers are greatly inspired by the Berlina RC-11, so in the center we have a closed chamber for the midrange and tweeter, while on both extremities, top and bottom, we have the bass sections, with two bass drivers in each of them. The bass chambers are vented, and we can adjust their output using spikes on the aluminum plinth, which also improves the speaker’s stability.
Regarding technical data, we should already be used to the legendary briefness of Dr. Gauder. We can easily find the impedance of 4 Ohm in the company materials, also the slope of the cross-over being 60 dB/octave is not a mystery, but when we start to ask the manufacturer about the efficiency of the speakers, then either we get an awkward silence, or a courtesy response … “sufficient”. And at this point I would like to suggest you something, and rule out any chance of success when using a not very well designed amplifier. And please do not misunderstand me and perceive me as a kind of audiophile pessimist, but really, the result of such a mismarriage can be very frustrating and tragic, like during one of the editions of the Munich High End show, where the monoblocks, coming from more renowned German amplification manufacturers, attached to the Berlina RC11 died after about 15 minutes of playing. Could that be just a coincidence? I do not think so.

So let us move to the point, to how the 140 sound. But let us start from the beginning, from the first impression; the thing you can make only once. And with that I do not mean the impressions gained during the January unboxing, as those were actually a bit recursive. To get to this beginning we need to dig a little deeper, we have to have a retrospection reaching as far as the last Audio Video Show in Warsaw, where the Katowice based RCM prepared a triple premiere – of the super-integrated Vitus Audio SIA-030, the RCM made ultra High-End phono stage BigPhono and the tested 140. I am returning to this presentation on purpose, as even in the not so optimal hotel/exhibition room, that system had surprising freedom of playing. However taking into account the multitude of variables that influenced that performance, I postponed any kind of conclusions to an undefined future. And this future is happening now.
The Gauder Darc 140 sound in a surprisingly coherent way, and at the same time absolutely inadequate to their size … “stand mount speaker wise”. And I am not talking about any limits of scale or the extension of the frequency response, but the ability of pinpointing sources and disappearing from the stage, which stand mount speakers usually master. And this is also what the 140 do. Frankly speaking, I met something like that only with the Raidho, which are regarded as the unreachable master in this aspect, but I absolutely did not expect that to happen with the Gauder. Yet moving from one disc to another, I caught myself more and more often, that instead of approaching the tested speakers with appropriate criticism, after a few played pieces I started to enjoy the reproduced material, and did not try to nitpick. Maybe my insubordination resulted from the fact, that I used music I not only know, but also like very much, but I would not imagine a situation, when I would torture myself with sounds, I would not enjoy, but were coming from a reference recording or would be coming from a device signed by a very renowned person. I am sorry, but I like to treat the whole Hi-Fi/High-End game as a kind of escape from the grey reality, a hobby, something that should bring joy at its heart. And that was the case here. Our disc on duty “Ariel Ramirez: Misa Criolla / Navidad Nuestra” with the maestro performance of Mercedes Sosa sounded truly brilliant. The aged soloist was nicely cut out from the choir placed behind her, but she was not a completely separated being, you could fantastically hear her interactions with the rest of the performers. Additionally the 140 reproduced the height of the recording room with ease, and what is also very important, also the localization of the individual performers, not only in the horizontal plane – so they not only tell how far those sources are from the listener, but also in the vertical plane. If you would be searching for another way of showing where people stand, and how high they are, I would recommend a disc you might not have thought of – “The Three Tenors – The Best of the 3 Tenors”, were you can also easily discern the differences in the force of emission. I would also claim, that when you are not addicted to the moving pictures served by the flat screen on your wall, with the 140 you might resign of owning a TV at all, as the 140 will show you all kinds of stage performances in 4K, 5D and whatever you want. Am I exaggerating? Not at all, as you just need to wait for an orchestral tutti to experience for yourself, that the German “Two Towers” have a lot to offer on the bottom end, and that you do not need to worry about their control of those registers. Of course I am writing about this from the perspective of listening to them using the Gryphon Mephisto, but like I already mentioned, with top Vitus integrated amp the effect was also very satisfying. Can we go further with the bass reproduction? Yes, you can approach this aspect differently, this is shown each time by our Dynaudio Consequence speakers, where the volume of the bass foundation is a tad bigger, but the German columns had an advantage in terms of timing and differentiation.
As the midrange-treble section is kind of separated from the rest, I should write a few separate sentences about the part of the spectrum it reproduces. I will start perversely with a negation: the Accuton speakers do not have any issues with timbre or emotions, they do not play too technical. Trying to be most diplomatic I would just propose to all people, who cannot implement them properly in their products, to start using less demanding drivers, which do not require as much knowledge or cost less. And all of you, who prefer to listen to music instead of urban legends, I would like to invite to listen to what Dr. Gauder was able to get from the “non-musical” Accuton. It is juicy, caramel sweet and at the same time incredibly quick and linear. We get incredible communicativeness, not being exposed to a close-up stage, which is not to everybody’s liking. It is similar with the treble, although I did not fear it would be different, because I have not heard a badly tuned diamond tweeter, at least not from Gauder, and such driver is placed in the tested speakers. But to not keep things to cozy, instead of an „aroused lady”, as one of my colleagues tends to say, in the likes of Roberta Mameli, I reached for “Shapeshifting” of Joe Satriani, a disc, which would immediately show us any shortcomings of the Darc. Especially because Joe is not sparing his beautiful, chromed Ibanez (JS30th), extracting sounds from it, which would confuse any flying around bat. And everything was top notch with the 140. With appropriate drive, but without offensive aggressiveness and granulation. Of course, when a riff was to sound rough, it did, but only when this was a desired effect, intentionally recorded as such, and not as a result of the tweeter being incapable of reproducing things properly.

This time, instead of the usual summary, I have an advice for You. After you listen to the Darc, but not a random one, but at least a few hours long, preferably a few days long, in your own listening room, I recommend to not to listen to any other speakers for a day or two. Because, and I say this with real sorrow, there are not many loudspeakers on the market, to which you can switch from the Gauder Darc 140, and the change will not hurt.

Marcin Olszewski

System used in this test:
– CD transport: CEC TL 0 3.0
– DAC: dCS Vivaldi DAC 2.0
– Reference clock: Mutec REF 10
– Reclocker: Mutec MC-3+USB
– Shunyata Research Sigma CLOCK
– Shunyata Sigma NR
– Preamplifier: Robert Koda Takumi K-15
– Power amplifier: Gryphon Audio Mephisto Stereo
– Loudspeakers: Dynaudio Consequence Ultimate Edition
– Speaker Cables: Tellurium Q Silver Diamond
– IC RCA: Hijri „Million”, Vermouth Audio Reference
– IC XLR: Tellurium Q Silver Diamond
– Digital IC: Harmonix HS 102
– Power cables: Harmonix X-DC 350M2R Improved Version, Furutech NanoFlux NCF Furutech DPS-4 + FI-E50 NCF(R)/ FI-50(R), Hijiri Nagomi; Vermouth Audio Reference Power Cord
– Table: SOLID BASE VI
– Accessories: Harmonix TU 505EX MK II, Stillpoints ULTRA SS, Stillpoints ULTRA MINI, antivibration platform by SOLID TECH, Harmonix AC Enacom Improved for 100-240V, Harmonix Room Tuning Mini Disk RFA-80i
– Power distribution board: POWER BASE HIGH END
– Acoustic treatments by Artnovion
Analog stage:
Drive: SME 30/2
Arm: SME V
Cartridge: MIYAJIMA MADAKE
Step-up: Thrax Trajan
Phonostage: RCM THERIAA

Polish distributor: RCM
Manufacturer: Gauder Akustik
Price: 90 000€, 99 000€ (Diamond ver.)

Specifications
Construction: 3-way floorstanding loudspeaker with extended bass-reflex system
Impedance: 4 Ω
Power Handling: 820 W
Dimensions (H x W x D): 190 x 22 x 35 cm
Weight: 100 kg

Opinia 1

Mam nadzieję, że bardziej spostrzegawczy z Was zdążyli zauważyć, iż rynek audio trochę zaczyna przypominać samochodowy. Chodzi mi oczywiście o bardzo popularny obecnie trend wprowadzania częstych zmian w portfolio marek pod nieraz naprawdę błahym pretekstem. Pretekstem, który sam w sobie nie niesie nic zbyt odkrywczego, jednak w połączeniu z nową szatą obudowy w oczach potencjalnych odbiorców natychmiast jawi się jako coś wielce pożądanego. Naturalnie wszyscy wiedzą, iż jest to typowa marketingowa zagrywka, jednak mimo to spora grupa osobników homo sapiens łatwo daje się na taki haczyk złapać. To źle? Oczywiście, że nie, bowiem w życiu liczy się sprawianie sobie przyjemności, jednak w stosunku do nas – klientów, jest to trochę nieuczciwe. Na szczęście nie wszystkie marki stosują taką politykę, co sprawia, że niektóre modele będąc fantastyczną ofertą w momencie swojego debiutu na rynku, do dzisiaj konsekwentnie pozostają jednym z głównych zasobów asortymentowych. Co mam na myśli? Tytułowe, austriackie kolumny Vienna Acoustics Liszt, które po wielu latach sukcesów (ok. 7) nie tylko na łamach periodyków branżowych, ale również w zderzeniu z konkretną klientelą, znakomicie broniąc się przy tym dźwiękowo przed nową modą soniczną – o tym nieco później, za sprawą Sieci Salonów Top HiFi & Video Design w końcu zawitały w nasze skromne progi.

Jak wynika z fotograficznej relacji, obcując z tytułowymi Austriaczkami, zderzamy się ze smukłymi, w wersji testowej lakierowanymi na tak zwany czarny fortepian, podzielonymi na dwie bryły konstrukcjami. Pisząc o podziale skrzyń każdej z kolumn, miałem na myśli ciekawy patent producenta, jakim jest odseparowanie obrotowej sekcji wysoko-średniotonowej od dzierżącego rozlokowane w dwóch komorach trzy głośniki niskotonowe, usadowionego na szeroko rozstawionych łapach z kolcami, głównego członu konstrukcji. Po co tak utrudniać sobie życie? Przyczyna jest prozaiczna, ale bardzo istotna, gdyż pozwala idealnie dostroić charakterystykę pracy kolumny do zastanego miejsca odsłuchowego z wręcz chirurgicznym ogniskowaniem tak zwanego sweet spotu. Jeśli chodzi o pakiet technikaliów, te niosą ze sobą informacje o wentylowaniu przetworników portami bass-reflex, trójdrożności pracy omawianych zespołów głośnikowych i zastosowaniu przez projektantów do ich wysterowania zwrotnicy pierwszego rzędu i typowym dla tego brandu wyposażeniu naszych bohaterek w zorientowane na tylnej ściance tuż nad podłogą, pojedyncze terminale przyłączeniowe. Tak pokrótce wyglądają aspekty techniczne naszych panien. Zatem wieńcząc akapit opisowy, po informacje jak to przekłada się na ich brzmienie, z niekłamaną przyjemnością zapraszam do dalszej części tekstu.

Co ciekawego pokazały mi austriackie paczki? Jak wspominałem we wstępniaku, model Liszt jest na rynku już sporo czasu, co pozwala snuć podejrzenia, iż na tle obecnie obowiązującego sznytu grania nowych konstrukcji – o tym zagajałem w części rozbiegowej – znakomicie się broni. Powiem więcej, w moim odczuciu, naturalnie po sesji testowej, nie są to już jakiekolwiek domysły, tylko zdobyta na własnej skórze wiedza, że są świetne, bo inne niż spora grupa konkurencji. Jednak inne nie w rozumieniu szkodliwego odstawania od potrzeb klienteli, tylko konsekwentnego unikania poszukiwania siłowego poklasku podczas tworzenia świata muzyki. Jaki jest ten inny, aniżeli obecnie promowany świat? Dla mnie bardzo ciekawy. Otóż największą zaletą testowanego modelu kolumn jest spójność pasma od mocnego w energię i wagę, przy niezłej kontroli dolnego zakresu, przez znakomicie nasyconą i do tego pełną informacji średnicę, po w pierwszym momencie kreujące się jako niezbyt skore do pracy, ale zapewniam, iż jedynie zamierzenie niewyskakujące przed szereg, za to ciepłe i lotne wysokie tony. Ktoś wtrąci, że to potrafi wielu konkurentów, zatem gdzie ta magiczna zaleta? Już zdradzam ów sekret. Chodzi mi o unikanie przez Liszty tak modnego obecnie kopania słuchacza lekko napompowanym, oczywiście dobrze kontrolowanym przełomem środka z niskimi tonami. Wielbiciele tego marketingowego zabiegu nazywają to fajnym kickiem wyższego basu, jednak, melomani wiedzący o co w prawdzie o muzyce chodzi, zdają sobie sprawę, iż takie działanie zazwyczaj promuje zwyczajowo będącego jako muzyk sesyjny, kontrabasistę. A jeśli nawet nie, to podobne „myki” znakomicie słychać jako wręcz nienaturalne artefakty podczas solowych popisów wiolonczelistów. Jak to się objawiało w trakcie testu? Otóż podczas chwilowego zejścia na niżej grające struny dostawałem coś na kształt estetycznego oderwania się danego dźwięku od reszty dłuższego lub krótszego pasażu. Wydawało się, jakby nagle z kilkoma zjawiskowo podpompowanymi nutami znienacka wtrącał się inny solista. A przecież w transporcie miałem krążek z pojedynczą, dla przykładu violą da gambą z płyty „Viola Da Gamba Solo Recital” Wielanda Kuijkena i jej fenomenalną feerią wielobarwności nawet pojedynczego pociągnięcia smykiem po strunie. Na szczęście bohaterki naszego spotkania poradziły sobie z tym znakomicie i nie dopuszczając do wspomnianych „zonków”, dobitnie pokazały, jak powinien zabrzmieć ten naładowany emocjami materiał. Owszem, kreski rysujące pojedyncze dźwięki nie były skutkiem używania ostrego skalpela, ale nie było również tak zwanej buły typu rysowanie kreda po tablicy szkolnej, tylko fajnie namalowany popis instrumentalisty ze wskazaniem na płynność, a nie krawędziowanie następujących po sobie nut. To odnośnie basu. A to dopiero początek pozytywnych wieści, gdyż w podobnym tonie wypadała średnica. Jednak ta swoimi walorami nasycenia i unikania zbytniego uśredniania pakietu informacji znakomicie sprawdzała się nie tylko spokojnej muzyce wokalnej spod znaku jazzu Cassandry Wilson i Diany Kraal, ale również przy wsparciu dolnym zakresem jako tchnięcie w źle zrealizowane produkcie rockowe dodatkowej szczypty krągłości, oprócz ucieleśniania dotychczas anorektycznie wypadającego frontmana zespołu Metallica w kompilacji „Master of Puppets”, jako dodatkowy feedback solidnie wzbogacała energią mocne popisy gitarowe i perkusyjne. To naturalną koleją rzeczy wpływało na mniejszą brutalność przekazu, jednak osobiście z wielką przyjemnością oddawałem nieco z jego drapieżności na rzecz namacalności poszczególnych bytów na scenie. Na koniec zostało górne pasmo. Na pierwszy rzut uchem wydawało się nieco cofnięte. Niby wszystko ok, ale jakoś bez Bożej iskry. Jednak taki stan ducha bardzo szybko minął, bowiem wystarczyło klika minut akomodacji, by okazało się, że problemem nie był ich niedobór, tylko wydumane oczekiwania na tle wcześniej słuchanych, często nad-interpretujących ten zakres kolumn. Dosłownie utwór lub dwa i temat po każdorazowej przesiadce okazywał się nieistotny. A gdy już go ogarnąłem, nagle uświadamiałem sobie, iż dzięki takiemu postawieniu sprawy, czyli lekkiemu zaciemnieniu atmosfery, system budując głęboką i szeroką wirtualną scenę, fajnie prezentował realia wielkich kubatur kościelnych i wszelkich produkcji koncertowych, co notabene jest solą naszej zabawy w zaawansowane audio. A gdy ową sól połączyłem z przywołanymi wcześniej znakami szczególnymi brzmienia kolumn Vienna Acoustics Liszt, nie miałem najmniejszych wątpliwości co do zamierzeń celowania Austriaków w osłuchanego audiomaniaka, a nie nowomodnych pseudo-melomanów. Po co ścigać się z konkurencją, jeśli ta w swej pogoni za zyskami zatraciła sens budowania kolumn do słuchania muzyki i zaczęła oferować produkty do słuchania dźwięków. Według działu projektowego tego producenta nie tędy droga.

Mam cichą nadzieję, że zapoznając się z powyższym wywodem na temat austriackich kolumn, zrozumieliście mój podprogowy przekaz. Jeśli nie, zasygnalizuje jedynie, iż chodziło mi o trwanie marki na straży muzykalności ich oferty. A, że pojęcie muzykalności przez lata aż tak bardzo nie ewaluowało, producent nie widzi sensu siłowego odświeżania swojego portfolio. Tym bardziej, gdy tytułowy produkt nadal odnosi sukcesy. Do kogo konkretnie w takim razie kierowany jest model Liszt? Z dwoma wyjątkami nie widzę przeciwwskazań dla nikogo. Jakie to wyjątki? Pierwszym są wielbiciele prezentacji tubowych z ich bezkonkurencyjnym rozmachem i szybkością narastania dźwięku. Zaś drudzy to osobnicy zafascynowani jedynie muzyką elektroniczną. Ta owszem, wypadnie przyzwoicie, jednak nasze bohaterki lepiej sprawdzą się w repertuarze z wibracjami powietrza wytworzonymi przez instrumenty naturalne. A co w tym wszystkim jest najciekawsze, wówczas repertuar jest bez znaczenia.

Jacek Pazio

Opinia 2

O ile ponad dekadę temu, czyli w momencie premiery należących do topowej serii Klimt modeli The Music i The Kiss, do których dołączył centralny Poetry, wydawać się mogło, że Wiedeńczycy zbaczają z obranego w 1989 r. konserwatywnego podejścia do tematu konstruowania kolumn, to patrząc na obecne portfolio Vienna Acoustics trudno uznać je za kontrowersyjne, bądź chociażby nowatorskie. Nawet designersko – lifestyle’owych aluminiowych Schönbergów już nie ma, więc miłośnicy form nieoczywistych i łapiących od progu za oko muszą zadowolić się bądź to ww. flagowcami, bądź konstrukcjami plasującymi się oczko niżej, czyli będącymi tematem niniejszego wywodu Lisztami, które tak po prawdzie również trudno uznać za nowość. Skoro bowiem egzystują na rynku od 2014 r. to mówiąc wprost zdążyły się nie tylko opatrzeć, co wręcz zapuścić w świadomości odbiorców solidne korzenie. Skoro jednak nadal w austriackim katalogu są a i sam producent nie wykazuje chęci do zbyt gwałtownych ruchów i nerwowego – sezonowego odświeżania oferty, to uznaliśmy, iż nie zaszkodzi sięgnąć po cieszącą się w pełni zasłużonym uznaniem, dystrybuowaną przez Sieć Salonów Top HiFi & Video Design, klasykę.

Należące do serii Imperial Liszty reprezentują sobą wszystko to, co miłośnikom gatunku nie tylko z austriacką marką się kojarzy, lecz przede wszystkim, to co w niej najbardziej cenią. Ba, są nader udaną „miniaturą” (cudzysłów jest tu nieprzypadkowy, gdyż trudno za miniaturowe uznać ponad metrowe, ważące po 44 kg kolumny) flagowych The Music. Niestety pomimo naszych usilnych starań stołeczny dystrybutor był nieugięty i zamiast pary przyobleczonej zjawiskowym palisandrem (Premium Rosewood), bądź nawet nieco skromniejszym fornirem wiśniowym postawił na mówiąc wprost koszmarnie asekuracyjną marketingowo a ponadto nader niewdzięczną do fotografowania opcję piano black. Mówi się jednak trudno, tym bardziej, że malowanie niespecjalnie wpływa na brzmienie, choć znam takich, co uważają, iż czerwone kolumny są najszybsze. No dobrze, żarty na bok, gdyż Ci co widzieli mniej funeralne dokonania Wiedeńczyków doskonale wiedzą, co tracą a Ci, co nie widzieli, zgodnie z zasadą „czego oczy nie widza, tego sercu nie żal” mają problem z głowy. Krótko mówiąc dostarczona na testy parka była smoliście czarna, więc do jej pozycjonowania inaczej aniżeli w rękawiczkach zabrać się było nie sposób a i potem nad zbieraniem przez nie zarówno materiału daktyloskopowego, jak i kurzu trzeba było przejść do porządku dziennego. Sytuację, przynajmniej od strony czysto wizualnej ratowały nieco maskownice, jednak już ich wpływ na brzmienie kolumn niespecjalnie zachęcał do pozostawienia ich na stałe.
Przejdźmy jednak do konkretów. Otóż obracany w płaszczyźnie horyzontalnej (w przeciwieństwie do regulowanych w pionie sekcji Wilson Audio Alexia Series 2) moduł wysoko-średniotonowy może pochwalić się koncentrycznym układem w skład którego wchodzi klasyczna 30 mm jedwabna kopułka wysokotonowa osadzona w centrum płaskiego, usztywnionego od wewnątrz „pajęczyną” (Flat-Spider-Cone™) 15 cm mid-woofera. Dzięki odseparowaniu „głowy” do minimum ograniczono ewentualne interferencje pochodzące ze skrzyni basowej. A właśnie, sekcja niskotonowa może pochwalić się trzema, pracującymi w dwóch wentylowanych do tyłu komorach, 17,8 cm (7”) wooferami. Górna komora obsługuje pojedynczy przetwornik i ma ujście układu BR o średnicy 50mm, z kolei dolna – mieszcząca pozostałe dwa drajwery dysponuje 65 mm ujściem. Oczywiście długości kanałów BR dobrano pod kątem dostrojenia do tej samej częstotliwości.
Na ścianie tylnej, oprócz ww. otworów bas-refleks, tuż przy podłodze umieszczono szeroko rozstawione pojedyncze zaciski głośnikowe a nad nimi elegancką tabliczkę znamionową,przy czym całość osadzono na masywnej, przykręconej do pleców kolumny płycie. Jak już zdążyliśmy zaprezentować w ramach sesji unboxingowej dla poprawienia stabilności i odseparowania od podłoża do spodu Vienn należy przykręcić stosowne masywne sztaby, które z kolei uzbraja się monstrualnymi kolcami.

Na pytanie jak Liszty grają odpowiedź jest prosta i mało zaskakująca, przynajmniej dla miłośników marki – znaczy się adekwatnie do aparycji. Oczywiście aparycji kolumn a nie ich miłośników ;-) Jest to bowiem niezwykle eleganckie a zarazem przestrzenne i angażujące słuchacza brzmienie. W końcu patrząc na imponująca baterię wooferów spodziewamy się odpowiednio solidnego basowego fundamentu i proszę mi wierzyć, iż takowy otrzymujemy. Warto jednak do tej kwestii podejść z rozwagą i chwilę się zastanowić, gdyż Vienny niejako w swym DNA mają zapisane dość charakterystyczne kreowanie tego podzakresu za pomocą zauważalnie grubszej, aniżeli zwykła używać konkurencja, kreski. Jeśli zatem nie chcecie Państwo, by ilość przesłoniła Wam jakość sugeruję do współpracy z tytułowymi konstrukcjami zaprząc amplifikację zdolną złapać je mówiąc kolokwialnie „krótko przy pysku”. Nie mówię, że od razu trzeba rzucać się na głęboką wodę – vide używane przez nas podczas testów Mephisto, gdyż zdecydowanie rozsądniejszy, przynajmniej pod względem ekonomicznym, wydaje się mariaż z Diablo 300, Passem INT-250, czy nawet Brystonem 4B³. Generalnie chodzi o to, by nie próbować łączyć Lisztów z konstrukcjami bądź to mającymi tendencję do zaokrąglania, bądź niekoniecznie w pełni kontrolującymi najniższe pomruki. Niby każdy ma własny gust i preferencje, jednak idący pół kroku za resztą pasma dół niespecjalnie sprzyja motoryce i dynamice przekazu, chyba, że ktoś tęskni za brzmieniem budżetowych zestawów kina domowego. Niemniej jednak z Gryphonem nijakich anomalii nie zaobserwowaliśmy i tej wersji będę się trzymał, tym bardziej, że na „Dark Sky Island” Eny’i , gdzie najniższe składowe mają dość niezdefiniowaną i wręcz oniryczną postać, wszystko było w jak najlepszym porządku. Niemniej jednaj ów album zwrócił moją uwagę na zupełnie inny aspekt prezentacji. Otóż Vienny w iście zjawiskowy sposób kreowały scenę. Przy ustawieniu na wprost i lekko dogiętymi w kierunku słuchacza „głowami” przestrzeń, we wszystkich wymiarach dalece wykraczała nie tylko poza bazę wyznaczoną poprzez rozstaw kolumn, co i ściany naszego 38-metrowego OPOS-a. Jej obszerność nie wynikała jednak z ordynarnego rozdmuchania a zdolności odwzorowania pogłosu i nawet najdłuższego wygasania dźwięków. O ile jednak na materiale, gdzie większość dźwięków została wygenerowana cyfrowo można byłoby uznać, że to najzwyklejsze „czary-mary” w stylu efektów specjalnych rodem z filmów akcji i fantasy, to już na purystycznym „Tomba sonora” Stemmeklang / Kristin Bolstad nijakich SFX nie było a nadal czuć było niezwykle sugestywną aurę pogłosową i tańczące pod sklepieniami katakumb echo. Spora w tym zasługa wyrafinowanej i pozbawionej oznak jakiejkolwiek szklistości i ofensywności góry, która ani myślała ustępować pod względem atrakcyjności i przykuwania uwagi przeciwległemu skrajowi. Proszę tylko sięgnąć po ostatni krążek Joe Satriani’ego – „Shapeshifting”, by na własne uszy przekonać się jakie bogactwo dźwięków jest w stanie wyczarować ze swojego Ibaneza ten wirtuoz. Jak śpiewny a zarazem rozdzielczy potrafi być jego Chrome Boy (JS1CR30), gdzie gładkość sięga granicy słyszalności a poprzez swoją czystość nic nie irytuje i nie kole w uszy nawet najmniejszą ziarnistością. Ba, na pierwszy rzut ucha i porównując z nieco bardziej „kanciastą” konkurencją można odnieść wrażenie pewnej krągłości i  słodyczy.
A co ze średnicą? Najogólniej rzecz biorąc jest z nią wszystko OK., a ona sama świetnie się czuje na swoim miejscu. Może nie jest aż tak sugestywnie podrasowana jak z moich Contourów, jednak daleko jej do choćby najmniejszych oznak osuszenia, bądź wycofania. Śmiało można wręcz uznać, iż jest jej akurat tyle ile być powinno, dzięki czemu zarówno damskie (Barb Jungr – „Love Me Tender”), jak i męskie (Gregory Porter – „Dinner Party”) miały właściwy sobie a zarazem nieprzesadzony ciężar i namacalność. Była w tym spora dawka swoistej niewymuszoności i dążenia do zachowania równowagi pomiędzy atrakcyjnością, namacalnością lecz również unikaniem przesłodzenia, czy też zbytniej lepkości. Ot, siedzimy, słuchamy i zupełnie nie mamy ochoty na szukanie dziury w całym.

Vienna Acoustics wprowadzając model Liszt poniekąd upiekła dwie pieczenie przy jednym ogniu. Rozszerzyła bowiem swoje portfolio o model niezwykle atrakcyjny wizualnie (szczególnie w wykończeniu Premium Rosewood) a przy tym przyjazny pod względem ustawienia, gdyż nawet przy dość szerokim rozstawie, dzięki możliwości dogięcia sekcji wysoko-średniotonowej, z łatwością można uzyskać prawidłową budowę sceny i ogniskowanie źródeł pozornych, co przy konwencjonalnych konstrukcjach mogłoby okazać się nader karkołomnym przedsięwzięciem. Warto tylko pamiętać o odpowiednio wydajnej amplifikacji, no i z racji dmuchających do tyłu bas-refleksów o co najmniej metrze do ściany. Krótko mówiąc ciekawa propozycja nie tylko dla ortodoksyjnych audiofilów, lecz również, a może i przede wszystkim melomanów chcących delektować się ulubionymi nagraniami w możliwie atrakcyjnej, eleganckiej formie.

Marcin Olszewski

System wykorzystywany w teście:
– źródło: transport CEC TL 0 3.0
– przetwornik cyfrowo/analogowy dCS Vivaldi DAC 2.0
– zegar wzorcowy Mutec REF 10 SE-120
– reclocker Mutec MC-3+USB
– Shunyata Research Sigma CLOCK
– Shunyata Sigma NR
– przedwzmacniacz liniowy: Robert Koda Takumi K-15
– końcówka mocy: Gryphon Audio Mephisto Stereo
Kolumny: Gauder Akustik Darc 140
Kable głośnikowe: Tellurium Q Silver Diamond
IC RCA: Hijiri „Million”, Vermouth Audio Reference
XLR: Tellurium Q Silver Diamond
IC cyfrowy: Harmonix HS 102
Kable zasilające: Harmonix X-DC 350M2R Improved Version, Furutech NanoFlux NCF, Furutech DPS-4 + FI-E50 NCF(R)/ FI-50(R), Hijiri Nagomi, Vermouth Audio Reference Power Cord
Stolik: SOLID BASE VI
Akcesoria:
– antywibracyjne: Harmonix TU 505EX MK II, Stillpoints ULTRA SS, Stillpoints ULTRA MINI
– platforma antywibracyjna SOLID TECH
– zasilające: Harmonix AC Enacom Improved for 100-240V
– akustyczne: Harmonix Room Tuning Mini Disk RFA-80i
– listwa sieciowa: POWER BASE HIGH END
– panele akustyczne Artnovion
Tor analogowy:
– gramofon:
napęd: SME 30/2
ramię: SME V
– wkładka: MIYAJIMA MADAKE
– Step-up Thrax Trajan
– przedwzmacniacz gramofonowy: RCM THERIAA

Dystrybucja: Sieć Salonów Top HiFi & Video Design
Cena: 50 000 PLN

Dane techniczne
Konstrukcja: trójdrożna, wentylowana
Impedancja: 4 Ω
Pasmo przenoszenia: 28 Hz – 25 kHz
Skuteczność: 91 dB
Rekomendowana moc wzmacniacza: 50 – 400 W
Wykorzystane przetworniki
Wysokotonowy: 1.2″ / 30 mm kopułka jedwabna
Średniotonowy: 6″ / 152.4 mm Flat-Spider-Cone™
Basowe: 3 x 7″ / 177.8 mm X3P Spider-Cone™
Zwrotnica: 6dB i 12dB Bessel
Wymiary (S x W x G): 198 mm x 1148 mm x 435 mm
Waga : 88 kg (para)
Dostępne warianty wykończenia: Cherry, Premium Rosewood, Piano Black, Piano White

Highendowe, stereofoniczne systemy audio przeszły ogromną transformację w ciągu ostatniej dekady. Wcześniej muzyka odtwarzana była z winyli bądź płyt CD, a teraz często z plików przechowywanych na NASach i serwerach. By audiofile mogli korzystać z wygody streamingu muzyki bez poświęcania pożądanej jakości dźwięku, konieczne jest stosowanie kabli ethernetowych gwarantujących transfer sygnału najwyższej jakości. Kabel ethernetowy Nordost Valhalla 2 pozwala miłośnikom muzyki korzystać ze streamingu i odtwarzania plików z lokalnych serwerów w referencyjnych systemach audio zachowując najwyższą jakość brzmienia.

Aby sprostać rosnącemu zapotrzebowaniu na szybkość i przepustowość transferu danych, kabel ethernetowy Valhalla 2 korzysta z zalet płynących z zastosowania ośmiu przewodników typu solid core o przekroju 23 AWG owiniętych izolacją z polimeru wysokiej gęstości. Cztery pary skręconych ze sobą, poddanych obróbce cieplnej przewodników są następnie potrójnie ekranowane. Każdy aspekt geometrii naszego kabla minimalizuje efekt naskórkowości, eliminuje przesłuchy i zakłócenia elektromagnetyczne, co daje efekt końcowy w postaci wysokiej klasy kabla oferującego wyższy transfer danych niż jest to potrzebne w przypadku typowych wymagań.

By jeszcze bardziej wyróżnić kabel ethernetowy V2 wśród konkurentów, Nordost wprowadził unikalny proces mechanicznego strojenia. Skrupulatnie przycinając każdy przewodnik na obliczone i równe długości, Nordost zmniejsza wewnętrzne mikrofonowanie i rezonanse wysokiej częstotliwości. Precyzyjne przycięcie każdego przewodnika na długość określoną przez geometrię, materiał i przeznaczenie danego kabla gwarantuje jednoczesne dotarcie wszystkich sygnałów, radykalnie zmniejszając błędy synchronizacji.

Aby dopełnić ten referencyjny projekt, kabel Valhalla 2 został zakończony specjalnymi, pozłacanymi wtykami 8P8C/RJ45, zaprojektowanymi tak, aby były odporne na ESD (wyładowania elektrostatyczne) i zoptymalizowane pod kątem niezawodności mechanicznej. Nasz kabel obsługuje zakres częstotliwości i prędkości transmisji, które z nawiązką spełniają wymagania kategorii 8 (CAT8).

Kabel Ethernet Valhalla 2 został zaprojektowany, wyprodukowany i zaterminowany w USA. Dbamy o najwyższą precyzję w procesie produkcji osiągając dzięki niej jednolitą, najwyższą jakość każdej sztuki. Nasz kabel zapewnia znaczną poprawę w stosunku do standardowych, masowo produkowanych, mało precyzyjnych kabli Ethernet.

• Przewodniki solid core 8 X 23 AWG
• Konstrukcja: skręcone pary przewodników
• Potrójne ekranowanie: ekran z folii i dwie warstwy plecionki
• Mechaniczne strojenie długości
• Izolacja z polimeru wysokiej gęstości
• Specjalne, odporne na zakłócenie elektro-magnetyczne i elektryczność statyczną pozłacane wtyki 8P8C/RJ45
• Bardzo szerokie pasmo przenoszenia

Peachtree Audio poszerza swoją gamę produktową o nowy, wysokiej klasy przedwzmacniacz z wbudowanym modułem DAC. Ta referencyjna konstrukcja bazuje na cenionym wzmacniaczu zintegrowanym nova500, ale w porównaniu z nim wyposażona jest w udoskonalenia, które pozwalają uzyskać najwyższą możliwą jakość dźwięku.

Peachtree Audio preDAC łączy w sobie funkcję przedwzmacniacza oraz przetwornika cyfrowo-analogowego i konstrukcyjnie opiera się na niesamowitym wzmacniaczu zintegrowanym nova500. W istocie preDAC jest modelem nova500, ale pozbawionym sekcji końcówki mocy i wzbogaconym o kluczowe udoskonalenia. Podobnie jak nova500, preDAC jest różnicową (znaną również jako zbalansowaną) konstrukcją audio, która zapewnia wyśmienitą odporność na zakłócenia/interferencje i pozwala zachować maksymalnie wysoki odstęp od wspomnianych zakłóceń. Model preDAC wykorzystuje przeznaczony specjalnie dla niego zasilacz, wyróżnia się doskonałym stosunkiem sygnału do szumu i wyposażony jest w wyjścia zbalansowane XLR (oprócz single-ended RCA) oraz jeszcze lepszy wzmacniacz słuchawkowy.

Referencyjny przedwzmacniacz Peachtree Audio
Peachtree Audio preDAC jest prostym, a jednocześnie niezwykle elastycznym komponentem, który pozwala zintegrować szeroką gamę źródeł wejściowych audio: komputer, urządzenie Apple iOS, odtwarzacz strumieniowy Bluesound NODE 2i, gramofon, a także inne analogowe i cyfrowe urządzenia audio, które użytkownik już ma lub które planuje kupić. Przedwzmacniacz preDAC został zaprojektowany z myślą o współpracy z wyśmienitym wzmacniaczem mocy Peachtree Audio amp500 lub dowolną inną końcówką mocy. Najnowsza konstrukcja Peachtree Audio zbudowana jest wokół referencyjnej jakości 8-kanałowego układu DAC ESS Sabre Pro 9000, pracującego w trybie stereo, aby zapewnić stosunek sygnału do szumu i zakres dynamiki godny referencyjnego produktu. Moduł ten jest jednym z najlepszych układów DAC w ocenie Peachtree Audio, czego potwierdzeniem są jedne z najlepszych parametrów uzyskane podczas pomiarów. Co równie istotne, preDAC wykorzystuje w pełni zbalansowany układ wewnętrzny, aby minimalizować zakłócenia i interferencje. W efekcie moduł ten w całym torze sygnałowym zachowuje niesamowitą rozdzielczość. Muzykalność preDAC i brak szumów tła są na najwyższym poziomie wśród wszystkich konstrukcji Peachtree Audio i pozwalają przedwzmacniaczowi konkurować z dużo droższymi urządzeniami.

DAC i jego ogromne możliwości
Moduł przetwornika cyfrowo-analogowego zastosowany w preDAC przygotowany jest do konwersji ośmiu kanałów audio, ale Peachtree Audio wykorzystuje go w specjalnym trybie stereo, w którym cztery układy DAC-a przypisane są do lewego kanału, a pozostałe cztery do prawego. Czterokrotne zwiększenie liczby układów DAC obsługujących każdy kanał sprawia, że ogólna wydajność sygnału audio osiąga niesamowity poziom podczas pomiarów i, co jeszcze ważniejsze, w testach odsłuchowych. Zastosowany DAC obsługuje wszystkie popularne obecnie formaty, wliczając cyfrowe sygnały audio PCM do 384 kHz/32 bitów, DSD do 5,6 MHz, skompresowane i nieskompresowane audio, a także sygnały audio high-res i ultrawysokiej rozdzielczości. Wielopunktowy, regulowany zasilacz, zbudowany wokół przetwornika c/a, gwarantuje układowi DAC optymalne warunki pracy, umożliwiając perfekcyjny wgląd w materiał źródłowy. Połączenie DAC-a i zbalansowanych obwodów zapewnia muzyce bezprecedensowy poziom czystości i praktycznie całkowity brak zakłóceń.

Funkcjonalne wyposażenie, niesamowita elastyczność
Niewątpliwym atutem modelu preDAC jest możliwość skonfigurowania wejść i wyjść. Przedwzmacniacz obsługuje sygnał wejściowy z komputera, urządzeń iOS, innych cyfrowych źródeł audio, urządzeń analogowych, a nawet wyposażony jest w przedwzmacniacz gramofonowy MM, umożliwiający bezpośrednie podłączenie gramofonu. Dwa wejścia analogowe są konfigurowalne. Użytkownik może korzystać z nich jako: dwóch wejść liniowych, wejścia HTB (Home Theater Bypass) + wejścia analogowego, wejścia analogowego + wejścia gramofonowego lub też wejścia HTB + wejścia gramofonowego. Wejścia cyfrowe pozwalają użytkownikowi aktywować funkcję, dzięki której sygnał omija układ kontroli głośności. Umożliwia to sterowanie poziomem głośności bezpośrednio w urządzeniu źródłowym. Jest to szczególnie przydatne wtedy, gdy użytkownik korzysta z odtwarzacza muzyki na komputerze lub urządzeniu mobilnym. Peachtree Audio udostępnia również w pełni zbalansowane wyjście, a także niezbalansowane wyjście PRE, które można wykorzystać do sterowania aktywnym subwooferem. Ponadto wbudowana funkcja LOOP umożliwia łatwą integrację preDAC-a z zewnętrznym korektorem akustyki pokoju, procesorem dźwięku, buforem lampowym lub rejestratorem i włączanie lub wyłączanie toru sygnałowego po prostu naciskając przycisk LOOP na przednim panelu preDAC-a lub na pilocie zdalnego sterowania.

Wysokiej klasy wzmacniacz słuchawkowy
Wzmacniacz słuchawkowy w Peachtree Audio preDAC został opracowany z myślą o słuchawkach klasy premium. To w pełni dyskretny układ, który z łatwością wysterowuje większość modeli słuchawek, wliczając konstrukcje o bardzo wysokiej impedancji. Podobnie jak pozostała część modelu preDAC, wyróżnia się niesamowitą muzykalnością i ultraniskim poziomem zakłóceń. Nawet w porównaniu z zewnętrznymi wzmacniaczami słuchawkowymi, układ wbudowany w preDAC zapewnia niesamowitą wartość.

Forma podążająca za funkcją
We wszystkich produktach Peachtree Audio projektanci urzeczywistniają filozofię, zgodnie z którą forma podąża za funkcją, kładąc równocześnie ogromny nacisk na łatwość użytkowania i jakość dźwięku. Cały interfejs użytkownika opiera się na idei naciskania przycisków, aby wybrać źródło dźwięku i obracania pokrętła, aby określić poziom głośności. To wszystko! Żadnych ekranów, menu lub innych przesadnie skomplikowanych interfejsów, które często budzą frustrację, a nie zachwyt. Także układy wewnętrzne preDAC-a zostały zaprojektowane tak, żeby gwarantowały najczystszy tor sygnałowy pomiędzy wejściem i wyjściem. Wejścia analogowe pozostają w domenie analogowej na całej drodze, zachowując oryginalny materiał źródłowy. Sygnały ze wszystkich wejść cyfrowych konwertowane są przez 8-kanałowy DAC klasy ultra-premium, dzięki czemu czerpią korzyści z najlepszego obecnie przetwornika. Wszystkie obwody są w pełni zbalansowane i wolne od zakłóceń.
Najnowszy model Peachtree Audio już jest dostępny w sprzedaży. Klienci mają do wyboru dwie wersje kolorystyczne: czarny fortepianowy oraz heban mokka na wysoki połysk. Poglądowa cena detaliczna preDAC, niezależnie od wersji wykończenia, wynosi 11 999 zł. Przedwzmacniacz można również kupić w zestawie z końcówką mocy amp500, przy czym cena zestawu wynosząca 17 999 zł jest niższa niż przy zakupie obu komponentów osobno.

Trudne do wysterowania kolumny i lampowe wzmacniacze z reguły nie tylko nie idą w parze, co z reguły nie tworzą zbyt udanych związków. Od powyższych reguł istnieją jednak wyjątki i podobno 200 W Ayony Audio Epsilon Evo – Mono należą do tego grona. Posłuchamy, zobaczymy a na razie damy im chwilkę pograć  …

Cdn. …

W ramach działań wyprzedzających obchody Dnia Kobiet kwiaty dla Małżonki i niejako przy okazji niewinny unboxing dopasowanego kolorystycznie przewodu Ethernet Furutech LAN-8 NCF.

cdn. …

Opinia 1

Pomimo nader gruntownej eksploracji katalogu jednej z najlepiej rozpoznawalnych na rynku a zarazem najczęściej przez nas recenzowanej (15 testów!) wśród stricte audiofilskich marek, czyli japońskiego Accuphase, dziwnym zbiegiem okoliczności ani razu nie mieliśmy przyjemności pochylić się nad jej analogowymi dokonaniami. Przypadek? Nie sądzę, raczej pokłosie dość niespiesznych, w porównaniu z fluktuacją w pozostałych działach, zmian modeli. Aby jednak sobie ów fakt uświadomić najlepiej sięgnąć do jej przepastnych archiwów. Jeśli jednak wydaje się Państwu, że nasz dzisiejszy bohater jest zaledwie trzecim pokoleniem japońskich phonostage’y, których protoplastą był wprowadzony na rynek w grudniu 2008 r C-27, po którym schedę przejął w listopadzie 2014 r C-37 i że sprawdza się powiedzenie „do trzech razy sztuka”, to jesteście w błędzie. Bowiem nie do trzech a do … pięciu. Proszę sobie bowiem wyobrazić, iż przed symboliczną, wywołująca zimne poty wśród branży IT datą 2k, co nieco jednak na rynku Hi-Fi się działo. Ograniczając się do „winylowego” portfolio Accuphase warto wspomnieć, iż pierwszy phonostage zadebiutował w kwietniu 1979 r i nosił symbol C-7. Po pięciu latach – w październiku 1984 r zastąpił go C-17, który to dopiero po … niemalże ćwierćwieczu oddał królewskie insygnia C-17. Krótko mówiąc kawał historii.

Jak na jedyny „wolnostojący”, nie możemy bowiem zapominać o skądinąd świetnych modułach AD-50 i AD-2850, phonostage w portfolio Accuphase przystało C-47 prezentuje się wybornie. Masywny szampańsko-złoty front jest kwintesencją wyrafinowanej unifikacji w ramach charakterystycznego designu marki. Centrum zajmuje prostokątne okno za którym ukryto kuszący charakterystyczną zielenią logotyp, po którego lewej stronie umieszczono trzy niewielkie diody informujące o wyborze wkładki, wzmocnieniu i aktywacji filtra subsonicznego, a po prawej wyświetlacz informujący o ustawionej impedancji. Jeśli zaś chodzi o guzikologię, to patrząc od lewej napotkamy włącznik główny, selektor typu wkładki, przyciski wzmocnienia i aktywacji filtra subsonicznego (10Hz/12 dB/oktawę), pokrętło dopasowania impedancji i skrajnie na prawej flance pokaźnych rozmiarów gałkę selektora wejść. Ponieważ 47-ka obsługuje zarówno wkładki MM, jak i MC dla każdego z wejść, poza zbalansowanym, które dedykowane jest wyłącznie MC (ze względu na ekranowanie sygnału MM połączone z biegunem ujemnym tryb zbalansowany mija się z celem), można dokonać indywidualnych ustawień, które oczywiście zostaną przez urządzenie zapamiętane. I tak, impedancja wejściowa może przyjmować wartości dla MC 3/10/30/100/300/1000 Ω, a dla MM 1/47/100 kΩ a wzmocnienie w trybie „Normal” MC: 64 dB, MM: 34 dB a w trybie „High” MC: 70 dB, MM: 40 dB.
Biorąc pod uwagę dość jednoznacznie lokującą tytułowego phonostage’a w mainstreamie High-Endu cenę wynoszącą niemalże 45 kPLN nie dziwi fakt zastąpienia standardowych ścian bocznych przepięknie oszlifowanymi i polakierowanymi drewnianymi klepkami. W porównaniu do poprzednika poprawiono pokrywę górną, która obecnie wykonana jest z masywnego płata szczotkowanego aluminium. Nie mniej atrakcyjnie przedstawia się ściana tylna. Do dyspozycji otrzymujemy bowiem cztery komplety wejść – dedykowaną wkładkom MC parę XLR-ów i trzy pary RCA – każdy z własnym zaciskiem uziemienia. Sekcja wyjściowa również może pochwalić się terminalami w obu formatach – RCA/XLR z charakterystycznym przełącznikiem fazy. Gniazdo zasilające to klasyczny trójbolcowy (kolejne potwierdzenie high-endowego rodowodu) IEC C14.
Zgodnie z materiałami promocyjnymi C-47 przedstawiany jest jako urządzenie w pełni, od wejść do wyjść, symetryczne, choć pobieżnie rzucając okiem do jego, podzielonych solidnymi grodziami na cztery strefy, trzewi tego nie widać. Pozory jednak mylą okazuje się bowiem, iż komora z sekcją wzmacniająco-korekcyjną jest piętrowa i zawiera dwie, bliźniacze płytki – górną – dedykowaną lewemu i dolną – odpowiedzialną za amplifikację prawego kanału. Z kolei żadnych wątpliwości nie ma przy zasilaniu. Dwa toroidalne, szczelnie zamknięte w blaszanych sarkofagach trafa ulokowano w odrębnej, lewej komorze, z kolei po prawej stronie, bliżej frontu pyszni się sekcja filtrująca z ośmioma (po cztery na kanał) potężnymi elektrolitami 15 000 μF każdy, co daje imponującą łączną pojemność 120 000 μF, której pozazdrościć C-47 mógłby niejeden high-endowy wzmacniacz. W ramach dbałości o nawet najmniejsze detale producent zapewnia, iż ww. moduł jest całkowicie niezależny od fluktuacji impedancyjnych wkładki. Tuż za frontem wygospodarowano jeszcze miejsce na układy sterujące.
Dokonując nieco bardziej szczegółowej wiwisekcji warto wspomnieć o zastosowaniu wzmacniaczy instrumentacyjnych z prądowym sprzężeniem zwrotnym: osobno dla sygnału MC, zbudowanego z 9 par tranzystorów bipolarnych i dla MM, z 3 par tranzystorów FET. Są one uzupełnione ultra-precyzyjnym wzmacniaczem korekcyjnym. Jak to zwykle bywa u mających szerokie portfolio wytwórców a tym samym możliwość czerpania z puli już sprawdzonych w bojach układów, również i tym razem skorzystano z części rozwiązań znanych z przedwzmacniacza liniowego C-3850 i integry E-800, zapewniając maksymalną efektywność odwzorowania sygnału przy bardzo niskich szumach układu. Zgodnie z tradycją w 47-ce zaimplementowano tryb Eco Mode wyłączające urządzenie po 120 minutach bezczynności.

Pierwsze takty „Hardwired…To Self-Destruct” Metallici i od razu wiadomo, że mamy do czynienia z reprezentantem nowego pokolenia szampańsko-złotych samurajów. Zamiast stereotypowego, gabinetowego dostojeństwa przypisywanego starszym modelom tym razem już na dzień dobry otrzymujemy potężną dawkę dynamiki i zaraźliwego timingu. Szaleńcze tempa, ekstatyczne porykiwania i generalnie metalowa jazda bez trzymanki na naszym gościu nie zrobiły najmniejszego wrażenia. Pomimo przyjemnych barw i sugestywnego wysycenia środka pasma próżno było, przynajmniej w ww. repertuarze, doszukać się choćby najmniejszych oznak złagodzenia, czy prób ucywilizowania lekko kakofonicznego rozgardiaszu. Było głośno, mocno i bezkompromisowo, ale właśnie tak powinien brzmieć i brzmiał ostatni studyjny krążek Mety. Przystępując do odsłuchów gdzieś tam w zakamarkach zwojów mózgowych błąkała mi się myśl jak najmłodsze dziecko Accu wypadnie na tle dystrybuowanego przez Nautilusa a przy tym również mającego słabość do cytując klasyka „złotych a skromnych” frontów Phasemation. Szybki rachunek sumienia, mała retrospekcja i śmiem twierdzić, iż choć cenowo 47-ka plasuje się pomiędzy flagowym EA-1000 a dzierżącym tekę vice-premiera EA-500 to gra zdecydowanie pełniejszym i bardziej „muskularnym” dźwiękiem. Proszę mnie tylko dobrze zrozumieć – to nie jest granie na tzw. sterydach, kipiące od emocji nawet w chwilach, gdy konieczna jest zaduma i wyciszenie, lecz stojące w pewnej opozycji do eteryczno-tonizującej maniery Phasemation inne spojrzenie na muzykę. Dzięki temu śmiało można uznać, że i wilk syty i owca cała, bo nie zachodzi problem wzajemnej kanibalizacji marek w obrębie portfolio lokalnego przedstawiciela.
Korzystając z dobrodziejstw inwentarza, czyli wspomnianej muskulatury nie omieszkałem sięgnąć po rodzimą elektronikę pod postacią fenomenalnego albumu „Panta Rhei II” projektu Rudź / Pauszek / Niedzicki. Pozornie oniryczne klimaty i bliżej niezidentyfikowane muzyczne plamy przepuszczone przez 47-kę nabrały całkiem realnych definicji intensyfikując tym samym oddziaływanie na słuchacza. To już nie były utkane z chmur i mgieł hologramy, lecz w pełni namacalne sceniczne byty powstałe na skutek zmiany dotychczasowego stanu skupienia. Zdecydowanie sugestywniej zostały również oddane najniższe składowe, które niejako „ustawiły” cały przekaz. Całe szczęście owo ustawienie bynajmniej nie oznaczało przesunięcia równowagi tonalnej do dołu, co z reguły kończy się spowolnieniem i lekką misiowatością, lecz raczej unikania wspomnianej zwiewności i zbytniej eteryczności.
Podobne odczucia miałem podczas odsłuchu „Vägen” Tingvall Trio, gdzie lirycznie rozpoczynająca się fortepianowym solo leadera „Sevilla” po kilkunastu sekundach serwuje nam potężne uderzenie klawiszy królewskiego instrumentu wspomaganego kontrabasem Omara Rodrigueza Calvio. Co ciekawe, akurat w tym wydaniu perkusja Jurgena Spiegela ma rolę drugo-, bądź wręcz trzecioplanową i jedynie uzupełnia ww. instrumentarium skrzącymi blachami i delikatnymi uderzeniami w werbel. Całe szczęście Accuphase nie traktuje jej po macoszemu, lecz jedynie pozostaje wierny zamysłowi samych artystów, gdyż już na tytułowym „Vägen” odzywa się stopa i nader trudno tego faktu, podobnie jak kopnięcia w kostkę, nie odnotować. Pozwolę sobie jednak wrócić do blach, gdyż dawno nie dane mi było słyszeć takiej energii „zdjętej” z talerzy i to zarówno w domenie mikro, jak i makro-dynamiki. Do tego dochodzi ich zaskakująca mięsistość i organiczna wręcz konsystencja, które przy wokalach, jak daleko nie szukając na „Hiraeth” Lion Shepherd niezaprzeczalnie uatrakcyjnia przekaz intensyfikując jego namacalność, to już przy właśnie reprodukcji blach wcale nie jest taka oczywista. A tu proszę – po prostu jest i cieszy uszy.

Nie będę ani Państwa, ani tym bardziej siebie oszukiwał. Accuphase C-47 niezwykle przypadł mi do gustu i pomimo najszczerszych chęci nic na to nie poradzę. Jest prawdziwym wulkanem energii, lecz doskonale wie kiedy należy zdjąć nogę z gazu i jedynie delikatnie go muskać. Ma wyczucie chwili i potrafi tkać misterne pajęczyny ażurowych dźwięków, lecz gdy tylko repertuar mu na to pozwala budzi się w nim prawdziwy demon i prawdę powiedziawszy właśnie w takich klimatach najbardziej mi się podobał. Jeśli zatem szukacie Państwo phostage’a pozwalającego czerpać radość z odsłuchów nie tylko audiofilskich tłoczeń i niewielkich składów, ale i obfitujących w ogniste riffy i ekstatyczne blasty krążków sygnowanych przez wydzierganych szarpidrutów posłuchajcie C-47 i sami oceńcie drzemiący w nim potencjał.

Marcin Olszewski

System wykorzystany podczas testu
– CD/DAC: Ayon CD-35 (Preamp + Signature) + Finite Elemente Cerabase compact
– Odtwarzacz plików: Lumin U1 Mini + I-O Data Soundgenic HDL-RA4TB
– Selektor źródeł cyfrowych: Audio Authority 1177
– Gramofon: Kuzma Stabi S + Kuzma Stogi + Dynavector DV-10X5
– Przedwzmacniacz gramofonowy: Tellurium Q Iridium MM/MC Phono Pre Amp
– Końcówka mocy: Bryston 4B³ + Graphite Audio IC-35 Isolation Cones
– Kolumny: Dynaudio Contour 30 + podkładki Acoustic Revive SPU-8 + kwarcowe platformy Base Audio
– IC RCA: Tellurium Q Silver Diamond
– IC XLR: Organic Audio; Vermöuth Audio Reference; Acrolink 7N-A2070 Leggenda
– IC cyfrowe: Fadel art DigiLitz; Harmonic Technology Cyberlink Copper; Apogee Wyde Eye; Monster Cable Interlink LightSpeed 200
– Kable USB: Wireworld Starlight; Goldenote Firenze Silver; Fidata HFU2; Vermöuth Audio Reference USB
– Kable głośnikowe: Signal Projects Hydra; Vermöuth Audio Reference Loudspeaker Cable
– Kable zasilające: Furutech FP-3TS762 / FI-28R / FI-E38R; Organic Audio Power + Furutech CF-080 Damping Ring; Acoustic Zen Gargantua II; Furutech Nanoflux Power NCF
– Listwa zasilająca: Furutech e-TP60ER + Furutech FP-3TS762 / Fi-50 NCF(R) /FI-50M NCF(R); Atlas Eos Modular 4.0 3F3U & Eos 4dd
– Gniazdo zasilające ścienne: Furutech FT-SWS(R)
– Platforma antywibracyjna: Franc Audio Accessories Wood Block Slim Platform
– Switch: Silent Angel Bonn N8 + nóżki Silent Angel S28 + zasilacz Silent Angel Forester F1 + Luna Cables Gris DC
– Przewody ethernet: Neyton CAT7+; Audiomica Anort Consequence; Artoc Ultra Reference; Arago Excellence
– Stolik: Rogoz Audio 4SM
– Panele akustyczne: Vicoustic Flat Panel VMT

Opinia 2

Nareszcie! Dlaczego nasze spotkanie rozpoczynam taką inwokacją? Otóż zdradzę Wam, iż ma ona bardzo solidne podłoże. Chodzi mianowicie o fakt dotychczasowych przygód z phonostage’ami tytułowego japońskiego brandu jedynie jako dodatkowe opcje w postaci aplikowanej karty, innych wielofunkcyjnych urządzeń. To oczywiście nie oznacza jakiejkolwiek ich ułomności dźwiękowej, jednak nie oszukujmy się, jeśli coś jest pełnoprawnym komponentem, bazując na założeniach znacznie mniejszych oszczędności podczas projektowania, temat jego brzmienia nabiera całkowicie innego wymiaru. A w przypadku naszego bohatera to dopiero jedna strona medalu, gdyż w tym przypadku mamy do czynienia z konstrukcją flagową, co z automatu zwyczajową poprzeczkę oczekiwań podnosi do poziomu stratosfery. O jakim produkcie konkretnie mowa? Otóż z niekłamaną przyjemnością informuję potencjalnych zainteresowanych, iż w tym około-gramofonowym podejściu będziemy mierzyć się z obecnie zajmującym szczyt oferty w sektorze przedwzmacniaczy gramofonowych marki Accuphase, dostarczonym do naszej redakcji przez warszawko-krakowski Nautilus modelem C-47.

Jak można domniemywać, przynależność do rodziny Accuphase bez względu na dział jaki dane urządzenie obsługuje, wiąże się z podstawowym dla rozpoznawalności marki, w ogólnych zarysach bardzo mocno zunifikowanym wyglądem. To może nie zawsze, ale tak jak w tym przypadku bardzo często jest łącząca ciemny brąz aluminiowej obudowy – czasem bywa pokryta politurowaną egzotyczną okleiną – z szampańskim złotem frontu mniejsza lub większa skrzynka. Nasz bohater w odniesieniu do typowych rozmiarów elektroniki spod znaku kraju kwitnącej wiśni jak na phonostage jest sporym elektronicznym przedsięwzięciem, gdyż swoimi gabarytami osiąga rozmiary typowego wzmacniacza ze średniej półki cenowej szeroko pojętej konkurencji. Jego utrzymany w kolorze szlachetnego trunku front w celach uniknięcia zbytniej monotonii na 1/3 wysokości lekko przełamano, zmuszając jego dolną część do ciekawego wzorniczo cofnięcia się w stosunku do osi pionowej. Tak uformowany górny pas obdarowano w centralnie umieszczone okienko informacyjne o stanie pracy urządzenia z mieniącym się charakterystyczną dla tego podmiotu gospodarczego zielenią logo marki oraz z prawej strony sporą gałką selektora wejść. Dolny panel zdobią symetrycznie rozlokowane pod przywołanym ciemnym okienkiem dwa małe pokrętła wyboru obsługiwanej wkładki i doboru parametrów jej pracy, dwa prostokątne włączniki wzmocnienia sygnału i ewentualnej aktywacji filtra subsonicznego, a także z lewej strony również prostokątny, inicjujący pacę główny włącznik główny. Przerzucając wzrok na rewers 47-ki mamy potwierdzenie, iż obcujemy z komponentem bezkompromisowym, gdyż oferuje nam aż cztery wejścia – 3 x RCA i 1 x XLR, zaaplikowane pod nimi cztery zaciski masy, dwa wyjścia liniowe – po jednym RCA i XLR oraz zapewniające dopływ życiodajnej energii gniazdo zasilające IEC.

Chcąc być z Wami szczerym, nie mogę nie wspomnieć, iż podczas aplikacji rzeczonego phono w mój tor byłem bardzo ciekawy, w jakim duchu przedstawi mi znane od lat krążki. Czy pójdzie wypracowaną przez lata drogą fajnego nasycenia bez poszukiwania obecnie modnej, tak po prawdzie nikomu w obcowaniu z gramofonem niepotrzebnej zjawiskowej analityczności, czy jednak konstruktorzy poszli na całość i skroili jego ofertę brzmieniową z mocnym przytupem typu ostra krawędź, zjawiskowo lotna, a przez to zbyt lekka średnica i wszechobecne, do granic przyzwoitości transparentne wysokie tony. Nie twierdzę, że ta druga opcja jest czymś złym, bowiem każdy ma inny gust i co za tym idzie potrzeby, ale na bazie swoich wieloletnich doświadczeń wolę, gdy przekaz muzyczny oferowany przez gramofon krąży wokół przyjemności słuchania muzyki, a nie jej prezentacji – mam nadzieję, że wiecie do czego piję. Na szczęście temat wyjaśnił się dosłownie po pierwszych dźwiękach. Czyli?
To był wulkan energii. Świetne nasycenie, odpowiednio wyważona masa, trafiona w punkt rozdzielczość średnicy i słodkie, ale pełne danych o poziomie odczytanych wibracji przez igłę wkładki górne rejestry. Jednak co było bardzo istotne, bez jakiejkolwiek ociężałości, tylko energicznie pulsowanie każdego dobiegającego do mnie dźwięku. Gdybym miał przeciwstawić opiniowanemu Accuphase’owi jakiś produkt nie tylko z podobnej półki cenowej, ale również dźwiękowej, a przy tym inaczej pokazujący to samo te same wydarzenia, natychmiast w myślach jawi mi się przedwzmacniacz gramofonowy również japońskiej marki, tak się składa, że z oferty tego samego dystrybutora Phasemation. Tamte urządzenia grają nieco lżej, jednak na tyle zrównoważenie w kwestii plastyki i minimalnie mniejszej gęstości, że mimo moich większych zakusów na pozostanie z Accu, z Phasemmation bez najmniejszych problemów również mógłbym docelowo obcować przez długie lata. I zapewniam, w poczuciu tej samej jakości prezentacji, tylko z naciskiem na nieco inne, nadal świetne jej aspekty. Ale wróćmy do tytułowego bohatera, z którego wyciskając ostatnie poty, posłużyłem się kilkoma ciekawymi winylowymi reprezentantami zarówno z epoki, jak i nowej ery.
Co ciekawego mogę powiedzieć o wyniku tego testu? Specjalnie nie mam nad czym deliberować, gdyż poczciwy Accu znakomicie radził sobie w każdym z przygotowanych gatunków muzycznych. A jak widać na serii fotografii, zafundowałem mu nie tylko wokalną przygodę z Cassandrą Wilson „Loverly”, czy majestatyczne uniesienia z twórczością Keith-a Jerett-a „Death And Flower”, ale również japońskim wydaniem wiekowego, jazzowego trio „Up Popped The Devil” i na koniec z free-jazzowym szaleństwem Kena Vandermarka „Resonance”. To zawsze była nasączona prawdziwą muzykalnością opowieść z tą tylko myślą przewodnią, że każda w klimacie zamierzonym przez muzyków. Gdy do głosu dochodziła Cassandra ze swoją formacją, cyzelowałem dosłownie każdą oferowaną nie tylko przez nią, ale również przez świetnie zgrany skład muzyków, nutę. Płynność, barwa, namacalność były na najwyższym poziomie, co tylko potwierdziło podążanie tytułowej konstrukcji drogą pełną magii. Podobnie było z fortepianem maestro Jarrett-a. Dostojność w dolnych partiach, gdy trzeba na przemian krągłość i twardość średnicy, a wszystko okraszone swobodą wybrzmienia nawet najdrobniejszego muśnięcia klawisza. Nie pozostawało mi nic innego, jak zatopić się w tym granym prawie na żywo koncercie do zatracenia zmysłów, co notabene z przyjemnością uczyniłem.
Zgoła inaczej w wartościach bezwzględnych – nie w kwestii jakości, tylko specyfiki brzmienia – było z przytoczonym jazzem. I to w obydwu przypadkach, gdyż tak wydanie z epoki, jak i obecnej, cyfrowej ery Vandermarka stawiały na wyrazistość każdego dźwięku. Owszem, barwa i jej pochodne aspekty były równie ważne jak w przypadku pierwszych dwóch albumów, jednak celem nadrzędnym produkcji opisywanych jako drugie był atak, natychmiastowość zmian tempa, energia w najniższych partiach pasma i wyrazistość na biegunie przeciwległym. Nie było czasu na drobienie w miejscu wokół każdego dźwięku jak przysłowiowa gejsza, gdyż natychmiast po nim często następowała kolejna feeria z pozoru bliżej niekreślonych, jednak dla znawców tematu free bardzo istotnych, bo będących czasem kontrapunktami, tudzież solowymi występami, kakofonicznych fraz. Umiejętność oddania takiego nie tylko szaleńczego, ale również często porwanego rytmicznie tempa trzeba mieć zapisane w kodzie DNA, co na bazie testowych doświadczeń C-47 w sobie miał. Ale w tym momencie koniecznie muszę dodać, iż to, co przed momentem opisałem, z pełnym potwierdzeniem początkowych wrażeń cały czas było podane w estetyce solidnego, zaskakująco kontrolowanego nasycenia i to z moją, już na starcie bardzo mocno soczystą, bo wykorzystującą jako wspornik drzazgę bambusa wkładką Miyajima Madake. Zatem wyobraźcie sobie, co wydarzyłoby się w momencie obsługi rylca typu flagowy Phasemation, czy My Sonic Lab. Ja jestem w stanie to sobie unaocznić, a tak prawdę mówiąc „unausznić”, gdyż nam te wkładki dość dobrze. Jednak jeśli Wy macie z tym problem, powiem tylko w skrócie, że do opisanego pakietu zaplanowanej wolnej amerykanki doszłoby jeszcze dodatkowa dawka drive’u, co ze spokojem mogę powiedzieć, podniosłoby wynik testu o oczko wyżej. Powód? Owe wkładki w hierarchii cenowej stoją na wyższym szczeblu, który gdzie jak gdzie, ale w segmencie tego typu zabawek zazwyczaj bez naciągania faktów przekłada się na końcowy. wynik soniczny.
Niestety mam to co mam, ale to w zupełności wystarczyło mi do poznania Japończyka z zaskakująco fajnej strony. Z jakiej? Na tyle fajnej, że dla usystematyzowania moich obserwacji oznajmiam, iż proces opiniowania naszego wzmacniacza słabiutkiego sygnału z gramofonowego cartridge’a z płyty na płytę brutalnie powiększał mi wytrzeszcz oczu.

Jak sugeruje powyższy tekst, podczas testu ani przez moment się nie nudziłem. Oczywiście powodem była oferta tak lubianego przeze mnie gęstego dźwięku. Jednak gęstego nie oznaczało powolnego lub zbyt otyłego, tylko pełnego tętniącej życiem energii. Energii, której nie zaburzyła nawet moja kolorowa wkładka, co pozwala nie tylko domniemywać, ale w mojej opinii otrzeć się o pewność, że po zmianie warty temat nabierze dodatkowych, znacznie bardziej w dobrym tego słowa znaczeniu, wyczynowych walorów z pokazaniem wszystkiego co u siebie słyszałem w jeszcze bliższym realnej muzyce wydaniu. Czy to jest phonostage dla każdego? Osobiście nie widzę najmniejszych przeciwwskazań. Bez względu na konfigurację, to zawsze będzie bardzo swobodne, ale przy tym muzykalne granie. Dlatego też jeśli takie kochacie, nie pozostaje nic innego, jak próby na żywym organizmie własnego systemu, które bez względu na pozytywną lub negatywną decyzję zakupową będą mile spędzonym czasem przy muzyce.

Jacek Pazio

System wykorzystywany w teście:
– źródło: transport CEC TL 0 3.0
– przetwornik cyfrowo/analogowy dCS Vivaldi DAC 2.0
– zegar wzorcowy Mutec REF 10
– reclocker Mutec MC-3+USB
– Shunyata Research Sigma CLOCK
– Shunyata Sigma NR
– przedwzmacniacz liniowy: Robert Koda Takumi K-15
– końcówka mocy: Gryphon Audio Mephisto Stereo
Kolumny: Avantgarde Acoustics Trio Luxury Edition 26
Kable głośnikowe: Tellurium Q Silver Diamond
IC RCA: Hijiri „Million”, Vermouth Audio Reference
XLR: Tellurium Q Silver Diamond
IC cyfrowy: Harmonix HS 102
Kable zasilające: Harmonix X-DC 350M2R Improved Version, Furutech NanoFlux NCF, Furutech DPS-4 + FI-E50 NCF(R)/ FI-50(R), Hijiri Nagomi, Vermouth Audio Reference Power Cord
Stolik: SOLID BASE VI
Akcesoria:
– antywibracyjne: Harmonix TU 505EX MK II, Stillpoints ULTRA SS, Stillpoints ULTRA MINI
– platforma antywibracyjna SOLID TECH
– zasilające: Harmonix AC Enacom Improved for 100-240V
– akustyczne: Harmonix Room Tuning Mini Disk RFA-80i
– listwa sieciowa: POWER BASE HIGH END
– panele akustyczne Artnovion
Tor analogowy:
– gramofon:
napęd: SME 30/2
ramię: SME V
– wkładka: MIYAJIMA MADAKE
– Step-up Thrax Trajan
– przedwzmacniacz gramofonowy: RCM THERIAA

Dystrybucja: Nautilus / Accuphase
Cena: 44 900 PLN

Dane techniczne
• Odchył RIAA:
MC (10 – 20 000 Hz): ±0,3 dB,
MM (10 – 20 000 Hz): ±0,3 dB
• Całkowite zniekształcenia harmoniczne (THD): 0.005 %
• Wzmocnienie:
GAIN OFF (Normal): MC: 64 dB, MM: 34 dB,
GAIN HIGH: MC: 70 dB, MM: 40 dB
• Czułość wejściowa (1 kHz, 2 V):
MC: 64 dB: 1.26 mV, 70 dB: 0,63 mV,
MM: 34 dB: 40 mV, 40 dB: 20 mV
• Maksymalne napięcie wyjściowe: 8 V
• Maksymalne napięcie wejściowe (1 kHz, THD 0.005%):
MC: 64 dB: 5.7 mV, 70 dB: 2,9 mV,
MM: 34 dB: 180 mV, 40 dB: 90 mV
• Impedancja wejściowa:
MC: 3/10/30/100/300/1000 Ω,
MM: 1/47/100 kΩ
• Napięcie wyjściowe: XLR: 2 V/50 Ω, RCA: 2 V/50 Ω
• Filtr subsoniczny: 10 Hz: -12 dB/oktawę
• Pobór mocy: 21 W
• Wymiary (S x W x G): 465 × 114 × 407 mm
• Waga: 14.8 kg

Opinia 1

Myślę, że nawet najbardziej zatwardziali orędownicy konserwatywnego podejścia do audio już wiedzą, że idzie nowe. I nie mam w tym momencie na myśli od wielu lat będącego pełnoprawnym materiałem do odtwarzania muzyki streamowania plików, ale coraz częściej rozpychające się, potrafiące obyć się bez większości okablowania – to zależy od konkretnego rozwiązania – zestawy audio. Tak tak, co prawda ten temat jest obecny na rynku od kilku lat, jednak patrząc na jego przebijanie przysłowiowej ściany mentalnego nastawienia melomanów do w pełni okablowanego systemu generującego dźwięk, dopiero obecnie w tej materii widać bardzo szybki postęp. Jakiś przykład? Proszę bardzo. Weźmy na tapet choćby dzisiejszego bohatera w postaci szwajcarskiej marki produkującej kolumny głośnikowe Piega, która spełniając częste założenia naszych kochanych żon w kwestii minimalizacji połączeń stacjonujących zwykle w centralnym miejscu salonu zestawów audio, zaproponowała dostarczony dzisiaj do testu przez warszawskiego dystrybutora FNCE, w hardcore’owej konfiguracji do pełni szczęścia potrzebujące jedynie dostęp do sieci elektrycznej 230V kolumny podłogowe Piega Premium 701 Wireless.

Tytułowe Szwajcarki to smukłe, osiągające nieco ponad metr wysokości, ubrane w szczotkowane aluminium panny. W celach nie tylko designerskich, ale również jako aktywna walka ze szkodliwymi falami stojącymi wewnątrz obudowy począwszy od płaskiego frontu ich płynnie schodzące się ku tyłowi boki wieńczy również półokrągły, jednak o znacznie mniejszym promieniu owal pleców. Temat technikaliów opiewa na trzy głośniki pracujące w układzie 2.5 drożnym – wstęgowy tweeter, średnio-niskotonowiec i basowiec, zorientowany na froncie port bass-reflex, oraz zaimplementowana tuż przy podłodze na awersie za pewnego rodzaju tablicą rozdzielczą z serią przyłączy, pozwalająca na trzy rodzaje konfiguracji rzeczonych kolumn elektronika. Wariant pierwszy za pomocą okablowania RCA daje możliwość sterowania kolumnami bezpośrednio z regulowanego wyjścia ze źródła dźwięku typu DAC lub zintegrowane CD. Druga we wspomniany tor pozwala zaaplikować firmowy moduł jako odbiornik muzyki po kablu, by potem z pomocą również okablowania sygnałowego dostarczyć z niego sygnał do kolumn. Zaś trzeci daje nam pełnię swobody i jedynie podłączając zespoły głośnikowe do sieci elektrycznej poprzez bezprzewodowe połączenie ze wspomnianym modułem karmić je muzyką w trybie wireless. Ciekawe, nie sądzicie? Oczywiście nasze bohaterki w trosce o dobrą stabilizację na podłodze zostały wyposażone w zwiększające ich punkty podparcia łapy z kolcami. Zaś wieńczącym łatwość aplikacji kolumn w docelowym miejscu bez względu na potencjalny sposób ich skonfigurowania, producent w standardzie wyposaża je w stosowne okablowanie sieciowe oraz sterującą nimi centralkę. Ta zaś jest niewielkim, płaskim pudełkiem z diodą informującą o stanie pracy na froncie, kilkoma podstawowymi przyciskami na górnej płaszczyźnie obudowy i sporą liczbą wejść, wyjść i przełączników kilku trybów pracy na plecach.

Zanim rozpocznę przelewanie na klawiaturę wrażeń testowych na temat naszych bohaterek, zdradzę tajemnicę, iż z racji uzyskania najlepszego dźwięku w konfiguracji pełnego okablowania, poniższe wnioski oparłem o taki konglomerat. Naturalnie to nie oznacza totalnej degradacji sonicznej reszty możliwości wykorzystania 701-ek, jednak z uwagi na zwyczajowe próby wyciśnięcia podczas testu maksimum możliwości potencjalnego pretendenta do laurów poszedłem drogą, która mnie najbardziej satysfakcjonowała.
Co były w stanie zaoferować smukłe Szwajcarki? Może nie uwierzycie, ale przyjemnie ciemnawy, dobrze osadzony w barwie i masie dźwięk. Niemożliwe patrząc na często pojawiające się obiegowe opinie o kolumnach Piega typu: z uwagi na wstęgę na zbyt mocno ożywiają górne rejestry? Powiem szczerze, że również byłem pozytywnie zaskoczony. Co prawda mając u siebie na testach flagową konstrukcję tego producenta Piega Master Line Source 2, niczego takiego nie zaliczyłem, ale przyznam szczerze, iż wielokrotnie doszły mnie słuchy o zbyt mocnej propagacji górnego pasma przez tańsze modele, co przekładało się na zbytnią lekkość środka i oderwanie wysokich tonów od rzeczywistości. W tym przypadku było zgoła inaczej. Od samego dołu czuć było solidną podstawę najniższych składowych, które umiejętnie, bo bez specjalnego przesytu doprawiały kolorystykę centrum pasma. A gdy do tego wspomnę o bardzo skrupulatnym dozowaniu witalności dźwięku przez znienawidzoną przez wielu melomanów wstęgę, temat obcowania z naszymi bohaterkami jawi się jako fajna, bo owocna w dobrze dobraną barwę, umiejętnie dozowaną masę i odpowiednio podaną informacyjność, przygoda z ukochaną muzyką. Jaka konkretnie przygoda?
Weźmy na tapet dwa bardzo mocno polaryzujące swoich słuchaczy krążki. Jeden to melancholijne trio jazzowe Marcina Wasilewskiego z Joe Lovano jako gość w kompilacji „Arctic Riff”. Zaś drugi wiecznie nienawidząca panujący na świecie układ sił Metallica z materiałem „Kill’Em All”. Jaki jest cel konfrontacji tak przeciwstawnych sobie nurtów? Bardzo istotny, bowiem próbujący pokazać, iż omawiane dzisiaj srebrne panny potrafią nie tylko nakarmić mocnym uderzeniem i nasyceniem słabo zrealizowaną twórczość rockową, ale również zaprezentować, jak ważny dla oddania ducha znacznie bardziej lotnej muzyki jest fajnie ustawiany przez nie balans pomiędzy kolorystyką przekazu, a jego witalnością. Zaznaczam przy tym, że wszystko odbywało się we wspomnianym wcześniej ciemnawym, jednak niepozbawionym swobody wypełniania mojego pokoju wydaniu. Oczywiście patrząc na ten sparing z perspektywy minimalizującej przymykanie oka na finalny wynik soniczny, panowie rockmeni z dobra niesionego przez omawiane, samowystarczalne kolumny czerpali znacznie więcej, gdyż otrzymali solidny zastrzyk tak potrzebnej w ich graniu wagi i soczystości instrumentów z wokalizą włącznie. Jednak co jest w tym istotne, owo działanie ani razu nie przekroczyło dobrego smaku, czyli przekładając na gwarę audiofilską, muzyka nie była ani przebasowiona, ani zbyt powolna, co jest bardzo częstym wynikiem niepanowania danego systemu nad zbyt mocnym zagęszczaniu muzyki. Po prostu testowany system zdawał się z jednej strony obdarzać ją świetnym nasyceniem i energią, ale z drugiej czuwał, aby w swym działaniu przez przypadek nie przedobrzyć.
Inaczej było z formacją jazzową. Ta owszem, w kwestii oddania natury świata audio również opierała się na ciekawej barwie, jednak przy tym bardzo istotnym był aspekt umiejętnego uniknięcia tak zwanej otyłości przekazu. Ni mniej ni więcej chodzi mi o instrumenty takie jak fortepian, czy kontrabas, które będąc solidne w domenie swojej wagi, były również dźwięczne – fortepian i oferowały niezbędny pakiet informacji o strunie i pudle – kontrabas. Naturalnie w tej wyliczance nie możemy pominąć atrybutu gościa – myślę o trąbce Joe Lovano. gdyż brzmiąc raz nosowo, a innym razem rozwibrowanie, wypadła również bardzo dobrze. Nie wybitnie, bo to nie ta liga jakościowa, ale jak na paczki za około 25 tys zł. było ok. I właśnie o pokazanie zapisanego w kodzie DNA umiaru w narzucaniu swojego stylu grania przez kolumny całemu zestawieniu chodziło w tej z pozoru pozbawionej sensownych wniosków konfrontacji. I tu i tu jak wspomniałem ze wskazaniem na cięższą muzę, skonfigurowany testowo system wyszedł z zarezerwowaną dla swoich możliwości brzmieniowych tarczą.

Do kogo w mojej opinii kierowany jest tytułowy, śmiało można powiedzieć minimalistyczny, bo minimalistyczny, ale jednak poza źródłem, pełnoprawny zestaw audio? Dla ortodoksyjnego audiofila raczej tylko jako odskocznia od poszukiwania cukru w cukrze. Ale już dla osobnika szukającego przyjemności w słuchaniu muzyki bez dzielenia włosa na czworo jak najbardziej. Natomiast dla poszukiwacza zestawów iście symbolicznych konfiguracyjnie, moim zdaniem jest to oferta typu must have.

Jacek Pazio

Opinia 2

Dawno, dawno temu, kiedy przynajmniej nad Wisłą Internet dopiero raczkował a za pełnię szczęścia można było uznać wdzwonienie się modemem w dedykowany numer dostępowy krajowego operatora, odpowiedź na pytanie o „aluminiowe kolumny” mogła być tylko jedna – Piega. Oczywiście powyższa formuła paść mogła jedynie z ust zorientowanego w temacie audiofila, dla którego cykl życia wyznaczały szalenie nieregularnie i w dodatku z tzw. nienacka pojawiające się li tylko w zlokalizowanych w przedszkolnych podziemiach i innych mało reprezentacyjnych suterenach zalążkach współczesnych salonów audio numery „magazynu hi-fi”. Ot szara rzeczywistość na gruncie której nowego pomysłu na siebie, z resztą całkiem udaną serią LS, szukał Radmor, powstawały takie byty jak GLD (Gdańskie Laboratorium Dźwięku), QBA, Nuda Veritas, czy nadal działające RLS i ESA. Jednak już wtedy Szwajcarzy wytwarzali obudowy swoich kolumn z lotniczego aluminium, z którym obecnie kojarzone są tak high-endowe marki jak Magico, czy YG Acoustics. Lata jednak mijają, wymagania rynku się zmieniają, konkurencja nie śpi, więc i rozwiązania, które kiedyś wydawały się futurystyczne wymagają aktualizacji i swoistego uwspółcześnienia. Dlatego też nie powinien dziwić fakt, iż obecna od ponad trzech lat seria Premium, została wzbogacona o modele mogące pochwalić się … bezprzewodowością. I tym oto sposobem niepostrzeżenie dotarliśmy do sedna, czyli będących tzw. bohaterem zbiorowym niniejszej epistoły kolumn Piega Premium 701 Wireless, które dotarły do naszej redakcji dzięki uprzejmości dystrybutora marki – stołecznego FNCE.

Sięgając po ludowe mądrości i porzekadła zwykło się mawiać „Francja elegancja”, tymczasem już nawet pobieżny rzut oka na Piegi dość jasno daje do zrozumienia, że i Szwajcarzy nie mają się czego wstydzić. Tym bardziej, że oprócz dostarczonej na testy wersji w naturalnym srebrze dostępne są również opcje w czarnej anodzie i niewychodzącej z mody bieli, które w połączeniu z niezwykle akceptowalnymi gabarytami i generalnie niezaprzeczalną filigranowością pozwalają śmiało zaliczyć Piegi do grona stricte lifestyle’owych propozycji. Jakby tego było mało warto mieć świadomość, iż mimo swego mało budżetowego (Szwajcaria nie należy do najtańszych miejsc na naszym globie pod względem kosztów tak produkcji, jak i utrzymania) pochodzenia, oraz użycia niezaprzeczalnie ekskluzywnego budulca zaledwie zbliżymy się do pułapu 25 kPLN, co jak nawet na nie tyle nasze – redakcyjne, ale i rynkowe realia wydaje się zaskakująco zdroworozsądkowo skalkulowaną ceną.
Precyzja wykonania i spasowania poszczególnych elementów monolitycznych zaślepionych na swych krańcach ścianą górną, oraz dolną podstawą z przykręcanym, uzbrojonymi w kolce, cokołami, liropodobnych korpusów nie pozwalają nawet na podyktowaną li tylko czystą złośliwością krytykę. O obsesyjnej dbałości o detale niech zaświadczy fakt, iż firmowo założone maskownice są co prawda zdejmowane, jednak Szwajcarzy zastosowali tak mocne przytrzymujące je magnesy i z taką precyzją spasowali je z frontami, iż po kilku (jak widać na zdjęciach nieudanych) próbach daliśmy sobie spokój z ich demontażem. Niby można się szarpać, pytanie tylko po co, jeśli w ferworze walki ucierpi sama kolumna. Proszę zatem wierzyć nam za słowo, znaleźć stosowne zdjęcia w Internecie, albo na własną odpowiedzialność – już na własnej parce, zaspokoić wrodzoną ciekawość. Od siebie mogę dodać jedynie tyle, że pomocna przy pracach rozbiórkowych może okazać się stara/nieaktywna karta płatnicza/kredytowa (aktywnej pod żadnym pozorem nie używać, gdyż pole magnetyczne zrobi z niej co najwyżej zakładkę do książek). Wracając jednak do meritum na froncie tych 2,5 drożnych konstrukcji znajdziemy firmową wstęgę LDR 3056 i parę 14 cm mid-wooferów MDS wspomaganych niewielkiej średnicy ujściem układu bas refleks. W trzewiach każdej z kolumn zaimplementowano nie tylko po 200W, pracującym w klasie D wzmacniaczu i przetworniku (znaczy się DAC-u), lecz również układy DSP odpowiedzialne za kompensację warunków lokalowych w jakich przyjdzie Piegom pracować, oraz sprawujące pieczę nad pracą mid-wooferów i zabezpieczając je przed przeciążeniem a tym samym skróceniem żywotności. Miłym zaskoczeniem jest również fakt zastosowania dodatkowych, zwiększająca sztywność konstrukcji wewnętrznych wzmocnień obudowy, które już zamiast z aluminium wykonano z MDF-u.
Na obłej ścianie tylnej, tuż przy podstawie, ulokowano w owalnym wycięciu tabliczkę ze stosownymi regulatorami i interfejsami. Do dyspozycji mamy wybór grupy w jakiej nasze kolumny mają pracować, wybierak kompensacji ustawienia (neutralna, przy ścianie i w rogu), podobny określający reprodukowany kanał (lewy, mono, prawy), wejście liniowe RCA, serwisowy port USB i gniazdo zasilające. Niestety zamiast klasycznego – „komputerowego” IEC C14 wybór producenta padł na tzw. ósemkę, co nieco ogranicza możliwość zastosowania wyższej aniżeli firmowe, klasy okablowania. Całe szczęście m.in. w ofercie czy to Furutecha (G-320Ag-18F8), czy Nordosta (Purple Flare IEC C7) takowe sieciówki można zdobyć, do czego gorąco zachęcam.

Wraz z parką 701-ek otrzymaliśmy również dedykowany serii Wireless moduł – centralkę Connect stanowiącą swoisty interfejs pomiędzy posiadanymi przez nas urządzeniami a tytułowymi kolumnami. Jak z pewnością zdążyliście już Państwo zauważyć swą nad wyraz skromną aparycją nawet nie próbuje nawiązać jakichkolwiek relacji ze współpracującymi kolumnami. Ot wykonany z czarnego tworzywa korpus ozdobiony na froncie firmowym logotypem i błękitną diodą informujący o stanie pracy urządzenia, lekko zaokrąglone narożniki i zupełny brak aspiracji do bycia zauważonym. Jeśli jednak będziemy planowali z jego użyciem kontrolować głośność szwajcarskich kolumn, to lepiej zostawić go gdzieś na podorędziu, gdyż stosowne przyciski, oraz włącznik komunikacji po Bluetooth wylądowały na górnej ściance, więc upchnięcie Connecta w jakąś niską półkę lepiej sobie odpuścić.
Zdecydowanie więcej dzieje się na ścianie tylnej, gdzie znajdziemy, patrząc od lewej wybierak trybu pracy, czyli z lub bez regulacji głośności, następnie aktywator wejść – analogowych (para RCA) i cyfrowych (optyczne i koaksjalne), selektor grupy kolumn, częstotliwości pasma komunikacji (A: 5,2 GHz, B: 5,8 GHz, C: 2,4 GHz) i parę wyjść analogowych. Co ciekawe można z nich skorzystać podpinając nie tylko kolumny, lecz również wzmacniacz lub aktywny subwoofer, co oznacza, że możemy używać Connecta zarówno w roli DAC-a, jak i interfejsu Bluetooth. Listę przyłączy zamykają porty USB – jeden serwisowy a drugi pełniący rolę gniazda zasilania dla zewnętrznej, wtyczkowej „ładowarki”. Łączność bezprzewodowa Connect – kolumny odbywa się po całkowicie niezależnej od domowego Wi-Fi sieci KleerNet.
I w tym momencie pozwolę sobie na małą dygresję. Otóż przy podłączeniu analogowym – klasycznymi interkonektami RCA, wbudowane w kolumny przetworniki dokonują digitalizacji sygnału do postaci PCM 24/192kHz, co jest o tyle istotne, że bezprzewodowa transmisja KleerNet oferuje jedynie konwersję (dokonywaną w Connect box-ie) 24 Bit/48 kHz (dla grup białej niebieskiej) oraz 24 Bit/96 kHz dla czerwonej. Ponadto regulacja głośności w ww. centralce odbywa się w domenie cyfrowej, więc jeśli chcemy wycisnąć z Pieg wszystko co najlepsze, to … warto postarać się o źródło z wyższej klasy regulowanym wyjściem cyfrowym, gdyż w ten sposób zaoszczędzimy sygnałowi dodatkowej konwersji. Jest jeszcze jedna opcja, ale o niej dosłownie za chwilę.

Całe szczęście atrakcyjna aparycja w niczym nie przeszkadzała producentowi w solidnym podejściu do tematu i dbałości o czysto audiofilskie walory soniczne. Z oczywistych, znaczy się przede wszystkim finansowych względów, nawet nie spodziewałem się, że 701-ki chociażby zbliżą się do poziomu vice-flagowców, czyli jakiś czas temu przez nas recenzowanych Master Line Source 2, jednak gdzieś tam podświadomie liczyłem na jakąś „część wspólną” – brzmieniowe powinowactwo i … się nie przeliczyłem. Oczywiście chodzi o pasmo reprodukowane przez firmową wstęgę, czyli niezwykle udane połączenie rozdzielczości z otwartością i gładkością sprawiającymi, że niejako od pierwszych taktów na naszych twarzach pojawia się uśmiech zadowolenia i o ile tylko nie wrzucimy na playlistę jakiegoś realizacyjnego bubla, to szanse na to, by sam z siebie zszedł będą nader niewielkie. Kolejny aspekt który pozwala Piegom uniknąć zaszufladkowania jako li tylko ładnych kolumienek, gdzie wygląd miałby rekompensować niedostatki soniczne to wolumen generowanych przez nie dźwięków. Mówiąc wprost 701-ki grają skalą zupełnie nieadekwatną do swoich gabarytów. Bas jest mocny, dobrze kontrolowany i charakteryzuje się zaraźliwym timingiem. Ponadto szwajcarskie kolumny nie idą w kierunku sztucznego rozdmuchiwania sceny i źródeł pozornych, lecz urealnianiają poszczególne byty na niej egzystujące. Dzięki temu unikamy zjawiska przeskalowania a otrzymujemy przekaz 1:1 względem tego, co znalazło się przed mikrofonem. Jednak zamiast kontemplacji kameralnych plumkań w stylu „Concierto de Aranjuez” Muñoz Coca & Santi Pavón, pozwoliłem sobie od razu przejść do konkretów i włączyłem stary dobry „Mirage” Camela. Po co komu takie powoli dobijające pięćdziesiątki starocie drugoligowej kapeli? Cóż, najwidoczniej mamy inne gusta, ale akurat progresywny rock w ich wydaniu wchodzi mi równie dobrze co limitowane edycje Kilchomana. Trudno mi bowiem pozostać obojętnym na wciągającą bardziej aniżeli chodzenie po bagnach wielowątkowość okraszoną quasi – orkiestrowymi partiami i całkiem odważnie zapuszczającymi się w jazzowe klimaty improwizacjami. Niby jakość realizacji nie poraża, ale to jeden z tych przypadków, gdzie sam wsad muzyczny jest w stanie takie niedogodności zrekompensować. W dodatku Piegi mają to do siebie, że raczej starają się reprodukowanym przez siebie nagraniom pomagać a nie szkodzić, więc dodanie tu i ówdzie soczystości i swobody sprawia, że przestajemy się czepiać a zaczynamy delektować. Scena jest obszerna, czyli prezentuje się nader realistycznie we wszystkich wymiarach, w tym również wysokości znakomicie, gdyż szwajcarskie kolumny nie mają najmniejszych problemów z umiejscawianiem źródeł dźwięku również w orientacji pionowej. Proszę tylko zwrócić uwagę na realizm pogłosu na otwierającym album „Wasteland”  Riverside utworze „The Day After”, czy też ogrom różnorodności wokalistów na „Čudna Noč” Perpetuum Jazzile.
Skoro w tzw. międzyczasie zahaczyłem o temat samej jakości dźwięku warto również wspomnieć o fakcie, iż i na tym polu da się co nieco pokombinować. Mowa bowiem o tym, że tak naprawdę z 701-ek można grać na cztery sposoby. Pierwszy, najwygodniejszy a zarazem najniższych lotów to Bluetooth + bezprzewodowo, czyli wystarczy dowolny smartfon/tablet/komputer i gra muzyka. Niestety jak to w życiu bywa coś za coś, więc grać można, tylko pomimo aptX dość zauważalnie spada dynamika i rozdzielczość przekazu a scena mówiąc najogólniej się wypłaszcza. Znaczną poprawę daje użycie jakiegoś źródła z prawdziwego zdarzenia i wpięcia go w Connecta, najlepiej po cyfrze, bo eliminujemy jedną konwersję. Czyli mamy już trzy sposoby z głowy i nie zapominajmy o zwolnieniu centralki z funkcji regulatora głośności, co dodatkowo poprawi nie tylko nasze samopoczucie, co i walory brzmieniowe. Jest jednak jeszcze jedna, nieco bardziej konwencjonalna opcja, którą pozwoliliśmy sobie przetestować na własnym podwórku. Chociaż tak po prawdzie to są dwie opcje, ale druga nie dość, że radykalna, to jeszcze może wydać się tak producentowi, jak i dystrybutorowi nie w smak. Ją jednak zostawię na koniec. Jaka to opcja? Otóż wystarczy sięgnąć po odpowiedniej długości interkonekt i spiąć Connect z kolumnami. W rezultacie dźwięk nabierze nieco „body” nie tracąc nic a niż z motoryki i wspomnianej rozdzielczości. Poprawie ulegnie również spoistość, homogeniczność przekazu, co na wspomnianym Camelu może nie będzie takie oczywiste, jednak na koncertowym „20 Years Live” Tomka Pauszka jest dość łatwo zauważalny, ot chociażby po większej „analogowości” używanego przez niego na scenie instrumentarium i lepszej definicji basu.
A co z tą nieortodoksyjną i niepoprawną politycznie opcją? Cóż, kierowani wrodzoną ciekawością koniec końców wyeliminowaliśmy z toru centralkę Connect, co okazało się przysłowiowym strzałem w dziesiątkę, bo mówiąc wprost Piegi w takiej konfiguracji zagrały po prostu najlepiej niejako kumulując i wzmacniając wszystkie ww. pozytywne aspekty swojego brzmienia.

Chciałbym jednak w tym momencie, poniekąd w ramach swoistej puenty, podkreślić, że decydując się na zakup ww. zestawu nawet przez myśl nie przeszłoby mi z owego niepozornego pudełka rezygnować, gdyż na co dzień jego uniwersalność i zapewnienie możliwości grania z różnych źródeł jest nieoceniona. Jednak jeśli zasiadałbym do krytycznego – dedykowanego moim prywatnym hedonistycznym zachciankom zblazowanego tetryka, odsłuchu to wybierałbym granie bezpośrednio z możliwie najwyższej klasy źródła o regulowanym stopniu wyjściowym. Co Państwo z powyższa wiedzą zrobią i jak ją spożytkują, to już nie mój problem, ale biorąc się za kompletowanie systemu w granicach 40-50 kPLN w pierwszej kolejności wziąłbym na testy właśnie Piegi Premium 701 Wireless i jakiś ciekawy streamer. Jaki? Cóż … pewnie popełnię kolejne faux pas, ale tak pod względem designu, jak i funkcjonalności a przede wszystkim brzmienia spróbowałbym mariażu 701-ek z Rose RS150 a całość spiął jakimiś muzykalnym okablowaniem, którego na rynku jest w bród począwszy od duńskiego Organica, poprzez amerykańskiego Cardasa, japońskiego Hijiri, na egzotycznym Vermöuth Audio skończywszy. A mówią, że z aktywnymi, w dodatku bezprzewodowymi kolumnami nie ma zabawy, bo wystarczy je tylko podpiąć do prądu. Cóż, co kto lubi, jednak my, biorąc się za testy staramy się wycisnąć z recenzowanych urządzeń maksimum a to wymaga i czasu i nieraz nieco niekonwencjonalnego podejścia, którego próbką właśnie się z Państwem podzieliliśmy.

Marcin Olszewski

System wykorzystywany w teście:
– źródło: transport CEC TL 0 3.0
– przetwornik cyfrowo/analogowy dCS Vivaldi DAC 2.0
– zegar wzorcowy Mutec REF 10
– reclocker Mutec MC-3+USB
– Shunyata Research Sigma CLOCK
– Shunyata Sigma NR
– przedwzmacniacz liniowy: Robert Koda Takumi K-15
– końcówka mocy: Gryphon Audio Mephisto Stereo
Kolumny: Gauder Akustik Darc 140
Kable głośnikowe: Tellurium Q Silver Diamond
IC RCA: Hijiri „Million”, Vermouth Audio Reference
XLR: Tellurium Q Silver Diamond
IC cyfrowy: Harmonix HS 102
Kable zasilające: Harmonix X-DC 350M2R Improved Version, Furutech NanoFlux NCF, Furutech DPS-4 + FI-E50 NCF(R)/ FI-50(R), Hijiri Nagomi, Vermouth Audio Reference Power Cord
Stolik: SOLID BASE VI
Akcesoria:
– antywibracyjne: Harmonix TU 505EX MK II, Stillpoints ULTRA SS, Stillpoints ULTRA MINI
– platforma antywibracyjna SOLID TECH
– zasilające: Harmonix AC Enacom Improved for 100-240V
– akustyczne: Harmonix Room Tuning Mini Disk RFA-80i
– listwa sieciowa: POWER BASE HIGH END
– panele akustyczne Artnovion
Tor analogowy:
– gramofon:
napęd: SME 30/2
ramię: SME V
– wkładka: MIYAJIMA MADAKE
– Step-up Thrax Trajan
– przedwzmacniacz gramofonowy: RCM THERIAA

Dystrybucja: FNCE
Ceny
Piega Premium 701 Wireless: 23 998 PLN (para)
Piega Connect: 1 999 PLN

Dane techniczne
Piega Premium 701 Wireless
– Typ konstrukcji: 2,5-drożny
– Głośniki: 1 x LDR 3056 wstęga, 2 x 140 mm MDS
– Moc wzmacniacza: 200 W
– Rozdzielczość wejścia analogowego: 24 Bit/192 kHz
– Pobór mocy w trybie czuwania RCA/bezprzewodowym: 500 mW/1 W
– Pasmo przenoszenia: 34 Hz – 35 kHz
– Wymiary (W x S x G): 1060 x 180 x 230 mm
– Waga: 28 kg

Piega Connect
– Wejście analogowe: wejście liniowe (RCA)
– Wejścia cyfrowe: optyczne / koncentryczne (S/PDIF)
– Wyjście analogowe: wyjście liniowe (RCA)
– Rozdzielczość wejścia analogowego: 24 Bit/96 kHz
– Rozdzielczość wyjścia analogowego: 24 Bit/96 kHz
– Bluetooth: aptX, A2DP, AVRCP
– Częstotliwości bezprzewodowe:
A: 5,2 GHz,
B: 5,8 GHz,
C: 2,4 GHz
– Bezprzewodowa transmisja danych: grupa biała/niebieska: 24 Bit/48 kHz, grupa czerwona: 24 Bit/96 kHz
– Wymiary: 162 x 33 x 167 mm
– Waga: 0,65 kg